Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019

Στη μνήμη του γέροντα Γρηγορίου, καθηγουμένου της Ιεράς Μόνης Δοχειαρίου


Γέροντας Γρηγόριος (Ζουμής)
Τη νύχτα, στις 22 προς τις 23 Οκτωβρίου του 2018, εκοιμήθη ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου του Αγίου Όρους αρχιμανδρίτης Γρηγόριος (Ζουμής), κοντινός συγγενής του γνωστού Αγιορείτη γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή. Είχε δεχτεί τη μοναχική κουρά από τον γέροντα Αμφιλόχιο της Πάτμου. Μετά την εκλογή του στη θέση του καθηγουμένου, ανακαίνισε την ερειπωμένη Ιερά Μονή Δοχειαρίου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αγγόγυστα υπέμεινε τους πόνους από βαριά ανίατη ασθένεια. Όταν μιλούσε για τον εαυτό του, ταπεινά ζητούσε προσευχές, όπως έλεγε για τον “ληστή Γρηγόριο”.
Ο Μαξίμ Κλιμένκο είναι ιστορικός, σεναριογράφος, μεταφραστής από τα ελληνικά, ορθόδοξος δημοσιογράφος, γνώριζε προσωπικά τον γέροντα Γρηγόριο, επί 30 χρόνια πολλές φορές πήγε στο Άγιο Όρος να τον συναντήσει.
 
 Ήταν μέγα έλεος του Θεού, που ευτύχησα να γνωρίζω το γέροντα Γρηγόριο από την Ιερά Μονή Δοχειαρίου σχεδόν 30 χρόνια. Η συναναστροφή μαζί του προξενούσε ανεξίτηλη εντύπωση σε όλους: και σε αυτούς που βρίσκονταν δίπλα στη Μονή Δοχειαρίου και που είχαν κάθε δικαίωμα να θεωρούν τον εαυτό τους πνευματικά παιδιά του γέροντα Γρηγορίου, και σε αυτούς που έστω και μία φορά τον είχαν συναντήσει. Το παρατηρούσα πολλές φορές.
Εγώ ο ίδιος είδα για πρώτη φορά τον γέροντα Γρηγόριο το 1989 ή το 1990. Πλησιάζω, θυμάμαι, στη Μονή Δοχειαρίου. Τότε ήμουν υποδιάκος και είχα την ευλογία να φοράω ζωστικό, το οποίο, εννοείται, το είχα σχετικά καινούργιο και καθαρό. Και ξαφνικά βλέπω έναν άνθρωπο σε τελείως ατημέλητη κατάσταση: όλο το ράσο του ήταν παντού μπαλωμένο (δεν υπερβάλλω), και πάνω από αυτά τα κουρέλια, ας πούμε, φορούσε και μια μαύρη ποδιά ακόμα, επίσης τελείως φθαρμένη. Αυτός ο πολύ περίεργος άνθρωπος ήταν πολύ απασχολημένος: με ειδικό καθαριστικό, γυάλιζε ένα χάλκινο κηροπήγιο.
Στο Άγιον Όρος, σε όλα τα μοναστήρια γίνεται προσπάθεια ώστε, πριν από τις μεγάλες γιορτές, να γυαλίζουν, μέχρι που να λάμπουν, όλα τα εκκλησιαστικά σκεύη, έτσι ώστε ο Ναός να πανηγυρίζει με όλη τη μεγαλοπρέπεια. Πάνω σε αυτές τις γυαλισμένες επιφάνειες παίζουν ιδιαίτερα όμορφα οι λάμψεις από τα φώτα των κεριών και καντηλιών. Αλλά, όπως συνηθίζεται, αυτή τη δύσκολη και κουραστική δουλειά την κάνουν οι υποτακτικοί και όσοι ανήκουν στη μικρότερη αδελφότητα. Και αυτοί ήσαν πάντοτε πάρα πολλοί στη Μονή Δοχειαρίου στα χρόνια του γέροντα Γρηγορίου.
– Ευλογείτε! – απευθύνομαι στον μοναχό που γυάλιζε το κηροπήγιο (στο Άγιο Όρος ζητάνε ευλογία από όλους τους μοναχούς όχι μόνο από τους ιερείς).
– Ο Θεός να σε ευλογεί, – μου απαντάει εκείνος, χωρίς να διακόπτει τη δουλειά του.
– Θα ήθελα, αν είναι δυνατόν, να δω τον ηγούμενο – λέω.
– Και γιατί τον θέλεις; – ενώ συνέχιζε να εργάζεται το ίδιο σχολαστικά – διευκρινίζει αυτός.
Εξηγώ ότι έχω για αυτόν συστατική επιστολή από τη Μόσχα κτλ.
– Και εσύ ποιος είσαι; – με ρωτάει και ξεκινάει μια συζήτηση που περισσότερο μοιάζει με ανάκριση...
Και όταν διευκρινίστηκαν όσα τον ενδιέφεραν, τότε, πάλι χωρίς να διακόψει την εργασία του, με αιφνιδιάζει:
– Έλα, εγώ είμαι ο ηγούμενος. Έλα να μας βοηθήσεις.
Ιερά Μονή Δοχειαρίου Ιερά Μονή Δοχειαρίου
 
Όλοι θυμόμαστε το βίο του Οσίου Σεργίου. Θυμόμαστε κάτι παρόμοιο και στα παραδείγματα των παλαιών γεροντικών. Αλλά εδώ αυτό δεν ήταν, όπως λέγεται, “μια επανάληψη με κόλπα”. Όλα ήταν κάπως συνηθισμένα, καθημερινά, φυσικά. Δεν ήταν θεατρικά ή υπερβολικά. Έτσι τον είδα την πρώτη φορά τον γέροντα.
Όλοι, βεβαίως, επισημαίνουν την απλότητα και την προσιτότητά του, αλλά με όλα αυτά δεν ήταν απλοϊκός! Αυτό είναι το θέμα. Αυτός, το ξέρουμε, αποφοίτησε με άριστα από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σε όλη τη ζωή του μετά, δε σταμάτησε να καλλιεργείται. Συναναστρεφόταν και έκανε φιλίες με ανθρώπους οι οποίοι αποτελούσαν το άνθος και το καμάρι της ορθόδοξης θεολογίας, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο. Σε αυτόν πήγαιναν πολύ μορφωμένοι άνθρωποι, με πολλούς τίτλους και βαθμούς, και από μακριά, και ο καθένας τους έβρισκε πολύ ενδιαφέρουσα τη συναναστροφή μαζί του. Δεν ήταν ένας ολιγογράμματος “μουζίκος με ράσο”. Όχι.
Μια φορά συζητούσαμε και κάποιος έφερε στη συζήτηση την ερμηνεία κάποιου ζητήματος από αρχαίους φιλοσόφους, τον Πλάτωνα, τον Ευτύχιο και τον Αριστοτέλη... Και ξαφνικά ο γέροντας άρχισε με εγκυκλοπαιδική ευρύτητα αλλά και με πολύ βαθιά γνώση να φωτίζει το θέμα από την άποψη της μυστικιστικής εμπειρίας της Εκκλησίας και της ορθόδοξης πνευματικότητας. Τόσο που όλοι εμείς που συμμετείχαμε σε αυτή τη συζήτηση, είχαμε εκπλαγεί από τους συλλογισμούς του. Άλλο να είναι κανείς επιφανειακός γνώστης και άλλο να μπορεί να κατανοεί μεγάλο όγκο γνώσεων. Και αυτό, βεβαίως, εξέπληττε αυτούς που ήθελαν να βλέπουν σε αυτόν το γέρο μοναχό έναν “απλοϊκό χαζούλη”. Πράγματι, αυτός προερχόταν από μια μεγάλη και φτωχή οικογένεια αλλά ο ίδιος καλλιέργησε πάρα πολύ τον εσωτερικό εαυτό. Ανάμεσα στους αγιορείτες καθηγούμενους ο γέροντας Γρηγόριος έχει μεγάλο κύρος. Δεν έχουν όλοι οι καθηγούμενοι τέτοια υπόληψη. Και το θέμα δεν είναι μια απλή “κατάταξη ανάλογα με τους τίτλους”...  
Μαξίμ Κλιμένκο  
Μαξίμ Κλιμένκο
Θα διηγηθώ μια ιστορία που συνέβη προσωπικά σε μένα. Εγώ το λέω θαύμα. Επειδή δε βρίσκω εξήγηση για το συμβάν. Καιρό πριν, ο Σεβασμιώτατος Ιωνάς (Τσερεπάνοβ), καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωνά στο Κίεβο, τότε αρχιμανδρίτης ακόμα, ξέροντας ότι πηγαίνω τακτικά στο Άγιον Όρος, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε:
– Αν πας αυτό τον καιρό στο Άγιον Όρος και δεν έχεις πολλά πράγματα μαζί σου, θα μπορούσες μήπως να πάρεις ένα μικρό δεματάκι για τον γέροντα Γρηγόριο στην Μονή Δοχειαρίου?
Και στην ερώτηση:
– Τι είναι αυτό?
– Ε, τίποτα το ιδιαίτερο – απάντησε αυτός – ο γέροντας παρήγγειλε κάτι. Εμείς την παραγγελία την κάναμε, όμως πρέπει να το μεταφέρουμε σύντομα γιατί θα έχουν τώρα μεγάλη γιορτή, και αυτό είναι για τη γιορτή... Πρέπει να βιαστούμε. Εμείς ψάχνουμε τρόπο να το μεταφέρουμε γρήγορα στο Άγιον Όρος.
Μόλις συμφώνησα, συναντήθηκα με έναν νεαρό (όπως έμαθα αργότερα, ήταν πολύ ταλαντούχος κοσμηματοποιός, χρυσοχόος). Μου έδωσε μια τσάντα χωρίς να μου εξηγήσει τίποτα. Όταν στο σπίτι την άνοιξα, τρομοκρατήθηκα! Εκεί, σε ειδική θήκη βρισκόταν σετ με λειτουργικά σκεύη. Αλλά όχι απλά λειτουργικά σκεύη – ήταν μεγάλου μεγέθους ακριβή αντίγραφα του βυζαντινού Ποτηρίου και του Δίσκου, τα οποία εκτίθενται στην Αίθουσα των Όπλων, στο Κρεμλίνο! Ήταν φτιαγμένα από ασήμι με επίχρυσο και διακοσμημένα με πολύτιμους και ημιπολύτιμους λίθους! Και εγώ τότε ήδη ήξερα ότι για να εξαγάγεις τέτοια αντικείμενα χρειάζεσαι να μαζέψεις τεράστιο φάκελο με έγγραφα από το Υπουργείο Πολιτισμού κτλ. Δεν είναι απλώς να πάρεις έναν ασημένιο σταυρό, να το βάλεις στο λαιμό και να περάσεις το τελωνείο. Ήμουν σε κατάσταση σοκ! Δεν ήξερα τι να κάνω. Έπρεπε να πετάξω την επόμενη μέρα. Τα εισιτήρια στα χέρια. Οι βαλίτσες έτοιμες. Σκεπτόμενος σε ποια δύσκολη κατάσταση θα μπορούσα να βρεθώ, παίρνω τον αριθμό τηλεφώνου της Μονής Δοχειαρίου. Το σηκώνει ο γέροντας Γρηγόριος. Μπερδεύοντας τα λόγια μου, προσπαθώ να του εξηγήσω τι με περιμένει... Και εδώ αυτός αυστηρά και με επιτακτικότητα με διακόπτει:
“Μη φοβάσαι τίποτα, πάρ'τα και φέρ'τα! Τι λες, αυτά είναι τελείως χαζά! Ανοησίες! Έχουμε γιορτή. Γιορτή της Θεομήτορος. Η Υπεραγία Θεοτόκος τα περιμένει αυτά τα σκεύη! Τα περιμένει στη γιορτή. Μη φοβάσαι τίποτα, πάρ'τα και φέρ'τα!”
Οι φίλοι μου με συμβούλεψαν:
– Κοίτα, έχεις κάτι που δε βλέπεται καθόλου, παλιά τσάντα ή “παλαιολιθική” βαλίτσα?
Εγώ βρήκα από τα παιδικά μου χρόνια ένα τέτοιο υφασμάτινο βαλιτσάκι με φερμουάρ, με το οποίο παλιά, στο μακρινό σοβιετικό παρελθόν, τα παιδιά τα στέλνανε σε κατασκηνώσεις. Δόξα τω Θεώ, η θήκη μπήκε εκεί έτσι, σαν να ήταν φτιαγμένο ακριβώς για αυτό. Να πω την αλήθεια, πήγα στο αεροδρόμιο με φόβο. “Ο Γέροντας ευλόγησε, άρα πρέπει να το πάω”, – το επαναλάμβανα συνέχεια για να καθησυχάσω τον εαυτό μου. Και τι έγινε?
Για κάποιο άγνωστο λόγο οι τελωνιακοί στη Μόσχα δεν είδαν τίποτα. Το ίδιο επαναλήφθηκε και στην Ελλάδα. Βάζω το βαλιτσάκι στην ταινία ελέγχου, και σαν να τους κλείνει κάποιος τα μάτια. Εγώ καταλαβαίνω ήδη ότι αυτό που συμβαίνει είναι απίθανο, εκτός και συμβαίνει μετά από τις προσευχές του γέροντα. Σα να έχω φτερά, πετάω στην Μονή Δοχειαρίου. Παραδίνω το δέμα στο γέροντα Γρηγόριο. Και αυτός αμέσως με πάει στο ιερό, μου δείχνει το Ναό, ο οποίος είναι όλος έτοιμος για τη πανηγυρική ιερή ακολουθία, και, τοποθετώντας αυτά τα πολύτιμα λειτουργικά σκεύη στην Αγία Τράπεζα, αναφωνεί με ικανοποίηση:
– Τέλος! Τελευταία πινελιά. Έφτασαν!
Και αμέσως, γυρνώντας προς εμένα:
– Για το θάρρος σου, για την τόλμη σου, που άκουσες την ευλογία μου, θα σε γράψουμε στο δίπτυχο στην Μονή μας για αιώνια μνημόνευση! Κάθε μέρα όταν θα τελούμε τη Θεία Λειτουργία, θα σε μνημονεύουμε.
Βεβαίως, δεν μπορεί να φανταστεί κανείς μεγαλύτερη χαρά! Και αμέσως, για να με κατεβάσει από τον ουρανό στη γη, ο γέροντας με χαρακτηριστικό για αυτόν αστείο τρόπο διευκρινίζει μια λεπτομέρεια:
– Μόνο, σε παρακαλώ, όταν θα πεθαίνεις, μην ξεχάσεις να μας ενημερώσεις για να σε μνημονεύουμε υπέρ αναπαύσεως!
Όλη ετούτη η ιστορία περιγράφει επακριβώς τον γέροντα.
Γέροντας Γρηγόριος (Ζουμής). Φωτό: Βιτάλιϊ Κισλόβ 
Τον τελευταίο καιρό, ο γέροντας Γρηγόριος ήταν πολύ άρρωστος: σακχαρώδης διαβήτης, εξάρτηση από ινσουλίνη... Και πρόσφατα εμείς τρομάξαμε που μάθαμε ότι στις εργασίες συντήρησης ο γέροντας βρέθηκε ξαφνικά μόνος και έπεσε σε χαντάκι. Από θαύμα επέζησε, αλλά βεβαίως είχε κατάγματα και μώλωπες. Εμείς νομίζαμε ότι ο γέροντας δε θα συνέλθει, επειδή είναι σε προχωρημένη ηλικία και έχει πολλές βαριές ασθένειες. Αλλά ο Κύριος φανέρωσε το θαύμα Του και μας επέστρεψε τον γέροντα για κάποιο καιρό ακόμα.
Ο Γέροντας βιαζόταν πολύ να τελειώσει όλες τις εργασίες αποκατάστασης της Μονής. Άνθρωποι που σύχναζαν στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου, εκπλήσσονταν από την ταχύτητα με την οποία γίνονταν καταπληκτικές αλλαγές:
– Πως; Μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα η Μονή μπορούσε κυριολεκτικά από τα ερείπια να αποκατασταθεί και να μεταμορφωθεί τόσο; – ένα ερώτημα που μπορούσε να βγει από το στόμα ακόμα και των πιο συγκρατημένων κυρίων.
Εκτός από το ίδιο το Μοναστήρι, ο γέροντας φρόντισε και για την ανακαίνιση του ευρύτερου χώρου της Μονής. Έχτισε εκεί ορισμένα ξεχωριστά, όπως τα ονομάζουν στο Άγιο Όρος, καθίσματα και ησυχαστήρια – είναι κελιά όπου οι μοναχοί μπορούν να απομονωθούν για προσευχή για κάποιο διάστημα. Στις ερωτήσεις: “Γιατί το κάνετε; Δεν έχετε τόσο μεγάλη αδελφότητα, και το Μοναστήρι είναι τεράστιο... Για ποιόν τα κάνετε όλα αυτά?” – ο γέροντας με χαρακτηριστικό τρόπο, με λίγο πονηρό βλέμμα , απαντούσε: “Εσείς δεν ξέρετε ακόμα, ότι εγώ δε θα ζω, το Άγιον Όρος όμως θα γεμίσει από μοναχούς. Θα έρθει ώρα που δε θα φτάνουν τα μοναστήρια για να δεχτούν όσους θέλουν να ασκητεύσουν εδώ”. Μάλλον, κάτι έβλεπε από τα μέλλοντα.
Ώρα να ακουμπήσω λίγο ένα κύριο θέμα για το οποίο, θεωρώ, είναι αναγκαίο να μιλήσω. Πολλοί θυμούνται τη θυσιαστική αγάπη του γέροντα, την φλογερή του πίστη κτλ. Εγώ θα ήθελα να τονίσω την ποιότητα η οποία και εμένα τον ίδιο με εξέπληττε περισσότερο από όλα. Με τη ζωή του ενσάρκωσε τα λόγια του αποστόλου Παύλου, από την επιστολή του προς Κορινθίους: “Θα αφανίσω τη σοφία των σοφών, και των έξυπνων την εξυπνάδα θα την καταπατήσω. Που, λοιπόν, να βρεθεί σοφός; που να βρεθεί έμπειρος στις Γραφές; που να βρεθεί απολογητής αυτού εδώ του αιώνα; Ο Θεός απέδειξε πως η σοφία αυτού του κόσμου είναι μωρία” (Α'Κορ 1,19 – 20). Ο γέροντας σάλευε. Αυτό μπορούν να το πιστοποιήσουν όσοι τον ήξεραν και τουλάχιστον μία φορά συζήτησαν μαζί του. Αλλά δεν ήταν επιφανειακή σαλότητα, όπως καμιά φορά αγαπούν κάποιοι κληρικοί ή μοναχοί να παίζουν το γεροντάκι, τέτοιο Σαλό, για να αποκτήσουν λίγη πνευματική μυστικότητα. Όχι, ήταν πραγματικός Σαλός. Η μωρία του έμοιαζε τη “μωρία του κηρύγματος” (Α'Κορ.1, 21) των παλιών Σαλών, οι οποίοι ευθέως επέπλητταν τους έχοντες εξουσία και, παραβλέποντας τα αξιώματα, μπορούσαν να κάνουν καλό πλύσιμο. Τέτοιες σχεδόν γεροντικές θεραπευτικές σοκ συνεδρίες στη Μονή Δοχειαρίου πραγματοποιούνταν σχεδόν συνέχεια από τον καθηγούμενό του. Αυτές ήταν πολύ απότομες μεταστροφές πνευματικής εμπειρίας για αυτούς που για πρώτη φορά, με καλή ψυχική διάθεση, έβλεπαν έναν αγαθό χαμογελαστό παππού, που περπατούσε με μας, όπως φαινόταν, με πολύ ανοιχτή αγκαλιά, και που στο δρόμο ήταν πολύ τρυφερός και προσεκτικός με τα ζώα. Και εδώ: μπαμ! – και με νυστέρι, χωρίς νάρκωση, αφαιρείται καρκινικός όγκος από τη δικιά σου, όπως νόμιζες εσύ, υπέροχη ψυχή. Πολλές φορές παρακολουθούσα αυτές τις περίτεχνες εγχειρήσεις!
Για να μην είμαι αβάσιμος, θα διηγηθώ κάποιες ιστορίες. Αυτές δεν είναι καθόλου οι πιο εκκεντρικές θεραπείες (κάποιες από αυτές δε θα τολμήσω καθόλου να δημοσιεύσω). Μια φορά έφερα στο Άγιον Όρος έναν πολύ δικό μου άνθρωπο. Μέχρι τότε αυτός είχε πρόλαβει να επισκεφθεί, όπως λένε οι κοσμικοί άνθρωποι, “κέντρα πνευματικής δύναμης”: το Θιβέτ, κάποιο ασράμ της Ινδίας κτλ. “Και, λοιπόν, γιατί αυτή τη συλλογή/εμπειρία να μην τη συμπληρώσω με το Άγιον Όρος...” – έτσι, υποθέτω, μπορούσε να συλλογίζεται. Αλλά εδώ ξεκίνησε...
Γέροντας Γρηγόριος (Ζουμής). Φωτό: dmdonskoy.ru  
Γέροντας Γρηγόριος (Ζουμής)

  Παρεμπιπτόντως, δε συμφώνησε αμέσως να πάει στο Άγιον Όρος, σαν να προαισθανόταν ότι δε θα επέστρεφε ποτέ από κει αυτός που ήταν πριν… Τον πηγαίνω στο γέροντα Γρηγόριο. Αυτός ο άνθρωπος, να πω πρώτα, κάπνιζε από την εφηβεία, και πολύ μάλιστα, και αρκετά ακριβά και δυνατά τσιγάρα. Το ήξερα, όπως ήξερα και ότι ο γέροντας Γρηγόριος ήταν αδιάλλακτος αγωνιστής εναντίον αυτού του πάθους, το κάπνισμα. Αλλά αυτό που θα συνέβαινε, αν τους συστήσω δεν πρόλαβα να το διανοηθώ... Λοιπόν, ξαφνικά βλέπω ότι ο γέροντας με σταθερά βήματα πηγαίνει προς το φίλο μου.
– Έχεις τσιγάρα; – τον ρώτησε.
Εκείνος αμέσως υπάκουα έβγαλε από την τσέπη του ανοιχτό πακέτο τσιγάρα και άπλωσε το χέρι στον ενδιαφερόμενο. Οι προσκυνητές της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου ξέρουν πόσα πακέτα αφήνουν αυτοί που που θεραπεύτηκαν από αυτήν την εξάρτηση εκεί, στο Ναό, στην Εικόνα της Θεομήτορος “Γοργοϋπήκοος”. “Να, σκέφτομαι, και ο γέροντας συμπλήρωσε τη συλλογή του”, αλλά δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη σκέψη μου αυτή μέχρι τέλους, όταν στα αυτιά μου ξαφνικά έφτασε ήχος ενός περιποιημένου χαστουκιού!
– Τέλος! Δε θα έχεις πλέον τσιγάρα, – ανακοίνωσε ο γέροντας σε αυτόν που μόλις “ευχαρίστησε” τόσο απρόσμενα για το ανοιχτό πακέτο.
“Παράξενος παππούς”, – χαμογέλασε μέσα του αυτός που στη πολυτελή συβαριτική βαλίτσα του είχε αποκρύψει ένα μπλοκ ακριβών τσιγάρων... Όταν ξανά βρεθήκαμε μόνοι μας, αυτός πήρε ένα τσιγάρο, δοκίμασε να το καπνίσει και δεν κατάλαβε τι έγινε: ζαλίστηκε, άρχισε να έχει μια αηδιαστική λιγούρα. Πέταξε το τσιγάρο και πήρε το άλλο. Ξανά το ίδιο! Συνέχισε με πείσμα ώσπου έκανε εμετό! Μετά ούτε καν προσπάθησε να καπνίσει. Όμως, μέχρι το περιστατικό ήταν μανιακός καπνιστής, πάνω από 30 χρόνια!
Ναι, ο γέροντας μερικές φορές ήταν σκληρός, αλλά ήταν τα αναγκαία μέτρα ενός έμπειρου γιατρού που βλέπει όλη την ζημιά της ασθένειας που τρώει τον άνθρωπο και καταλαβαίνει ότι με άλλο τρόπο δεν μπορείς να ενεργείς σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως εδώ.
Να τονίσουμε ότι ο γέροντας ήταν αμερόληπτος όχι μόνο αναφορικά με τους επισκέπτες. Μια φορά το πολύ γνωστό Μοναστήρι Βατοπαιδίου έκανε κάτι ανήκουστο για το Άγιον Όρος: έβαλε στα μισά του δρόμου για τη Μονή κάτι σαν σημείο ελέγχου. Ήταν ράμπα και δίπλα ελεγκτές οι οποίοι ήλεγχαν την ύπαρξη της πρόσκλησης, δηλαδή άδειας επίσκεψης συγκεκριμένα του Βατοπαιδίου (όμως εκεί δίδεται ακόμα και γενική άδεια εισόδου σε όλα τα μοναστήρια). Καταλαβαίνουμε ότι το Βατοπαίδι επιχείρησε αυτό το μέτρο αναγκαστικά, θέλοντας να ρυθμίσει το κύμα των επισκεπτών, για να τους φιλοξενήσει όλους και να τους ταΐσει όλους... Κανένα αγιορείτικο μοναστήρι όμως ποτέ δε θα επέτρεπε να κάνει κάτι παρόμοιο... Ώστε όταν ενημέρωσαν σχετικά το γέροντα Γρηγόριο, αυτός ξαναρώτησε με ειρωνεία:
– Λοιπόν, έβαλαν ράμπα? Χμ... Και ταμείο βεβαίως, εγκατέστησαν, έτσι? Και τι, δίνουν και αποδείξεις;
Αν αναλογιστούμε όλη την αγιορείτικη παράδοση και την αντιπαράθεση των αγιορειτών στις νόρμες που επιβάλλει η Ευρωπαική Ένωση, μπορούμε να αντιληφθούμε τον έντονο σαρκασμό,.
Έτσι με μία χτυπητή φράση έδωσε να καταλάβουν ότι δεν πρέπει πάντα να εισάγουμε στο Άγιον Όρος αυτό που είναι συνηθισμένο στον “προοδευτικό” δουλοπρεπή κόσμο. Μπορεί να αποτελέσει σκάνδαλο, όπως και έγινε. Τελικά, στο ίδιο το Βατοπαίδι δε χάρηκαν με την καινοτομία τους. Η φωνή του γέροντα, δοσμένη στην εποχή μας, είναι η φωνή της επίπληξης. Με αυτήν παλιότερα, λες και ήταν μαστίγιο, οι εκλεκτοί προφήτες ξεσκόνιζαν την κοινωνία από τις βρωμιές.
Ο γέροντας Γρηγόριος είχε το χάρισμα της προορατικότητας. Κάποια πράγματα τα προφήτευσε υπαινικτικά. Δεν έχω καμία αμφιβολία για αυτό. Ανθρωπίνως, όλοι εμείς που γνωρίσαμε το γέροντα και θεωρούμε τον εαυτό μας θαυμαστές του, θλιβόμαστε που έφυγε, αλλά την ίδια στιγμή ξέρουμε ότι εμφανίστηκε νέος προσευχητής και πρεσβευτής για όλους μας στον Κύριο, στον Ουρανό,
Ας προσευχόμαστε και εμείς για τον κεκοιμημένο αρχιμανδρίτη Γρηγόριο.
Μαξίμ Κλιμένκο
Το κείμενο ετοίμασε η Όλγα Ορλόβα
Μετάφραση: Αναστασία Νταβίντοβα

Και στους πιο δύσκολους καιρούς θα μπορέσει εύκολα να σωθεί αυτός που θα ασχοληθεί με επιμέλεια με την προσευχή του Ιησού, ανεβαίνοντας με την συχνή επίκληση του ονόματος του Υιού του Θεού στην αδιάλειπτη προσευχή.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

~Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα

΅Εσείς με ποιόν είστε, κ. Δήμαρχε;


Αποτέλεσμα εικόνας για ο μπακογιανης
Να είμαστε λίγο προσεκτικοί - φιλικά το λέω. Και να μην παίζουμε με πράγματα που δεν πολύ-καταλαβαίνουμε.
Κι αυτό φιλικά. Πάντα…
Θα αναγερθεί, λέει, «μνημείο» προς στιγμήν των θυμάτων των ρατσιστικών στερεοτύπων και της ομοφοβίας!
Στο μέρος όπου «δολοφονήθηκε βάναυσα», λέει, ο Ζακ Κωστόπουλος…
Απόφαση του νέου Δημάρχου Αθηνών αυτή.
Κακή απόφαση. Κάκιστη
Ο Ζακ πήγε να ληστέψει ένα κοσμηματοπωλείο της γειτονιάς (από αυτά που πουλάνε βέρες, λουράκια και βαπτιστικά κυρίως, όχι πανάκριβα τιμαλφή για κυρίες). Κλείστηκε μέσα στο μαγαζί και άρχισε να το καταστρέφει.
Ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης – που τον είχαν ληστέψει ξανά πριν μερικούς μήνες – ειδοποίησε την Αστυνομία και περίμενε να έλθει να συλλάβει τον επίδοξο ληστή.
Ο οποίος παγιδευμένος καθώς ήταν μέσα στο μαγαζί (είχε κλειδώσει αυτόματα η πόρτα ασφαλείας), αφού έσπασε τις εσωτερικές προθήκες, άρχισε να σπάει και τις βιτρίνες για να διαφύγει.
Ο ιδιοκτήτης ήθελε να τον εμποδίσει.
Κι όταν αυτός πήγε να πέρασει σούρνοντας από τα σπασμένα γυαλιά, τον κλότσησε. Ο ληστής σηκώθηκε απτόητος, ματωμένος από τα γυαλιά που ο ίδιος είχε σπάσει και έτρεξε να φύγει.
Κάποιος διασώστης που είχε φτάσει στο μεταξύ, του προσέφερε τις πρώτες βοήθειες. Αλλά εκείνος μετά την επίδεση του τραύματος, απείλησε και τον… διασώστη! Με ένα σπασμένο κρύσταλλο που κρατούσε ως «όπλο».
(Το οποίο θεωρείται «όπλο» και είναι«όπλο»! Και πολύ θανατηφόρο μάλιστα…)
Στο μεταξύ έφτασαν και αστυνομικοί που επιχείρησαν να τον συλλάβουν. Αλλά εκείνος αντιστεκόταν και τους απειλούσε.
Συνεπλάκησαν μαζί του, και προφανώς τον χτύπησαν. Δεν γίνεται αλλιώς σε αυτές τις περιπτώσεις.
Όταν του φόρεσαν τις χειροπέδες τον παρέδωσαν στο ασθενοφόρο να τον πάει στο νοσοκομείο. Στο δρόμο κατέληξε.
Η πρώτη πραγματογνωμοσύνη που έγινε στο σώμα, απεφάνθη ότι ΔΕΝ πέθανε από τα χτυπήματα. Ότι τα τραύματα που έφερε ήταν όλα «επιπόλαια».
Η επόμενη πραγματογνωμοσύνη που έγινε μέρες μετά, απεφάνθη ότι όταν πέθανε δεν ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών (ήταν, ωστόσο, γνωστός τοξικομανής).
Κι έτσι παραπέμφθηκαν οι αστυνομικοί που συνεπλάκησαν μαζί του κυρίως – όχι ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης του καταστήματος, που είχε πάει να ληστέψει αρχικά.
Τελικά υπήρξαν ενδείξεις ότι η δεύτερη πραγματογνωμοσύνη ήταν ελαφρώς… «πειραγμένη»!
Γιατί στο οπτικό υλικό που υπάρχει φαίνεται εξ αρχής να έχει συμπεριφορά τοξικομανούς που βρίσκεται υπό «επήρεια ουσιών».
Αλλά και οι «υπερασπιστές» του αυτό έλεγαν αρχικά:
  • --Δεν τον βλέπατε ότι ήταν «φτιαγμένος»; Γιατί τον χτυπούσατε;
Αλλά αν ήταν υπό επήρεια ναρκωτικών, τότε μπορεί να πήγε από υπερβολική δόση!
Ή από το συνδυασμό των ουσιών που είχε πάρει πριν, με το στρες που του προκάλεσε η απόπειρα σύλληψής του.
Για να θεμελιωθεί δολοφονία έπρεπε να αποδειχθεί, μεταξύ άλλων, ότι οι ουσίες δεν είχαν καμία σχέση με το θάνατό του.
Πώς όταν έγινε το περιστατικό ήταν «καθαρός». Αλλά αυτό διαψεύδεται από το ίδιο το οπτικό υλικό. Και από τις μαρτυρίες όλων! Ακόμα και του διασώστη.
Και «φτιαγμένος» ήταν και πολύ επιθετικός! Μέχρι και τον άνθρωπο που του επέδεσε τα τραύματα απείλησε. Και αυτό υπάρχει καταγεγραμμένο στο βίντεο.
Τα πραγματικά αίτια θανάτου, είναι άγνωστα ακόμα. Η δίκη δεν έχει γίνει. Και οι κατηγορίες είναι λίγο στον αέρα.
Αλλά ο κύριος Δήμαρχος απεφάνθη ήδη ότι ήταν… «βάναυση δολοφονία»!
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο άτυχος, ο Ζάκ δεν έπεσε θύμα «στερεοτύπων και …ομοφοβίας»!
Ο επίσης ο άτυχος ηλικιωμένος καταστηματάρχης που τον έβλεπε να του σπάει το μαγαζί, ούτε ήξερε, ούτε μπορούσε να ξέρει, ότι ο Ζακ ήταν… ομοφυλόφιλος!
Έβλεπε κάποιον άγνωστο να του καταστρέφει την περιουσία και προσπάθησε να τον κρατήσει – κλωτσώντας, όπως μπορούσε τέλος πάντων – μέχρι να έλθει η Αστυνομία.
Το τελευταίο πράγμα που μπορούσε να γνωρίζει (και το τελευταίο που τον ενδιέφερε, προφανώς) είναι οι… σεξουαλικές προτιμήσεις του επίδοξου ληστή!
Κι ύστερα, ο ηλικιωμένος καταστηματάρχης (μεγαλύτερός του κατά 40 χρόνια τουλάχιστον!), έγινε στόχος όλων αυτών των συμμοριών, των τάχα μου «αλληλέγγυων», που του επιτέθηκαν και του φώναζαν:
  • --«Στους νοικοκυραίους θα βάλουμε γκαζάκι»!
Ακούτε, κ. Κώστα Μπακογιάννη;
Αυτά φώναζαν – και έκαναν - οι υποστηρικτές του Ζακ.
Αν θέλετε να κάνετε «μνημείο θυμάτων», κάντε το στον άγνωστο μεροκαματιάρη, που του σπάνε το μαγαζί κατά βούλησιν, πάσης φύσεως «καλόπαιδα».
Ομοφυλόφιλοι ή straight, αδιάφορο, «φτιαγμένοι» ή καθαροί από ουσίες, με κουκούλες ή χωρίς, για να βρουν τη δόση τους ή απλώς για πλάκα.
Οι «νοικοκυραίοι» είναι τα πραγματικά θύματα της πόλης στην οποία βγήκατε Δήμαρχος. Αυτοί την κρατάνε ζωντανή (ακόμα).
Αυτοί, αν φύγουν, η πόλη θα παραδοθεί απολύτως στις συμμορίες των μπαχαλάκηδων και των λαθρομεταναστών (ήδη έχει αρχίσει και έχει προχωρήσει πολύ).
Τους «νοικοκυραίους» πρέπει να κρατήσετε κι όχι να τους προσβάλετε, τιμώντας όσους τους έχουν σακατέψει μέχρι στιγμής!
Οι αστυνομικοί όταν εμπλέκονται με ένα κακοποιό που αρνείται να παραδοθεί, είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουν βία.
Αν διαφωνείτε σε αυτό, παρακαλώ ζητήστε να διαλυθεί η Αστυνομία! Αν χρησιμοποίησαν «υπερβολική βία», αυτό θα φανεί στη δίκη.
Η οποία ακόμα ΔΕΝ έχει γίνει.
Κι εσείς, πριν γίνει η δίκη, βγάλατε κι όλα την απόφαση.
Ότι λέει «δολοφονήθηκε βάναυσα».
Δυστυχώς, σε αυτό το περιστατικό ένας νέος άνθρωπος έχασε τη ζωή του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τον «δολοφόνησαν». Εκείνος πήγε να ληστέψει. Και κάποιοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν.
Το τι ακριβώς έγινε, δεν το γνωρίζουμε. Πάντως στο βίντεο που υπάρχει φαίνεται να είναι οπλισμένος (με ένα σπασμένο κρύσταλλο, νωρίτερα ίσως και με μαχαίρι) να αντιστέκεται και να απειλεί.
Σε όλες τις ευνομούμενες χώρες του κόσμου, κύριε Δήμαρχε, άτομο που προσπαθεί να ληστέψει, διαφεύγει, δεν παραδίδεται και παραμένει οπλισμένο απειλώντας, θεωρείται απολύτως επικίνδυνο!
Και η αστυνομία υποχρεούται να χρησιμοποιήσει βία για να τον συλλάβει.
Σε καμία χώρα του κόσμου, ο δράστης μιας απόπειρας ληστείας δεν γίνεται «ήρωας» μετά θάνατον, ούτε θεωρείται θύμα – ιδιαίτερα αν προηγουμένως έχει ο ίδιος απειλήσει αθώους!
Ακούτε, κ. Δήμαρχε; Σε καμία!
Ανακαλέσατε παρακαλώ, την - ανόητη - απόφασή σας, να του κάνετε και «μνημείο» από πάνω.
Κι άλλη φορά, ΜΗ δίνετε εξετάσεις «ορθοφροσύνης» σε περιθωριακές ομάδες αντικοινωνικής συμπεριφοράς (που βάζουν γκαζάκια στους νοικοκυραίους»).
Η πλειοψηφία που σας εκλέγει, είμαστε εμείς!
  • Η κοινωνία, είμαστε εμείς.
  • Αυτοί, μισούν την κοινωνία.
  • Μισούν κι εσάς, τελικά!
  • Μισούν ακόμα και τον ίσκιο τους.
ΥΓ.1 Ζώ σε ένα σπίτι με τη σύζυγό μου, δύο παιδιά και δύο γατιά. Αν μπουν κλέφτες στο σπίτι μου το βράδυ, τι λέτε ότι πρέπει να κάνω;
Να σας πω, λοιπόν, τι ΔΕΝ θα κάνω:
Δεν θα κάνω ότι… κοιμάμαι! Αν ήμουν μόνος μου, θα το σκεφτόμουν. Αλλά με γυναικόπαιδα στο σπίτι και με άγνωστους να με ληστεύουν, δεν έχω τέτοιο δικαίωμα. Γιατί αν μπουν στο δωμάτιο της κόρης μου, δεν πρόκειται να της πω να κάνει πως κοιμάται κι εκείνη, ή… «να κάτσει και να το απολαύσει»!
Δεν πρόκειται, λοιπόν, να κάνω ότι κοιμάμαι.
Επίσης ΔΕΝ θα τους ρωτήσω, αν είναι τοξικομανείς που ψάχνουν για τη δόση τους, ώστε να δείξω «κατανόηση».
Και τέλος, ΔΕΝ θα τους ρωτήσω τις… σεξουαλικές τους «προτιμήσεις», γιατί δεν με ενδιαφέρουν.
Θα τους ζητήσω να φύγουν, κι αν δεν το κάνουν, θα πέσω πάνω τους με πολύ άγριες διαθέσεις, κύριε Δήμαρχε.
Μα πολύ-πολύ άγριες διαθέσεις!
Κύριε Δήμαρχε…
  • --Αν με «φάνε» - πράγμα πιθανό – αναρωτιέμαι: Θα μου κάνετε μνημείο; Κι εμένα;
Πολύ θα ήθελα να το ξέρω. Από πριν...
Όπως και να το κάνεις, είναι μια παρηγοριά!
Όμως, αποκλείεται! Δεκάδες νοικοκυραίοι έχουν χάσει τη ζωή τους τα τελευταία χρόνια από ληστές που μπήκαν βραδιάτικα στο σπίτι τους.
Σε κανένα δεν στήθηκε μνημείο.
  • --Αν πάλι – παρ’ ελπίδαν – εγώ τους «φάω», τι θα γίνει; Θα τους κάνετε μνημείο; Και σε αυτούς;
Αν όχι, γιατί τους αδικείτε τους καημένους. Μόνο στο Ζάκ;
Αν ναι - αν κάνετε και σε αυτούς μνημείο - τότε σε πολύ «κακή φάμπρικα» μπήκατε.
Εκείνο που θέλω να πω κ. Δήμαρχε, είναι ότι δεν έχουμε εμείς αρνητικά στερεότυπα κατά των ομοφυλοφίλων, ούτε κατά των τοξικομανών - τους τελευταίους, μάλιστα, τους λυπόμαστε.
Αλλά γι’ αυτούς που μπαίνουν στα σπίτια και στα μαγαζιά για να ληστέψουν και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή όσων βρίσκονται μέσα, αυτούς, πράγματι ΔΕΝ τους γουστάρουμε καθόλου!
Αλλά και ο Νόμος δεν τους γουστάρει, απ’ ό,τι θυμάμαι!
Τώρα πέστε μας κι εσείς, πώς νιώθετε απέναντι σε όσους υπερασπίζονται το σπίτι τους; Πώς νιώθετε απέναντι στους νοικοκυραίους που υφίστανται επίθεση;
Αυτούς θα τους υπερασπιστείτε ποτέ;
Ή μήπως εσείς είστε που έχετε εντελώς… «αρνητικά στερεότυπα» εναντίον των νοικοκυραίων;
ΥΓ.2 Κάποιοι θα πουν, ότι ο Νόμος δεν επιτρέπει την Αυτοδικία! Ασφαλώς. Κανείς δεν θέλει την Αυτοδικία.
Αλλά εδώ δεν μιλάμε για «αυτοδικία». Μιλάμε για Αυτοάμυνα!
Και ο νόμος επιτρέπει ΠΛΗΡΩΣ την Αυτοάμυνα.
Να τι προβλέπει το Άρθρο 22 του Ποινικού Κώδικα, κ. Δήμαρχε (θα έπρεπε να το γνωρίζετε):
1. Δεν είναι άδικη η πράξη που τελείται σε περίπτωση άμυνας.
2. Άμυνα είναι η αναγκαία προσβολή του επιτεθέμενου στην οποία προβαίνει το άτομο, για να υπερασπισθεί τον εαυτό του ή άλλον από άδικη και παρούσα επίθεση που στρέφεται εναντίον τους.
3. Το αναγκαίο μέτρο της άμυνας κρίνεται από το βαθμό επικινδυνότητας της επίθεσης, από το είδος της βλάβης που απειλούσε, από τον τρόπο και την ένταση της επίθεσης και από τις λοιπές περιστάσεις.
Η Αυτοάμυνα νοείται απέναντι σε «παρούσα επίθεση» και άμεση απειλή.
Η Αυτοδικία είναι η εκ των υστέρων εκδίκηση.
Ο άνθρωπος που του καταστρέφουν το μαγαζί βρίσκεται σε Αυτοάμυνα!
Ο άνθρωπος που μπήκαν μέσα στο σπίτι του το βράδυ για να τον ληστέψουν βρίσκεται σε Αυτοάμυνα.
Και αν η αντίδραση του αμυνόμενου είναι «υπερβολική»;
Ποιος θα το κρίνει αυτό;
Την ώρα που αντιμετωπίζεις την απειλή, δεν ξέρεις τι μπορεί να σου κάνει, όπως δεν ξέρεις τι μπορείς να του κάνεις εσύ (εκτός κι αν έχεις εκπαίδευση στις πολεμικές τέχνες - και πάλι δεν είσαι απόλυτα σίγουρος). Με δύο λόγια όταν αμύνεσαι, στα καλά καθούμενα, βρίσκεσαι σε ταραχή και φόβο.
Εν πάση περιπτώσει ο Ποινικός Κώδικας το προβλέπει κι αυτό σαφώς – Άρθρο 23:
Όποιος υπερβαίνει τα όρια της άμυνας… μένει ατιμώρητος και δεν του καταλογίζεται η υπέρβαση, αν ενέργησε με αυτόν τον τρόπο εξαιτίας του φόβου η της ταραχής που του προκάλεσε η επίθεση.
Τελικό συμπέρασμα:
Ο Νόμος είναι σαφώς μαζί μας, κύριε Δήμαρχε. Είναι 100% μαζί μας. Με μας – τους νοικοκυραίους!
Εσείς; Με ποιόν είστε εσείς, κύριε Δήμαρχε;
Πολύ θα θέλαμε να ήσασταν μαζί μας.
Αυτό όμως, πρέπει να το θέλετε κι εσείς.
Το θέλετε;
 Θανάσης Κ.

Ο μουσουλμάνος Μουσταφά από την Πόλη και προσκυνητής στο Ιάσιο:Αγαπώ πολύ την Οσία Παρασκευή

"Μηδεὶς τὸ ἑαυτοῦ ζητείτω, ἀλλὰ τὸ τοῦ ἑτέρου ἕκαστος".

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, πουλί και υπαίθριες δραστηριότητες
(Α' Κορ. 10, 24)

Παράλυτοι ομολογητές

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, ωκεανός, παραλία, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση
Ιερομονάχου Προδρόμου Νεοσκητιώτου.

Συνδέομαι με μία μαρτυρική οικογένεια, του κυρίου Νικολάου Μαρκαντώνη εξ Αθηνών. Τα τρία παιδιά τους γύρω στα 15- 16 τους χρόνια και το ένα μετά το άλλο το άλλο παρέλυον. Ο Ανδρέας πρώτος κατά σειράν και μετά ακολουθούσαν και οι δύο αδελφές του.

Οι ευσεβείς γονείς των αγογγύστως σήκωναν τον βαρύ σταυρό της οικογενείας των, έχοντας ως είναι επόμενο και τον δικό τους προσωπικό σταυρό, της δικής τους ασθενείας λόγω της κοπώσεως. Η κάθε ημέρα τους, μαρτυρική ενασχόλησις με τους τρεις παραλύτους μάρτυρας. Η πίστις των γονέων αλλά και των παιδιών μεγάλη. Νομίζω ότι η υπομονή όλων αυτών που ζουν αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, συμβάλλει τα μέγιστα στην απόκτησι της Θείας Χάριτος.

Ο Ανδρέας βρίσκεται τώρα εις τους ουρανούς μαζί με τους ομολογητάς Μάρτυρας κατά τον λόγο του γέροντος Παϊσίου.
Οι γονείς και οι αδελφές του με διαβεβαιώνουν ότι είχε σε μεγάλο βαθμό το χάρισμα της διοράσεως.
Με την ευλογία του γέροντός μου πήρα για λίγες ημέρες τον παράλυτο Ανδρέα εις το μοναστήρι, για μία αλλαγή παραστάσεων αλλά και δια να ξεκουράσω λίγο τους ταλαιπωρημένους γονείς του.
Έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά ομολογώ και ντρέπομαι γι’ αυτό, ότι δεν τα κατάφερα για πολύ. Εξετίμησα ακόμη περισσότερο την υπομονή των γονέων του, ενώ εγώ την έχασα γρήγορα.

Ζούσαμε τα σωτήρια πάθη του Κυρίου μας.

Η κατάνυξη του Ανδρέα διεφαίνετο κατά τις ακολουθίες της Μ. Εβδομάδος, επειδή συνέπασχε μετά του Κυρίου, και ζούσε έντονα το Θείον Πάθος.
Οι ιερείς δυσκολεύονταν ιδιαίτερα να κοινωνήσουν τον Ανδρέα, λόγω των αναφιλητών και των κατανυκτικών δακρύων του.
Την ημέρα της ζωηφόρου Αναστάσεως του Κυρίου μας, ο Ανδρέας μου εξεδήλωσε την επιθυμία του να γίνη μοναχός. Μου έφερε ως παράδειγμα και πρότυπο, τον γνωστό αγιογράφο Βασίλειο Λέπουρα, ο οποίος έγινε μοναχός Ραφαήλ, όντας παράλυτος. Το θεωρούσε και ήτο ασφαλώς μεγάλη ευλογία γι’ αυτόν.
Του είπα ότι καλόν είναι να πάρουμε τη γνώμη και άλλων φωτισμένων γερόντων και ειδικά του γέροντος Παϊσίου.

Ανέβηκα προς τούτο στις Καρυές και πήρα το ευλογημένο μονοπάτι προς την «Παναγούδα». Ο γέροντας αφού με καλωσόρισε με πήγε στο Ναΰδριο και προσκύνησα το άγιο Λείψανο του αγίου Αρσενίου του Καπαδόκκου, διότι του το ζήτησα. Μετά αφού με έβαλε και κάθισα στο στασίδι του αναγνώστου και ψάλτου (είναι το ίδιο στα ναΰδρια των κελλιών), κάθισε και αυτός στο ιδικό του και με μια πρωτοφανή σοβαρότητα μου λέγει:
«Να πης στον Ανδρέα ότι δεν χρειάζεται να γίνη μοναχός. Αυτοί που υποφέρουν και υπομένουν αγογγύστως το μαρτύριο της παραλυσίας σε τούτη τη ζωή, λαμβάνουν τον στέφανον του Ομολογητού εις την άλλη».
Η έως τέλους υπομονή εξασφαλίζει τον Παράδεισον αλλά και τον στέφανον στους αγωνιστάς.
Ενώ τελείωσε τους λόγους αυτούς με ρώτησε τον λόγο της επισκέψεώς μου. Είχε όμως προλάβει και απαντήσει εις τις δικές μου ερωτήσεις πριν καν τις εκφράσω!

Ο γέροντας θεωρούσε γενικά τις ασθένειες σαν μια μεγάλη ευλογία του Θεού, αλλά αυτούς που δοκιμάζονταν με σοβαρές ασθένειες ή με παραλυσία τους εσέβετο και τιμούσε ως μάρτυρας και έτσι τους αποκαλούσε, μάρτυρας ή ομολογητάς.
Προσευχόταν γι’ αυτούς όχι για να τους απαλλάξει ο Θεός από τις ασθένειες, αλλά να τους ενδυναμώσει και ενισχύση ώστε να υπομένουν καρτερικά τον Σταυρόν τους. Τους συνιστούσε να ασχολούνται με την ευχή και έτσι θα είναι ευτυχισμένοι και θα βρίσκουν χαρά μέσα στον πόνο τους.
Μέσα στις σωματικές ασθένειές σου θα τελειωθεί η δύναμις του Κυρίου και θα δοξάζεται ο Θεός, έλεγε.Υπομένοντας καρτερικά γίνεσαι υγιής ψυχικά και μιμείσαι τους Αγίους Μάρτυρας.
Ας έχουμε την ευχήν του Οσίου Γέροντος αλλά και τις πρεσβείες των παραλύτων ομολογητών που με μεγάλη παρρησία κυκλώνουν τον Θρόνο του Θεού!


Από το βιβλίο: Δράγματα αειζωοτροφίας, Ό,τι ενθυμούμαι από τις επισκέψεις μου στον Γέροντα Παΐσιο. Ιερομονάχου Προδρόμου Νεοσκητιώτου. Ιδιωτική Έκδοση. 01 Ιουλίου 2007.

Το Άγιον Όρος με τον γερο Άθωνα ,από τη Σιθωνία

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, βουνό, ουρανός, σύννεφο, φύση, υπαίθριες δραστηριότητες και νερό

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς εὐχαριστεῖ τόν Μητροπολίτην Κυθήρων καί διακηρύσσει ὅτι δικαιώνονται πλήρως ὅσοι ἐναντιώνονται στήν ἄκυρη Aὐτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν


ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ
Ἐν Πειραιεῖ τῇ15ῃὈκτωβρίου 2019
Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς εὐχαριστεῖ τόν Μητροπολίτην Κυθήρων καί διακηρύσσει ὅτι δικαιώνονται πλήρως ὅσοι ἐναντιώνονται στήν ἄκυρη Aὐτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν
Αἰσθάνομαι τήν ἠθική ὑποχρέωση δημοσίως νά ἐκφράσω τήν ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη μου στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ  διά τήν πεπαρρησιασμένην, οὐσιαστικωτάτην καί ἀκριβοδικαίαν ἔκθεσιν τῶν διαδραματισθέντων κατά τήν ἔκτακτη σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς 12/10/2019 πού ἀποδεικνύει τό ἀδαμάντινον ἦθος καί τήν τεραστίαν πνευματικήν ποιότητα τοῦ Σεβ. ἁγίου Κυθήρων. Ὀφείλω νά διευκρινίσω ὅτι ὁ Σεβ. καταγράφων τά γεγονότα τῆς συγκληθείσης ἐκτάκτου Ἱεραρχίας, ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐπικοινωνίας μέ τήν ἐλαχιστότητά μου, ἀπέδωσε τήν πραγματικότητα τῆς παρεμβάσεώς μου κατά τήν διαδικασίαν, γράφων χαρακτηριστικῶς:«Εἰς αὐτό τό «μῆκος κύματος» ἐκινήθησαν καί οἱ Σεβ. Μητροπολῖται: Καισαριανῆς Δανιήλ, Μεσογαίας Νικόλαος, Πειραιῶς Σεραφείμ (διεισδύσας ἐπιτυχῶς εἰς τήν προβληματικήν τοῦ ὅλου θέματος ἀπό κανονικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς πλευρᾶς) καί ἡ ταπεινότης μου», διαλύων οὕτω ὡς αὐτόπτης καί αὐτήκοος μάρτυς τήν εἰς βάρος μου παρασιώπηση. Τόν εὐχαριστῶ ἐκ βάθους ψυχῆς δεόμενος τοῦ Παναγίου Κυρίου τῆς Ἐκκλησίας μας καί Δομήτορος ὅπως ἐπιδαψιλεύει εἰς Αὐτόν εὐδαίμονα ἔτη πλήρη χαρίτων καί εὐλογιῶν, ἐπ’ ἀγαθῷ καί προόδῳ τῆς λογικῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ.


Ἐν ταὐτῷ εἰλικρινῶς ἐκφράζω τήν εὐγνωμοσύνη μου στόν Πανάγιο Θεό διά τήν ἄμεση δικαίωση ὅλων τῶν μελῶν τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας πού ἑπόμενα τῶν ἱερῶν Κανόνων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως ἀρνοῦνται τήν ἄκυρη Αὐτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν, καθηρημένων, ἀναθεματισμένων καί ἀχειροτονήτων τῆς Οὐκρανίας τήν ὁποίαν «ἀπένειμε!!!» ὁ φερόμενος ὡς «Μητροπολίτης Κιέβου» κ. Ἐπιφάνιος, ὁ ὁποῖος μίαν ἡμέρα μετά τήν ἀναγνώριση ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «τελῶν» ἐκκλησιαστικά ἐγκαίνια τοῦ «Ἱ. Ναοῦ Παναγίας Προστασίας» στήν περιοχή Βαράς εἶχε ὡς «συνιερουργό» τόν Ρωμαιοκαθολικό «κληρικό» Βασίλειο Πλατότκα μέ πλήρη ἱερατική ἀμφίεση, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν σχετική δημοσίευση καί τίς φωτογραφικές ἀπεικονίσεις τοῦ ἱστολογίου ΡΟΜΦΑΙΑ (romfea.gr). 

Συνεπῶς οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν εἶναι μόνο ἀνίεροι εἶναι καί κακόδοξοι καί ἀθεόφοβοι. Ἑπομένως τό νά ζητεῖται ἀπό τίς αὐτοκέφαλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἡ ἀναγνώρισίς τους εἶναι τό λιγότερο ἐξωφρενικό.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Φλαμίνγκο στη φθινοπωρινή λίμνη Κερκίνη

Φλαμίνγκο στη φθινοπωρινή λίμνη Κερκίνη
Φωτογραφία: ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΖΕΚΑΣ/EUROKINISSI

Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος: «δεν έλαβε χώρα κάποια ψηφοφορία κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης»


«Να μην φορτωθούμε το βάρος του σχίσματος»
Για την ανάγκη να επικρατήσει η ενότητα και να γεφυρωθούν οι αντιπαραθέσεις έκανε λόγο, μεταξύ άλλων, ο  Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος σε  συνέντευξη στο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «Ορθοδοξία» και στον Αντώνη Μακατούνη λίγα εικοσιτετράωρα μετά την έκτακτη σύγκληση της Ιεραρχίας που είχε ως αποτέλεσμα την αναγνώριση του δικαιώματος του  Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος  Ιερωνύμου να χειριστεί το «καυτό» θέμα αναγνωρίσεως της Εκκλησίας της Ουκρανίας, αλλά και το δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχου  Βαρθολομαίου για την παραχώρηση του Αυτοκεφάλου.
Όπως αποκαλύπτει 
ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος είχε υποβάλλει σχετική επιστολογραφία στον Αρχιεπίσκοπο, εκθέτοντας τις παραμέτρους και την πολυπλοκότητα του όλου θέματος που θα απασχολήσει ή ακόμα και θα μονοπωλήσει την εκκλησιαστική επικαιρότητα τους επόμενους μήνες. Όπως λέει ο ίδιος ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές το όλο ζήτημα πρέπει να λυθεί σε επίπεδο Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, ενώ θεωρεί ότι υπήρξε βιασύνη αφού ήταν προτιμότερο το θέμα να «ωριμάσει» όπως λέει χαρακτηριστικά.
Τονίζει, επίσης, ότι δεν έλαβε χώρα κάποια ψηφοφορία κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, ενώ δεν δίστασε να απαντήσει και στα ερωτήματα όσον αφορά στα λεγόμενα ορισμένων Ιεραρχών που είδαν το φως της δημοσιότητας αναφορικά με τη στάση της  Ρωσικής πλευράς.
πηγή

Μανώλης Κωστίδης, ο ανταποκριτής του ΣΚΑΪ στην Τουρκία

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, χαμογελάει, κείμενο 

Με ένα "Press" στο δόξα πατρί, με τα τουρκικά διαπιστευτήρια στην τσέπη και με την τουρκική προπαγάνδα στα χείλη, μεταδίδει τις εξελίξεις στο πολεμικό μέτωπο της Β. Συρίας, αλλά μέσα από τα μάτια των Τούρκων. Βλέπουμε δηλαδή και ακούμε αυτά που θέλουν οι Τούρκοι. Το μόνο που ακόμα δεν μάθαμε, είναι, αν το σώβρακο του Ερντογάν έχει πάνω τον Ντόναλντ Ντακ ή τον Μίκυ Μάους!
Ο ΣΚΑΙ μας μεταδίδει τα νέα του πολέμου από την πλευρά των Τούρκων. Από τα μετόπισθεν των Οθωμανών. Αναρωτιέται κανείς, γιατί ένα καθώς πρέπει κανάλι δεν έχει στείλει έναν ανταποκριτή και στην άλλη πλευρά της σύγκρουσης, ει μη μόνο στην τουρκική;
Είναι προφανές νομίζω. Αν και δεν είναι το μόνο κανάλι που συστηματικά εκτουρκίζει την ελληνική κοινωνία, ας μην ξεχνάμε ότι ήταν επίσης εξαρχής και υπέρμαχος των Μνημονίων και γενικά τήρησε πάντα αμφιλεγόμενη και ύποπτη στάση σε όσα δραματικά απασχόλησαν την τελευταία δεκαετία τον ελληνικό λαό.
Τώρα, μαθαίνουμε από τον ανταποκριτή του ΣΚΑΙ, για το πόσο ανίκητοι είναι οι Τούρκοι, πόσο οργανωμένοι και αξιόμαχοι και πως οι Κούρδοι δεν έχουν καμία πιθανότητα αντίστασης. Για του λόγου δε του αληθές, το ίδιο μας διαβεβαίωσε και ο πολλά αστείος Καμπουράκης, στη δική του εκπομπή στο ΣΚΑΙ, όπου κατά τη διάρκεια συζήτησης για την υπεροχή των Τούρκων, έσπευσε να παρατηρήσει με δέος, ότι ούτε εμείς μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε και καλό είναι να το αποφύγουμε πάση θυσία! Άρα; Υποταγή στον Σουλτάνο.
Να σας υπενθυμίσω επίσης ότι ο Καμπουράκης υπήρξε θερμός θιασώτης των Μνημονίων επί Μέγκα, πριν τον μαζέψει ο ΣΚΑΙ από την ανεργία, για να συνεχίσει, αυτό που ξέρει να κάνει πάντα με συνέπεια.....
Όσο για τον περιβόητο τουρκικό στρατό, θα τα πούμε σε άλλη ευκαιρία...

Γ.Γ.Γ
σχόλιο :Θα συμπληρώναμε ,επέκταση της προπαγάνδας του Φαναρίου !

Σάββας ιερομόναχος Καψαλιώτης

(1913 - 1991)
Ο κατά κόσμον Ματθαίος Τριχάκης γεννήθηκε στις 15.11.1913 στο χωριό Κεφάλα Αποκορώνου Κρήτης από ευσεβείς γονείς. Είχε πέντε αδέλφια. Ο πατέρας του αναπαύθηκε όταν ήταν μικρός. Η χήρα μητέρα μεγάλωσε τα παιδιά με αυστηρές αρχές. Κατά τη στρατιωτική του θητεία αρρώστησε βαριά προς θάνατο. Έγινε καλά με τη βοήθεια της Παναγίας. Όπως έλεγε ο ίδιος: «Η Κυρία Θεοτόκος με είχε για κάπου αλλού και για να μετανοήσω, μου χάρισε τη ζωή».
Μετά την απόλυσή του από τον στρατό επισκέφθηκε τη μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη. Κατά την ακολουθία του Όρθρου, ως λέγει, αισθάνθηκε ότι ο Θεός ήταν εκεί και οι μοναχοί συνομιλούσαν μαζί Του. Έτσι αποφάσισε τη μοναχική του αφιέρωση. Με την ευχή της μητέρας του πήγε στη μονή Λογγοβάρδας της Πάρου, όπου εκάρη μοναχός από τον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο (†1980). Το 1940 επιστρατεύθηκε λόγω του πολέμου. Πολλές φορές αισθάνθηκε την προστατευτική παρουσία της Παναγίας.
Μετά τον πόλεμο ήλθε στο Άγιον Όρος κι έμεινε για λίγους μήνες κοντά στον Γέροντα Αβιμέλεχ τον Μικραγιαννανίτη (†1965), από τον οποίο πολύ ωφελήθηκε. Κατόπιν επί διετία πήγε στη μονή Κωνσταμονίτου, αλλά αρρώστησε. Πήγε στη Θεσσαλονίκη στους ιατρούς κι εκεί τον συνέλαβαν οι αντάρτες και τον καταταλαιπώρησαν. Επέστρεψε στη μονή Λογγοβάρδας, για να φύγει πάλι και να πάει στη μονή Όσιου Μελετίου Κιθαιρώνος, όπου έμεινε επί μία οκταετία. Έζησε κι εκεί πολλά θαύματα της πίστεως.
Το 1946 πήγε στην Καλύβη του Αγίου Ευσταθίου στα Καυσοκαλύβια κι έμεινε κοντά δύο χρόνια. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τις μονές Προφήτου Ηλιού Άμφισσας, Σαγματά Θηβών και Παντοκράτορος Αγίου Όρους. Από εκεί πήγε στην Καψάλα το 1976 στην έρημη Καλύβη των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου. Κατά την ορθρινή προσευχή του άγγελος Κυρίου τον θυμιάτιζε και του έδωσε μεγάλη ειρήνη και χαρά. Με τη βοήθεια της Παναγίας πάλι έγινε καλά, που ήταν άρρωστος και από κτύπημα είχε πόνους πολλούς. Ζωντανή αισθάνθηκε την παρουσία των αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου σε άλλο πάθημά του.
Το 1986 πήγε στην Καλύβη του Αγίου Νικολάου της Καψάλας, όπου είχε ζήσει και ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (†1809) και είχε γράψει μερικά από τα θεόπνευστα έργα του. Η ζωή του παπα-Σάββα κύλησε μέσα σε περιπέτειες και θαύματα. Προς το καλογέρι του, που του συμπαραστάθηκε στις ασθένειες των γηρατειών του, έλεγε: «Το ωφελιμότερον εις τον μοναχόν είναι η απομάκρυνσις πάσης συζητήσεως. Πάντοτε χάνομεν ψυχικήν ειρήνην και τη σταθερότητα της σκέψεως με την πολυλογία. Η εσωτερική εργασία χάνεται, διά τούτο είπον οι πατέρες: “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου”. Και τότε έρχεται η εσωτερική εργασία και ενώνεσαι με τον Κύριον και γίνεται ο έσω άνθρωπος πυρ κατά την δύναμιν εκάστου. Γι’ αυτό “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου” και ευρίσκομεν αυτό που ζητούμε, δηλαδή έρχεται η ευχή το: “Κύριε Ιησού Χριστέ και είναι πυρ που καταναλίσκει τας ματαίας σκέψεις και λογισμούς. Και, αφού φύγουν όλα αυτά, τότε ενωνόμεθα με τον Θεόν …».
Προαισθάνθηκε το τέλος του. Τον Ιούλιο του 1991 έγραφε στο ημερολόγιό του: «Αι ημέρες μου φεύγουν, η ζωή μου είναι προς το βασίλεμα, γι’ αυτό, πάτερ Σάββα, ετοιμάσου να κοινωνήσης, να λάβης την χάριν του Κυρίου, ίνα σε συνοδεύση εις την άλλην ζωήν. Η Κυρία Θεοτόκος μας περιμένει με ανοικτάς αγκάλας όλους τους πιστούς». Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 15.10.1991.
Πήγες – Βιβλιογραφία
Αλυπίου Καψαλιώτου μοναχού, Γέρων Σάββας ο Αγιορείτης (1913-1991), Άγιον Όρος 2006.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Γ’ – 1984-2000, σελ. 1303-1305 , Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.



Γέρων Σάββας Καψαλιώτης. Μου είπε «ζούμε στον καιρό του Αντίχριστου, εγώ δεν θα τον προλάβω, εσύ όμως θα τα ζήσεις αυτά».
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΡΑΚΟΒΑΛΗΣ
Ο γέρων Σάββας
«Διότι το να έχει κανείς επίγνωση του αληθινού Θεού είναι όλες οι αρετές μαζί» Σοφία Σολομώντος
Ένας άλλος κάτοικος αυτής της περιοχής, της Καψάλας, ήταν και ό γέρο-Σάββας.
Ήταν ψηλός, γύρω στο 1.90, μελαχρινός πού είχε ασπρίσει και αδύνατος. Όταν τον γνώρισα πρέπει να είχε γύρω στα 70 χρόνια ζωής. Ελαφρά καμπουριασμένος και όταν ήταν κουρασμένος έσερνε λίγο το πόδι του. Όταν τον έβλεπες έλεγες μέσα σου «τί λεβεντόγερος είναι αυτός». Πραγματικά τον θαύμαζα για την λεβεντιά του και την ανδρεία του. Ήταν Κρητικός.
Τα κουτσομπολιά της περιοχής του καταλόγιζαν σαν μειονέκτημα ότι είχε αλλάξει πολλούς τόπους, σαν μοναχός και αυτό δεν ήταν καλό σημάδι.
Όμως εγώ του είχα μία μεγάλη συμπάθεια πού μου την ανταπέδιδε και αυτός.
Ό π. Παΐσιος μου είχε μιλήσει γι' αυτόν με πολύ καλά λόγια, αλλά δεν ήταν μόνον αυτός ό λόγος πού τον συμπαθούσα. Ήταν αυτός ό ίδιος, ή λεβεντιά του, ή αρετή του, ή χάρις πού αναπαυόταν πάνω του και του έδιναν μία γλυκύτητα.
Οπότε περνούσα από το κελί του, σπάνια βέβαια, με καλοδεχόταν και μου μιλούσε.
Απ' όλες τις κουβέντες του, θυμάμαι κυρίως μία, πού τυπώθηκε στο μυαλό μου εξ αιτίας της βεβαιότητας, με την οποία μου την είπε. Είπε «ζούμε στον καιρό του Αντίχριστου, εγώ δεν θα τον προλάβω, εσύ όμως θα τα ζήσεις αυτά». Δεν πολύ χαμπάριζα τότε για τον Αντίχριστο. Αργότερα έμαθα περισσότερα και αργότερα εκτίμησα το βάρος της κουβέντας.
Το γεγονός όμως πού μ' έκανε να τον θαυμάσω ακόμα περισσότερο και να υποπτευθώ τον μεγάλο πνευματικό πλούτο πού έκρυβε μέσα στην ψυχή του, την δόξα της ψυχής του δηλαδή, θα σας το διηγηθώ αμέσως παρακάτω.
Πλησίαζε ή 15η Αυγούστου. Ή εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όλο το Αγιον Όρος εόρταζε, από άκρη σ' άκρη. Το περιβόλι της Παναγίας τιμούσε, δοξολογούσε, χαιρόταν την προστάτιδα του, την Παναγία.
Σ' όλα τα μοναστήρια γινόντουσαν αγρυπνίες προς τιμήν της Παναγίας. Δεν υπήρχε μοναχός, δεν υπήρχε άνθρωπος πού να μη συμμετέχει σ' αυτή την πανήγυρη. Ετοιμαστήκαμε κι εμείς να κατεβούμε στο μοναστήρι, όπου ύπήγετο το κελί, για να πάρουμε μέρος στην αγρυπνία.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν μ' έπιασε εμένα ένας φοβερός πόλεμος. Φοβερός για μένα, για τα μέτρα μου. Για τούς πατέρες πού ήταν προχωρημένοι θα ήταν ίσως... αστείος. Για μένα όμως ήταν κάτι πού μ' έφτασε στα όρια μου... Πώς ήταν: Ξαφνικά γέμισε το μυαλό μου από σκέψεις. Αν δηλαδή μια συνηθισμένη μέρα υπήρχαν για παράδειγμα 2-3 σκέψεις στο μυαλό μου το λεπτό, ας πούμε, ξαφνικά έγιναν 100-200 σκέψεις. Με μια μεγάλη ταχύτητα, ή μία πίσω από την άλλη σπρώχνονταν να χωρέσουν, πίεζαν αφόρητα, ή μια τραβούσε από τη μια μεριά, ή άλλη από την άλλη. Δημιουργούσαν σύγχυση στο νου, πράγμα πού επιδείνωνε την πίεση. Επί πλέον όλες αυτές ήταν αρνητικές σκέψεις, κακές σκέψεις, άσχημες σκέψεις, πού όλες με προέτρεπαν να μην πάω στην αγρυπνία. Τα έχασα! Τί ήταν αυτό;... Σκεφτείτε τώρα να συμβαίνει το εξής: Κάποιος φλύαρος, πονηρός, κακός και ύπουλος να μιλάει συνέχεια κολλημένος στο αυτί σας. Να σχολιάζει τα πάντα γύρω σας, ανθρώπους και καταστάσεις με τέτοια διάθεση. Προσπαθείς να τον αντικρούσεις, να βάλεις τα πράγματα σε κάποιο λογικό πλαίσιο και αυτός να μην σου δίνει σειρά να μιλήσεις. Σε βομβαρδίζει ακατάπαυστα. Γρήγορα σε πιάνει πονοκέφαλος και αθυμία.
Κι αν βέβαια ήταν κάποιος άνθρωπος, φεύγεις μακριά του, ησυχάζεις και ηρεμείς μετά από κάποια ώρα. Τί μπορεί να κάνει κανείς όμως, όταν δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτό το φλύαρο, κακό, άσχημο στόμα; "Όταν αύτη ή κατάσταση σε ακολουθεί και στο κρεβάτι σου; Όταν αύτη ή κατάσταση κρατήσει τρεις-τέσσερεις μέρες συνέχεια;... Πρόσθεσε τώρα πάνω στα προηγούμενα και το γεγονός ότι για πρώτη φορά αντιμετώπιζα τότε τέτοιες καταστάσεις. Ήταν ένας νοητικός πόλεμος. Πόλεμος με τις σκέψεις. Ό «πόλεμος των λογισμών», όπως τον ονομάζουν οι ορθόδοξοι μοναχοί.
Γνώριζα ότι δεν ήταν ό εαυτός μου. Προσπάθησα ν' αντιδράσω. Προσπάθησα να τις διώξω! Κανένα αποτέλεσμα, μάλιστα έγιναν και πιο έντονες. Λες και τις ερέθιζα. 
Προσπάθησα με την ευχή! Εύρισκα μεγάλη αντίσταση και γρήγορα, αδύναμα, υποχωρούσα και καμπτόμενος σταματούσα.
Ήμουν αδύναμος. Δεν μπορούσα ν' αντιδράσω! Σχεδόν δεν πίστευα σ' αυτό πού μου συνέβαινε.
Ό ησυχαστής πού με φιλοξενούσε, με μια ματιά πού μου έριξε, με κατάλαβε.
- Μαζεύτηκε το μελίσσι, μου είπε χαμογελώντας. Για να δούμε, θα κάνεις υπομονή;
Όντως ήταν σαν μελίσσι αυτές οι σκέψεις, γιατί «δάγκωναν» και... πονούσαν.
Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ το βράδυ, γιατί το κακό συνεχιζόταν, και ή προσευχή μου γινόταν μηχανικά, χωρίς εσωτερική συμμετοχή.
Το πρωί το κεφάλι μου πονούσε. Ή αϋπνία είχε μειώσει τις δυνάμεις μου και είχα πια ένα γερό πονοκέφαλο. Νόμιζα ότι το μυαλό μου θα ξεβιδωθεί από τη γρηγοράδα, το στρίμωγμα και το αλλοπρόσαλλο των σκέψεων.
Το απόγευμα κατεβήκαμε στο μοναστήρι, όπου μας παραχώρησαν ένα δωμάτιο να ξεκουραστούμε λίγες ώρες πριν την αγρυπνία. Ξάπλωσα μεν, αλλά δεν μπόρεσα να ησυχάσω το νου μου.
"Άρχισε ή αγρυπνία και μπήκα στην εκκλησία πτώμα από την κούραση, το κακό συνεχιζόταν και καθώς ή κούραση μεγάλωνε εγώ γινόμουν όλο και χειρότερα.
Ό γέρο-Σάββας συμμετείχε κι αυτός στην αγρυπνία. Ήταν μοναχός πολλά χρόνια, "έμπειρος και προχωρημένος στα πνευματικά", όπως μου είχε πει ό π. Παίσιος. Ήρθε και με πλησίασε χαμογελώντας στο στασίδι όπου ήμουν σωριασμένος. Αγαπιόμασταν και χάρηκα πού τον είδα.
-  Τί γίνεται, πώς πάει ό αγώνας; ρώτησε.
-  Δύσκολα, γέροντα, είπα.
Καθώς έσκυψα να του φιλήσω το χέρι, το τράβηξε και μου έδωσε μία χαϊδευτική καρπαζιά στο κεφάλι. Τί έγινε; Πώς διαλύθηκε ή καταιγίδα; Πώς σκόρπισαν τα σύννεφα; Πώς έγινε τέτοια γαλήνη; Τί χαρά και ανακούφιση ήταν αυτή; Πού χάθηκαν όλες αυτές οι σκέψεις; Πώς σταμάτησαν έτσι ξαφνικά; Τί καρπαζιά ήταν αύτη; Τί θεία δύναμη κρυβόταν σ' αυτό το ροζιασμένο χέρι;
Σήκωσα το κεφάλι μου ξαφνιασμένος και τον κοίταξα όλος χαρά.
- Άντε πάμε να ψάλλουμε λίγο, μου λέει και τον ακολούθησα χαρούμενος στο ψαλτήρι. Καθίσαμε δίπλα-δίπλα και ψάλλαμε στην Παναγία μας. Ένοιωθα τόσο άνετα, τόσο όμορφα, τόσο γλυκά δίπλα του. Με είχε σκεπάσει για λίγο με τις πνευματικές του φτερούγες.
Ανάμεσα στα ψαλσίματα μου είπε:
- Μη φοβάσαι, σε πειράζει ό δαίμονας. Δεν έχει δύναμη. Έμενα τί μου έκανε σήμερα! Το πρωί έκανα καθιστός κομποσκοίνι. Μου έφερε έναν ελαφρύ ύπνο και τον είδα να με κοροϊδεύει. "Όρμησα πάνω του να τον διώξω και έφυγε. Καθώς έφευγε τον ρώτησα από πού είσαι; Από το Ικόνιο, από το Ικόνιο φώναξε και χάθηκε. Εκεί από τη Μικρά Ασία. Είχαν πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς εκεί. Ξύπνησα μετά και τον άκουγα πού φώναζε μέσα από το ρουμάνι, άλλοτε σαν ζώο, σαν γουρούνι, σαν... παράξενος, όλο αγριάδα. Για να μας φοβίσει το κάνει, να σταματήσουμε την προσευχή. "Όμως δεν έχει δύναμη, μόνο ψευτοφοβέρες κάνει από μακριά. Τον έχει δεμένο ό Θεός. Δεν τον αφήνει ελεύθερο, αλλιώς αυτός θα μας σκότωνε, θα μας έκανε κομμάτια.
Μη φοβάσαι, μας προστατεύουν ή Παναγία και οι Άγιοι.
Τί να φοβηθώ;... Έπλεα σε πελάγη χαράς!... Δέ μου είχε μόλις προ ολίγου ό γέροντας αποκαλύψει την πνευματική του δύναμη; Δέ με γλύτωσε απ' αυτό τον μπελά; Δεν έδιωξε μακριά μου το δαίμονα; Εγώ χαιρόμουν πού ό Θεός μου αποκάλυψε έναν ακόμη αληθινό μοναχό.
Καθώς προχωρούσε ή αγρυπνία, μπήκαν άλλοι άνθρωποι μεταξύ μας και χωρίσαμε με το γέροντα. Έβγαλα την αγρυπνία κανονικά από 'κει και ύστερα.
Μετά την αγρυπνία ξεκουραστήκαμε, και το πρωί όταν ξύπνησα, ό γέρο-Σάββας είχε φύγει από το μοναστήρι για το ησυχαστικό κελλάκι του.
Αυτό το ελαφρό χτυπηματάκι στο κεφάλι, έμοιαζε τόσο με αυτά πού μου έδινε ό γέρο-Παίσιος πού σχεδόν αυτόματα χους συσχέτισα τούς δύο τους.
Βέβαια ή «ένταση» της Χάριτος του γέροντος Παϊσίου, όπως την βίωσα εγώ, ήταν πολύ μεγαλύτερη. "Όμως ποιος μου λέει ότι αν ό πνευματικός κίνδυνος, ό πνευματικός αγώνας πού αντιμετώπιζα, ήταν πιο μεγάλος, ποιος μου λέει ότι δεν θα ανταποκρινόταν και σ' αυτό με μεγαλύτερη χάρη και ό γέρο-Σάββας;
Αλλά τί σημασία έχουν όλα αυτά; Είναι σαν να κοιτάς δυο ουρανοξύστες πού χάνονται στα βάθη του ουρανού και να προσπαθείς να μαντέψεις ποιος είναι ψηλότερος.
Καλλίτερα ας φροντίσουμε να οικοδομήσουμε πνευματικά την δική μας ψυχή.
Ό Θεός έχει πολλούς κρυμμένους Άγιους πού, όταν υπάρχει ανάγκη, τούς φανερώνει για να βοηθήσουν τον κόσμο.
Την ευχή σου να έχουμε όλοι μας γέροντα Σάββα, τώρα πού φαίνεται να βρίσκεται στην πόρτα μας ό Αντίχριστος. Αμήν.
Ό Απόστολος Παύλος μιλώντας για τον αντίχριστο λέγει:
«... ό αντικείμενος και ύπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν η σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι, άποδεικνύντα εαυτόν ότι εστί Θεός... ου εστίν ή παρουσία κατ ενέργειαν του σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψευδούς... ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστευσαντες τη αλήθεια, αλλ' εύδοκήσασντες εν τη αδικία».       (Β' Θεσ., κεφ. β')
πηγή

Μες της ερημιάς τα κάλλη



Μες της ερημιάς τα κάλλη στις σπηλιές και στα βουνά κει που λούλουδα ανθούνε και λαλούνε τα πουλιά. 
Κατοικούν αγνές υπάρξεις σαν τα κρίνα του αγρού κι απ’ τα ρόδα πιο ωραίοι είν’ οι μοναχοί Χριστού. 
Εγκατέλειψαν τον κόσμο φίλους τους και συγγενείς τον Θεό και τους Αγίους έχουν τώρα για γονείς. 
Μέρα νύχτα γλυκά ψάλλουν στον Νυμφίο τους Χριστό που τους στόλισε με χάρι σαν περιστεράκι αγνό. 
Πριν ο ήλιος ανατείλει και ροδίσει η χαραυγή πριν η πούλια βασιλεύσει κάνουν θεία προσευχή. 
Και οι Άγγελοι διαβαίνουν δίπλα τους σαν τα πουλιά, παίρνουνε την προσευχή τους και την πάνε κει ψηλά. 
Τα σκελετωμένα χέρια που κρατούν στην προσευχή, το ιερό το κομποσχοίνι και τον Συναξαριστή. 
Πάντα είναι υψωμένα εις τα ύψη του ουρανού, σαν τα δέντρα δίχως φύλλα κι έχουν χρώμα του νεκρού. 
Σαν σημάνει η καμπάνα και το σήμαντρο μαζί, και ο ήχος του ταλάντου τότε αλλάζει η ζωή. 
Μας φορέσανε το ράσο την αγία φορεσιά, μας εδώσανε το σχήμα πάμε για τον Γολγοθά. 
Η ωραία τράπεζα τους τ’ αγιασμένα φαγητά, όσο φτωχικά κι αν είναι τους ευφραίνουν την καρδιά. 
Δια τούτο και το στέμμα άφησαν οι βασιλείς και κλειστήκαν στα κελιά τους δίχως πρόσωπο τιμής. 
Τι με ωφελούν αδέλφια φίλοι μου και συγγενείς που την ώρα του θανάτου δεν με βοηθεί κανείς. 
Τι τα ράσα κι αν φορώμεν πάλι τούτο δεν αρκεί, πρέπει να περιφρονώμεν και την κοσμικήν ζωήν. 
Έχετε καλήν υγείαν φίλοι μου και συγγενείς εγώ δεν αντέχω πλέον εις την κοσμικήν ζωήν.