ΕΝΑ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ

 

Ενα χαριτωμένο επεισόδιο μεταξύ του Παπαδιαμάντη και του Άγιου Γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου , που ήταν βοηθός του Παπαδιαμάντη στις αγρυπνίες του Αγίου Ελυσσαίου , μας αφηγείται ο Ζήσιμος Λορεντζάτος:

 

"Πολλάκις -λέει ο Γέροντας Θεόφιλος και εμέ όστις ήμην βοηθός του , όταν έκανα καμμίαν παραφωνίαν , με εδίωκεν .

-Φύγε μοι έλεγεν, παύσε , κλείσε το στόμα σου , απρόσεκτε. "Εγώ παραμέριζα , αλλά γρήγορα του περνούσε ( του Παπαδιαμάντη ) ο θυμός και πάλιν με εκάλει .

-Κώστα έλα να ψάλης Εγώ επειδή είχον ζήλον να μάθω , έτρεχον και έψαλλον .

Ήτον δε τόσο ταπεινός , ώστε πολλάκις μετά το τέλος της αγρυπνίας έμπροσθεν πολλών μοι εζήτει συγχώρησιν .

-Κώστα , μοι έλεγεν ( τούτο ήτο το κοσμικόν μου όνομα ) να με συγχωρέσεις που σε ελύπησα . Και εγώ του έλεγον :

- Εγώ πταίω διδάσκαλε διότι είμαι απρόσεκτος .Σε ευχαριστώ διότι με τας παρατηρήσεις που μου κάμνεις γίνομαι προσεκτικότερος και με τας επιπλήξεις με διδάσκεις την υπομονήν της οποίας έχω ανάγκην....

 

 

Η πηγή που χρησιμοποίησε ο Λορεντζάτος ήταν το περιοδικό Κιβωτός , Τεύχος Φεβρουαρίου 1953 , σελίδα 46.

φαρμάκι τα γεράματα

 Στίχοι: Νίκος Γκάτσος. Μουσική: Δήμος Μούτσης. Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, δίσκος 45 στροφών, 1967. Φαρμάκι τα γεράματα τα νιάτα πικραμένα σου 'στειλα δέκα γράμματα δε μού 'στειλες κανένα. Ένα σου δάκρυ δώσ' μου να σβήσω τον καημό τα βάσανα του κόσμου δεν έχουν τελειωμό. Απ' την φωτιά βγαίνει φωτιά κι απ' την αγάπη πόνος σταλαγματιά σταλαγματιά πώς θα περάσει ο χρόνος.

Ὁ «Νέος Ἀρχιμανδρίτης»: Ἐκκλησιολογικὴ ἔκπτωσις τῶν θεσμῶν

Γράφει ο Δημήτριος  Λογοθέτης

   Καθὼς πλησιάζει ἡ τακτικὴ σύγκληση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸ παρασκήνιο βρίθει ἀπὸ ἔντονες ζυμώσεις καὶ διαρροές. Στὸ ἐπίκεντρο τοῦ ἐνδιαφέροντος δὲν βρίσκονται μείζονα θεολογικὰ προβλήματα, οὔτε ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας σὲ μιὰ ραγδαῖα ἐκκοσμικευμένη κοινωνία, ἀλλὰ ὁ συνήθης, πλὴν νοσηρός, διαμοιρασμὸς ὀφφικίων καὶ προαγωγῶν. Ἡ φημολογία ποὺ κυκλοφορεῖ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς διαδρόμους προαναγγέλλει ἕνα ἀκόμη καταιγισμὸ ἐκλογῶν βοηθῶν ἐπισκόπων — φῆμες μάλιστα κάνουν λόγο γιὰ διψήφιο ἀριθμὸ νέων τιτουλαρίων.

   Ὁ θεσμὸς τῶν βοηθῶν ἐπισκόπων ἀποτελεῖ μιὰ θεολογικὴ καὶ κανονικὴ ἀνωμαλία, μιὰ σοβαρότατη ἐκκλησιολογικὴ ἀλλοίωση, ποὺ δὲν ἐξυπηρετεῖ καμία οὐσιαστικὴ ποιμαντικὴ ἀνάγκη στὶς ἡμέρες μας. Ἀντίθετα, λειτουργεῖ ἀποκλειστικὰ ὡς ὄχημα ἱκανοποίησης τῆς προσωπικῆς ματαιοδοξίας ἀρχιμανδριτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνυπομονοῦν νὰ φορέσουν στὸ κεφάλι τους τὴν ἀρχιερατικὴ μίτρα, μετατρέποντας τὸν τρίτο βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης σὲ ἐπαγγελματικὸ ἔπαθλο.

   Γιὰ νὰ κατανοηθεῖ τὸ μέγεθος τῆς στρέβλωσης, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς αὐθεντικὲς ρίζες τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας. Στὴν πρώιμη Ἐκκλησία, ὅπως τὴν συνόψισε ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἡ ὁρατὴ κεφαλὴ τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως, «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ». Ἡ ἔννοια τοῦ Ἐπισκόπου εἶναι ἀδιαχώριστη ἀπὸ τὴν Τοπικὴ Ἐκκλησία. Δὲν ὑπάρχει «ἀπόλυτος» ἢ «περιπλανώμενος» ἐπίσκοπος.

  Ὁ 6ος Κανόνας τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος (451 μ.Χ.) εἶναι κατηγορηματικὸς καὶ ἀνεπίδεκτος παρερμηνειῶν:

   «Μηδένα δὲ ἀπολύτως χειροτονεῖσθαι, μήτε πρεσβύτερον, μήτε διάκονον, μήτε ὅλως τινὰ τῶν ἐν ἐκκλησιαστικῷ τά-γματι, εἰ μὴ ἰδικῶς ἐν ἐκκλησίᾳ πόλεως, ἢ κώμης, ἢ μαρτυρίῳ, ἢ μοναστηρίῳ, ὁ χειροτονούμενος ἐπικηρύττοιτο. Τοὺς δὲ ἀπολύτως χειροτονουμένους ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος ἄκυρον ἔχειν τὴν τοιαύτην χειροθεσίαν, καὶ μηδαμοῦ δύνασθαι ἐνεργεῖν, ἐφ᾿ ὕβρει τοῦ χειροτονήσαντος».

   Ἡ χειροτονία ἐπισκόπου χωρὶς ποίμνιο, χωρὶς συγκεκριμένη τοπικὴ Ἐκκλησία τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ τὴν κεφαλή, ἀποτελεῖ κανονικὸ παράπτωμα. Ὁ Βοηθὸς Ἐπίσκοπος δὲν ἔχει δικό του ποίμνιο, δὲν ἔχει ἐπισκοπικὴ ἕδρα, οὔτε μνημονεύεται ὡς ὁ κανονικὸς ποιμενάρχης τοῦ τόπου. Φέρει ἕνα ψευδώνυμο τίτλο μιᾶς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης ἐπισκοπῆς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς Θράκης ἢ τῆς Πελοποννήσου — μιὰ ἱστορικὴ μνήμη ποὺ ἀντὶ νὰ ἐμπνέει δέος καὶ κατάνυξη, εὐτελίζεται ὡς διπλωματικὸ προσωπεῖο, γιὰ νὰ καλυφθεῖ ἡ ἔλλειψη πραγματικῆς δικαιοδοσίας.

  Ὁ θεσμὸς αὐτὸς εἰσήχθη ὡς διοικητικὴ διευκόλυνση (ἰδίως στὴ Δύση καὶ ἀργότερα ἐκκοσμικευμένα στὴν Ἀνατολή), δημιουργώντας ἕνα πρωτοφανὲς παράδοξο: ἕνα ἀρχιερέα-ὑπάλληλο, ὑποτα-γμένο στὴν διοικητικὴ ἐξουσία ἑνὸς ἄλλου ἀρχιερέα. Ἕνα ἐπίσκοπο ἀπογυμνωμένο ἀπὸ τὴν εὐχαριστιακή του αὐθεντία, ποὺ λειτουργεῖ ἁπλῶς ὡς ἐκπρόσωπος, τελετάρχης ἢ γραφειοκράτης διεκπεραιωτὴς τοῦ κυριάρχου Μητροπολίτη.

  Ἡ σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση ἀποτελεῖ τὸ ἀποκορύφωμα μιᾶς μακρᾶς πορείας ἐκφυλισμοῦ τῶν ἐκκλησιαστικῶν βαθμῶν. Tὸ φαινόμενο ξεκίνησε δεκαετίες πρὶν μὲ τὴν πλήρη ἀλλοίωση τοῦ ὀφφικίου τοῦ Ἀρχιμανδρίτου.

  Ἱστορικὰ καὶ κανονικά, ὁ Ἀρχιμανδρίτης εἶναι ὁ ἐπικεφαλῆς μιᾶς μάνδρας, δηλαδὴ ὁ ἡγούμενος μιᾶς μοναστικῆς ἀδελφότητας. Ἦταν τίτλος ποὺ συνδεόταν ἄρρηκτα μὲ τὸν μοναχισμό, τὴν ἄσκηση, τὴν πνευματικὴ πατρότητα καὶ τὴν κοινοβιακὴ ζωή. Στὸν ἑλλαδικὸ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, ὡστόσο, καθιερώθηκε ἡ ἀπαράδεκτη συνήθεια νὰ ἀπονέμεται ὁ τίτλος τοῦ Ἀρχιμανδρίτου συλλήβδην σὲ κάθε ἄγαμο κληρικό, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν ἔχει πατήσει ποτὲ τὸ πόδι του σὲ μοναστήρι.

  Ἡ ἀπονομὴ αὐτὴ δὲν βασίζεται στὴν πνευματικὴ πρόοδο ἢ τὴν ἡγουμενία, ἀλλὰ λειτουργεῖ ὡς «κοινωνικὸ παράσημο». Ὁ ἄγαμος κληρικός, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἐπέλεξε τὴν ἀγαμία, ἀπολαμβάνει ἄμεσα μιὰ τεχνητὴ ἀνωτερότητα ἔναντι τοῦ ἔγγαμου ἐφημερίου, ὁ ὁποῖος πολλὲς φορὲς σηκώνει τὸ πραγματικὸ βάρος τῆς ἐνορίας.

  Αὐτὸς ὁ πληθωρισμὸς ὁδήγησε ἀναπόφευκτα στὴν πλήρη ἀπαξίωση τοῦ τίτλου. Σήμερα, σχεδὸν κάθε ἄγαμος ἱερέας φέρει τὸ ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου. Καὶ ὅπως συμβαίνει σὲ κάθε πληθωριστικὸ σύστημα, ὅταν ἕνας τίτλος διανέμεται ἀφειδῶς, χάνει τὴν ἀξία του. Οἱ ἄγαμοι κληρικοὶ δὲν μένουν πλέον ἱκανοποιημένοι μὲ τὸ νὰ ἀποκαλοῦνται ἀρχιμανδρίτες. Δὲν τοὺς ἀρκεῖ τὸ ἐπανωκαλύμμαυχο καὶ ὁ ἐπιστήθιος σταυρός. Tὸ κατεστημένο ἔπρεπε νὰ ἀνακαλύψει τὸ ἑπόμενο στάδιο ἐπιβράβευσης: ὁ Βοηθὸς Ἐπίσκοπος εἶναι πλέον ὁ νέος Ἀρχιμανδρίτης.

  Ἡ τάση αὐτὴ μετατρέπει τὴν ἱερωσύνη σὲ μιὰ καριερίστικη κλίμακα, ὅπου τὸ ἑπόμενο «λογικὸ βῆμα» μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια ὑπηρεσίας στὴν πρωτοσυγκελλία ἢ σὲ κάποιο γραφεῖο εἶναι ἡ ἐπισκοποποίηση. Ἡ εἴσοδος στὸν ἀρχιερατικὸ βαθμὸ δὲν ἀντιμετωπίζεται πλέον ὡς σταυρὸς μαρτυρίου καὶ θυσιαστικῆς διακονίας, ἀλλὰ ὡς ἡ φυσικὴ προαγωγὴ ἑνὸς ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιωματούχου.

  Οἱ πληροφορίες γιὰ τὴν ἐπικείμενη συνεδρίαση τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας καὶ τὴν μαζικὴ ἐκλογὴ διψήφιου ἀριθμοῦ βοηθῶν ἐπισκόπων συν­ιστοῦν πρόκληση γιὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα. Δημιουργεῖται εὐλόγως τὸ ἐρώτημα: ποία ἀνάγκη ἐπιβάλλει τὴν δημιουργία μιᾶς στρατιᾶς τιτουλαρίων ἀρχιερέων σὲ μιὰ χώρα μὲ περιορισμένη γεωγραφικὴ ἔκταση καὶ δεδομένο πληθυσμό;

Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὠμή:

• Ἱκανοποίηση Μητροπολιτικῶν Στρατοπέδων: Οἱ βοηθοὶ ἐπίσκοποι ἐκλέγονται συχνὰ ὡς ἀντάλλαγμα ἰσορροπιῶν ἐντὸς τῆς Ἱεραρχίας. Μητροπολίτες ζητοῦν βοηθοὺς, γιὰ νὰ ἰσχυροποιήσουν τὴν ἐπιρροή τους, νὰ ἐξασφαλίσουν ψήφους γιὰ τὸ μέλλον ἢ ἁπλῶς γιὰ λόγους προσωπικοῦ γοήτρου, θεωρώντας ὅτι ἕνας βοηθὸς τοὺς προσδίδει αἴγλη ἀνάλογη μὲ ἐκείνη ἑνὸς πατριάρχη.
• Κολακεία τῆς Ἀτομικῆς Ματαιοδοξίας: Ἀρχιμανδρίτες ποὺ κινοῦνται στοὺς ἀρχιεπισκοπικοὺς καὶ μητροπολιτικοὺς διαδρόμους πιέζουν φορτικὰ γιὰ τὴν προαγωγή τους. Tὸ ὄνειρο δὲν εἶναι ἡ ποιμαντικὴ διακονία τῶν ἀπόρων, τῶν ἀσθενῶν ἢ τῶν νέων, ἀλλὰ ἡ εἴσοδος στὸ ἱερὸ βῆμα μὲ πατερίτσα, δικηροτρίκηρα, μανδύα καὶ κυρίως τὴν χρυσοποίκιλτη μίτρα.

  Ὁ θεσμὸς οὔτε τιμᾶται οὔτε τελειοποιεῖται. Ἡ μαζικὴ παραγωγὴ βοηθῶν ἐπισκόπων δὲν ἀποτελεῖ «τελείωση» τοῦ ἀξιώματος, ἀλλὰ τὴν ἀπόλυτη γελοιοποίησή του. Ὅταν μιὰ ἐκκλησιαστικὴ σύνοδος παράγει ἐπισκόπους, στερεῖ ἀπὸ τὸ ἀρχιερατικὸ λειτούργημα τὴν ἱερότητα καὶ τὸ βάρος του.

  «Τελείωση» στὴν ὀρθόδοξη θεολογία σημαίνει τὴν πρα-γμάτωση τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καὶ τὴν διακονία τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Tὸ νὰ ἀπονέμεται ὁ ἐπισκοπικὸς βαθμὸς ὡς τιμητικὸς τίτλος χωρὶς ποίμνιο, χωρὶς εὐχαριστιακὴ κοινότητα, χωρὶς εὐθύνη τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ τὴν ἐπιτομὴ τῆς ἐκκοσμίκευσης. Ὁ ἐπίσκοπος παύει νὰ εἶναι ὁ «πατέρας» μιᾶς ἐπαρχίας καὶ μετατρέπεται σὲ ἕνα «βοηθὸ πολυτελείας», ἕνα ἐκκλησιαστικὸ ἀκόλουθο ποὺ ἀναλώνεται σὲ πανηγύρεις, μνημόσυνα καὶ δημόσιες σχέσεις.

Ἡ πρακτικὴ αὐτὴ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα ἐσωτερικὸ θεολογικὸ πρόβλημα γιὰ εἰδικούς, ἀλλὰ ἔχει ἄμεσες καὶ καταστροφικὲς ἐπιπτώσεις στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας:

• Θεσμικὴ διαβάθμιση καὶ παπικὴ πυραμίδα: Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διακηρύσσει ὅτι ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι εἶναι ἴσοι κατὰ τὴ χάρη τῆς ἀρχιερωσύνης. Ὡστόσο, ἡ δημιουργία μιᾶς κάστας «βοηθῶν» εἰσάγει μιὰ de facto διαβάθμιση. Ὑπάρχουν οἱ «πλήρεις» ἐπίσκοποι (οἱ κυρίαρχοι Μητροπολίτες μὲ δικαίωμα ψήφου στὴ Σύνοδο) καὶ οἱ «μειωμένοι» ἐπίσκοποι (οἱ βοηθοί, ποὺ δὲν ἔχουν ψῆφο καὶ ἐξαρτῶνται ἀπόλυτα ἀπὸ τὴν διάθεση τοῦ προϊσταμένου τους). Αὐτὴ ἡ ἱεραρχικὴ πυραμίδα παραπέμπει ἄμεσα στὴν δυτική, παπικὴ ἀντίληψη περὶ διοίκησης καὶ ἀπέχει ἀπὸ τὴν συνοδικότητα τῆς Ἀνατολῆς.
• Πικρία καὶ ἀπαξίωση τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου: Ὁ ἔγγαμος ἱερέας, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν ραχοκοκκαλιὰ τῆς ἑλληνικῆς ἐνορίας, βλέπει νεαροὺς ἄγαμους κληρικοὺς χωρὶς ποιμαντικὴ ἐμπειρία νὰ προβιβάζονται ἀστραπιαῖα. Ἀρχικὰ γίνονται ἀρχιμανδρίτες τὴν ἡμέρα τῆς χειροτονίας τους καὶ σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα ἐπίσκοποι, ἀπαιτώντας τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ὑποταγὴ κληρικῶν ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι πατέρες τους. Αὐτὸ καλλιεργεῖ αἰσθήματα πικρίας, ἀδικίας καὶ ἀπαξίωσης στὸν ὑπόλοιπο κλῆρο.
• Σκανδαλισμὸς τοῦ λαοῦ: Ὁ λαὸς παρακολουθεῖ μὲ ἀπογοήτευση μιὰ Ἐκκλησία ποὺ δείχνει νὰ ἀσχολεῖται πρωτίστως μὲ τὶς στολές, τὰ ὀφφίκια καὶ τὶς θέσεις ἐξουσίας. Σὲ καιροὺς βαθιᾶς κοινωνικῆς καὶ πνευματικῆς κρίσης, ἡ εἰκόνα δεκάδων νέων ἐπισκόπων ποὺ περιφέρονται χωρὶς συγκεκριμένο ἔργο ἐπιβεβαιώνει τὴν κατηγορία περὶ ναρκισσισμοῦ καὶ ἐσωστρέφειας τῆς ἱεραρχίας.

Ἡ ἐπικείμενη σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας βρίσκεται μπροστά σὲ μιὰ κρίσιμη εὐθύνη. Ἐὰν ἐπιβεβαιωθοῦν οἱ φῆμες γιὰ τὴν μαζικὴ ἐκλογὴ διψήφιου ἀριθμοῦ βοηθῶν ἐπισκόπων, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θὰ ἐπισφραγίσει γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν ὑποταγή της στὸν ἐκκλησιαστικὸ καταναλωτισμὸ τίτλων.

Ἡ θεολογικὴ συνείδηση ἐπιτάσσει τὴν ἄμεση ἀναστολὴ καὶ κατάργηση τοῦ θεσμοῦ τῶν βοηθῶν ἐπισκόπων. Ἐὰν μιὰ Μητρόπολη εἶναι πράγματι τόσο μεγάλη ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ διοικηθεῖ ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο, ἡ κανονικὴ λύση δὲν εἶναι ὁ διορισμὸς ὑποτακτικῶν ἀρχιερέων, ἀλλὰ ὁ τεμαχισμός της σὲ μικρότερες, ζωντανὲς ἐπισκοπές, ὥστε ὁ ἐπίσκοπος νὰ βρίσκεται σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τὸ ποίμνιό του.

Ὅσο ὅμως ἡ Ἱεραρχία ἐπιλέγει νὰ διατηρεῖ ὑδροκέφαλες μητροπόλεις καὶ νὰ διανέμει ἐπισκοπικοὺς τίτλους ὡς φιλοδωρήματα σὲ ἀρχιμανδρίτες, τόσο ὁ θεσμὸς τοῦ ἐπισκόπου θὰ ἀπογυμνώνεται ἀπὸ τὴν θεολογική του αἴγλη. Ἡ μίτρα στὸ κεφάλι δὲν χαρίζει ἁγιότητα, οὔτε θεραπεύει τὴν ἔλλειψη ποιμαντικοῦ ζήλου. Tὸ μόνο ποὺ ἐπιτυγχάνει εἶναι νὰ καθιστᾶ ὁρατὴ σὲ ὅλους τὴ ματαιοδοξία μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας ποὺ ξέχασε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε, γιὰ νὰ διακονηθεῖ, ἀλλὰ γιὰ νὰ διακονήσει.

orthodoxostypos

Ο Κ. Π. Καβάφης φωτογραφημένος στην Αλεξάνδρεια

  

Το σαλονι που ειναι στην φωτογραφια, στο σπιτι του, οπως ειναι σημερα.

Απλά πράματα ..τα παλιά γράμματα

 

Ο Θεός να μας φωτίσει όλους..

 

Αδέρφια, αυτό που μας ενώνει απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων δεν είναι οι τύποι, είναι η ουσία. Ακολουθούμε το Λόγο του Κυρίου, κι όχι τα επίπεδα λόγια ανθρώπων που μπορεί να πουλιούνται για να μη φέρουν εμπόδια.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο πόλεμος είναι αόρατος. Και δυνατός. Ακολουθούμε το Λόγο Του, όχι κενές δηλώσεις και υποταγή με κίνητρα.

Θα ήταν ποτέ υπέρ του προσωπικού αριθμού ο Χριστός;

Παρόλα αυτά, η επίσημη εκκλησία μας εφησυχάσε ότι δεν υπάρχει κανένα νομικό κώλυμα να τον πάρουμε!

Αν θέλαμε να εξετάσουμε νομικό κώλυμα, θα βάζαμε δικηγόρους. 

Πνευματικό κώλυμα δεν είδε κανείς από όλους;;

 Η υπήρξε κίνητρο για να μη δουν;;

 

Θα ήταν υπέρ του "γάμου" ομοφυλόφιλων στον οποίο ΚΑΝΕΙΣ από την επίσημη εκκλησία δεν αντιστάθηκε;; Θα επέτρεπε τα gay pride τα οποία ΚΑΝΕΙΣ από την επίσημη εκκλησία δεν κατέκρινε;;

Θα ήταν πιστεύει κανείς υπέρ ο Χριστός στα θανατηφόρα μπόλια;;

Στην υποχρεωτικοτητα τους; Είχε όλο αυτό πνεύμα Χριστού; Η μήπως αντιχρίστου; Επέβαλλε ποτέ κάτι ο Χριστός;

Αντίθετα, μας έδωσε απλόχερα αυτεξουσιο να κάνουμε τις επιλογές μας ελεύθερα!

Παρόλα αυτά, η επίσημη εκκλησία παρότρυνε τους πιστούς να υπακούσουν και να πέσουν στο γκρεμό.

Αυτή την ώρα, καλουμαστε να αντισταθούμε απέναντι στο σατανικό χταπόδι που μας έχει αγκαλιάσει με τα πλοκάμια του. Το νιώθετε; Εγώ τουλάχιστον θέλω αέρα να αναπνεύσω... Και μου τον στερούν. Δεν θα μείνω στους τύπους. Θα προχωρήσω στην ουσία με όποιο κόστος.

Ο Θεός να μας φωτίσει όλους..

Μη φοβάστε τον αόρατο πόλεμο. Δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε ο ένας τον άλλον κι όλοι τον Θεό..

 

A. Φ.

Πομάκοι της Ξάνθης: Από τις βαθιές ρίζες και τα έθιμα στις προκλήσεις της Τουρκίας

Πρωτοφανή πτώση του δημογραφικού σε τοπικό επίπεδο στην Τουρκία

Δεκάδες τουρκικές επαρχίες βλέπουν τον πληθυσμό τους να συρρικνώνεται συνεχώς χωρίς σταματημό

Η Τουρκία βιώνει μια ιστορική δημογραφική καμπή, με τα επίσημα στοιχεία να επιβεβαιώνουν τη ραγδαία επιβράδυνση της πληθυσμιακής της ανάπτυξης, η οποία επηρεάζει πλέον τη συντριπτική πλειονότητα των περιφερειών της.

Αυτή η μεταβολή δεν αποτελεί απλώς μια τοπική διακύμανση, αλλά αντικατοπτρίζει βαθύτερες κοινωνικοοικονομικές αλλαγές που αναδιαμορφώνουν τον χάρτη της χώρας.

Τα δεδομένα της τουρκικής Γενικής Διεύθυνσης Χαρτογράφησης (HGM) αναδεικνύουν μια κρίσιμη δημογραφική μεταβολή, επιβεβαιώνοντας ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή πτώση των ρυθμών πληθυσμιακής αύξησης σε τοπικό επίπεδο, στις περισσότερες περιφέρειές της.

Παρόλο που ο συνολικός πληθυσμός της χώρας σημείωσε ελαφρά άνοδο, φτάνοντας τα 86,32 εκατομμύρια κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026, τα περιφερειακά στοιχεία αποκαλύπτουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα.

Τα στοιχεία των χαρτών καταδεικνύουν αρνητική πληθυσμιακή μεταβολή στη συντριπτική πλειονότητα των αγροτικών και λιγότερο βιομηχανοποιημένων περιοχών. Δεκάδες επαρχίες βλέπουν τον πληθυσμό τους να συρρικνώνεται τοπικά, καθώς οι νεότερες γενιές μετακινούνται προς άλλα μέρη.

Οι μόνες περιοχές που παρουσιάζουν θετική μεταβολή είναι τα μεγάλα, πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα, μια τάση που τροφοδοτείται κυρίως από την έντονη εσωτερική μετανάστευση και τις αφίξεις από το εξωτερικό.

Για παράδειγμα, πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα και η Σμύρνη συνεχίζουν να απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας.

Εάν αυτές οι τοπικές συρρικνώσεις συνεχίσουν να επεκτείνονται, οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο συνολικός πληθυσμός της Τουρκίας θα αρχίσει να μειώνεται σε απόλυτους αριθμούς ήδη από το 2030, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που το έθνος θα βιώσει πληθυσμιακή συρρίκνωση που δεν οφείλεται σε πολεμικές συγκρούσεις.

Η κρίση πηγάζει από τον συνδυασμό της ραγδαίας πτώσης της γονιμότητας και της έντονης αστικοποίησης. Ο συνολικός δείκτης γονιμότητας έχει υποχωρήσει απότομα στα περίπου 1,42 παιδιά ανά γυναίκα, πολύ κάτω από το όριο αναπλήρωσης του 2,1 που απαιτείται για τη διατήρηση της πληθυσμιακής σταθερότητας χωρίς τη συμβολή της μετανάστευσης.

Παράγοντες όπως η καθυστέρηση του γάμου, η πρόσβαση των γυναικών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι οικονομικές δυσκολίες και η μείωση του μεγέθους των νοικοκυριών έχουν επιταχύνει αυτή τη μεταβολή.

Ως απάντηση, η τουρκική κυβέρνηση κήρυξε επίσημα την περίοδο 2026–2035 ως τη «Δεκαετία της Οικογένειας και του Πληθυσμού», θεσπίζοντας οικονομικά κίνητρα, φορολογικές απαλλαγές και επιδοτήσεις στέγασης, με στόχο την ενθάρρυνση της δημιουργίας πολυπληθέστερων οικογενειών και την αντιμετώπιση της επερχόμενης κρίσης.

Ο μέσος όρος παιδιών ανά γυναίκα έχει πέσει πλέον αισθητά κάτω από το όριο αναπλήρωσης του πληθυσμού (2,1), ακόμη και σε περιοχές της ανατολικής και νοτιοανατολικής Τουρκίας που παραδοσιακά κατέγραφαν υψηλά ποσοστά γεννήσεων.

Το αυξημένο κόστος ζωής στα μεγάλα αστικά κέντρα, η στεγαστική κρίση και η οικονομική αβεβαιότητα αναγκάζουν τα νέα ζευγάρια να αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας ή να αποκτούν λιγότερα παιδιά.

Πολλές επαρχίες της ανατολικής και κεντρικής Ανατολίας αδειάζουν δημογραφικά, καθώς το εργατικό δυναμικό μετακινείται προς τα μεγάλα βιομηχανικά και τουριστικά κέντρα των παραλίων (π.χ. Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Αττάλεια), προκαλώντας έντονη περιφερειακή ανισορροπία.

Αυτή η δημογραφική συρρίκνωση ανατρέπει το αφήγημα του «νεαρού και δυναμικού πληθυσμού» που αποτελούσε για δεκαετίες το κύριο γεωπολιτικό και οικονομικό πλεονέκτημα της Τουρκίας.

Η ταχεία γήρανση του πληθυσμού αναμένεται να ασκήσει τεράστια πίεση στο ασφαλιστικό σύστημα, την αγορά εργασίας, τις υποδομές υγείας και την άμυνα τα επόμενα χρόνια.

Δεκάδες τουρκικές επαρχίες βλέπουν τον πληθυσμό τους να συρρικνώνεται συνεχώς χωρίς σταματημό

Δ. Κούβελας: "Η φάμπρικα των ιατρικών συνεδρίων"

Πακιστάν: Στέλνουν τους Χριστιανούς σε υπονόμους, όσο... συνδικαλίζονται στην Ελλάδα

 

Γράφει Ελευθέριος Ανδρώνης

Τι σημαίνει στις μέρες μας να είσαι Πακιστανός σε χριστιανική χώρα και τι σημαίνει αντίστοιχα να είσαι Χριστιανός στο Πακιστάν; Ας αντιπαραθέσουμε αυτές τις δύο περιστάσεις για να κατανοήσουμε πόσο τρισάθλια είναι η προπαγάνδα ενοχοποίησης του μέσου Ευρωπαίου Χριστιανού από τα διεθνιστικά κέντρα εξουσίας.

Στην Ελλάδα, παράγοντες της πακιστανικής κοινότητας έχουν γίνει.. φιλαράκια με υφυπουργούς και υπουργούς μας. Όπως μας έδειξε το εξοργιστικό περιστατικό του 2024 με τη Σοφία Βούλτεψη, οι «εξέχοντες» Πακιστανοί καλούν κυβερνητικούς στο προσωπικό τους τηλέφωνο για να ζητήσουν χάρες, να κανονίσουν συναντήσεις και να πιέσουν για την εξασφάλιση δεκάδων χιλιάδων αδειών διαμονής για τους ομοεθνείς τους.

Ο κορυφαίος ανθέλληνας και υπονομευτής της εσωτερικής μας ασφάλειας, Τζαβέντ Ασλάμ (πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας στην Ελλάδα), εδώ και χρόνια εργάζεται αδιάκοπα για τον εποικισμό και την ισλαμοποίηση της χώρας μας, σε αγαστή συνεργασία με το παρακράτος της ακροαριστεράς.

Να θυμίσω ότι για τον Ασλάμ είχε εκδοθεί διεθνές ένταλμα της Interpol για παράνομη διακίνηση λαθρομεταναστών, μετά από αίτημα της πακιστανικής κυβέρνησης. Επίσης ο Ασλάμ είχε καταγραφεί σε βίντεο να πανηγυρίζει για τις σφαγές της Χαμάς, παρέα με τον πρώην ανώτατο ηγέτη της, Ισμαήλ Χανίγιε. Μερικές από τις δηλώσεις που έχει κάνει κατά καιρούς ο Ασλάμ είναι ότι επιθυμεί να χτιστούν 1000+ τζαμιά στην Ελλάδα και να συλλαμβάνονται οι λιμενικοί που εμποδίζουν την απόβαση λαθρομεταναστών στα νησιά μας.

Παρόλες τις τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη για επικείμενη απέλαση του παρασιτικού αυτού τύπου, τον περασμένο Ιούλιο η επιτροπή ασύλου έδωσε ένα μεγαλοπρεπές «άκυρο» στον υπουργό Θάνο Πλεύρη, κάνοντας δεκτή την προσφυγή του Ασλάμ κατά της απόφασης του υπουργείου.

Είχε προηγηθεί η ανοιχτή (και ξεδιάντροπη) στήριξη του Δήμου Αθηναίων στο αίτημα Ασλάμ, και παράλληλα είχαν επιστρατευτεί δεκάδες διεθνιστικά παραμάγαζα του αριστερού χώρου, για να μην εκδιωχθεί από τη χώρα μας αυτό το ξεχωριστό «καμάρι» των ΜΚΟ. Με λίγα λόγια ξεσηκώθηκε όλο το εθνομηδενιστικό κατεστημένο ημεδαπών και αλλοδαπών, καταφέρνοντας να εξουδετερώσει ένα ολόκληρο υπουργείο. Για άλλη μια φορά φάνηκε ποιοι κάνουν πραγματικό κουμάντο σε αυτή τη χώρα.

Συνοψίζοντας το πώς ζει ένας Πακιστανός σε μια χριστιανική χώρα όπως η Ελλάδα, βλέπουμε ότι απολαμβάνουν άδειες διαμονής, άσυλο, επιδόματα, προγράμματα στέγασης, άδειες για καταστήματα, δωρεάν υγεία, πρόσβαση στην αγορά εργασίας. Επίσης, με την αυξανόμενη επιρροή της κοινότητάς τους, μπορούν να κάνουν παρελάσεις, να κλείνουν πλατείες για εθνικές τους εορτές, μέχρι και να κοντράρουν στα ίσα κρατικές αποφάσεις. Και όλα αυτά για τους υπηκόους μιας εξαιρετικά τουρκόφιλης χώρας, που μάλιστα υπέγραψε τη συμφωνία της Μέκκας, η οποία προβλέπει ότι σε περίπτωση που η Τουρκία δεχτεί επίθεση, το Πακιστάν είναι υποχρεωμένο να συνδράμει στην άμυνά των Τούρκων.

Αναλώσιμοι δούλοι οι Χριστιανοί του Πακιστάν

Όσο η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε ισλαμική γη της επαγγελίας, το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα πιο άγρια αντιχριστιανικά καθεστώτα στον κόσμο. Παρότι οι Χριστιανοί αποτελούν μόλις το 1,37% του πληθυσμού στο Πακιστάν, η πακιστανική κυβέρνηση τους χρησιμοποιεί ως αναλώσιμο «υλικό» στις πιο επικίνδυνες και ανθυγιεινές εργασίες.

Σύμφωνα με έκθεση της διεθνούς ΜΚΟ International Support For Human Rights που κατατέθηκε στον ΟΗΕ, το 80% των εργαζομένων που απασχολούνται στον καθαρισμό των αποχετεύσεων, είναι Χριστιανοί. Στις αγγελίες εργασίας που εκδίδει το ίδιο το κράτος για τους καθαριστές υπονόμων, ζητούνται αποκλειστικά μη μουσουλμάνοι ή άτομα κατώτερης τάξης.

Αντιμετωπίζοντας έναν απάνθρωπο θρησκευτικό ρατσισμό, πολλοί Χριστιανοί αναγκάζονται να κάνουν αίτηση πρόσληψης για να ζήσουν, λαμβάνοντας μισθό γύρω στα 70 ευρώ τον μήνα. Η υπηρεσία δεν τους παρέχει μάσκες και στολές εργασίας, με αποτέλεσμα να εισπνέουν τοξικά αέρια και να προσβάλλονται από μολυσματικές ασθένειες (ηπατίτιδα, τυφοειδή πυρετό, λεπτοσπείρωση κ.α). Το αποτέλεσμα είναι ότι σημειώνονται πολλά εργατικά δυστυχήματα και δευτερογενείς θάνατοι, αφού ουσιαστικά το πακιστανικό κράτος μεταχειρίζεται τους Χριστιανούς σαν τάγματα εργασίας για σκοπούς εθνοκάθαρσης. Οι δε συμβάσεις εργασίας είναι σκόπιμα τριμηνιαίες, για να ανανεώνεται συνεχώς το ταλαίπωρο προσωπικό και να μην αποκτούνται εργασιακά δικαιώματα.

Και προσέξτε ότι μιλάμε για Πακιστανούς Χριστιανούς, κανονικούς πολίτες της χώρας, και όχι λαθρομετανάστες που εισήλθαν με τη βία σε ξένη χώρα, όπως κάνουν οι περισσότεροι Πακιστανοί στην Ελλάδα. Είναι αυτονόητο ότι σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει αυτή η μεταχείριση, αλλά το τονίζω για να γίνει αντιληπτό πόσο βάρβαρα συμπεριφέρονται ακόμα και στους ίδιους τους συμπολίτες τους.

Όγδοο πιο εχθρικό κράτος στον κόσμο, για Χριστιανούς

Ο μέσος Χριστιανός στο Πακιστάν ζει σε ένα μόνιμο καθεστώς τρόμου, όπου ανά πάσα στιγμή ο κάθε μουσουλμάνος μπορεί να τον κατηγορήσει για «βλασφημία» με απολύτως κατασκευασμένες αφορμές. Στα μάτια του νόμου, ο ισλαμιστής θεωρείται a priori αξιόπιστος ή έστω πολύ πιο «αξιοσέβαστος» από έναν Χριστιανό. Οι Χριστιανοί υφίστανται απόλυτη περιθωριοποίηση στην αγορά εργασίας, στα σχολεία, στις κοινωνικές υπηρεσίες, στην αναζήτηση στέγης, στη διανομή βοήθειας, στην ανέγερση (ή ακόμα και επισκευή) ναών. Νεαρές χριστιανές συχνά πέφτουν θύματα απαγωγής από εξτρεμιστικές ομάδες, κακοποιούνται και υφίστανται βίαιο γενιτσαρισμό, εξαναγκαζόμενες να έρθουν σε γάμο με μουσουλμάνους, οι οποίοι επικυρώνονται από το κράτος με ψευδομαρτυρίες.

Σύμφωνα με τον Δείκτη Παγκόσμιας Παρακολούθησης (World Watch List), ο οποίος δημοσιεύεται ετήσια από τη διεθνή οργάνωση Open Doors για τις διακρίσεις εναντίον Χριστιανών, το Πακιστάν κατατάσσεται στην 8η θέση παγκοσμίως σε αντιχριστιανικές πολιτικές και αγριότητες.

Αυτή η ρατσιστική κουλτούρα καταφθάνει κατά χιλιάδες και στη χώρα μας, με τους «αλληλέγγυους» να αναλαμβάνουν χρέη «πλυντηρίου», την ώρα που δεν δίνουν δεκάρα για τα εγκλήματα που διαπράττει το Πακιστάν σε Χριστιανούς. Όσο κάποιος Χριστιανός εργάζεται (αόρατος για τις ανθρωπιστικές ΜΚΟ) σε κάποιο κάτεργο βοθρολυμάτων στο Πακιστάν, 4.400 χιλιόμετρα μακριά, ένας συνδικαλιστής «ΜΚΟκράτορας» Πακιστανός εγκαλεί το ελληνικό κράτος για «απάνθρωπες πολιτικές». Ταυτόχρονα, κρατικά κανάλια του Πακιστάν αφιερώνουν εκτενή ρεπορτάζ για την πολιτιστική τους «απόβαση» στις ελληνικές πλατείες. Καυχιούνται για τον πολιτισμό που εισάγουν, όσο οι ίδιοι εξοντώνουν κάθε θρησκευτική ετερότητα.

Αυτή η εξωφρενική καταπάτηση της αμοιβαιότητας (μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανισμού) δεν συμβαίνει σε καμία άλλη διμερή συνθήκη και έχει ως μοναδικό θύμα τον Χριστιανισμό. Την αγριότερα διωκόμενη πίστη στον πλανήτη. Ευρωπαίοι διεθνιστές και φανατικοί μουσουλμάνοι συναντιούνται σε ένα κοινό μισάνθρωπο σκεπτικό: ότι οι Χριστιανοί είναι ο ενοχλητικός «υπόκοσμος» που τους αξίζει ο… υπόνομος. Κάτι που μου θυμίζει έντονα τις κατακόμβες των αρχαίων χρόνων, όταν οι Χριστιανοί ήταν το άγος της ανθρωπότητας...

sportime.

Μας δουλεύουν κανονικά :Αύξηση 59% τόσο φθηνό! Ένα απ’ τα μέτρα στήριξης

❝τρίβος & τριβή❞ ~

 

Από το αρχαίο ρήμα "τρίβω" (πιέζω, φθείρω με πίεση) παράγεται η "τριβή" — η φθορά που προκαλείται από αυτήν, αλλά και η συνήθεια, η καθημερινή επαφή.

Από το ίδιο ρήμα, όμως, παράγεται και η λ. τρίβος (η), μια λέξη με μακρά ιστορία στην ελληνική γλώσσα, που σημαίνει το μονοπάτι, τη συχνά πατημένη οδό.

Η ετυμολογική αυτή συγγένεια δεν είναι τυχαία: "τρίβος" είναι η γη που έχει πατηθεί τόσες φορές από τα βήματα των ανθρώπων, ώστε η συνεχής τριβή τη μετέτρεψε σε πέρασμα.

Η λέξη διατηρείται ζωντανή στην εκκλησιαστική και ποιητική παράδοση 

 

 

 

 

«ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου,

εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ» (Ησ. 40,3)

Έτσι η ίδια ρίζα κρύβει δύο πράγματα που φαίνονται αντίθετα: τη φθορά και τον δρόμο. Το ίδιο πάτημα που φθείρει το χώμα είναι αυτό που το μετατρέπει σε πέρασμα.

Η περίπτωση του παπα Γιώργη και η διεστραμμένη αντίληψη των θολολόγων..

 

Ἕνας ἡλικιωμένος ἱερεύς (85 ἐτῶν), ὁ ὁποῖος δέν ἔχει πανεπιστημιακά πτυχία ἤ πτυχίο Θεολογίας, ὁ π. Γεώργιος Χιωτάκης (ἔγινε ἱερεύς εἰς ἡλικίαν 49 ἐτῶν καί εἶχεν 12 παιδιά) παρευρέθη πρό ἐτῶν εἰς Θεολογικόν Συνέδριον, τό ὁποῖον διεξήχθη εἰς τήν Κρήτην, διά τάς σχέσεις Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν.

Ἐζήτησε νά θέση ἐρωτήματα, ἀλλά ἐπειδή δέν εἶχε πτυχίον Θεολογίας δέν τοῦ ἐπέτρεψαν νά ὁμιλήση.

Τότε ἀπήντησεν: ὅτι ἡ Θεολογία εἶναι μυστήριον καί δέν εἶναι ἀριθμός πτυχίων.

Ἐνῶ εἰς γραπτόν σημείωμα, τό ὁποῖον ἀπέστειλεν εἰς τήν ὀργανωτικήν ἐπιτροπήν ἐτόνισε διά τό θέμα, τό ὁποῖον ἐξήταζε τό συνέδριον:

«Εὐκολώτερον εἶναι νά βαπτίσεις τόν δαίμονα παρά νά συνετίσεις τόν Πάπαν».

Καί τούς ἄφησεν ὅλους ἀφώνους..

Τον μακαριστό παπα Γιώργη (20 Φεβ. 2016) αγαπούσε πάρα πολύ ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, το οποίο πολλές φορές ο Όσιος το έδειχνε έμπρακτα.

Συγκεκριμένα, ο Όσιος Πορφύριος κατέβηκε στα Χανιά και έμεινε στο σπίτι του παπα Γιώργη για δύο ολόκληρες εβδομάδες, κάτι που δεν συνήθιζε να κάνει ο Όσιος Πορφύριος.

Κάποτε ο παπα Γιώργης μου είχε πει ένα θαυμαστό γεγονός με το Όσιο Πορφύριο:

"Αιμίλιε μου, μια φορά πήγαινα με τον Γέροντα Πορφύριο σε ένα μέρος εδώ στην Κρήτη. Τότε μπροστά μας είδαμε ένα ποτάμι και του λέω:

"Γέροντα, να 'χαμε ένα γάιδαρο!

Και απαντά ο Γέροντας Πορφύριος:

Που να τον βρούμε παπα Γιώργη;

''Νάτος Γέροντα", και έδειξε τον εαυτό του.

Τότε Αιμίλιέ μου τον έβαλα σε μία πέτρα και τον πήρα στους ώμους μου.

Μόλις μπήκα στο ποτάμι ο Γέροντας Πορφύριος μου χάιδεψε το κεφάλι και μου λέει:

''Αυτό πρέπει να γίνει ζωγραφιά παπά Γιώργη μου.''

Στην συνέχεια ο Παπα Γιώργης μου είπε:

''Όταν επιστρέψαμε πάλι στο ποτάμι και έσκυψα να τον ξαναβάλω στους ώμους μου, ώ του Θαύματος βρεθήκαμε απέναντι χωρίς να θυμάμαι πως περάσαμε, αλλά ούτε είμασταν βρεγμένοι.''...

===

Δ. Κούβελας: " Οι "νέες" του Κολωνακίου και οι "γερασμένες" του χωριού"

Τι είδους αγάπη;

 

του μακαριστού Μητροπολίτου Σουρόζ Αντωνίου

«Μὰ ἐγὼ τοὺς ἀγαπῶ τοὺς ἀνθρώπους», λέμε συχνά. Δὲν ὠφελεῖ καθόλου νὰ κρυβόμαστε πίσω ἀπὸ τέτοιες ὑπεκφυγές. Ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅταν βρίσκονται μακριά, τοὺς ἀγαπᾶμε! Ἕνας συγγραφέας ἀπεικονίζει τὸν χαρακτῆρα ἑνὸς ἥρωά του ὡς ἑξῆς: «Ἀγαποῦσε τὴν ἀνθρωπότητα σε τέτοιο βαθμό, που ἔφτανε στὸ σημεῖο νὰ μισεῖ κάθε μεμονωμένο πρόσωπο, ἐπειδὴ αὐτὸ παραμόρφωνε στὰ μάτια του τὴν τέλεια εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας» [Πρόκειται γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι καὶ τὸν ἥρωά του Ἰβὰν Καραμάζωφ]. Ἀγαποῦσε ἀληθινὰ τὴν ἀφηρημένη ἔννοια, μὴ πραγματικὴ (ἐξιδανικευμένη) ἀνθρωπότητα· ὅ,τι ὅμως ἀφοροῦσε σε συγκεκριμένο ἄνθρωπο ἢ σε ομάδα ἀνθρώπων δὲν μπορούσε νὰ τὸ ἀνεχτεῖ, νὰ τὸ ἀντέξει. Στοὺς πραγματικοὺς ἀνθρώπους διέκρινε τὴν ἀσχήμια, ενώ αὐτὸς ὀνειρευόταν τὴν τέλεια ὀμορφιὰ που δὲν ὑπάρχει οὔτε ὑπῆρξε ποτέ, τὴν ὀμορφιὰ που κανένας δὲν πρόκειται νὰ δεῖ πρὶν ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία.

Γαλ. 6, 2 «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ»

Κι ἡ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἀνθρώπους που τυχαίνει νὰ εἶναι τριγύρω μας, ἴδιας πάστας δὲν εἶναι; Περιορίζεται σε ἐλάχιστους· μα κι αὐτοὺς δὲν τοὺς ἀγαπᾶμε με τὴν πρώτη, δὲν τοὺς ἀγαπᾶμε χωρὶς νὰ τοὺς θέτουμε προϋποθέσεις· οἱ τσακωμοὶ εἶναι ἀσταμάτητοι, τὰ αἰσθήματά μας γίνονται ψυχρά. Καὶ σὰν ἐπιστέγασμα ὅλων ἔρχεται ἡ ἀποστροφή μας γιὰ τοὺς άλλους.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει: Νὰ σηκώνετε ὁ ἕνας τὸ φορτίο τοῦ άλλου καὶ ἔτσι θὰ ἐφαρμόζετε πλήρως τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ (Γαλ. 6, 2 «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ»). Τοῦτα τὰ βάρη δὲν εἶναι μόνο οἱ δυστυχίες τῆς ζωῆς, ἀλλὰ καὶ τὸ βαρὺ φορτίο τοῦ προσώπου τοῦ άλλου ἀνθρώπου. Ὅλοι μπορούμε νὰ σηκώσουμε τὸ βάρος τῆς θλίψης τοῦ άλλου, ὅταν πρόκειται γιὰ μιὰ σύντομη ἀρρώστια, μιὰ πρόσκαιρη διένεξη· πόσο φοβερὸ εἶναι νὰ βλέπουμε ὅτι ἡ θλίψη διαρκεῖ, ἡ ἀρρώστια παρατείνεται, οἱ στερήσεις δὲν ἔχουν τέλος. Δὲν περνᾶ πολὺς καιρός (καιρὸς εἰλικρινοῦς θλίψης γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ άλλου καὶ φροντίδας ἀνιδιοτελοῦς γιὰ τὶς ἀνάγκες του) καὶ ἀπέναντί του ψυχραινόμαστε: «Μὰ δὲν θὰ τελειώσει ποτὲ ἡ ἀρρώστια του, ἡ ἀνέχειά του, ὁ πόνος του; Εἶναι καιρὸς πιὰ ν’ ἀναρρώσει! Εἶναι καιρὸς νὰ κουνηθεῖ κι αὐτὸς λιγάκι, νὰ συνέλθει! Θὰ πρέπει ἐγὼ ν’ ἀσχολοῦμαι μ’ αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο ὅλη μου τὴ ζωή;». Ὅμως ὁ Κύριος δὲν φέρεται ἔτσι σ’ ἐμᾶς. Ὅσο διαρκεῖ ἡ ζωή μας – κάποιες δεκαετίες δηλαδὴ - ὁ Κύριος ὑπομένει, περιμένει, ἐλπίζει καὶ ὅλο αὐτὸ τὸν καιρό, ναὶ ὅλο αὐτὸν τὸν καιρό, μοχθεῖ νὰ μᾶς προσφέρει βοήθεια…

Δυστυχία δὲν σημαίνει ν’ ἀγαπᾶμε λίγους ἀνθρώπους, νὰ μὴ μπορούμε ν’ ἀγαπήσουμε μεγάλο πλῆθος, νὰ ἔχουμε καρδιὰ στενόχωρη [«στενοχωρεῖσθε ἐν τοῖς σπλάγχνοις ὑμῶν», λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Β΄ Κορ. 6, 12)]. Δυστυχία εἶναι νὰ βλέπουμε πόσο θλιβερὴ καὶ ἀξιολύπητη εἶναι ἡ ἀγάπη μας γι’ αὐτοὺς που ἰσχυριζόμαστε ὅτι εἶναι τὰ ἀγαπημένα μας πρόσωπα· πόσο κλονισμένη ἀπὸ τὴν ἀνυπομονησία, πόσο γυμνὴ ἀπὸ στοργὴ καὶ εὐαισθησία, πόσο παράλογη καὶ ἐξωφρενική!

Πρέπει νὰ συλλογιστοῦμε λοιπὸν ποια εἶναι ἡ σχέση μας με τὰ μέλη τοῦ περιβάλλοντός μας καὶ ν’ ἀναρωτηθοῦμε: Τὶ εἴδους ἀγάπη ἔχω πρὸς αὐτούς; Μιὰ ἀγάπη χαρᾶς ἢ μιὰ ἀγάπη φορτική; Διότι εἶναι πράγματι πιθανό, ἡ ἀγάπη μας νὰ πνίγει κάποιον, νὰ τὸν κάνει νὰ νιώθει ἀνελεύθερος, σκλάβος· εἶναι πιθανὸ κάτω ἀπὸ τὸ βάρος αὐτοῦ που ἐμεῖς ὀνομάζουμε «ἀγάπη», ὁ ἀγαπώμενος νὰ ὑποφέρει. Ὑποφέρει ὅταν ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι γνωρίζουμε καλύτερα ἀπὸ αὐτὸν ποιες εἶναι οἱ ἀνάγκες του, ποῦ εἶναι ἡ χαρά του· ὅταν τοῦ ἀφαιροῦμε καὶ τὸ ἐλάχιστο τῆς ἐλευθερίας του, τῆς δημιουργικότητάς του· ὅταν ἐπιθυμοῦμε νὰ διευθύνουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὴ ζωή του, προκειμένου νὰ τὸν «βελτιώσουμε»…

(Μητροπολίτου Anthony Bloom, "Τὸ μυστήριο τῆς ἴασης", ἐκδ. Ἐν πλῷ)

Η Ορθόδοξη Εκκλησία απέκτησε μια νέα μάρτυρα!

 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία απέκτησε μια νέα μάρτυρα!

Σε ηλικία 46 ετών, η Ράσα (Μουκλάσα) —μια Αραβίδα Ορθόδοξη Χριστιανή— απήχθη με αυτοκίνητο από τους ίδιους της τους τρεις γιους, οι οποίοι ήταν οπαδοί του δαιμονικού ριζοσπαστικού Ισλάμ· την οδήγησαν στις όχθες του ποταμού Ιορδάνη, στη Ναζαρέτ, και την στραγγάλισαν με ένα σχοινί.

Πριν από τον θάνατό της, οι γιοι της τής έθεσαν ένα δίλημμα: τον θάνατο ή την άρνηση του Ιησού Χριστού. Εκείνη επέλεξε τον Ιησού Χριστό και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου από τα χέρια των ίδιων της των παιδιών!

Ω Αγία του Θεού, πρέσβευε στον Θεό για εμάς!

Πυρσόγιαννη: Πέτρινα αρχοντικά μέσα σε πυκνό δρυοδάσος στο χωριό της Ηπείρου

 Tο χωριό με τους ξακουστούς τεχνίτες της πέτρας

 Γράφει η  ΒΟΥΛΑ ΑΚΡΙΒΑΚΗ

Οι Πυρσογιαννίτες μαστόροι ήταν ξακουστοί για την τέχνη τους, πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας. Το μεράκι και η αγάπη τους για την τέχνη της πέτρας -την ικανότητα να τη μεταμορφώνουν από ένα γκρι κομμάτι γης σε περίτεχνο δομικό υλικό ή λεπτοδουλεμένο διακοσμητικό στοιχείο, εντοιχισμένο σε τζάκια και τοίχους- είναι φανερά με μια απλή βόλτα στο χωριό.

Η Πυρσόγιαννη, ένα από τα Μαστοροχώρια της Ηπείρου, είναι γνωστή για τους τεχνίτες της πέτρας που από τον 16ο αιώνα περίπου έως τα μέσα του 20ού ταξίδευαν οργανωμένοι σε ομάδες, εντός και εκτός Ελλάδας, δημιουργώντας μοναδικά αρχιτεκτονήματα: γεφύρια, σχολεία, μονές, εκκλησίες, καμπαναριά, ξωκλήσια, νερόμυλους, νεροτριβές, ελαιοτριβεία και άλλα έργα. Η τέχνη τους ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, φτάνοντας ως την Περσία, την Τουρκία, την Αιθιοπία, την Αίγυπτο, το Κονγκό, τη Γαλλία και την Αμερική.

Κατά τα ταξίδια τους υπήρχε αυστηρή ιεραρχία, με επικεφαλής τον πρωτομάστορα, στον οποίο όλοι οι υπόλοιποι τεχνίτες του «μπουλουκιού» έτρεφαν μεγάλο σεβασμό. Κάθε μπουλούκι αποτελούνταν συνήθως από δύο τεχνίτες της πέτρας, τους πελεκάνους, δύο μαστόρους για το εσωτερικό και δύο για το εξωτερικό χτίσιμο, δύο νταμαρτζήδες που έκαναν την εξόρυξη της πέτρας, δύο μαθητευόμενους -τους καλφάδες- και δύο λασποπαίδια, που αναλάμβαναν τις βοηθητικές εργασίες.

Χαρακτηριστικό των μαστόρων ήταν και η συνθηματική γλώσσα που χρησιμοποιούσαν για να συνεννοούνται μεταξύ τους, τα κουδαρίτικα. Από τους πιο γνωστούς πρωτομάστορες υπήρξε ο Ζιώγας Φρόντζος, γέννημα θρέμμα της Πυρσόγιαννης (περ. 1815–1893), γνωστός, μεταξύ άλλων, για τα γεφύρια της Πλάκας και της Κόνιτσας. Τόσο μεγάλη ήταν η φήμη του, που στο χωριό έλεγαν: «Το είπε ο Ζιώγα Φρόντζος, το είπε ο Θεός».

Χαρακτηριστικό της δουλειάς των μαστόρων, εκτός από το μεράκι και τα όμορφα σχέδια, ήταν και ο αργός ρυθμός τους. Όσο πιο αργός ο μάστορας, τόσο καλύτερος θεωρούνταν, καθώς δούλευε με προσοχή και ακρίβεια. Πριν ξεκινήσουν το πελέκημα, μελετούσαν κάθε πέτρα προσεκτικά για να αποφασίσουν πώς θα μεταμορφωθεί – σε ένα όμορφο τζάκι, σε μια ιδιαίτερη κτητορική επιγραφή ή σε ένα διακοσμητικό στοιχείο.

Η τέχνη τους δεν περιοριζόταν μόνο στο εξωτερικό των κτηρίων. Το εσωτερικό ήταν εξίσου προσεγμένο, με λεπτοδουλεμένες λεπτομέρειες που χάριζαν στα σπίτια μια ξεχωριστή ταυτότητα. Η τέχνη των Πυρσογιαννιτών, αλλά και των άλλων μαστόρων από τα Μαστοροχώρια -όπως της Βούρμπιανης- γνώρισε ακμή από τον 18ο έως τον 19ο αιώνα. Η παρακμή άρχισε γύρω στο 1935, όταν έκαναν την εμφάνισή τους τα νέα οικοδομικά υλικά, όπως το μπετόν, πιο εύκολα στη χρήση και πιο γρήγορα στην κατασκευή.

Η Πυρσόγιαννη απλώνεται αμφιθεατρικά σε μια από τις πλαγιές της οροσειράς του Γράμμου, σε υψόμετρο περίπου 860 μέτρων. Βρίσκεται λίγο ψηλότερα από τον ποταμό Σαραντάπορο και αγναντεύει την κορυφή του Σμόλικα, την Τύμφη και άλλες μικρότερες βουνοκορφές. Για να φτάσετε, θα χρειαστείτε περίπου έξι ώρες οδήγησης και λίγο περισσότερο από 500 χιλιόμετρα από την Αθήνα (μέσω Ιωαννίνων), ή περίπου τρεις ώρες και 250 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, ακολουθώντας την Εγνατία Οδό και στη συνέχεια την Εθνική Οδό Ιωαννίνων-Κοζάνης προς Κόνιτσα.

 

Το χωριό είναι πραγματικά πανέμορφο. Τα πέτρινα σπίτια -στην πλειονότητά τους διώροφα αρχοντικά- είναι περικυκλωμένα από πυκνή βλάστηση: βελανιδιές, καρυδιές, πεύκα, πλατάνια και άλλα δέντρα. Λίγο πιο πάνω από την όμορφη πλακόστρωτη πλατεία, μπροστά από έναν ξενώνα, δεσπόζει ένα τεράστιο, αιωνόβιο πλατάνι που χαρίζει πυκνή σκιά τις ηλιόλουστες μέρες. Τα σπίτια, χτισμένα κυρίως στα μέσα του 18ου αιώνα, όπως μαρτυρούν οι κτητορικές επιγραφές στα κατώφλια τους, είναι φτιαγμένα με τη δεξιοτεχνία που αρμόζει σε ένα χωριό φημισμένο για τους μαστόρους της πέτρας. Το καταλαβαίνει κανείς εύκολα με μια βόλτα στα καλντεριμωτά σοκάκια του. Οι περίτεχνες πόρτες, οι ανάγλυφες παραστάσεις στους τοίχους, οι ξυλοδεσιές, τα καμαρολίθια και τα υπέρθυρα είναι όλα έργα φτιαγμένα με μεράκι και φροντίδα.

Εντυπωσιακής αρχιτεκτονικής είναι και ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Πέτρινος, με διπλό καμπαναριό, χτίστηκε το 1904 στη θέση παλαιότερου ναού που χρονολογούνταν από το 1712. Αξιόλογο είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο του, έργο του Βασίλη Σκαλιστή από το γειτονικό χωριό Γοργοπόταμος, καθώς και ο εσωτερικός διάκοσμος, φιλοτεχνημένος από τον Σέρβο αγιογράφο Μιλτιάδη Νίκολιτς. Ο παλαιότερος ναός, όμως, είναι εκείνος του Αγίου Νικολάου, του 1772, μια τρίκλιτη βασιλική με πυργοειδές καμπαναριό και περιστύλιο χαγιάτι.

Το σεργιάνι στο χωριό είναι πραγματικά μια όμορφη εμπειρία, που μπορείτε να ολοκληρώσετε με έναν καφέ ή ένα τσίπουρο στο μοναδικό καφενείο της Πυρσόγιαννης ή στο εστιατόριο του ξενώνα του χωριού, το οποίο σήμερα λειτουργεί ξανά υπό νέα διεύθυνση.

 

Εκεί θα απολαύσετε τοπικά πιάτα και μεζέδες, ντόπιο κρασί και τσίπουρο, αλλά και εξαιρετικά γλυκά του κουταλιού. Η επαναλειτουργία του ξενώνα έχει δώσει νέα ώθηση στην τοπική κοινωνία και οικονομία, καθώς από τον Μάρτιο του 2024 η εταιρεία «Πυρσόγιαννη Revival» ανέλαβε τη διαχείριση του ξενώνα και του εστιατορίου, τα οποία έκτοτε λειτουργούν καθημερινά όλο τον χρόνο. Στόχος είναι η περαιτέρω ανάπτυξη των Μαστοροχωρίων, η ανάδειξη του πολιτιστικού, παραγωγικού και φυσικού τους πλούτου, καθώς και η προώθηση εναλλακτικών μορφών τουρισμού μέσα από τη διοργάνωση αθλητικών και υπαίθριων δραστηριοτήτων στις ανατολικές πλαγιές της οροσειράς του Γράμμου.

Εκτός από τις βόλτες μέσα στο χωριό -όπου το σκηνικό μοιάζει βγαλμένο από μυθιστόρημα- αξίζει να κατηφορίσετε προς τον Σαραντάπορο και να περπατήσετε χαλαρά στις όχθες του, μέσα στην πανέμορφη φύση. Προγραμματίστε, επίσης, μια διαδρομή στα άλλα Μαστοροχώρια: τη Βούρμπιανη, το Ασημοχώρι, τους Χιονάδες και το Γαννάδι, αλλά και μια στάση στα Λουτρά του Αμάραντου.

Λίγο μετά το χωριό Αμάραντος έχει αναπτυχθεί ένας μικρός οικισμός γύρω από τα λουτρά, τα οποία βρίσκονται στις πλαγιές ψηλών βράχων. Πρόκειται ουσιαστικά για φυσικά ατμόλουτρα, που λειτουργούν με τη χρήση θερμού αέρα ο οποίος αναδύεται από το εσωτερικό της γης και διοχετεύεται στους χώρους των εγκαταστάσεων. Η θερμοκρασία του αέρα κυμαίνεται από 33 έως 38 °C, ενώ η υγρασία, ανάλογα με τον βαθμό ανάμιξης με τον ατμοσφαιρικό αέρα, φτάνει το 97–100%. Ακόμη και αν δεν επιλέξετε να κάνετε ατμόλουτρο, αξίζει να ανεβείτε για να απολαύσετε τη μοναδική θέα. Αν αγαπάτε την αναρρίχηση, σημειώστε ότι λίγο πριν από τις εγκαταστάσεις των λουτρών, στα κατακόρυφα βράχια, υπάρχουν χαραγμένες διαδρομές.

πηγή