Μονή Καλαμίου - Ντοκιμαντέρ

 Ταξιδεύοντας στο νοτιότερο άκρο του Αγιοφάραγγου της Γόρτυνας, σ' ένα καταφύγιο ψυχής πάνω από τα κρυστάλλινα νερά του Λούσιου ποταμού, το ντοκιμαντέρ μας αυτή τη φορά παρουσιάζει την Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Καλαμίου Πάνω από τα κρυστάλλινα νερά του Λούσιου ποταμού στο νοτιότερο άκρο του Αγίοφάραγγου της Γόρτυνας βρίσκεται η ιερά μονή κοιμήσεως της Θεοτόκου Καλαμίου. 

 

Εκεί που η φύση, η ιστορία και η πίστη συναντήθηκαν πριν από πολλά πολλά χρόνια. Εκεί που το νερό κυλά αδιάκοπα έμελλε να γεννηθεί μια Μονή που αποτέλεσε καταφύγιο, ιατρείο αλλά καικρησφύγετο. Το όνομα της Ιεράς Μονής συνδέεται με τις συστάδες των καλαμιών που φύονται δίπλα στο ποτάμι έως και σήμερα ενώ στα διάσπαρτα στον χώρο της ερείπια αποκαλύπτεται η μεγάλη ιστορία της.

 Ένας τόπος πολύτιμος με ιδιαίτερο μικροκλίμα, χαμηλή υψομετρική θέση και συνύπαρξη διαφορετικών φυτικών ειδών. Η τοποθεσία αυτή, δίπλα στον Λούσιο ποταμό είχε επιλεχθεί από τις Ασκληπιάδες για την ίδρυση θεραπευτικού κέντρου αναγνωρίζοντας τη μοναδικότητα του σημείου. 

Η Γερόντισσα Αλεξία αφηγείται την ιστορία αυτού του τόπου και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε όταν επαναλειτούργησε η μονή. Η ιστορία της μονής ξεκινάει την περίοδο της αυτοκρατορίας του Νικηφόρου Φωκά, το 967. Ο Νικηφόρος Φωκάς ένας από τους ιδιοφυής στρατάρχες του Βυζαντίου ιδρύει μέσω του Ιωάννη Λαμπαρδόπουλου το Αγιο Φάραγγο του Λούσιου ποταμού. Αρχής γενομένης από το περίφημο για την εποχή κοινόβιο, τη Μονή Φιλοσόφου. Μια μονή που εξελίχθηκε στο «Χάρβαρντ» του αγώνα. Από αυτό αποφοίτησαν 40 πατριάρχες και αμέτρητοι ιεροδιδάσκαλοι.

Μεσοπεντηκοστή

Ἀναδαυλίζοντας τὴν δίψα γιὰ τὸ Φῶς τοῦ Παρακλήτου

«Ἐγὼ τῷ διψώντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν»[1]

Ιερομόναχος  Ζαχαρίας της Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου του έσσεξ

Κατὰ τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ γευόμαστε σὲ κάποιο βαθμὸ τὴ νέκρωση τοῦ Χριστοῦ. Στὴ μέση αὐτῆς τῆς περιόδου, ἡ Ἐκκλησία ἔχει θεσπίσει τὴν προσκύνηση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὥστε νὰ τονώσει τὴν ἔμπνευση καὶ νὰ μᾶς ἐνισχύσει στὸν ἀγῶνα νὰ προευπρεπίσουμε τὶς ψυχές μας, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὴ ζωοποιὸ παρουσία τοῦ ἀναστάντος Κυρίου. Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι διὰ Σταυροῦ ἡ χαρὰ καὶ ἡ Ἀνάσταση εἰσῆλθαν στὸν κόσμο.

Στὴ μέση τῆς περιόδου τοῦ Πεντηκοσταρίου, ἑορτάζουμε τὴ Μεσοπεντηκοστή, ποὺ ἀναδαυλίζει τὴ δίψα γιὰ τὸ Φῶς τοῦ Παρακλήτου καὶ, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, μᾶς ἐνισχύει νὰ προσκαρτερήσουμε μὲ προσευχὴ καὶ ὁλοένα αὐξανόμενο πόθο, «ἕως οὐ ἐνδυθῶμεν δύναμιν ἐξ ὕψους»[2]. Ἡ Μεσοπεντηκοστὴ ἀποτελεί το προοίμιο τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς, ὅταν ὁ Κύριος θὰ χορτάσει τὴν πεῖνα τῆς ψυχῆς μας, «ἐν τῷ ὀφθῆναι ἡμῖν τὴν δόξαν Αὐτοῦ»[3].

Ὁ Θεός μας εἶναι Θεὸς Παράκλητος. Ὁ Θεὸς Πατὴρ εἶναι «ὁ Πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ Θεὸς πάσης παρακλήσεως»[4], ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός, εἶναι ὁ πρῶτος Παράκλητος, ὁ Ὁποῖος στέλνει στὸν κόσμο τὸν ἄλλο Παράκλητο, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο[5]. Δηλαδή, ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Θεός ἐλέους, Θεὸς παρακλήσεως, Θεὸς παρηγοριᾶς. Πῶς ὅμως νὰ φθάσει αὐτὴ ἡ παρηγοριὰ στὸν ἄνθρωπο; Πῶς νὰ φθάσει ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ στὸν πηλό; Τὴν ἀπάντηση μᾶς τὴν ἔχει δώσει ἤδη ὁ προφήτης Δαυίδ: «Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουθενώσει»[6]. Ο Θεός μας δηλαδὴ ἔχει μία ἀδυναμία. Κάμπτεται πάνω ἀπὸ τὴν πονεμένη καρδιὰ ποὺ κράζει πρὸς Αὐτόν. Εἶναι Θεὸς ἐλέους καὶ γι’ αὐτὸ πολὺ εὔκολα γίνεται οἰκεῖος μὲ τοὺς πιστοὺς ποὺ φέρουν πληγὴ στὰ στήθη τους, διψασμένο πνεῦμα καὶ ἀναζητοῦν τὴ δική Του ἄφθαρτη παρηγοριὰ καὶ παράκληση.

Μικρὸ μὲν πράγμα ἡ ἀνθρώπινη καρδιά, ἀλλὰ ὁλόκληρος ὁ κόσμος δὲν μπορεῖ νὰ τὴ γεμίσει. Ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ θρόνος τοῦ Βασιλέως τοῦ Μεγάλου, ὁ τόπος ὅπου ἡ αἰώνια ἡμέρα διαυγάζει καὶ Φωσφόρος ἀνέσπερος ἀνατέλλει[7]. Ὅταν χαράξει ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου στὴν καρδιά, τότε ὁ «ὄντως ἄνθρωπος» ἀρχίζει καινούργια ζωή, «ἐξέρχεται ἐπὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας»[8].

Ὅλες οἱ Γραφές, ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὡς καὶ τὴν Ἀποκάλυψη, κάνουν λόγο γιὰ τό ὕδωρ τῆς ζωῆς τῆς αἰωνίου, γιὰ τὴ δίψα τῆς ψυχῆς γιὰ τὸν Θεό, ἡ ὁποία κατασβήνει μόνο μὲ τὴ δωρεά Του. Ὁ παλαιὸς Ἰσραὴλ γνώριζε νὰ ἀνάγει τὴ δίψα του ἀπὸ τὸ βιοτικὸ στὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο. Τὴ φυσικὴ δίψα του στὴν ἔρημο τὴ μετέτρεπε σὲ δίψα τῆς ψυχῆς «πρὸς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα»[9]. Οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Ἰσραὴλ ἀναφέρονταν στὴν ἐποχὴ, ποὺ ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς «μετ’ εὐφροσύνης» θὰ ἀντλοῦσε ὕδωρ «ἐκ τῶν πηγῶν τοῦ σωτηρίου»[10]. Ὁ Κύριος ὑποσχέθηκε τὸ μεσσιανικὸ νερό, δηλαδὴ τὴν εὐδαιμονία μέσα στὴν εὐλογημένη καὶ ὑπεράγαθη Βασιλεία Του, μὲ τοὺς λόγους: «Ἐὰν τις διψᾶ, ἐρχέσθω πρὸς με καὶ πινέτω»[11]. Ἡ συμπλήρωση τῶν ἐπαγγελιῶν εἶναι ὁ Ἴδιος, τὸ Ἀρνίον, ποὺ «ποιμαίνει» τοὺς ἐκλεκτούς Του «καὶ ὁδηγήσει αὐτοὺς ἐπὶ ζωῆς πηγάς ὑδάτων, καὶ ἐξαλείψει ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν»[12].

Τό τροπάριο τῆς Μεσοπεντηκοστῆς ἀποδίδει πολὺ ὄμορφα τὸ νόημα αὐτῆς τῆς περιόδου. Ἐκφράζει τέλεια τὸν πόνο καὶ τὸν πόθο τῆς ψυχῆς, ποὺ ἂν καὶ βάλλεται πανταχόθεν ἀπὸ τὴν ἀκηδία ποὺ πολεμάει τὰ τέκνα τοῦ αἰῶνος τούτου, ὡστόσο, στρέφεται μὲ ὅλη τὴν ἔφεσή της πρὸς τὸν Κύριο, ἐκζητώντας τὴν κραταιὰ βοήθειά Του, καὶ τὸ μόνο ποὺ ἐπιθυμεῖ εἶναι ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε ἐπαξίως νὰ ὑμνεῖ τὸν Κύριο.

«Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον νάματα· ὅτι πᾶσι, Σωτήρ, ἐβόησας· ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρὸς με καὶ πινέτω. Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεός, δόξα σοι»[13].

Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι κάτι τὸ οὐδέτερο. Ἐπαγγέλεται τίποτε λιγότερο ἀπὸ τὴν ἔνωση τοῦ χοϊκοῦ καὶ πεπερασμένου ἀνθρώπου μὲ τὸν ἄπειρο Θεό. Πολὺ θὰ ὠφελούμασταν, ἂν κάναμε δική μας, προσωπικὴ προσευχὴ λόγους σὰν τοὺς παραπάνω ἢ ἄν, ὡς προετοιμασία γιὰ νὰ ἑορτάσουμε τὴν Πεντηκοστὴ θεοπρεπῶς, διαβάζαμε καθημερινὰ ἀργὰ καὶ προσεκτικὰ τὸν Ἄμωμο[14], ἀφήνοντας τὰ νοήματά του νὰ διαπεράσουν τὸ εἶναι μας. Ὁ Ψαλμὸς αὐτὸς ἐκφράζει καὶ καλλιεργεῖ τὴν ἀκόρεστη δίψα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴν ἕνωσή του μὲ τὸν Ἅγιο τῶν Ἁγίων, καθὼς βάζει σὲ λόγια τὴν ἐξομολόγηση τῆς ψυχῆς ποὺ ποθεῖ «ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι»[15]· τῆς ψυχῆς ποὺ ποθεῖ νὰ μεταβεῖ ἀπὸ «τῶν λυπηροτέρων ἐπὶ τὰ χρηστότερα καὶ θυμηδέστερα»[16], ἀπὸ αὐτὴ τὴν παροδικὴ καὶ μάταιη ζωή, στὴν αἰώνια καὶ πλούσια ζωὴ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Γιὰ νὰ παραμένει ἡ προσδοκία γιὰ τὸ χάρισμα τῆς Πεντηκοστῆς σταθερὴ καὶ αὐξανόμενη, πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ φέρει συνεχῶς στὸν νοῦ του τὸν ἐρχομὸ τοῦ Κυρίου καὶ νὰ Τὸν ἀναμένει. Πρέπει νὰ μὴν ἀποκάμνει στὴν προσευχή να καταξιωθεῖ «σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου»[17]. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ εἶχαν μεγάλη ἔμπνευση, διότι προσδοκοῦσαν τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου καὶ ὁ ἐρχομὸς Του ἦταν γι’ αὐτοὺς ἐπικείμενος ἀνὰ πᾶσα στιγμή. Γι’ αὐτὸ καὶ προσεύχονταν: «Ἐλθέτω χάρις καὶ παρελθέτω ὁ κόσμος οὗτος»[18]. Ἤξεραν ὅτι η χάρη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Καὶ εἶχαν τέτοιο πόθο γιὰ τὸν ἐρχομό της, ποὺ τελείωναν τὴν προσευχὴ τους λέγοντας, «μαρὰν ἀθά», «ἔρχου, Κύριε». Δεν περίμεναν παθητικά, μὲ ἀδράνεια, ἀλλὰ Τὸν καλοῦσαν νὰ ἔλθει ταχέως. Καὶ ὄχι μόνο Τὸν καλοῦσαν, ἀλλὰ «ἔσπευδον πρὸς τὴν ἡμέραν τοῦ Θεοῦ»[19], ἔτρεχαν πρὸς τὸν Κύριο, ἐπισπεύδοντες τὴν παρουσία Του. Η προσμονή τους γιὰ τὸν ἐρχομὸ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἦταν τόσο δυνατή, ποὺ ἐπισκίαζε τὰ πάντα καὶ τοὺς ἐνέδυε μὲ τὴν τόλμη νὰ ὁδηγοῦνται μὲ θάρρος ἀκόμη καὶ στὸ μαρτύριο. Μὲ τὰ αἵματα αὐτῶν τῶν Μαρτύρων καὶ τὰ δάκρυα τῶν Ὁσίων, χάρη στὶς προσευχὲς καὶ τὶς μεσιτεῖες τους, στερεώθηκε καὶ διατηρήθηκε ἡ πίστη πάνω στὴ γῆ.

Ἂς προετοιμαστοῦμε νὰ προσεγγίσουμε τὴ μεγάλη καὶ τελευταῖα ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς μὲ τὴν πίστη, ὅτι καὶ ἐμᾶς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν θὰ μᾶς λησμονήσει, ἀλλὰ θὰ μᾶς ἐπισκεφθεῖ. Καὶ σὲ ἐμᾶς θὰ ἐξαποστείλει τὰ δόματα τῆς ἀγαθότητάς Του. Ὅπως λέει ὁ Ἴδιος στὸ Εὐαγγέλιό Του: «Εἰ οὖν ὑμεῖς, ὑπάρχοντες πονηροί, οἴδατε δόματα ἀγαθὰ διδόναι τοῖς τέκνοις ὑμῶν, πόσο μᾶλλον ὁ Πατὴρ ὁ ἐξ οὐρανοῦ δώσει Πνεῦμα ἀγαθὸν τοῖς αἰτοῦσιν αὐτόν»[20], ὥστε νὰ τοὺς ὁδηγήσει «ἐν γῇ εὐθείᾳ». Μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου καὶ τὸν ἄψευστο λόγο Του ὡς «ἄγκυραν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τὲ καὶ βεβαίαν»[21], ἂς παραδοθοῦμε στὸν συσσεισμὸ τῆς ἐνέργειας τοῦ Πνεύματός Του και ἄς ἀποτινάξουμε ἀπὸ ἐπάνω μας τὰ λέπια τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴ φθορὰ τοῦ θανάτου, ὥστε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ στραμμένη πρὸς τὸν Κύριο νὰ δεχθοῦμε καὶ ἐμεῖς τὸ «φλογίζον καὶ ὑετίζον» χάρισμα τοῦ Μεγάλου Θεοῦ μας, τὸ ὁποίο θά μᾶς μεταβιβάσει ἀπὸ τὰ ἐφήμερα καὶ ἀπατηλὰ στὰ αἰώνια καὶ ἀληθινά. Τότε θὰ γνωρίσουμε, ὅτι εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Οὐρανίου Πατρός. Και για ἐμᾶς ἔχει ἑτοιμάσει μεγάλη κληρονομιά, τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Σὲ ἐμᾶς ἡ ἐπαγγελία[22], τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Ἀμήν».

*****

_________________________

Παραπομπές:

1. Ἀποκ. 21,6.
2. Βλ. Λούκ. 24,49.
3. Βλ. Ψάλμ. 16,15.
4. B΄ Κόρ. 1,3.
5. Ἰωάν. 14,16-17.
6. Ψάλμ. 50,19
7. Βλ. Β΄ Πετρ. 1,19.
8. Βλ. Ψάλμ. 103,23.
9. Ψάλμ. 41,3.
10. Ἤσ.12,3.
11. Ἰωάν. 7,37.
12. Ἀποκ. 7,17.
13. Ἀπολυτίκιον Μεσοπεντηκοστῆς.
14. Ψάλμ. 118.
15. Φιλιπ. 1,23.
16. Ἑσπερινὸς Δευτέρας Ἁγίου Πνεύματος, ε’ Εὐχὴ γονυκλισίας.
17. Βλ. Λούκ. 21,36.
18. Οἱ Ἀποστολικοὶ Πατέρες, Διδαχή, Ἔκδ. οἶκος Ἀστήρ, Ἄλ. καὶ Ε. Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 1953, πάρ. 10, στίχος 6, σ. 18.
19. Βλ. Β΄ Πετρ. 3,12.
20. Λούκ. 11,13.
21. Ἑβρ. 6,19.
22. Βλ. Πράξ. 2,39.

Αγία Σοφία της Κλεισούρας

  

Απολυτίκιον Ήχος γ΄. Την ωραιότητα.

 Σοφίας γέγονας, μήτερ αοίδημε, Σοφία, σέμνωμα, της Θεομήτορος, εν τη Μονή ασκητικώς τον βίον σου διελθούσα,όθεν και απείληφας των καμάτων σου έπαινον, κατατραυματίσασσα των δαιμόνων τας φάλαγγας, και πρέσβειρα Χριστώ παρεστώσα, μη επιλάθου των πόθω τιμώντων σε.

Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος: Επιστολή καταπέλτης κατά της ονοματοδοσίας πάρκου σε «Γιάννης Μπουτάρης» – «Βαθιά προσβολή της ιστορικής μας μνήμης»

 

Η ομοσπονδία των απανταχού Ποντίων υπενθυμίζει στο δήμο Θεσσαλονίκης όλες τις προκλητικές θέσεις του Γιάννη Μπουτάρη

Γράφει ο  Παντελής Λαμψιώτης

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εξέφρασε την απόλυτη αντίθεσή της στην απόφαση του Δήμου Θεσσαλονίκης να δοθεί σε πάρκο το όνομα του εκλιπόντος πρώην Δημάρχου, Γιάννη Μπουτάρη.

Το ανώτατο συντονιστικό όργανο των ποντιακών ενώσεων στην Ελλάδα, έχει πολύ σοβαρούς λόγους για να διαμαρτύρεται για τις αποδόσεις τιμών στη μνήμη του Γιάννη Μπουτάρη, λόγω των ανθελληνικών δηλώσεων που συχνά έκανε. Σε μια «πύρινη» επιστολή της ΠΟΕ, εκφράζεται η «κατηγορηματική, σαφής και αδιαπραγμάτευτη αντίθεσή της» στην ονοματοδοσία του δημόσιου χώρου σε πάρκο Μπουτάρη.

«Η θέση μας δεν είναι πολιτική. Είναι βαθιά ιστορική, εθνική και ηθική. Εδράζεται στη συλλογική μνήμη, στον πόνο και στην ευθύνη απέναντι στους προγόνους μας που εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου», σημειώνει η Ομοσπονδία, παραθέτοντας μερικές από τις εμπρηστικές πράξεις και δηλώσεις του.

Ο πρώην Δήμαρχος συνήθιζε να προκαλεί το κοινό αίσθημα με φιλοτουρκικές θέσεις, προσβάλλοντας επανειλημμένως τη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας. Θα έλεγε κανείς ότι απολάμβανε να εκφράζει εθνομηδενιστιστικές απόψεις, μόνο και μόνο για να δημιουργεί ντόρο γύρω από το όνομά του.

Υπήρξε πρωτοστάτης της μετατροπής του σπιτιού του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη σε μουσείο, χαρακτηρίζοντας τον σφαγέα των Ελλήνων ως «μεγάλο ηγέτη». Υποστήριζε με πάθος την τουριστική προσέλευση των Τούρκων νοσταλγών του Κεμάλ στο μουσείο, απαξιώνοντας κάθε έννοια ιστορικής ευθύνης. Μάλιστα ήθελε να μετονομάσει την οδό Αποστόλου Παύλου σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ.

Το φιλοτουρκικό όραμα του Γιάννη Μπουτάρη, δυστυχώς απέδωσε καρπούς και κάθε χρόνο χιλιάδες εθνικιστές Τούρκοι έρχονται για λαϊκό προσκύνημα στο μουσείο, φωνάζοντας προκλητικά συνθήματα όπως «είμαστε οι μαχητές του Μουσταφά Κεμάλ» και τραγουδώντας τον τουρκικό εθνικό ύμνο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Αυτή είναι η κληρονομιά που άφησε πίσω του ο πρώην Δήμαρχος.

Η πιο μελανή κηλίδα στις δηλώσεις Μπουτάρη, ήταν όταν είπε ότι «χέστ@κε αν σκότωσε ή όχι Έλληνες ο Κεμάλ», κάτι που είχε προκαλέσει την οργή ποντιακών και μικρασιατικών συλλόγων, αλλά και μεγάλου πλήθους πολιτών. Στη συνέχεια, ο πρώην Δήμαρχος είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να ανασκευάσει τα λεγόμενά του.

«Η Θεσσαλονίκη δεν είναι μια ουδέτερη πόλη. Είναι η πόλη των προσφύγων, των ξεριζωμένων, της μνήμης. Και η μνήμη αυτή δεν μπορεί να τίθεται υπό διαπραγμάτευση, ούτε να εξισώνεται στο πλαίσιο μιας αμφίσημης ‘’ιστορικής ουδετερότητας’’.

Η ονοματοδοσία ενός δημόσιου χώρου αποτελεί πράξη ύψιστου συμβολισμού. Δεν είναι μια απλή διοικητική απόφαση. Είναι δημόσια τιμή. Και η δημόσια τιμή προϋποθέτει σεβασμό, όχι τραυματισμό, της ιστορικής συνείδησης των πολιτών», καταλήγει η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, καλώντας το ΔΣ του Δήμου Θεσσαλονίκης «να μην προχωρήσει σε μια επιλογή που θα αποτελέσει πηγή διχασμού και βαθιάς προσβολής για χιλιάδες συμπολίτες μας».

Αναλυτικά η επιστολή της Παμοντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος:

«ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΝ

Θεσσαλονίκη, 30/ 4/ 2026

Προς: Τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Στέλιο Αγγελούδη

-Πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης κ. Σπύρο Βούγια

ΘΕΜΑ: Η ιστορική μνήμη δεν παραγράφεται – Κατηγορηματική αντίθεση στην πρόταση ονοματοδοσίας πάρκου σε Γιάννης Μπουτάρης

Παρακαλούμε να τεθεί υπόψη του Δημοτικού Συμβουλίου στην συνεδρίαση που θα λάβει χώρα, σήμερα Πέμπτη 30 Απριλίου 2026.

Αξιότιμοι κύριοι,

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την κατηγορηματική, σαφή και αδιαπραγμάτευτη αντίθεσή της στην πρόταση ονοματοδοσίας δημοτικού χώρου προς τιμήν του εκλιπόντος Γιάννη Μπουτάρη.

Η θέση μας δεν είναι πολιτική. Είναι βαθιά ιστορική, εθνική και ηθική. Εδράζεται στη συλλογική μνήμη, στον πόνο και στην ευθύνη απέναντι στους προγόνους μας που εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Σεβόμαστε την μνήμη κάθε ανθρώπου. Ωστόσο, ο δημόσιος βίος και οι πράξεις ενός αιρετού δεν μπορούν να αποσπαστούν από την κρίση της κοινωνίας. Για τον ποντιακό ελληνισμό, η θητεία του συγκεκριμένου προσώπου δεν αποτελεί απλώς μια περίοδο διοίκησης, αλλά μια ανοιχτή και βαθιά προσβολή της ιστορικής μας μνήμης.

Δεν μπορεί να λησμονηθεί η άρνησή του να παραχωρήσει την Πλατεία Αγίας Σοφίας για την καθιερωμένη εκδήλωση μνήμης της 19ης Μαΐου. Η απόφαση αυτή δεν ήταν ουδέτερη. Ήταν μια πράξη με έντονο συμβολικό φορτίο, η οποία υποτίμησε τον πόνο των προσφυγικών οικογενειών και προσέβαλε τη μνήμη των 353.000 γενοκτονημένων προγόνων μας.

Ακόμη πιο σοβαρές και βαθιά προσβλητικές υπήρξαν δημόσιες τοποθετήσεις του αναφορικά με το πρόσωπο του Μουσταφά Κεμάλ. Η δήλωσή του ότι «δεν τον ενδιαφέρει αν ο Κεμάλ ήταν φονιάς ή όχι», καθώς και η αναφορά του ότι πρόκειται για «ηγέτη εξαιρετικού μεγέθους», δεν αποτελούν απλώς προσωπικές απόψεις, αλλά θέσεις που θίγουν ευθέως τη μνήμη ενός λαού που υπέστη διωγμούς, σφαγές και ξεριζωμό.

Ιδιαίτερη αγανάκτηση προκαλεί η προσπάθεια σχετικοποίησης της ιστορικής πραγματικότητας μέσω της διατύπωσης ότι «έχουμε δημιουργήσει έναν μύθο για τον Κεμάλ». Για εμάς, δεν πρόκειται για μύθο. Πρόκειται για ιστορική εμπειρία, τεκμηριωμένη και βιωμένη από γενιά σε γενιά.

Το 2006, ο Γιάννης Μπουτάρης πρότεινε τη μετονομασία της οδού Αποστόλου Παύλου (πλησίον της υποτιθέμενης οικίας του Κεμάλ) σε «οδό Κεμάλ Ατατούρκ», μια πρόταση που αποτυπώνει με σαφήνεια την αντίληψη και τη στάση του απέναντι σε πρόσωπα και γεγονότα με βαρύ ιστορικό φορτίο για τον ελληνισμό.

Παράλληλα, η λογική ότι η ιστορική μνήμη μπορεί να παραμερίζεται στο όνομα της τουριστικής ανάπτυξης ή της προσέλκυσης επισκεπτών, καθώς και η προώθηση της ιδέας ότι τέτοιες προσεγγίσεις «αμβλύνουν τις εντάσεις», συνιστούν επικίνδυνη υποβάθμιση της ιστορικής αλήθειας και προσβάλλουν βαθιά τη συλλογική μας ταυτότητα.

Η Θεσσαλονίκη δεν είναι μια ουδέτερη πόλη. Είναι η πόλη των προσφύγων, των ξεριζωμένων, της μνήμης. Και η μνήμη αυτή δεν μπορεί να τίθεται υπό διαπραγμάτευση, ούτε να εξισώνεται στο πλαίσιο μιας αμφίσημης «ιστορικής ουδετερότητας».

Η ονοματοδοσία ενός δημόσιου χώρου αποτελεί πράξη ύψιστου συμβολισμού. Δεν είναι μια απλή διοικητική απόφαση. Είναι δημόσια τιμή. Και η δημόσια τιμή προϋποθέτει σεβασμό, όχι τραυματισμό, της ιστορικής συνείδησης των πολιτών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, καλούμε το Δημοτικό Συμβούλιο να αναλογιστεί το ηθικό βάρος της απόφασης και να μην προχωρήσει σε μια επιλογή που θα αποτελέσει πηγή διχασμού και βαθιάς προσβολής για χιλιάδες συμπολίτες μας.

Η ιστορική μνήμη δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Δεν συμψηφίζεται.

Δεν παραγράφεται.

Με εκτίμηση

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος Γεώργιος Βαρυθυμιάδης

Η Γενική Γραμματέας Αθηνά Σωτηριάδου».

sportime

Οδοιπορικό στη Ρουμανία . Επεισόδιο 3ο

Μονή Αγ. Ιωάννου Νέου Τραπεζούντιου, Μονή Ντραγκομίρνα Σουτσάβα

 

 πρωτο 

δευτερο  

Μύρτος: Εκεί που η θάλασσα φιλάει τον ήλιο

 

Υπάρχουν στιγμές που η φύση ζωγραφίζει και το ηλιοβασίλεμα στον Μύρτο αποτελεί αναμφισβήτητα το πιο εμβληματικό της έργο. Στην καρδιά της Κεφαλονιάς, εκεί που το απέραντο γαλάζιο του Ιονίου γίνεται ένα με τα πορφυρά χρώματα του ορίζοντα, η εμπειρία ξεπερνά τα όρια μιας απλής θέασης και μετατρέπεται σε μια βαθιά υπόσχεση ομορφιάς.

Οι στροφές του δρόμου που υψώνονται πάνω από τη διασημότερη παραλία του νησιού μοιάζουν με μονοπάτι που οδηγεί κατευθείαν στο φως. Ο Μύρτος, με την κατάλευκη άμμο και τα κρυστάλλινα νερά, μεταμορφώνεται κάθε απόγευμα σε ένα σκηνικό που κόβει την ανάσα. Επισκέπτες από κάθε γωνιά του κόσμου συγκεντρώνονται στο «μπαλκόνι» πάνω από την ακτή, αναζητώντας την απόλυτη ρομαντική στιγμή, εκείνη τη σύντομη αλλά μαγική διάρκεια όπου ο ουρανός συναντά τη θάλασσα.

​Δεν είναι απλώς το τέλος μιας ημέρας, αλλά μια ιεροτελεστία χρωμάτων. Το χρυσό, το πορτοκαλί και το βαθύ βιολετί εναλλάσσονται στον καμβά του Ιονίου, υπενθυμίζοντας στους τυχερούς θεατές πως η αυθεντική ομορφιά βρίσκεται στις απλές, απλόχερες στιγμές της φύσης. Για όσους αναζητούν μια απόδραση από την καθημερινότητα, το ηλιοβασίλεμα στον Μύρτο είναι η ζωντανή απόδειξη ότι ο παράδεισος έχει επίγεια διεύθυνση.

Την Τετάρτη του Παραλύτου, την εορτή της ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ εορτάζουμε.

Τὴν ἑορτὴ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς τὴν ἑορτάζουμε γιὰ τὴν τιμὴ τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν, δηλαδὴ τοῦ Πάσχα καὶ τῆς Πεντηκοστῆς, ἐπειδὴ αὐτὴ καὶ ἑνώνει καὶ συνδέει τὶς δύο αὐτὲς ἑορτές. Ἡ ἑορτὴ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς θεσπίστηκε γιὰ τὸν ἑξῆς λόγο: Μετὰ τὸ ὑπερφυὲς θαῦμα ποὺ ἔκαμε ὁ Χριστὸς στὸ παράλυτο, οἱ Ἰουδαῖοι, σκανδαλισμένοι δῆθεν γιὰ τὸ Σαββάτου (διότι πράγματι, Σάββατο θεράπευσε ὁ Κύριος τὸν παράλυτο), Τὸν καταδίωκαν καὶ ζητοῦσαν νὰ τὸν σκοτώσουν. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς ἔφυγε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ πῆγε στὴ Γαλιλαία, ὅπου καὶ διέμενε στὰ ὅρη τῆς περιοχῆς ἐκείνης μὲ τοὺς μαθητές Του. Ἐκεῖ ἔκανε τὸ ὑπερφυὲς θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ἰχθύων, καὶ ἔφαγαν καὶ χόρτασαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωρὶς νὰ ὑπολογίζονται στὸν ἀριθμὸ αὐτὸ γυναῖκες καὶ παιδιά. Μετέπειτα, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Σκηνοπηγίας (ἦταν δὲ καὶ αὐτὴ μεγάλη ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων), ὁ Ἰησοῦς ἀνέβηκε καὶ πάλι στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ περπατοῦσε στὰ κρυφά. Στὸ μέσο ὅμως τῆς ἑορτῆς ἀνέβηκε στὸ Ναὸ καὶ δίδασκε· καὶ ὅλοι ἔμεναν ἔκπληκτοι ἀπὸ τὴ διδαχή Του. Ἀλλά, ἐπειδὴ Τὸν φθονοῦσαν, ἔλεγαν: «Πῶς αὐτὸς ξέρει γράμματα, ἐνῶ δὲν ἔχει σπουδάσει;». Ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς, ὄντας πράγματι νέος Ἀδάμ, ὅπως ἐκεῖνος ὁ πρῶτος ἦταν κατάμεστος ἀπὸ σοφία, ἔτσι καὶ Αὐτός, ὄντας ἐπιπλέον καὶ Θεός, ἦταν παντογνώστης . Γόγγυζαν λοιπὸν ὅλοι κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπιδίωκαν νὰ Τὸν σκοτώσουν ὁπωσδήποτε. Ἐκεῖνος δέ, ἐλέγχοντάς τους ὅτι μάχονταν δῆθεν ὑπὲρ τοῦ Σαββάτου, εἶπε: «Γιατί ζητᾶτε νὰ μὲ σκοτώσετε;». Καὶ στρέφοντας τὴ σκέψη τῶν Ἰουδαίων στὸ μωσαϊκὸ Νόμο, τοὺς εἶπε ἐπιπρόσθετα ὅτι δὲν εἶχαν κανένα λόγο νὰ θυμώνουν ἐναντίον του, ἐπειδὴ θεράπευσε κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου τὸν παράλυτο, διότι καὶ ὁ Μωυσῆς ἔχει νομοθετήσει ὅτι τὸ Σάββατο μπορεῖ νὰ καταλύεται, στὴ περίπτωση ποὺ πρόκειται γιὰ περιτομή, (ὅταν ἡ ὄγδοη ἡμέρα ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ ἀρσενικοῦ παιδιοῦ, κατὰ τὴν ὁποία ἔπρεπε αὐτὴ νὰ γίνει, συνέπιπτε μὲ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Καὶ συνεχίζοντας ὁ Κύριος, εἶπε: «Ἂν ἕνας ἄνθρωπος περιτέμνεται τὸ Σάββατο, γιὰ νὰ μὴν παραβιαστεῖ ὁ Νόμος τοῦ Μωυσῆ, ἐσεῖς θυμώνετε ἐναντίον μου, ἐπειδὴ θεράπευσα ἕναν ὁλόκληρο ἄνθρωπο κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου;»). Καὶ βέβαια ὁ Κύριος ἔκαμε διάλογο πολλὴ ὥρα μὲ τοὺς Ἰουδαίους περὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ τοὺς τόνισε ὅτι δοτήρας τοῦ Νόμου ἦταν αὐτὸς ὁ ἴδιος καὶ ὅτι ἦταν ἴσος πρὸς τὸν Πατέρα. Καὶ αὐτὸ τὸ τόνισε ἰδιαίτερα κατὰ τὴν τελευταία καὶ πιὸ ἐπίσημη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς (λέγοντάς τους: «Ἐὰν κανεὶς διψάει, ἂς ἔλθει σ’ ἐμένα καὶ ἂς πιεῖ»). Μετὰ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε καὶ πάρα πολλὰ ἄλλα, καὶ ἰδιαίτερα βαρυσήμαντα. Τότε ἐκεῖνοι πῆραν στὰ χέρια τοὺς πέτρες, γιὰ νὰ τὶς ρίξουν καταπάνω Του, πλὴν ὅμως πέτρα δὲν Τὸν ἄγγιξε οὔτε κατ’ ἐλάχιστον. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Ἰησοῦς χάθηκε θαυματουργικὰ ἀπὸ τὰ μάτια τους καί, περνώντας ἀπὸ ἀνάμεσά τους ἀπαρατήρητος, ἔφυγε ἀπὸ τὸ Ναό. Φεύγοντας δὲ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Κύριος καὶ διαβαίνοντας ἀπὸ τὸ μέσο τῆς πόλεως, εἶδε κάποιον ποὺ εἶχε γεννηθεῖ τυφλὸς καὶ τὸν θεράπευσε, κάνοντας τὰ μάτια του νὰ βλέπουν.

Πρέπει δὲ νὰ ξέρουμε ὅτι οἱ μέγιστες ἑορτὲς τῶν Ἰουδαίων εἶναι τρεῖς: Πρώτη εἶναι ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα, ἡ ὁποία τελεῖται κατὰ τὸν πρῶτο μήνα, πρὸς ἀνάμνηση τῆς διάβασης τῆς Ἐρυθρᾶς θάλασσας. Δεύτερη εἶναι ἡ Πεντηκοστή, ἡ ὁποία θεσπίστηκε πρὸς ἀνάμνηση τῆς παραμονῆς τους στὴν ἔρημο ἐπὶ πενήντα ἡμέρες, μετὰ τὴ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θάλασσας -πενήντα ἡμέρες, πράγματι, πέρασαν ἀπὸ τὴ διάβαση τῆς Ἐρυθρὰς μέχρι ποὺ ἔλαβαν τὸ μωσαϊκὸ Νόμο. (Συνολικὰ βέβαια στὴν ἔρημο ἔμειναν σαράντα χρόνια). Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ γίνεται καὶ πρὸς τιμὴν τοῦ ἀριθμοῦ ἑφτά, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἀπὸ αὐτοὺς ἱερός. Τρίτη εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς Σκηνοπηγίας, ἡ ὁποία θεσπίστηκε πρὸς ἀνάμνηση τῆς σκηνῆς, τὴν ὁποία ὁ Μωυσῆς κατασκεύασε καὶ ἔστησε μὲ ἀρχιτέκτονα τὸν Βεσελεὴλ καὶ ἔχοντας ὡς πρότυπο τὴ σκηνὴ ποὺ εἶδε (ποὺ τοῦ περιέγραψε ὁ Θεὸς) στὴ νεφέλη στὸ ὅρος Σινᾶ. Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ διαρκεῖ ἑπτὰ ἡμέρες καί, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν παραπάνω λόγο, θεσπίστηκε καὶ πρὸς ἀνάμνηση τῆς ἐπὶ σαράντα χρόνια παραμονῆς τῶν Ἑβραίων στὴν ἔρημο. Ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ συγκομιδὴ τῶν καρπῶν σχετίζεται ἡ ἑορτὴ τῆς Σκηνοπηγίας. Τότε, λοιπόν, ἐνῶ τελοῦνταν ἡ ἑορτὴ αὐτή, στάθηκε ὄρθιος ὁ Χριστὸς καὶ ἔκραξε μὲ φωνὴ μεγάλη: «Ἐὰν τὶς διψᾶ, ἐρχέσθω πρὸς με καὶ πινέτω». Ἐὰν δηλαδὴ κάποιος αἰσθάνεται πόθο καὶ δίψα, ὄχι γιὰ ἀγαθὰ ὑλικὰ καὶ φθαρτά, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ γαλήνη καὶ τὴ μακαριότητα τῆς θείας ζωῆς, ἂς ἔρχεται πρὸς ἔμενα διὰ τῆς πίστεως καὶ ἂς πίνει ἐλεύθερα. Πλησίον μου θὰ ἱκανοποιηθοῦν ὅλοι οἱ εὐγενεῖς του πόθοι καὶ θὰ βρεῖ ἀνάπαυση ἡ ψυχή του.

Ἐπειδὴ λοιπὸν μὲ τὴ διδασκαλία Του αὐτὴ ὁ Χριστὸς ἀπέδειξε ὅτι εἶναι Μεσσίας (δηλαδὴ χρισμένος ἀπὸ τὸ Θεὸ Πατέρα βασιλέας καὶ λυτρωτής), ἀφοῦ ἔγινε μεσίτης καὶ συμφιλιωτὴς τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ αἰώνιου Πατέρα Του, γι’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν αἰτία, ἑορτάζοντας τὴν ἑορτὴ αὐτὴ καὶ ὀνομάζοντάς την Μεσοπεντηκοστή, ἀνυμνοῦμε καὶ τὸν Μεσσία Χριστό, ἀλλὰ συνάμα δηλώνουμε καὶ τὴ μεγάλη σημασία ποὺ ἔχει ἡ ἑορτὴ αὐτὴ εὑρισκόμενη στὸ μέσο μεταξὺ τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, δηλαδὴ τοῦ Πάσχα καὶ τῆς Πεντηκοστῆς. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ λοιπόν θεσπίστηκε νὰ γίνεται μετὰ τὴν ἑορτὴ αὐτὴ ἡ ἑορτὴ τῆς Σαμαρείτιδας, διότι καὶ σ’ ἐκείνη τὴν ἑορτὴ γίνεται λόγος γιὰ τὸ Μεσσία Χριστὸ καὶ περὶ ὕδατος καὶ δίψας, ὅπως καὶ κατὰ τὴν παροῦσα ἑορτὴ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς. Πέραν δὲ τούτου, κατὰ τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, ὁ διάλογος μὲ τὴ Σαμαρείτιδα ἔγινε ἀρκετὰ πρὶν ἀπὸ τὴ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ.

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΑΡΙΟΥ

*

Ζωγραφικοί πίνακες του Γιάννη Βούρου

..........Μέσα σε αυτό το περιβάλλον και το πλαίσιο που πολύ σύντομα και ίσως απλουστευτικά σκιαγράφησα, κλήθηκα να υπηρετήσω το 1983 στο ΚΕΔΑΚ ασκώντας το διακόνημα του φροντιστή της αγιορείτικης παράδοσης. Επικεντρώνοντας λοιπόν το ζωγραφικό μου ενδιαφέρον στην αρχιτεκτονική άποψη του Αγίου Όρους, αξιοποίησα το μέσον του χρωστήρα σαν ένα «όχημα» προσέγγισης, γνωριμίας και εξοικείωσής μου, ως αρχιτέκτων αναστηλωτής, με το πολυδιάστατο και φορτισμένο με τόσες αξίες αντικείμενό μου.

 Γιάννης Βούρος, Αρχιτέκτων ΚΕΔΑΚ, Ζωγράφος

Από το αφιέρωμα στο Άγιο Όρος
ένθετο της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
"Πανσέληνος" 1η Φεβρουαρίου 2004

Το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης στο ακρωτήριο Μαλέα

Στην άκρη του ακρωτηρίου Μαλέα, εκεί όπου η Ελλάδα κοιτάζει το απέραντο πέλαγος, βρίσκεται το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης.

Χτισμένο πάνω στον βράχο, μέσα σε μια σιωπή που μοιάζει να μιλά από μόνη της, στέκει εκεί, λευκό και ήσυχο, απέναντι στη θάλασσα. Μόνο τα Κύθηρα φαίνονται στον ορίζοντα, σαν ένα γνώριμο σημάδι μέσα στην απεραντοσύνη.

 

Σε έναν τέτοιο τόπο ο άνθρωπος σταματά για λίγο. Κοιτάζει γύρω του και νιώθει μικρός, αλλά όχι χαμένος. Νιώθει πως κάτι τον κρατά. Ο άνεμος, η θάλασσα, ο βράχος, το εκκλησάκι. Ολα μαζί θυμίζουν πως υπάρχουν πράγματα που αντέχουν στον χρόνο.

 

Αιώνες τώρα η Αγία Ειρήνη συντροφεύει και παρηγορεί οδοιπόρους και ναυτικούς. Ανθρώπους που πέρασαν από εκεί κουρασμένοι, συλλογισμένοι, ίσως φοβισμένοι. Ανθρώπους που κοίταξαν το πέλαγος και άφησαν μέσα τους μια προσευχή, μια ευχή, έναν πόνο που δεν ειπώθηκε δυνατά.

Κάποιοι τόποι δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Μας ησυχάζουν. Μας μαλακώνουν. Μας γυρίζουν σε όσα έχουμε βαθιά μέσα μας: στην ανάγκη για πίστη, για παρηγοριά, για ένα φως όταν όλα μοιάζουν δύσκολα.

Σήμερα τιμούμε την Αγία Μεγαλομάρτυρα Ειρήνη, μια μορφή πίστης, θάρρους και αρχοντιάς της ψυχής.

Το όνομά της δεν είναι μόνο μια ευχή. Είναι μια υπενθύμιση. Να ζητούμε την ειρήνη με καθαρή καρδιά. Να τη φυλάμε στις σχέσεις μας. Να τη διαλέγουμε ακόμη κι όταν είναι δύσκολο. Να τη μεταφέρουμε εκεί όπου υπάρχει ταραχή, φόβος, μοναξιά ή διχασμός.

Γιατί ειρήνη δεν σημαίνει απλώς να μην υπάρχει φασαρία γύρω μας. Σημαίνει να υπάρχει γαλήνη μέσα μας. Να μπορούμε να ακούμε πριν απαντήσουμε. Να καταλαβαίνουμε πριν κρίνουμε. Να κρατάμε την καρδιά μας καθαρή, ακόμη κι όταν η ζωή μάς δοκιμάζει.

Η ειρήνη είναι το φως που μένει αναμμένο όταν φυσά δυνατά. Είναι η παρηγοριά που όλοι κάποτε χρειαζόμαστε. Είναι η ελπίδα που μπορεί να σταθεί ακόμη και στην άκρη του βράχου.

Χρόνια πολλά σε όλες τις εορτάζουσες.

Η Αγία Ειρήνη να φωτίζει, να στηρίζει και να χαρίζει υγεία, δύναμη και γαλήνη σε κάθε καρδιά.

 Γιώργος Μυλωνάς

1913 η κλειστή αυλή της Μονής Αγίου Δημητρίου Ζαλόγγου

Όταν έχεις μεράκι !

Κάθε μέρα μία σκέψη...

Όπου και να σας βρίσκει το κακό αδελφοί, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Ο. Ελύτης

Η κάθε λέξη είναι μία έξοδος για μία συνάντηση.... και τότε είναι μία λέξη αληθινή, σαν επιμένει στη συνάντηση.

Γιάννης Ρίτσος

Αγάπα για να ζήσεις, ζήσε για να αγαπάς.

Δ. Σολωμός

Δάκρυα συνειδήσεων - πολύτιμες πέτρες.

Ο. Ελύτης

Education is not the filling of vessel, but the kindling of a flame.

Socrates

Η αγάπη πρέπει να ξαναγίνει Αγάπη. Ο φίλος πρέπει να ξαναγίνει Φίλος. Το φιλί την ίδια γλύκα να 'χει. Και το όνειρο. Αχ, το όνειρο!! Να στέκει πάντα ψηλά στον αφρό της απέραντης θάλασσας. Να συντροφεύει το κρασί και το τραγούδι μας. Να θρέφει τη θύμηση και την πεθυμιά μας...

Μαρία Πολυδούρη

Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος.

Οδυσσέας Ελύτης