Η σιωπή

 

Ένα από τα πασίγνωστα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, το οποίο κατέχει ιδιαίτερη θέση στη προφητική φιλολογία, είναι αυτό του Ιωνά

 

. Το βιβλίο, που αποτελείται από συνολικά τέσσερα κεφάλαια, αναγιγνώσκεται ολόκληρο το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Μικρό σε έκταση, αλλά πλούσιο σε διδάγματα έχει προσελκύει το ενδιαφέρον, καθώς συνδυάζει ιστορία και προφητεία. Σε αυτό δεν γίνεται αναφορά στη βιογραφία και το κήρυγμα του προφήτη, όπως στα άλλα προφητικά βιβλία, αλλά περιγράφεται η περιπέτεια του, μέσα από την οποία αναδεικνύεται η παγκοσμιότητα του Θεού και η πανανθρώπινη διάσταση της θείας συγκατάβασης.

 

Η βασική υπόθεση του βιβλίου

Ως κύριο θέμα το βιβλίο δεν έχει τα Ιεροσόλυμα και το θυσιαστήριο, που είναι κυρίαρχα στα κηρύγματα των υπολοίπων προφητών, αλλά τη Νινευή, μια πολυάνθρωπη ειδωλολατρική πόλη, πρωτεύουσα των Ασσυρίων, που είναι βυθισμένη στην αμαρτία. Γι’ αυτό ο Θεός στέλνει τον προφήτη Ιωνά να κηρύξει τον θείο λόγο, προβάλλοντας με τον τρόπο αυτό τη μετάνοια και τη σωτηρία ανεξαιρέτως των ανθρώπων.

Στο βιβλίο καταγράφονται δυο επεισόδια σχετικά με τη προφητική αποστολή του Ιωνά. Στο πρώτο (1,2 – 2,11) αναφέρεται η εντολή του Θεού προς τον Ιωνά να κηρύξει στη Νινευή και την άρνηση του να την εκτελέσει (1, 2-3). Ακολούθως, λαμβάνουν χώρα η φυγή του προφήτη από την Παλαιστίνη με κατεύθυνση τη Θαρσίς (πόλη η οποία βρισκόταν στη σημερινή Ισπανία), το περιπετειώδες ταξίδι του με την ενσκήψασα θαλασσοταραχή και τη ρίψη του στη θάλασσα (1,4-16), την καταβρόχθιση του από το θαλάσσιο κήτος, την προσευχή του στη κοιλιά του και τη θαυμαστή διάσωσή του (2,1-11).

Στο επεισόδιο της δεύτερης αποστολής (3,1 – 4,11) περιλαμβάνονται η νέα εντολή του Ιωνά να κηρύξει στην ίδια πόλη και τη συναίνεσή του να την εκτελέσει (3,1-4), τη μεταστροφή των κατοίκων της Νινευή, τη συγχώρησή τους και τη διάσωσή τους από την καταστροφή (3,5-10), την απαγόρευση του προφήτη για τη ματαίωση της προαναγγελθείσας θείας τιμωρίας για τους νινευΐτες και τη θλίψη του για τη σωτηρία της πόλης τους (4, 1-4), τη επιτίμηση του προφήτη και τη νουθεσία από το Θεό (4, 5-11).

Ας δούμε όμως αναλυτικότερα το περιεχόμενο με τα όσα αναφέρονται στο βιβλίο. Ο Θεός αρχικά δίνει εντολή στον Ιωνά να πορευθεί στη Νινευή, προκειμένου να γνωστοποιήσει στους κατοίκους της την επικείμενη καταστροφή της ένεκα των αμαρτιών των ανθρώπων που κατοικούσαν σεαυτοί και να ζητήσει μετάνοια. Ο Ιωνάς όμως αρνείται να το πράξει αυτό, διότι θεωρεί πως ο Θεός του Ισραήλ δεν μπορεί να ενδιαφέρεται για τη σωτηρία άλλων λαών. Για το λόγο αυτό παραβαίνει την εντολή του Θεού και από το λιμάνι της Ιόππης (σημερινή Γιάφα) αναχωρεί για τη Θαρσίς της Ισπανίας, θεωρώντας πως με αυτόν τον τρόπο θα απέφευγε τη τιμωρία του Θεού. Το ταξίδι όμως επεφύλασσε εκπλήξεις για τον Ιωνά, καθώς ξέσπασε μεγάλη θαλασσοταραχή. Αυτό αναγκάζει το πλήρωμα να ρίξει στη θάλασσα μέρος του φορτίου. Βλέποντας ότι αυτή η προσπάθεια δεν απέδωσε καρπούς αποφασίζουν να πράξουν κάτι σύνηθες για τους ναυτικούς την εποχή εκείνη. Να ρίξουν κλήρο έτσι ώστε να εντοπίσουν τον αίτιο. Και ο κλήρος πέφτει στον Ιωνά, ο οποίος τελικά ρίπτεται στη θάλασσα. Εκεί όμως, δια θαυματουργικού τρόπου, διασώζεται στην κοιλιά ενός θαλάσσιου κήτους, όπου μετά από την τριήμερη παραμονή του εκεί θα εκβληθεί σε κάποια ακτή της Παλαιστίνης.

Ύστερα από τη θαυμαστή διάσωση ο Θεός θα δώσει στον Ιωνά νέα εντολή να πορευθεί στη Νινευή, την οποία τώρα με προθυμία αναλαμβάνει και εκτελεί. Άρχοντες και λαός δέχονται το κήρυγμα και μετανοούν, δεχόμενοι το έλεος και τη συγχώρεση του Θεού. Το αποτέλεσμα αυτού του κηρύγματος θλίβει τον προφήτη, καθώς βλέπει τη ματαίωση της εξαγγελίας του Θεού για τιμωρία των κατοίκων της πόλης. Για το λόγο αυτό διαμαρτύρεται στο Θεό. Εκείνος όμως, με παιδαγωγικό τρόπο, αναφέρει το γνωστό παράδειγμα με τον ίσκιο της κολοκυθιάς η οποία προστάτευε τον Ιωνά από τον ήλιο, ενώ όταν αυτή ξηράθηκε, λύπησε τον προφήτη. Το βιβλίο κλείνει με το ερώτημα του Θεού προς τον προφήτη, πόσο θα έπρεπε να λυπηθεί από την καταστροφή μιας πολυάνθρωπης πόλης;

 

Οι βασικοί πόλοι της διήγησης

Οι δυο βασικοί πόλοι της διήγησης είναι ο στενόκαρδος και «ισχυρογνώμων», όπως τον χαρακτηρίζει ο Βασίλειος Βέλλας, Ιωνάς και ο πλήρης αγάπης και παιδαγωγίας Θεός. Αυτή την αγάπη του Θεού δίνεται πρώτα στον ίδιο τον Ιωνά. Καθώς οι ναύτες είναι έτοιμη να τον ρίξουν στη θάλασσα, αυτός δείχνει να αποδέχεται τη μοιραία εξέλιξη χωρίς να ζητεί τη βοήθεια του Θεού. Τότε η θεία επέμβαση επέρχεται με τον θαυματουργικό τρόπο διάσωσης του στη κοιλία του κήτους, σώζοντας τον από βέβαιο πνιγμό. Ο προφήτης γίνεται όμως παραλήπτης και της θείας παιδαγωγίας, ύστερα από την οργή που επέδειξε στη διάσωση της Νινευή, μέσα από το παράδειγμα με τον ίσκιο της κολοκύνθης. «Kαὶεἶπεν ὁ ΘεὸςπρὸςἸωνᾶν· εἰ σφόδρα λελύπησαισὺἐπὶτῇκολοκύνθῃ; καὶεἶπε· σφόδρα λελύπημαιἐγὼἕως θανάτου. καὶεἶπε Κύριος· σὺἐφείσωὑπὲρτῆς κολοκύνθης, ὑπὲρἧςοὐκἐκακοπάθησαςἐπ᾿ αὐτὴνοὐδὲἐξέθρεψαςαὐτήν, ἣ ἐγενήθηὑπὸ νύκτα καὶὑπὸ νύκτα ἀπώλετο.ἐγὼδὲοὐφείσομαιὑπὲρΝινευὴτῆς πόλεως τῆς μεγάλης, ἐν ᾗ κατοικοῦσιπλείους ἢ δώδεκα μυριάδες ἀνθρώπων, οἵτινεςοὐκἔγνωσανδεξιὰναὐτῶν ἢ ἀριστερὰναὐτῶν, καὶ κτήνη πολλά;»

 

Η έννοια της παγκοσμιότητας του Θεού

Η άρνηση του Ιωνά να εκτελέσει άμεσα την εντολή του Θεού να κηρύξει λόγο μετανοίας στους νινευΐτες, ερμηνεύεται, με βάση το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, ως αποτέλεσμα και προϊόν της ιουδαϊκής αντίληψης πως ο Θεός δεν μπορεί να σώσει άλλους λαούς εκτός από τον περιούσιο λαό του Ισραήλ. Μπροστά στον θεωρούμενο κίνδυνο της αφομοιώσεως από ξένους λαούς, οι ιουδαίοι έκλειναν κάθε είσοδο σε εθνικά στοιχεία. Οι στενές αυτές αντιλήψεις όμως φαίνεται πως καταργούνται στο βιβλίο του Ιωνά, καθώς αντιπαρατίθεται η παγκοσμιότητα του Θεού, κατατάσσοντας τον Θεό των ιουδαίων και Θεό του εθνικού κόσμου. Μάλιστα, ο προφήτης συνδέει τη σχέση αυτή με το δεσμό της αγάπης του Θεού προς όλους ανεξαιρέτως. Αυτό τεκμηριώνεται από το κάλεσμα που απευθύνει ο Θεός στον εθνικό κόσμο για μετάνοια προκειμένου να λάβουν τη συγχώρεση. Μέσα από την απλή αυτή διήγηση διασπώνται τα στενά ιουδαϊκά όρια και η στενοκαρδία, δείχνοντας σε αυτούς πως θα πρέπει να επιδείξουν ιεραποστολική δράση προς τον εθνικό κόσμο, έτσι ώστε να βρεθεί και αυτός στο δρόμο του αληθινού Θεού και λυτρωτή.

Κάθε άνθρωπος που δέχεται το λόγο του Θεού και μετανοεί ειλικρινά για τις αμαρτίες του είναι ευπρόσδεκτος στους κόλπους του και άξιος του ελέους και της συγγνώμης του. Αυτό καθίσταται αληθές μέσα από τη διήγηση, με τη παραχώρηση της θείας συγγνώμης στους μετανοήσαντες αμαρτωλούς νινευΐτες. Από αυτή οι ιουδαίοι διδάσκονται πως ένα ξένο έθνος είναι πρόθυμο να δείξει διάθεση μετανοίας. Η μετάνοια εδώ εκλαμβάνεται ως εσωτερική, πνευματική και ηθική, μεταμόρφωση των ανθρώπων, ως αλλαγή τρόπου ζωής και συμπεριφοράς, φρονήματος και ήθους, νοοτροπίας στις σχέσεις τους με το Θεό και τον πλησίον. Ακόμη από αυτή δέχονται το μήνυμα της ταπείνωσης και της μεγαλοθυμίας, που θα τους βοηθήσει να δουν τα όρια του βασιλείου της θείας χάριτος εκτεινόμενα και πέραν του έθνους των.

 

Η αναφορά του βιβλίου στην Καινή Διαθήκη

Η ιστορικότητα και η σπουδαιότητα της διήγησης του βιβλίου, επιβεβαιώνονται στην Καινή Διαθήκη από τον ίδιο τον Ιησού, καθώς το επεισόδιο της τριήμερης παραμονής του προφήτη στη κοιλιά του κήτους εκλαμβάνεται ως τύπος και προεικόνιση της τριήμερης ταφής και ανάστασης του. Αυτό μάλιστα φαίνεται στην αρχαία Εκκλησία και από την απεικόνιση του προφήτη στις παραστάσεις των κατακομβών ως το σύμβολο της ανάστασης των νεκρών. Επίσης ο Ιησούς χρησιμοποιεί το παράδειγμα των Νηνευιτών που μετανόησαν, για να καταδικάσει την ιουδαϊκή απιστία. «Το βιβλίο αυτό έτσι προσλαμβάνει ευαγγελική σπουδαιότητα επειδή ετοιμάζει την παραβολική διδασκαλία του Σωτήρα για την απροσωπόληπτη θεία φιλανθρωπία», παρατηρεί ο Αθανάσιος Χαστούπης.

Συγκεκριμένα η αναφορά στον Ιωνά μαρτυρείται, στο Ματθ 12, 38 – 41: «Τότε ἀπεκρίθησάν τινες τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἀπὸ σοῦ σημεῖον ἰδεῖν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰμὴ τὸ σημεῖον ᾿Ιωνᾶ τοῦ προφήτου. ὥσπερ γὰρ ἐγένετο ᾿Ιωνᾶς ὁ προφήτης ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας. ἄνδρες Νινευῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινοῦσιν αὐτήν, ὅτι μετενόησαν εἰς τὸ κήρυγμα ᾿Ιωνᾶ, καὶ ἰδοὺ πλεῖον ᾿Ιωνᾶ ὧδε.».

Και στο Λκ 11, 29 – 30: «Τῶν δὲ ὄχλων ἐπαθροιζομένων ἤρξατο λέγειν· ἡ γενεὰ αὕτη γενεὰ πονηρά ἐστι· σημεῖον ζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰ μὴ τὸ σημεῖον ᾿Ιωνᾶ τοῦ προφήτου. καθὼς γὰρ ἐγένετο ᾿Ιωνᾶς σημεῖον τοῖς Νινευΐταις, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τῇ γενεᾷ ταύτῃ σημεῖον».

Οι Πατέρες και οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς κάνουν συχνή χρήση του βιβλίου του Ιωνά, εξαίροντας τις χριστιανικές αλήθειες που προτυπώνονται σε αυτό. Από τα υπομνήματα στο βιβλίο του Ιωνά σώζονται αυτά των Θεοδώρου Μοψουεστίας, Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Θεοδωρήτου Κύρου και ΘεοφυλάκτουΑχρίδος, ενώ στα λατινικά αυτό του Ιερωνύμου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Βέλλα Μ. Βασ, Το Δωδεκαπρόφητον, Αθήναι 1948.

Του ιδίου, Θρησκευτικαί προσωπικότητες της Παλαιάς Διαθήκης, εκδ. Έννοια, Αθήνα 2008.

Γιαννακόπουλου Ιωηλ (Αρχιμ), Η Παλαία Διαθήκη κατά τους Ο΄, Οι 12 Μικροί Προφήται, Αθήναι 1963.

Καλαντζάκη Ε. Σταυρ, Επίτομη Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη. Μετά στοιχείων Θεολογίας, Επιμέλεια: Αθανάσιος Παπαρνάκης, εκδ. Γράφημα, Θεσσαλονίκη 2016.

Κολιτσάρα Θ. Ιω, Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν της Αγίας Γραφής, εκδ. Αδελφότης Θεολόγων η «ΖΩΗ», Αθήναι 1998.

Παπαδοπούλου – Σιδέρη Γ. Βελ, Δωδεκαπρόφητον, τ. Α. Το βιβλίο του προφήτη Ιωνά, εκδ. Έννοια, Αθήνα 2009.

Τρεμπέλα Ν. Παν, Ο Προφήτης Ιωνάς, εκδ. εκδόσεις Θεολόγων ο «ΣΩΤΗΡ», Αθήναι 1993.

Χαστούπη Π. Αθ, Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη, Επιμέλεια: Χ. Καραγιάννης, απόδοση στη νέα Ελληνική: Δ. Μπαλιάτσας, εκδ. Έννοια, Αθήνα 2017.

Μαγευτικό!

Το Les Égarés είναι μια παιδική χαρά, ένας μουσικός χώρος διαβίωσης, ένα ποιητικό καταφύγιο που κατοικείται από δύο ντουέτα που, εδώ και χρόνια, έχουν διαπρέψει στην τέχνη της ανάμειξης ήχων και της υπέρβασης μουσικών ειδών: Ballaké Sissoko & Vincent Segal από τη μία πλευρά, Emile Parisien x Vincent Peirani από την άλλη. Δεξιοτεχνία που εκφράζεται στην τέχνη της συνεργασίας, όπου η απλή αλλά βαθιά επιθυμία να ακούμε ο ένας τον άλλον δημιουργεί υπέροχες τετράφωνες αρμονίες.

Περί της υλικότητας των δαιμόνων.

 

Απόσπασμα από το Συναξάρι της Αγίας  Μαρίνας της Μεγαλομάρτυρος ,στον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη

 Επειδή μερικοί φέρνουν αντίρρηση λέγοντας ότι τα πνεύματα και οι δαίμονες είναι αδύνατο να υποστούν κάποιο σωματικό πάθος, επειδή είναι άυλα και ασώματα, γι’ αυτό τον λόγο παραθέτω εδώ στα νέα ελληνικά όσα είναι γραμμένα στον εκτενή ελληνικό Βίο της Αγίας (Μαρίνας), τα οποία έχουν ως εξής:

«Και δεν είναι καθόλου αξιοπερίεργο αν ένα πνεύμα (δηλαδή ο δαίμονας) υποτάσσεται και παθαίνει τα ίδια (ταπεινωτικά πράγματα) όπως ένας δούλος. Διότι είναι φυσικό η Αγία, έχοντας μεταβεί σε άυλη κατάσταση από την αγάπη της για το θείο και την απομάκρυνσή της από τα γήινα, να έχει λάβει τέτοιο δώρο από τον Θεό ώστε να έχει τόση δύναμη. 

 Ο δε δαίμονας είναι φυσικό να υποφέρει όπως του αξίζει και να αισθάνεται τον πόνο, αφού κατρακύλησε στην ύλη και αγάπησε και πλημμύρισε από σωματική παχύτητα. Διότι όποιον τον κυριεύουν οι σωματικές ηδονές, τον κυριεύουν και τα σωματικά πάθη. Και είναι αδύνατο κάποιος να είναι πλασμένος ώστε να αισθάνεται το ένα από τα δύο αντίθετα (π.χ. τη χαρά) και το άλλο όχι. Όλοι φαίνεται να αντιμετωπίζουν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Και δεν υπάρχει περίπτωση ο λόγος αυτός να διαψευστεί.

Επομένως, και ο δαίμονας αυτός, επειδή έγινε υλικός, υποφέρει προτού προλάβει να διαπράξει κάποιο κακό. Και στο εξής αποφεύγει να πλησιάσει τον πιστό, έχοντας διδαχθεί στην πράξη πόση δύναμη έχουν περιβληθεί από τον Χριστό όσοι Τον ακολουθούν ειλικρινά. Και συνειδητοποιεί πόσο μεγάλη είναι η δική του αδυναμία, αφού σήκωσε κεφάλι ενάντια στον Δημιουργό του και έγινε αποστάτης».

 Επίσης, ο Γρηγόριος ο Σιναΐτης είπε για τους δαίμονες: «Επειδή κάποτε ήταν και αυτοί νοερά όντα, και έχασαν εκείνη την αϋλία και την λεπτότητά τους, ο καθένας τους απέκτησε μια υλική παχύτητα, υλικοποιούμενος ανάλογα με την έξη (τη συνήθεια) ή την ενέργεια, την οποία αφού την έπραξε την έκανε δική του φύση» (κεφάλαιο ρκγ’, στη Φιλοκαλία).

Πώς η Τουρκία έσπασε τα μούτρα της στη Συρία και πώς επηρεάζεται η Κύπρος

Η γενοκτονία συνεχίζεται

 

Τι να πει κανείς όταν χάνονται νέοι άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους χήρες και ορφανά και ειδικά χωρίς προβλήματα υγείας απλά ....Ξαφνικά! Και το εξωφρενικό οι εγκληματίες ,πολιτικοί ,γιατροί ,και η λεγομένη δεσποτοκρατία πιούν τη νήσσαν .. ..

......................................

 

Θλίψη στις Ένοπλες Δυνάμεις: Νεκρός 42χρονος στρατιωτικός στην Αλεξανδρούπολη

Ο 42χρονος ήταν πατέρας δύο ανήλικων κοριτσιών

Ο 42χρονος στρατιωτικός στην Αλεξανδρούπολη πέθανε αιφνιδίως τα ξημερώματα της Κυριακής από ξαφνικό πόνο στο στήθος, παρά την άμεση μεταφορά του στο νοσοκομείο.

Δεν υπήρχαν γνωστά προβλήματα υγείας στον άτυχο άνδρα, που ήταν πατέρας δύο ανήλικων κοριτσιών και σύζυγος.

Υπηρέτησε στην 1η Διμοιρία Ηλεκτρονικής Επιτήρησης και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους συναδέλφους του.

Η μονάδα του κήρυξε τριήμερο πένθος και αναβλήθηκαν προγραμματισμένες δραστηριότητες αθλητικού συλλόγου όπου είχε αγωνιστεί.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη στον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου στην Αλεξανδρούπολη.

!!!

 

Η Ιστορία του πάτερ Νικόλαου.

Από το Τρίκορφο Ναυπακτίας στην Αμερική. Ο πάτερ Νικόλαος έφυγε από την Ελλάδα το 1970 και ακολούθησε μια πορεία δεκαετιών δίπλα στην ελληνική ομογένεια. 

 

Μας μιλά για τη δύσκολη στιγμή που αποχαιρέτησε τη μητέρα του, τα πρώτα χρόνια στην Αμερική, τη ζωή και τη διακονία του, την προσπάθεια να διατηρηθούν η ελληνική γλώσσα, η πίστη και οι παραδόσεις στις νεότερες γενιές, αλλά και για τον δεσμό που ποτέ δεν έπαψε να έχει με το χωριό και την πατρίδα του.

Πάτερ, βλέπουμε τόσους σκοτεινούς ανθρώπους που όλο πολεμάνε τον Θεό με πώρωση και αμετανοησία.Γέροντα, πως θα καταφέρουμε να γίνουμε άνθρωπτοι αγκαλιάς;

 - Πάτερ, βλέπουμε τόσους σκοτεινοὺς ανθρώπους ποὺ ὅλο πολεμᾶνε τὸν Θεὸ μὲ πώρωση και  ἀμετανοησία. Γιατί δὲν τοὺς δίνει µιά, νὰ ήσυχασουµε καὶ ἐμεῖς; Κάποιες φορὲς ἀγανακτῶ καὶ ἐγώ 

- Μά, ἀγαπητέ µου, πόσες φορὲς δὲν ἔχουμε πληγώσει καὶ ἀδικήσει καὶ ἐμεῖς τοὺς εὐεργέτες µας. Τὴ γυναῖκα µας, τοὺς γονεῖς µας, τὰ παιδιά µας! Πόσες φορὲς δὲν φανήκαμε ἀχάριστοι; Κατάλαβες;

 Καὶ µάλιστα ἀχάριστοι καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

 Πόσες φορὲς ἀρνηθήκαμε τὸν Θεὸ στὴ ζωή µας; Ὄχι μιὰ καὶ δυό... ἄπειρες φορές. Ἁπλῶς, ὁ Θεὸς μᾶς εὐεργετεῖ µέχρι νὰ τελειώσει ἡ ζωή µας. - 

Γέροντα, πῶς θὰ καταφέρουμε νὰ γίνουμε ἄνθρωπτοι ἀγκαλιᾶς; --

Ἂμ, νὰ ἀρχίσεις πρῶτα νὰ ἀγαπᾶς τὴν πρεσβυτέρα" μετὰ θὰ ἀρχίσεις νὰ ἀγαπᾶς τὸν δεσπότη σου, μετὰ θὰ ἀρχίσεις νὰ ἀγαπᾶς τὸν νεωκόρο, μετὰ θὰ προσπαθήσεις νὰ ἀγαπήσεις αὐτοὺς ποὺ µέσα ἀπὸ τὴν ἐκκλησία σοῦ κάνουνε πόλεμο, θὰ ἀρχίσεις νὰ ἀγαπᾶς αὐτοὺς ποὺ σὲ κατηγοροῦνε... καὶ σιγὰ-σιγὰ θὰ πλαταίνει ἡ Καρδιά σου καὶ θὰ γίνεις ἄνθρωπος τῆς ἀγκαλιᾶς. 

Καταλάβατε; 

Γινόμαστε ἄνθρωποι τῆς ἀγκαλιᾶς ὅταν τακτοποιοῦμε κατὰ Θεὸν ὅλα τὰ πράγματα γύρω µας.

 -Πάτερ, καὶ πῶς θὰ φύγουν τὰ προβλήµατα; 

- Κάποια προβλήµατα δὲν λύνονται, ἁπλῶς προσπερνιοῦνται, Ὅταν βλέπεις τὰ μεγαλύτερα  προβλήµατα καὶ τὶς συμφορές, τότε ἀγνοεῖς καὶ  αδιαφορεῖς γιὰ τὶς λεπτομέρειες. 

Τὴ µία μᾶς φταίει ἡ γυναίκα µας, τὴν ἄλλη τὰ παιδιά µας, μετὰ μᾶς φταίει ἡ δουλειά, γενικὰ ἔχουμε ἕναν μόνιμο γογγυσμὸ µέσα µας, συνεχῶς...

Μιὰ φορὰ ἥμουνα στὴν πατρίδα µου καὶ ἐκεῖ ἐρχότανε κόσμος, ὅπως γίνεται ὅταν δοῦν ἕναν Ἁγιορείτη. Ὅλοι, μὰ ὅλοι, λέγανε καὶ ἀπὸ ἕνα πρόβληµα ποὺ εἶχε καὶ ἕνα «ὢχ» µέσα. 

Ἠ μὲ τὸ ἁμάξι ἐρχόντανε ἢ μὲ τὰ πόδια ἐρχόντανε.., πλούσιοι καὶ φτωχοί, μεγάλοι καὶ μικροί, εἴτε μὲ τὰ ροῦχα τῆς δουλειᾶς ἢ μὲ τὴ γραβάτα τους, ὅλοι εἴχανε κι ἕνα παράπονο. Καὶ δὲν εἶπε κανεὶς «δόξα Σοι, ὁ Θεός, εἶμαι καλά!» 

Ἔγινε ἡ καρδιά µου σὰν ἀγκινάρα, τόσο πολὺ ποὺ κουράστηκα. «Καλά» ἀναρωτήθηκα, «δὲν βρέθηκε ἕνας νὰ εὐχαριστήσει τὸν Θεό;» Τὸν ἕναν τὸν πίεζε ἡ γυναίκα του. «Ἔ» τοῦ λέω «νὰ κάνουµε προσευχὴ νὰ πεθάνει ἡ γυναίκα σου.» «Μὰ δὲν θέλω νὰ πεθάνει ἡ γυναίκα µου.» Ἕνας µόνιµος γογγυσμὸς χωρὶς καμιὰ οὐσιαστικὴ αἰτία. 

Ητανε µία νέα γυναίκα ἡ ὁποία εἶχε σκλήρυνση κατὰ πλάκας καὶ ἀπὸ τὴ µέση καὶ κάτω ἦταν ἐντελῶς παράλυτη. Καὶ τοὺς ζητάω µετά; «Δὲν μὲ πᾶτε στὴ Μαριγούλα νὰ μὲ συνεφέρει ἀπὸ τὴν κούραση, ποὺ ἀκούω τόση γκρίνια καὶ στεναγµό!» 

Και μόλις  πήγαμε στὸ σπίτι τῆς, εκείνη γελούσε . Της λεω  Μαριγούλα γιατί γελάς; 

Γελάω και χαιρομαι που σε βλέπω , γελώ διότι  εχω δίπλα μου τοσα καλά ...Γιατί νὰ μὴ Χαμογέλω, μου  λέει. «Βλέπω, μιλάω, κουνάω τὰ χέρια μου, τρώω  µυρίζω. Μόνο τὰ πόδια µου δὲν κουνάω, Μα τοσα χρόνια  ποὺ τὰ εἶχα τί κατάλαβα, Δὲν με φερανε  κοντα στὸν Θεὸ ὅσο μὲ ἔφερε ή ἀρρώστια. Γι` αὐτὸ τῆς ἔχω εὐγνωμοσύνη». 

Κι εἶχε καὶ ἕνα τετράδιο σχολικὸ που ἔγραφε µέσα ὅλο ἐρωτικὰ ποιήματα στὸν Θεό. «Καὶ ἔχω τόσο µεγάλη χαρὰ µέσα µου, ποὺ φοβᾶμαι μὴ περάσουνε γιὰ τρελή. Μὰ ἡ μεγαλύτερη αἰτία τῆς εὐτυχίας µου εἶναι ὁ Θεός, ποὺ σκέπτεται απο πρὶν τί νὰ δώσει στὸν καθένα, πόνο ἢ χαρά, γιὰ νὰ τόν Φέρει κοντά Του: ἀναλογίζομαι πόσο μὲ τίµησε, ποὺ κάθισε νὰ ἀσχοληθεῖ µαζί µου καὶ νὰ μοῦ προσφέρει αὐτὴν τὴν ἀναπηρία.» 

Δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστείτε πόσο χάρηκα. Κὰ ἤτανε, ποὺ λέτε, ἡ πιὸ ὅμορφη κοπέλα σὲ ὅλη τὴν πόλη, 

Ἡ σωματική της στεναχώρια δὲν τὴν ἔβγαλε ἀπὸ τὸν Θεὸ χώρια, μὰ τῆς ἔδωσε πνευματική εὐρυχωρία καὶ ἀναπετοῦσε ἡ ψυχή της εὐφρόσυνη κάθε µέρα, λὲς καὶ εἶχε γιορτὴ καὶ πανηγύρι. Και εἶχε κι ἕνα παιδὶ µόνο του στὴ Θεσσαλονίκη που σπούδαζε, μὰ δὲν ἔβαζε ἀνησυχία, «τί θὰ γίνει αν πεθάνω καὶ µείνει µόνο του;» 

Εἶχε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴ Μητέρα Παναγιά. 

Δὲν μᾶς Φταίει, λοιπόν, τὸ σύστημα. Ἐμεῖς τὸ κάναμε τὸ σύστημα ἔτσι ποὺ μᾶς φταίει. Μᾶς ἀρέσει νὰ κλαιγόµαστε, κατάλαβες; Γιατί; Γιὰ νὰ μᾶς προσέχουνε οἱ ἄλλοι. 

Μὴν κλαίγεστε σὰν τὶς µοιρολογίστρες. Νὰ λέτε «δόξα Σοι, ὁ Θεός, καλὰ εἴμαστεί» 

Μὴ βάζετε μαύρους λογισµούς. Ὅλα εἶναι πολὺ ὡραῖα. Τώρα γίναμε μὲ τόσα Πανεπιστήμια λόγιοι, μὰ λογισμοὺς φωτεινοὺς δὲν ἔχουμε. Μὰ ὅτι σόι λογισμοὺς ἔχουμε, ὅμοια διαμορφώνουμε καὶ τὴ ζωή µας. Ἂν οἱ λογισµοί µας εἶναι ζάχαρη, γλυκιὰ ζωὴ θὰ ἔχουμε καὶ ὅλα γλυκὰ θὰ μᾶς ἔρχονται. Ἀκόμη καὶ ἡ ἁλμυρὴ θάλασσα θὰ γίνει ζαχαροπλαστεῖο. Ἐάν, τουναντίον, ἔχουμε λογισμοὺς ξινοὺς σὰν τὸ µηλόξιδο, ὅλα ἀνάποδα, στριφνὰ καὶ ἁπαίσια θὰ γίνονται στὴ ζωή µας. 

Ὁ κυρ-Κώστας ἀπὸ τὶς δώδεκα ἡ ὥρα εἶναι ἐδῶ, πέντε ὧρες, καὶ ἕνα κακὸ λογισμὸ δὲν ἔβαλε. 

--Εἴχαμε πάρει µαθήµατα ἀπὸ τὸν γερο-Παΐσιο. 

Βιβλιογραφία. Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης. 

Στήν άβυσσο με θέα τον παράδεισο 

Εκδόσεις Άθως.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ...

 

Όσοι από εσάς έχετε καιρό να κοινωνήσετε: σκεφτείτε να κοινωνείτε συχνότερα — και με αγάπη.

Όσοι κοινωνείτε ήδη συχνά: να κοινωνείτε με πίστη.

Όσοι από εσάς δεν έχετε κοινωνήσει ποτέ: να ξέρετε ότι δεν είστε χριστιανοί.

Δεν μπορεί κανείς να είναι χριστιανός χωρίς να κοινωνεί· γι’ αυτό, σήμερα σας υπενθυμίζουμε την αναγκαιότητα των ευχαριστιακών συνάξεων — μην απουσιάζετε από αυτές.

π.Α.Τ.

Πενήντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη (20 Σεπτεμβρίου 1971).

 

Απο την εκπομπή της σειράς ντοκιμαντέρ του Τάσου Ψαρρά «Εποχές και Συγγραφείς» (σκηνοθεσία: Τάσος Ψαρράς, παραγωγή: 1999), αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του μεγάλου ποιητή και διπλωμάτη. Στο απόσπασμα ακούγεται ο ίδιος ο ποιητής να απαγγέλει το ποίημα "Α'" ποίημα από τη συλλογή Μυθιστόρημα. 

Δείτε εδώ ολόκληρη την εκπομπή: εδω

Φρόντισε λιγότερο από αυτό που δικαιούσε, τότε, περισσότερο θα αυξάνεται η ειρήνη σου...

 

Ο Λευτέρης ο γνωστός διανομέας

Είχε γίνει viral στις αρχές Ιουνίου όταν άφησε για λίγο τις παραγγελίες του στην άκρη και είχε καθίσει στο πιάνο στο μετρό του Συντάγματος και έπαιζε τραγούδια του Μητροπάνου εντυπωσιάζοντας τους ανθρώπους γύρω του.

@kallitexnaki87 Μακαρι τέτοιες πρωτοβουλίες να παίρνονται συχνότερα. #πιάνο #μητροπανος #συνταγμα #ντελιβερι #μπεςφοργιου ♬ πρωτότυπος ήχος - Αφανής Καλλιτέχνης

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

 

«Κύριε, ήρθε η ώρα. Το καλοκαίρι ήταν πολύ μεγάλο.

Άφησε τον ίσκιο σου πάνω απ” τα ηλιακά ρολόγια,

και στα λιβάδια ξαμόλα τους ανέμους.

Διέταξε τους τελευταίους καρπούς γεμάτοι να “ναι,

δώστους ακόμα δυο μέρες ζεστές σαν νότου,

στην τελειότητα ώθησέ τους και κυνήγα

στο δυνατό κρασί την στερνή γλύκα

Όποιος δεν έχει τώρα σπίτι, πια δεν θα χτίσει.

Όποιος τώρα μόνος είναι, θα παραμείνει για πολύ,

θα ξαγρυπνά, θα διαβάζει, θα γράφει γράμματα μακροσκελή

και στις αλέες θα περιφέρεται εδώ και κει

ανήσυχος, όταν τα φύλλα στροβιλίζονται.»

ΚΥΘΗΡΑ , ΜΕ ΑΓΙΑ ΜΟΝΗ, ΠΗΓΗ ΑΜΗΡ ΑΛΗ ΚΑΙ ΦΑΡΟ ΣΠΑΘΙΟΥ.

 Τα Κύθηρα είναι απ' τα νησιά που δεν αφήνουν τον επισκέπτη να βαρεθεί. Σ' αυτό το βίντεο θα δείτε την Αγία Μονή, το μοναστήρι που δεσπόζει πάνω απ' τους οικισμούς του Διακόφτι και του Αβλέμονα, τις πηγές του Αμήρ Αλή και της Πορτοκαλιάς κοντά στο χωριό Καραβάς, και τον εξαιρετικό φάρο στο ακρωτήριο Σπαθί που φωτίζει το βορειότερο άκρο του νησιού.

~Ελλάδα η χώρα που τρώει τα παιδιά της και τα σωθικά της~

 

 Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης

Ο Λοχαγός (ΠΖ) Τοκατλίδης( 1)έμεινε στην ιστορία για την άρνησή του να μετατραπεί σε “ξενοδόχο” μεταναστών, επιμένοντας πως κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν ανήκει στα στρατιωτικά του καθήκοντα, αλλά αντιβαίνει και στον όρκο που έδωσε. Για τη στάση του αυτή βρέθηκε αντιμέτωπος με διαδοχικές δίκες, εφέσεις πάνω σε αθωώσεις και μια αδιάκοπη πίεση από το ίδιο το κράτος και την ιεραρχία του. Ο λόγος ήταν απλός το παράδειγμά του θα μπορούσε να σταθεί επικίνδυνο, ανοίγοντας τον δρόμο και σε άλλους στρατιωτικούς να αμφισβητήσουν τον ρόλο του Στρατού στη “φιλοξενία” αλλοδαπών.

 

 

Στον ίδιο δρόμο βρέθηκε και ο Αλχίας (ΥΠ) Ευάγγελος Φώτης( 2), ο οποίος αρνήθηκε τον λεγόμενο “ανθρωπιστικό ρόλο του Στρατού σε καιρό ειρήνης”. Με απλά λόγια, αρνήθηκε να δεχθεί πως η αποστολή του είναι να εκτελεί χρέη βοηθού συντονιστή σε δομή φιλοξενίας στο Δερβένι.Για τον ίδιο, το καθήκον του ήταν σαφές άμυνα της Πατρίδας και όχι διαχείριση του μεταναστευτικού.

 

 

Αντίστοιχα, ο Σμήναρχος (Ι) Ιωάννης Κυρίου( 3), Διοικητής της 114 ΠΜ, προτίμησε την παραίτηση. Όταν είδε τη μονάδα του να μένει ακρωτηριασμένη λόγω αδιαφορίας για τη συντήρηση των αεροσκαφών και ταυτόχρονα να εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά στη διαχείριση του μεταναστευτικού, σήκωσε το βάρος της ευθύνης. Διαπιστώνοντας πως κονδύλια της Εθνικής Άμυνας διοχετεύονταν στη φιλοξενία μεταναστών αντί στην ισχύ του Στρατεύματος, και αφού εξάντλησε όλα τα περιθώρια εντός της υπηρεσίας, προτίμησε να φύγει με το κεφάλι ψηλά δηλώνοντας παραίτηση.

Τρεις Έλληνες αξιωματικοί, τρεις διαφορετικές πορείες, ένας κοινός παρονομαστής αρνήθηκαν να προδώσουν τον όρκο τους και προτίμησαν την αξιοπρέπεια από την υποταγή. Το τίμημα; Η φθορά, οι διώξεις, η εξόντωση.

Κι εδώ αρχίζει το διαχρονικό δράμα αυτού του τόπου. Η Ελλάδα, αντί να στηρίζει εκείνους που τιμούν τη στολή, τους αφήνει έρμαια. Αντί να αναγνωρίζει το σθένος, το τιμωρεί. Αντί να χτίζει πάνω στους καλύτερους, τους θυσιάζει.

Σαν τον Κρόνο που καταβρόχθιζε τα παιδιά του για να διατηρήσει την εξουσία του, έτσι κι αυτή η χώρα συχνά καταστρέφει όσους θα μπορούσαν να τη σηκώσουν ψηλότερα. Το μοτίβο είναι γνωστό επαναλαμβάνεται ασταμάτητα όσοι αξίζουν είτε καταλήγουν στο περιθώριο είτε αναγκάζονται να φύγουν από την ίδια την πατρίδα τους που με τόσο κόπο και περηφάνια τίμησαν.

Όμως, σε πείσμα της λήθης και της φθοράς, μένει κάτι αθάνατο η αξιοπρέπεια. Γιατί στο τέλος, εκείνοι που αντιστάθηκαν και αρνήθηκαν να συμβιβαστούν, είναι αυτοί που χαράζουν τον δρόμο της μνήμης.

Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν τον όρκο και όχι την καρέκλα, τόσο υπάρχει ελπίδα!!

Υ.Γ Τέλος και πιο σημαντικό ας μην ξεχνάμε τους στρατιωτικούς ήρωες που έπεσαν στο καθήκον και τούς θυμόμαστε για λίγο, με μια ανακοίνωση, μια τελετή,λίγα δάκρυα, και μετά σιωπή. Την ίδια ώρα, πρόσωπα που η δημόσια ζωή ανέδειξε σε «σύμβολα» όπως ο Φύσσας, ο Ζακ Κωστόπουλος και άλλοι παραμένουν διαρκώς στην επικαιρότητα. Αυτή είναι η Ελλάδα που πρέπει να αποφασίσει κάποτε ποιους πραγματικά θέλει να τιμά αυτούς που θυσιάστηκαν ή αυτούς που απλώς έμαθαν να επιπλέουν.

Φορεσιά από την Ορεινή Σερρών

 

Αν βάλουμε, έστω μιαν αρχή, με σταθερή απόφαση να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, δεν χρειάζεται πλέον να φοβόμαστε πόσο μπορεί να μας αδικήσει οποιοσδήποτε άνθρωπος.

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Διότι, όποιος αληθινά αρχίζει να ζει σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού, βρίσκει ότι καθετί που παθαίνει από άλλους ανθρώπους είναι προς το συμφέρον του και προς δόξαν του Θεού!

Ιδιαιτέρως μάλιστα, δεν πρέπει κανείς να φοβάται μήπως αναγκαστεί να μετακινηθεί από έναν τόπο που αγαπά σε άλλον που δεν επιθυμεί. Αν μας συμβεί τέτοια περίπτωση, αντί να πέσουμε σε άκαρπη μεμψιμοιρία και μάταιο φόβο, καλύτερα ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για μας.

Τι κακό έπαθε ο Ιωσήφ από τις φθονερές πράξεις των αδελφών του; Μήπως δεν δοξάστηκε τελικά, μετά από την ακούσια αναχώρηση του στην Αίγυπτο; Δεν σωθήκαν από την πείνα οι αδελφοί του και δεν δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες για όλα τα μετέπειτα θαυμαστά που εργάστηκε ο Θεός δια του Μωυσή στην Αίγυπτο και στην έρημο;

Οι ειδωλολάτρες και οι αιρετικοί εξόριζαν συχνά τους ορθοδόξους χριστιανούς σε περιοχές βαρβαρικών λαών. Όμως τι πέτυχαν με αυτό; Μήπως κατέστρεψαν την Ορθοδοξία; Όχι! Μάλλον την ενδυνάμωσαν έτι περισσότερο, την εδραίωσαν στις ψυχές των διωκομένων χριστιανών και τη διέδωσαν ευρύτερα, ανάμεσα στους βαρβαρικούς λαούς.

Ο φαύλος αιρετικός Λούκιος εξόρισε τον αοίδιμο άγιο Μακάριο, μαζί με αρκετούς ακόμη Ταβεννήσιους συνασκητές του, από την Αίγυπτο, σε ένα νησί οπού όλος ο πληθυσμός προσκυνούσε τα είδωλα. Μολαταύτα, με τα διδάγματα και το παράδειγμα των αγίων αυτών πατέρων, ολόκληρος ο πληθυσμός του νησιού έσπευσε να βαπτιστεί. Χαρακτηριστικό είναι ότι το νησί αυτό αργότερα ονομάστηκε ‘’Νησί της Μετανοίας’’.

***

Να ένα παράδειγμα συγκλονιστικής κακοτυχίας, στην εμφάνιση της οποίας ένας ολιγόψυχος άνθρωπος θα μπορούσε να οδηγηθεί στην αυτοκτονία, ενώ ένας άγιος άνθρωπος του Θεού στην ίδια συγκυρία αναδεικνύεται ήρωας,

Ο άγιος Ευστάθιος βρέθηκε σε μια τραγική συγκυρία γεγονότων: είχε αφήσει τον ένα γιό του στην όχθη ενός ποταμού, ενώ μετέφερε τον άλλο γιό του στην απέναντι όχθη και επέστρεφε για να πάρει τον πρώτο. Στα μισά της διαδρομής βλέπει απέναντι ένα λιοντάρι να έχει αρπάξει το αγόρι του και να το μεταφέρει μακριά. Κοιτάζει μετά στην απέναντι όχθη και βλέπει ένα λύκο να αρπάζει τον δεύτερο γιό του και να απομακρύνεται τρέχοντας. Σε μια τέτοια τραγική συγκυρία, άλλος άνθρωπος θα λιγοψυχούσε και θα αφηνόταν να πνιγεί οπό νερό για να δώσει τέλος στην τραγωδία της ζωής του. Ο Ευστάθιος δεν έδωσε τέλος στη ζωή του, αλλά απεναντίας έζησε με ελπίδα στον Θεό ως χειρώνακτας εργάτης δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Ο υπομονετικός αυτός άνθρωπος έζησε για να δει ξανά την οικογένειά του. Ο Θεός τον αντάμειψε για την πίστη και την υπομονή του!

«Ο Πρόλογος της Αχρίδος», εκδ. Άθως – Σεπτἐμβριος

Η ΠΡΩΤΗ δημόσια μαρτυρία για την ΑΓΙΟΤΗΤΑ του μακαριστού Γέροντος Χρυσοστόμου

 

«Του έκανα τρισάγιο και ευωδίασε ο τόπος!» — αυτά είναι τα συγκλονιστικά λόγια του αγαπητού ιερέα (γνωστού ως «παπά-ΠΑΟΚ»), ο οποίος κατέβαινε συχνά στο μοναστήρι κοντά στον Γέροντα Χρυσόστομο και βίωσε ο ίδιος αυτή τη ζωντανή πνευματική παρουσία.

Μαζί με τα θαυμαστά περιστατικά της ανεξάντλητης ελεημοσύνης και της αγάπης που σκόρπιζε απλόχερα όσο ζούσε, έρχεται τώρα και αυτή η πρώτη δημόσια μαρτυρία να προστεθεί σε άλλες τρεις((( μαρτυρίες που έχουμε ακούσει,αλλά δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμη από τα άτομα που τις έζησαν )) )επιβεβαιώνοντας αυτό που όλοι νιώθαμε στην καρδιά μας.!

Για όλους εμάς που είχαμε την ευλογία να τον γνωρίσουμε από κοντά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: η ψυχή του αναπαύεται ήδη στις χαρές του Παραδείσου, συναριθμούμενη με τους Αγίους της Ορθοδοξίας μας, δίπλα στον προστάτη του, Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη, τον οποίο τόσο βαθιά αγάπησε και υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή.

Ας έχουμε όλοι την ευχή του και τις πρεσβείες του από εκεί ψηλά!

Δυό λόγια απο τον Σταμάτη Σπανουδάκη

 

Ευχόμαστε ολόψυχα γρήγορη ανάρρωση, καλή δύναμη και σιδερένια υγεία!

Oι Ορθόδοξοι θεολόγοι, που έχουν προσωπική πείρα του Θεού, έχουν πάντοτε την ίδια θεολογία, δεν την αλλάζουν, όπως το κάνουν οι φιλόσοφοι...

 

~ π. Ιωάννης Ρωμανίδης

 

"Οι φιλοσοφούντες αλλάζουν την παράδοση, εξ αιτίας λογικών σχημάτων που κάνουν, έχουν πιο πολύ εμπιστοσύνη στην λογική τους, παρά στην εμπειρία των θεουμένων, συλλαμβάνουν κάτι με την λογική τους, και ταυτίζουν αυτό με την πραγματικότητα περί Θεού. 

 

Όλες οι αιρέσεις προέρχονται από τέτοια εσφαλμένη βάση.

 

Οι θεούμενοι, όσοι μετέχουν της φωτιστικής και θεοποιού ενέργειας του Θεού, έχουν κοινή εμπειρία για το ότι ο Θεός επικοινωνεί με τον κόσμο με τις άκτιστες ενέργειές Του. 

Αυτό είναι θέμα εμπειρίας και όχι στοχαστική και φανταστική διδασκαλία..."

, ''Εμπειρική Δογματική''

Η ευημερία κάνει την καρδιά ακίνητη και υποκρίνεσαι τον ευτυχισμένο

Ομιλεί ο μακαριστός Κώστας Γανωτής. -

agiazoni · Ἡ εὐημερία κάνει τὴν καρδιὰ ἀκίνητη καὶ ὑποκρίνεσαι τὸν εὐτυχισμένο - Κώστας Γανωτής

ΡΑΔΙΟΠΑΡΑΜΥΘΙΑ 27.11.2019 - Μια εκπομπή της Σοφίας Χατζή, στο σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας 91.2 FM που μεταδίδεται τις εργάσιμες μέρες, κάθε μεσημέρι στις 12:10 έως 13:00.

Όσιος Αμφιλόχιος ο νέος_Ο Χριστιανός είναι πραγματικά άνθρωπος. Ξέρει όλους τους τρόπους της ευγενείας. Δεν θέλει να λυπήσει κανένα.

 

Η αβιωματική θεώρηση της πίστης από τους εκκλησιαστικούς άρχοντες

†π.Νικόλαος Μανώλης, Οι ιερείς και αρχιερείς, ντρέπονται να πουν ότι Εκκλησία είναι μόνο η Ορθοδοξία

Ο τυφλός Γέροντας που έγινε ζητιάνος για να σώσει πάνω από 2.000 ορφανά!

Μέσα στους αιώνες πολλοί μοναχοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας έγιναν παράδειγμα αγάπης και αφοσίωσης προς τους συνανθρώπους τους. Είναι αναρίθμητα τα περιστατικά ιερωμένων οι οποίοι με ιδιαίτερη αγάπη και ανιδιοτέλεια πρόσφεραν στις τοπικές κοινωνίες της Ελλάδας σε περιόδους πολέμων, φτώχειας και όχι μόνο.

Ενας σύγχρονος «άγιος» της εποχής μας υπήρξε και ο μοναχός Μελέτιος Αϊβατζίδης, γνωστός και ως «ορφανοτρόφος», ο οποίος πρόσφερε στα ορφανά, χωρίς όρια και συμβιβασμούς. Η έλλειψη της όρασής του δεν στάθηκε εμπόδιο στον αγώνα που έδωσε για τα ορφανά, τα οποία στερήθηκαν την αγάπη και τη φροντίδα των γονιών τους. Ο ελεήμων και διορατικός γέροντας με μεγάλη αυταπάρνηση επί σειρά ετών διηύθηνε ορφανοτροφεία στην Εδεσσα, στα Γιαννιτσά και στη Νάουσα.

Στις 20 Ιανουαρίου 2012 ο π. Μελέτιος Αϊβατζίδης εκοιμήθη σε ηλικία 94 ετών και περίπου 2.000 ορφανά, τα οποία στο πρόσωπό του βρήκαν την πατρική αγκαλιά και τη στοργή, θρήνησαν τον πατέρα τους. Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» επιχειρεί να φέρει στο φως περισσότερες λεπτομέρειες για τη ζωή του π. Μελετίου και να αναφερθεί στον γεμάτο πίστη και προσφορά βίο του.

Ο μοναχός Μελέτιος Αϊβατζίδης γεννήθηκε στη Νικόπολη του Πόντου το 1918. Ο ίδιος και οι γονείς του ήρθαν πρόσφυγες κι εγκαταστάθηκαν στη Λεπτοκαρυά Γιαννιτσών. Αγαπούσε πολύ την Εκκλησία και από δύο ετών έψελνε το τροπάριο του Ιωάννη του Προδρόμου.

Ο π. Μελέτιος από τα παιδικά χρόνια του είχε στερηθεί την αίσθηση της όρασης, καθώς, βοηθώντας τους γονείς του στα καπνά, ένα παιδάκι πέταξε μια καπνοβελόνα, η οποία καρφώθηκε στο μάτι του μικρού Κυριάκου. Πρώτα έχασε το ένα μάτι του -σε ηλικία εννέα ετών- και στη συνέχεια απώλεσε ολοκληρωτικά την όρασή του.

Αυτός ο τυφλός στα μάτια των ανθρώπων έγινε ο πνευματικός οδηγός χιλιάδων ψυχών που στερήθηκαν σε τρυφερή ηλικία την αγάπη των γονιών. Ενας τυφλός που οδηγούσε μέσα από το φως του Θεού εκείνα τα ορφανά παιδιά σε ασφαλή μονοπάτια, ώσπου να περάσουν οι μπόρες που γέννησε η ιστορία του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της Κατοχής. Η ιστορία του αποδεικνύει σε όλους μας ότι στις άπειρες δυσκολίες της ζωής παραμένει πάντοτε άπειρη και η αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους.

ΤΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

Ιδρυσε το ησυχαστήριο που ονομάζεται Ησυχαστήριον Επτάρυθμος Χάρις. Κοντά του έβρισκαν παρηγοριά πολλές κουρασμένες ψυχές. Τις συμβούλευε, τις παρηγορούσε, ενώ παράλληλα το ησυχαστήριό του λειτουργούσε και σαν πτωχοκομείο. Πολλοί άνθρωποι πέρασαν από εκεί και έπαιρναν τη συμβουλή του και την ευλογία του. Το τηλέφωνό του, όπως λένε τα πνευματικά παιδιά του, δεν σταματούσε να χτυπά και να συμβουλεύει ως αργά τη νύχτα.

Ο ίδιος, με την ίδια πάντα ακούραστη διάθεση, συμβούλευε, νουθετούσε και άκουγε τον πόνο των ανθρώπων. Το έργο του ήταν έργο ανθρωπιάς, έργο Θεού. Οι προσευχές του είναι άπειρες, τα γραφόμενά του ατελείωτα. Στα ράφια του ησυχαστηρίου βρίσκει κανείς προσευχές και λόγους δικούς του με τις χρονολογίες τους. Συχνά έλεγε: «Είναι καλό να γίνονται λειτουργίες για την οικογένειά μας, για την πόλη μας, για τους ιερείς και Αρχιερείς μας».

O συγκλονιστικός αυτός άνθρωπος του Θεού, ο ταπεινός, ο πράος, είπε επίσης τα εξής λόγια, που αποδεικνύουν την άκρα ταπείνωσή του: «Εγώ, σαν αόμματος, είχα και τη στενοχώρια μου όχι για το σκότος, όσο να μπορούσα να προσφέρω κι εγώ κάτι διά Θεού στην κοινωνία».

Γύριζε από χωριό σε χωριό, για να τους βρει ψωμί, και τα πήγε στο σχολείο

Μετά τον πόλεμο και το χάος που άφησε πίσω του, χιλιάδες παιδιά είχαν μείνει ορφανά. Εκείνος, παρά το πρόβλημα της υγείας του, με ταπείνωση και πίστη στον Θεό ξεκίνησε να μαζεύει παιδάκια που είχαν μείνει μόνα τους και να τα φροντίζει. Εξασφάλισε κάποιο υποτυπώδες οίκημα και εκεί εγκατέστησε την ιδιότυπη οικογένειά του. Δεν χρειάζεται να τονίσουμε ότι σε αυτή την προσπάθεια δεν είχε καμία συμπαράσταση ούτε από κρατικά κονδύλια ούτε από κάποια οργανωμένη Αρχή. Η μόνη στήριξή του σε όλο αυτό το αξιοθαύμαστο έργο ήταν τα χρήματα που του πρόσφεραν οι πιστοί, όπως και οι προσωπικοί κόποι και αγώνες του. Οπως μαρτυρούν τα παιδιά που βρέθηκαν δίπλα του, γύριζε από χωριό σε χωριό, ώστε να βρει ψωμί και ό,τι άλλο μπορούσε, για να τα θρέψει.

Αυτό που ξεκίνησε έτσι απλά ως μια βοήθεια σε κάποια παιδιά συνεχίστηκε δεκαετίες ολόκληρες. Τη φροντίδα του έλαβαν πολλά παιδιά, τα οποία υπολογίζονται σε περίπου 2.000. Τα έτρεφε, τα βοηθούσε να πάνε σχολείο, τα ωθούσε να σπουδάσουν. Πολλά από αυτά έγιναν επιστήμονες, κληρικοί, πολιτικοί, καθηγητές πανεπιστημίων, χωρίς ποτέ να λησμονήσουν τη φροντίδα και την αγάπη του γέροντα. Η αναπηρία του δεν στάθηκε ικανή να τον εμποδίσει να προσφέρει όσα το οργανωμένο ελληνικό κράτος δεν ήταν -και ακόμα δεν είναι- ικανό να προσφέρει.

Η Θεολογία του Σταυρού και του Εσταυρωμένου Κυρίου μας

 

Μακαριστός Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας

Ο Χριστός εἶπε, «οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν Υἱό τοῦ Ἀνθρώπου» (βλ. Ἰω. 3,14). Ἔπρεπε, λοιπόν, νά σταυρωθεῖ ὁ Χριστός, γιατί διαφορετικά δέν θά σωζόμεθα. Αὐτό τό δόγμα, αὐτή ἡ ἀλήθεια, κηρύττει τήν τιμή στόν Τίμιο Σταυρό. Θά ἐξηγήσουμε ἄλλοτε, μέ περισσότερα λόγια σέ ἄλλο κήρυγμά μας, γιατί ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔπρεπε νά σταυρωθεῖ, γιά νά σωθοῦμε ἐμεῖς. Εἶναι μεγάλη θεολογία αὐτό καί θέλει ἰδιαίτερο λόγο.

Ἐδῶ θέλω νά πῶ μόνο γι᾽ αὐτό τό θέμα ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι περίμεναν τόν Μεσσία ὡς ἕνα ἔνδοξο πολιτικό ἡγέτη, πού θά ἐξεγείρει τόν λαό ἐναντίον τῶν Ρωμαίων, δέν μποροῦσαν να δεχθοῦν τόν Ἰησοῦ, ἕνα κρεμασμένο στό ξύλο τοῦ σταυροῦ, γιά Μεσσία. Καί ὅμως ἔτσι, ὡς ἐσταυρωμένο, παρουσίαζε τόν Μεσσία ἡ Παλαιά Διαθήκη, πού ἦταν ἡ Βίβλος τῶν Ἰουδαίων. Πρῶτος ὁ Μωυσῆς εἶχε πεῖ στούς Ἰουδαίους: «Ὄψεσθε τήν ζωήν ὑμῶν κρεαμένην ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ὑμῶν». Καί μάλιστα προέβλεψε τήν ἀπιστία τους καί τούς εἶπε ἀκόμη: «Καί οὐ μή πιστεύσητε τῇ ζωῇ ὑμῶν» (Δευτ. 28,66)! Ἀλλά καί ὁ Ἠσαΐας εἶχε παρουσιάσει τόν Μεσσία ὡς ἀμνό πορευόμενο γιά σφαγή καί εἶπε: «Ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν ἤχθη, καί ὡς ἀμνός ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτόν ἄφωνος» (Ἠσ. 53,7). Καί γιά τόν Ἰερεμία, πού ἡ ζωή του προτύπωνε τόν Μεσσία, εἶπαν οἱ ἐχθροί του νά τόν θανατώσουν μέ τό νά τοῦ βάλουν θανατικό ξύλο στό ψωμί του: «Δεῦτε ἐμβάλωμεν ξύλον εἰς τόν ἄρτον αὐτοῦ» (Ἰερ. 11,19). Καί ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός πού σταυρώθηκε εἶναι Θεός τό εἶχε πεῖ ὁ Ἔσδρας. Εἶπε: «Εὐλογητός Κύριος ὁ ἐκπετάσας τάς χεῖρας αὐτοῦ (δηλαδή, πού σταυρώθηκε) καί σώσας τήν Ἰερουσαλήμ κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ὑμῶν». Καί ὅπως μᾶς εἶπε τό Εὐαγγέλιο τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, ὅταν οἱ ὄφεις θανάτωναν τόν λαό, ὁ Μωυσῆς, μέ τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, κρέμασε ὄφι σέ ξύλο καί εἶπε γι᾽ αὐτό τό σημεῖο: «Τοῦτο προσέχετε καί οὐ μή ἀποθάνητε» (Ἀριθμ. 21,8.9). Καί ὁ Δαβίδ πάλι, μιλώντας ὡς ἐκ προσώπου τοῦ Μεσσία, εἶπε γιά τό πάθημά Του στόν Σταυρό: «Ὤρυξαν χεῖράς μου καί πόδας μου, καί διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς, καί ἐπί τόν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον» (Ψαλμ. 21,17.19). Γι᾽ αὐτό καί τελικά λέγει ὁ Χρυσόστομος στόν ἄπιστο Ἰουδαῖο: «Ἔδει ( ἔπρεπε) τόν Χριστόν σταυρωθῆναι, ὦ παράνομε καί ἀγνώμων Ἰουδαῖε, ὅτι ὁ νόμος καί οἱ προφῆται οὕτως ἐκήρυξαν, σώζεσθαι τήν ἀνθρωπότητα διά Χριστοῦ»!

Ἀλλά καί γιά τόν ἴδιο τόν τίμιο Σταυρό ὁ Θεός ἔδωσε σημεῖο καί τόν παρουσίασε ὡς σωτήριο: Ἐνῶ, ὅπως διαβάζουμε στό βιβλίο τοῦ προφήτου Ἰεζεκιήλ, ὅλοι οἱ ἄνομοι καί μή ἀνήκοντες στόν Θεό θά ἐθανατώνοντο, ὅμως τά τέκνα τοῦ Θεοῦ, τά ἔχοντα στά μέτωπά τους τό σημεῖο ΤΑΒ, δηλαδή, τόν Σταυρό, θά ἐσώζοντο ἀπό τήν καταδίκη καί τήν καταστροφή (βλ. Ἰεζ 9,4.6). Ὁ Σταυρός εἶναι τό σημεῖο, πού ἔδωσε ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός στήν ἀνθρωπότητα γιά νά πιστέψουν. Θυμηθεῖτε, παρακαλῶ, ἐκείνη τήν σκηνή πού οἱ Φαρισαῖοι ζήτησαν ἀπό τόν Χριστό ἕνα σημεῖο γιά νά πιστέψουν. Καί ὁ Χριστός τούς εἶπε ὅτι ὡς τέτοιο σημεῖο θά τούς δοθεῖ τό σημεῖο τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ (Ματθ. 12,32). Ποιό εἶναι αὐτό; Οἱ Πατέρες ἑρμηνεύουν ὅτι εἶναι ὁ Σταυρός καί ὁ θάνατος καί ἡ ταφή καί ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Kαί θυμηθεῖτε πάλι, χριστιανοί μου, τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ πού εἶπε στούς Ἰουδαίους: «Ὅταν ὑψώσετε (δηλαδή, ὅταν σταυρώσετε) τόν Υἱό τοῦ ἀνθρώπου, τότε θά γνωρίσετε ὅτι εἶμαι ὁ “ἐγώ εἰμι”» , ὁ Γιαχβέ Θεός). Δηλαδή, μέ τήν σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ φάνηκε ἡ θεϊκή Του δύναμη. Πραγματικά, μετά τήν σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ἔπαυσαν τά ἰουδαϊκά ἤθη καί τότε ξαπλώθηκε τό κήρυγμα στά πέρατα τῆς οἰκουμένης.

Χριστιανοί μου, πρέπει νά τιμᾶμε πάντοτε καί μέ βαθειά εὐλάβεια τόν Τίμιο Σταυρό, τοῦ ὁποίου τήν παγκόσμια Ὕψωση ἑορτάσαμε προχθές. Καί ὅταν λέγω νά τιμᾶμε τόν Τίμιο Σταυρό ἐννοῶ καί τόν σταυρωθέντα πάνω σ᾽ αὐτόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Ἐσταυρωμένο Χριστό. Ἀλλά πρέπει νά γνωρίζουμε γιατί σταυρώθηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, γιά νά τιμᾶμε τό πάθος Του. Ὅπως λέγει κάπου, σέ μία ὡραία του ὁμιλία στήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ὅταν σέ ρωτάει ὁ ἄπιστος Ἰουδαῖος, γιατί σταυρώθηκε ὁ Χριστός, ἐσύ νά τοῦ ἀπαντᾶς: «Γιά νά σταυρώσει τόν Διάβολο». Καί ὅταν σοῦ λέγει, γιατί κρεμάστηκε σέ ξύλο, ἐσύ νά τοῦ λές: «Γιά νά ἀνακαλέσει τήν ἁμαρτία πού ἔκαναν οἱ πρωτόπλαστοι στό ξύλο, στό δένδρο, ὅταν ἔφαγαν ἀπό τόν ἀπαγορευμένο καρπό». Καί ὅταν πάλι σέ ἐρωτᾶ, γιατί φόρεσε ἀκάνθινο στέφανο, ἐσύ νά τοῦ ἀπαντᾶς: «Γιά νά ἐκριζώσει τά ἀγκάθια καί τούς τριβόλους πού ἔφερε ἡ ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ. Ὅπως ὁ Χριστός γεννήθηκε ἀπό γυναίκα γιά νά ἀπαλείψει ἀπό τούς ἀνθρώπους τήν ἁμαρτία πού ἔφερε ἡ Εὔα, ἔτσι καί ἐδῶ. Τήν γῆ πού γεωργήθηκε μέ ἀγκάθια, ἀπό τήν ἀνυπακοή τῶν πρωτοπλάστων, ὁ Χριστός, πού φόρεσε ἀγκάθια στήν κεφαλή Του, ἔκανε, μέ τήν ὑπακοή Του, ἡμερωτέρα. Καί ἄν πάλι σέ ἐρωτᾶ ὁ Ἰουδαῖος, γιατί ὁ Χριστός ἤπιε ὄξος καί χολή, νά τοῦ λές: «Γιά νά ἐξεμέσουμε ἡμεῖς τό θανατηφόρο δηλητήριο, πού ἤπιαμε μέ τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ». Γιατί, ἡ χολή ἐκείνη τοῦ Χριστοῦ στό Σταυρό, «ἐμόν γέγονε γλύκισμα», λέγει ὁ Χρυσόστομος. «Καί τό ὄξος ἐκεῖνο ἐμόν γέγονεν ἴαμα»!

Ἀλλά ὁ Χριστός μᾶς εἶπε καί συγκεκριμένο τρόπο, πῶς νά τιμοῦμε τόν Σταυρό. Γιά εκεῖνον πού θέλει νά εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ὁ Χριστός εἶπε: (α) «Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν» καί (β) «ἀράτω τόν Σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. 8,35). Γιά τό τί σημαίνει τό πρῶτο, τό νά ἀπαρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας, ἄς τό μάθουμε ἀπό τό τί σημαίνει τό νά ἀπαρνηθοῦμε κάποιον. Σημαίνει ὅτι δέν τόν νοιαζόμαστε, δέν τόν λυπούμαστε, οὔτε τόν βοηθᾶμε καί ἄς παθαίνει τά χειρότερα. Ἔτσι, λοιπόν, καί τό νά ἀρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας σημαίνει νά μήν νοιαζόμαστε γιά τόν ἑαυτό μας, ἀκόμη καί νά μήν τόν λυπούμαστε, ὅταν πάσχει γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Σημαίνει ὅτι γιά τήν πίστη στόν Χριστό πρέπει νά παραδίδουμε τόν ἑαυτό μας σέ κινδύνους καί σέ ἀγῶνες καί νά τά ὑποφέρουμε πρόθυμα αὐτά, σάν νά συμβαίνουν ξένο πρόσωπο, πού τό ἔχουμε ἀπαρνηθεῖ. Καί τό δεύτερο πάλι, τό «ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ», σημαίνει τό ἴδιο. Δέν σημαίνει ἁπλῶς τό νά βαστάζουμε στό χέρι ἤ νά φέρουμε πάνω μας τόν Σταυρό, ἀλλά σημαίνει αὐτό πού λέγει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος: Σημαίνει ὅτι γιά τήν πίστη καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νά εἴμαστε παρατεταγμένοι σέ κινδύνους, νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά καθημερινό θάνατο καί γιά σφαγή, ὅπως τό εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «καθ᾽ ἡμέραν ἀποθνήσκω» (MPG 50,825.52.837).

Εὔχομαι, ἀδελφοί μου, μέ τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων νά νοήσουμε τήν θεολογία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, πού ἑορτάσαμε προχθές τήν παγκόσμια Ὕψωσή Του, καί μέ τήν Χάρη τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου μας νά ζοῦμε τήν θεολογία αὐτή μέ ἀσκητικό βίωμα καί μέ θυσιαστική προσφορά.

Άλλη Όψις