!!!

 

Ν. Καρούζος

Μὲ λίγα ροῦχα αἱματωμένα βρέθηκε νεκρὸς

στὴ θερινὴ σελήνη καὶ οἱ φυλλωσιὲς

τοῦ ἔδιναν τώρα τὴ δόξα ποὺ εἶναι

πάνω ἀπ᾿ τὶς ἐπιθυμίες καιρὸς

ἀκίνητος στοὺς ἤχους τοὺς καθηγιασμένους.

Εἶχε μία φοβερὴ πληγὴ στὴν καρδιά του κι ἄλλες ἀκόμη

στὴ λεκάνη στὰ χέρια μέσ᾿ στὸ σεληνόφως

ἔβγαινε ἀπ᾿ ὅλο τὸ σῶμα του ἡ ὀμορφιὰ

σμίγοντας μὲ τὰ χώματα.

Καὶ μία στιγμὴ ὁ θεὸς ἔστειλε ἀγγέλους γύρω του

ἄνθη φλογερά, ἱμάτια ἀπὸ λευκὴ σιωπὴ

τῆς νύχτας ἡ κλίμαξ αὐτὸς

ἀνέρχεται μὲ λίγα ροῦχα αἱματωμένα.

μικρή κλίμαξ της ψυχής και του θανάτου,

"Αιχμάλωτοι της Ομορφιάς του Θεού"

 

Ἅγιος Σωφρόνιος ὁ Ἀθωνίτης

Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ μέτρο ὅλων τῶν πραγμάτων, πρόσκαιρων καὶ αἰωνίων, Θείων καὶ ἀνθρώπινων. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὅλα, ὅσα προτίθεμαι νὰ γράψω ἐδῶ, θὰ προέρχονται ἀπὸ τὴ θεώρηση τοῦ Χριστοῦ ὡς Θεανθρώπου. Ἡ χριστιανικὴ ἀνθρωπολογία μας δὲν πρέπει νὰ ἔχει ἀφηρημένο χαρακτήρα, ἀλλὰ νὰ προσφέρει ἀπαραιτήτως θεμέλιο γιὰ ὅλη τὴν ἐν τῷ Θεῷ ζωή μας. Δὲν θὰ δίσταζα νὰ ὀνομάσω τὴν ἀνθρωπολογία αὐτὴ ἀσκητική. Ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο εἶναι πολυδιάστατη. Μία ἀπὸ τὶς διαστάσεις της εἶναι ἡ δημιουργικὴ δύναμη, ποὺ ἐκδηλώνεται σὲ ποικίλες περιοχές: σὲ κουλτοῦρες ὅλων τῶν εἰδῶν, δηλαδὴ πολιτισμούς, τέχνες, ἐπιστῆμες.

 

Στὸν πρωτόπλαστο δόθηκε ἡ ἐντολή, μὲ τὴν εἴσοδό του στὸν φυσικὸ κόσμο, νὰ ἐργάζεται σὲ αὐτὸν καὶ νὰ τὸν φυλάσσει (βλ. Γεν. 2,15). Ὁ φυσικὸς κόσμος εἶναι πλασμένος μὲ τέτοιον τρόπο, ὥστε ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται στὴν ἀνάγκη νὰ λύνει δημιουργικὰ τὰ προβλήματα ποὺ ἀδιάκοπα ἀναφύονται μπροστά του. Ὡστόσο αὐτὰ ποὺ ἀπαριθμῶ δὲν ἐξαντλοῦν τὸν ὅλο ἄνθρωπο. Παράλληλα μὲ τὴν παραγωγὴ ἐκείνων ποὺ χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴ συντήρηση τῆς ζωῆς του ἐπάνω στὴ γῆ, ἀνέρχεται ἀπὸ τὶς ἀτελεῖς μορφὲς στὶς τελειότερες, τὶς πνευματικές, ποὺ ὑπερβαίνουν ὅλα τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ πρόσκαιρα. Στὸ ἐπίπεδο τῶν πρόσκαιρων, ἡ δημιουργικὴ ἱκανότητα κατευθύνεται πρὸς τὰ κάτω, πρὸς τὴ γῆ, γιὰ νὰ ὀργανώσει τὰ ἀκατέργαστα δεδομένα τῆς φύσεως, ποὺ ἀντιστοιχοῦν στὶς ἀπαιτήσεις τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἀνθρώπου. Στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ σκοπὸς κατορθώνεται στὰ ὅρια τῶν φυσικῶν ἱκανοτήτων τοῦ ἀνθρώπου. Στὴ δεύτερη περίπτωση ἡ δημιουργία κατευθύνεται πρὸς τὸν ἀνώτερο κόσμο, ὅπου τὰ φυσικὰ χαρίσματα τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ μόνα τους δὲν ἐπαρκοῦν. Ὡς Πρόσωπο ὁ ἄνθρωπος διαθέτει ἐλεύθερη βούληση ποὺ ἐκφράζεται, ὄχι μὲ τὴν ἐκ τοῦ μηδενὸς δημιουργία κάποιου ἐντελῶς νέου πράγματος ποὺ δὲν ὑπῆρξε, ἀλλὰ ὡς συμφωνία μὲ τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀληθινὰ Δημιουργοῦ, ἢ ὡς διαφωνία πρὸς τὸ θέλημά Του (ποὺ ἀποκλίνει ἀπὸ τὸ θέλημά Του ἢ καὶ τὸ ἀπορρίπτει). Μόνο ἐκείνη ἡ δημιουργία ποὺ συμπίπτει μὲ τὸ θέλημα τοῦ Οὐρανίου Πατρὸς παράγει καρποὺς ποὺ μποροῦν νὰ περάσουν στὴν αἰωνιότητα· ὁτιδήποτε ἄλλο καταλήγει στὸ μὴ ὄν: «Πάσα φυτεία ἢν οὐκ ἐφύτευσεν ὁ Πατήρ Μου ὁ οὐράνιος ἐκριζωθήσεται» (Ματθ. 15,13). «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. Ὁ μένων ἐν Ἐμοὶ καγῶ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς Ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐὰν μὴ τὶς μείνη ἐν Ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται» (Ἰωάν. 15,5-6).

Γιὰ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος συνεργὸς τοῦ Θεοῦ στὴ δημιουργία τοῦ κόσμου, πρέπει ἀδιάκοπα νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν καλύτερη γνώση τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ. Ἡ πορεία αὐτὴ τῆς ἀναβάσεως στὴ γνώση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐπίσης δημιουργικὴ πράξη, ἰδιαίτερης ὅμως τάξεως· σκοπὸς της εἶναι ἡ συμμετοχὴ στὴν αἰώνια δημιουργικὴ πράξη τοῦ Πατέρα, ἡ ἀπόκτηση τῆς ἔσχατης τελειότητας μὲ τὴν παραμονὴ στὸ ρεῦμα τῆς Θείας Αἰωνιότητας, ὅπου πρῶτος εἰσῆλθε ὁ Χριστὸς-Ἄνθρωπος. Ὁ χριστιανὸς στὴ δημιουργικὴ ἀναζήτησή του ἐγκαταλείπει ὅλα ὅσα φέρουν σχετικὸ καὶ παροδικὸ χαρακτήρα, γιὰ νὰ παραμείνει στὰ μὴ παρερχόμενα. Στὰ ὅρια τῆς γὴς ἡ τελειότητα δὲν εἶναι ἐντελῶς πλήρης. Καὶ ὅμως τὴν ἀποκαλοῦμε τελειότητα. Μιμούμενοι τὸν Χριστὸ ποὺ εἶπε «Ἐγὼ ἀπ’ ἐμαυτοῦ ποιῶ οὐδέν, ἀλλὰ καθὼς ἐδίδαξε μὲ ὁ Πατήρ Μου, ταῦτα λαλῶ» (Ἰωάν. 8,28), καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὸ ἴδιο, σύμφωνα μὲ τὴν παρατήρηση τοῦ Γέροντα Σιλουανοῦ: «Οἱ τέλειοι δὲν λένε τίποτε ἀφ’ ἑαυτοῦ τους… Λένε μόνο ὅ,τι τοὺς δίνει τὸ Πνεῦμα».

 

Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἡ ἀληθινὴ δημιουργία, ἡ ἀνώτερη ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ἐφικτὰ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὄχι παθητικά, ἀλλὰ μὲ δημιουργικὸ ἀγώνα βαδίζει ὁ ἄνθρωπος πρὸς αὐτὸ τὸν ἅγιο σκοπό, χωρὶς ποτὲ νὰ λησμονεῖ ὅτι δὲν πρέπει μὲ κανέναν τρόπο νὰ δημιουργήσει γιὰ τὸν ἑαυτὸ του θεὸ «κατ’ εἰκόνα του», κάτι ποὺ πολλοὶ φιλόσοφοι ἢ ἀκόμη καὶ θεολόγοι κάνουν.

 

Ὅλο τὸ παρελθόν μου μὲ ὠθοῦσε κατὰ φυσικὸ τρόπο στὴ σκέψη γιὰ τὴ δημιουργία στὶς διάφορες ἐκφάνσεις της, ὅπως ἐπίσης καὶ γιὰ τὸ νόημά της. Τώρα θὰ ἤθελα νὰ διηγηθῶ μὲ συντομία πὼς ἡ ἐνασχόλησή μου μὲ τὴ ζωγραφικὴ μὲ ὁδήγησε στὴν προσευχή. Μιλῶ γιὰ πραγματικὰ συγκεκριμένη περίπτωση.

 

Κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς νεότητάς μου, κάποιος Ρῶσος ζωγράφος, ποὺ ἔγινε στὴ συνέχεια διάσημος, μὲ προσείλκυσε πρὸς τὴν ἰδέα τῆς καθαρῆς δημιουργίας, ἔχοντας στραφεῖ πρὸς τὴν ἀφηρημένη τέχνη. Δύο ἢ τρία χρόνια ὑπῆρξα θύμα τῆς ἕλξεως αὐτῆς, ποὺ μὲ ὁδήγησε στὴν πρώτη θεολογικὴ σκέψη ποὺ γεννήθηκε μέσα μου. Χαρακτηριστικὸ κάθε «καλλιτέχνη» (δηλαδὴ κάθε ἐργάτη τῆς τέχνης) εἶναι νὰ προσλαμβάνει τὸ εἶναι στὶς μορφὲς τῆς τέχνης του. Ἔτσι καὶ ἐγὼ ἀντλοῦσα ἰδέες γιὰ τὶς δικές μου ἀφηρημένες μελέτες ἀπὸ ἐκεῖνο πού μου παρεῖχε ἡ πραγματικότητα τοῦ περιβάλλοντός μου: οἱ ἄνθρωποι, ἡ βλάστηση, τὰ κτίσματα, οἱ ἀπροσδόκητα ἀλλόκοτοι συνδυασμοὶ σκιῶν ἀπὸ τὸν ἥλιο ἢ τὶς ἠλεκτρικὲς λάμπες ἐπάνω στὸ πάτωμα, τοὺς τοίχους, τὶς ὀροφὲς καὶ πολλὰ ἄλλα. Μὲ τὴ φαντασία μου δημιουργοῦσα εἰκόνες, ἀλλὰ μὲ τέτοιον τρόπο, ὥστε νὰ μὴν εἶναι ὅμοιες μὲ τίποτε ποὺ ὑπάρχει πραγματικὰ στὴ φύση. Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, νόμιζα ὅτι δὲν εἶμαι ἀντιγραφέας φυσικῶν φαινομένων, ἀλλὰ δημιουργὸς νέων καλλιτεχνικῶν (εἰκαστικῶν) γεγονότων. Εὐτυχῶς ἀντιλήφθηκα ὅτι σὲ μένα, τὸν ἄνθρωπο, δὲν δόθηκε νὰ δημιουργῶ «ἐκ τοῦ μηδενός», ὅπως ὁ Θεὸς δημιουργεῖ μὲ μοναδικὸ τρόπο. Ἀπὸ τὴν ἐμπειρία αὐτή μοῦ ἔγινε σαφὲς ὅτι κάθε ἀνθρώπινη δημιουργία προϋποθέτει μία ἤδη προϋπάρχουσα. Δὲν μποροῦσα νὰ χαράξω οὔτε μία γραμμή, οὔτε νὰ δημιουργήσω κάποιο χρῶμα, ποὺ πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν ὑπῆρχε. Ὁ ἀφηρημένος πίνακας μοιάζει μὲ ἐγγραφὴ λέξεων ποὺ ἠχοῦν πρωτότυπα, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἐκφράζουν πλῆρες νόημα. Ἡ δημιουργία παρουσιαζόταν σὲ μένα ὡς ἀποσύνθεση τοῦ εἶναι, πτώση στὸ κενό, στὸ παράλογο, ἐπιστροφὴ στὸ «μηδέν», ἀπὸ τὸ ὁποῖο μᾶς κάλεσε ἡ δημιουργικὴ πράξη τοῦ Θεοῦ. Τότε ἐγκατέλειψε ὁ νοῦς μου τὴ μάταιη ἀπόπειρα νὰ δημιουργήσει κάτι ἐντελῶς νέο, καὶ τὸ πρόβλημα τῆς δημιουργίας στὴ συνείδησή μου συνδέθηκε μὲ τὸ πρόβλημα τῆς Γνώσεως τοῦ Εἶναι. Καὶ μοῦ συνέβη κάτι θαυμαστό· σχεδὸν ὅλος ὁ κόσμος, κάθε ὁρατὸ φαινόμενο, ἔγινε μυστήριο, ὡραῖο καὶ βαθύ. Καὶ τὸ φῶς ἔγινε ἄλλο· χάιδευε τὰ ἀντικείμενα, τὰ περιέβαλλε κατὰ κάποιον τρόπο μὲ στεφάνι δόξας, μεταδίδοντας σὲ αὐτὰ παλμοὺς ζωῆς ποὺ δὲν ἀπεικονίζεται μὲ τὰ μέσα ποὺ διαθέτει ὁ καλλιτέχνης. Γεννιόταν μέσα μου ἡ ἐπιθυμία νὰ ὑποκλιθῶ μὲ εὐλάβεια μπροστὰ στὸν πρῶτο καλλιτέχνη, τὸν Δημιουργό τοῦ παντός, μὲ τὸν πόθο νὰ Τὸν συναντήσω, νὰ διδαχθῶ ἀπὸ αὐτόν, νὰ γνωρίσω πώς Αὐτὸς δημιουργεῖ.

 

Οἱ συνομιλίες μου μὲ τὸν Γέροντα Σιλουανὸ γιὰ τὴν προσευχὴ καὶ γιὰ ὁποιοδήποτε ἄλλο θέμα συγκεντρώνονταν πάντοτε στὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μοναδικοῦ Διδασκάλου μὲ ἀπόλυτη αὐθεντία. Αὐτὸς μᾶς ἔδωσε «ὑπόδειγμα» γιὰ ὅλα (βλ. Μάτθ. 23,8-10· Ἰωάν. 13,13-15). Καὶ ὁ Γέροντας δίδασκε νὰ κοιτάζουμε προσεκτικὰ πῶς Ἐκεῖνος, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ἐνεργοῦσε. «Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ δύναται ὁ Υἱὸς ποιεῖν ἀφ’ Ἑαυτοῦ οὐδέν, ἐὰν μὴ τί βλέπῃ τὸν Πατέρα ποιοῦντα· ἃ γὰρ ἂν Ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ. Ὁ γὰρ Πατὴρ φιλεῖ τὸν Υἱὸν καὶ πάντα δείκνυσιν Αὐτῶ ἃ Αὐτὸς ποιεῖ, καὶ μείζονα τούτων δείξει Αὐτῷ ἔργα, ἴνα ὑμεῖς θαυμάζητε» (Ιωάν. 5,19-20). Ἀλλὰ ὁ μονογενὴς Υἱός, γενόμενος Υἱὸς Ἀνθρώπου, ὁμοιώθηκε σὲ ὅλα μὲ μᾶς (βλ. Ἑβρ. 2,17· Φιλιπ. 2,7). Συνεπῶς ὅλα, ὅσα Ἐκεῖνος λέει γιὰ τὸν Ἑαυτό Του ὡς Υἱὸ Ἀνθρώπου, ἐφαρμόζονται στὸν καθένα ἀπό μᾶς. Ἂν ἐμεῖς παραμένουμε στὸν Υἱό, τὸν ὁποῖο ἀγαπᾶ ὁ Πατέρας, τότε καὶ ἐμεῖς εἴμαστε υἱοί Του, ἐπίσης ἀγαπημένοι (βλ. Ιωάν. 16,27), καὶ Αὐτὸς θὰ μᾶς τὰ δείξει ὅλα: τί δημιουργεῖ καὶ πῶς δημιουργεῖ. Ἀλήθεια, ἐν Χριστῷ ἔχουμε κληθεῖ νὰ γίνουμε μέτοχοι ὅλης της δημιουργικῆς Πράξεως τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός μας.

Ἡ ὁδὸς πρὸς τὴν τελειότητα αὐτὴ ἔχει ὡς ἑξῆς: Τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὴν ἀναρίθμητη ποικιλομορφία τῶν φαινομένων τοῦ φυσικοῦ κόσμου, καὶ μὲ ὅλη τὴ δύναμή του στρέφεται πρὸς τὸν Θεό. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ ὅριο τοῦ ἀνθρώπου ἐπάνω στὴ γῆ. Ὅταν ὅμως, μετὰ τὴν ἔξοδό της ἡ ψυχὴ ἀνεβαίνει πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ αἰώνια σὲ Αὐτὸν καὶ μὲ Αὐτὸν διαμονή, τότε μέσα στὸ «Εἶναι» αὐτὸ ἔρχεται ἡ γνώση καὶ ἡ εἴσοδός μας στὴν Πράξη δημιουργίας ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅλων τῶν ὑπαρκτῶν. Ἀρραβώνα τῆς καταστάσεως αὐτῆς ἀποτελεῖ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Κατὰ τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου: «Ὁ Θεὸς σκέφτεται τὸν κόσμο καὶ ὁ κόσμος ὑπάρχει». Καὶ οἱ ἅγιοι τελοῦν τὰ θαύματα ὄχι μὲ φυσικὴ ἐπενέργεια ἐπάνω στὴ φύση, ἀλλὰ στὴν προσευχή τους πρὸς τὸν Θεὸ «σκέφτονται τὸ ποθούμενο καὶ αὐτὸ πραγματοποιεῖται».

Χρυσή ώρα μέσα από την παλιά πέτρινη αψίδα

 

Ο Μέγας Κωνσταντίνος ο Ισαπόστολος

 

 Ἀπολυτίκιον:
Τοῦ Σταυροῦ σου τὸν τύπον ἐν οὐρανῷ θεασάμενος,
καὶ ὡς ὁ Παῦλος τὴν κλῆσιν οὐκ ἐξ ἀνθρώπων δεξάμενος,
ὁ ἐν βασιλεῦσιν Ἀπόστολός σου, Κύριε,
Βασιλεύουσαν πόλην ταῖς χερσί σου παρέθετο·
πρεσβείαις αὐτῶν,

+π. Γεώργιος.Μεταλληνός

🌾Φωταυγής ~

 

Mια υπέροχη λέξη, που σήμερα επιζεί κυρίως στο ουσιαστικό "φωταύγεια". Προέρχεται από το "φῶς + αὐγή" και σημαίνει «λαμπρός, πλημμυρισμένος από φως».

Τη συναντούμε, ανάμεσα σε άλλα, στον θαυμάσιο κανόνα της Αναστάσεως, όπου ο ποιητής παρουσιάζει τη φωταγωγημένη νύχτα της Ανάστασης ως προάγγελο της ίδιας εορτής που θα ερχόταν με το ξημέρωμα (τότε εορταζόταν την παλιά εποχή).

Ὡς ὄντως ἱερὰ καὶ πανέορτος

αὕτη ἡ σωτήριος, νὺξ καὶ φωταυγής, 

 

 

 

τῆς λαμπροφόρου ἡμέρας, τῆς ἐγέρσεως

οὖσα προάγγελος [ ...]

Ο ποιητής μεταπλάθει ποιητικά τα λόγια του Γρηγορίου Θεολόγου , που περιγράφει την πάνδημη φωταγώγηση της νύχτας της Αναστάσεως, εν αναμονή της ίδιας της ανάστασης, η οποία (εορταζόταν το πρωί της Κυριακής του Πάσχα.

«Καλή μὲν καὶ ἡ χθὲς ἡμῖν λαμπροφορία καὶ φωταγωγία,

ἣν ἰδίᾳ τε καὶ δημοσίᾳ συνεστήσαμεθα,

δαψιλεῖ τῷ πυρὶ τὴν νύκτα καταφωτίζοντες·

καλλίων δὲ ἡ σήμερον [..] καὶ περιφανεστέρα·

ὅσῳ χθὲς μὲν πρόδρομον ἦν τοῦ μεγάλου φωτὸς

ἀνισταμένου τὸ φῶς καὶ οἷον εὐφροσύνη τις προεόρτιος·

σήμερον δὲ τὴν Ἀνάστασιν αὐτὴν ἑορτάζομεν,

οὐκ ἔτι ἐλπιζομένην, ἀλλ' ἤδη γεγενημένην».

(Γρηγορίου Θεολόγου, ΛΟΓΟΣ ΜΕʹ. Εἰς τὸ ἅγιον Πάσχα).

(μετάφρ.)

«Ωραία και λαμπρή ήταν βέβαια και η χθεσινή μας γιορτή των φώτων και η λαμπαδηφορία, την οποία οργανώσαμε τόσο ιδιωτικά όσο και δημόσια, φωτίζοντας τη νύχτα με άφθονο φως.

Ακόμη πιο ωραία όμως και πιο ένδοξη είναι η σημερινή ημέρα· διότι χθες το φως ήταν ο πρόδρομος του μεγάλου Φωτός που ανατέλλει, σαν μια προεόρτια ευφροσύνη· σήμερα όμως γιορτάζουμε την ίδια την Ανάσταση, η οποία δεν είναι πια κάτι που ελπίζουμε, αλλά κάτι που έχει ήδη γίνει πραγματικότητα».

Από τη φωταυγή νύχτα στην ανέσπερη ημέρα.

Ἀνάληψη: Μιά κάπως ἄγνωστη δεσποτική γιορτή

Μιά γιορτή, πού ἐπειδή πέφτει πάντοτε σέ καθημερινή ἐργάσιμη μέρα, δέν ἔχει τήν ἀνάλογη θέση στή συνείδηση τοῦ λαοῦ, ὅπως οἱ μεγάλες γιορτές τῶν Χριστουγέννων, Θεοφανίων, Εὐαγγελισμοῦ, Ἀναστάσεως, Πεντηκοστῆς. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τή γιορτή τῆς Μεταμορφώσεως.

          Εἰδικά στήν Ἀνάληψη ἀπέχει μόνιμα ἡ μαθητιῶσα νεολαία τῆς χώρας μας. Εἶναι ἡμέρα πού συνήθως τά σχολεῖα ἔχουν εἰσέλθει στήν περίοδο τῶν ἐξετάσεων, μ’ ἀποτέλεσμα ν’ ἀδυνατεῖ καί ὁ πιό καλοπροαίρετος ἐκπαιδευτικός νά φέρει τούς μαθητές στήν Ἐκκλησία. Ἔτσι μεγαλώνουν τά παιδιά μας, εἰσέρχονται μετά στό χῶρο τῆς βιοπάλης, καί μπορεῖ νά περάσουν δεκαετίες ὁλόκληρες καί νά μήν ἔχουν τήν εὐκαιρία ν’ ἀπολαύσουν καί νά βιώσουν λατρευτικά τή μεγάλη αὐτή γιορτή.

Ἡ Ἀνάληψη ἕπεται τῆς Ἀναστάσεως. Εἶναι ἀμέσως μετά τό τεσσαρακονθήμερο τῶν ἐμφανίσεων τοῦ Χριστοῦ στούς μαθητές του. Ὁ Χριστός, σ’ αὐτές τίς σαράντα μέρες, μέ συνεχεῖς ἐμφανίσεις καί ἐξαφανίσεις ἀφ’ ἑνός μέν τούς ἀποδεικνύει τήν ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεώς του, ἀφ’ ἑτέρου δέ τούς γυμνάζει στή συνεχῆ σωματική ἀπουσία του. Πρέπει οἱ μαθητές νά χειραφετηθοῦν ἀπό τήν συνεχῆ σωματική αἴσθηση καί ἀντίληψη τοῦ Χριστοῦ. Νά παύσουν νά τόν ἀπολαμβάνουν διά τῆς ὁράσεως, τῆς ἀκοῆς, τῆς ἁφῆς. Νά παύσουν νά ἔχουν αἰσθητά ντοκουμέντα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἔνσαρκος παρουσία τοῦ Χριστοῦ πού ἄρχισε μέ τή γέννησή του ἐδῶ τελειώνει. Ἤ μᾶλλον σταματᾶ γιά νά συνεχίσει στήν Β΄ Παρουσία του. Τότε τό μυστήριο τῆς ἐνσαρκώσεως θά ξαναφανεῖ. Τότε «πᾶσαι αἱ φυλαί τῆς γῆς ὄψονται τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπί τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετά δυνάμεως καί δόξης πολλῆς» (Ματθ. 24,30). Μέχρι τότε οἱ πιστοί μαθαίνουν νά ζοῦν μέ τήν διαρκῆ ἀόρατη παρουσία τοῦ Χριστοῦ.

«Ἰδού ἐγώ μεθ’ ὑμῶν εἰμί πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν» (Ματθ. 28,20). Εἶναι μαζί μας ὁ Χριστός. Συνεχῶς ἀλλά ἀοράτως. Οἱ πιστοί ἀντλοῦν δύναμη ἀπό αὐτή τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀλλά δέν παύουν νά νοσταλγοῦν καί νά ἐπιθυμοῦν καί νά ἀδημονοῦν γιά τήν ἔνσαρκη Β΄ Παρουσία τοῦ Κυρίου. Γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία θά κραυγάζει συνεχῶς ἕως τότε· «ναί ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ». Καί ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ θ’ ἀκούγεται συνεχῶς «ναί, ἔρχομαι ταχύ» (Ἀπόκ. 22,20).

Ἀναλήφθηκε, λοιπόν εἰς τούς οὐρανούς ὁ Χριστός μας. Τήν ἀνθρώπινη φύση, τήν ὁποία ἕνωσε μέ τή θεία του φύση ἀχωρίστως, ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως κατά τήν διδασκαλία τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τήν παίρνει καί τήν τοποθετεῖ ὑπεράνω Χερουβίμ καί Σεραφίμ, ἀγγέλων καί ἀρχαγγέλων, δίπλα στό θρόνο τοῦ Θεοῦ Πατέρα.

Ἄπειρες εἶναι οἱ εἰκόνες καί οἱ μεγαλοπρεπεῖς ἐκφράσεις τῶν προφητῶν καί τῶν ὑμνωδῶν τῆς Ἐκκλησίας μας πού ἐξυμνοῦν καί ἐκθειάζουν καί γεραίρουν τό θαυμαστό αὐτό γεγονός. «Ἀνέβη ὁ Θεός ἐν ἀλλαλαγμῶ, Κύριος ἐν φωνῆ σάλπιγγος». «Ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ἡμῶν καί ἐπάρθητε πῦλαι αἰώνιοι καί εἰσελεύσεται ὁ βασιλεύς τῆς δόξης» θά πεῖ ὁ προφητάναξ Δαυίδ.

Πίσω ἀπ’ ὅλες αὐτές τίς ποιητικές καί μεγαλοπρεπεῖς καί ἀνθρωποπαθεῖς ἐκφράσεις, ἕνα εἶναι τό οὐσιαστικό γεγονός, ἕνα εἶναι τό θαῦμα τῶν θαυμάτων, ἕνα εἶναι τό «καινόν ὑπό τόν ἥλιον» ὅπως λέγει τό βιβλίο τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ στήν Παλαιά Διαθήκη· ἡ ἕνωση θείας καί ἀνθρώπινης φύσεως. Ἡ ἕνωση αὐτή ἡ τόσο σωτηριώδης γιά μᾶς, ἐν τούτοις, ἔχει τήν «ἀρνητική» πλευρά νά παρασύρει στήν ἀορασία καί στὀ μυστήριο τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ μέχρι τήν Β΄ Παρουσία του. Εἶναι κάτι γιά τό ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖται ἀπό τή σάρκα, ζεῖ καί βιώνει κυρίως μέ τήν παρουσία καί τήν ἐνέργειά της, ἐπαναστατεῖ. Διότι θέλει νά ὑπάρχει τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ· νά μπορεῖ νά τό βλέπει, νά τό πιάνει, νά τό ἀκουμπᾶ, νά τό ἀγκαλιάζει, ν’ ἁρπάζει τή χάρη πού ἐμφωλεύει μέσα του ὅπως ἡ αἱμορροοῦσα. Γι’ αὐτό ὅπως προαναφέραμε κραυγάζει «ναί ἔρχου κύριε Ἰησοῦ».

Προσοχή ὅμως! Δέν ἐξέλειπε ἐντελῶς ἡ σωματική παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὑπάρχει καί θά ὑπάρχει συνεχῶς ἕως «τερμάτων αἰῶνος». Ποῦ ὅμως εἶναι αὐτή ἡ σωματική παρουσία; Εἶναι στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Στά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, πού στά ‘‘σά ἐκ τῶν σῶν…’’ μεταβάλλονται σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ. Καί δύναται ὁ πιστός ὄχι ἁπλῶς νά δεῖ, ν’ ἀκουμπήσει, νά ψηλαφίσει τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί νά τό φάει. Νά τό βάλει μέσα του. Νά εἰσέλθει μέχρι τό τελευταῖο κύτταρό του. Νά εἰσδύσει στήν οὐσία τῆς ὑπάρξεώς του καί ἔτσι νά θεωθεῖ.

Συνεπῶς δέν ἐξέλειπε ἡ σωματική παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας. Ἁπλῶς γιά νά τήν ἀπολαύσουμε πρέπει νά συχνάζουμε εἰς τάς αὐλάς τοῦ Κυρίου μας. Νά μετέχουμε στό κατ’ ἐξοχήν μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας, τό μυστήριο γιά τό ὁποῖο ὑπάρχουν ὅλα τά ἄλλα, τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ὅταν τό κάνουμε αὐτό συνειδητά καί μέ μετάνοια, τότε θά ἰσχύσει καί γιά μᾶς αὐτό πού λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος· «ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σύν αὐτοῖς ἀρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, καί οὕτω πάντοτε σύν Κυρίῳ ἐσόμεθα.» (Α΄ Θεσ. 4,17).

π.Μελέτιος Β.

Γιατί είναι απαραίτητη η εκμάθηση Αρχαίων Ελληνικών.

Δώδεκα ώρες όρθιος, καθήμενος, κοιμώμενος ρουφούσε το μέλι της αγρυπνίας

Στην αγρυπνία, μου έδωσαν σχετικά κεντρικό στασίδι. Δίπλα μου ένα κατάλευκο γεροντάκι. Στέκεται όρθιος σαν λαμπάδα, ακίνητος. Καθώς προχωρεί η αγρυπνία χαλαρώνει. Έχει προφανώς κουρασθεί. Μάλλον κοιμάται. Όχι όμως όπως συνήθως χαλαρωμένος. Κατάσταση παράξενη και ενδιαφέρουσα. Το κεφάλι του γυρμένο στο χέρι. Μάτια κλειστά. Κατά διαστήματα ακούγεται διακριτικό και ήσυχο ροχαλητό. Κάθε τόσο, όμως, μόλις γίνει κάποιο λάθος από τους Ψάλτες, παρεμβαίνει και χωρίς καθυστέρηση το διορθώνει. Και επανέρχεται στην ... ησυχία του. «Το μεν σώμα καθεύδει δια την χρείαν της φύσεως, η δε καρδία του αγρυπνεί δια το πλήθος του έρωτος».

.........Πράγματι ο νους του αγρυπνεί. Ο άνθρωπος φαίνεται πως ζει αλλού (...)
.........Η αγρυπνία συνέχισε. Τελείωσε ύστερα από δώδεκα ώρες. Με πλησιάζει ένας γνωστός μου μοναχός:
.........«Πήρες ευλογία από τον γερο-Αρσένιο;»
.........«Ποιος είναι αυτός;» απήντησα με απορία.
.........«Το γεροντάκι που καθόταν δίπλα σου».
.........Το γεροντάκι που κοιμόταν δίπλα μου, είπα από μέσα μου.
.........«Έχει το χάρισμα της αλουσίας», συμπληρώνει. «'Έχει δέκα χρόνια να νίψει το πρόσωπό του και μοσχοβολάει ο ίδιος. Είναι πεντακάθαρος. Μένει στο Καλαμίτσι σε ένα ξεροκάλυβο μια ώρα μακριά. Τρέχα πριν φύγει».
.........Δεν τον πρόλαβα. Πριν από την πανηγυρική τράπεζα είχε εξαφανισθεί για το κελλάκι του. Χόρτασε με τη θεία λατρεία. Δεν του χρειαζόταν ούτε φαγητό ούτε λόγια για να γεμίσει την ψυχή του. Δώδεκα ώρες όρθιος, καθήμενος, κοιμώμενος ρουφούσε πάντως το μέλι της αγρυπνίας...

19η Μαΐου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Διατηρούμε ζωντανή τη μνήμη, ζητούμε την αλήθεια.

 

ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος Ερμηνεία: Νανά Μούσχουρη Μάνα μάνα, καλομάνα, σήκω χτύπα την καμπάνα, γιατί πάλι στη Βλαχέρνα στράγγιξε του κόσμου η στέρνα. Και δεν ήρθε ακόμα Εκείνος, της Ελευθεριάς ο κρίνος, να τσακίσει με την φτέρνα τα φτερά του δράκοντα! Τρέμουν Μπογιάροι, βρε κι Οθωμανοί το παλικάρι, βρε τον Διγενή! Μάνα μάνα, πικρομάνα, στην Γραβιά στην Αλαμάνα, το τραγούδι μου το είπα. Χτύπα την καμπάνα χτύπα! Ώσπου να'ρθει πάλι κάποιος, τώρα πού 'ν' ο κόσμος σάπιος, για να λιώσει μες στην τρύπα την καρδιά του δράκοντα! Τρέμουν Μαυάροι, βρε κι Αλαμανοί το παλικάρι, βρε τον Διγενή! Μάνα μάνα, μαυρομάνα, βάλε το νερό στη γράνα, για ν' αρχίσει τον αγώνα με κοντάρι και σφεντόνα. Κι όταν ο καιρός γυρίσει, κατά του Θεού την κρίση να σαρώσει απ' τον αιώνα την γενιά του δράκοντα! Τρέμουν Χαζάροι, βρε κι Αγαρηνοί το παλικάρι, βρε τον Διγενή!

ΠΟΝΤΟΣ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ, ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ, Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

 

Γιάννης Βασίλης Γιαγλαλής

Αδέρφια μου,

Εδώ και έναν αιώνα, στα αρχαία χώματα του Πόντου, η αιματηρή γενοκτονία που ξεκίνησε εξακολουθεί να συνεχίζεται σήμερα με την ίδια κρατική λογική. Το σχέδιο εκτουρκοποίησης των εδαφών μας, της εξαφάνισης της μνήμης μας και της διάλυσης της ταυτότητάς μας προχωρά αμείωτο πίσω από τείχη άρνησης. Όμως ας το γνωρίζει ο καθένας: Όπως συνεχίζεται η γενοκτονία, έτσι συνεχίζεται και η αντίσταση. Χάρη στον έντιμο αγώνα που δίνετε στη διασπορά και στα πατρογονικά εδάφη, καθώς και στην ηθική υποστήριξη του ηρωικού αγώνα του κουρδικού λαού ενάντια στο τουρκικό σύστημα άρνησης και γενοκτονίας, εμείς οι Πόντιοι αναγεννηθήκαμε από τις στάχτες μας. Ως απόγονοι ενός 2.800 χρόνων πολιτισμού, αρνούμαστε να καταδικαστούμε στη σιωπή. Υπάρχουμε, αντιστεκόμαστε και επιστρέφουμε.

Την άνοιξη του 2016, στην Άγκυρα — εκεί όπου σχεδιάστηκε η γενοκτονία —, με την υποστήριξη φίλων μας διοργανώσαμε το Συνέδριο για τη Γενοκτονία του Πόντου. Ήταν η πιο δυνατή κραυγή «Υπάρχουμε!» που ρίξαμε σχεδόν έναν αιώνα μετά. Σε μια εποχή που όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει, φυτρώσαμε ξανά από τις ρίζες μας. Δεν ήταν απλώς ένα συνέδριο· ήταν το πιο σημαντικό μανιφέστο αναγέννησης στην ιστορία μας ενάντια στη γενοκτονία.

Εσείς, μετά τον βίαιο αποχωρισμό σας από τον Πόντο, γίνατε η φωνή του Πόντου κρατώντας σφιχτά τον πολιτισμό μας, τη γλώσσα μας και την ταυτότητά μας. Στην Ελλάδα, σε κάθε γωνιά του κόσμου, ποτίζατε τις ρίζες μας χωρίς να τις αφήσετε να ξεραθούν. Σας είμαστε ευγνώμονες. Τα φυτά που φυτρώνουν σήμερα εδώ είναι σε μεγάλο βαθμό καρπός των δικών σας κόπων. Από εδώ και πέρα θα προχωράμε ώμο με ώμο.

Από τη μια θα αγωνιστούμε για να αντιμετωπίσουμε το γενοκτονικό τουρκικό κράτος, από την άλλη θα χτίζουμε τους δικούς μας θεσμούς χωρίς να αφήσουμε τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την ύπαρξή μας στην καλή θέληση κανενός. Ήρθε η ώρα να περάσουμε στην τρίτη και πιο κρίσιμη φάση: να μεταφέρουμε την ύπαρξη και τις αξίες που προστατεύσαμε πίσω στον φυσικό τους τόπο, στην πατρίδα μας. Μόνο έτσι μπορούμε να ησυχάσουμε τις ψυχές των 350.000 μαρτύρων που πότισαν με το αίμα τους τα χώματα του Πόντου. Γιατί χωρίς πατρίδα, κανένας αγώνας δεν έχει μόνιμο νόημα. Η πατρίδα είναι η μεγαλύτερη ασπίδα της ταυτότητας, της ιστορίας και του πολιτισμού μας.

Σε όσους μετατρέπουν την Αγία Σοφία σε τζαμί με νταούλια και ζουρνάδες, σε όσους χρησιμοποιούν τη Μονή Σουμελά ως μέσο πολιτικού εκβιασμού εναντίον μας, σε όσους κρατούν την Κύπρο υπό κατοχή, σε όσους προκαλούν καθημερινά στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, και σε όσους εφαρμόζουν σήμερα την ίδια πολιτική γενοκτονίας στους Κούρδους αδερφούς μας, δεν κάνω «έκκληση για αντιπαράθεση». Αυτοί δεν ακούνε τέτοιες εκκλήσεις. Η μόνη μου έκκληση είναι: Θα πληρώσετε αργά ή γρήγορα το τίμημα όσων κάνατε. Αυτός ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι τέλους.

Φυσικά δεν είναι όλα άσχημα. Η γενναία απόφαση του Δήμου Πάφου στην Κύπρο ενδυναμώνει την πίστη και την ελπίδα μας. Το ότι αφαίρεσαν το όνομα του γενοκτόνου Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ από τους δρόμους τους και έδωσαν το όνομα του Πόντιου μάρτυρά μας, του δημοσιογράφου Νίκου Καπετανίδη, είναι απόδειξη της αποφασιστικής μας στάσης και του πατριωτισμού μας. Αυτή η στάση που καθοδηγεί τον ελληνικό, τον κυπριακό και τον ποντιακό πατριωτισμό μας υπενθυμίζει για άλλη μια φορά: Δεν υπάρχει συμβιβασμός με τους γενοκτόνους. Ενάντια στους εχθρούς της ανθρωπότητας μόνο αγώνας υπάρχει.

Η κύρια έκκλησή μου απευθύνεται στο ελληνικό κράτος και στους ευαισθητοποιημένους πατριώτες που ακολουθούν οπορτουνιστικές πολιτικές «εξομάλυνσης» με την Τουρκία. Να εγκαταλείψετε αμέσως αυτή την ντροπιαστική γραμμή που προσβάλλει τη μνήμη των μαρτύρων μας στον Πόντο, στην Κύπρο και σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας. Να δημιουργήσετε μια εθνική στάση και πρόγραμμα ενάντια στον τουρκικό γενοκτονισμό. Γιατί η εξομάλυνση με τον γενοκτόνο δεν είναι τίποτα άλλο από παράδοση.

Ως ποντιακός ακτιβιστής, εδώ και χρόνια το αίτημά μου για άσυλο απορρίπτεται από την ελληνική κυβέρνηση με διάφορες δικαιολογίες. Δεν ήθελα να μιλήσω για τον εαυτό μου, αλλά αυτή η στάση αποτελεί μέρος της γραμμής παράδοσης, γι’ αυτό ένιωσα την ανάγκη να το πω. Εδώ και χρόνια η υπόθεσή μου έχει μπει στο συρτάρι και ακριβώς πριν από τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν την έβγαλαν και μου αρνήθηκαν το άσυλο. Από τη μια όσοι εξυμνούν τον Μουσταφά Κεμάλ, από την άλλη ρίχνουν σαν τροφή στους γενοκτόνους έναν ακτιβιστή που αγωνίζεται χρόνια για τον Πόντο. Όταν η απόφαση αυτή προκάλεσε μεγάλη αντίδραση, αναγκάστηκαν να κάνουν πίσω. Ωστόσο, η υπόθεση αυτή είναι σαφής ένδειξη του πού οδηγεί η γραμμή παράδοσης αν δεν αντιμετωπιστεί. Το σημειώνουμε εδώ για να καταλάβουμε καλά με τι έχουμε να κάνουμε.

Στην Ελλάδα υπάρχει νόμος εδώ και χρόνια που τιμωρεί την άρνηση της γενοκτονίας· ωστόσο ο νόμος αυτός σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζεται. Ο νόμος που αναγνωρίζει τις γενοκτονίες Ποντίων, Αρμενίων και Ασσυρίων και τιμωρεί την άρνησή τους έχει μείνει στα χαρτιά και ανάλογα με τις πολιτικές συγκυρίες τον βάζουν στο ράφι. Ενώ το σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη προστατεύεται, οι αρνητές της γενοκτονίας μιλούν ελεύθερα και όσοι εξυμνούν τον τουρκικό γενοκτονισμό κυκλοφορούν με ασυλία. Γιατί δεν εφαρμόζεται αυτός ο νόμος; Θυσιάζεται στον βωμό της «εξομάλυνσης»; Ή τον καθιστούν σκόπιμα ανενεργό οι εσωτερικοί παράγοντες παράδοσης;

Στο Βερολίνο δεν μπορεί να ανοίξει μουσείο που να εξυμνεί τον Χίτλερ. Πώς γίνεται λοιπόν να προστατεύεται στη Θεσσαλονίκη το σπίτι του κύριου υπεύθυνου της Γενοκτονίας του Πόντου, του Μουσταφά Κεμάλ; Ενώ η Αγία Σοφία γίνεται τζαμί, ενώ η Μονή Σουμελά χρησιμοποιείται ως απειλή, ενώ η Κύπρος παραμένει υπό κατοχή, το να λέμε παραμύθια «εξομάλυνσης» είναι καθαρή προδοσία.

Όταν υποχωρείτε σε διεθνείς δυνάμεις σε ένα θέμα, αυτό επηρεάζει κάθε θέμα και κάθε σχέση. Εμείς είμαστε ένας λαός που υπέστη γενοκτονία. Υπάρχουν και λαοί στους οποίους προσπαθούν να εφαρμόσουν γενοκτονία και με τους οποίους έχουμε ιστορικούς δεσμούς· πρώτοι απ’ όλους οι Κούρδοι. Η σχέση μας με τους Κούρδους δεν είναι ανεξάρτητη, αλλά περιορίζεται σε αυτό που επιτρέπουν οι διεθνείς δυνάμεις. Πρέπει να διορθώσουμε και να αναπτύξουμε όλες τις σχέσεις που κατέστρεψε και υπονόμευσε αυτή η γραμμή παράδοσης. Γιατί έχουμε κοινή μοίρα με τους γενοκτόνους. Η γραμμή του αγώνα μας πρέπει να καθορίζεται από αυτή την κοινή μοίρα. Πρέπει να ξεριζώσουμε από την ιστορία μας τη νοοτροπία της παράδοσης, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε και τα δικά μας ντροπιαστικά λάθη.

Αλλιώς, μήπως η κεμαλική γραμμή μέσα μας είναι σε προδοσία;

Οι δηλώσεις του Πασινιάν στην Αρμενία που αμφισβητούν την αντίληψη για τη γενοκτονία και οι υποχωρήσεις που κάνει για την «εξομάλυνση» με την Τουρκία δεν είναι τυχαίες. Βλέπουμε καθαρά ότι η ίδια επιχείρηση εφαρμόζεται και στην Ελλάδα, μέσω του πρωθυπουργού Μητσοτάκη. Η φράση «πρέπει να υπερασπιστούμε την κληρονομιά Βενιζέλου και Ατατούρκ» δεν ήταν απλό ολίσθημα της γλώσσας. Οι Κεμαλιστές μέσα μας είναι πολύ πιο επικίνδυνοι από αυτούς έξω.

Όπως έλεγε ο μεγάλος δάσκαλός μας Μιχάλης Χαραλαμπίδης: «Δεν φοβάμαι τους Κεμαλιστές στην Τουρκία· φοβάμαι τους Κεμαλιστές μέσα μας· οι Κεμαλιστές μέσα μας είναι πολύ πιο επικίνδυνοι».

Αδέρφια μου,

Ήρθε η ώρα της αφύπνισης, της ενότητας και της δράσης. Προστατεύσαμε την ύπαρξή μας, χτίζουμε τους θεσμούς μας και τελικά επιστρέφουμε στην πατρίδα μας. Η επιτυχής ολοκλήρωση και των τριών αυτών φάσεων θα είναι το πιο μεγάλο χαστούκι στους γενοκτόνους. Ούτε οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί, ούτε οι εσωτερικοί παράγοντες παράδοσης, ούτε τα ψέματα της «εξομάλυνσης» μπορούν να μας απομακρύνουν από τον δρόμο μας.

Επίλογος:

Η μνήμη δεν σβήνει. Το ποντιακό πνεύμα συνεχίζει να ζει μέσα στις ψυχές μας, στη γλώσσα μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Στις 19 Μαΐου τιμούμε με σεβασμό και θλίψη τις 353.000 αθώες ψυχές του Ποντιακού Ελληνισμού. Οι δικοί μας άνθρωποι εξολοθρεύτηκαν με σφαγές, πορείες θανάτου, εξορίες και μαζικές δολοφονίες. Στα 107 χρόνια από τη γενοκτονία που υποστήκαμε, δεν ξεχνάμε και ζητάμε λογαριασμό. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας και για να βρει το δίκαιο τον δρόμο του

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ

Κωνσταντινούπολη ,Δωμάτια με θέα!

 

Δωμάτια με θέα! Το αρχοντικό του Abud efendi, επί της Alemdar caddesi με τα "παράθυρα - κορνίζες" για την Αγία Σοφία.

 

 

Είναι γνωστό ότι ο Abud efendi, ένας προύχοντας από τη Δαμασκό, φιλοξενουσε στο κονάκι αυτό τους εμπορικούς καλεσμένους του που είχαν συναλλαγές με το παλάτι, κοντά στο Τοπ Καπί. Υπολογίζεται ότι το κτίριο περιέχει μέρος των ερειπίων της εκκλησίας της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων από τα πρώτα και σημαντικότερα κτίσματα του Βυζαντίου. Το 1939, ο κινηματογράφος Alemdar, η πρώτη αίθουσα κινηματογράφου εσωτερικού χώρου στην Τουρκία όπου άνδρες και γυναίκες παρακολουθούσαν ταινίες μαζί, χτίστηκε κάτω από το κτίριο. Η αίθουσα λειτουργεί σήμερα ως εστιατόριο Alemdar.

 

Το ιστορικό αρχοντικό, που χτίστηκε τον 18ο αιώνα, καλύπτει μια έκταση 3.243 τετραγωνικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένου του κήπου και των παραρτημάτων του. Το αρχοντικό, το οποίο έχει χώρο διαβίωσης 300 τετραγωνικών μέτρων, αποτελείται από 3 κύριους ορόφους και 1 σοφίτα, και έχει συνολική εσωτερική επιφάνεια χρήσης 960 τετραγωνικών μέτρων.

Χτισμένο με τον ρυθμό του χαρεμιού και του σελαμλικιού ( ανδρώνας ), το κτίριο αποτελεί παράδειγμα κλασικής οθωμανικής αρχιτεκτονικής και διαθέτει διπλή πλατιά σκάλα για να φτάνει στους επάνω ορόφους. Με υπέροχες διακοσμήσεις οροφής και εσωτερικά διακοσμητικά, διαθέτει 2 μεγάλες αίθουσες και 4 μεγάλα δωμάτια σε κάθε όροφο.

 

Οι εργασίες αποκατάστασης, οι οποίες ξεκίνησαν το 2019, ολοκληρώθηκαν το 2023 και το αρχοντικό αποκαταστάθηκε πλήρως στην αρχική του κατάσταση.

Λειτουργεί κυρίως ως χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων, παραστάσεων και εμπειριών στο Σουλταναχμέτ, δίπλα στη Βασιλική Κινστέρνα.

Δὲν εἴμαστε τυφλοὶ ἀπὸ τὴ γέννηση μας, ἀλλὰ πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας!

 

Ἀκούσαμε σήμερα τὴν ἱστορία τοῦ ἐκ γενετοῦς τυφλοῦ. Δὲν ἔχουμε ἐμπειρία τὶ εἶναι ἡ ἐκ γενετῆς τύφλωση, ἀλλὰ μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε πῶς ἦταν αὐτὸς ὁ ἄνδρας ποὺ ἦταν κλεισμένος στὸν ἑαυτό του, πῶς ὁ κόσμος γύρω του ἦταν γι’ αὐτὸν ὅπως ἕνας ἦχος μακρυνὸς, κάτι ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ φανταστεῖ, νὰ ἔχει εἰκόνα. Ἦταν φυλακισμένος μέσα στὸ ἴδιο του τὸ σῶμα. Μποροῦσε νὰ ζήσει μὲ φανταστικὲς εἰκόνες, νὰ ἐπινοήσει ἕναν κόσμο, μποροῦσε μὲ τὴν ἀφὴ καὶ τὴν ἀκοὴ νὰ προσεγγίσει ὅ,τι ὑπῆρχε πραγματικὰ γύρω του· ἀλλὰ ἡ συνολικὴ πραγματικότητα τοῦ ἦταν ἀπρόσιτη.

Δὲν εἴμαστε τυφλοὶ ἀπὸ τὴ γέννηση μας, ἀλλὰ πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας! Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι εἶναι τόσο ἀνοιχτὸς ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ δεῖ ὅλο τὸν κόσμο στὴν εὐρύτητα του; Συναντοῦμε ἀνθρώπους, καὶ τοὺς βλέπουμε μὲ τὰ μάτια μας, ἀλλὰ σπάνια συμβαίνει νὰ βλέπουμε πέρα ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ σχήματα, τὰ χαρακτηριστικὰ, τὰ ροῦχα– πόσο συχνὰ μᾶς συμβαίνει νὰ κοιτάζουμε στὰ μάτια ἕνα πρόσωπο καὶ νὰ τὸ καταλαβαίνουμε; Γύρω μας ὑπάρχουν ἄνθρωποι καὶ κάθε πρόσωπο εἶναι μοναδικὸ γιὰ τὸν Θεὸ, ἀλλὰ γιὰ ἐμᾶς εἶναι; Δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι γύρω μας ἁπλὰ ἄνθρωποι μὲ ὀνόματα, ἐπίθετα, ποὺ ἀναγνωρίζουμε ἀπο τὴν ἐμφάνιση, ἀλλὰ ποὺ στὴν οὐσία δὲν τοὺς γνωρίζουμε;

Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση μας: εἴμαστε τυφλοί, κουφοί, ἀναίσθητοι στὸν ἐξωτερικὸ κόσμο, κι ὅμως, ἔχουμε κληθεῖ νὰ ἐρμηνεύουμε. Ὅταν συναντᾶμε ἕνα πρόσωπο, θὰ πρέπει νὰ τὸ προσεγγίζουμε ὅπως ἕνα μυστήριο, ὅπως συμβαίνει μὲ κάτι ποὺ μποροῦμε ν’ ἀνακαλύψουμε μόνο μὲσα ἀπὸ μιὰ βαθιὰ σχέση, ἴσως μὲ τό λόγο, ἴσως μὲ τὴ σιωπή· μιὰ σχέση τόσο οὐσιαστικὴ, ὥστε νὰ γνωρίσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὄχι ὅπως μᾶς γνωρίζει ὁ Θεὸς, ἀλλὰ μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ ποὺ καταυγάζει τὰ πάντα καὶ τὸν καθένα μας χωριστά.

Καὶ ἀκόμα, μποροῦμε, ὁ καθένας μὲ τὴ δύναμη, καὶ τὰ χαρίσματά του, νὰ κάνουμε ὅ,τι καὶ ὁ Χριστὸς ποὺ ἄνοιξε τὰ μάτια αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Τὶ εἶδε αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος; Τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ εἶδε ἦταν τὸ πρόσωπο τοῦ Σαρκωμένου Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶδε δηλαδὴ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὅταν τὰ μάτια του συνάντησαν τὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ, συνάντησαν τὴν θεϊκὴ τρυφερότητα, τὴ συμπόνια, τὸ βαθὺ ἐνδιαφέρον καὶ τὴν κατανόηση. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ μποροῦσαν τόσοι πολλοὶ ἄνθρωποι νὰ βλέπουν, ἄν καθὼς μᾶς συναντοῦσαν, ἔβλεπαν στὰ μάτια, στὸ πρόσωπο μας τὴν λάμψη τῆς εἰλικρινοῦς, νηφάλιας ἀγάπης, μιᾶς ἀγάπης ὄχι συναισθηματικῆς, ἀλλὰ ὁρατῆς, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ δοῦν καὶ νὰ νοιώσουν. Καὶ πόσο πολὺ θὰ εἴμασταν γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας ἀποκάλυψη κάθε μηνύματος ποὺ αὐτὸς ὁ κόσμος ἐκφράζει μέσα ἀπὸ τὴν τέχνη, τὴν ὀμορφιά, τὴν ἐπιστήμη, μέσα ἀπὸ ὅλα τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα ἡ ὀμορφιὰ προσλαμβάνεται καὶ διακηρύσσεται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους.

Ἀλλὰ τὸ κάνουμε; Μεριμνᾶμε γιὰ νὰ εἴμαστε φορεῖς τοῦ βάθους τῆς ὀμορφιᾶς καὶ τοῦ νοήματος τῶν πραγμάτων γιὰ κάθε πρόσωπο ποὺ συναντᾶμε; Δὲν μᾶς ἀπασχολεῖ περισσότερο νὰ παίρνουμε ἀπὸ τὸ νὰ δίνουμε; Κι ὅμως, ὁ Ἅγιος Παῦλος, ποὺ γνώριζε τὶ σημαίνει παίρνω καὶ δίνω, εἶπε: «Εἶναι πιὸ εὐλογημένο νὰ δίνεις παρὰ νὰ παίρνεις». Κι ὅμως πόσες πολλὲς δωρεὲς εἶχε δεχτεῖ; Εἶχε ἐμπειρία τῆς γνώσης τοῦ Θεοῦ, εἶχε δεχτεῖ τὸ χάρισμα τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς γνώσης, καὶ τῆς ἐμπειρίας τῆς Π. Διαθήκης καὶ τότε ὁ Χριστὸς τοῦ ἀποκαλύφθηκε: καὶ τὶ δὲν δέχτηκε! Κι ὅμως, εὐφραινόταν περισσότερο νὰ δίνει ἀπὸ τὸ νὰ παίρνει, ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ κατέχει ὅλο τὸν πλοῦτο ποὺ ἦρθε στὸ δρόμο τῆς ζωῆς του· ἤθελε νὰ τὸν μοιραστεῖ, νὰ τὸν προσφέρει, νὰ φωτίσει καὶ νὰ πυρπολήσει ἄλλες ζωὲς πέρα ἀπὸ τὴ δική του.

Ἄς σκεφτοῦμε πόσο πλούσιοι, πόσο πλούσια εἴμαστε προικισμένοι, πόσα πολλὰ μᾶς δόθηκαν νὰ βλέπουμε καὶ ν’ ἀκοῦμε καὶ ἄς συνειδητοποιήσουμε ταυτόχρονα πόσο τραγικὰ εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας, ἐκτὸς ἄν σπάσουμε αὐτὸν τὸν τοῖχο γιὰ νὰ προσφέρουμε, τὸ ἴδιο γενναιόδωρα, τὸ ἴδιο πλούσια, τὸ ἴδιο ἄφθονα τὶς δωρεὲς καθὼς μᾶς ἔχουν προσφερθεῖ. Καὶ τότε πραγματικὰ, ἡ χαρά μας θὰ ἔχει ὁλοκληρωθεῖ σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ κανένας καὶ τίποτα δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ μᾶς τὴν ἀφαιρέσει. Ἀμὴν.

+ Αντωνίου Σουρόζ

Γέροντας Αθανάσιος, η γνωριμία μου με τον Άγιο Πορφύριο

 Γέροντας Αθανάσιος (Σύρος) είναι Ηγούμενος και ιδρυτής της Ιεράς Μονής Παναγίας Ελεούσης στην Ξυνιάδα Δομοκού, στη Φθιώτιδα .

«Καὶ τοῦτό ἐστιν ὄντως τὸ ἰδεῖν τὸν Θεόν· τὸ μηδέποτε τῆς ἐπιθυμίας κόρον εὑρεῖν.»

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ

 

«Και αυτό είναι πραγματικά

το να βλέπει κανείς τον Θεό:

να μη βρίσκει ποτέ

κορεσμό στην επιθυμία.»

Ιερομόναχος Ραφαήλ : Πώς Πρέπει να Προσευχόμαστε;

«Η προσευχή πρέπει να γίνεται με την πιο άμεση γλώσσα. Σκέφτομαι τον Πατέρα Σωφρόνιο που μας έλεγε για ένα άτομο που τον ρώτησε: Πώς πρέπει να προσευχηθώ στον Θεό;» Και ο Πατέρας Σωφρόνιος δεν γνώριζε, εκείνες τις μέρες, ότι το εν λόγω άτομο, ένας Αγγλικανός, είχε ζητήσει μια κατάλληλη απάντηση από αρκετούς ιερείς και πολλούς πνευματικούς πατέρες στην Αγγλία και αλλού, αλλά όλοι του είπαν γενικά πράγματα όπως: σελίδα 35, παράγραφος 4! Αλλά σκέφτηκε στην ψυχή της: «Αν και αυτός ο αρχιμανδρίτης μου πει το ίδιο πράγμα, θα απαρνηθώ όλες αυτές τις ιδέες, για τον Θεό και την προσευχή, για πάντα».

Η πρώτη λέξη του Πατέρα Σωφρονίου προς αυτήν ήταν: «Με τον Θεό δεν χρειάζεται να είσαι ευγενικός. απλώς χύσε την καρδιά σου ενώπιόν Του». Δεν γνωρίζω την υπόλοιπη συζήτηση, αλλά το άτομο βρήκε μια προσευχή τόσο δυνατή που έβαζε το κεφάλι του στο έδαφος το βράδυ και έκλαιγε για ώρες λόγω της έντασης της προσευχής. Μπορεί να μαντέψατε ότι το άτομο δεν είναι πλέον Αγγλικανός. Έχει προσηλυτιστεί στην Ορθοδοξία εδώ και πολλά χρόνια.

από το βιβλίο «Ο άλλος Νόικα»

Ο Ιερομόναχος Ραφαήλ Νόϊκα είναι Ρουμάνος τη καταγωγή, πνευματικό τέκνο του  Αγίου Γέροντα Σωφρονίου του Έσσεξ

«ΤΕΣΣΕΡΑ ΜΑΤΙΑ, ΔΥΟ ΚΑΡΔΙΕΣ»

 Τραγούδι της αγάπης και συνακόλουθος τοπικός, ιδιότυπος χορός από την Αρτάκη Κυζίκου της Μικράς Ασίας, όπως μεταφέρθηκε από τους πρόσφυγες τη δεκαετία του 1920 στη Νέα Αρτάκη Ευβοίας. Πρόκειται, ίσως, για το πλέον διάσημο μικρασιάτικο τραγούδι, που έχει γνωρίσει δεκάδες εκτελέσεις και επανεκτελέσεις, τα τελευταία χρόνια.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης_Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού.

 

Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα.

Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς.

Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου.

Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε.

Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα.

Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.

Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.

Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.

Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.

Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.

Παρακαλώ, να μου δώσει ο Θεός –ή μάλλον, να μου πάρει– το λίγο μυαλό μου, για να μου εξασφαλίσει έστω με τον τρόπο αυτόν τον Παράδεισο, με το να με κρίνει ως τρελλό.

Ή, να με τρελλάνει με την αγάπη Του, για να βγω έξω από τον εαυτό μου, έξω από την γη και από την έλξη της γης, διότι αλλιώς δεν έχει νόημα η ζωή μου.

Παλιά που υπήρχαν οι δια Χριστόν Σαλοί, υπήρχαν ελάχιστοι τρελλοί στον κόσμο.

Μήπως θα πρέπει να παρακαλέσουμε τους δια Χριστόν Σαλούς να κάνουν καλά τους φύσει σαλούς και να αναδειχθούν πάλι δια Χριστόν Σαλοί;…».

«Επιστολές», Στ΄ Επιστολή («Μακαρισμοί»), σελ. 230, 235, Αύγουστος 1994· έκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης.] κείμενο και επιμέλεια : πατήρ Δαμιανός Σαράντης

«Ένα σπίτι για να γεννηθείς, ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις, ένας στίχος για να κρυφτείς, ένας κόσμος για να πεθάνεις.»

  

Απλοί στίχοι,
Τα Χειρόγραφα του Φθινοπώρου, 1990

Το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης.
Αθήνα 17 Μαΐου 2026

Η Απάτη του Κοινοβουλευτισμού & Η Ανάγκη για Πραγματική Δημοκρατία

👉 Η μεγάλη αποκάλυψη: Άλλο κοινοβουλευτισμός και άλλο δημοκρατία!
Ρώμη εναντίον Αθήνας: Η ιστορική αλήθεια για την σύγχρονη εξαπάτηση

Π.Κονδυλάτος για Akyla: «Δε γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα με κάθε κακομοίρη»

Η ανάρτηση του γνωστού σχεδιαστή κοσμημάτων

Ο Περικλής Κονδυλάτος μέσω ανάρτησής του, άσκησε έντονη κριτική στον Akyla που εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Eurovision, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «δεν γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα με κάθε κακομοίρη».

 

Ο γνωστός σχεδιαστής κοσμημάτων την Κυριακή (17.05.2026) δημοσίευσε μία φωτογραφία του Akyla και άσκησε σκληρή κριτική στον νεαρό τραγουδιστή.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Pericles Kondylatos (@pkondylatos)

«Αυτή η εικόνα με ό,τι συνεπάγεται είναι ντροπή για την Ελλάδα. Δε γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα κάθε χρόνο με τον κάθε κακομοίρη που περιφέρει την βλακεία του σαν άποψη και σαν νίκη.

Ποιο είναι το επίτευγμα δηλαδή; Ό,τι είναι φτωχός ή gay;

Άλλοι άνθρωποι φτωχοί και gay δεν υπάρχουν; Οι αθλητές μας που είναι πάμφτωχοι και φυτοζωούν και παλεύουν μόνοι τους δεν σας νοιάζουν;

Είναι ντροπή η Ελλάδα του Χατζηδάκη, του Θεοδωράκη του Παπαθανασίου της Ειρήνης Παππά και πολλών άλλων διεθνών, το 2026 να δείχνει αυτό.

Σταματήστε τα κανάλια να τον δείχνετε σαν ήρωα όταν εσείς οι ίδιοι την επόμενη εβδομάδα θα τον πετάξετε σαν στυμμένη λεμονόκουπα, γιατί δεν θα σας είναι χρήσιμος στο να πουλήσετε συμπερίληψη και ανθρωπισμό (του κ@λ@@).

Στοπ στην κατρακύλα.

Στοπ στην ζωοποίηση του ανθρώπου.

Στοπ στην woke κουλτούρα του Σώρος και του Σιωνισμού που θέλουν να υποδουλώσουν την ανθρωπότητα. Σταματήστε τα κανάλια με τη μ@λ@@@@ και την ηλιθιότητα.

Έχετε εξαθλιώσει τον ελληνικό λαό και τώρα θέλετε να του σβήσετε την μνήμη για το ποιος είναι. Η Ελλάδα εκπροσωπεί στους αιώνες την αξία όχι την παρακμή. Έλεος.

Σταματήστε κάπου.

Όχι στην ξεφτίλα, όχι στην κακομοιριά, όχι στην φτήνια.

Ο διαγωνισμός αυτός είναι διαγωνισμός τραγουδιού και κουλτούρας (κάποτε ήταν, όταν υπήρχε Ευρώπη) όχι διαγωνισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φτάνει. Φτάνει. Φτάνει», έγραψε ο Περικλής Κονδυλάτος στην ανάρτησή του για τον Akyla.