Ο καθένας θέλει να είναι εκεί που είναι και να χάνει αυτό που θέλει να χάσει...
Επιλέγει και την πώληση και την αγορά.
Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026
Συνέντευξη: Ο Πατριάρχης Βουλγαρίας Δανιήλ
στη Μαρία Γιαχνάκη
σχολιο:Εντυπωσιαστήκαμε ,γλώσσα Πατερική, ξεχασμένο ήθος που δεν συναντάς πια σε Επισκόπους …
Άγιος Γρηγόριος Σιναΐτης: Εδώ είναι πολύ λίγοι εκείνοι που ευφραίνονται με πληρότητα από τους λόγους του Πνεύματος
Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης
93. Ιερουργεί το Ευαγγέλιο με τον τρόπο του Παύλου, εκείνος που μεταλαμβάνει το φωτισμό του Χριστού και μπορεί να τον μεταδώσει ενεργητικά και στους άλλους, ρίχνοντας το λόγο σαν σπόρο θεϊκό στα χωράφια των ψυχών των ακροατών του. Όπως λέει ο ίδιος: «Ο λόγος σας να είναι αρτυμένος με χάρη θείας αγαθότητας, για να μεταδώσει χάρη σ’ όσους τον ακούν με πίστη». Αποκαλώντας πάλι ο Παύλος τους διδασκάλους γεωργούς και τους διδασκομένους γεώργιο [καλλιεργήσιμο χωράφι], δείχνει πολύ σοφά ότι οι πρώτοι οργώνουν και σπέρνουν το θείο λόγο και οι άλλοι είναι γη γόνιμη, εύφορη και πολύκαρπη. Ιερουργία αληθινή είναι όχι μόνο η ενέργεια των θείων, αλλά και η μέθεξη των αγαθών και η μετάδοσή τους στους άλλους.
94. Είναι ποικίλος ο προφορικός λόγος που λέγεται για διδαχή, και αποκτάται με πολλούς και ποικίλους τρόπους από τέσσερις πηγές: τη μάθηση, την ανάγνωση, την πράξη και τη χάρη. Όπως το νερό, ενώ είναι ένα κατά τη φύση, μεταβάλλεται όμως στην ποιότητα ανάλογα με τη σύσταση της γης απ’ όπου περνά, ώστε να είναι στη γεύση άλλο πικρό, άλλο γλυκό, άλλο αλμυρό και άλλο ξυνό, έτσι και ο λόγος της διδαχής, αφού περάσει μέσα από την ηθική έξη καθενός και αλλοιωθεί ανάλογα, αναγνωρίζεται κατά την ενέργεια και παρέχει ωφέλεια.
95. Ο λόγος έχει δοθεί για να τον απολαύσει κάθε λογική φύση, όπως προσφέρονται πολλά και διάφορα εδέσματα. Γι’ αυτό η ψυχή αισθάνεται την ηδονή του κατά διαφόρους τρόπους: έχει τον επιστημονικό λόγο σαν παιδαγωγό να τη διαμορφώνει στο ήθος· το λόγο της αναγνώσεως, σαν νερό δροσερό να την τρέφει και να την αναπαύει· το λόγο της πράξεως, σαν τόπο χλοερό να τη δυναμώνει, το λόγο της χάρης, σαν ποτήρι με κρασί να τη μεθά και να την ευφραίνει, και την ανείπωτη αγαλλίασή της σαν λάδι που κάνει το πρόσωπό της ιλαρό και λαμπερό.
96. Τα παραπάνω η ψυχή δεν τα έχει μόνο μέσα της σαν ζωή, αλλά κι όταν τ’ ακούει και από άλλους ως διδαχή, έτσι τα αισθάνεται, όταν φυσικά προϋπάρχει ανάμεσα στους δύο αγάπη και πίστη. Ο ένας δηλαδή ν’ ακούει με πίστη κι ο άλλος να διδάσκει με αγάπη, παρουσιάζοντας χωρίς έπαρση και φιλοδοξία τους λόγους των αρετών.
Τότε και οι δύο δέχονται ως εξής τα τέσσερα είδη του λόγου: το λόγο από τη μάθηση, ως παιδαγωγό· το λόγο της αναγνώσεως ως τροφό· το λόγο από την πράξη, που πηγάζει από τα έσω, ως γλυκύτατο νυμφαγωγό· το λόγο του Πνεύματος, που φωτίζει και ευφραίνει, ως νυμφίο που ενώνεται με την ψυχή.
Γιατί η έκφραση «κάθε λόγος που εκπορεύεται από το στόμα του Θεού» σημαίνει τους λόγους που βγαίνουν διά του Πνεύματος από τα χείλη των Αγίων και είναι η γλυκύτατη ενεργοποιός πνοή του Πνεύματος, που την απολαμβάνουν όχι όλοι, αλλά μόνον οι άξιοι -αφού άλλωστε οι λογικοί έχουν τρυφή τους το λόγο.
Εδώ είναι πολύ λίγοι εκείνοι που ευφραίνονται με πληρότητα από τους λόγους του Πνεύματος, ενώ οι πολλοί γνωρίζουν και μετέχουν μόνο τους τύπους των πνευματικών λόγων με τη μνήμη, χωρίς ακόμη να έχουν γευθεί με αίσθηση ψυχής τον αληθινό άρτο της μέλλουσας ζωής, δηλαδή τον λόγο του Θεού.
Γιατί τότε μόνον αυτός θα είναι στη διάθεση των αξίων για να τους γεμίζει με κάθε ηδονή, χωρίς ποτέ να τρώγεται τελείως ή να εξαντλείται ή να θυσιάζεται.
Εκείνος που δε βλέπει και δεν ακούει και δεν αισθάνεται πνευματικώς, είναι νεκρός
97. Χωρίς νοερή αίσθηση, είναι αδύνατο να γευθεί κανείς την ηδονή των θείων με πληρότητα.
Γιατί όπως εκείνος που άμβλυνε τις σωματικές του αισθήσεις, τις έκανε να μην ενεργούν στα αισθητά, και ούτε βλέπει, ούτε ακούει, ούτε οσφραίνεται, αλλά είναι παράλυτος, ή μάλλον μισοπεθαμένος, έτσι κι εκείνος που νέκρωσε τις φυσικές δυνάμεις της ψυχής του με τα πάθη του, τις έκανε ανίκανες να ενεργούν και να μετέχουν στα μυστήρια του Πνεύματος.
Εκείνος δηλαδή που δε βλέπει και δεν ακούει και δεν αισθάνεται πνευματικώς, είναι νεκρός. Γιατί δε ζει μέσα του ο Χριστός, αλλά και ο ίδιος ούτε κινείται από το Χριστό, ούτε δέχεται τις ενέργειες του Χριστού.
98. Οι αισθήσεις έχουν ίση, ίδια, για να μην πω και μία, ενέργεια με τις ψυχικές δυνάμεις, και μάλιστα όταν είναι υγιείς. Γιατί οι ψυχικές δυνάμεις ζουν και ενεργούν μέσω των αισθήσεων, και το ζωτικό πνεύμα είναι ενωμένο και με τις δύο. Ο άνθρωπος, τότε είναι ουσιαστικά άρρωστος, όταν έχει τη γενική ασθένεια των παθών και είναι διαρκώς κατάκοιτος στο νοσοκομείο της ραθυμίας.
Οι αισθήσεις εποπτεύουν με ευκρίνεια τα αισθητά και οι ψυχικές δυνάμεις τα νοητά, ιδίως όταν δεν υπάρχει μεταξύ τους καμία σατανική μάχη που να αντιτάσσεται στο νόμο του νου και του πνεύματος. Όταν όμως συναφθούν σε ένα και γίνουν ενιαίες με τη χάρη του Πνεύματος, τότε γνωρίζουν τα θεία και τα ανθρώπινα, πώς είναι στη φύση τους, κατά τρόπο άμεσο και ουσιαστικό, και θεωρούν τους λόγους αυτών με σαφήνεια, κι εποπτεύουν καθαρά, όσο αυτό είναι δυνατό, τη μία Αιτία των όλων, την Αγία Τριάδα.
99. Ο ησυχαστής οφείλει πρώτα να έχει σαν θεμέλιο, πάνω στο οποίο θα οικοδομεί, αυτές τις πέντε αρετές: σιωπή, εγκράτεια, αγρυπνία, ταπείνωση και υπομονή.
Έπειτα, τρεις θεάρεστες εργασίες: ψαλμωδία, προσευχή και ανάγνωση· να έχει και εργόχειρο, αν είναι αδύνατος στα πνευματικά. Γιατί οι παραπάνω αρετές δεν περιέχουν μόνο όλες τις άλλες, αλλά και στερεώνουν η μία την άλλη.
Ακόμη, ο ησυχαστής οφείλει να σχολάζει από το πρωί στη μνήμη του Θεού με την προσευχή και την καρδιακή ησυχία.
Την πρώτη ώρα να προσεύχεται επίμονα, τη δεύτερη να διαβάζει, την τρίτη να ψάλλει, την τέταρτη να προσεύχεται, την πέμπτη να διαβάζει, την έκτη να ψάλλει, την έβδομη να προσεύχεται, την όγδοη να διαβάζει, την ένατη να ψάλλει, τη δέκατη να τρώει, την ενδέκατη να κοιμάται, αν έχει ανάγκη, και τη δωδέκατη ώρα να ψάλλει τον εσπερινό.
Κι αν περνά με τέτοιο καλό τρόπο την ημέρα του, αρέσει στο Θεό.
100. Πρέπει κανείς σαν μέλισσα να μαζεύει από όλα το πιο χρήσιμο για τις αρετές και έτσι, μετέχοντας λίγο απ’ όλα, να κάνει μεγάλη σύνθεση της εργασίας των αρετών, από τις οποίες θα προμηθεύεται το μέλι της σοφίας για να ευφραίνει τις ψυχές.
103. Η ησυχία έχει πριν απ’ όλα ανάγκη από πίστη, υπομονή, ελπίδα και αγάπη με όλη την καρδιά και την ισχύ και τη δύναμη. Γιατί εκείνος που πιστεύει, κι αν δεν επιτύχει εδώ το ποθούμενο, από κάποια τυχόν αμέλεια ή από άλλη αιτία, κατά την ώρα όμως του θανάτου του είναι οπωσδήποτε αδύνατο να μην πληροφορηθεί τον καρπό της πίστεως και του αγώνα του και να μη δει την ελευθερία, η οποία είναι ο Ιησούς Χριστός, η απολύτρωση και η σωτηρία των ψυχών, ο Θεάνθρωπος Λόγος.
Εκείνος όμως που απιστεί, θα καταδικαστεί οπωσδήποτε κατά την ώρα του θανάτου του, αλλά έχει κι από τώρα καταδικαστεί, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου. Γιατί, λέει, όποιος δουλεύει στις ηδονές και ζητεί τη δόξα από τους ανθρώπους και όχι από το Θεό, είναι άπιστος, κι ας φαίνεται στα λόγια πιστός.
Αυτός εξαπάτησε τον εαυτό του χωρίς να το καταλάβει, και θ’ ακούσει τότε: «Καθώς δε με δέχθηκες στην καρδιά σου, αλλά μου γύρισες περιφρονητικά την πλάτη, θα σε διώξω κι εγώ μακριά μου».
Πρέπει ο πιστός να έχει καλές ελπίδες, να πιστεύει την αλήθεια του Θεού, όπως μαρτυρείται σε όλες τις Γραφές, και να ομολογεί την ασθένειά του, για να μην έχει διπλή την καταδίκη και αναπόφευκτη.
104. Τίποτε άλλο δε δίνει συντριβή στην καρδιά και ταπείνωση στην ψυχή, όσο το να παραμένει κανείς σε μόνωση με γνώση και η σιωπή για όλα τα πράγματα.
Και τίποτε άλλο δεν διαφθείρει τόσο την κατάσταση της ησυχίας και δεν αφαιρεί από αυτήν τη θεία δύναμη, όσο τα έξι αυτά περιεκτικά πάθη: παρρησία, γαστριμαργία, πολυλογία, περισπασμός, έπαρση και οίηση, το κυριότερο πάθος. Εκείνος που συνήθισε σ’ αυτά με προθυμία και που μετά την προκοπή του σ’ αυτά σκοτίζεται ακόμη περισσότερο, γίνεται αναίσθητος.
Κι αν μεν ανανήψει και ξαναβάλει αρχή με πίστη και προθυμία, θα επιτύχει πάλι αυτό που επιδιώκει, και μάλιστα αν ταπεινώνεται και ζητεί μ’ επιμονή. Αν όμως, εξαιτίας της αμέλειάς του, βασιλέψει μέσα του κάποιο από τα πάθη που προείπαμε, τότε εκστρατεύει εναντίον του όλη η στρατιά των κακών, μαζί με την ολέθρια απιστία, κι ερημώνει την ψυχή που έγινε σαν τη Βαβυλώνα από τις ταραχές και τους θορύβους των δαιμόνων.
Κι έτσι η τελευταία κατάσταση αυτού του ανθρώπου γίνεται χειρότερη από την πρώτη, ώστε να γίνει οργίλος εχθρός και κατήγορος των άλλων ησυχαστών και ν’ ακονίζει τη γλώσσα του σαν μυτερό δίκοπο μαχαίρι εναντίον τους.
Ο Άγιος Γρηγόριος Σιναΐτης τιμάται στις 6 Απριλίου.
Από την «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών», τόμος δ’, μετάφραση Αντώνιος Γαλίτης, των εκδόσεων το Περιβόλι της Παναγίας.
93. Ιερουργεί το Ευαγγέλιο με τον τρόπο του Παύλου, εκείνος που μεταλαμβάνει το φωτισμό του Χριστού και μπορεί να τον μεταδώσει ενεργητικά και στους άλλους, ρίχνοντας το λόγο σαν σπόρο θεϊκό στα χωράφια των ψυχών των ακροατών του. Όπως λέει ο ίδιος: «Ο λόγος σας να είναι αρτυμένος με χάρη θείας αγαθότητας, για να μεταδώσει χάρη σ’ όσους τον ακούν με πίστη». Αποκαλώντας πάλι ο Παύλος τους διδασκάλους γεωργούς και τους διδασκομένους γεώργιο [καλλιεργήσιμο χωράφι], δείχνει πολύ σοφά ότι οι πρώτοι οργώνουν και σπέρνουν το θείο λόγο και οι άλλοι είναι γη γόνιμη, εύφορη και πολύκαρπη. Ιερουργία αληθινή είναι όχι μόνο η ενέργεια των θείων, αλλά και η μέθεξη των αγαθών και η μετάδοσή τους στους άλλους.
94. Είναι ποικίλος ο προφορικός λόγος που λέγεται για διδαχή, και αποκτάται με πολλούς και ποικίλους τρόπους από τέσσερις πηγές: τη μάθηση, την ανάγνωση, την πράξη και τη χάρη. Όπως το νερό, ενώ είναι ένα κατά τη φύση, μεταβάλλεται όμως στην ποιότητα ανάλογα με τη σύσταση της γης απ’ όπου περνά, ώστε να είναι στη γεύση άλλο πικρό, άλλο γλυκό, άλλο αλμυρό και άλλο ξυνό, έτσι και ο λόγος της διδαχής, αφού περάσει μέσα από την ηθική έξη καθενός και αλλοιωθεί ανάλογα, αναγνωρίζεται κατά την ενέργεια και παρέχει ωφέλεια.
95. Ο λόγος έχει δοθεί για να τον απολαύσει κάθε λογική φύση, όπως προσφέρονται πολλά και διάφορα εδέσματα. Γι’ αυτό η ψυχή αισθάνεται την ηδονή του κατά διαφόρους τρόπους: έχει τον επιστημονικό λόγο σαν παιδαγωγό να τη διαμορφώνει στο ήθος· το λόγο της αναγνώσεως, σαν νερό δροσερό να την τρέφει και να την αναπαύει· το λόγο της πράξεως, σαν τόπο χλοερό να τη δυναμώνει, το λόγο της χάρης, σαν ποτήρι με κρασί να τη μεθά και να την ευφραίνει, και την ανείπωτη αγαλλίασή της σαν λάδι που κάνει το πρόσωπό της ιλαρό και λαμπερό.
96. Τα παραπάνω η ψυχή δεν τα έχει μόνο μέσα της σαν ζωή, αλλά κι όταν τ’ ακούει και από άλλους ως διδαχή, έτσι τα αισθάνεται, όταν φυσικά προϋπάρχει ανάμεσα στους δύο αγάπη και πίστη. Ο ένας δηλαδή ν’ ακούει με πίστη κι ο άλλος να διδάσκει με αγάπη, παρουσιάζοντας χωρίς έπαρση και φιλοδοξία τους λόγους των αρετών.
Τότε και οι δύο δέχονται ως εξής τα τέσσερα είδη του λόγου: το λόγο από τη μάθηση, ως παιδαγωγό· το λόγο της αναγνώσεως ως τροφό· το λόγο από την πράξη, που πηγάζει από τα έσω, ως γλυκύτατο νυμφαγωγό· το λόγο του Πνεύματος, που φωτίζει και ευφραίνει, ως νυμφίο που ενώνεται με την ψυχή.
Γιατί η έκφραση «κάθε λόγος που εκπορεύεται από το στόμα του Θεού» σημαίνει τους λόγους που βγαίνουν διά του Πνεύματος από τα χείλη των Αγίων και είναι η γλυκύτατη ενεργοποιός πνοή του Πνεύματος, που την απολαμβάνουν όχι όλοι, αλλά μόνον οι άξιοι -αφού άλλωστε οι λογικοί έχουν τρυφή τους το λόγο.
Εδώ είναι πολύ λίγοι εκείνοι που ευφραίνονται με πληρότητα από τους λόγους του Πνεύματος, ενώ οι πολλοί γνωρίζουν και μετέχουν μόνο τους τύπους των πνευματικών λόγων με τη μνήμη, χωρίς ακόμη να έχουν γευθεί με αίσθηση ψυχής τον αληθινό άρτο της μέλλουσας ζωής, δηλαδή τον λόγο του Θεού.
Γιατί τότε μόνον αυτός θα είναι στη διάθεση των αξίων για να τους γεμίζει με κάθε ηδονή, χωρίς ποτέ να τρώγεται τελείως ή να εξαντλείται ή να θυσιάζεται.
Εκείνος που δε βλέπει και δεν ακούει και δεν αισθάνεται πνευματικώς, είναι νεκρός
97. Χωρίς νοερή αίσθηση, είναι αδύνατο να γευθεί κανείς την ηδονή των θείων με πληρότητα.
Γιατί όπως εκείνος που άμβλυνε τις σωματικές του αισθήσεις, τις έκανε να μην ενεργούν στα αισθητά, και ούτε βλέπει, ούτε ακούει, ούτε οσφραίνεται, αλλά είναι παράλυτος, ή μάλλον μισοπεθαμένος, έτσι κι εκείνος που νέκρωσε τις φυσικές δυνάμεις της ψυχής του με τα πάθη του, τις έκανε ανίκανες να ενεργούν και να μετέχουν στα μυστήρια του Πνεύματος.
Εκείνος δηλαδή που δε βλέπει και δεν ακούει και δεν αισθάνεται πνευματικώς, είναι νεκρός. Γιατί δε ζει μέσα του ο Χριστός, αλλά και ο ίδιος ούτε κινείται από το Χριστό, ούτε δέχεται τις ενέργειες του Χριστού.
98. Οι αισθήσεις έχουν ίση, ίδια, για να μην πω και μία, ενέργεια με τις ψυχικές δυνάμεις, και μάλιστα όταν είναι υγιείς. Γιατί οι ψυχικές δυνάμεις ζουν και ενεργούν μέσω των αισθήσεων, και το ζωτικό πνεύμα είναι ενωμένο και με τις δύο. Ο άνθρωπος, τότε είναι ουσιαστικά άρρωστος, όταν έχει τη γενική ασθένεια των παθών και είναι διαρκώς κατάκοιτος στο νοσοκομείο της ραθυμίας.
Οι αισθήσεις εποπτεύουν με ευκρίνεια τα αισθητά και οι ψυχικές δυνάμεις τα νοητά, ιδίως όταν δεν υπάρχει μεταξύ τους καμία σατανική μάχη που να αντιτάσσεται στο νόμο του νου και του πνεύματος. Όταν όμως συναφθούν σε ένα και γίνουν ενιαίες με τη χάρη του Πνεύματος, τότε γνωρίζουν τα θεία και τα ανθρώπινα, πώς είναι στη φύση τους, κατά τρόπο άμεσο και ουσιαστικό, και θεωρούν τους λόγους αυτών με σαφήνεια, κι εποπτεύουν καθαρά, όσο αυτό είναι δυνατό, τη μία Αιτία των όλων, την Αγία Τριάδα.
99. Ο ησυχαστής οφείλει πρώτα να έχει σαν θεμέλιο, πάνω στο οποίο θα οικοδομεί, αυτές τις πέντε αρετές: σιωπή, εγκράτεια, αγρυπνία, ταπείνωση και υπομονή.
Έπειτα, τρεις θεάρεστες εργασίες: ψαλμωδία, προσευχή και ανάγνωση· να έχει και εργόχειρο, αν είναι αδύνατος στα πνευματικά. Γιατί οι παραπάνω αρετές δεν περιέχουν μόνο όλες τις άλλες, αλλά και στερεώνουν η μία την άλλη.
Ακόμη, ο ησυχαστής οφείλει να σχολάζει από το πρωί στη μνήμη του Θεού με την προσευχή και την καρδιακή ησυχία.
Την πρώτη ώρα να προσεύχεται επίμονα, τη δεύτερη να διαβάζει, την τρίτη να ψάλλει, την τέταρτη να προσεύχεται, την πέμπτη να διαβάζει, την έκτη να ψάλλει, την έβδομη να προσεύχεται, την όγδοη να διαβάζει, την ένατη να ψάλλει, τη δέκατη να τρώει, την ενδέκατη να κοιμάται, αν έχει ανάγκη, και τη δωδέκατη ώρα να ψάλλει τον εσπερινό.
Κι αν περνά με τέτοιο καλό τρόπο την ημέρα του, αρέσει στο Θεό.
100. Πρέπει κανείς σαν μέλισσα να μαζεύει από όλα το πιο χρήσιμο για τις αρετές και έτσι, μετέχοντας λίγο απ’ όλα, να κάνει μεγάλη σύνθεση της εργασίας των αρετών, από τις οποίες θα προμηθεύεται το μέλι της σοφίας για να ευφραίνει τις ψυχές.
103. Η ησυχία έχει πριν απ’ όλα ανάγκη από πίστη, υπομονή, ελπίδα και αγάπη με όλη την καρδιά και την ισχύ και τη δύναμη. Γιατί εκείνος που πιστεύει, κι αν δεν επιτύχει εδώ το ποθούμενο, από κάποια τυχόν αμέλεια ή από άλλη αιτία, κατά την ώρα όμως του θανάτου του είναι οπωσδήποτε αδύνατο να μην πληροφορηθεί τον καρπό της πίστεως και του αγώνα του και να μη δει την ελευθερία, η οποία είναι ο Ιησούς Χριστός, η απολύτρωση και η σωτηρία των ψυχών, ο Θεάνθρωπος Λόγος.
Εκείνος όμως που απιστεί, θα καταδικαστεί οπωσδήποτε κατά την ώρα του θανάτου του, αλλά έχει κι από τώρα καταδικαστεί, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου. Γιατί, λέει, όποιος δουλεύει στις ηδονές και ζητεί τη δόξα από τους ανθρώπους και όχι από το Θεό, είναι άπιστος, κι ας φαίνεται στα λόγια πιστός.
Αυτός εξαπάτησε τον εαυτό του χωρίς να το καταλάβει, και θ’ ακούσει τότε: «Καθώς δε με δέχθηκες στην καρδιά σου, αλλά μου γύρισες περιφρονητικά την πλάτη, θα σε διώξω κι εγώ μακριά μου».
Πρέπει ο πιστός να έχει καλές ελπίδες, να πιστεύει την αλήθεια του Θεού, όπως μαρτυρείται σε όλες τις Γραφές, και να ομολογεί την ασθένειά του, για να μην έχει διπλή την καταδίκη και αναπόφευκτη.
104. Τίποτε άλλο δε δίνει συντριβή στην καρδιά και ταπείνωση στην ψυχή, όσο το να παραμένει κανείς σε μόνωση με γνώση και η σιωπή για όλα τα πράγματα.
Και τίποτε άλλο δεν διαφθείρει τόσο την κατάσταση της ησυχίας και δεν αφαιρεί από αυτήν τη θεία δύναμη, όσο τα έξι αυτά περιεκτικά πάθη: παρρησία, γαστριμαργία, πολυλογία, περισπασμός, έπαρση και οίηση, το κυριότερο πάθος. Εκείνος που συνήθισε σ’ αυτά με προθυμία και που μετά την προκοπή του σ’ αυτά σκοτίζεται ακόμη περισσότερο, γίνεται αναίσθητος.
Κι αν μεν ανανήψει και ξαναβάλει αρχή με πίστη και προθυμία, θα επιτύχει πάλι αυτό που επιδιώκει, και μάλιστα αν ταπεινώνεται και ζητεί μ’ επιμονή. Αν όμως, εξαιτίας της αμέλειάς του, βασιλέψει μέσα του κάποιο από τα πάθη που προείπαμε, τότε εκστρατεύει εναντίον του όλη η στρατιά των κακών, μαζί με την ολέθρια απιστία, κι ερημώνει την ψυχή που έγινε σαν τη Βαβυλώνα από τις ταραχές και τους θορύβους των δαιμόνων.
Κι έτσι η τελευταία κατάσταση αυτού του ανθρώπου γίνεται χειρότερη από την πρώτη, ώστε να γίνει οργίλος εχθρός και κατήγορος των άλλων ησυχαστών και ν’ ακονίζει τη γλώσσα του σαν μυτερό δίκοπο μαχαίρι εναντίον τους.
Ο Άγιος Γρηγόριος Σιναΐτης τιμάται στις 6 Απριλίου.
Από την «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών», τόμος δ’, μετάφραση Αντώνιος Γαλίτης, των εκδόσεων το Περιβόλι της Παναγίας.
«Είμαι μαθητής του αγνού Ποιμένος»
Ο άγιος Αβέρκιος [22 Οκτ.], επίσκοπος Ιεραπόλεως της Φρυγίας, ο Ισαπόστολος, ο θαυματουργός και «δαιμονόπληκτος»(!) κατά τον συναξαριογράφο του, μετά τις μεγάλες και σημειοφόρες ισαποστολικές του περιοδείες, σε ηλικία 72 ετών αποσύρθηκε σε ένα υψηλό όρος για να προσευχηθεί· εκεί, αφού με τις μεσιτείες του έκανε να αναβλύσει θαυματουργικά μια πηγή θερμού ύδατος, δέχθηκε την αποκάλυψη του επικείμενου ειρηνικού θανάτου του. Κατέβηκε από το όρος, ετοίμασε τον τάφο του και έβαλε να σκαλίσουν μια επιγραφή σε πέτρινη πλάκα η οποία σώζεται έως τις ημέρες μας σε μουσείο της Ρώμης και θεωρείται ως η «βασίλισσα των πρωτοχριστιανικών επιγραφών». Το κείμενο της επιγραφής μεταξύ των άλλων μεστών νοημάτων αναφέρει τα εξής στη δημοτική:
«…Το όνομά μου είναι Αβέρκιος και είμαι μαθητής του αγνού Ποιμένος, ο Οποίος βόσκει κοπάδια προβάτων σε όρη και πεδιάδες και έχει μεγάλα μάτια που βλέπουν τα πάντα… Παντού (όπου κι αν πήγαινα) είχα συνοδοιπόρους, έφερα δε επάνω μου τον (Απόστολο) Παύλο· προπορευόταν μπροστά μου η Πίστη και (μου) παρέθετε ως τροφή Ψάρι («ΙΧΘΥΣ») μεγάλο και καθαρό από την πηγή, το Οποίο το έπιασε μια αγνή Παρθένος· αυτό το έδωσε (κατόπιν) στους Φίλους (=τους αγωνιζομένους και θεωμένους χριστιανούς) να Το τρώνε συνεχώς, προσφέροντας συγχρόνως σ’ αυτούς καλόν Οίνο μαζί με Άρτο…».
Όλη η άπεφθη θεολογία, η εκκλησιολογία, η λειτουργιολογία, το αξίωμα της Θεοτόκου και η αγιολογία, μέσα σε απλές, λιτές όσο και βαθιά διάπυρες πρωτοχριστιανικές εκφράσεις της καρδιάς ενός μεγάλου ισαποστολικού Πατέρα…"
H εικόνα διασώζει την εξης παράδοση: "Όταν δε έμελλε να γυρίση από την Pώμην, ηνάγκασεν ένα δαίμονα να σηκώση μίαν μεγαλωτάτην πέτραν. Tην οποίαν βαστάζωντας ο δαίμων έμπροσθεν εις όλους, την επήγεν από την Pώμην εις την Iεράπολιν. Tαύτην δε την πέτραν επρόσταξεν ο Άγιος και την έβαλον επάνω εις τον τάφον του, ωσάν μίαν νικητικήν κολόναν".
Συναξαριστής .αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη
Halloween – Ένας κόσμος ανάποδα- Όταν το ξένο έθιμο χειροκροτείται και η ορθοδοξία καταγγέλεται!
Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
Στη Χανιώτη Χαλκιδικής, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα, μητέρα κατήγγειλε θρησκευτικό κήρυγμα ορθόδοξου ιερομονάχου κατά του Halloween σε δημοτικό σχολείο, υποστηρίζοντας ότι το παιδί της φοβήθηκε και ξυπνούσε τη νύχτα με εφιάλτες.
Και κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα που συμπυκνώνει ολόκληρη την αντίφαση της εποχής μας. Το Halloween, με τις νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία, τις σκοτεινές φιγούρες και την εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου, δεν φόβισε το παιδί; Οι νουθεσίες, όμως, ενός ορθόδοξου μοναχού, ο οποίος το προειδοποίησε για όσα θεωρεί πνευματικά επιζήμια, φέρεται να το φόβισαν;
Αυτός είναι ο κόσμος ανάποδα στον οποίο ζούμε! Ένας κόσμος που συχνά υποδέχεται με ενθουσιασμό τα ξενόφερτα, αλλά αντιμετωπίζει με καχυποψία τα δικά του, που βαφτίζει την άκριτη μίμηση «πρόοδο» και αντιμετωπίζει την υπεράσπιση της πνευματικής μας παράδοσης ως κάτι ύποπτο, ενοχλητικό ή αναχρονιστικό.
Πότε ακριβώς η ξενομανία μας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρούμε αυτονόητη την εισαγωγή κάθε ξενόφερτου εθίμου, αλλά αμφισβητήσιμη ακόμη και την ελευθερία ενός ορθόδοξου κληρικού να εκφράσει τη θρησκευτική του άποψη; Από πότε η πολιτισμική αυτοπεποίθηση έγινε μειονέκτημα και η αποκοπή από τις ρίζες μας προϋπόθεση για να θεωρηθούμε σύγχρονοι;
Ας αναρωτηθούμε τι ακριβώς προσφέρει στα παιδιά μας η εξοικείωση με μια κουλτούρα που εμπορεύεται τον τρόμο, το μακάβριο και τη σκοτεινή εικονογραφία; Επίσης γιατί η προειδοποίηση ενός μοναχού για την πνευματική διάσταση τέτοιων συμβόλων προκαλεί αντιδράσεις που αξίζουν τουλάχιστον έναν σοβαρό προβληματισμό;
Ασφαλώς, τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, ασφάλεια και παιδαγωγική διάκριση. Κάθε σχολική επίσκεψη οφείλει να σέβεται τις προβλεπόμενες διαδικασίες και κάθε λόγος προς μικρές ηλικίες να είναι ανάλογος της ωριμότητάς τους. Η πίστη δεν έχει ανάγκη να τρομοκρατεί για να πείσει. Έχει την αλήθεια, την αγάπη, την ελευθερία και το προσωπικό παράδειγμα. Άλλο, όμως, η απαίτηση για υπεύθυνη παιδαγωγική συμπεριφορά και άλλο η αντιμετώπιση της ίδιας της ορθόδοξης νουθεσίας ως κάτι που πρέπει να απομακρυνθεί από τη δημόσια ζωή.
Η Ελλάδα όσο και να το θέλουν κάποιοι δεν είναι ένας πολιτισμικός κενός χώρος, έτοιμος να γεμίσει με ό,τι υπαγορεύει κάθε φορά η μόδα. Είναι ένας τόπος με ιστορική μνήμη, αγίους, μάρτυρες, παραδόσεις και μια Ορθοδοξία που σμίλεψε την ταυτότητά του επί αιώνες.
Πόσο ακόμη θα ντρεπόμαστε για τις ρίζες μας, για να μη δυσαρεστήσουμε μια εποχή που συγχέει την ελευθερία με την απουσία κάθε ορίου και την πρόοδο με την αποκοπή από κάθε πνευματική κληρονομιά; Πόσο ακόμη θα αφήνουμε την ξενομανία να υποκαθιστά την αυτογνωσία μας;
Ένας λαός που χάνει την ικανότητα να διακρίνει τι αξίζει να κρατήσει και τι οφείλει να απορρίψει, κινδυνεύει να καταντήσει καταναλωτής ξένων συνηθειών, χωρίς δική του πυξίδα. Και τότε το πρόβλημα δεν θα είναι αν γιορτάζει ή όχι το Halloween. Θα είναι ότι, στην προσπάθειά του να γίνει κάτι άλλο, θα έχει ξεχάσει ποιος είναι.
Η παράδοση δεν είναι αλυσίδα που μας κρατά στο παρελθόν. Είναι η ρίζα που μας επιτρέπει να στεκόμαστε όρθιοι στο παρόν, χωρίς να χάνουμε τον προσανατολισμό μας προς το μέλλον.
Γιατί, τελικά, αυτό που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι αν θα φοβηθούν τα παιδιά από έναν μοναχό που τα προειδοποιεί. Το βαθύτερο ερώτημα είναι αν θα τους μάθουμε να ξεχωρίζουν το φως από το σκοτάδι ή αν θα τα μεγαλώσουμε σε μια κοινωνία όπου το σκοτάδι γίνεται μόδα και το φως καλείται να απολογηθεί επειδή τόλμησε να μιλήσει.
……………………………………
Εδώ βλέπετε το τρομερό «εκφοβιστικό» φυλλάδιο που μοίρασε ο μοναχός στα παιδιά, εξηγώντας τους με απλό και κατανοητό τρόπο τι είναι το Halloween και γιατί ένας ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να το αντιμετωπίζει με επιφύλαξη. Τόσο τρομακτικό, που μπροστά του οι νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία και η εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου μοιάζουν μάλλον με αθώο παιδικό παιχνίδι
Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026
Η σωτηρία μιας μοναχής…
Διηγούνταν ένας άγιος Ασκητής ότι, ήταν ένα γυναικείο Μοναστήρι στη Θεσσαλονίκη, όπου μια μοναχή πολεμηθείσα ισχυρώς υπό το μισόκαλου διαβόλου, έφυγε από τη μετάνοιά της και έπεσε στην πορνεία για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Κάποια στιγμή ήλθε στο μυαλό της αγαθός λογισμός, και μετανόησε με τη συνεργασία του Αγίου Θεού. Ερχόμενη στο Μοναστήρι της προκειμένου να περάσει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής της με μετάνοια και άσκηση, ξεψύχησε μπροστά στη θύρα της εισόδου.
Γι’ αυτήν απεκάλυψε ο Θεός σε έναν άγιο Επίσκοπο τον θάνατό της, και είδε τους αγίους Αγγέλους που ήλθαν να πάρουν τη ψυχή της και τους δαίμονες που φιλονικούσαν λέγοντας στους Αγγέλους :
«Γιατί μας αδικείτε και μας την παίρνετε, αυτή είναι δική μας, και δούλευσε μέσα στη πορνεία αρκετό καιρό».
Οι δε Άγγελοι έλεγαν : «Αυτή σας απαρνήθηκε και ήρθε στο Μοναστήρι της».
«Αυτή ακόμη δεν μπήκε στη Μονή. Πώς λέτε ότι μετανόησε», έλεγαν τα δαιμόνια.
Και απάντησαν οι Άγγελοι : «Αφού είδε ο Φιλάνθρωπος Θεός την προαίρεσή της και πώς σκέφθηκε να εξομολογηθεί και πήγε στο Μοναστήρι, από εκείνη την ώρα την συγχώρησε και γι’ αυτό σώθηκε. η μεν μετάνοια και επιστροφή είναι στο θέλημά της, η δε ζωή και ο θάνατος είναι στο θέλημα του Θεού».
Αυτά ακούσαντες οι δαίμονες έφυγαν ντροπιασμένοι.
ΠΗΓΗ : «ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ», έτος 18ο, 1953, αριθ, 197-8, σ. 21
Το Νόμπελ της Χημείας: τα παράδοξα της φύσης και ο Θεός
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Το φετινό Νόμπελ της Χημείας απονεμήθηκε στον 96χρονο Γάλλο καθηγητή Ανρί Καγκάν και στον 76χρονο Ιάπωνα καθηγητή Κένσο Σοάϊ. Ο Καγκάν ανακάλυψε τα παράδοξα σε χημικές ενώσεις που έχουν σχέση με ζώντες οργανισμούς και φάρμακα και ο Σοάϊ προχώρησε στην πράξη τις ανακαλύψεις του Γάλλου καθηγητού. Πιο συγκεκριμένα οι δύο καθηγητές ανακάλυψαν τα παράδοξα που συμβαίνουν στη φύση και στους ζώντας οργανισμούς. Στο σώμα μας λ.χ. οι πρωτεΐνες συντίθενται από αμινοξέα, που υπάρχουν στη λεγόμενη «αριστερή» μορφή τους, και τα ίδια υπάρχουν και στη «δεξιά» μορφή… Η διαφορά τους δηλαδή δεν είναι στη δομή της χημικής ένωσης αλλά στη μορφή της. Δηλαδή είναι όπως το δεξιό και το αριστερό χέρι μας, γι’ αυτό και το φαινόμενο ονομάστηκε διεθνώς «χειρομορφία», από τις ελληνικές λέξεις «χέρι» και «μορφή».
Το φαινόμενο της χειρομορφίας έχει συνέπειες πολύ συγκεκριμένες στον οργανισμό του ανθρώπου. Όταν οι πρωτεΐνες δεχθούν εξωτερική επέμβαση θα αντιδράσει θετικά μόνο η μία από τις δύο μορφές τους. «Είναι εξαιρετικά σημαντική η εργασία του Καγκάν και στη συνέχεια του Σοαΐ για την παραγωγή φαρμάκων, διότι ανακάλυψαν πως το ίδιο μόριο, στη δεξιά ή στην αριστερή μορφή του, μπορεί να έχει πολύ διαφορετικά βιολογικά αποτελέσματα» δήλωσε ο Ολιβιέ Ριάντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Λουβαίν και πρώην φοιτητής του Καγκάν.
Το τραγικό γεγονός το οποίο έκαμε τον Καγκάν να επιτείνει την έρευνά του για τη διαφορετική συμπεριφορά των ίδιων βιοχημικών ενώσεων του οργανισμού, που έχουν χειρομορφία, και για την αντιμετώπισή αυτής της συμπεριφοράς ήταν τα τραγικά αποτελέσματα από τη χορήγηση του φαρμάκου της θαλιδομίδης. Το 1957 η Γερμανική Εταιρεία Chemie Grunenthal, έθεσε σε κυκλοφορία το εν λόγω φάρμακο, ως πρωτοποριακό για τις εγκύους γυναίκες. Κατά τη δήλωση της Εταιρείας αυτές με τη χρήση του θα ηρεμούσαν και θα απέφευγαν τη ναυτία, τους εμετούς και άλλες δυσάρεστες καταστάσεις. Στην έρευνά τους βρήκαν μεν το δραστικό του φαρμάκου, αλλά δεν βρήκαν ότι ο βιοχημικός τύπος του ήταν χειρόμορφος και πως η μεν αριστερή μορφή του είχε αποτελέσματα για τις εγκύους, ενώ η δεξιά του προκαλούσε σοβαρές δυσμορφίες και αναπηρίες στο νεογέννητο! Το σκάνδαλο ήταν τεράστιο, γιατί το γερμανικό εργοστάσιο που παρήγαγε την βλαβερή θαλιδομίδη προκάλεσε δυστυχία σε χιλιάδες οικογενειών παγκοσμίως.
Ο Καγκάν αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να εξηγήσει την προέλευση της χειρομορφίας των χημικών ενώσεων που αφορούν στον άνθρωπο προχώρησε στην έρευνα για χρήση ουσιών που να μεγιστοποιούν το αποτέλεσμα της επιλογής της καλής μορφής των χειρόμορφων χημικών ενώσεων. Με αυτή την έρευνα του βοήθησε σημαντικά στην έρευνα για την αποφυγή του συμβάντος με την θαλιδομίδη στην παραγωγή φαρμάκων.
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ότι επί χιλιάδες χρόνια οι χειρόμορφες βιοχημικές ενώσεις λειτουργούν φυσιολογικά στον άνθρωπο και στους άλλους ζώντες οργανισμούς με απόλυτη ακρίβεια και χωρίς επιπτώσεις στην υγεία του! Μόνο όταν ο άνθρωπος θέλησε να παρέμβει και να τις χρησιμοποιήσει προκλήθηκε η τραγωδία της θαλιδομίδης.
Όλα τα φάρμακα έχουν τις παρενέργειές τους, αλλά εγκρίνονται από τους Οργανισμούς Ελέγχου όταν το όφελος από την χρήση τους θεωρείται ότι είναι πολύ μεγαλύτερο από την τυχόν ζημία που προκαλούν. Παράδειγμα είναι και τα εμβόλια που κυκλοφορήθηκαν κατά του κορωνοϊού. Από τα όσα έχουν δημοσιευθεί πολλές ζωές σώθηκαν, αλλά γεγονός είναι πως τα κέρδη των εταιρειών που τα παράγουν είναι τεράστια και οι παρενέργειες σε πολλές περιπτώσεις είναι σοβαρές, όπως φαίνεται στα ολίγα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας...
Ο επιστήμονας Καγκάν βρήκε τρόπο να χρησιμοποιούνται χειρόμορφες ενώσεις στα φάρμακα χωρίς επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου, κάτι πολύ θετικό για τη θεραπεία ασθενειών. Όμως δεν μπόρεσε να εξηγήσει το γιατί από της δημιουργίας του ανθρώπου οι χειρόμορφες ενώσεις λειτουργούσαν άψογα αυτές, ενώ όταν αυτός παρενέβη προκάλεσαν τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.
Γενικά τα περί του σκοπού της ζωής και οι βαθύτερες αιτίες των φαινομένων δεν μπορούν να εξηγηθούν. Σχετικά ο Αμερικανός Νομπελίστας φυσικός και κβαντομηχανικός Ρίτσαρντ Φάινμαν είπε σε εκπομπή του BBC πως όταν ένας επιστήμονας ερωτάται το «γιατί» για κάποιο φαινόμενο απαντά μόνο με το «πώς», καθώς το απόλυτο «γιατί» οδηγεί σε μια ατέρμονη σειρά ερωτημάτων χωρίς επιστημονική απάντηση. Και ο επίσης Νομπελίστας Ιταλός φυσικός και εφευρέτης του ασυρμάτου και της τηλεφωνίας Γκουλιέλμο Μαρκόνι δήλωσε για τη σχέση του με τον Θεό: « Η επιστήμη μόνη της δεν μπορεί να ερμηνεύσει πολλά πράγματα και προ πάντων το μυστήριο της ύπαρξής μας. Ποιοι είμαστε; Ποιος ο σκοπός της ζωής μας; Ο άνθρωπος επιδόθηκε στην έρευνα των προβλημάτων αυτών, αλλά αυτά έως σήμερα μένουν άλυτα. Προσωπικά διακηρύττω με υπερηφάνεια ότι είμαι πιστός Χριστιανός. Πιστεύω στη δύναμη της προσευχής. Πιστεύω σε αυτήν όχι μόνο ως πιστός Χριστιανός, αλλά συγχρόνως και ως επιστήμονας». Διακήρυξη πίστεως υπέγραψαν και 222 κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ακτίνες» στο υπ’ αριθμόν 61-62 τεύχος του 1946.
Ο σεμνός και ταπεινόφρονας επιστήμονας Καγκάν ανακάλυψε κάτι χρήσιμο για την υγεία του ανθρώπου, χρησιμοποιώντας την συνθετική οργανική χημεία. Έτσι διόρθωσε ένα σοβαρό λάθος ενός άλλου επιστήμονα… Μας δίνει και αυτός την ευκαιρία να σκεφθούμε όσα, μεταξύ άλλων, είπε ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο, το οποίο διοργάνωσε υπό την αιγίδα του η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Αθήνα, το 2000:
« Η αλήθεια είναι ότι ερωτήματα περί του αν η επιστήμη τελικά αναβαθμίζει τη ζωή, αν διευρύνει τους ορίζοντες της αναζητήσεως του ανθρώπου, αν αυξάνει την ευτυχία μας και βελτιώνει την γενικότερη ποιότητα ζωής, αν πρέπει να της επιβληθούν όρια και αν διέπεται από αρχές η έρευνα, είναι ερωτήματα που απασχολούν ευρέως τις κοινωνίες μας.
Η Εκκλησία ευνοεί την επιστήμη, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι κάθε ανακάλυψη αποτελεί διείσδυση στα μυστικά της θεϊκής σοφίας. Αντικρύζει όμως και μία κοινωνία που δεν διακρίνεται για την πνευματική ποιότητά της και την προσήλωσή της σε αρχές και αξίες, μια κοινωνία που έχει την ιδιότητα να γεννά περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει, που χαρακτηρίζεται από παθολογικό εγωισμό και αλαζονεία, που στερείται από κάθε ίχνος αιώνιας προοπτικής».-
Ομόφωνα αθώος ο π. Αντώνιος για την υπόθεση της Κιβωτού του Κόσμου στα Ιωάννινα
Αθωώθηκαν και οι δύο συγκατηγορούμενοί του – «Δεν αποδείχθηκε καμία κατηγορία», δηλώνει η υπεράσπιση μετά την απόφαση
Πολλές φορές κάποιοι αναφέρουν ότι πρέπει να αποφανθεί πρώτα η δικαιοσύνη για να πούμε αν κάποιος είναι αθώος ή ένοχος.
Στην περίπτωση του πατέρα Αντώνιου όλοι γνώριζαν εξαρχής ότι είχε πέσει θύμα πλεκτάνης με στημένο κατηγορητήριο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη με σκοπό να του πάρουν την Κιβωτό του Κόσμου
Το καθαρό βλέμμα και το πρόσωπο αυτού του ανθρώπου φωνάζει από μακριά ότι είναι αθώος
Σε κοιτάζει κατάματα και αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχεις να κάνεις με κάποιον απατεώνα ή λαμόγιο..
Μουζουράκης για πατέρα Αντώνιο: «Πώς γίνεται για τις ίδιες κατηγορίες, να καταδικάζεται στην Αθήνα και στα Γιάννενα να αθωώνεται;» Ο γνωστός τραγουδιστής στάθηκε στο γεγονός ότι ο πατέρας Αντώνιος έχει καταδικαστεί στην Αθήνα, ενώ πρόσφατα κρίθηκε ομόφωνα αθώος από το δικαστήριο στα Ιωάννινα.
Ο Πάνος Μουζουράκης που από την αρχή είχε μιλήσει ανοιχτά υπέρ του πατέρα Αντώνιου, που ήταν και πνευματικός του, ανάρτησε story στο Instagram μέσα από το οποίο αφήνει υπονοούμενα για τη δικαιοσύνη που για την ίδια υπόθεση τον καταδικάζει στην Αθήνα και τον αθωώνει στα Γιάννενα.
«Πώς γίνεται για τις ίδιες κατηγορίες, ο ίδιος άνθρωπος στην Αθήνα να καταδικάζεται και στα Γιάννενα να αθωώνεται; Και πώς γίνεται όταν καταδικάζεται να βουίζουν όλα τα Μέσα, αλλά όταν αθωώνεται να το μαθαίνουν μόνο από τοπικές φυλλάδες της επαρχίας; Η δικαιοσύνη κρίνεται στις αίθουσες, η αντικειμενικότητα των ΜΜΕ κρίνεται στα πρωτοσέλιδα», έγραψε ο Μουζουράκης.
Φαινομενολογία της Δυτικής Ρωσοφοβίας
από τον Maurizio Murelli
Η κακεντρεχής αποστροφή των δυτικών κυβερνητικών ελίτ προς τη Ρωσική Ομοσπονδία έχει πολλά κίνητρα. Ανάμεσα στα πολλά, υπάρχει ένα που λαμβάνεται ελάχιστα ή καθόλου υπόψη.
Πρώτον, ας αναρωτηθούμε.
Ποιοι είναι οι άνθρωποι που αποτελούν αυτές τις ελίτ και τι (ποιος) τους επιτρέπει να καταλαμβάνουν τις θέσεις που κατέχουν; Μας λένε ότι είναι οι νόμιμοι εκπρόσωποι της «φιλελεύθερης δημοκρατίας», που σημαίνει με τη «δημοκρατία» τη βούληση του λαού και με τη «φιλελεύθερη» και τον σχετικό «φιλελευθερισμό» την υψηλότερη έκφραση της ατομικής ελευθερίας. Στην πραγματικότητα, όλο αυτό το κυβερνητικό προσωπικό είναι εκπρόσωποι των διαφόρων πλουτοκρατικών κύκλων του υψηλού χρηματοπιστωτικού συστήματος, των οποίων είναι μεροκαματιάρηδες και για λογαριασμό των οποίων διαχειρίζονται το... «αγρόκτημα». Κανένας από αυτούς δεν είναι ιδεαλιστής. Επιλέγονται από πλουτοκρατικά φυτώρια όπως η BlackRock (βλ., για παράδειγμα, τον Γερμανό καγκελάριο Merz) και διευκολύνονται στην πολιτική τους σταδιοδρομία. Μέσω διαφόρων τεχνασμάτων, οι ψηφοφόροι έχουν την ψευδαίσθηση ότι τους έχουν επιλέξει μέσω μιας δημοκρατικής διαδικασίας. Η λειτουργία αυτών των capataz (χρησιμοποιώ αυτήν την ετυμολογία επειδή ταιριάζει: στις πορτογαλικές αποικίες, οι capataz ήταν επιβλέποντες που επιλέγονταν μεταξύ Αφρικανών σκλάβων για να επιβλέπουν τις εργασίες στις φυτείες, το αντίστοιχο των kapos στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης) είναι ακριβώς η διατήρηση του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πλουτοκρατών, η παρακολούθηση και η τιμωρία όσων επαναστατούν ενάντια στο σύστημα.
Το κύριο πρόβλημα για αυτούς τους capataz είναι η αντιμετώπιση εναλλακτικών κοινωνικοπολιτικών μοντέλων. Το σύστημα που υπερασπίζονται σαφώς δεν λειτουργεί, δεν υποστηρίζει τα συμφέροντα και τις ανάγκες των κυβερνωμένων και, με κάθε μέρα που περνά, βρίσκεται σε ολοένα και μεγαλύτερη κρίση. Η ΕΕ φλέγεται, από την Ισπανία, μέσω της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας, μέχρι τα ίδια τα σύνορα της ΕΕ, όπως στη Σερβία και την Αλβανία, όπου υπάρχει κρίση, ο πληθυσμός βρίσκεται σε συνεχή και κυκλική εξέγερση. Με άλλα λόγια, το σύστημα βρίσκεται σε οργανική αποσύνθεση, η καταστολή γίνεται ολοένα και πιο σκληρή. Αντίθετα, το εναλλακτικό πολιτικό και κοινωνικό σύστημα όπως αυτό της Ρωσικής Ομοσπονδίας χαρακτηρίζεται από υψηλό επίπεδο κοινωνικής συνοχής και απολαμβάνει λαϊκής υποστήριξης, την οποία οι επιστάτες προφανώς αρνούνται. Μια ισχυρή μυστικοποίηση αντικειμενικών δεδομένων διακινείται από τους τρομπετίστες των μέσων ενημέρωσης.
Εδώ στη Δύση, όσον αφορά τη Ρωσική Ομοσπονδία, δεν υπάρχει καμία κατανόηση των συστημάτων εκπαίδευσης, υγειονομικής περίθαλψης και συντάξεων, ούτε καν της φορολογικής της δομής. Δεν γίνονται συγκρίσεις μεταξύ του δικού τους και του δικού μας, δεν υπάρχουν αναφορές ή έρευνες από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία για τον απλό λόγο ότι μια τέτοια σύγκριση θα ήταν ανελέητη, ειδικά για την Ιταλία.
Το ρωσικό πολιτικό σύστημα δεν είναι τέλειο. Σίγουρα, υπάρχουν ολιγάρχες και περιοχές όπου υπάρχει διαφθορά. Αυτά είναι τα υπολείμματα του υπερφιλελεύθερου συστήματος που μόλυνε τη Ρωσία μεταξύ 1990 και 2000. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: έχει ανεγερθεί ένα αδιαπέραστο φράγμα ανάσχεσης μεταξύ των ολιγαρχών και της κυβέρνησης (συμπεριλαμβανομένου του Κοινοβουλίου). Εάν υπάρχουν διαφθορές, αυτές ασκούνται εκτός της περιμέτρου εντός της οποίας χρηματοδοτούνται οι δημόσιες επιχειρήσεις: δρόμοι, γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές και σταθμοί, διυλιστήρια, υποδομές... εν ολίγοις, πολιτικά και στρατιωτικά έργα. Όταν κάποιος επιχειρεί να παραβιάσει την περίμετρο, έχει καταλήξει πολύ άσχημα σε χρόνο μηδέν, χωρίς να αποκλείεται να πηδήξει από ένα παράθυρο. Η παρανομία (διαφθορά), στο βαθμό που συμβαίνει, συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα προς όφελος του ιδιωτικού τομέα (όπως οι κατασκευές) ή στο εμπόριο.
Αν τύχει να επισκεφθείτε τη Ρωσία έστω και για μια μέρα ως τουρίστας, θα παρατηρήσετε πόσο ειρηνική είναι η ατμόσφαιρα, τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά. Και σε πόλεις όπως η Μόσχα ή η Αγία Πετρούπολη, υπάρχει κοινωνική ζωή υψηλού επιπέδου, τόσο πολιτιστική όσο και καλλιτεχνική, καθώς και σε χώρους ψυχαγωγίας, όπως νυχτερινά κέντρα και κλαμπ, και χώρους συναυλιών για νέους.
Θα συναντήσετε πολλούς φοιτητές από το εξωτερικό. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση, 3.000 έως 6.000 έρχονται στη Ρωσία (μια μείωση λόγω κυρώσεων που περιορίζουν την πρόσβαση στο διαδίκτυο και τη χρήση ΑΤΜ) για να σπουδάσουν ρωσική γλώσσα και λογοτεχνία, διεθνείς σχέσεις και κλασική τέχνη/μουσική. από την Ασία και την ΚΑΚ, 280.000 έως 300.000 φοιτούν σε σχολές μηχανικής, ιατρικής, οικονομικών και ξένων γλωσσών (ρωσόφωνες). από την Αφρική, 30.000 έως 35.000 σπουδάζουν ιατρική, μηχανική και μαθήματα που καλύπτονται από κρατικές υποτροφίες. από την Αμερική και άλλες χώρες, 5.000 έως 8.000 φοιτητές σπουδάζουν σε τεχνικά, επιστημονικά και ανθρωπιστικά προγράμματα. Και όταν όλοι αυτοί οι φοιτητές —με τους οποίους μπορείς να συνομιλήσεις και να αποκομίσεις θετικές εντυπώσεις από τη ζωή στη Ρωσία— επιστρέφουν στις χώρες καταγωγής τους, μόλις αναφέρουν τις εμπειρίες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γίνονται αυτόματα, για τους τρομπετίστες, «ρωσικά bots» (ψεύτικοι λογαριασμοί που δημιουργούνται από το Κρεμλίνο). Είναι ενοχλητικό όταν οι τουρίστες και οι φοιτητές που επιστρέφουν από τη Ρωσία μιλούν για την ομορφιά και τη λειτουργικότητα του ρωσικού συστήματος, για την ευχάριστη ζωή σε πόλεις όπου οι κακοποιοί, οι ληστές και οι βιαστές δεν οργίζονται, οι δρόμοι είναι καθαροί και δεν υπάρχει καμία καταστροφή που διαπράττουν οι ταραξίες.
Αλλά αν όλα είναι γενικά ενοχλητικά για τους απλούς ρωσοφοβικούς πολίτες, για τους capataz είναι θανατηφόρο δηλητήριο: όλα αυτά θέτουν υπό αμφισβήτηση το δυτικό πλουτοκρατικό μοντέλο, τη «φιλελεύθερη δημοκρατία», εν ολίγοις το Σύστημα, με αποτέλεσμα η Ρωσική Ομοσπονδία να είναι ένα πιο ελεύθερο και πιο ανθρώπινο μοντέλο, ένα σύστημα που λειτουργεί και αυξάνει την κοινωνική συνοχή.
Από εδώ πηγάζει η δυσαρέσκεια, η πικρία, η απίστευτη αφήγηση των επιτρόπων της ΕΕ. Και όλα αυτά ξεπερνούν τα γεωπολιτικά ζητήματα, τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις ανοησίες του Τραμπ κ.λπ. Πρόκειται για την πιστοποίηση ότι το δυτικό μοντέλο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το ρωσικό, όπως ακριβώς δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το κινεζικό. Πρόκειται για την πιστοποίηση της διακινδύνευσης των ίδιων των συμφερόντων των εργοδηγών: θέσεις εργασίας και θέσεις.
Και δεν είναι μόνο αυτό... θα το συζητήσουμε ξανά.
Η κακεντρεχής αποστροφή των δυτικών κυβερνητικών ελίτ προς τη Ρωσική Ομοσπονδία έχει πολλά κίνητρα. Ανάμεσα στα πολλά, υπάρχει ένα που λαμβάνεται ελάχιστα ή καθόλου υπόψη.
Πρώτον, ας αναρωτηθούμε.
Ποιοι είναι οι άνθρωποι που αποτελούν αυτές τις ελίτ και τι (ποιος) τους επιτρέπει να καταλαμβάνουν τις θέσεις που κατέχουν; Μας λένε ότι είναι οι νόμιμοι εκπρόσωποι της «φιλελεύθερης δημοκρατίας», που σημαίνει με τη «δημοκρατία» τη βούληση του λαού και με τη «φιλελεύθερη» και τον σχετικό «φιλελευθερισμό» την υψηλότερη έκφραση της ατομικής ελευθερίας. Στην πραγματικότητα, όλο αυτό το κυβερνητικό προσωπικό είναι εκπρόσωποι των διαφόρων πλουτοκρατικών κύκλων του υψηλού χρηματοπιστωτικού συστήματος, των οποίων είναι μεροκαματιάρηδες και για λογαριασμό των οποίων διαχειρίζονται το... «αγρόκτημα». Κανένας από αυτούς δεν είναι ιδεαλιστής. Επιλέγονται από πλουτοκρατικά φυτώρια όπως η BlackRock (βλ., για παράδειγμα, τον Γερμανό καγκελάριο Merz) και διευκολύνονται στην πολιτική τους σταδιοδρομία. Μέσω διαφόρων τεχνασμάτων, οι ψηφοφόροι έχουν την ψευδαίσθηση ότι τους έχουν επιλέξει μέσω μιας δημοκρατικής διαδικασίας. Η λειτουργία αυτών των capataz (χρησιμοποιώ αυτήν την ετυμολογία επειδή ταιριάζει: στις πορτογαλικές αποικίες, οι capataz ήταν επιβλέποντες που επιλέγονταν μεταξύ Αφρικανών σκλάβων για να επιβλέπουν τις εργασίες στις φυτείες, το αντίστοιχο των kapos στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης) είναι ακριβώς η διατήρηση του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πλουτοκρατών, η παρακολούθηση και η τιμωρία όσων επαναστατούν ενάντια στο σύστημα.
Το κύριο πρόβλημα για αυτούς τους capataz είναι η αντιμετώπιση εναλλακτικών κοινωνικοπολιτικών μοντέλων. Το σύστημα που υπερασπίζονται σαφώς δεν λειτουργεί, δεν υποστηρίζει τα συμφέροντα και τις ανάγκες των κυβερνωμένων και, με κάθε μέρα που περνά, βρίσκεται σε ολοένα και μεγαλύτερη κρίση. Η ΕΕ φλέγεται, από την Ισπανία, μέσω της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας, μέχρι τα ίδια τα σύνορα της ΕΕ, όπως στη Σερβία και την Αλβανία, όπου υπάρχει κρίση, ο πληθυσμός βρίσκεται σε συνεχή και κυκλική εξέγερση. Με άλλα λόγια, το σύστημα βρίσκεται σε οργανική αποσύνθεση, η καταστολή γίνεται ολοένα και πιο σκληρή. Αντίθετα, το εναλλακτικό πολιτικό και κοινωνικό σύστημα όπως αυτό της Ρωσικής Ομοσπονδίας χαρακτηρίζεται από υψηλό επίπεδο κοινωνικής συνοχής και απολαμβάνει λαϊκής υποστήριξης, την οποία οι επιστάτες προφανώς αρνούνται. Μια ισχυρή μυστικοποίηση αντικειμενικών δεδομένων διακινείται από τους τρομπετίστες των μέσων ενημέρωσης.
Εδώ στη Δύση, όσον αφορά τη Ρωσική Ομοσπονδία, δεν υπάρχει καμία κατανόηση των συστημάτων εκπαίδευσης, υγειονομικής περίθαλψης και συντάξεων, ούτε καν της φορολογικής της δομής. Δεν γίνονται συγκρίσεις μεταξύ του δικού τους και του δικού μας, δεν υπάρχουν αναφορές ή έρευνες από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Δεν υπάρχει καμία πληροφορία για τον απλό λόγο ότι μια τέτοια σύγκριση θα ήταν ανελέητη, ειδικά για την Ιταλία.
Το ρωσικό πολιτικό σύστημα δεν είναι τέλειο. Σίγουρα, υπάρχουν ολιγάρχες και περιοχές όπου υπάρχει διαφθορά. Αυτά είναι τα υπολείμματα του υπερφιλελεύθερου συστήματος που μόλυνε τη Ρωσία μεταξύ 1990 και 2000. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: έχει ανεγερθεί ένα αδιαπέραστο φράγμα ανάσχεσης μεταξύ των ολιγαρχών και της κυβέρνησης (συμπεριλαμβανομένου του Κοινοβουλίου). Εάν υπάρχουν διαφθορές, αυτές ασκούνται εκτός της περιμέτρου εντός της οποίας χρηματοδοτούνται οι δημόσιες επιχειρήσεις: δρόμοι, γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές και σταθμοί, διυλιστήρια, υποδομές... εν ολίγοις, πολιτικά και στρατιωτικά έργα. Όταν κάποιος επιχειρεί να παραβιάσει την περίμετρο, έχει καταλήξει πολύ άσχημα σε χρόνο μηδέν, χωρίς να αποκλείεται να πηδήξει από ένα παράθυρο. Η παρανομία (διαφθορά), στο βαθμό που συμβαίνει, συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα προς όφελος του ιδιωτικού τομέα (όπως οι κατασκευές) ή στο εμπόριο.
Αν τύχει να επισκεφθείτε τη Ρωσία έστω και για μια μέρα ως τουρίστας, θα παρατηρήσετε πόσο ειρηνική είναι η ατμόσφαιρα, τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά. Και σε πόλεις όπως η Μόσχα ή η Αγία Πετρούπολη, υπάρχει κοινωνική ζωή υψηλού επιπέδου, τόσο πολιτιστική όσο και καλλιτεχνική, καθώς και σε χώρους ψυχαγωγίας, όπως νυχτερινά κέντρα και κλαμπ, και χώρους συναυλιών για νέους.
Θα συναντήσετε πολλούς φοιτητές από το εξωτερικό. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση, 3.000 έως 6.000 έρχονται στη Ρωσία (μια μείωση λόγω κυρώσεων που περιορίζουν την πρόσβαση στο διαδίκτυο και τη χρήση ΑΤΜ) για να σπουδάσουν ρωσική γλώσσα και λογοτεχνία, διεθνείς σχέσεις και κλασική τέχνη/μουσική. από την Ασία και την ΚΑΚ, 280.000 έως 300.000 φοιτούν σε σχολές μηχανικής, ιατρικής, οικονομικών και ξένων γλωσσών (ρωσόφωνες). από την Αφρική, 30.000 έως 35.000 σπουδάζουν ιατρική, μηχανική και μαθήματα που καλύπτονται από κρατικές υποτροφίες. από την Αμερική και άλλες χώρες, 5.000 έως 8.000 φοιτητές σπουδάζουν σε τεχνικά, επιστημονικά και ανθρωπιστικά προγράμματα. Και όταν όλοι αυτοί οι φοιτητές —με τους οποίους μπορείς να συνομιλήσεις και να αποκομίσεις θετικές εντυπώσεις από τη ζωή στη Ρωσία— επιστρέφουν στις χώρες καταγωγής τους, μόλις αναφέρουν τις εμπειρίες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γίνονται αυτόματα, για τους τρομπετίστες, «ρωσικά bots» (ψεύτικοι λογαριασμοί που δημιουργούνται από το Κρεμλίνο). Είναι ενοχλητικό όταν οι τουρίστες και οι φοιτητές που επιστρέφουν από τη Ρωσία μιλούν για την ομορφιά και τη λειτουργικότητα του ρωσικού συστήματος, για την ευχάριστη ζωή σε πόλεις όπου οι κακοποιοί, οι ληστές και οι βιαστές δεν οργίζονται, οι δρόμοι είναι καθαροί και δεν υπάρχει καμία καταστροφή που διαπράττουν οι ταραξίες.
Αλλά αν όλα είναι γενικά ενοχλητικά για τους απλούς ρωσοφοβικούς πολίτες, για τους capataz είναι θανατηφόρο δηλητήριο: όλα αυτά θέτουν υπό αμφισβήτηση το δυτικό πλουτοκρατικό μοντέλο, τη «φιλελεύθερη δημοκρατία», εν ολίγοις το Σύστημα, με αποτέλεσμα η Ρωσική Ομοσπονδία να είναι ένα πιο ελεύθερο και πιο ανθρώπινο μοντέλο, ένα σύστημα που λειτουργεί και αυξάνει την κοινωνική συνοχή.
Από εδώ πηγάζει η δυσαρέσκεια, η πικρία, η απίστευτη αφήγηση των επιτρόπων της ΕΕ. Και όλα αυτά ξεπερνούν τα γεωπολιτικά ζητήματα, τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις ανοησίες του Τραμπ κ.λπ. Πρόκειται για την πιστοποίηση ότι το δυτικό μοντέλο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το ρωσικό, όπως ακριβώς δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το κινεζικό. Πρόκειται για την πιστοποίηση της διακινδύνευσης των ίδιων των συμφερόντων των εργοδηγών: θέσεις εργασίας και θέσεις.
Και δεν είναι μόνο αυτό... θα το συζητήσουμε ξανά.
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026
Το Πνεῦμα, λοιπόν, σοφίζει τοὺς θεοσόφους Πατέρες... καὶ τοὺς ἀποκαλύπτει ἕναν τρόπο γιὰ νὰ βροῦν πάλι τὴ χάρη, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀληθινὰ θαυμαστὸς καὶ κατ' ἐξοχὴν ἐπιστημονικός.
«Aὐτὸς συνίσταται στο νὰ προσεύχονται ἀδιάλειπτα στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησού Χριστό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἁπλῶς —δηλαδή, λέω, μόνο μὲ τὸν νοῦ καὶ τὰ χείλη (διότι αὐτὸ εἶναι ὁλοφάνερο καὶ εὔκολο στὸν καθένα, σε ὅλους γενικὰ ὅσοι ἐπιλέγουν νὰ εὐσεβοῦν)—· ἀλλὰ στὸ νὰ ἐπιστρέψουν ὅλον τὸν νοῦ κατὰ τὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο, καὶ τούτη εἶναι ἡ θαυμαστὴ ἐπιτυχία: ἔτσι, μέσα στὰ ἐνδότερα καὶ στὸ ἴδιο τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς, νὰ ἐπικαλοῦνται τὸ Πανάγιο ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γυρεύουν ἀπὸ Αὐτὸν τὸ ἔλεος, προσέχοντας μόνο καὶ γυμνὰ, τὰ ἴδια τὰ λόγια τῆς προσευχῆς, καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέπουν ἀπολύτως κανέναν ἄλλο λογισμὸ, οὔτε ἀπὸ μέσα οὔτε ἀπὸ ἔξω, διατηρώντας ἔτσι τελείως ἀσχημάτιστη καὶ ἔξω ἀπὸ τὸν χρόνο τὴ διάνοια..»
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
Αναμνήσεις από συναντήσεις μου με τον όσιο Γέροντα Παΐσιο (Α’)
Η πρώτη επίσκεψη στον Γέροντα Παΐσιο πραγματοποιήθηκε τη Μεγάλη Τρίτη του 1981. Ήταν τότε και η πρώτη μετάβασή μου στον αγιώνυμο Άθωνα με μικρή ομάδα συμφοιτητών μου, για να περάσουμε εκεί την Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση. Θυμάμαι πως μαζί μου ήταν και οι Νεόφυτος Τσάππας (σημ. αρχιμ. Νήφων Βατοπεδινός), Γεώργιος Χριστοδούλου (σημ. αρχιμανδρίτης και αρχιγραμματέας της Συνόδου της Εκκλησίας Κύπρου), Χρήστος Παπαβασιλείου από τον Άγιο Σέργιο Αμμοχώστου (θεολόγος). Οι ίδιοι ήταν παρόντες και στην εφεξής δεύτερη συνάντηση μου με τον Γέροντα (Νοέμβριος 1981).
Φθάνοντας έξω από το περιφραγμένο κελλί του Γέροντος, συναντήσαμε απρόσμενα γνωστό θεολόγο από την Κύπρο, που περίμενε πριν από μας. «Τι γίνεται, Χ., πώς βρίσκεσαι εδώ;», ερωτήσαμε. «Με έστειλε ο Πνευματικός μου, π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, να συζητήσω με τον Γέροντα κάτι σοβαρό, που με απασχολεί», μας απάντησε. Μετά από λίγο, μας άνοιξε ο Γέροντας.
Είχα τόσα ακούσει στην Κύπρο γι’ αυτόν, που, να ειπώ την αλήθεια, με διακατείχε και κάποιος φόβος, ότι δηλαδή θα συναντούσαμε ένα αυστηρό, διορατικό Γέροντα, που θα αποκάλυπτε ευθέως τη ζωή μας κ.λπ.! Έτσι, μας έκανε μεγάλη εντύπωση η απλότητα, η προσήνεια, το πηγαίο χιούμορ, η μεγάλη οξύνοια, η ετοιμότητα λόγου, η ευφυΐα και οι ευφυολογίες του Γέροντος. Μα, προπάντων, η μεγάλη του πηγαία και έκδηλη αγάπη και αγαπητική προσέγγιση του άλλου. Πράγματα, τα οποία ασφαλώς βιώναμε σε κάθε ευλογημένη συνάντηση μαζί του.
Δεν είχε τότε άλλους, θυμάμαι, και ο Γέροντας στην αρχή «περίλαβε» τον θεολόγο, που προαναφέραμε! Πριν δηλ. αρχίσουμε να του ομιλούμε, απευθύνθηκε αυστηρά σ’ αυτόν και, ναι με αγάπη, αλλά του έκανε παρατηρήσεις (σημειώστε, τον γνώριζε από χρόνια, από το κελλί του Τιμίου Σταυρού, και τον αγαπούσε). «Τι είναι αυτά τα πράγματα, βρε Χ.;», του είπε. «Τι είναι αυτές οι ταμπέλλες, που ακούω ότι βάζεις για μένα εκεί κάτω στην Κύπρο και με διαφημίζεις»; Αυτά είπε ο Γέροντας, διότι πράγματι ο Χ. διηγείτο αρκετά στην Κύπρο περί του Γέροντος, ασφαλώς για ψυχική των άλλων ωφέλεια, αλλά μετά αυξάνονταν οι επισκέπτες του Γέροντος κι αυτός τα πληροφορήθηκε προφανώς από άλλους Κυπρίους, και δεν τον ανέπαυε τούτο. Κι αμέσως μας είπε να πάμε πιο πέρα, σε κάτι κούτσουρα στην άκρη της αυλής του, για να μην ακούμε τι έλεγε στον Χ. Το μόνο που βλέπαμε από εκεί ήταν ότι του μιλούσε έντονα ο Γέροντας, ασφαλώς για το καλό του! Βεβαίως, θα μίλησαν και για το θέμα, για το οποίο είχε έρθει.
Κατόπιν, έφυγε ο Χ. και μας κάλεσε κοντά ο Γέροντας. Η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως! Βέβαια, μας ταπείνωσε κι εμάς ο Γέροντας με τρόπο, ως εξής: Πριν από εμάς, ήταν κοντά του ένα άλλο παιδί από την Κύπρο, με τον οποίο γνωριζόμαστε καλά (ήμασταν κάποτε μαζί στα κατηχητικά σχολεία), ένας πράγματι εξαίρετος αγνός νέος, με ήθος σπάνιο, αριστούχος στο σχολείο, φοιτητής τότε ιατρικής, ο Χ. Π., και τον οποίο είδαμε, που ερχόταν από τον Γέροντα. Ο Γέροντας δεν ήξερε ασφαλώς πως γνωριζόμαστε, και μας είπε: «Εσείς, δεν είστε τίποτα! Πριν λίγο, ήταν εδώ κάποιος πατριώτης σας. Αυτός είναι καλό παιδί, με ιδανικά, με αγάπη στον Χριστό και στην πατρίδα, με πόθο να προσφέρει!»
Θυμάμαι πως είχαμε πάρει στον Γέροντα για ευλογία κάτι ψώνια (ένα καρβέλι, κάτι παξιμάδια και λίγες ντομάτες, από όσο θυμάμαι) από ένα μαγαζί στις Καρυές. Αλλά αυτός μας κατσιάδασε: «Τι μου τα φέρατε όλα αυτά;» Πού να σκεφθούμε τότε εμείς τα παιδαρέλια, πως του χαλούσαμε το ασκητικό του πρόγραμμα;
Κατόπιν μας είπε διάφορα ψυχωφελή. Θυμάμαι, που, κατά παρότρυνση του παπα-Θανάση του Σιμωνοπετρίτη (του σημερινού Υμνογράφου· είχαμε προηγουμένως περάσει από την Σιμωνόπετρα), τον ερωτήσαμε ταπεινά για τους λεγομένους «αόρατους ασκητές» του Αγίου Όρους (νομίζω κι αν είναι επτά ή δώδεκα), και μας είπε ότι πράγματι υπάρχουν. Μας περιέγραψε δε και τη συνάντηση, που είχε με ένα από αυτούς και την εντύπωση που του προξένησε, και το πώς, με τι κουρέλια ήταν ντυμένος. Μας είπε πως φορούσε κάτι σαν σακούλα, πιασμένη στον λαιμό με μια ραφίδα (σακκοράφι). Αργότερα ο Γέροντας δημοσίευσε το γεγονός της συνάντησής του αυτής με τον άγνωστο εκείνο ασκητή στο βιβλίο του Αγιορείτες Πατέρες και Αγιορείτικα (εκδ. Ιερό Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, Θεσσαλονίκη 1993, σσ. 46-47).
Ένας από τα παιδιά της ομάδας μας, ήταν ο Κύπριος Α., που κατόπιν έγινε και μοναχός. Πολύ εκδηλωτικός και συναισθηματικός ο Α., ζήτησε κάποια ευλογία από τον Γέροντα, και αυτός έδωσε σε όλους μας από ένα κομβοσχοινάκι, από εκείνα που έπλεκε συνομιλώντας με τους επισκέπτες του. Ο Α. όμως ήθελε κι άλλη, σπουδαιότερη ευλογία! Και, βγάζει ο Γέροντας απ’ την τσέπη του ένα απ’ αυτά τα παλαιότερα αργυρά ρολόγια τσέπης, που κλείνουν με καπάκι, και του το δίνει! Ενώ όμως συνομιλούσαμε με τον Γέροντα, ο Α., αφού περιεργάστηκε το ρολόι, πρόσεξε ότι δεν δούλευε, ήταν χαλασμένο! Και το είπε στον Γέροντα. Οπότε αυτός του απαντάει: «Βρε Α., τώρα είναι Μεγάλη Εβδομάδα, παιδί μου, είναι αργίες, και γι’ αυτό δεν δουλεύει το ρολόι!»
Κι όταν κατόπιν ο Α. άρχισε να ερωτά τον Γέροντα για πράγματα υψηλά, πώς έρχονται τα δάκρυα και η κατάνυξη, του απάντησε προσφυέστατα ο Γέροντας: «Άκου, βρε Α., αν θες κατάνυξη και δάκρυα, είναι εύκολο να τα αποκτήσεις. Πάρε ένα σακκί κρεμμύδια, κι άρχισε να τα καθαρίζεις, και θα έρθουν και τα δάκρυα!»…
Σημειώστε, μέχρι που να κοιμηθεί ο Γέροντας και, παρόλο που είχε γίνει μοναχός ο Α. και άλλαξε όνομα, όταν επισκεπτόταν τον Γέροντα, όπως πληροφορήθηκα, τον αποκαλούσε και πάλιν, βρε Α.! Γράφω τέτοιες λεπτομέρειες, γιατί μέσω αυτών διαφαίνεται και η διάκριση και ποιμαντική προσέγγιση του Γέροντα σε διαφόρους ανθρώπους, που τον πλησίαζαν και έπρεπε να βοηθήσει τον καθένα κατά την περίπτωσή του.
Φεύγοντας, μας έδωσε πίσω εκείνα τα λίγα τρόφιμα που του είχαμε πάρει και μαζί και άλλες τσάντες με φαγώσιμα, και μας είπε: «Εγώ, δεν έχω ανάγκη απ’ αυτά. Ξέρετε τον πατριώτη σας, τον γέρο-Ιωσήφ στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος;» (*) «Όχι, Γέροντα», απαντήσαμε. «Ευκαιρία να τον γνωρίσετε. Σ’ αυτόν να πάτε τα τρόφιμα αυτά, γιατί αυτός έχει πράγματι ανάγκη». Έτσι και κάναμε. Πριν αναχωρήσουμε όμως, ο Γέροντας έκοψε ένα κομματάκι από το καρβέλι που του πήγαμε και σταύρωσε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα με το τεμάχιο εκείνο του ψωμιού. Μετά μας ρώτησε:«Προς τα πού πέφτει η Κύπρος»; Του δείξαμε, και στράφηκε προς την Ανατολή και σφράγισε και προς τα εκεί με το σημείο του σταυρού… Πήραμε την ευχή του Γέροντα και, ερωτώντας, ανακαλύψαμε την… τρώγλη, όπου οικειοθελώς ζούσε μόνος ο ευλογημένος εκείνος μοναχός, που χάρηκε πράγματι με την επίσκεψή μας. Και, φαίνεται, ο Γέροντας Παΐσιος θα έστελνε κατά καιρούς βοήθεια και στον παππού εκείνο, χωρίς όμως να το γνωρίζει αυτός. Γιατί, όταν ερωτήσαμε τον γέρο-Ιωσήφ αν γνώριζε τον Γέροντα Παΐσιο, που του έστελνε τα πράγματα, μας είπε πως δεν τον γνώριζε!
(*) Πρόκειται για έναν απλούστατο μοναχό από το Ριζοκάρπασο της Κύπρου, που διήλθε μόνος του εκουσίως χρόνια πολλά, σχεδόν τυφλός και ανήμπορος, σ’ ένα κελλάκι στην ως άνω Σκήτη, με τελεία πτωχεία και εγκατάλειψη ανθρώπινη, και εκοιμήθη νομίζω σε ηλικία 107 ετών. Έχουν γράψει γι’ αυτόν και σε αγιορειτικά περιοδικά.
Ο π. Φώτιος είναι πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου
Δεν είχε τότε άλλους, θυμάμαι, και ο Γέροντας στην αρχή «περίλαβε» τον θεολόγο, που προαναφέραμε! Πριν δηλ. αρχίσουμε να του ομιλούμε, απευθύνθηκε αυστηρά σ’ αυτόν και, ναι με αγάπη, αλλά του έκανε παρατηρήσεις (σημειώστε, τον γνώριζε από χρόνια, από το κελλί του Τιμίου Σταυρού, και τον αγαπούσε). «Τι είναι αυτά τα πράγματα, βρε Χ.;», του είπε. «Τι είναι αυτές οι ταμπέλλες, που ακούω ότι βάζεις για μένα εκεί κάτω στην Κύπρο και με διαφημίζεις»; Αυτά είπε ο Γέροντας, διότι πράγματι ο Χ. διηγείτο αρκετά στην Κύπρο περί του Γέροντος, ασφαλώς για ψυχική των άλλων ωφέλεια, αλλά μετά αυξάνονταν οι επισκέπτες του Γέροντος κι αυτός τα πληροφορήθηκε προφανώς από άλλους Κυπρίους, και δεν τον ανέπαυε τούτο. Κι αμέσως μας είπε να πάμε πιο πέρα, σε κάτι κούτσουρα στην άκρη της αυλής του, για να μην ακούμε τι έλεγε στον Χ. Το μόνο που βλέπαμε από εκεί ήταν ότι του μιλούσε έντονα ο Γέροντας, ασφαλώς για το καλό του! Βεβαίως, θα μίλησαν και για το θέμα, για το οποίο είχε έρθει.
Κατόπιν, έφυγε ο Χ. και μας κάλεσε κοντά ο Γέροντας. Η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως! Βέβαια, μας ταπείνωσε κι εμάς ο Γέροντας με τρόπο, ως εξής: Πριν από εμάς, ήταν κοντά του ένα άλλο παιδί από την Κύπρο, με τον οποίο γνωριζόμαστε καλά (ήμασταν κάποτε μαζί στα κατηχητικά σχολεία), ένας πράγματι εξαίρετος αγνός νέος, με ήθος σπάνιο, αριστούχος στο σχολείο, φοιτητής τότε ιατρικής, ο Χ. Π., και τον οποίο είδαμε, που ερχόταν από τον Γέροντα. Ο Γέροντας δεν ήξερε ασφαλώς πως γνωριζόμαστε, και μας είπε: «Εσείς, δεν είστε τίποτα! Πριν λίγο, ήταν εδώ κάποιος πατριώτης σας. Αυτός είναι καλό παιδί, με ιδανικά, με αγάπη στον Χριστό και στην πατρίδα, με πόθο να προσφέρει!»
Θυμάμαι πως είχαμε πάρει στον Γέροντα για ευλογία κάτι ψώνια (ένα καρβέλι, κάτι παξιμάδια και λίγες ντομάτες, από όσο θυμάμαι) από ένα μαγαζί στις Καρυές. Αλλά αυτός μας κατσιάδασε: «Τι μου τα φέρατε όλα αυτά;» Πού να σκεφθούμε τότε εμείς τα παιδαρέλια, πως του χαλούσαμε το ασκητικό του πρόγραμμα;
Κατόπιν μας είπε διάφορα ψυχωφελή. Θυμάμαι, που, κατά παρότρυνση του παπα-Θανάση του Σιμωνοπετρίτη (του σημερινού Υμνογράφου· είχαμε προηγουμένως περάσει από την Σιμωνόπετρα), τον ερωτήσαμε ταπεινά για τους λεγομένους «αόρατους ασκητές» του Αγίου Όρους (νομίζω κι αν είναι επτά ή δώδεκα), και μας είπε ότι πράγματι υπάρχουν. Μας περιέγραψε δε και τη συνάντηση, που είχε με ένα από αυτούς και την εντύπωση που του προξένησε, και το πώς, με τι κουρέλια ήταν ντυμένος. Μας είπε πως φορούσε κάτι σαν σακούλα, πιασμένη στον λαιμό με μια ραφίδα (σακκοράφι). Αργότερα ο Γέροντας δημοσίευσε το γεγονός της συνάντησής του αυτής με τον άγνωστο εκείνο ασκητή στο βιβλίο του Αγιορείτες Πατέρες και Αγιορείτικα (εκδ. Ιερό Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, Θεσσαλονίκη 1993, σσ. 46-47).
Ένας από τα παιδιά της ομάδας μας, ήταν ο Κύπριος Α., που κατόπιν έγινε και μοναχός. Πολύ εκδηλωτικός και συναισθηματικός ο Α., ζήτησε κάποια ευλογία από τον Γέροντα, και αυτός έδωσε σε όλους μας από ένα κομβοσχοινάκι, από εκείνα που έπλεκε συνομιλώντας με τους επισκέπτες του. Ο Α. όμως ήθελε κι άλλη, σπουδαιότερη ευλογία! Και, βγάζει ο Γέροντας απ’ την τσέπη του ένα απ’ αυτά τα παλαιότερα αργυρά ρολόγια τσέπης, που κλείνουν με καπάκι, και του το δίνει! Ενώ όμως συνομιλούσαμε με τον Γέροντα, ο Α., αφού περιεργάστηκε το ρολόι, πρόσεξε ότι δεν δούλευε, ήταν χαλασμένο! Και το είπε στον Γέροντα. Οπότε αυτός του απαντάει: «Βρε Α., τώρα είναι Μεγάλη Εβδομάδα, παιδί μου, είναι αργίες, και γι’ αυτό δεν δουλεύει το ρολόι!»
Κι όταν κατόπιν ο Α. άρχισε να ερωτά τον Γέροντα για πράγματα υψηλά, πώς έρχονται τα δάκρυα και η κατάνυξη, του απάντησε προσφυέστατα ο Γέροντας: «Άκου, βρε Α., αν θες κατάνυξη και δάκρυα, είναι εύκολο να τα αποκτήσεις. Πάρε ένα σακκί κρεμμύδια, κι άρχισε να τα καθαρίζεις, και θα έρθουν και τα δάκρυα!»…
Σημειώστε, μέχρι που να κοιμηθεί ο Γέροντας και, παρόλο που είχε γίνει μοναχός ο Α. και άλλαξε όνομα, όταν επισκεπτόταν τον Γέροντα, όπως πληροφορήθηκα, τον αποκαλούσε και πάλιν, βρε Α.! Γράφω τέτοιες λεπτομέρειες, γιατί μέσω αυτών διαφαίνεται και η διάκριση και ποιμαντική προσέγγιση του Γέροντα σε διαφόρους ανθρώπους, που τον πλησίαζαν και έπρεπε να βοηθήσει τον καθένα κατά την περίπτωσή του.
Φεύγοντας, μας έδωσε πίσω εκείνα τα λίγα τρόφιμα που του είχαμε πάρει και μαζί και άλλες τσάντες με φαγώσιμα, και μας είπε: «Εγώ, δεν έχω ανάγκη απ’ αυτά. Ξέρετε τον πατριώτη σας, τον γέρο-Ιωσήφ στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος;» (*) «Όχι, Γέροντα», απαντήσαμε. «Ευκαιρία να τον γνωρίσετε. Σ’ αυτόν να πάτε τα τρόφιμα αυτά, γιατί αυτός έχει πράγματι ανάγκη». Έτσι και κάναμε. Πριν αναχωρήσουμε όμως, ο Γέροντας έκοψε ένα κομματάκι από το καρβέλι που του πήγαμε και σταύρωσε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα με το τεμάχιο εκείνο του ψωμιού. Μετά μας ρώτησε:«Προς τα πού πέφτει η Κύπρος»; Του δείξαμε, και στράφηκε προς την Ανατολή και σφράγισε και προς τα εκεί με το σημείο του σταυρού… Πήραμε την ευχή του Γέροντα και, ερωτώντας, ανακαλύψαμε την… τρώγλη, όπου οικειοθελώς ζούσε μόνος ο ευλογημένος εκείνος μοναχός, που χάρηκε πράγματι με την επίσκεψή μας. Και, φαίνεται, ο Γέροντας Παΐσιος θα έστελνε κατά καιρούς βοήθεια και στον παππού εκείνο, χωρίς όμως να το γνωρίζει αυτός. Γιατί, όταν ερωτήσαμε τον γέρο-Ιωσήφ αν γνώριζε τον Γέροντα Παΐσιο, που του έστελνε τα πράγματα, μας είπε πως δεν τον γνώριζε!
Ο Κυρ Αντώνης
Ο Κυρ Αντώνης πάει καιρός
που ζούσε στην αυλή
μ' ένα κανάτι μ' ένα κρεβάτι
και με κρασί πολύ
είχε δυο μάτια γαλανά
κι αχτένιστα μαλλιά
κι ένα λουλούδι
πάντα φορούσε
στα ρούχα τα παλιά
Αχ κυρ Αντώνη πως σ' αγαπάμε
και μαζί σου τ'άστρα μετράμε
τις φωτιές για σένα πηδάμε
ώσπου να 'ρθει η βροχή.
Και τον καημό σου πάντα ξεχνάμε
σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε
σαν παιδιά μαζί σου γελάμε
σαν κάνεις προσευχή
Ο κυρ Αντώνης βιάζεται
να πάει να κοιμηθεί
γιατί το βράδυ στα όνειρά του
θέλει να θυμηθεί
ότι ποτέ δεν έζησε,
μες στο όνειρό του ζει
μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο
τον βρίσκει η χαραυγή
Αχ κυρ Αντώνη πως σ' αγαπάμε
και μαζί σου τ' άστρα μετράμε
τις φωτιές για σένα πηδάμε
ώσπου να 'ρθει η βροχή.
Και τον καημό σου πάντα ξεχνάμε
σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε
σαν παιδιά με σένα γελάμε
σαν κάνεις προσευχή
Μα ένα βράδυ ο κυρ Αντώνης
στρώνει να κοιμηθεί
κι εμείς ξυπνάμε τον καρτεράμε
στην πόρτα να φανεί
Μα ο κυρ Αντώνης δεν θα βγει
ποτέ του στην αυλή
αφού για πάντα
μες στο όνειρό του θέλησε πια να ζει.
.
.
| Μάνος Χατζηδάκις | Ο κυρ-Αντώνης |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
