ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΈΑ ΠΑΤΈΡΑ ΣΤΟΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ ΠΑΝΤΕΛΉ ΔΙΑΜΑΝΤΆΚΗ

 

Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία της για τον εποχικό πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου, συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο που εκφώνησε ο πατέρας του, Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά, την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026, ο π.Εμμανουήλ, μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο του 25χρονου γιού του είπε τα εξής: 

 

"Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.

Παντελή μας πολυαγαπημένε,

Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων έχει επίκεντρο εσένα. Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια. Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας να συμπροσευχηθεί για σένα. Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές σε μια μυριόστομη συγχορδία και να φτάσουν μέχρι το θρόνο της Μεγαλωσύνης του Θεού.

Νομίζω όμως, πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα. Τα γνωρίζεις! Τα βλέπεις! Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.

Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές, τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της δεν βρίσκεται ανάμεσα μας, έτσι όπως σε είχαμε συνηθίσει.

Η θυσία σου Rethemnos Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία της για τον εποχικό πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου, συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο που εκφώνησε ο πατέρας του, Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά, την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026, ο π.Εμμανουήλ, μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο του 25χρονου γιού του είπε τα εξής:

"Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.

Παντελή μας πολυαγαπημένε,

Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων έχει επίκεντρο εσένα. Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια. Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας να συμπροσευχηθεί για σένα. Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές σε μια μυριόστομη συγχορδία και να φτάσουν μέχρι το θρόνο της Μεγαλωσύνης του Θεού.

Νομίζω όμως, πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα. Τα γνωρίζεις! Τα βλέπεις! Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.

Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές, τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της δεν βρίσκεται ανάμεσα μας, έτσι όπως σε είχαμε συνηθίσει.

Η θυσία σου στο βωμό του καθήκοντος για τον πλησίον, νομίζω ότι έγινε αιτία της κάθαρσης, της όποιας κηλίδας υπήρχε στην ψυχή σου. Και με ψυχή αστραφτερή και χιτώνα αμόλυντο, έσπευσες με τη συνοδεία του φύλακα αγγέλου σου για τα Ουράνια δώματα.

Τώρα, απολαμβάνεις και γεύεσαι όλα όσα άκουσες και έμαθες από την Εκκλησία την οποία από μικρό παιδί με πολλή αγάπη, πρόθυμα υπηρέτησες. Όλα λοιπόν ήταν αλήθεια! Πάσα η αλήθεια!

Στο εξής θα συναντιόμαστε στην προσευχή, στην Ιερή Πρόθεση, στη Θεία Λειτουργία. Παντού πια θα ήμαστε μαζί. Αχώριστοι. Θα προσευχόμαστε για σένα και εσύ θα λάβεις την άδεια να προστατεύεις τα αδέρφια σου.

Σας ευχαριστούμε όλους που είσαστε κοντά μας σ’ αυτές τις δραματικές και οριακές για τον άνθρωπο στιγμές. Νοιώθουμε δέσμιοι της αγάπης σας. Σας παρακαλούμε μέσα από την καρδιά μας όταν προσεύχεστε, να μνημονεύετε, μαζί με ονόματα των αγαπημένων σας, και τον Παντελή μας. Αυτό θα είναι το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο που θα κάνετε και σε εκείνον και σ’ εμάς.

«Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται, Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επι μνήματος».

Με αυτή τη βεβαιότητα, πολυαγαπημένο μας παιδί, σε αποχαιρετούμε προσωρινά. Θα ξανασυναντηθούμε στον Ουρανό. Θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί. Αυτός ήταν πάντοτε ο στόχος μας, αυτός είναι ο προορισμός μας.

Επίτρεψε μου, ως πατέρας, να σου δώσω την τελευταία συμβουλή. Κάνε και εκεί από τον Ουρανό, όπως έκανες και στη γή, με φιλότιμο και υπευθυνότητα το έργο που θα σου ανατεθεί. Ως πυροσβέστης, να σβήνεις στους ανθρώπους τις πύρινες φλόγες της αμαρτίας, ως τερματοφύλακας να διαφυλάττεις τους νέους και τα παιδιά από τα ύπουλα δίκτυα του Διαβόλου και ως καταδρομέας του Θεού, λοκατζής, να προστατεύεις την πατρίδα μας και τον κόσμο ολόκληρο από κάθε εισβολή του κακού.

Παντελή μας αγαπημένε, ο Χριστός Ανέστη!

Ζήσε μέσα στο ανέσπερο Φως της Αναστάσεως.

Στον ολόφωτο χώρο που από τη γέννηση και τη βάπτιση σου προορίστηκε για σένα.

Zήσε σε μια διαρκή Λαμπρή!

Το αξίζεις, και δίκαια σου αποδόθηκε από τη Δικαιοσύνη του Τρισαγίου μας Θεού.

Χριστός Ανέστη Παντελή μας!

Καλό Παράδεισο!

Αθάνατος"!

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Μεταμόρφωση! Τι όμορφη, τι ωραία, τι χαρούμενη λέξη! Αντηχεί στην ψυχή και στο νου με τέτοια λαμπρότητα και πανηγυρικότατα!

Σε ποιο πράγμα αναφέρεται αυτή η γιορτή, ποια είναι η ουσία και η πηγή της χαράς και του φωτός της; Κατ’ αρχάς ας ακούσουμε τι λέει το Ευαγγέλιο γι’ αυτό το γεγονός. Ο Ιησούς, σύμφωνα με την αφήγηση του κατά Ματθαίον ευαγγελίου, παραλαμβάνει τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὕψηλὸν κατ᾿ ἰδίαν· καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωυσῆς καὶ Ἠλίας μετ᾿ αὐτοῦ συλλαλοῦντες. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἶ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς… ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε. Καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἥψατο αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε. ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν οὐδένα εἶδον εἰ μὴ τὸν Ἰησοῦν μόνον. Καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ. (Ματθ. 17, 1-9).

Τι σημαίνει αύτη η ευαγγελική ιστορία; Τι θέση έχει αυτή η αινιγματική αποκάλυψη της δόξας στην επίγεια ζωή και στο έργο του Χριστού;

Λίγοι θα διαφωνήσουν πως η εικόνα του Χριστού στα ευαγγέλια είναι κατεξοχήν μια εικόνα ταπείνωσης. Ήδη κατά τη γέννησή Του δεν βρέθηκε χώρος σε κανένα από τα σπίτια της πόλης, κι έτσι γεννήθηκε έξω, σε μια σπηλιά. Μέχρι τέλους δεν είχε σπίτι, «οὐκ εἶχε ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ» (Ματθ. 8, 20), σύμφωνα με τα δικά Του λόγια. Παραγγέλλει σ’ αυτούς που θεραπεύει και βοηθά να μη μιλήσουν σε κανένα για τη βοήθεια που δέχθηκαν. Αποφεύγει κάθε τιμή και κάθε ευκαιρία που του δίνεται για να αποκτήσει φήμη. Εκουσίως μάλιστα άφησε την ασφάλεια της Γαλιλαίας, όπου δεν υπήρχε καμιά απειλή, και διάλεξε να επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ, όπου τον περίμενε ο πόνος, η ταπείνωση της δίκης και της καταδίκης, και μια οδυνηρή και επαίσχυντη εκτέλεση. «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ», είπε, «ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ …» (Ματθ. 11, 29).

Σ’ αυτή τη ζωή ταπεινοφροσύνης και αυταπάρνησης, λίγες ήταν οι περιπτώσεις που οι κρυμμένες ακτίνες της θείας ενέργειας και δόξας φάνηκαν εξωτερικά. Δίχως εξαίρεση, μόνο πολύ λίγοι άνθρωποι έγιναν ζωντανοί μάρτυρες των περιπτώσεων εκείνων που «περιεβλήθη τὴν δόξαν», και αυτοί συνήθως δεν κατανοούσαν τη σημασία αυτών που έβλεπαν. Αυτό ακριβώς συνέβη τη νύχτα της γέννησής Του, όταν οι απλοί ποιμένες άκουσαν τον αγγελικό ύμνο, και τα νέα της μεγάλης χαράς, όπως μας λέει το ευαγγέλιο (Λουκ. 2,10). Το ίδιο συνέβη πολλά χρόνια αργότερα, την ημέρα που ο Ιησούς ήλθε στον Ιορδάνη για να δεχθεί το βάπτισμα, όταν ακούστηκε η ίδια φωνή από τον ουρανό, ενώ τα ίδια λόγια ακούστηκαν και κατά τη Μεταμόρφωση: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα …» (Ματθ. 3,17). Τελικά δοξάζεται εδώ στο όρος παρουσία των τριών μαθητών. Κάθε φορά δε που αποκαλύπτεται αυτή η μυστηριώδης ουράνια δόξα, δεν προέρχεται από ανθρώπους, αλλά από πάνω, από τον ουρανό. Η Εκκλησία στο ερώτημα για τη σημασία που έχουν οι επίγειες φανερώσεις της δόξας του Χριστού απαντά όχι με εξηγήσεις αλλά με πανηγυρισμούς, εορτάζοντας αυτή τη μοναδική χαρά που σημαδεύει την ετήσια μνήμη της Μεταμορφώσεως.

Μία λέξη κυριαρχεί σ’ όλες τις ευχές, τους ύμνους και τα αναγνώσματα αυτής της εορτής. Είναι η λέξη φως. «Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον». Ο κόσμος είναι ένα σκοτεινό, ψυχρό και τρομακτικό μέρος. Αυτό το σκοτάδι δεν διαλύεται από το φυσικό φως του ήλιου. Αντίθετα, το φως του ήλιου ίσως κάνει την ανθρώπινη ζωή να φαίνεται ακόμη τρομερότερη και απελπιστικότερη, καθώς η ζωή ξεχύνεται αμείλικτα και αδυσώπητα προς το θάνατο και τον αφανισμό περικυκλωμένη από πόνο και μοναξιά. Όλα είναι καταδικασμένα, όλα υποφέρουν, όλα υπόκεινται στον ακατανόητο και ανελέητο νόμο της αμαρτίας και του θανάτου. Τότε όμως εμφανίζεται πάνω στη γη, εισέρχεται στον κόσμο ένας άνθρωπος ταπεινός και άστεγος, που δεν εξασκεί καμιά εξουσία πάνω σε κανένα, και δεν διαθέτει καμιά επίγεια εξουσία. Λέει δε στους ανθρώπους πως αυτό το βασίλειο του σκότους, του κακού και του θανάτου δεν είναι η αληθινή τους ζωή· πως δεν είναι ο κόσμος που δημιούργησε ο Θεός· πως μπορεί και πρέπει να νικηθεί το κακό, ο πόνος και τελικά ο ίδιος ο θάνατος· και πως έχει σταλεί από τον Θεό, τον Πατέρα Του, για να σώσει τον άνθρωπο από την τρομακτική δουλεία στην αμαρτία και στο θάνατο.

Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει την αληθινή τους φύση και κλήση, τις έχουν απαρνηθεί. Πρέπει να επιστρέψουν για να δουν πως έχουν χάσει την ικανότητα να βλέπουν, και να ακούν αυτά που είναι ανίκανοι ήδη να ακούσουν. Πρέπει να ξαναπιστέψουν πως το καλό είναι ισχυρότερο από το κακό, η αγάπη ισχυρότερη από το μίσος, η ζωή ισχυρότερη από τον θάνατο. Ο Χριστός θεραπεύει, βοηθά και δίνεται σε όλους. Παρ’ όλα αυτά οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν, δεν ακούν, δεν πιστεύουν. Θα μπορούσε να είχε αποκαλύψει την ουράνια δόξα και δύναμή Του, και να τους υποχρεώσει να πιστέψουν. Θέλει όμως απ’ αυτούς την πίστη, την αγάπη και την αποδοχή που δίνονται ελεύθερα. Γνωρίζει πως την ώρα της έσχατης θυσίας Του, της έσχατης αυτοπροσφοράς Του, οι πάντες θα φύγουν από φόβο και θα Τον εγκαταλείψουν. Όμως ακριβώς τότε, όπως και μετά. όταν όλα θα έχουν τελειώσει, ο κόσμος θα διαθέτει ακόμη κάποια ένδειξη για την κατεύθυνση που είχε καλέσει τους ανθρώπους να πάρουν, για το τι μας προσέφερε ως δώρο, ως ζωή, ως πληρότητα νοήματος και χαράς· τώρα λοιπόν, κρυμμένος από τον κόσμο και τους ανθρώπους, αποκαλύπτει σε τρεις από τους μαθητές Του αυτή τη δόξα, αυτό το φως, αυτόν το νικητήριο εορτασμό, στον οποίο ο άνθρωπος έχει κληθεί προ αιώνων να μετάσχει.

Το θείο φως που διαπερνά όλον τον κόσμο. Το θείο φως που μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Το θείο φως στο οποίο τα πάντα αποκτούν το έσχατο και αιώνιο νόημά τους. «Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι», φώναξε ο απόστολος Πέτρος όταν είδε αυτό το φως και αυτή τη δόξα. Και από την ώρα εκείνη ο Χριστιανισμός, η Εκκλησία, η πίστη είναι μια συνεχής, χαρούμενη επανάληψη αυτών των λόγων, «καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι». Η πίστη όμως είναι και μια έκκληση για το αΐδιο φως, μια δίψα γι’ αυτόν το φωτισμό και γι’ αυτή τη μεταμόρφωση. Αυτό το φως συνεχίζει να λάμπει, μέσα στο σκοτάδι και στο κακό, μέσα στη μουντή γκριζάδα και στη θολή ρουτίνα αυτού του κόσμου, σαν ηλιαχτίδα που διασχίζει τα σύννεφα. Το αναγνωρίζει η ψυχή, παρηγορεί την καρδιά, μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί, και μας μεταμορφώνει εκ των έσω.

«Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι»! Ας γίνονταν δικά μας αυτά τα λόγια, ας γίνονταν απάντηση της ψυχής μας στο δώρο του θείου φωτός, ας γινόταν η προσευχή μας προσευχή για τη μεταμόρφωση, για τη νίκη του φωτός! «Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον».

Μακαριστός π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Ο ύμνος «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε» και ο Άγιος Παΐσιος

 

Mία φορά ήρθε, στον Άγιο Παΐσιο, μία ομάδα από ιερείς και ένας θεολόγος καθηγητής.
Aφού μίλησαν, τους λέει, πηγαίνετε εσείς και θα μείνω με τον καθηγητή (ο οποίος ήταν και ψάλτης).
Του λέει ο γέροντας:
–Πολύ λυπούμαι που έχεις απιστία στην Παναγία μας, διότι όταν ψάλεις το «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε» δεν πιστεύεις μέσα σου ότι οι απόστολοι πήγανε, εν πνεύματι, στην κηδεία της Παναγίας.
Αυτός έμεινε! Λέει:
-Ναι πράγματι, δεν πιστεύω, αμφιβάλλω.
Ο γέροντας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του και του λέει:
-Αυτή την ώρα θα ταξιδέψουμε μαζί και θα πάμε σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις που σπούδασες.
Πήγαν μαζί στην Αγγλία, στο Μόναχο, στο Βουκουρέστι και σε άλλες ακόμη δύο πόλεις, και σε λίγα λεπτά ήρθαν πίσω.
Και συνεχίζει ο γέροντας:
–Όπως εμείς πήγαμε μαζί, σε μια στιγμή, σε αυτές τις πόλεις που γνωρίζεις και ξέρεις, έτσι πήγαν και οι απόστολοι στην κηδεία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

(Απόσπασμα από την ομιλία του γέροντα Ιωσήφ για τον Άγιο Παΐσιο)

-Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς_Δε φοβάμαι τη μοναξιά χωρίς ανθρώπους, φοβάμαι τη μοναξιά δίχως πίστη…

 

Της Μιας Δραχμής τα Γιασεμιά

Δεν έχει τελειώσει κάτι ακόμα Υπάρχει μπροστά ολόκληρος σχεδόν ο Αύγουστος

 

Είναι το τελευταίο καλοκαίρι που περνάει ως πρωθυπουργός και θα αφήσει πίσω καμένη γη

Αν στην περιοχή σας έχει γίνει μελέτη για ανεμογεννήτριες ή κάποια στιγμή ακούσατε έστω και ως φήμη ότι θέλουν να εγκαταστήσουν αιολικά να είστε προετοιμασμένοι άμεσα για εγκατάλειψη των σπιτιών

Κάντε από τώρα το σχέδιο διαφυγής: Τι θα πάρετε μαζί σας, ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσετε, αν έχετε ζωντανά πως θα τα μεταφέρετε, τι πρέπει να σώσετε οπωσδήποτε

Μην το αγνοήσετε, ξεκίνηστε από τώρα

Ο Αύγουστος θα είναι πολύ δύσκολος για την Ελλάδα...

 

 Η Ελλάδα του Μητσοτάκουλα σε μία εικόνα

Κάθε γιορτὴ ἔχει ἕναν σκοπό: τὴ συνάντηση

 

Τὸ καλοκαίρι, τὸ φῶς

ποὺ πλημμυρίζει τὰ νησιά,

τὴ θάλασσα, τὰ βουνὰ τῆς Ἑλλάδας

εἶναι ἕνα φωτεινὸ στεφάνι

ποὺ κατεβαίνει στοὺς τρούλους

καὶ τὶς αὐλὲς τῶν ναῶν

γιὰ νὰ γεμίσει μὲ τὴ λαμπρότητα

τῶν καλοκαιρινῶν ἡμερῶν

τὸ πανηγύρι ποὺ στήνεται

γύρω ἀπὸ τὴ μνήμη

τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα,

τῆς Ἁγια-Παρασκευῆς,

τῆς Ἁγια-Μαρίνας, τοῦ Ἅη-Λιᾶ,

τοῦ Σωτῆρος, τῆς Παναγίας.

Κάθε γιορτὴ ἔχει ἕναν σκοπό:

τὴ συνάντηση.

Οἱ πιστοὶ στὴ γιορτὴ ἑνὸς Ἁγίου

γεμίζουν τὸν ναό,

τὸ κέντρο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς,

καὶ εἶναι παρόντες στὴ συνάντηση

καὶ τὴ συν-ὁμολογία τῆς κοινῆς πίστης.

Εἶναι μιὰ συνάντηση μὲ τὴ ζωὴ

καὶ τὴν ἁγιότητα τῶν ἀγαπημένων

ἁγίων προσώπων, μὲ τὸ ἱστορικὸ παρελθὸν

καὶ παρὸν τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ἐνθύμηση τοῦ τιμωμένου προσώπου

εἶναι μιὰ δοξολογία, εἶναι ἡ ὑπενθύμιση

ὅτι ἡ ἁγιότητα εἶναι ἡ συνάντηση

μὲ τὸν Ἀναστημένο Κύριο.

Ὅλη ἡ γιορτή,

ἡ πολύβουη προετοιμασία,

τὸ ἄσπρισμα τῆς πεζούλας,

τὸ ζήμωμα τῶν ἄρτων,

ἡ Λειτουργία τῆς χαρᾶς,

ἡ ψαλμωδία, ἡ μνημόνευση ζώντων

καὶ κεκοιμημένων,

ἡ κοινὴ τράπεζα τῶν ἐδεσμάτων,

τοῦ κρασιοῦ καὶ τοῦ ψωμιοῦ,

οἱ χοροὶ καὶ τὰ τραγούδια καὶ τέλος

ὁ κόπος τοῦ μαζέματος,

ὅλα ὅσα βρίσκονται κάτω ἀπὸ

τὸ φυσικὸ φῶς τοῦ ζεστοῦ ἥλιου,

λάμπουν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.

Γιατὶ στὸ κέντρο τους ὅλα

εἶναι πανηγύρια καὶ γιορτὲς

γιὰ τὴν Ἀνάσταση.

Γιώργου Ἀνανιάδη

H ενοχλητική μισαλλοδοξία του αθεϊσμού

 

Οι σίγουρες κοσμικές προβλέψεις της πτώσης της θρησκείας ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Επομένως, εάν η θρησκεία δεν μπορεί να πέσει κάτω και να πεθάνει με τη θέλησή της, μήπως θα μπορούσε να εξαφανιστεί με κάποιον άλλο τρόπο; Ναι, θα μπορούσε - με την προϋπόθεση ότι θα παραθεωρηθούν πλήρως όλοι οι κανόνες του πολιτισμού. Διότι η μόνη εναλλακτική είναι ο ξεριζωμός της θρησκείας διά της βίας. Η βίαιη καταστολή της θρησκείας αποτελεί μία από τις πλέον προβληματικές όψεις του αθεϊσμού - ειδικά για εκείνους που έχουν μία μετανεοτερική προδιάθεση και για τους οποίους η ανεκτικότητα συνιστά την ύψιστη κοινωνική και προσωπική αρετή. Η σύγχρονη Δυτική κοινωνία εκτιμά την ανεκτικότητα και δείχνει περιορισμένη υπομονή όσον αφορά αυτούς που απαιτούν την εξαφάνιση των θρησκευτικών πεποιθήσεων - ή, ακόμη χειρότερα, των ίδιων των πιστών.

Όσοι μιλούν για την εξάλειψη της θρησκείας - για παράδειγμα, συγκρίνοντάς την με μία απαίσια μόλυνση που πρέπει να φύγει από τη μέση - συχνά δεν κατορθώνουν να ρωτήσουν, πολύ περισσότερο να εξηγήσουν, το πως θα λάβει χώρα μία τέτοια εξάλειψη. Τι θα γίνει στην περίπτωση που οι άνθρωποι δεν έχουν πρόβλημα με τη θρησκεία και αρνηθούν να την εγκαταλείψουν;

Οι αθεϊστές μιλούν για το ξερίζωμα της θρησκείας ωσάν αυτό να ήταν μία διαδικασία χωρίς πόνο, γιατί όχι και ευχάριστη. Ίσως να μην διαφέρουν και πολύ από απλοϊκά σαρκοβόρα ζώα, που πιστεύουν ότι τα άλλα ζώα πέφτουν κάτω την κατάλληλη στιγμή και πεθαίνουν χωρίς πόνο, μόνο και μόνο για να φαγωθούν από τους γεμάτους εκτίμηση ανθρώπους. Ο απλοϊκός αθεϊστής φαίνεται πως πιστεύει ότι ένα ενημερωμένο σεμινάριο περί αθεΐας είναι το μόνο πράγμα που χρειάζεται για να εξαλειφθεί η θρησκεία, δείχνοντας στους εκ τούτου ευγνώμονες ανθρώπους ότι μπορούν να απελευθερωθούν από μία καταπιεστική και εξασθενημένη αυταπάτη. Η πραγματικότητα της όλης κατάστασης είναι αιματηρή, χαώδης και κτηνώδης: το ξερίζωμα της πίστης τείνει στη συνδρομή των εκτελεστικών αποσπασμάτων και των θαλάμων αερίων.

(Alister McGrath, "To λυκόφως του αθεϊσμού", εκδ. Ουρανός, σελ. 306,307)

Έκαναν Λιτανεία τον Τιμιο Σταυρό και Ιερές εικόνες και η φωτιά δεν εισήλθε μέσα στα Βίλια

Ευγε στους κατοικους στα Βίλια που βγαλανε Λιτανεια τις ιερες εικονες τους & προσευχηθηκαν να φυγει η 🔥φωτια.ΚΑΙ ΑΡΓΗΣΑΝ να το κανουν.
Μπορει να κοροιδευουν οι απανθρωποι αθεΐστας με αυτα, αλλα σε καθε καταστροφη,οταν ο Λαος προσευχεται με λιτανειες,ΠΑΝΤΑ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ η καταστροφη. pic.twitter.com/BZcs6PMGgb

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) August 2, 2026

 Είναι πραγματικά συγκλονιστικό και προκαλεί δέος πώς μέσα σε μια τέτοια καταστροφή, όπου η φύση και οι περιουσίες δοκιμάζονται σκληρά επί τρεις ημέρες, ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στα Βίλια παρέμεινε ανέπαφος, με το μέτωπο της φωτιάς να σταματά ακριβώς έξω από την πόρτα του, σύμφωνα με ελληνικό ΜΜΕ. Η τεράστια φωτιά που κατακαίει εδώ και τρεις μέρες τη δυτική Αττική έφτασε μέχρι την πόρτα του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στα Βίλια, μετατρέποντας σε στάχτη το τοπίο γύρω του και σταματώντας έξω από τις θύρες του. Μόνο πέντε δέντρα δίπλα από τον Ναό κάηκαν, ενώ η φωτιά δεν πέρασε στο εσωτερικό του.

 Η εικόνα του καμένου τοπίου που περιβάλλει τον ναό, σε αντίθεση με το εσωτερικό του που σώθηκε πλήρως, αποτελεί ένα βαθιά συγκινητικό γεγονός για την τοπική κοινωνία και όσους παρακολουθούν τη δοκιμασία της δυτικής Αττικής. Το γεγονός ότι κάηκαν μόνο πέντε δέντρα ακριβώς δίπλα από το κτίριο, χωρίς η πύρινη λαίλαπα να προχωρήσει περαιτέρω, προσφέρει μια ακτίνα ελπίδας και παρηγοριάς μέσα στις μαύρες εικόνες της τεράστιας φωτιάς. 

Έ𝝽𝞈 𝝰𝝿ό 𝞃𝝾𝝼 𝝞𝝴𝞀ό 𝝢𝝰ό 𝝡𝝴𝞃𝝰𝝻𝝾𝞀𝞅ώ𝞂𝝴𝞈ς 𝞂𝞃𝝰 𝝗ί𝝺𝝸𝝰 𝞂𝞃𝝰𝝻ά𝞃𝝶𝞂𝝴 𝝶 𝞅𝞈𝞃𝝸ά 𝝿𝝾𝞄 έ𝝹𝝰𝞇𝝴 𝟯𝟱 𝞂𝞃𝞀έ𝝻𝝻𝝰𝞃𝝰 𝝲ύ𝞀𝞈 𝞃𝝾𝞄

 

  Την ίδια στιγμή δεκάδες κάτοικοι των Βιλίων σε πομπή με τις ιερές τους εικόνες και τον Σταυρό προσευχήθηκαν να να σβήσει η φωτιά και να μην εισέλθει μέσα στο χωριό όπως και έγινε.

📌 Έ𝝽𝞈 𝝰𝝿ό 𝞃𝝾𝝼 𝝞𝝴𝞀ό 𝝢𝝰ό 𝝡𝝴𝞃𝝰𝝻𝝾𝞀𝞅ώ𝞂𝝴𝞈ς 𝞂𝞃𝝰 𝝗ί𝝺𝝸𝝰 𝞂𝞃𝝰𝝻ά𝞃𝝶𝞂𝝴 𝝶 𝞅𝞈𝞃𝝸ά 𝝿𝝾𝞄 έ𝝹𝝰𝞇𝝴 𝟯𝟱 𝞂𝞃𝞀έ𝝻𝝻𝝰𝞃𝝰 𝝲ύ𝞀𝞈 𝞃𝝾𝞄

Η mega-fire που κατακαίει εδώ και τρεις μέρες τη δυτική Αττική έφτασε μέχρι την πόρτα του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως… pic.twitter.com/gAHJ2Xbddl

— iefimerida (@iefimerida) August 3, 2026

Οι απάνθρωποι άθεοι μπορεί να χλευάζουν την Ορθόδοξη πίστη αλλά αυτή είναι ζωντανή πάντα, και σε κάθε καταστροφή, ο ελληνικός Λαός προσεύχεται με πομπές, και τότε η καταστροφή ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΠΑΝΤΑ. 

Η Ορθοδοξία θεωρείται από τους Έλληνες πιστούς της ένας ζωντανός οργανισμός και όχι ένα απλό ιστορικό μνημείο ή τυπικό σύστημα. Βιώνεται καθημερινά ως σχέση αγάπης με τον Θεό και ως κοινωνία προσώπων μέσα στη Θεία Λειτουργία και την Εκκλησία. Στην ορθόδοξη θεολογία, η πίστη δεν είναι μια τυφλή υπακοή σε ένα βιβλίο, αλλά μια ζωντανή σχέση αγάπης και κοινωνίας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Η Εκκλησία ορίζεται ως το «Σώμα του Χριστού», όπου κάθε πιστός αποτελεί ένα ενεργό και ζωντανό μέλος του.

Αντέχεις; .

Γλώσσα χωρίς αναισθητικό !

Ανάλυση της ζοφερής ελληνικής πραγματικότητας με αφορμή  γραπτών του Μακρυγιάννη .

"Φίλησε το χέρι της Παναγίας.. «Ὑπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή», καὶ ξύπνησε.."

Ἔξω αὐτὴ ἡ Γερόντισσα, νὰ ποῦμε, δὲν ἀναφέρω τ᾿ ὄνομά της. Καρκίνο, ἐγχειρήσεις, τοῦτο, ἐκεῖνο, αὐτὸ κι ὅμως προσευχομένη εἶδε τὴν Παναγία στὸ θρόνο της. «Περάστε οἱ ὅσιοι», λέει. Ὅλοι οἱ ὅσιοι πέρασαν μπροστὰ σὰν παρέλαση, στὴν Παναγία. «Περάστε οἱ μεγαλομάρτυρες».

Αὐτὴ καθότανε ἐκεῖ, Γερόντισσα ἦταν, Ἡγουμένη. Καὶ στὸ τέλος πῆγε, ἔβαλε μετάνοια φίλησε τὸ χέρι τῆς Παναγίας, ἦταν ἕνα βελοῦδο! Καὶ ἡ Παναγία τῆς εἶπε: «Ὑπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή», καὶ ξύπνησε, νὰ ποῦμε. Δηλαδὴ ἂν θέλεις νὰ εἶσαι μαθήτρια καὶ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, θ᾿ ἀνέβεις κι ἐσὺ ἀπάνω στὸ Σταυρό.

Ἀπαλλαγὴ κανένας Ἅγιος δὲν ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Θεό. Ὑπομονὴ νὰ χαρίσει. Ἂν κάνεις ὑπομονὴ θά ῾χεις καὶ λιγάκι μισθό, ἂν θά ῾χεις ἀπαλλαγή, δὲν ἔχεις τίποτες, μισθὸ δὲν ἔχεις.

ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

Φωτογραφία με τον Γέροντα Αιμιλιανό

τον Σιμωνοπετρίτη.

Στην Ελλάδα υπάρχουν άθεοι;

 

επίτιμος Α/ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος Κωνσταντίνος Φλώρος: Ισχύει και σήμερα το δόγμα «όποιος πατήσει ελληνικό έδαφος πρώτα θα τον κάψουμε και μετά θα τον ρωτήσουμε ποιος είναι»

 

Ο στρατηγός Φλώρος για όλα: «Η Ελλάδα κέρδισε τις εντυπώσεις στο περιστατικό της επακούμβησης των πολεμικών το 2020, αλλά και στην υβριδική επίθεση στον Έβρο - Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης είναι ένας ηγέτης που θέλεις να έχεις σε περίοδο κρίσεων»

 η συνεχεια...

Σχολιο: Κύριε  Φλώρε μας δεν είναι κρίμα και άδικο για σένα νασαι τόσο οσφυοκάμπτης ;Δεν το αντέχουμε αυτό κύριε Φλώρε μας…

«Είναι ο κομμουνισμός, ηλίθιε»

 

~Ο Ανδρέας Εμπειρίκος και η ωμή βία της κομμουνιστικής ιδεολογίας~

 

 Γράφει ο Στυλ. Καβάζης

Στις 3 Αυγούστου 1975, έφυγε από τη ζωή στην Κηφισιά ο Ανδρέας Εμπειρίκος, σε ηλικία 74 ετών, ύστερα από μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα. Ο ποιητής, πεζογράφος και ψυχαναλυτής, μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού υπερρεαλισμού, άφησε πίσω του ένα έργο που σημάδεψε τη νεοελληνική λογοτεχνία.Πίσω όμως από την εικόνα του μεγάλου διανοουμένου κρύβεται και μια συγκλονιστική προσωπική εμπειρία η δοκιμασία του στα χρόνια του Εμφυλίου διχασμού, όταν η ιδεολογική σύγκρουση μετατράπηκε σε βία και ο ίδιος βρέθηκε αντιμέτωπος με την ομηρία και τον φόβο του θανάτου.

30 Δεκεμβρίου 1944, πριν μόλις 82 χρόνια η Ελλάδα είχε ήδη απελευθερωθεί από τη γερμανική κατοχή ωστόσο βυθιζόταν με ταχύτητα σε έναν νέο, εσωτερικό ζόφο. Τα Δεκεμβριανά δεν αποτέλεσαν απλώς μια ένοπλη σύγκρουση στην Αθήνα αλλά υπήρξαν η πρώτη ανοιχτή εκδήλωση ενός εμφυλίου πολέμου και, ταυτόχρονα, μια περίοδος συστηματικής πολιτικής τρομοκρατίας, που ασκήθηκε από τον μηχανισμό του ΚΚΕ μέσω του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ.

Την ημέρα εκείνη, στο σπίτι του στην Αθήνα, συλλαμβάνεται ο ποιητής και ψυχαναλυτής Ανδρέας Εμπειρίκος. Δεν ήταν ένοπλος. Δεν είχε συνεργαστεί με τις δυνάμεις Κατοχής. Δεν ανήκε σε αντίπαλη στρατιωτική οργάνωση.

Το «έγκλημά» του ήταν καθαρά ιδεολογικό, μέχρι πριν λίγα χρόνια δήλωνε κομμουνιστής η απομάκρυνσή του όμως και η άρνησή του να υποταχθεί στη μονολιθική κομματική γραμμή ήταν ασυγχώρητη. Στο σταλινικού τύπου σύστημα σκέψης που είχε επιβάλει το ΚΚΕ, αυτό αρκούσε για να χαρακτηριστεί «ταξικός εχθρός».

Η σύλληψη πραγματοποιείται από την ΟΠΛΑ (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών), έναν μηχανισμό που λειτουργούσε ως μυστική πολιτοφυλακή, υπεράνω κάθε έννοιας δικαίου. Τα λεγόμενα «λαϊκά δικαστήρια» δεν ήταν παρά προσχηματικές διαδικασίες, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, χωρίς υπεράσπιση, χωρίς καν στοιχειώδη σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Ο Εμπειρίκος περνά από τέτοιο δικαστήριο στο Περιστέρι, με την απόφαση ουσιαστικά προειλημμένη.

Με την αποχώρηση του ΕΛΑΣ από την Αθήνα, στις 5 Ιανουαρίου 1945, ξεκινά ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια των Δεκεμβριανών, οι ατελείωτες πορείες ομήρων θυμίζοντας εποχές Γκούλαγκ. Εκατοντάδες πολίτες, πολλοί από τους οποίους δεν είχαν καμία ενεργό πολιτική δράση, οδηγούνται βίαια εκτός πόλης. Ανάμεσά τους και ο Εμπειρίκος. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν συλληφθεί με το πρόσχημα μιας σύντομης ανάκρισης με ρούχα πόλης, συχνά χωρίς πανωφόρια, με μια κουβέρτα και ελάχιστα προσωπικά αντικείμενα. Δεν επρόκειτο για απλή μεταγωγή, αλλά για πορεία εξόντωσης.

Κατά τη διαδρομή προς τη Βοιωτία και τη Φωκίδα, πραγματοποιούνται εκτελέσεις βάσει ιδεολογικών κριτηρίων. Πρώτοι στοχοποιούνται οι Τροτσκιστές εσωτερικοί εχθροί του σταλινικού κομμουνισμού. Στη συνέχεια, όσοι θεωρούνται «φιλοαγγλικοί», «αντιδραστικοί» ή απλώς ανεπιθύμητοι. Δεν υπάρχουν κατηγορίες με αποδείξεις, δεν υπάρχει δίκη. Υπάρχει μόνο η αυθαίρετη κρίση της πολιτοφυλακής. Πολλοί όμηροι δολοφονούνται καθ’ οδόν. Άλλοι οδηγούνται μέχρι την Άμφισσα, τη Γκιώνα ή και πιο πέρα και δεν επιστρέφουν ποτέ.

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος γνωρίζει ότι είναι προγραμμένος. Δεν βιώνει μια απλή ομηρία, αλλά τον τρόμο της αναμονής της εκτέλεσης. Η σωτηρία του έρχεται τυχαία κοντά στη Θήβα, η φάλαγγα διασκορπίζεται ύστερα από επέμβαση βρετανικών αεροσκαφών. Μέσα στο χάος, κατορθώνει να δραπετεύσει. Χωρικοί στο Κακοσάλεσι (σημερινό Αυλώνα) τον κρύβουν απλοί άνθρωποι που επιδεικνύουν περισσότερη ανθρωπιά από εκείνους που μιλούσαν στο όνομα του «λαού».

Η επιστροφή του στην Αθήνα είναι μαρτυρική ξυπόλητος, με πληγές και κρυοπαγήματα στα πόδια, σωματικά και ψυχικά εξαντλημένος. Φέρει επάνω του το ανεξίτηλο αποτύπωμα μιας εποχής όπου η ιδεολογία μετατράπηκε σε απόλυτο κριτή ζωής και θανάτου.

Η περίπτωση του Ανδρέα Εμπειρίκου δεν αποτελούσε κάποια εξαίρεση αλλά ήταν απολύτως ενδεικτική της τότε εποχής. Αποκαλύπτει πώς, στα Δεκεμβριανά, το ΚΚΕ και οι ένοπλοι μηχανισμοί του αντιμετώπισαν τη διαφωνία όχι ως πολιτικό γεγονός, αλλά ως έγκλημα προς εξόντωση. Δείχνει πώς ο κομμουνισμός εκείνης της περιόδου, πιστός στη σταλινική του μήτρα, δεν δίστασε να στραφεί ενάντια σε άοπλους πολίτες, διανοούμενους και ανθρώπους του πνεύματος.

Η μνήμη αυτών των γεγονότων δεν είναι ζήτημα εκδίκησης. Είναι ζήτημα ιστορικής αλήθειας. Γιατί χωρίς την αναγνώριση αυτής της βίας, χωρίς την καταδίκη της ιδεολογικής τύφλωσης που τη γέννησε, η ιστορία κινδυνεύει να επαναληφθεί. Και τότε, για άλλη μια φορά, πρώτος θα πληρώσει ο άνθρωπος.

«Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον…»

 

~Κάηκαν τα δάση, χάθηκαν περιουσίες, πόνεσαν άνθρωποι… και κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να ειρωνευτούν ακόμη και την ελπίδα.~

 

"Απάνω σ' αυτό το χαμοβούνι, στην κορφή του, είναι χτισμένο ένα εκκλησάκι, ο άγιος Γιάννης ο Πέλικας. Απ' όλα τούτα τα εξωκκλήσια ο άγιος Γιάννης είναι για μένα το πιο αγαπημένο. Στη χαμηλή την πόρτα από πάνω βρίσκεται μια μικρή θυρίδα, και μέσα είναι ζωγραφισμένος ο άγιος Γιάννης ο Πρόδρομος. Τον κυττάζεις μονάχα και ησυχάζουνε τα φυλοκάρδια σου, φεύγουνε από μέσα σου οι στενοχώριες, καθαρίζει κι' αλαφρώνει η καρδιά σου, γίνεσαι αξέγνοιαστος σαν το παιδί από τη χαρά."

~Κυρ Φώτης Κόντογλου~

 

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

 Το τελευταίο διάστημα βλέπω ξανά μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σχεδόν ευλαβικά σε κάθε μεγάλη πυρκαγιά.Ένας τόπος που μέχρι χθες έσφυζε από ζωή, μέσα σε λίγες ώρες γίνεται στάχτη. Δέντρα μαυρισμένα, σπίτια καμένα, άνθρωποι συγκλονισμένοι να κοιτούν σιωπηλοί την καταστροφή και μέσα σε αυτό το τοπίο του πόνου, ένα μικρό εκκλησάκι μένει όρθιο.

Βλέπω ανθρώπους ανάμεσα στα αποκαΐδια να κάνουν τον σταυρό τους, να δακρύζουν και να δοξάζουν τον Θεό και να παίρνουν δύναμη γι’ αυτό το μικρό σημάδι που οι ίδιοι αισθάνονται ως ελπίδα.

Προφανώς δεν πανηγυρίζουν για την καταστροφή.

Δεν χαίρονται επειδή χάθηκε ένα δάσος.

Δεν ξεχνούν τον πόνο των ανθρώπων.

Απλώς, μέσα στο σκοτάδι, κρατούν ένα μικρό φως και τότε εμφανίζεται η άλλη φωτιά .

 

Η φωτιά των απαξιωτικών και ειρωνικών σχολίων.

«Θαύμα! Κάηκε ολόκληρο το δάσος, μα σώθηκε το εκκλησάκι!»

Μια ειρωνεία που σαφώς δεν σταματά εκεί αλλά επεκτείνεται σε χλευασμό της πίστης, σε απαξίωση της προσευχής και σε μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ο άνθρωπος που ελπίζει ως αφελής ή ανίκανος να καταλάβει την πραγματικότητα.Όμως πριν κάποιοι σπεύσουν με ελαφρά την καρδία να ειρωνευτούνε την πίστη, πρέπει πρώτα να καταλάβουνε τι πραγματικά πιστεύει ένας πραγματικός Ορθοδοξός χριστιανός.Δεν πιστεύει σε έναν Θεό-ιδιοκτήτη κτισμάτων,δεν πιστεύει ότι ο Θεός έσωσε έναν τοίχο επειδή αξίζει περισσότερο από έναν άνθρωπο.Δεν λατρεύει πέτρες, κεραμίδια και ξύλα.Ο ναός δεν είναι πολύτιμος επειδή αποτελείται από ύλη. Είναι πολύτιμος επειδή γίνεται τόπος συνάντησης του ανθρώπου με το αιώνιο.

Εννοείται ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη τα κτίσματά μας αλλά εμείς έχουμε ανάγκη τα σημάδια που μας θυμίζουν ότι η πραγματικότητα δεν τελειώνει σε όσα μπορούν να αγγίξουν τα χέρια μας.

Όμως ας έρθουμε στα πιο δύσκολα ερωτήματα που πολλές φορές θέτουν αυτού του είδους τα σχόλια ξανά και ξανά δίχως δυστυχώς να μπορούν να δουν τίποτα πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων.

Τι γίνεται με το Μάτι;

Τι γίνεται με τη Μάνδρα;

Τι γίνεται με τα Τέμπη;

Τι γίνεται με τα παιδιά που υποφέρουν στην Αφρική, στην Παλαιστίνη, στην Υεμένη, στην Ουκρανία και σε κάθε γωνιά της γης όπου ο άνθρωπος γνωρίζει πόνο και αδικία;

Αυτά δεν είναι εύκολα ερωτήματα.

Είναι η κραυγή της ανθρώπινης ψυχής μπροστά στο μυστήριο του κακού και η πραγματική πίστη δεν φοβάται αυτή την κραυγή.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν λέει ότι ο πόνος των αθώων είναι ασήμαντος.Δεν λέει ότι ο άνθρωπος πρέπει να πάψει να θρηνεί.

Δεν πανηγυρίζει μπροστά στην τραγωδία.

Γιατί ο ίδιος ο Χριστός μπήκε μέσα στον ανθρώπινο πόνο.Έκλαψε μπροστά στον τάφο του Λαζάρου.Προσευχήθηκε στη Γεθσημανή.

Σταυρώθηκε.Ο Θεός δεν είναι ένας ψυχρός παρατηρητής που κοιτά από μακριά τα δάκρυα του ανθρώπου αλλά Εκείνος που κατέβηκε μέσα στον πόνο, για να τον μεταμορφώσει.

Όμως ότι και να λένε κάποιοι, «Ἄγνωσται αἱ βουλαὶ τοῦ Κυρίου».

Οι βουλές του Θεού παραμένουν ανεξιχνίαστο μυστήριο.Ο άνθρωπος δεν μπορεί με τα περιορισμένα, κοσμικά μέτρα του να κρίνει το άπειρο. Δεν βλέπει όλη την εικόνα. Δεν γνωρίζει το σύνολο του σχεδίου.Δεν μπορούμε να ζητάμε από τον Θεό να χωρέσει μέσα στα δικά μας μέτρα, όταν εμείς οι ίδιοι βλέπουμε μόνο ένα μικρό κομμάτι της πραγματικότητας.Το εκκλησάκι που σώθηκε δεν σημαίνει ότι ο Θεός αγάπησε περισσότερο τις πέτρες από τους ανθρώπους.Όπως και ένα εκκλησάκι που κάηκε δεν σημαίνει ότι ο Θεός το εγκατέλειψε.

Γιατί όλα ξεκινούν και όλα σταματούν από ένα θεμελιώδες ερώτημα..

Πιστεύει ο άνθρωπος στην Ανάσταση;

Αν δεν υπάρχει Ανάσταση και αιώνια ζωή, τότε πράγματι η ζωή περιορίζεται στο «να φάμε, να πιούμε και να αρπάξουμε ό,τι μπορούμε». Η ύλη γίνεται ο μοναδικός ορίζοντας και ο άνθρωπος φυλακίζεται στο πρόσκαιρο.Αν όμως υπάρχει Ανάσταση, τότε αλλάζουν όλα.

Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα σώμα που γεννιέται, καταναλώνει και χάνεται.

Είναι πρόσωπο με αιώνιο προορισμό.

Γι’ αυτό ο πιστός που βλέπει ένα εκκλησάκι μέσα στις στάχτες δεν βλέπει απλώς έναν τοίχο.

Βλέπει ένα σύμβολο.Μια υπενθύμιση ότι η φωτιά μπορεί να κάψει δάση, σπίτια και περιουσίες, αλλά δεν μπορεί να κάψει την ελπίδα.

Γιατί ο Θεός που κάποιοι ζητούν να απολογηθεί επειδή σώθηκε ένα εκκλησάκι, είναι ο ίδιος Θεός που δεν κατέβηκε από τον Σταυρό όταν Του το ζητούσαν.Όχι επειδή ήταν αδύναμος.

Αλλά επειδή η αγάπη Του δεν μετριέται με το αν θα μας απαλλάξει από κάθε φωτιά.

Μετριέται με το ότι μπορεί να μας περάσει μέσα από τη φωτιά χωρίς να χαθεί η ψυχή μας.

Το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι ότι σώθηκε ένα εκκλησάκι.Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να μη χαθεί ο άνθρωπος μέσα στις στάχτες.

«Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.»

«Και ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι γιατί έμεινε όρθο ένα μικρό εκκλησάκι. Ίσως το ερώτημα είναι αν εμείς, μέσα στις φωτιές της εποχής μας, έχουμε ακόμη κάτι μέσα μας που αξίζει να σωθεί.»

ΕΙΠΑΜΕ ΙΚΑΝΟΣ ,ΙΚΑΝΟΣ Γ Ι Α Ο Λ Α !

Το είπε και το έκανε  .Έκαψε τα πάντα.Φεύγει και αφήνει καμένη γη πίσω του στην κυριολεξία!

ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΣΙΤΡΙΑΝ ΕΧΩ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΝ ΘΕΟΝ

 

Η επίσκεψις της Θεοτόκου εις την Κόλασιν, με εικόνες και τόλμη αντάξια του Ντάντε.

Η Θεομήτωρ επισκέπτεται την Κόλαση. Ο αρχάγγελος Μιχαήλ της κάνει τον οδηγό και την «περιάγει εις τά βασανιστήρια». Βλέπει τους αμαρτωλούς και τα μαρτύριά τους. Ανάμεσα σ' αυτούς υπάρχει και μια πολύ αξιοσημείωτη κατηγορία που βρίσκεται στη φλεγόμενη λίμνη: Όσοι απ' αυτούς βυθίζονται τόσο πολύ στη λίμνη που δεν μπορούν να κολυμπήσουν και να βγουν, εκείνους «τους ξεχνάει πια κι ο Θεός»· τούτη η έκφραση έχει εξαιρετικό βάθος και δύναμη.

Και να που η Θεομήτωρ, συντριμμένη, πέφτει στα γόνατα κλαίγοντας μπροστά στο θρόνο του Θεού και ζητάει χάρη για όλους όσους είδε στην Κόλαση, για όλους χωρίς καμιά διάκριση. Η συνομιλία Της με το Θεό έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Ικετεύει, επιμένει, κι όταν ο Θεός Της δείχνει τα πόδια και τα χέρια του γιου Της όπου διακρίνονται ακόμα τα σημάδια από τα καρφιά και Τη ρωτάει πώς μπορεί να συγχωρέσει τους βασανιστές Του, Εκείνη διατάζει όλους τους άγιους, όλους τους μάρτυρες, όλους τους αγγέλους κι όλους τους αρχαγγέλους να πέσουν στα γόνατα και να παρακαλέσουν μαζί Της για να συγχωρεθούν όλοι χωρίς εξαίρεση.

Τέλος πετυχαίνει απ' το Θεό και σταματάνε τα βασανιστήρια κάθε χρόνο απ' τη μεγάλη Παρασκευή ως την Αγία Τριάδα και οι αμαρτωλοί ευχαριστούν αμέσως απ' την Κόλαση τον Κύριο και Του φωνάζουν: «Δίκαιος ει, Κύριε, ότι ούτω εδίκασας».

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Τα είπε όλα ο Τάσος Χαλκιάς

ΗΤΑΝ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Ο Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδής (ένας Άγιος του Θεού) εκοιμήθη εν Κυρίω ♰ στις 4 Αυγούστου  στο Νεοχώρι Σιντικής του νομού Σερρών.

 

 

   Ενταφιάστηκε σε τάφο που είχε ετοιμάσει ο ίδιος, δίπλα στον ιερό ναό του Αγίου Ραφαήλ. 40 μέρες προτού φύγει.

   Άρχισε να ευωδιάζει ο Σταυρός του, αλλά και άλλα αντικείμενά του. 

    Έψαλε και συνομιλούσε με τους Αγγέλους και τους Αγίους, λίγες μέρες πριν φύγει. 

    Ήταν συγκλονιστικό το πέρασμά του στην αιωνιότητα. 

    Το σκήνωμά του ήταν εύκαμπτο και ζεστό, μέχρι την ώρα της ταφής του. 

   Κατά την εξόδιο ακολουθία ενώ δεν υπήρχαν καθόλου σύννεφα, εμφανίστηκε ένα και έσταξε λίγες σταγόνες σαν δάκρυα. 

   Το ίδιο έγινε και την ώρα του ενταφιασμού του. 

   Το σύννεφο πάλι έσταξε δύο - τρεις σταγόνες βροχής και σταμάτησε. 

   Κατά την ώρα του ενταφιασμού, 

 τη στιγμή της αλλαγής του Ευαγγελίου, φάνηκε ξεκάθαρα 

 η ευκαμψία του αγίου Πατρός. 

   Η παλάμη του έπεσε προς τα πίσω σαν να μην ήταν χέρι κεκοιμημένου. 

   Ο Μητροπολίτης ΣιδηροκάστρουΜακάριος, κατά την ομιλία του στην εξόδιο ακολουθία είπε :

- « Ο πατήρ Ιωάννης είναι 

      ένας Άγιος του Θεού».

  Ας πρεσβεύει στο ουράνιο θυσιαστήριο, 

μαζί με τους άλλους αγίους, 

για όλους μας.

Να έχουμε την ευχή του !

 Τσεσμετζής Μιλτιάδης    

       εκπαιδευτικός

Να, εδώ τα λέμε με τον Μιχαήλ… τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, στο σπίτι του, στον Πεδουλά.

 Το εκκλησάκι του είναι ένα από τα δέκα βυζαντινά μνημεία του Τροόδους που έχουν ενταχθεί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 

Οι εκπληκτικές και μοναδικής καλλιτεχνικής αξίας τοιχογραφίες του φιλοτεχνήθηκαν το 1474 από τον ντόπιο αγιογράφο Μηνά και αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της μεταβυζαντινής τέχνης στην Κύπρο.

«Χαρταετός» μουσική ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ στίχοι ΠΑΜΠΟΣ ΚΟΥΖΑΛΗΣ

Χριστόγραμμα και ψάρι

Η μυστική γλώσσα των πρώτων χριστιανών

Τοιχογραφία του Ιερού Ναού Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στην Ιερά Μονή Μιρόζσκι στο Πσκοφ, 12ος αιώνας

Σήμερα, σε αυτοκίνητα, σε τοίχους ναών, σε περιφράξεις και ακόμη και σε διακοσμητικά αντικείμενα, συναντάμε όλο και πιο συχνά την απεικόνιση ψαριού, μερικές φορές μαζί με την ελληνική λέξη ΙΧΘΥΣ, καθώς και τα σταυρωμένα γράμματα Χ και Ρ: το Χριστόγραμμα. Αυτά τα σύμβολα ανάγονται στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Τότε βοηθούσαν τους πιστούς να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, να μιλούν για την πίστη τους και να διατηρούν την ευσέβειά τους.

Το χριστόγραμμα στα αριστερά. Το ΙΧΘΥΣ στα δεξιά.

Απαγορευμένο σύμβολο

Από την εποχή των αποστόλων, ο σταυρός κατέστη το κύριο ιερό σύμβολο του χριστιανισμού, έκφραση της πίστης στον σταυρωμένο και αναστημένο Υιό του Θεού, τον Ιησού Χριστό. Ωστόσο, στον ρωμαϊκό κόσμο ο σταυρός εξακολουθούσε να αποτελεί όργανο ατιμωτικής εκτέλεσης και σύμβολο εξευτελισμού. Την εποχή των διωγμών, οι χριστιανοί δεν μπορούσαν πάντα να τον αναπαριστούν ανοιχτά: ήταν επικίνδυνο τόσο για τους ίδιους τους πιστούς όσο και για το ιερό σύμβολο, το οποίο συχνά αποτελούσε αντικείμενο χλευασμού από τους ειδωλολάτρες.

Πώς να αναγνωρίσεις τον ομόπιστο;

Ήδη από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας υπήρχε η ανάγκη οι πιστοί να αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Ένας χριστιανός που βρισκόταν σε μια άγνωστη πόλη έπρεπε να έχει τη δυνατότητα να βρίσκει μια κοινότητα με τη βεβαιότητα ότι είχε μπροστά του πραγματικά αδελφούς στην πίστη. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούνταν ειδικά σύμβολα. Το πιο γνωστό από αυτά ήταν το «ιχθύς», δηλαδή το ψάρι.

Οδική σήμανση για τους μυημένους

Η απεικόνιση του «ιχθύος» ήταν πολύ απλή: δύο τόξα διασταυρώνονταν και σχημάτιζαν ένα ψάρι. Ένα τέτοιο σύμβολο ήταν εύκολο να ζωγραφιστεί, να χαραχτεί ή να πυρογραφεί σχεδόν σε οποιαδήποτε επιφάνεια. Αν δίπλα του αναγραφόταν η ελληνική λέξη ΙΧΘΥΣ, ένας ξένος θα μπορούσε να το εκλάβει ως μια καθιερωμένη ένδειξη περί ψαράδικου και όχι περί τόπου παρουσίας ή συνάθροισης χριστιανών.

Υπενθύμιση του Χριστού

Το σύμβολο του ψαριού είχε βαθύ νόημα. Η ελληνική λέξη ΙΧΘΥΣ ερμηνευόταν ως ακροστιχίδα: Ἰησοῦς Χριστός Θεοῦ Υἱός Σωτήρ. Επιπλέον, η εικόνα του ψαριού εμφανίζεται επανειλημμένα στο Ευαγγέλιο. Ο Χριστός αποκαλεί τους αποστόλους «αλιείς ανθρώπων» (Μτ. 4:19), ενώ το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ψαριών, δύο φορές, αποτελεί ένδειξη της θείας ευσπλαχνίας προς τους ανθρώπους (Μτ. 14:13–21· 15:32–39). Το νερό, από την άλλη, στη βιβλική παράδοση συνδέεται με τον καθαρισμό, την ανανέωση και τη νέα ζωή.

Το σύμβολο της νίκης του χριστιανισμού

Η ιστορία ενός άλλου γνωστού συμβόλου, του χριστογράμματος, συνδέεται με την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου. Πριν από τη μάχη με τον σφετεριστή Μαξέντιο, στη Μιλβία γέφυρα, το 312, ο Κωνσταντίνος είχε δει σημείο με τη μορφή των σταυρωμένων γραμμάτων Χ και Ρ — τα πρώτα γράμματα της λέξης «Χριστός». Μετά τη νίκη του επί του Μαξεντίου, άρχισε να προστατεύει την Εκκλησία και έθεσε τέλος στους διωγμούς εναντίον των χριστιανών. Από τότε, το Χριστόγραμμα (ή το μονόγραμμα του Χριστού) έγινε ένα πολύ δημοφιλές χριστιανικό σύμβολο. Το τοποθετούσαν σε στρατιωτικά λάβαρα, σφραγίδες, νομίσματα, προσόψεις κτιρίων, επιτύμβιες πλάκες και εκκλησιαστικά σκεύη. Συχνά, το μονόγραμμα του Χριστού πλαισιωνόταν από στεφάνι δάφνης, αρχαίο σύμβολο της νίκης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το Χριστόγραμμα χρησίμευε και ως μια ιδιόμορφη αντικατάσταση του σταυρού. Κάποιες φορές άρχισαν να τοποθετούν δίπλα του και τα γράμματα Α και Ω: αναφορά στην Αποκάλυψη: «Εγώ εἰμι τὸ Α καὶ τὸ Ω, λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ» (Αποκ. 1:8).

Αλέξανδρος Μωυσέενκοβ, ιερέας Ευγένιος Μούρζιν
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru:

χωρίς λόγια

 

Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Έζησε μόλις 36 χρόνια! Μαθητής των μεγάλων λογίων του ΙΓ’ αιώνα Γεωργίου Ακροπολίτου και Νικηφόρου Βλεμμύδη. Σπουδαίος θεολόγος και φιλόσοφος. Αριστοτελιστής από τους λίγους! Γνώστης των μαθηματικών και των φυσικών επιστημών. Και υμνογράφος! 

Αυτές τις μέρες ψάλλουμε, όπως αιώνες τώρα, τον Μεγάλο Παρακλητικό του Κανόνα προς την Υπεραγία Θεοτόκο. 

Αυτός! Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Θεόδωρος Β' Λάσκαρις (1222 – 1258). Που δεν πρόλαβε, για τρία χρόνια, να δει την επανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Βυζαντινούς. Βασίλεψε στη Νίκαια, λόγω της κατάληψης της Πόλης από τους Φράγκους. Ήταν μια από τις ευγενέστερες και ταυτόχρονα τραγικότερες φυσιογνωμίες του Βυζαντίου. 

Περίφημα έργα του: «Της Φυσικής Κοινωνίας λόγοι εξ» και «Κόσμου εξήγησις ή Κοσμική δήλωσις». Συνέγραψε επίσης θεολογικά και πολιτικά έργα, εγκώμια, σατυρικά, επιστολές και υμνογραφικά. Ο καθηγητής Τωμαδάκης λέει πως δια του κορυφαίου υμνογραφικού του έργου, του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα, «επί αιώνας αντηχεί η πονεμένη κραυγή του». 

Το ίδιο λέει και ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο Ρεμβασμό του Δεκαπενταυγούστου. Ο ήρωάς του, ο γερο Φραγκούλας «έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν Κανόνα τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιας ψυχής, και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου είς βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει νέφη». 

Κι εγώ ακούω τον καλοφωνικό ειρμό «Εκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι» (τροπάριο από τον κανόνα του βασιλέως) να τον ερμηνεύει απαράμιλλα ο αείμνηστος αγιορείτης διακο – Διονύσης Φιρφιρής στη σειρά των ηχογραφήσεων του Μανόλη Χατζηγιακουμή, ο οποίος σημειώνει την ιστορία του μέλους: «O Mέγας Παρακλητικός Kανών είναι “Ποίημα του βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως”, του γνωστού αυτοκράτορα (1254-1258) της Aυτοκρατορίας της Nικαίας. Έργο προσωπικό μιας οδυνώμενης ψυχής, μεστό ποιητικών μεταφορών, πλήρες ικεσιών προς την Παναγία, συντριβής και κατάνυξης, στοιχεία που διακρίνονται έντονα και στο μικρό κείμενο του Καλοφωνικού Ειρμού. Η επιλογή του τροπαρίου αυτού για μελοποίηση από τον Αθανάσιο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (ακμή περ. 1685 – 1711) δεν υπήρξε ασφαλώς τυχαία. Ο ειρμός έχει συντεθεί όταν ο Αθανάσιος, ως Μητροπολίτης Τουρνόβου, βρισκόταν έγκλειστος στη Μονή του Σινά από εθελοκακίαν του Πατριάρχου Διονυσίου Δ’ του Μουσελίμη. Τα συναισθήματα ακριβώς της εμπερίστατης αυτής στιγμής αποτυπώνονται και στο μέλος: ικετευτικό, με αποχρώσεις πικρίας και θλίψεως, και φράσεις υψηλότονες και μεστές».

Ο αυτοκράτορας ποιητής μας συντροφεύει μέχρι σήμερα στις δεήσεις μας προς την Παναγία. Με μιαν ένταση αμείωτη και μ’ ένα φρόνημα αδούλωτο.

Παραθέτουμε στη συνέχεια ένα θαυμάσιο κείμενο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού για τον Αυτοκράτορα - Υμνογράφο και τον Μέγα Παρακλητικό Κανόνα του.

Ἀσφαλῶς δὲν ὑπάρχει πιστὸς ποὺ νὰ μὴν ἄκουσε μὲ συντριβὴ τοὺς σπαραχτικοὺς στίχους τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος, ποὺ ὁμιλοῦν γιὰ τὸν «νοσοῦντα τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή». Ὅμως ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ ὀδύνη ἀπογνώσεως, ποὺ συνήθως ὁδήγει στὴν ἀπιστία καὶ στὴν ἀποστασία. Ἡ ὀδύνη τοῦ κατὰ Θεὸν δεινοπαθοῦντος ἀνθρώπου εἶναι ὀδύνη ἐπιγνώσεως, καὶ γίνεται καθαρμὸς καὶ ἀναβαθμός. Γιατί, ἐνῷ τὸν θλίβει καὶ τὸν πληγώνει, δὲν τὸν ἀποξενώνει ἀπὸ τὸν Θεόν, ἄλλα τὸν ὁδηγεῖ σὲ βαθύτερη θεογνωσία. Γι’ αὐτὸ ἡ ὀδύνη κορυφώνεται μὲν ἀλλὰ καὶ συγχρόνως καταπαύει στὴν ἀκόλουθη μορφὴ ἱκεσίας: «Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος».

Ἀκούοντας κανεὶς ἐπιπόλαια τὶς στροφὲς τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος, ἔχει τὴν ἐντύπωση ὅτι κάποιος ἀνώνυμος ὑμνογράφος διατραγῳδεῖ κοινὰ σὲ ὅλους τοὺς πιστοὺς δεινοπαθήματα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Γιατί πράγματι δὲν ὑπάρχει χριστιανὸς ποὺ νὰ μὴν ἔζησε κατ' ἐπανάληψη, «τῶν παθῶν του τὸν τάραχον» ἤ νὰ μὴν αἰσθάνθηκε ποτὲ «πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς».
Διαβάζοντας ὅμως προσεκτικότερα καὶ ἐμβαθύνοντας περισσότερο σ' αὐτὰ τὰ ἱερὰ στιχουργήματα, διαπιστώνουμε ὅτι ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ περιγραφὴ καὶ ἐξιστόρηση τῶν ἐν γένει περιπετειῶν τοῦ ἀνθρώπου στὸν καθημερινὸ ἀγώνα τῆς τελειώσεώς του. Πρόκειται γιὰ σπαρακτικὲς κραυγὲς «ἐκ τοῦ φυσικοῦ», γιὰ ὀδύνη καὶ πόνο ποὺ μᾶς ἔρχεται «ἀπὸ πρῶτο χέρι».
Ἑπομένως ἔχομε νὰ κάνωμε μὲ τελείως προσωπικὸ δρᾶμα ποὺ βιώθηκε ἀπὸ πρόσωπο ἱστορικὸ καὶ ἐπώνυμο κάτω ἀπὸ συνθῆκες πραγματικὲς καὶ συγκεκριμένες. Πόσοι ἄραγε ἀπὸ τοὺς ἀνυποψίαστους πιστούς μας ποὺ ψάλλουν κάθε τόσο τὴν παράκληση γνωρίζουν ποιὸ εἶναι τὸ πρόσωπο αὐτό;
Θὰ περίμενε κανεὶς ὁ ὑμνογράφος τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος νὰ εἶναι κάποια εὐαίσθητη γυναικεία ὕπαρξη σάν τὴν Κασσιανή ἤ κάποιος ὑπέργηρος Μοναχός τῆς ἐρήμου. Κι ὅμως μήτε τὸ ἕνα μήτε τὸ ἄλλο. Ὁ συντάκτης αὐτοῦ τοῦ δακρύβρεκτου ὑμνολογικοῦ κειμένου ἦταν ἕνας ἄνδρας στὴν πλήρη ἀκμή του, καὶ μάλιστα ἐστεμμένος.

Ἦταν ὁ Βυζαντινὸς Αὐτοκράτορας τῆς Νικαίας, Θεόδωρος Β' ὁ Λάσκαρις (1222-1258), ποὺ λίγο πρὸ τοῦ θανάτου του ἔκαρη Μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Θεοδόσιος. Σύμφωνα μὲ τοὺς βιογράφους του, ἦταν ἰδιαίτερα λεπτὸς καὶ εὐγενικὸς ἄνθρωπος, εἶχε δὲ τὴν εὐκαιρία νὰ ἀποκτήσει σπουδαία μόρφωση γιὰ τὴν ἐποχή του. Ἔζησε ὅμως σὲ πολὺ δύσκολους καιρούς. Οἱ Φράγκοι εἶχαν πάρει τὴν Κωνσταντινούπολη, οἱ Βούλγαροι καὶ τὸ Δεσποτάτο τῆς Ἠπείρου ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπισθοῦν καταλλήλως, οἱ δὲ Μουσουλμάνοι στὴν Μικρὰ Ἀσία ἦταν μία ἄμεση καὶ μόνιμη ἀπειλή.
Ἔχοντας φύση καλλιτεχνικὴ ὁ τραγικὸς αὐτὸς Αὐτοκράτορας, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ἀνταποκριθεῖ σὲ τέτοιες σκληρὲς εὐθύνες χωρὶς νὰ κλονισθεῖ ἡ ὑγεία του. Γι' αὐτὸ πέθανε σὲ ἡλικία μόλις 36 ἐτῶν.
Ἡ ζωὴ του χαρακτηριζόταν ἀπὸ πολλὲς ἀντινομίες, ποὺ δὲν ἦταν βέβαια πρωτοφανεῖς μήτε στὰ Βυζαντινὰ Ἀνάκτορα μήτε στὴν ἐν γένει ἀνώτερη γύρω τους κοινωνία. Ὅμως αὐτὸ ἀκριβῶς στάθηκε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τοῦ Βυζαντίου πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ ὅτι δηλ. οἱ ἀντινομίες τοῦ βίου δὲν ἔκλεισαν ποτὲ στὸ πρόσωπο τὴν θέα πρὸς τὴν αἰωνιότητα καὶ τὴν σωτηρία, ἐφ' ὅσον ὑπῆρχε ἡ μετάνοια.
Ἔκαναν καὶ τότε φρικαλέα κάποτε ἐγκλήματα οἱ ἄνθρωποι, ἄλλα μετὰ μὲ ποταμοὺς εἰλικρινῶν δακρύων ἐξαγνίζονταν στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων.
Ὁλόκληρος ὁ Χριστιανικὸς Μεσαίωνας, σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση σ' αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ χαρακτηριστικότατο σημεῖο διαφέρει ἀπὸ τοὺς νεωτέρους χρόνους. Οἱ νεώτεροι χρόνοι φροντίζουν — ἀπὸ ἀνθρωπισμὸ ὅπως ἰσχυρίζονται — νὰ διαμορφώσουν ἕνα πολίτη νομοταγῆ καὶ ἔντιμο, ἀλλὰ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὶς βαθύτερες πεποιθήσεις του, γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐν γένει πνευματική του ἀγρύπνια. Ἔτσι, αὐτὸς ὁ πολίτης μπορεῖ μὲν ν' ἀποφεύγει προσεκτικότερα σήμερα τὸ ἄμεσο καὶ πρωτογενὲς ἔγκλημα στὶς σχέσεις του μὲ τοὺς συνανθρώπους — πρᾶγμα ποὺ ἀσφαλῶς τὸν ἀναδεικνύει δικονομικὰ τουλάχιστον δικαιότερο ἀπὸ τὸν Χριστιανὸ τοῦ Μεσαίωνα — ὅμως ὁ πολίτης αὐτὸς τῶν νεωτέρων χρόνων καὶ τοῦ ἀνθρωπισμοῦ ναρκισσευόμενος γιὰ τὴν «αὐτόνομη» καὶ αὐτονομημένη ἠθική του, δὲν ἔχει ποτὲ γνωρίσει τὴν συντριβὴ καὶ τὴν κάθαρση, τὴν μετάνοια καὶ τὸν ἁγιασμὸ ποὺ ἐπιφέρουν τὰ μετὰ τὴν ἁμαρτία δάκρυα.
Καὶ ἐρωτᾶται: Τί σχέση μπορεῖ νά ἔχουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ πολῖτες μὲ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ: Ἐμεῖς γνωρίζομε δτὶ ὁ Χριστὸς διεκήρυξε: «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Μάρκ. 2,17)' ποὺ σημαίνει ὅτι τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν τὴν κατοικοῦν οἱ ἄψογοι νάρκισσοι ποὺ δὲν ἐράγισαν ποτὲ μπροστὰ στὰ ἀνεξερεύνητα μυστήρια τοῦ Θεοῦ, ἄλλα οἱ διὰ τῆς μετανοίας ἀναγεννημένοι ἄνθρωποι.
Αὐτὲς ἀκριβῶς τὶς σωτηριώδεις ἀλήθειες γνωρίζοντας καὶ ὁ Αὐτοκράτορας Θεόδωρος Β' Λάσκαρις, ἐνῷ περιγράφει τὸν ἑαυτόν του ὅτι ἦταν «παντοίως τῇ λύπῃ τρωθείς καὶ τιτρωσκόμενος», δὲν ἀπογοητεύεται ἀλλὰ πιστεύει καὶ ἀγρυπνεῖ. Πιστεύει καὶ ἐλπίζει ὅτι μ’ ὅλες τὶς συμφορὲς του ὁ Θεὸς ἀπεργάζεται τὴν σωτηρία του: «Οἴμοι, ὅτι οὐκ ἐμοί γέγονεν οὐδὲν ἄλλο εἴποιμι ἤ ὅτι πάντως κάθαρσις ψυχικὴ καὶ ταπείνωσις σαρκική, ἵνα σώσῃ ὁ πλάστης τὸ συναμφότερον».
Τοῦ μακαριστοῦ Αὐτοκράτορος Θεοδώρου Β' τοῦ Λασκάρεως, ποὺ μᾶς ἐδίδαξε τὸν Παρακλητικὸ Κανόνα, αἰωνία ἡ μνήμη!

 

 Ιδιωτική οδός

 

 Eκύκλωσαν αι του βίου ηχ πλ δ΄

 

 Ψάλλει ο αείμνηστος Πρωτοψάλτης του Πρωτάτου του Αγίου Όρους π. Διονύσιος "Φιρφιρής"

 Ως κείμενο είναι τροπάριο της στ’ ωδής του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα: "Εκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι, ώσπερ μέλισσα κηρίoν Παρθένε, και την εμήν κατασχούσαι καρδίαν, κατατιτρώσκουσι βέλει των θλίψεων αλλ' εύροιμί σε βοηθόν και διώκτην και ρύστην Πανάχραντε." Μελικό και δομικό πλαίσιο του ειρμού: περίτεχνες μουσικές φράσεις, άφθονα εξωτερικά στοιχεία, επιτηδευμένη ρυθμική έμφαση, με ηχόχρωμα ωστόσο έντονα ικετευτικό και λιγότερο ηδυπαθές (όπως επιβάλλει και ο οικείος ήχος, του πλαγίου τετάρτου). Λαμπρή η ερμηνεία του πατρός Διονυσίου, με απόλυτη διακατοχή του ιδιοχρώματος, της ρυθμικής εκφοράς, των εκφραστικών αποχρώσεων. Οι ερμηνείες αυτές του πατρός Διονυσίου, πέρα από την αριστοτεχνική ιδιοπροσωπία τους, απηχούν (και διασώζουν) στο σύνολό τους τη μεγάλη λαϊκή ψαλτική παράδοση του Όρους σε ένα είδος που είχεν ιδιαίτερη παρουσία εκεί τόσο στην παλαιότερη, όσο και στην πιο σύγχρονη, νεωτερική εκδοχή του.