Του Αη Γιαννιού του νηστικάρη .

 

...Του Νηστικάρη η Κεφαλή λάμπει στο εικονοστάσι

κι οι κατηφέδες γείρανε και αυτούς να τους αγιάσει …

H τελευταία γιορτή του καλοκαιριού …εκεί ,που όλο το υπόλοιπο καλοκαίρι μας έφταναν τα νυχτερινά βήματά μας …η περίφημη βόλτα ως τον Αϊ Γιάννη …κάθε βράδυ όλα τα παιδιά του χωριού ξεκινούσαμε με προορισμό τον …ουρανό του μικρού ξωκκλησιού στην άκρη του δρόμου λίγο πρίν τα αλώνια …εκεί δίπλα στην ξακουστή του βρύση με την μεγάλη γούρνα για να ποτίζονται τα ζα , σημείο αναφοράς και συνάντησης για ατέλειωτες γενιές μανιατών . Αμέτρητες και οι φορές που όλοι μας …ασεβείς κι αθώοι καθόμασταν στην σκεπή του κοιτάζοντας τον μανιάτικο ουρανό περιμένοντας αυτός να… ξεκρεμάσει ένα από τα άπειρα μικρά του φώτα και εμείς έπειτα να ευχηθούμε μυστικά για να πιάσει η ευχή …Κάθε που τέλειωνε το πανηγύρι της ανεμελιάς ..της παιδικής μας αγαθοσύνης, το πανηγύρι του λατρεμένου μας Αυγούστου στην ανάλαδη εικοστή εννάτη του , η βόλτα γινόταν πλέον επίσημη ..

Φορώντας τα καλά μας κατεβαίναμε στην μικρή του αυλή να προσκυνήσουμε την Τίμια κεφαλή Του επίγειου Αγγέλου και να ακούσουμε εκείνο το συγκλονιστικό μικρό δοξαστικό που τότε ελάχιστα καταλαβαίναμε , μα η ένταση της φωνής του ψάλτη μας έκανε να συλλογιζόμαστε το μαρτύριο του σεβασμιώτερου των προφητών : Πάλιν Ἡρῳδιὰς μαίνεται, πάλιν ταράττεται, Ὢ ὅρχημα δόλιον, καὶ πότος μετὰ δόλου! ὁ Βαπτιστὴς ἀπετέμνετο, καὶ Ἡρῴδης ἐταράττετο….

Πέρασαν πολλά καλοκαίρια από τότε …Αυτά μίκρυναν αναγκαστικά , οι βόλτες και αυτές λιγόστεψαν ..η ανεμελιά και κυρίως η παιδική αθωότητα έγιναν μνήμες πολύτιμες να κρατηθείς ζωντανός στις σκοτεινές και ανίερες μέρες μας ..και ο Άϊ Γιάννης μας ( στον Θεολόγο μαθητή ον Ιησούς ηγάπα είναι αφιερωμένος ο ναός μα φιλοξενεί τον Πρόδρομο ολόχαρα στο σπίτι του κάθε χρόνο στο τέλος του εκκλησιαστικού ενιαυτού ) με τις υπέροχες βυζαντινές αγιογραφίες και το πάντα κατανυκτικό του ημίφως …έγινε ακόμη πιο …έμορφος που λένε κι οι μανιάτες …
Η οικογένεια που πολλές δεκαετίες τον ευλαβείται ιδιαιτέρως , φρόντισε ώστε το αγαπημένο εκκλησάκι να αναστηλωθεί εντυπωσιακά και να αποκτήσει μια ακόμη πιο μεγάλη και άνετη αυλή με πολλά πετρόχτιστα καθίσματα για τους προσκυνητές. Η αρτοκλασία μου θύμισε παλιές εποχές με πολλούς , πλέον κεκοιμημένους εξωχωρίτες ..τον μπάρμπα Μίμη τον ψάλτη τον θρυλικό Χρήστακα τον μπάρμπα Νώντα τον λεβεντάνθρωπο και τόσους άλλους που μόλις πέρυσι συνάντησα για τελευταία φορά στην αυλή του αέναου κήρυκα της Μετανοίας …

Μια τελευταία ματιά στην εικόνα Του για δύναμη … και ένα καλή αντάμωση ….που όλο και πιο απροσποίητα βγαίνει από τα χείλη όλων των …ξενιτεμένων , όταν η τελευταία καλοκαιρινή τους βόλτα έφτασε και φέτος στο τέλος της , μελαγχολούν γλυκά τα μάτια μας και τις ψυχές μας … Και του χρόνου !! Και του χρόνου εδώ στην χάρη Του Προδρόμου και Προφήτη του Σωτήρος Χριστού ....Ξεχωρίτες!!! ζωντανοί και ταξιδιώτες :Καλό Παράδεισο !!!

 Του  Νώντα Σκοπετέα

Από την συλλογή αναμνήσεων με τίτλο : Κάποτε στη Μάνη -2011

Piotr Mamonov, Ρώσος Ηθοποιός † _Μια από τις ονομασίες του Χριστού είναι ο Ήλιος της Αλήθειας. Προς αυτόν τον Ήλιο, κατευθύνομαι μ' όλες μου τις πενιχρές δυνάμεις...

 

Το μόνο που θέλω, είναι να μεταδώσω κάτι από την προσωπική μου εμπειρία. Είμαι σαν όλους τους άλλους, αδύναμος. Αλλά αισθάνθηκα μια ανάγκη...

Αισθάνομαι την Αλήθεια σαν κάτι το επείγον, σαν έναν κόμπο στο λαιμό...

Μια από τις ονομασίες του Χριστού είναι ο Ήλιος της Αλήθειας. Προς αυτόν τον Ήλιο, κατευθύνομαι μ' όλες μου τις πενιχρές δυνάμεις...

Piotr Mamonov, Ρώσος Ηθοποιός †

(Πρωταγωνιστής στο ''Νησί'')

Ρωσική ταινία με Ελληνικούς υπότιτλους Фильм 

Ο Άγιος των μικρών πραγμάτων !

 

Είναι σα να έχεις ένα καλό φίλο.

Ένα μεγαλύτερο αδελφό, συνοδοιπόρο στην απλή, αστική , συνήθη καθημερινότητα.

Ένα ταπεινό διακονητή, πρόθυμο να υπακούσει σε παρακλήσεις

ο οποίος έχει αναλάβει ,κατά τις βουλές του Θεού, να βοηθά στα μικρά τού βίου .

Λόγου χάρη, ετοιμάζεσαι να φύγεις για τη δουλειά και ψάχνεις τα κλειδιά του αυτοκινήτου,

Γυρνάς τον κόσμο ανάποδα και δε φαίνονται πουθενά.

΄Ώσπου τολμάς , για μυριοστή φορά, να απευθυνθείς στο παλληκαράκι του Χριστού:

«Άγιε μου Φανούριε, φανέρωσε τα και θα σού ανάψω ένα κεράκι»

Κι ενώ βλέπεις το ρολόι να τρέχει και σε τρώει η αγωνία...

τσουουούπ, νάτα !!! τα κλειδιά μπροστά σου, εκεί,

πάνω στο τραπέζι όπου έψαχνες πριν λίγο, ερεύνησες επίμονα και δεν υπήρχε τίποτα !!!

Μιάν άλλη φορά, το τάμα μπορεί να είναι η ανάγνωση μιάς παράκλησης ,

o κόπος λίγων μετανοιών,

μια φανουρόπιττα ή ένα προσκύνημα σε εκκλησία του αγίου.

Καλόβολος και γλυκύς ο άγιος Φανούριος δεν παρεξηγείται ακόμα κι όταν το τάμα δεν εκπληρωθεί στην ώρα του.

Με το πέρασμα των χρόνων και την εμπειρία καταλαβαίνεις πως και όταν αργεί να απαντήσει στο αίτημα σου, έχει τους λόγους του.

Ακόμα κι αν αυτό που ζητάς δεν εμπίπτει στις «αρμοδιότητες» του , θα βάλει το χέρι του να γίνει το καλύτερο ...

Φτάνει να διατηρηθεί η σχέση με το πρόσωπο του αγίου και δι αυτού η μνήμη του Θεού στις ζωές των αγχωμένων ανθρώπων.

Ταπεινώθηκε τόσο, ώστε, εμφανισθείς σε χριστιανό, ζήτησε από τους πιστούς να εύχονται για την ανάπαυση της ψυχής της ασεβούς μητέρας του, κάθε φορά που θα τον επικαλούνται κι εκείνος θα αναταποδίδει την αγαθή τους πρόθεση.

Κι αυτή η προσωπική σχέση , που βιώνεται ολοζώντανη από τον λαό του Θεού , ήταν που επέβαλε την θέσπιση και διάδοση της τιμής του αγίου μας παρά τις διαφωνίες κάποιων υψηλά ισταμένων κληρικών.

Σε αυτό τον μεγαλομάρτυρα , τον απλό και ήσυχο σαν φωνή αύρας λεπτής ,τον άγιο των μικρών πραγμάτων , είναι χαρισμένη, με πολύ τρυφερότητα και σέβας, τούτη η εγγραφή.

Ψιθυρίζοντας το απολυτίκιο του,«Ουράνιον εφύμνιον εν γη τελείται λαμπρώς, επίγειον πανήγυριν νυν εορτάζει φαιδρώς, αγγέλων πολίτευμα, άνωθεν υμνωδίαις ευφημούσι τους άθλους, κάτωθεν Εκκλησία, την ουράνιον δόξαν. Ην εύρες πόνοις και άθλοις τοις σοις, Φανούριε ένδοξε».

εύχομαι ο άγιος Φανούριος να φανερώνει σε όλους μας πράγματα, πρόσωπα και διαδρομές που μάς οδηγούν σε καταλλαγή και αγάπη του Θεού.

Χρόνια πολλά, ο άγιος βοήθεια σε όλους... συντρόφους,φίλους και ενοχλουμένους.

Ένα δωμάτιο μιας άλλης εποχής, παραδοσιακο, όμορφο γεμάτο αναμνήσεις!

 

Σπίτι από πέτρα ή πλίθρα, ξύλο, καθόλου πλαστικό, καμία τηλεόραση, τάμπλετ ή κινητό τηλέφωνο. Μπορεί να ζήσει έτσι κανείς;

Κι όμως, μέσα σε αυτό σπίτι ανέπνεαν, γεννούσαν, νανούριζαν γενιές και γενιές ανθρώπων – γιαγιάδες και παππούδες δικοί μας. Όπως τότε θα σβήσουμε για λίγο τα ηλεκτρικά φώτα και θα αφεθούμε στην ησυχία του χωριού όπου οι ήχοι φθάνουν στα αυτιά μας μέσα από τις χαραμάδες και το φως αναδύεται από την λάμπα το λυχνάρι ή το καντήλι, μικρό μεν αλλά θυμηθείτε: φώτιζε για αιώνες τους ανθρώπους…..

Ο Φάρος της ζωής

Ο Κύριος συμβολίζεται συχνά στην παράδοσή μας και ποίηση ως «Φάρος», δηλαδή ως το αιώνιο και άσβεστο φως που καθοδηγεί τους ανθρώπους μέσα στα σκοτάδια, τις δυσκολίες και τις τρικυμίες της ζωής, οδηγώντας τους με ασφάλεια στο ασφαλές λιμάνι της σωτηρίας και της αγάπης.

«Για να πατάς στέρεα στη γη, πρέπει το ένα πόδι σου να είναι έξω από τη γη». Οδυσσέας Ελύτης.

Της αγάπης αίματα
με πορφύρωσαν
Και χαρές ανείδωτες
με σκιάσανε
Οξειδώθηκα μες στη
νοτιά των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο

Στ’ ανοιχτά του πέλαγου
με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες
και μου ρίξανε
Αμαρτία μου να ’χα
κι εγώ μιαν αγάπη
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε
μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της
μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια
στιγμή να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο […]

Ο Μίκης Θεοδωράκης για «Το άξιον εστί»:

Κάθε μέρα να τη θεωρείς ως την τελευταία της ζωής σου …

 

 

Να την περνάς με φόβο Θεού και

με καρδιακή συντριβή.

Λιγόστεψε τα μάταια πράγματα

και απόφυγε την αργολογία.

Να θυμάσαι τον Θεό και να τον

επικαλείσαι με μετάνοια !

 

Άγιος Σεραφείμ Ρομάντσιωφ

της Μονής Γκλινσκ

«Απόψε θ’ανοίξουν οι ουρανοί κι ο καθένας μας να φροντίσει να κάμει την προσωπική του ανάβαση»

  

«Απόψε θ’ανοίξουν οι ουρανοί κι ο καθένας μας να φροντίσει να κάμει την προσωπική του ανάβαση», τους ορμήνευε ο
παπα-Δανήλος καθώς ανηφορίζανε στο ξωκλήσι.
Θα περνούσαν τη νύχτα κάτω από τα αστέρια του Αυγούστου,
αφού πρώτα τελούνταν πανηγυρικός εσπερινός.
Κι όσο να ανέβουν στην κορφή
«Δευτε αναβωμεν»,
έλεγε και ξαναλέγε
ο παπά Δανήλος που μετρούσε και 70 χρόνια
μα και τον Σαρή τον γαϊδαράκο τον είχε μόνο να κουβαλά τις λειτουργιές και τους άρτους του Σωτήρος.
«Και τ’αστέρια που θα πάνε άμα ανοίξουν οι ουρανοί παππούλη;»
τον ρώτησε ο Σωτηράκης που πήγαινε από δίπλα καμαρωτός,
αφού αύριο όλοι θα του εύχονταν για τη γιορτή του.
«Σε όποιον έχει ανοιχτά και καθαρά μυαλά, Σωτηράκη μου.
Νους που καθαρίστηκε από κάθε λάσπη, γίνεται ουρανός γεμάτος αστέρια», λέει ο γέροντας και λοξοκοιτά και τον ψάλτη και το νεωκόρο που είχαν ψυχραθεί κάμποσο καιρό τώρα
και ανταλάσσαν μισές καλημέρες όταν η ανάγκη τους έφερνε στον ίδιο δρόμο.
«Δηλαδή Σωτηράκη μου, άμα βρουν το κεφάλι μας καθαρό,
θα το γεμίσουν τα αστέρια από λαμπρές και φωτεινές σκέψεις»,
είπε ετούτη τη φορά στο παιδί.
Κι ο Σωτηράκης που το ‘ξερε καλά το μέρος εκείνο, άρχισε να καταστρώνει σχέδια για το πού θα του βάλει η μάνα του τα στρωσίδια απόψε έτσι που όλα τα αστέρια να θρονιαστούν στο μυαλό του.
Όταν όλα ετοιμάστηκαν στο παμπάλαιο ξωκλήσι με τις βυζαντινές αγιογραφίες, ο παπα Δανήλος, όμοιος με πρεσβύτη της Γραφής και παλαιός σαν τις τοιχογραφίες,
έλαμψε μέσα στα λευκά του άμφια με το έμπυρο θυμιατήρι στο χέρι να αναδίδει ευωδιά
ενώπιον του Σωτήρος και των αγίων.
Πιο πολύ όμως και από τους αγίους,
ο παπά Δανήλος θυμιάτιζε το νεωκόρο τον Πετρή και τον ψάλτη τον Ηλία που ήταν από καιρό ψυχραμένοι.
Ύμνησε ο ψάλτης Ηλίας τη Μεταμόρφωση κι ο Πετρής τα είχε όλα στην εντέλεια κι όταν ο παπά Δανηλος είπε το
«Δι ευχών»,
είπε και τούτο,
«Αναβαινομεν αδελφοί μου! Αναβαινομεν
ίνα καθαρθώμεν
ίνα φωτισθωμεν
ίνα τελειωθώμεν»

και πάλι λοξοκοίταξε μια τον Πετρή και μια τον Ηλία.

Αδειασε η εκκλησιά κι όσο ο πρώτος συμμάζευε κι όσο ο δεύτερος έβαζε τους σελειδοδεικτες στον όρθρο της μεγάλης εορτής,
τους φώναξε ο παπάς,
πως τους θέλει.
Ο ένας πήγε από την πόρτα του Μιχαήλ και ο άλλος από την πόρτα του Γαβριήλ,
μα ο παπάς βγήκε στη μέση.
Πλησίασαν κι αυτοί στο ίδιο σημείο θέλοντας και μη
με σκυμμένα τα κεφάλια:

«Άμα δε συγχωρεθούν οι καρδιές σας μη και πλησιάσετε αύριο το Άγιο Ποτήριο, τους λέει αυστηρά».

«Μα…πήγε να πει ο Πετρής.…αύριο γιορτάζει το παιδί μου και δε θα μεταλαβω;»

Ο παπάς τον έκοψε:

«Βρε νιώθετε τι γίνεται
απόψε; Εσύ Λιακο για ποιο φως που μεταμορφώνει έψαλλες και θα ψάλλεις αύριο τάχα;
κι εσύ Πετρή μου σε ποιο ευαγγέλιο θα δώσεις του Σωτηράκη να κρατήσει τη λαμπάδα;
«Έλαμψε το πρόσωπό Του σαν τον ήλιο και τα ενδύματά Του έγιναν λευκά ωσάν το φως».
Ετσι θα πει αύριο ο Ματθαίος.
Γιατί το έκαμε αυτό ο Χριστός λέτε;
Για να γίνει ποιανών το πρότυπο;
Για εμάς όλους και για εσάς που είστε φίλοι από μικρά παιδάκια και μοιραστήκατε τόσα και τόσα και όμως καταδεχτήκατε για μια στιγμή να ψυχραθείτε
για ένα σύνορο αυτής της γης που δεν μας ανήκει.
Και θυμώσατε και φέρεστε ως δούλοι μιας επίγειας μιζέριας.
Και τι θα του ζητήσετε βρε απόψε πού θα ανοίξουν οι ουρανοί;
Πλούτη και υγεία και δόξα; Τι να τα κάνετε όταν η καρδιά σας ειναι ταραγμένη και κρύβεστε μη και συναντηθείτε κι αλλάξετε καλημέρες;

Τι θα του πείτε βρε μια ημέρα των ημερών που θα βρεθείτε εμπρός Του;
Εμείς δεν σε είδαμε Σωτήρα μας γιατί είχαμε να ξεμπερδέψουμε τα σύνορα των χωραφιών μας; Ντράπηκε η ντροπή…»

Έσκυψαν τα κεφάλια τους κι οι δυο ντροπιασμένοι…
Αλήθεια, τι θα έλεγαν στον Κριτή εκείνη την ώρα την αναπόφευκτη του Κριτηρίου;
Το είχαν σκεφτεί;
Τα λόγια του πρεσβύτη του συνέτριψαν τις σκληρές καρδιές τους.
Τα δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα πρόσωπα και σε μια στιγμή μετανοίας αληθινής κάτω από το άγιο πετραχήλι του παπα-Δανηλου σβήστηκε η αμαρτία.
Μόνο μια στιγμή χρειάστηκε να μεταμορφωθεί η ταραχή σε γαλήνη.
Απ έξω ακουγοταν ο Σωτηράκης που σημάδευε τα πιο λαμπρά αστέρια για να γεμίσει με αυτά ο νους του την ώρα που θα ανοίξουν οι ουρανοί.
Βγηκαν οι δυο τους στον περίβολο της μικρής βυζαντινής εκκλησιάς κι ανάσαναν βαθειά σε μιαν ανάσα.
«Ίνα ώσιν εν εσμέν».

Το ξάγναντο ησύχαζε.
Οι γρύλοι ψιθυριζαν μέσα από τις ανασαιμιές των σχίνων κι ένα καράβι πέρα στο Αιγαίο ταξίδευε σε μια απαρασάλευτη ομορφιά.
Ο Σωτηράκης αποκοιμήθηκε χαμογελαστος στην αγκαλιά της μάνας του καθώς σημάδευε τα αστέρια
κι ο παπά Δανηλος γονατιστός ανάμεσα στα σχινα και με τα χέρια υψωμένα σαν άλλος Μωυσής ψιθύριζε κι αυτός:

«Δεύτε αναβώμεν…

Γιατί τι είναι η ζωή μας Κύριε;

Μια ανηφοριά είναι

Ενα ξωκλήσι στο Θαβώρ

Μια θέα άρρητη και άφατη είναι

Να αναβώμεν Κύριε
ίνα φωτισθώμεν
Ίνα τελειωθώμεν!

Καλή Σωτηρούλα, αδελφοί μου!»

ευχήθηκε στην ομήγυρη και έγειρε κάτω από τους ανοιχτούς ουρανούς, ο παλαιός των ημερών,
ο πρεσβυτης,
ο παπα-Δανήλος.

Τ'αφεντη Χριστού στο Γιουχτα και στο Λίθινο.

 

Έφτασε η μέρα του Χριστού
Τ' αφέντη του μεγάλου
Που στις κορφές στολίζονται ναοί και εξωκλήσια
Τρέχουνε άγιοι κι ασκητες κι ειν όλα παραδεισια

Θα τρέξει η Κρήτη ολακερη
Στο Γιουχτα θα ανέβει
Κεριά να βάλει στο Χριστό που όλους αγναντευει
Κι όπου αλλού έχει ναους
Θα απλωθεί θυμιάμα
λιτές θα στείλουν οι πιστοί να τον παρακαλεσουν, άλλος υγειά του για να δει
άλλος να βρει μια λύση
απ'ουλα του τα βάσανά που σκόρπισε του ή ζηση

Κι εγώ.. Θωρώ ευλαβικά σαν ήρθε μια εικόνα
Εκιο τον Άγιο ασκητή ετούτου του αιωνα
που στ' ακρωτήρι Λιθινο
στο όρος το Κεφάλι
εκτυπαγε το σήμαντρο γιορτή είναι μεγαλη

Τρέχω ψηλά στην εκκλησιά που Λάμπει στα λευκά της, να ιδω τον παπαθοδωρου, που' ναι στην αγκαλιά της
Λιβάνι βάνει μυριστο και στο ψαλτηρι ψέλνει
Είναι γλυκό το δειλινό που την ψυχή ανασταινει

Πιάνει στο χέρι το σταυρό, μ' αγάπη ευλογαει
Όλο θαρρείς το, το κακό μακρυά μας το πετάει
Δεν ξέρω αν θα ξαναρθω καντηλια να αναψω
Και στη γλυκειά του τη μορφή μπροστά του για να κλαψω

Μόνο θωρώ το, σεργιανα
στον κόσμο στέλνει μυρα
απ το λιβάνι του Θεού και τ' ουρανού τη γυρα
Χαμογελάει στους πιστούς, π' ανέβηκαν επάνω, τιμή να δώσουν στο Χριστό, να τους μεταμορφωσει
Να γίνουν όλοι φωτεινοί
Την πίκρα τους να διωξει

Ανιστορωντας σήμερο θεέ μου όλη τη δοξα
απάλυνέ μας Κύριε, ψυχή μας πούχει τοσα
Δείξε το φως Σου Κυριε
Έλα κι αγκάλιασε μας
Κι απ το κακό που μας φθονει
Έλα κι απαλλαξε μας

Κ. Λ inokrini
Απ τη συλλογη της κρητης τα γυρισματα

Χριστόγραμμα και ψάρι

Η μυστική γλώσσα των πρώτων χριστιανών

Τοιχογραφία του Ιερού Ναού Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στην Ιερά Μονή Μιρόζσκι στο Πσκοφ, 12ος αιώνας

Σήμερα, σε αυτοκίνητα, σε τοίχους ναών, σε περιφράξεις και ακόμη και σε διακοσμητικά αντικείμενα, συναντάμε όλο και πιο συχνά την απεικόνιση ψαριού, μερικές φορές μαζί με την ελληνική λέξη ΙΧΘΥΣ, καθώς και τα σταυρωμένα γράμματα Χ και Ρ: το Χριστόγραμμα. Αυτά τα σύμβολα ανάγονται στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Τότε βοηθούσαν τους πιστούς να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, να μιλούν για την πίστη τους και να διατηρούν την ευσέβειά τους.

Το χριστόγραμμα στα αριστερά. Το ΙΧΘΥΣ στα δεξιά.

Απαγορευμένο σύμβολο

Από την εποχή των αποστόλων, ο σταυρός κατέστη το κύριο ιερό σύμβολο του χριστιανισμού, έκφραση της πίστης στον σταυρωμένο και αναστημένο Υιό του Θεού, τον Ιησού Χριστό. Ωστόσο, στον ρωμαϊκό κόσμο ο σταυρός εξακολουθούσε να αποτελεί όργανο ατιμωτικής εκτέλεσης και σύμβολο εξευτελισμού. Την εποχή των διωγμών, οι χριστιανοί δεν μπορούσαν πάντα να τον αναπαριστούν ανοιχτά: ήταν επικίνδυνο τόσο για τους ίδιους τους πιστούς όσο και για το ιερό σύμβολο, το οποίο συχνά αποτελούσε αντικείμενο χλευασμού από τους ειδωλολάτρες.

Πώς να αναγνωρίσεις τον ομόπιστο;

Ήδη από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας υπήρχε η ανάγκη οι πιστοί να αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Ένας χριστιανός που βρισκόταν σε μια άγνωστη πόλη έπρεπε να έχει τη δυνατότητα να βρίσκει μια κοινότητα με τη βεβαιότητα ότι είχε μπροστά του πραγματικά αδελφούς στην πίστη. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούνταν ειδικά σύμβολα. Το πιο γνωστό από αυτά ήταν το «ιχθύς», δηλαδή το ψάρι.

Οδική σήμανση για τους μυημένους

Η απεικόνιση του «ιχθύος» ήταν πολύ απλή: δύο τόξα διασταυρώνονταν και σχημάτιζαν ένα ψάρι. Ένα τέτοιο σύμβολο ήταν εύκολο να ζωγραφιστεί, να χαραχτεί ή να πυρογραφεί σχεδόν σε οποιαδήποτε επιφάνεια. Αν δίπλα του αναγραφόταν η ελληνική λέξη ΙΧΘΥΣ, ένας ξένος θα μπορούσε να το εκλάβει ως μια καθιερωμένη ένδειξη περί ψαράδικου και όχι περί τόπου παρουσίας ή συνάθροισης χριστιανών.

Υπενθύμιση του Χριστού

Το σύμβολο του ψαριού είχε βαθύ νόημα. Η ελληνική λέξη ΙΧΘΥΣ ερμηνευόταν ως ακροστιχίδα: Ἰησοῦς Χριστός Θεοῦ Υἱός Σωτήρ. Επιπλέον, η εικόνα του ψαριού εμφανίζεται επανειλημμένα στο Ευαγγέλιο. Ο Χριστός αποκαλεί τους αποστόλους «αλιείς ανθρώπων» (Μτ. 4:19), ενώ το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ψαριών, δύο φορές, αποτελεί ένδειξη της θείας ευσπλαχνίας προς τους ανθρώπους (Μτ. 14:13–21· 15:32–39). Το νερό, από την άλλη, στη βιβλική παράδοση συνδέεται με τον καθαρισμό, την ανανέωση και τη νέα ζωή.

Το σύμβολο της νίκης του χριστιανισμού

Η ιστορία ενός άλλου γνωστού συμβόλου, του χριστογράμματος, συνδέεται με την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου. Πριν από τη μάχη με τον σφετεριστή Μαξέντιο, στη Μιλβία γέφυρα, το 312, ο Κωνσταντίνος είχε δει σημείο με τη μορφή των σταυρωμένων γραμμάτων Χ και Ρ — τα πρώτα γράμματα της λέξης «Χριστός». Μετά τη νίκη του επί του Μαξεντίου, άρχισε να προστατεύει την Εκκλησία και έθεσε τέλος στους διωγμούς εναντίον των χριστιανών. Από τότε, το Χριστόγραμμα (ή το μονόγραμμα του Χριστού) έγινε ένα πολύ δημοφιλές χριστιανικό σύμβολο. Το τοποθετούσαν σε στρατιωτικά λάβαρα, σφραγίδες, νομίσματα, προσόψεις κτιρίων, επιτύμβιες πλάκες και εκκλησιαστικά σκεύη. Συχνά, το μονόγραμμα του Χριστού πλαισιωνόταν από στεφάνι δάφνης, αρχαίο σύμβολο της νίκης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το Χριστόγραμμα χρησίμευε και ως μια ιδιόμορφη αντικατάσταση του σταυρού. Κάποιες φορές άρχισαν να τοποθετούν δίπλα του και τα γράμματα Α και Ω: αναφορά στην Αποκάλυψη: «Εγώ εἰμι τὸ Α καὶ τὸ Ω, λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ» (Αποκ. 1:8).

Αλέξανδρος Μωυσέενκοβ, ιερέας Ευγένιος Μούρζιν
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru:

Ο αιώνος Χατζιδάκις...

Κύριε Ιησού Χριστέ χιλιάδες φορές..

Γεωργία,επίσκεψη στη Μονή Μπόντμπε

 ბოდბის მონასტერი 2026 Φωλιασμένο στο χωριό Μπόντμπε, σε απόσταση αναπνοής από την όμορφη πόλη Σιγκνάγκι στην περιοχή Καχέτι, βρίσκεται η Μονή Μπόντμπε, η οποία απέχει 95 χιλιόμετρα από την Τιφλίδα. Αυτός ο ιερός χώρος φιλοξενεί τα λείψανα της Αγίας Νίνο, προσελκύοντας εκατοντάδες χιλιάδες προσκυνητές από όλες τις γωνιές του κόσμου κάθε χρόνο που έρχονται για να αποτίσουν φόρο τιμής. Η γραφική διαδρομή από το Σιγκνάγκι στη Μονή Μπόντμπε διαρκεί περίπου μισή έως μία ώρα, προσφέροντας εκπληκτική θέα κατά μήκος της διαδρομής. Η Γεωργία, μια χώρα με πλούσια ιστορία, είναι γνωστή για την πληθώρα των εκκλησιών, των μοναστηριών και των ορθόδοξων ιερών τόπων της. Ανάμεσα στις πιο σεβαστές ιστορικές τοποθεσίες της χώρας είναι η Μονή Μπόντμπε, ένα γυναικείο μοναστήρι που συνδέεται στενά με το όνομα της Αγίας Νίνο, της Ισαποστόλου που έφερε τον Χριστιανισμό σε αυτή τη γη. Πολλοί θεωρούν την Μπόντμπε τόπο μεγάλης πνευματικής σημασίας. Η Μονή Μπόντμπε είναι γυναικείο μοναστήρι υπό τη δικαιοδοσία της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα στη θέση του πρώην Ναού της Αγίας Νίνο, της σεβαστής προσωπικότητας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεταστροφή της Γεωργίας στον Χριστιανισμό. Η Αγία Νίνο (περίπου 280 – 14 Ιανουαρίου 335/347) εορτάζεται ως η Χριστιανή φωτίστρια της Γεωργίας και η μνήμη της τιμάται στις 14 Ιανουαρίου, προσελκύοντας ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό προσκυνητών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Τον 9ο έως τον 11ο αιώνα, χτίστηκε μια εκκλησία στο σημείο όπου ήταν θαμμένη η Αγία Νίνο, αν και το κτίριο αυτό δεν έχει διασωθεί. Το 850, ανεγέρθηκε σε αυτό το σημείο ένας καθεδρικός ναός από τούβλα, αξιοσημείωτος για τη χρήση τούβλων, τα οποία δεν ήταν ένα συνηθισμένο υλικό για την κατασκευή εκκλησιών στη Γεωργία εκείνη την εποχή. Ο κόλουρος τρούλος είναι ένα παραδοσιακό χαρακτηριστικό των γεωργιανών εκκλησιών. Αυτός ο καθεδρικός ναός ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο, τον ουράνιο προστάτη της Γεωργίας, και οι τοίχοι του ήταν διακοσμημένοι με τοιχογραφίες που απεικονίζουν σκηνές τόσο από την Παλαιά όσο και από την Καινή Διαθήκη. Μερικές από αυτές τις τοιχογραφίες έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Στο νότιο τμήμα του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται ο τόπος ταφής της Αγίας Νίνο. Δίπλα στον καθεδρικό ναό ιδρύθηκε ένα μοναστήρι, το οποίο άκμασε τον 15ο αιώνα και έγινε κέντρο εκκλησιαστικού πολιτισμού, ιδιαίτερα σεβαστό από τους βασιλιάδες του Καχέτι. Ωστόσο, στις αρχές του 17ου αιώνα, το μοναστήρι λεηλατήθηκε από περσικές δυνάμεις και στο δεύτερο μισό του αιώνα αναστηλώθηκε από τον βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ του Καχέτι.

“Ότι κι αν έχει συμβεί, σήκω και ζήσε.. Ζήσε”

 

Τι να σου πω….

Για την κούραση μου (σωματική).

Για τους πόνους μου (ψυχικούς).

Για τις φοβίες μου.

Για τα λάθη μου.

Για τα άγχη μου.

Για τις αδυναμίες μου.

Μα πάνω απ’ όλα για το κενό που αισθάνομαι τόσα χρόνια μέσα μου. Κάτι μου λείπει. Δε μπορώ να το προσδιορίσω ακόμα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτό (ΤΟ ΚΕΝΟ) με κάνει πολύ δυστυχισμένη.

Πάλι έχω τάσεις για φυγή. Αν δεν είχα τις φοβίες μου , ίσως είχα εξαφανιστεί. Δεν ξέρω για που. Απλά μήπως έτσι νιώσω ελεύθερη.

«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασε η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.» -ΚΑΒΑΦΗΣ

Η ζωή περνάει και χάνεται. Τα λεπτά, οι μέρες, τα χρόνια….

Από τη μια στιγμή στην άλλη. Και ‘συ μένεις εκεί. Στο ίδιο σημείο. Σαν να μην άλλαξε τίποτα. Σαν να μην πέρασε ούτε ένα λεπτό.

Εεεειι! ΞΥΠΝΑ!!! Ο χρόνος κυλάει, τρέχεις. Τι κάνεις;

Θα μείνει άπραγη, ακίνητη. Δε θα κάνεις κάτι;

Ότι κι αν έχει συμβεί, πάρε το χρόνο σου. Θρήνησε το όσο χρειαστεί. Αλλά, μετά σήκω και ζήσε. ΖΗΣΕ!!!

Εκμεταλλεύσου και το τελευταίο λεπτό , έτσι όπως εσύ θες. Και πιστεύω ότι με τον καιρό θα βρεις τη δύναμη να κλείσεις όλες σου τις πληγές.

Γίνε πρωταγωνιστής στην ταινία της ζωής σου, και όχι ένας απλός θεατής.

Χαλίντ Τζουμπράν: Ψαλμοί

Αυτά τα κομμάτια γράφτηκαν με τρόπο που να ταιριάζει το μουσικό ιδίωμα των αραβικών οργάνων, ειδικά το ούτι και το (παλαιό αυθεντικό είδος) μπουζούκι. Σε αντίθεση με την παράδοση της αραβικής μουσικής, όπου η φωνητική μουσική ήταν ο κύριος λόγος έκφρασης, αυτά τα κομμάτια θέτουν τα μουσικά όργανα στην καρδιά της δημιουργικής διαδικασίας. Αυτή η μουσική έχει ως στόχο να αποκαλύψει τη δική της ουσία στον ακροατή χωρίς λεκτική μεσολάβηση. Ως εκ τούτου, είναι μουσική που ξεδιπλώνει τη δική της ρητορική.
Αυτές οι συνθέσεις προσπαθούν να διερευνήσουν το ευρύτερο φάσμα έκφρασης μέσο αυτών των οργάνων. Η απουσία στίχων ελκύει το συνθέτη προς την αναζήτηση μιας εναλλακτικής πυξίδας με την οποία να πλοηγήσει την διαδρομή του μέσω αχαρτογράφητων υδάτων. Είναι μια συναισθηματικά διεισδυτική και συναρπαστική μουσική δουλειά. Αν σας αρέσει αυτό το είδος μουσικής, θα θέλετε να την ακούσετε ξανά και ξανά.



Album - Άλμπουμ: Ψαλμοί - Psalms - مزامير - Mazamir
♪
Artist - Καλλιτέχνης : Χαλίντ Τζουμπράν - Khaled Jubran - خالد جبران
♪
Country - Χώρα: Παλαιστίνη - Palestine - فلسطين
♪

Melodies - Μελωδίες


(1). Isfahan - Ισφαχάν - أصفهان


(2). Safar (Journeying) - Ταξιδεύοντας - سفر


(3) .Blue Dive - Μπλε Κατάδυση - غوص أزرق


(4). Irani - Ιρανικό - إيراني


(5). Underground - Υπόγειο - تحت الأرض


(6). Crucifixion - Σταύρωση - الصلب


♪

♪♪ Ακούστε τη μουσική εδώ ♪ ♪

♪

Το ησυχαστικό κελί του αγιασμένου Σεραφείμ Ρόουζ είναι ακόμα άθικτο, 44 χρόνια μετά τον θάνατό του.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης_Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού.

 

Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα.

Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς.

Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου.

Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε.

Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα.

Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.

Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.

Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.

Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.

Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.

Παρακαλώ, να μου δώσει ο Θεός –ή μάλλον, να μου πάρει– το λίγο μυαλό μου, για να μου εξασφαλίσει έστω με τον τρόπο αυτόν τον Παράδεισο, με το να με κρίνει ως τρελλό.

Ή, να με τρελλάνει με την αγάπη Του, για να βγω έξω από τον εαυτό μου, έξω από την γη και από την έλξη της γης, διότι αλλιώς δεν έχει νόημα η ζωή μου.

Παλιά που υπήρχαν οι δια Χριστόν Σαλοί, υπήρχαν ελάχιστοι τρελλοί στον κόσμο.

Μήπως θα πρέπει να παρακαλέσουμε τους δια Χριστόν Σαλούς να κάνουν καλά τους φύσει σαλούς και να αναδειχθούν πάλι δια Χριστόν Σαλοί;…».

«Επιστολές», Στ΄ Επιστολή («Μακαρισμοί»), σελ. 230, 235, Αύγουστος 1994· έκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης.] κείμενο και επιμέλεια : πατήρ Δαμιανός Σαράντης

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και η Πάτμος

 Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ο Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού, ήταν γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης και νεώτερος αδελφός του αποστόλου Ιακώβου. Γεννήθηκε στη Γαλιλαία και δεν μορφώθηκε καθώς από μικρός βοηθούσε τον πατέρα του που ήταν ψαράς. Στην αρχή έγινε μαθητής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και αμέσως μόλις γνώρισε τον Ιησού έγινε μαθητής του μαζί με τον αδερφό του τον Ιάκωβο. Η Εκκλησία μας του απένειμε την προσωνυμία του Θεολόγου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος είναι ο Ευαγγελιστής της αγάπης. Όχι μόνο γιατί αναφέρεται συνεχώς στα κείμενα του στη αγάπη, αλλά κυρίως γιατί την βίωνε και την εξέφραζε. Αγαπούσε πολύ τον Διδάσκαλό του. Τον ακολούθησε και στις πιο δύσκολες ώρες της επίγειας ζωής Του. Όταν οι άλλοι μαθητές ήταν κρυμμένοι «διά τον φόβον των Ιουδαίων», αυτός ήταν παρών στην σύλληψή Του, στην δίκη και στον Γολγοθά, όπου κάτω από τον Σταυρό στις κρίσιμες εκείνες στιγμές του εμπιστεύθηκε ο Χριστός την μητέρα Του. Και αυτός τίμησε την επιθυμία του Κυρίου και μέχρι την Κοίμηση της την φρόντιζε ως αληθινή του μητέρα. Μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τον Πέτρο αποτελούσαν την τριάδα τον μαθητών που είχε μαζί του ο Χριστός στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, στο όρος Θαβώρ, όπου «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών», καθώς και στην Γεσθημανή, όπου προσευχήθηκε πριν από το πάθος Του. Η Ιερή μονή της Πάτμου Ιδρύθηκε από τον Όσιο Χριστόδουλο. Κατά την περίοδο της Αραβοκρατίας , η Πάτμος είναι σχεδόν έρημη. Ένας προικισμένος και και μορφωμένος μοναχός ο Χριστόδουλος ο Λατρινός, το 1088 ζητάει και του παραχωρείται όλο το νησί, από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ τον Κομνηνό, για να ιδρύσει μοναστήρι προς τιμή του Ευαγγελιστή.Ο Χριστόδουλος μένει στην Πάτμο μέχρι το 1118 μέχρι που επιδρομές Αράβων πειρατών τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει το νησί. Το όραμα του όμως συνεχίζει να εμπνέει φωτισμένους μοναχούς που συνεχίζουν το έργο του στους επόμενους αιώνες.Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει μια καταπληκτική ανάπτυξη της Πάτμου χάρη στην ακτινοβολία του Μοναστηριού, που τις βάσεις του θεμελίωσε υποδειγματικά ο μετέπειτα όσιος της ορθοδοξίας, Χριστόδουλος. Η ίδρυση της μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, σήμανε την γένεση ενός πολιτιστικού - πνευματικού - θρησκευτικού κέντρου, που αποτελεί σημείο αναφοράς για όλο τον Χριστιανικό κόσμο.

Πόσο υπέροχο είσαι, ύδωρ ζων! Γλυκύτατε Σωτήρα μας

 

 ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ 

Ο Σωτήρας μας Χριστός δεν έδωσε το ζων ύδωρ μόνο στους Σαμαρείτες και τους Ιουδαίους. Το έδωσε κι εξακολουθεί να το δίνει μέχρι σήμερα σε κάθε άνθρωπο που έχει επίγνωση της πνευματικής του δίψας στην έρημο αυτής της ζωής. Κάποτε ο Κύριος στάθηκε στην Ιερουσαλήμ «και έκραξε λέγων· εάν τις διψά, ερχέσθω πρός με και πινέτω» (Ιωάν. ζ’, 37). Πρόσεξε πως το αναφέρει ο ευαγγελιστής: έκραξε. Ο Καλός Ποιμήν δεν ψιθυρίζει. Φωνάζει, κράζει το ποίμνιό Του, το καλεί στο νερό. Από την αγάπη Του για το ανθρώπινο γένος ο Χριστός στέκεται στη μέση της ερήμου αυτού του κόσμου και κράζει σ' όλους τους ταξιδιώτες που είναι εξαντλημένοι από τη δίψα. Ευλογημένοι είναι όσοι ακούνε τη φωνή Του και τον πλησιάζουν με πίστη. Ο Χριστός δε θα τους ρωτήσει ούτε ποια γλώσσα μιλάνε ούτε σε ποιο έθνος ανήκουν. Ούτε την ηλικία τους θέλει να μάθει ούτε αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί. Θα δώσει σε όλους ύδωρ ζων για να τους ενισχύσει και να τους αναζωογονήσει, να τους ανανεώσει και να τους αναγεννήσει, να τους υιοθετήσει, να τους βγάλει από το πύρινο καμίνι αυτού του κόσμου και να τους οδηγήσει στη γη της επαγγελίας.

Πόσο υπέροχο είσαι, ύδωρ ζων! Γλυκύτατε Σωτήρα μας, δροσερή, κρυστάλλινη κι ανανεωτική πηγή, πόσο πλούσιος και ζωοποιός είσαι! Πνεύμα Αγιο, Παράκλητε, προσάγαγε στον Κύριο Ιησού όλους εκείνους που οι ψυχές τους διψούν για την αιώνια ζωή και κραυγάζουν: «Η ψυχή μου διψά για το Θεό, για το Ζώντα Θεό!».

Καθε εκάστην εσπέραν ευλογήσω σε...

Κάθε μέρα ,την ίδια ώρα ,επί χρόνια ,επί χίλια χρόνια ,επί δυο χιλιάδες χρόνια ,τα ίδια λόγια ,όπως ο ήλιος κάθε μέρα, και δεν λες να μην βγει μια μέρα, και κάθε μέρα είναι καινούργιος και θερμαίνει και φωτίζει και χαροποιεί ,καθώς έλεγε ένας Γέροντας ,παλιός αγιορείτης.

 

Δόξα στον δοξασμένο ,ευλογία στον ευλογημένο, τιμή στον πολυτιμημένο ,αγάπη στην πηγή της αγάπης ,

χαρά από τον Δοτήρα της ειρήνη από τον ουράνιο ειρηνοδότη, ευδοκία ,αγαλλίαση, χάρη, αμεριμνία, μακαριότητα, λήθη και παραμυθία ,καθημερινά…