Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ : Σημείο Θεού στην εποχή μας

Εισήγησις π. Παύλου Ιωάννου, Μητροπολίτου Σισανίου - Σιατίστης

Άρης Σερβετάλης: «Πιστεύω στη διαδρομή της μετάνοιας, της κάθαρσης και της θέωσης.»

                                                                                 

 Ο ηθοποιός μιλά με αφορμή την παράσταση «Ριχάρδος Β΄»

Ενσαρκώνοντας έναν βασιλιά που πέφτει, που ο τίτλος, η ιδιότητα και η εξουσία αποσπώνται βίαια από το πρόσωπό του, εξωθώντας τον να επιστρέψει στον εαυτό, ο ηθοποιός Άρης Σερβετάλης μάς μιλά για την παράσταση «Ριχάρδος Β΄».

Ο Άρης Σερβετάλης βιώνει - μέσα από τον ρόλο του - την τραγωδία της επίγνωσης ενός κόσμου που απελευθερώνεται από την αυταπάτη, και μιλά για την παράσταση και για την τοποθέτησή του απέναντι στις δύσκολες καταστάσεις.


Σκιαγραφείστε μας τον χαρακτήρα του Ριχάρδου Β΄.

- Ριχάρδος. Βασιλιάς Ριχάρδος. Ένας νεαρός μονάρχης. Μια επηρμένη προσωπικότητα. Ένα φερέφωνο των κολάκων. Σαρκάζει και υποκρίνεται, εγκλωβισμένος μέσα στη λάμψη της αυταρέσκειάς του. Σκληρός, δίχως συναισθηματισμούς, εκφέροντας τους πιο λυρικούς και ποιητικούς λόγους. Ένας βασιλιάς που εκθρονίζεται και βεβηλώνεται, που γίνεται σκλάβος της δυστυχίας του και που υποτάσσεται σε αυτήν σαν βασιλιάς. 
Ένα πρόσωπο που συνειδητοποιείται, όταν στερηθεί το βασιλικό του στέμμα. Όταν αποποιηθεί τον τίτλο του και την ιδιότητά του...
                                                                                              
                                          

Πού τον οδηγεί η πτώση του από τον θρόνο;


- Στη συνειδητοποίηση πως δεν είναι εφικτό να είσαι ευχαριστημένος με τίποτα, ώσπου να βρεις την ησυχία, βλέποντας πως τίποτα δεν είσαι...

Τι επιχειρεί να αναδείξει η παράσταση;

- Την πορεία του ανθρώπου από την απόλυτη καταξίωση στη βεβήλωση και την αποκαθήλωση. Τον μεγάλο μηχανισμό της εξουσίας που αντικαθιστά ανθρώπους και μένει αναλλοίωτος μέσα στην ιστορία. Ένα παραμύθι που αφηγείται τον τρόπο που η “ιδιότητα” καταπίνει το “πρόσωπο”...

- Στο δικό μας ζοφερό παρόν και μέλλον, ποια είναι τα κυρίαρχα συναισθήματά σας για όσα συμβαίνουν;

Η τοποθέτησή μου απέναντι στα γεγονότα που κλονίζουν είναι ίδια με αυτήν, που θα είχα σε μια μεγάλη περίοδο ενός χειμώνα ακραίων καιρικών φαινομένων. Επιφυλακτικότητα, πίστη και υπομονή...

Πιστεύετε σε μία - έστω και μακρινή - εξυγίανση;


- Πιστεύω στη διαδρομή της μετάνοιας, της κάθαρσης και της θέωσης. 
Σε μια προσωπική εξυγίανση...

(Πηγή: naftemporiki.gr)
Σχόλιο Π. κοινωνίας: Άξια προσοχής και ομολογία, τα λόγια ενός σύγχρονου ηθοποιού και πιστού χριστιανού, μου θύμισαν εκείνα του Αγίου Παϊσίου, που έλεγε πως:
'' Όταν διορθώσω εγώ τον εαυτό μου, διορθώνεται ένα κομμάτι της Εκκλησίας, (και της κοινωνίας) οπότε μπορούμε να συνεννοηθούμε...''
Παλαιότερα είχε επίσεις εκφράσει την αγάπη του για την Ορθόδοξη πίστη...

''Διαβάζω τον Άγιο Παισιο, τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Μου αρέσει να διαβάζω βίους Αγίους. Μία ιδιαίτερη σχέση έχω με τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, και τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Επισκέπτομαι ένα συγκεκριμένο μοναστήρι στη Πελοπόννησο, κοντά στη Δημητσάνα, είναι αφιερωμένο στον Τίμιο Πρόδρομο...'' ~ Άρης Σερβετάλης
Σχετική εικόνα
Εύχομαι στόν αδερφό μας, με την βοήθεια του Χριστού να βαδίσει αυτή την διαδρομή, που γνωρίζει πως είναι η μόνη απάντηση, σε ολα το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης...


~ Ὁμιλία Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου εις την Πατερική Θεολογία, π. Ἰωάννη Ρωμανίδη''

Ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά θεραπευτεῖ ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Νά θεραπευτεῖ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, πού εἴπαμε πώς εἶναι ἡ κύρια δύναμη τῆς ψυχῆς. Καί τί σημαίνει θεραπεία; Νά ἀποβάλει τόν σκοτισμό. Νά ξεσκοτιστεῖ. Γιά νά μπορέσει νά δεῖ τόν Θεό...

Πήγαιναν γιά παράδειγμα οἱ ἄνθρωποι στόν Ἅγιο Πορφύριο ἤ στόν Γέροντα Παΐσιο καί, πρίν ποῦνε τήν ἐρώτηση, ἐκεῖνοι τούς ἔλεγαν τήν ἀπάντηση στό πρόβλημά τους. Πῶς γινόταν αὐτό; Ἀκριβῶς ἐπειδή εἶχαν μέσα τους τή νοερά προσευχή, τή νοερά ἐνέργεια καί τό διορατικό χάρισμα...

Δέν τά ἔχει δώσει μόνο στούς ἁγίους· σέ ὅλους τά ἔχει δώσει. Γιατί ὅμως δέν τά ἔχουμε ἐμεῖς φανερά κι ἐνεργά; Διότι ὑπάρχει αὐτός ὁ σκοτισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τίς ἁμαρτίες καί τά πάθη...
''

 πηγή

Ο Μικρος Νικολας.....Με τον χορο των ''Βουτηχταδων''

ΑΦΙΕΡΩΜΑ του ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ZDF στο ελληνικό αυτοκίνητο PONY!

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΚΛΑΨΤΕ...

Ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι νὰ κοιτάζουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἀλλά νὰ βλέπουμε μαζί πρὸς τὴν ἴδια κατεύθυνση.


Α. Ντε Σἐντ Ἐξιπερί

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Ω γλυκυτάτη, και πράγμα και όνομα, Μαριάμ,δεν ημπορώ να χορτάσω τους επαίνους των μεγαλείων σου!

 

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Από την "Ερμηνεία εις την ενάτην
Ωδήν της Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας"

Ω γλυκυτάτη, και πράγμα και όνομα, Μαριάμ, τι πάθος είναι τούτο, όπου αισθάνομαι εις τον εαυτόν μου; Εγώ δεν ημπορώ να χορτάσω τους επαίνους των μεγαλείων σου! Όσον γαρ περισσότερον τα επαινώ, τόσον περισσότερον τα ορέγομαι, και ο πόθος μου επ' άπειρον προβαίνει, και η επιθυμία μου ακόρεστος γίνεται· διό και πάλιν επιθυμώ να τα επαινέσω. Τοσούτον είναι θαυμαστά τα μεγαλεία σου Θεοτόκε, ώστε όπου όλοι, οι περί τας λογικάς τέχνας και επιστήμας καταγινόμενοι, θεωρούντες νοερώς ταύτα εφιλοτιμήθησαν, ο καθ' ένας εξ' αυτών να σε επαινέση με τα της τέχνης και επιστήμης του ίδια. Και οι μεν Γραμματικοί σε ονομάζουν, μετά του Υιού σου, Άλφα και Ωμέγα· αρχήν των του Θεού θαυμάτων και τέλος των αυτού διδαγμάτων· οι δε λογικευόμενοι σε καλούν μέσον όρον των ιδικών τους συλλογισμών. Διότι, καθώς εν εκάστω συλλογισμώ αποδεικνύεται εν καθ' ετέρου δι ετέρου, τοιουτοτρόπως και δια μέσου σού απεδείχθη το εν, ήτοι ο υπερούσιος Λόγος και Θεός, καθ' ετέρου, ήτοι μετά της ανθρωπίνης φύσεως, και εν πρόσωπον και μία υπόστασις μετ' αυτής εχρημάτισεν. Οι ρήτορες εσένα ονομάζουν πολυσύνδετον ζωντανόν και έμψυχον επίλογον και ανακεφαλαίωσιν όλων των αρετών και χαρισμάτων, όσα εμοιράσθησαν εις όλα τα κατά μέρος κτίσματα, ουράνια και επίγεια. Οι Αριθμητικοί εσένα λέγουν ότι πλουτείς την κατ' αυτούς αναλογίαν· διότι, ον λόγον και σχέσιν έχει ο ουράνιος Πατήρ προς τον Χριστόν, τον αυτόν έχεις και συ, η επίγειος Μήτηρ, προς τον αυτόν Χριστόν. Εσένα οι Γεωμέτραι νοούν κύκλον ευρυχωρότατον· επειδή εχώρησας εν τη αγιωτάτη κοιλία σου όλον το τρίγωνον, ήγουν αυτήν την υπερούσιον και αχώρητον Τριάδα, με το να έγινες Μήτηρ μιας των αυτής Αγίων Υποστάσεων· αλλά και κέντρον οι αυτοί σε ονομάζουν, εν ω στήσας τον διαβήτην του ο νοητός ευκλείδης και αριστοτέχνης Λόγος, εγύρισε παγκάλλιστα όλην την περιφέρειαν της ενσάρκου Οικονομίας του. Εσένα καλούν οι Μουσικοί και Ιεροψάλται, τώρα άκρον και μέγα Μαθηματάριον και Οικηματάριον, τώρα δις δια πασών συμφωνίαν και πάγχορδον αρμονίαν τε και επταφωνίαν, και τώρα σε παρομοιάζουν με την εναρμόνιον λύραν· επειδή με το μέσον της μιας εκ των τριών θεϋπόστατων χορδών, την οποίαν εβάστασας εν τη κοιλία και ταις αχράντοις χερσί σου, εμελώδησας ένα μέλος, όπου εγλύκανεν όλα τα ουράνια, άμα και τα επίγεια.
Εσένα οι Αστρονόμοι, τώρα μεν, σφαίραν πολύαστρον ονομάζουν· καθώς γαρ εκείνη είναι πεπυκνωμένη με τα αμέτρητα άστρα, έτσι και συ είσαι πεπυκνωμένη με τα αναρίθμητα φωταυγή χαρίσματα του αγίου Πνεύματος· τώρα δε, Σελήνην αργυροειδή και ολόφωτον· καθώς γαρ η Σελήνη, πανσέληνος ούσα, γεμίζει και πλουτίζει τα δεκτικά σώματα των εκείνης απορροιών, έτσι και συ γεμίζεις και πλουτίζεις τους Ορθοδόξους με τας ποικιλλοτρόπους απορροίας των θεομητορικών σου χαρίτων. Και τώρα, Πλειάδα σε ονομάζουν, ήτοι Πούλιαν, διότι, καθώς η Πούλια φυλάττει αχώριστον τον σύνδεσμον και την ένωσιν, είτε των επτά αστέρων της, κατά τους παλαιούς, είτε των τεσσαράκοντα κατά τους νεώτερους Αστρονόμους, και μάλιστα τον Γαλιλαίον, δια του τηλεσκοπίου θεωρήσαντα τούτους, έτσι και συ φυλάττεις συνδεδεμένους εν τη αγάπη πάντας τους προς σε ευλαβείς Ορθοδόξους και φαίνεσαι ωσάν μια φιλόστοργος όρνις, συναγμένα έχουσα τα νοσσία σου. Και οι μεν Ηθικοί, εσένα φημίζουν άριστον μετά Θεόν αγαθόν και πληρεστάτην ευδαιμονίαν· οι δε Οπτικοί, εσένα γνωματεύουν θαυμάσιον τηλεσκόπιον, δια μέσου του οποίου απεκαλύφθη η προαιώνιος και κεκρυμένη βουλή του Θεού και ημείς οι χριστιανοί, ακριβέστερον ορώμεν, δι' αυτού, τα πόρρω όντα και απόκρυφα του Θεού μυστήρια. Εσένα οι Μηχανικοί υποθέτουν υπομόχλιον ενεργητικώτατον, επάνω εις το οποίον ο μηχανικώτατος Αρχιμήδης και μέγας αρχιτέκτων Θεός, επιστηρίξας τον ιδικόν του μοχλόν, εκίνησεν όχι μόνον όλην την γήν, αλλά και όλον τον ουρανόν και, ούτω, μετέστησεν αυτά από την φθορά εις την αφθαρσίαν και από την τροπήν εις την ατερψίαν. Οι δε Φυσικοί θαύμα θαυμάτων υπερφυές σε ονομάζουν· ακολουθούντες γαρ εις τους φυσικούς των κανόνας και νόμους, δεν δύνανται να νοήσουν το ιδικόν σου Μυστήριον· πώς δηλαδή διέμεινας Παρθένος εν τω τόκω και μετά τόκον! Πώς σώμα δια σώματος χωρεί, χωρίς καμμίαν διαφθοράν! Πώς ο Θεός σαρξ γίνεται και πώς περατούται το άπειρον! Άπερ κατά φυσικόν λόγον πάντη υπάρχει αδύνατα. Οι Μεταφυσικοί, εσένα νοούν αφηρημένην και θεωρητικήν αλήθειαν, θείον σκοπόν και τελειότητα τελειοτήτων. Εσένα οι των θείων Γραφών έμπειροι αποκαλούν ακροστιχίδα πάντων των Προφητών· πίνακα των δύο διαθηκών· υπόθεσιν των Αποστόλων· ύλην των πατέρων και Διδασκάλων· στερέωμα των Μαρτύρων· παρηγορίαν των Οσίων· της νοεράς προσευχής διδάσκαλον, της ταπεινώσεως εισηγήτριαν, της αγάπης της διπλής παράδειγμα έμψυχον, ίνδαλμα παρόμοιον της αρχικής ωραιότητος· θαύμα των Αγγέλων, άγαλμα της φύσεως, ανδριάντα θεόγλυπτον· Θεού αμίμητον μίμημα, ύλην παναρμόνιον του λόγου της σωματώσεως, φανέρωσιν των της θείας ακαταληψίας βυθών· εργαστήριον της ενώσεως των συνελθουσών επί Χριστού φύσεων· και, δια να είπω το τελευταίον και έσχατον, εσένα Θεοτόκε οι θεολόγοι ονομάζουν Μεθόριον Κτίστου και κτίσεως, τιμιωτέρα των Χερουβείμ, ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, Θεόν μετά Θεόν και της Αγίας Τριάδος τα δευτερεία έχουσαν. 
πηγή

Ὅποιος παλεύει μέ τά πάθη του ἐκπληρώνει τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

 Ὁ δρόμος τοῦ χριστιανοῦ εἶναι γεμᾶτος ἐμπόδια, πού γίνονται ὁλοένα καί πιό πολλά. Ἀγωνισθεῖτε λοιπόν μέ ἀνδρεία καί ἡρωϊσμό, ἀκολουθώντας τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Ὅποιος παλεύει μέ τά πάθη του ἐκπληρώνει τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου. Ἀνάλογα μέ τόν ἀγῶνα του ἐξαγνίζεται. Καί ἀνάλογα μέ τόν ἐξαγνισμό του πλησιάζει τόν Κύριο, πού ὑποσχέθηκε ὅτι: «ἐλευσόμεθα καί μονήν ποιήσομεν» (Ἰωάν.14, 23) στήν καθαρή καρδιά».

 «Ὅταν ψυχραίνεται ὁ ζῆλος γιά τήν πνευματική ζωή πρέπει μέ κάθε τρόπο νά τόν θερμαίνουμε καταφεύγοντας μέ φόβο καί τρόμο στόν Θεό. Ἡ ραθυμία, ἡ ἀκηδία, ἡ ἀθυμία, ἡ κατάθλιψη τοῦ πνεύματος καί τοῦ σώματος θά μᾶς ἔρχονται καί καμιά φορά θά μᾶς ταλαιπωροῦν ἀρκετό καιρό. Δέν πρέπει νά δειλιάζουμε. Θά παραμένουμε σταθεροί καί ἀνδρεῖοι στίς ἀρχές μας, ἐκτελώντας μέ ὑπομονή τά καθήκοντά μας .
 Ας μην πιστεύουμε ότι θα έχουμε πάντοτε εσωτερική θέρμη ή ότι θ’ απολαμβάνουμε διαρκώς εσωτερική γλυκύτητα. Αυτό μην το ελπίζετε. 
 Αντίθετα, να περιμένετε συχνά ξαφνικές μεταπτώσεις. Γι’ αυτό όταν σας πολεμά η ακηδία και η κατάθλιψη, να τις αντιμετωπίζετε σαν κάτι συνηθισμένο στην πνευματική ζωή. Δεν επιτρέπεται να γογγύζουμε. Ας κάνουμε υπομονή την περίοδο αυτή και θα έρθουν φωτεινές ημέρες. Έχετε θάρρος και αγωνισθείτε στην προσευχή. Είναι πηγή παρηγοριάς, Είναι φωτισμός στους λογισμούς και δύναμη στον αγώνα.

 Οι θλίψεις στην παρούσα ζωή είναι περισσότερες από τις χαρές. 

 Άλλοτε τις στέλνει ο Θεός για να ξυπνήσουμε από τον πνευματικό ύπνο, να σταματήσουμε τις αμαρτίες, να καθαρισθούμε με την μετάνοια.
 Και άλλοτε τις στέλνει για να υποταχθούμε περισσότερο σ’ Αυτόν που όλα τα ρυθμίζει. 
Να δείξουμε ανδρεία και υπομονή δοξάζοντάς Τον. Σε κάποια απ’ αυτές τις αιτίες οφείλονται και οι δικές σας θλίψεις. Εξετάζεται λοιπόν τον εαυτό σας, ειρηνεύεται και εμπιστεύεσθε στο θέλημα του Θεού, το σοφό και άγιο. 
«Σας κυνηγά η μια συμφορά μετά την άλλη; Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ο Θεός σας θυμήθηκε! Δεν είναι συνηθισμένο να σκέφτεται κανείς έτσι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Και σας θυμήθηκε ο Θεός όχι με οργή, αλλά με έλεος. 
Βέβαια εσείς νιώθετε μόνο τη στέρηση και τον χαμό. Δεν βλέπεται όμως το έλεος που βρίσκεται πίσω από αυτά και μέσα σ’ αυτά.» 
«Σας συκοφάντησαν άδικα; Υπομείνετε καρτερικά. Θα θεωρηθεί αυτό επιτίμιο για εκείνα που πραγματικά φταίτε. Από την άποψη αυτή η συκοφαντία είναι μία πρόνοια του Θεού για εσάς. Πρέπει λοιπόν να έχετε ειρήνη με τους συκοφάντες σας, όσο και αν αυτό σας φαίνεται δύσκολο.» 

«Η υγεία σας κλονίσθηκε. Κλονισμένη υγεία μπορεί να σημαίνει και κλονισμένη σωτηρία, όταν από τα χείλη του ασθενούς ακούγονται γογγυσμοί και κραυγές απελπισίας. Είθε ο Κύριος να σας βοηθήσει να απαλλαγείτε από τη συμφορά αυτή. 
 Η υγεία και η αρρώστια είναι και τα δύο μέσα σωτηρίας, όταν τα εκμεταλλευόμαστε με το πνεύμα της πίστεως στον Θεό που μας αγαπά και προνοεί για εμάς. Τα ίδια όμως είναι και μέσα καταστροφής, όταν τα αντιμετωπίζουμε με λανθασμένη νοοτροπία.» Συμφιλιωθείτε λοιπόν με τη δοκιμασία σας. Υπομείνετέ την με υποταγή στον Κύριο, πιστεύοντας ότι έτσι θα ευεργετηθείτε και εσείς και οι οικείοι σας. Θυμηθείτε και την καρτερία των αγίων μαρτύρων, οι οποίοι μετά τα βασανιστήρια παρέμεναν στη φυλακή πέντε, δέκα ή και είκοσι ακόμη χρόνια έχοντας ανακούφιση και απόλαυση την ζωντανή ελπίδα του Παραδείσου. 

πηγή :Αποσπάσματα από το βιβλίο «Απάνθισμα Επιστολών-Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου», Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2008

Ποῖος πταίει; Ἢ μᾶλλον, ποῖος ΔΕΝ πταίει; Καὶ ἐπὶ τὸ Ἁγιογραφικώτερον, τίς καθαρὸς ἀπὸ ῥύπου;

Φωτογραφία της Ludmilla Simone.

Παραμύθι με λυπημένο τέλος


Στίχοι:  
Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Μουσική:  
Μιλτιάδης Πασχαλίδης




Κάποτε γνώρισα μια λίμνη
μάτια μου, μάτια μου
κάποτε γνώρισα μια λίμνη
που ‘θελε να ‘ναι θάλασσα

Και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι

Κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
μάτια μου, αχ μάτια μου
κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
που ‘θελε βράχος να γενεί

Και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι

Κάποτε αγάπησα μια κόρη
μάτια μου, μαύρα μάτια μου
που ρωτούσε κάθε αγόρι
πότε γυναίκα θα γενεί

Και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι

Έχουν περάσει χρόνοι δέκα
μάτια μου, αχ μάτια μου
η κόρη γίνηκε γυναίκα
μα εγώ απόμεινα παιδί

Και κάθε που χαράζει
με τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
με τρώει το μαράζι

Τις καρδιές των ανθρώπων της τωρινής πονηρής γενεάς, εκτός λίγων εξαιρέσεων, αντί να αναπαύεται το πνεύμα του Κυρίου, αναπαύεται το πνεύμα του διαβόλου, και γι’ αυτό καταντήσαμε σ’ αυτό το χάλι.

 Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

Η οικουμενιστική προπαγάνδα του "ΑΜΕΝ"

Υπάρχει “άγιος” αιρετικός;



Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στον Ιερό Ναό Αγίου Καραμπέτ Αρμενίων Ορθοδόξων Αθήνας
katanixis:Μετά από σχετική ανάρτηση στο facebook θα επιχειρήσουμε να ρίξουμε λίγο φως στο θέμα.

1) Η δημοσίευση βρίσκεται στην κατηγορία σε ξεχωριστή κατηγορία, που αναφέρεται σε άλλες θρησκείες. Υπάρχει άλλη κατηγορία π.χ. για τους καθολικούς.
Οπότε αναμφίβολα δεν πρόκειται για Ορθόδοξη εκκλησία.
2) Το σχετικό δημοσίευμα όμως, είναι έτσι γραμμένο, που μπορεί πολύ εύκολα να προκαλέσει σύγχυση στον ανυποψίαστο αναγνώστη. Στην πραγματικότητα αναφέρεται σε μια λατρευτική σύναξη, ετεροδόξων και μάλιστα καταδικασμένων αιρετικών.
Πρόκειται για δημοσίευση μιας επίσημης ανακοίνωσης της οικείας κοινότητας, που έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζεται όπως επιθυμεί για την πίστη του.
3) Η σκοπιμότητα, η στρατηγική του αρχισυντάκτη του μέσου, είναι η συναισθηματική ταύτιση με τους άλλους, που τόσα χρόνια τους "στιγματίζαμε" και δεν είχαμε ούτε "κοινωνία" ούτε είχανε βήμα σε μέσα πανελλαδικής εμβέλειας. Να μας παρουσιάσει με κάποιον τρόπο πως τον ίδιο Σταυρό προσκυνούμε, Ορθόδοξοι εμείς Ορθόδοξοι και αυτοί, Ιερό Ναό εμείς το ίδιο και αυτοί, Αγίους έχουμε εμείς "Άγιο Καραμπέτ" και αυτοί. Επιχειρείται να αμβλυνθούν οι διαφορές και να τονιστούν όσα μας ενώνουν.
4) Ο ιδιοκτήτης του μέσου είναι ο υπεύθυνος τύπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Δείτε την είδηση εδώ

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Στην Ιερά Μονή Μαχαιρά ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Την εορτάζουσα και πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή Μαχαιρά θα επισκεφθεί ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους Γέροντας Χριστοφόρος τη Δευτέρα 20 και την Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2017.
Ο Γέροντας Χριστοφόρος είναι προσκεκλημένος από το Θεοφιλέστατον Επίσκοπο Λήδρας Επιφάνιον τον και Καθηγούμενον της Ιεράς Μονής Μαχαιρά που πανηγυρίζει στην εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου η οποία είναι στις 21 Νοεμβρίου.
Ο Γέροντας θα προστεί της αγρυπνίας και θα τελέσει την πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
πηγή

Προχθές βρέθηκα μ' έναν ιερομόναχο, έμπειρο κι ασπρισμένο. Πήγα κατά τις οκτώ το απόγευμα κι έφυγα στις δώδεκα μα αισθανόμουν σα να έκατσα μαζί του ελάχιστα. Οι άνθρωποι που 'χουν ζήσει στα μοναστήρια προκαλούν μιαν απίστευτη οικειότητα. Έτυχε να πάω κάποτε στο μοναστήρι των Αγ. Σεργίου και Βάκχου στη λιβανέζικη έρημο. Σ' ένα άλλο ταξίδι στο μοναστήρι του Αγ. Ιωάννη του Θεριστή στη Κάτω Ιταλία. Κάποιες φορές στο Άγιο Όρος, στην Αγίου Παύλου και στη Νέα Σκήτη. Το συναίσθημα κοινό.

Οι μοναχοί μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν είναι ούτε το ρούχο, ούτε τα μούσια, ούτε τα μαλλιά. Έχει να κάνει σε σχέση με τον τρόπο και το βλέμμα. Όταν σε τρώει το άγχος, το βλέμμα σου δείχνει τρομαγμένο. Ας κοιτάξουμε τα πρόσωπα των άλλων στη στάση του λεωφορείου... Οι μοναχοί δεν έχουν μέριμνα γιατί μαθαίνουν να εμπιστεύονται. Κι αυτό λάμπει στα πρόσωπά τους. Η εμπιστοσύνη άλλωστε κρύβει μέσα της την πίστη:

Ξέρω έναν γέροντα που ζει με τους δυο υποτακτικούς του. Έχουνε ένα μποστάνι, κάτι λίγες ελιές που φροντίζουν και λίγες κότες για τ' αυγά. Τρώνε όσο ευλογεί ο Θεός. “Τι έδωσε σήμερα το μποστάνι; Αυτό θα φάμε”. Κι είναι όλοι ευτυχισμένοι. Ένας απ' αυτούς μάλιστα -που στον κόσμο όταν ήταν έμενε στα Εξάρχεια κι ήτανε μπασίστας σ' ένα συγκρότημα- κλείνει φέτος εικοσιπέντε χρόνια στο ράσο κι απ' τη κουρά του μέχρι σήμερα δεν έχει αγγίξει πορτοφόλι. Ευλόγησε ο Θεός; Έχουμε. Δεν ευλόγησε; Δεν έχουμε. Η απόλυτη ελευθερία του να μην εξαρτάσαι από κανέναν, να είσαι δηλαδή ελεύθερος στα πάντα.

Ακούς συχνά τους μοναχούς να μιλάνε για παλιότερους καλογήρους λες και μιλάνε για κάποιον άνθρωπο που ζει στο τώρα, μολονότι μπορεί να έχουν φύγει απ' τη ζωή πριν από εκατό χρόνια. Οι μοναχοί δεν έχουν αίσθηση του δικού μας χρόνου. Ο χρόνος της Εκκλησίας είναι ο Ενεστώτας. Τα πάντα γίνονται στο τώρα που μεταμορφώνεται σε πάντοτε κι αυτό με τη σειρά του εις τους αιώνας των αιώνων...

Πας στις Σκήτες του Αγ. Όρους και ο Άγιος του κάθε κελιού είναι σα να κατοικεί μαζί με τους πατέρες. Το να γιορτάζει, για παράδειγμα, ένα κελί είναι για όλη τη Σκήτη γιορτή. Ο Άγιος είναι παρών. Αν κάποιος δεν έχει βρεθεί σε μια τέτοια αγιορείτικη γιορτή, δύσκολα θα καταλάβει. Ο Άγιος είναι εκεί απ' το κρεμμυδόζουμο της κουζίνας ως τους στίχους του ψαλτηρίου κι απ' το σκούπισμα της αυλής ως το Δύναμις της Λειτουργίας.

Είναι καλό να συναντάμε τέτοιους ανθρώπους. Όχι κατ' ανάγκη για να πάμε να κλειστούμε στο μοναστήρι. Αλλά για να παίρνουμε δύναμη. Πας σ' ένα τέτοιο άνθρωπο, κάθεσαι λίγο και το αισθάνεσαι οι μπαταρίες να φορτίζουν. Υπάρχουνε κι στην Αθήνα μα και λίγο πιο έξω άνθρωποι πολύ πνευματικοί, μπορούμε λοιπόν να ωφεληθούμε.
π.Ι.

τοστειλε το mail 
αφιερωμένο στον Μόρφου Νεόφυτο

Η ξενοδουλία είναι η ρίζα του κακού

 

Το σύνθημα της Εθνεγερσίας του 1821 δεν ήταν ρομαντικό. Διόλου. Ηταν ό,τι πιο ρεαλιστικό θα μπορούσαν να σκεφτούν: Ελευθερία ή Θάνατος!
Γιατί είναι τέτοια η Κρίση, τόσο βαθειά και τόσο εκτεταμένη - όσο ίσως ποτέ μια πεντηκονταετία τώρα, σ' αυτόν τον τόπο. Και, ή παίρνει γόνιμη έκφραση -να εκδηλωθή, να μετατρέψη άρδην, να βαδίση- ή μάς τινάζει σύντομα στον αέρα, σα φυσική δύναμη που είναι, φευγάτη από τα χέρια μάγων! Αυτό ακριβώς δεν αισθάνονται οι “ταγοί”, όσοι γέρασαν. Σ' αυτό ακριβώς, χρόνια τώρα, κωφεύουν όσοι γεννήθηκαν γέροι».
Ρένος Αποστολίδης, «Τι Φταίει; Για την κακοδαιμονία της ελληνικής ζωής», εφημερίδα «Ελευθερία», Κυριακή 16 Ιουνίου 1958, σ. 5.
Το 1958 ο συγγραφέας, φιλόλογος και κριτικός της λογοτεχνίας Ρένος Αποστολίδης (1924-2004) συνεργαζόταν με την εφημερίδα «Ελευθερία» και ανέλαβε να φέρει εις πέρας μια έρευνα της εφημερίδας με τίτλο «Τι Φταίει;». Αντικείμενό της, τα αίτια της «κακοδαιμονίας της ελληνικής ζωής». Η έρευνα άρχισε εντυπωσιακά, με την άποψη του Οδυσσέα Ελύτη (1911-1996), και συνεχίστηκε με τον τότε υφηγητή Φιλοσοφίας του Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια λαμπρό ακαδημαϊκό, φιλόσοφο και συγγραφέα Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο (1913-2016). Και οι δύο συνομιλητές του Ρ. Αποστολίδη, που άρχισαν να αναλύουν τα αίτια της βαθιάς κρίσης του ελληνικού κράτους -και κατ' επέκταση της κοινωνίας μας-, έδειξαν προς την κατεύθυνση της ξενοκρατίας, της δουλοπρέπειας προς τους ξένους, της άκριτης αντιγραφής ξένων προτύπων και της άτεχνης προσπάθειας εφαρμογής τους στην ελληνική «σάρκα». Ο Ελύτης άρχισε την ανάλυσή του λέγοντας στον Αποστολίδη:

«O λαός αυτός κατά κανόνα εκλέγει την ηγεσία του. Και όμως, όταν αυτή αναλάβει την ευθύνη της εξουσίας -είτε την αριστοκρατία εκπροσωπεί είτε την αστική τάξη ή το προλεταριάτο-, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο αποξενώνεται από τη βάση που την ανέδειξε, και ενεργεί σαν να βρισκόταν στο Τέξας ή στο Ουζμπεκιστάν! [...] Ενας από τους κυριότερους παράγοντες των παρεκκλίσεων της ηγεσίας από το ήθος του λαού μας είναι η εκ του αφανούς και εκ των έξω προστατευτική κατεύθυνση. Αποτέλεσμα και αυτό της απώλειας του έρματος, της παράδοσης. Αντιλαμβάνομαι ότι στην εποχή μας η αλληλεξάρτηση των εθνοτήτων είναι τόση, που η πολιτική δεν μπορεί να αγνοήσει, ως έναν βαθμό, αυτό που θα λέγαμε γενικότερη σκοπιμότητα. Ομως υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην προσαρμοστική πολιτική και τη δουλοπρέπεια! Αυτό είναι το πιο ευαίσθητο σημείο του ελληνικού λαού, το τιμιώτατόν του! Και αυτό του καταπατούν συνεχώς, κατά τον εξοργιστικότερο τρόπο, οι εκπρόσωποί του στην επίσημη διεθνή σκηνή!» Σε εκείνο το σημείο της τοποθέτησης του Ελύτη ο Ρένος Αποστολίδης ζήτησε διευκρίνιση: «Κι ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας αυτής, κύριε Ελύτη; Μήπως είναι υποκριτικότερος απ' το “προσαρμοστική πολιτική”; Εξοργιστικότερος;»

Ο Ελύτης απάντησε: «Δεν μ' ενδιαφέρει ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας. Μ' ενδιαφέρει η ουσία. Κι εκείνο που ξέρω είναι ότι μ' αυτά και μ' αυτά εφτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω ψευδοφάνεια. Εχουμε, δηλαδή, την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ο,τι πραγματικά είμαστε.

Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη της γνησιότητας.

Το κακό πάει πολύ μακριά. Ολα τα διοικητικά μας συστήματα, οι κοινωνικοί μας θεσμοί, τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, αρχής γενομένης από τους Βαυαρούς, πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο από έξω και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως όπως επάνω σ' ένα σώμα με άλλες
διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής».

Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος εκφράστηκε λιγότερο ποιητικά και περισσότερο ευθύβολα («Ελευθερία», φύλλο Τρίτης 17/6/1958, σ. 3): «Η κύρια κακοδαιμονία του Ελληνικού Εθνους σήμερα είναι ότι δεν έχει λυθεί το κοινωνικό πρόβλημα. Η κηδεμονία των ξένων και η επικράτηση της ολιγαρχίας στη διακυβέρνηση της χώρας, που επακολούθησε τη δολοφονία του Καποδίστρια, είχε αποτέλεσμα ν' αποκλεισθή η θετική αντιμετώπιση του κοινωνικού προβλήματος, όπως άλλωστε και η ορθή λύση του πολιτικού προβλήματος. Ο Καποδίστριας είχε συλλάβει καίρια το ελληνικό πρόβλημα και είχε στερεά θεμελιώσει και σχεδιάσει την πολιτική αυτοτέλεια του Εθνους και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. [...] Ο Ελληνικός λαός, αν είχε την εθνική του ενότητα, θα είχε κατορθώσει ν' αποφύγει τις εξαρτήσεις από τους ξένους, τις ισοδύναμες σχεδόν με υποτέλεια. Ο λαός της Ελλάδος είναι τουλάχιστον ισάξιος πολιτικά με τους λαούς της Ελβετίας ή της Σουηδίας. Και έχει το Εθνος υποστεί ανυπολόγιστες ζημίες από τη σιωπηλή αυτή ημιαπώλεια της ανεξαρτησίας του». Με λίγα λόγια, αν συνυπολογίσει κάποιος τις απόψεις Ελύτη και Δεσποτόπουλου, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το κεντρικό σύνθημα της Εθνεγερσίας του 1821 δεν ήταν ρομαντικό. Διόλου. Ηταν ό,τι πιο ρεαλιστικό θα μπορούσαν να σκεφτούν: Ελευθερία ή Θάνατος!

Παναγιώτης Λιάκος

Άγιον Όρος, Το ρέμα του Μυλοποτάμου χθές

«Οι άνθρωποι ούτε καν καταλαβαίνουν ότι ζούμε στα σημεία των καιρών»!

Άγιος Παΐσιος:

Οι σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον Μεσσία

– Γι΄ αυτό λέγει η γραφή ότι θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί

 

«Θα συμβούν γεγονότα πολλά. Ίσως προλάβετε να ζήσετε και εσείς πολλά από τα σημεία, που γράφει η Αποκάλυψη. Σιγά – σιγά αρκετά αρχίζουν και βγαίνουν. Φωνάζω ο ταλαίπωρος πριν από τόσα χρόνια. Είναι φοβερή, εξωφρενική η κατάσταση. Η παλαβομάρα έχει ξεπεράσει τα όρια. Ήρθε η αποστασία και μένει τώρα να έρθει «ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2, 3).
   Θα γίνει τρελοκομείο. Μέσα στην αναμπουμπούλα που θα επικρατεί, θα ξεσηκωθεί κάθε κράτος να κάνει ό,τι του λέγει ο λογισμός.
   Ο Θεός να βάλει το χέρι του, τα συμφέροντα των μεγάλων να είναι τέτοια που θα μας βοηθήσουν. Κάθε λίγο θα ακούμε κάτι καινούργιο. Θα βλέπουμε να γίνονται τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα πράγματα. Μόνον, που τα γεγονότα θα περνάνε τάκα – τάκα (γρήγορα). Οικουμενισμός, κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων.

    Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον Μεσσία. Γι΄ αυτούς ο Μεσσίας είναι βασιλιάς, δηλαδή θα κυβερνήσει εδώ στη γη. Οι Ιεχωβάδες, και αυτοί αποβλέπουν σε έναν βασιλιά επίγειο. Θα παρουσιάσουν οι Σιωνιστές έναν, και οι Ιεχωβάδες θα τον δεχθούν. Θα πουν «αυτός είναι».
   Θα γίνει μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώσει. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πει:
    «Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδας, εγώ είμαι ο Χριστός, που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός, που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων. Πέντε «εγώ» θα έχει…….
    Ο αντίχριστος θα είναι ο αναμενόμενος, κατά κάποιον τρόπον, ενσαρκωμένος διάβολος, που θα παρουσιασθεί στον ισραηλιτικό λαό ως Μεσσίας και θα πλανήσει τον κόσμο.
    Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες. Θα έχουν μεγάλο διωγμό οι χριστιανοί. Και βλέπεις, οι άνθρωποι ούτε καν καταλαβαίνουν ότι ζούμε στα σημεία των καιρών, ότι προχωρεί το σφράγισμα. Είναι σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
   Γι΄ αυτό λέγει η Γραφή ότι θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί (Ματθαίος 24, 24 και Μάρκος 13, 22). Όσοι δεν έχουν καλή διάθεση δεν θα φωτισθούν και θα πλανηθούν στα χρόνια της αποστασίας. Γιατί, όποιος δεν έχει Θεία Χάρη, δεν έχει πνευματική διαύγεια, όπως και ο διάβολος».

ΣΩΤΗΡΧΟΣ Μ.Π., ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ, εκδ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ 2009, σ. 56 κ.ε. 
πηγή

Aνάστασις Πρώτη

Θάνατος πρῶτος, Ἀνάστασις δεύτερη! 
Ποιοί εἶναι οἵ δεσμώτες καί ποιοί οἵ ἐλεύθεροι; 
Θάνατος δεύτερος, Ἀνάστασις πρώτη!
 Ποιοί ἐπιλέγουν τό φῶς, ποιοί ἐπιλέγουν τά σκότη;

''ο ελεύθερος και ο δούλος''

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἡ μεγάλη εἴδηση ποὺ καθημερινὰ εὐαγγελίζεται στὸν κόσμο ὁ χριστιανισμός, εἶναι ὅτι ἕνα πράγμα ἀξιολογεῖται πλήρως ὡς πρὸς τὴν ἀξία του, ἂν κρίνεται ὄχι κατὰ τὰ ἐξωτερικὰ φαινόμενα, ἀλλὰ κατὰ τὴν οὐσία του.

Νὰ ἀξιολογεῖτε τὰ πράγματα, ὄχι ἀνάλογα μὲ τὸ χρῶμα καὶ τὸ σχῆμα τους, ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τὸ νόημά τους. Νὰ ἀξιολογεῖτε τὸν κάθε ἄνθρωπο
ὄχι κατὰ τὴν ἰδιότητα καὶ τὴν περιουσία του, κατ’ ὄψιν δηλαδή, ἀλλὰ κατὰ τὴν καρδιὰ του – ἐκεῖ, ὅπου τὰ αἰσθήματα, ὁ νοῦς καὶ ἡ βούλησή του ἑνώνονται.

Μὲ αὐτὸ τὸ μέτρο (ποὺ ἀποτελεῖ πάντοτε ἕνα νέο δίδαγμα γιὰ τὸν κόσμο), ἐκεῖνος ποὺ ἐξωτερικὰ εἶναι ὑποδουλωμένος δὲν εἶναι δοῦλος, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἐξωτερικὴ -σωματικὴ- ἐλευθερία, δὲν εἶναι ἐλεύθερος. Ἀνάλογα μὲ τὴν κοσμικὴ κατανόηση, δοῦλος εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει ἐλάχιστα τὸν κόσμο καὶ ἐλεύθερος αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει πολὺ τὸν κόσμο.

Ὅμως, κατὰ τὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη, δοῦλος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει ἐλάχιστα ἀπὸ τὸν ζῶντα Χριστό, ἐνῶ ἐλεύθερος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο τὸν ζῶντα Χριστό

Ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ, ἀναλογιζόμενος τοὺς βασιλιάδες στὸ θρόνο τους, νὰ σκεφθεῖ: ἄραγε ὑπάρχουν ἄλλοι ἄνθρωποι πιὸ ἐλεύθεροι ἀπ’ αὐτοὺς σ’ ὅλη τὴ γῆ; Κι ὅμως, πολλοὶ βασιλιάδες ἦταν οἱ πιὸ ποταποὶ καὶ οἱ πιὸ ἀνάξιοι δοῦλοι στὴ γῆ!

Γιὰ τοὺς ἁλυσοδέσμιους χριστιανοὺς στὰ μπουντρούμια, μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος νὰ σκεφθεῖ: ἄραγε ὑπάρχουν σκλάβοι πιὸ δυστυχισμένοι ἀπ’ αὐτοὺς σὲ ὅλη τὴ γῆ; Κι ὅμως, οἱ χριστιανοὶ μάρτυρες στὶς φυλακὲς ἔνιωθαν ἐλεύθεροι ἄνθρωποι καὶ ἔσφυζαν ἀπὸ πνευματικὴ χαρά! Ἔψαλλαν ψαλμοὺς καὶ ἀνέπεμπαν προσευχὲς δοξολογίας κι εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸ Θεό.

Ἡ ἐλευθερία ποὺ εἶναι συνυφασμένη, μὲ τὴ λύπη, καὶ τὴ δυστυχία, δὲν εἶναι ἐλευθερία, ἀλλὰ δουλεία. Μόνον ἡ ἐλευθερία ἐν Χριστῷ συνυφαίνεται μὲ τὴν ἀνεκλάλητη χαρά. Ἡ ἄληκτη χαρά: αὐτὴ εἶναι ἡ σφραγίδα τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας.


(Η εικόνα είναι απο τον δίσκο του Αρτέμιου με τίτλο "Λυκόσμημος Αμνός")

Ειναι τρελή;;

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ: EUROKINISSI /ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗΕλπίζουμε, αφού σε διέσωσαν οι "φασίστες" και γίνεις καλά, να υπερασπιστείς, όπως συνήθιζες, το δικαίωμα των "δημοκρατών" να πετούν φωτοβολίδες και μολότωφ - κι όποιον πάρει ο Χάρος. Εντάξει κοπελιά;

Ποια είναι η 55χρονη δικηγόρος που τραυματίστηκε σοβαρά από φωτοβολίδα στα Εξάρχεια



Ειναι τρελή;;

Είναι ηλίθια. Και συστημική. Πράγμα τρισχειρότερο. Διότι ως τρελή θα ήταν στο Δαφνί. Ως ηλίθια δίνει συνεντεύξεις και χαρακτηρίζει συλλήβδην όσους υπηρετούν στις ειδικές δυνάμεις ως φασίστες. Από πού θα έπρεπε να επιλέγονται οι άντρες των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας κατά την άποψή της; Από την Καλών Τεχνών; Από την παρέα του Φίλη με τις πατσοκοιλιές;

Το γιατί τα ποσοστά της ΧΑ στους αστυνομικούς είναι μεγάλα, δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε, σε ένα κράτος στο οποίο ο αστυνομικός είναι ο πρώτος που βιώνει στο πετσί του τη θεσμική ανομία που εγκατέστησε η αριστερά σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον δημόσιο βίο.

Ο αστυνομικός, όπως και κάθε πολίτης, θέλει να εφαρμόζεται ο νόμος και να υπάρχει τάξη.

Δεν θέλει να είναι αναλώσιμος στις ορέξεις κάθε αναρχομπαχαλάκη.

Και για να μην το πολυζαλίζουμε, λέμε , λέμε ευθέως ότι αστυνομικός που δέχεται επίθεση με μολότωφ μπορεί να πυροβολεί τον επιτιθέμενο διότι είναι επίθεση κατά της ζωής του. Την ίδια ακριβώς θεση έχουν ΟΛΑ τα "κεντρώα" κόμματα σε όλη τη Ευρώπη! Στην Ελλάδα ξέρεις κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα που να λέει το ίδιο, πλην της ΧΑ;

Ὑπάρχει κάτι σάπιο στὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις

 

Κοκό-ΣΑΝΕΛ ἤ σανό-ΣΑΝΕΛ;;;;
Ἡ ξευτίλα!!!!
Ἡ ἀπόλυτος ξευτίλα: Πρὶν ἀπὸ λίγο, μέλη τοῦ «ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ» μπῆκαν μέσα στὸ Πεντάγωνο αἰφνιδιάζοντας τοὺς πάντες καὶ τὰ ἔκαναν ῥημαδιό! Καὶ τοὺς ἄφησαν κι ἔφυγαν σὰν κύριοι! Ἂν αὐτὴ εἶναι ἡ καλλίτερα φυλασσομένη στρατιωτικὴ περιοχή, φαντασθεῖτε τὶ γίνεται στὴν χειροτέρα!!!
Τώρα θὰ φᾶν «καμπάνες» δύο-τρεῖς Στρατονόμοι καὶ ὅλα καλά!
Ἡ πιὸ ἀθλία κυβέρνησις ὅλων τῶν ἐποχῶν!!!


Ἀδαλῆς Γεώργιος
Υ.Γ. Κρίμα ὅμως ποὺ δὲν δείχνει τὸ τέλος… Νὰ δοῦμε ἐὰν κάλεσε ὁ Τσίπρας κάποιο ταξὶ γιὰ νὰ πάῃ τὰ παιδιὰ στὰ σπίτια τους. Καραγκιὸζ  μπερντέ…!!!


Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Τα Μοναστήρια θεματοφύλακες τής αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας


Διαφύλαξη τής αρχαίας Ελληνικής κληρονομιάς μας από την Εκκλησία

 
Ενώ εχθροί τής Χριστιανικής πίστης ισχυρίζονται ψευδώς ότι δήθεν η Εκκλησία κατέστρεψε τα έργα τής αρχαίας γραμματείας, η αλήθεια είναι το ακριβώς αντίθετο! Από τότε ως σήμερα, η Εκκλησία είναι ο θεματοφύλακας τής αρχαίας αυτής κληρονομιάς τής ανθρωπότητας! Και το ακόλουθο άρθρο τής  Θεώνης Μαρίνου Μπούρα, δίνει γι' αυτό περισσότερα στοιχεία:
 
 
Θεώνης Μαρίνου Μπούρα,
θεολόγου-εκπαιδευτικού
«Χάρη στους μοναχούς και το αντιγραφικό τους έργο υπάρχουν οι φιλόλογοι. Οι φιλόλογοι δεν θα είχαν αντικείμενο, εάν οι μοναχοί με το ακούραστο έργο τους δεν είχαν φροντίσει να διασώσουν ως σήμερα τα έργα τών αρχαίων Ελλήνων». Αυτά περίπου είναι τα λόγια τού καθηγητή μου και ομότιμου πια καθηγητή τής Θεολογικής Σχολής τού Πανεπιστημίου Αθηνών κυρίου Σπυρίδωνα Κοντογιάννη.
Δεν σάς κρύβω ότι αρχικά (όταν αγνοούσα την ιστορική αλήθεια) θεώρησα τις διαπιστώσεις τού καθηγητή υπερβολικές και ένα είδος «αλληλουΐσματος» ημών τών θεολόγων προς τα μοναστήρια. Ας παραθέσουμε τα ιστορικά δεδομένα που συναντήσαμε ερευνώντας το θέμα, και εσύ αναγνώστη θα αποφανθείς.
20.000 χειρόγραφα φυλάσσουν οι βιβλιοθήκες τών μοναστηριών τού Αγίου Όρους. Η μονή Μεγίστης Λαύρας διαθέτει 2.242 χειρόγραφα κατέχοντας την 3η θέση σε χειρόγραφα παγκοσμίως, ενώ η 1η θέση ανήκει επίσης σε μοναστήρι, τη μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά που διαθέτει 4.500 χειρόγραφα από τα οποία το 75% είναι ελληνόφωνα. (Τη δεύτερη θέση έχει το Βατικανό με 3.500 χειρόγραφα.
Συγκεκριμένα η Μονή Μεγίστης Λαύρας, μεταξύ πολλών άλλων αρχαιοελληνικών χειρογράφων, φυλάσσει 4 χειρόγραφά του Γαληνού Ω69, Ω70, Ω71, Ω72, 2 χειρόγραφα Ιπποκράτους «Αφορισμοί» Ω68 και Ω69, 3 σπάνια χειρόγραφα τού Αέτιου Αμηδινού, προσωπικού γιατρού τού Ιουστινιανού, Ω63, Ω64 και Ω65, 2 χειρόγραφα τού Θουκυδίδη και τους «Βίους Παράλληλούς» τού Πλουτάρχου. Η ίδια μονή φυλάσσει τη «Βοτανική» τού Διοσκουρίδη, έργο που αποτελεί όνειρο κάθε φαρμακοποιού, βοτανολόγου και δηλητηριογνώστη. Μάλιστα είναι εικονογραφημένο με ανεξίτηλες μικρογραφίες. Το μοναδικό στον κόσμο νομικό χειρόγραφο με τις Νεαρές τών Κομνηνών (13ος αι.) βρίσκεται στη Λαύρα. Ο Επίκτητος, ο Ερμογένης και ο Ευκλείδης φυλάσσονται στη μονή Εσφιγμένου. Στη βιβλιοθήκη τής μονής Ιβήρων θα συναντήσει ο ερευνητής τα έργα που συνέθεσε ο Ευριπίδης, ο Αισχύλος, ο Θεόκριτος, ο Σοφοκλής και ο Πίνδαρος.
Η μονή Βατοπεδίου διασώζει χειρόγραφο τών γεωγράφων Πτολεμαίου και Στράβωνα με αρ. 655 τού 13ου αι. Τούτα φυλάσσονται όχι τυχαία στα παραπάνω μοναστήρια, αλλά πρόκειται για απολύτως συνειδητή πράξη επιλογής τών μοναχών να ασχοληθούν ακούραστα, δίχως αμοιβή και χωρίς θρησκευτικούς λόγους με την αντιγραφή τών αρχαιοελληνικών έργων, ώστε να τα διασώσουν από τη φθορά τού χρόνου και να τα μεταδώσουν στις επόμενες γενιές ως ελληνική κληρονομιά στον πνευματικό κόσμο παγκοσμίως καθιστώντας τον πλουσιότερο.
Ο άγιος Αθανάσιος Αθωνίτης για παράδειγμα ήταν ασκητικός, αγαπούσε πολύ τα βιβλία κι ερχόμενος από την Κωνσταντινούπολη στον Άθω, όπου ίδρυσε μοναστήρι έφερε τα προσωπικά του βιβλία. Ίδρυσε στη μονή Μεγίστης Λαύρας εργαστήριο αντιγραφής χειρογράφων (Scriptorium) και όρισε υπεύθυνο για το εργαστήριο όχι τυχαίο πρόσωπο αλλά τον πρωτοκαλλιγράφο Ιωάννη και βιβλιοφύλακα τον μοναχό Μιχαήλ. Το έργο αγάπης και αντιγραφής χειρογράφων συνεχίστηκε αμείωτο από τους κατοπινούς μοναχούς τής Λαύρας γι’ αυτό και στη μονή αυτή λειτούργησε το πρώτο τυπογραφείο στην Ελλάδα το 1759.
Ο όσιος Θεόδωρος Στουδίτης οργάνωσε βιβλιοθήκη στη μονή Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη συγκεντρώνοντας μεγάλο αριθμό χειρογράφων, όχι μόνο χριστιανών, αλλά και εθνικών συγγραφέων, διευκολύνοντας έτσι στη γνώση, διάσωση και διάδοσή τους.
Σπουδαία χειρόγραφα αρχαίας ελληνικής γραμματείας διασώζει η βιβλιοθήκη τής Μονής Ιωάννου τού Θεολόγου στην Πάτμο. Θεωρείται μία από τις καλύτερες τής Ανατολής και εκεί φυλάσσονται σπάνια χειρόγραφα με τις τραγωδίες «Εκάβη», «Ορέστης», «Αίας», «Ηλέκτρα» κ.α. Ακόμη το παλαιότερο έντυπο βιβλίο τής μονής είναι η «Ανθολογία διαφόρων επιγραμμάτων αρχαίοις συντεθειμένοις σοφοίς…», Φλωρεντία 1494.(1) Στη μονή Ζάβορδας βρίσκεται μεταξύ άλλων κωδίκων και ο μοναδικός κώδικας τού λεξικού τού πατριάρχη Φωτίου. Σώζονται 3 αντίγραφα, ένα στη βιβλιοθήκη τού Πανεπιστημίου Cambridge στην Αγγλία, ένα στη βιβλιοθήκη τού Βερολίνου και ένα στη μονή Ζάβορδας. Το τής Ζάβορδας υπερέχει, διότι είναι το μοναδικό πλήρες, ενώ τα άλλα είναι ελλιπή. Το ανακάλυψε ο καθηγητής τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κύριος Λίνος Πολίτης το 1959. Περιλαμβάνει αποσπάσματα αρχαίων ελλήνων συγγραφέων που σώζονταν στην εποχή τού Φωτίου, όχι όμως και σήμερα π.χ. αρχαία κωμωδία τού Κρατίνου, τού Εύπολη και αποσπάσματα αρχαίων ελλήνων ποιητών και ιστορικών. Επίσης χάρη στο Φώτιο και στη μονή Ζάβορδας έχουμε γνώση για τον Κτησία, τον Κόνωνα, το Μέμνονα και τα χαμένα βιβλία τού Διόδωρου.
Στη μονή Παμμακαρίστου στην Κωνσταντινούπολη δημιουργήθηκε κέντρο μελέτης και αντιγραφής χειρογράφων(2). Η μονή Μεγάλου Μετεώρου διασώζει σε χειρόγραφα έργα τού Ομήρου, τού Ησιόδου, τού Σοφοκλή, τού Δημοσθένη και τού Αριστοτέλη. Επίσης φυλάσσει τα πολύτιμα αρχέτυπα τών εκδόσεων Βενετίας τού Άλδου Μανουτίου (1495) στα εξής έργα: Θεοκρίτου Ειδύλλια, Θεόγνιδος Γνώμαι, Ησιόδου Θεογονία-Έργα και Ημέραι-Ασπίς Ηρακλέους κ.α.
Στη διάσωση τής αρχαίας ελληνικής γραμματείας σπουδαία είναι η συμβολή τών ελληνόφωνων μοναστηριών στην Κάτω Ιταλία. Στην Απουλία στο Κοριλιάνο ώτ΄Οτράντο υπήρχε από το 10ο αι. το ορθόδοξο μοναστήρι τού αγίου Νικολάου με σημαντική πνευματική δραστηριότητα, καθώς εκεί ως το 15ο αι. διδάσκονταν αρχαία ελληνικά και λατινικά και αντιγράφονταν αρχαία κείμενα(3).
Η αντιγραφή και διάσωση τών αρχαίων ελλήνων συγγραφέων φαίνεται ότι γινόταν από τους μοναχούς με μεράκι και αγάπη, αφού δεν αρκούνταν στην απλή αντιγραφή, αλλά καλλιγραφούσαν και διακοσμούσαν τα χειρόγραφα με πολύ κόπο και κόστος καθώς τόσο τα μελάνια και τα χρώματα όσο και τα υλικά γραφής (πάπυροι, περγαμηνές) ήταν ακριβά. Κι όμως τα διέθεταν χάριν τών έργων τών αρχαίων. Τα μοναστήρια διασώζουν, διακοσμούν, αλλά και εκσυγχρονίζουν -θα λέγαμε- τα αρχαία κείμενα, καθώς τα μεταγράφουν από τη μεγαλογράμματη-κεφαλαιογράμματη γραφή στη μικρογράμματη τής εποχής. Η μικρογράμματη γραφή, εξέλιξη τής βυζαντινής «επισεσυρμένης», έλαβε την οριστική της μορφή στην κωνσταντινοπολίτικη μονή Στουδίου από τον μοναχό και μετέπειτα ηγούμενο τής μονής Νικόλαο, ο οποίος έγραψε το πρώτο σωζόμενο χρονολογημένο χειρόγραφο στη μικρογράμματη γραφή, το Ευαγγελιστάριο Uspenskij (κώδικας Petropolitanus 219)(4).
Στις μοναστηριακές βιβλιοθήκες (Άγιον Όρος, Άγια Μετέωρα, Μονή Δουσίκου, Πάτμος κ.α.) έχουν διασωθεί και φυλάσσονται με αγάπη και σεβασμό οι πρώτες έντυπες, σπανιότατες και πολύτιμες, εκδόσεις τών αρχαίων ελλήνων συγγραφέων, τής Βενετίας κυρίως, τα «αρχέτυπα» τού Άλδου Μανούτιου (editions aldinae, incunabula), τού τέλους τού 15ου αι. και τών αρχών τού 16ου αι., Ησίοδος, Πλάτων, Θεόκριτος, τραγικοί ποιητές, Αριστοτέλης, Δημοσθένης, Αριστοφάνης, Λουκιανός, Στράβων κ.α. Επίσης Λεξικά τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας, Μέγα Ετυμολογικόν, Βενετία 1499 Βαρίνου Φαβορίνου, Ρώμη 1523, Συντακτικό Απολλωνίου Αλεξανδρέως τού Γραμματικού, Βενετία 1495 κ.α. Η απόκτηση τών εντύπων αυτών κόστιζε πάρα πολύ στα μοναστήρια, διότι το έντυπο βιβλίο κατά την πρώτη εμφάνισή του ήταν πολύ ακριβό(5).
Άραγε από πού προέκυψε η αγάπη τών χριστιανών μοναχών για τα αρχαία ελληνικά έργα; Ίσως σχετίζεται με την προτροπή τού Μεγάλου Βασιλείου, θεμελιωτή τού κοινοβιακού μοναστικού βίου(6), προς τους νέους να μελετούν τα έργα τών αρχαίων Ελλήνων, όπως τού Ομήρου, τού Πλάτωνα, τού Σωκράτη(7). Ίσως επειδή οι Μεγάλοι Πατέρες τής Εκκλησίας, Βασίλειος Καισαρείας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Μέγας Αθανάσιος, Γρηγόριος Θεολόγος και Γρηγόριος Νύσσης ήταν γνώστες τής αρχαίας ελληνικής γραμματείας και χρησιμοποιούσαν όρους τής αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας.
Ο άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός συνέθεσε «Έπη» με τη μορφή τών επών τής ελληνικής ποίησης. Μάλιστα ο σπουδαίος ιστορικός Παπαρρηγόπουλος γράφει γι’ αυτούς ότι «υπερέβαλλαν κατά την ευγλωττία και την επιστήμη άπαντας τους τότε ζώντας εθνικούς σοφιστές και αυτούς τους μέχρι Πλουτάρχου προκατόχους τους, αποτελέσαντες εποχήν λόγου νέα, μεγάλη και ένδοξο για το ανθρώπινο γένος. Ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος είναι οι πρώτοι λαμπροί τύποι τής ευλαβούς και πολυμαθούς ευγλωττίας, ήτις αφιέρωσε εαυτήν εις την τακτική διδασκαλία τού λαού. Την ίδια αγάπη και μέριμνα για τα αρχαία κείμενα διέθετε και ο άγιος Αρέθας από την Πάτρα (ca 850-944) διάκονος αρχικά και από το 902 μητροπολίτης Καισαρείας τής Καππαδοκίας. Υπήρξε σοφός υπομνηματιστής, δεινός φιλόλογος και αντιγραφέας χειρόγραφων κωδίκων κλασσικών Ελλήνων, όπως τού Πλάτωνα, τού Αριστοτέλη, τού Ευκλείδη, τού Λουκιανού, τού Αίλιου Αριστείδη και κατηύθυνε την έρευνα προς τις πηγές τής κλασσικής παιδείας και τής ελληνικής διανόησης και σκέψης(8). Εξέδωσε τους περισσότερους πλατωνικούς διαλόγους εμπλουτισμένους με σχόλια και εισαγωγές για την πλατωνική φιλοσοφία, εξέδωσε τις «Κατηγορίες» και άλλα έργα τού Αριστοτέλη, αντέγραψε έργα τού Ευκλείδη, τού Λουκιανού, τού Δίωνος Χρυσοστόμου, τού Αιλίου Αριστείδη, τού Παυσανία, το «Λεξικό» τού Πολυδεύκη και τον «Βίον Απολλωνίου» τού Φιλοστράτου. Πιθανώς συνέβαλε στη διαμόρφωση ανάλογου πνευματικού κλίματος και απήχησής του στα μοναστήρια η περίπτωση τού αγίου Ευσταθίου, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, γνωστού ομηριστή και λόγιου μητροπολίτη, ο οποίος με τα περίφημα σχόλιά του («Παρεκβολαί») στον Όμηρο, Ιλιάδα και Οδύσσεια, στις κωμωδίες τού Αριστοφάνη, στον Πίνδαρο, στο Διονύσιο τον Περιηγητή κ.α. πρωταγωνίστησε στην αναγέννηση τών κλασσικών σπουδών(9). Είναι εκπληκτικό ότι ένας από τους μεγαλύτερους μελετητές τού Ομήρου παγκοσμίως είναι ένας χριστιανός επίσκοπος και άγιος, ο άγιος Ευστάθιος.
Οι αρχαίοι Έλληνες φυλάσσονται (με τρεις κλειδαριές παρακαλώ στη Μονή Μεγίστης Λαύρας) όχι μόνο στις βιβλιοθήκες τών μοναστηριών για τους μελετητές-ερευνητές, αλλά «διαφημίζονται δωρεάν» και προβάλλονται στον απλό προσκυνητή μέσα από την πολύτιμη τέχνη τών μοναχών, την τοιχογραφία. Τοιχογραφίες αρχαίων Ελλήνων που κρατούν ειλητάρια με γραμμένο κάτι από τα κείμενά τους δεσπόζουν σε ιδιαίτερα περίοπτη θέση στη Μονή Μεγάλου Μετεώρου. Είναι η ελληνίς Σιβύλλα η φιλόσοφος, ο Έλλην Σόλων ο σοφός και νομοθέτης, ο Έλλην Πυθαγόρας ο φιλόσοφος και μαθηματικός, ο Έλλην Θουκυδίδης ο ιστορικός, ο Έλλην Αριστοτέλης ο φιλόσοφος, ο Έλλην Πλάτων ο φιλόσοφος, ο Έλλην Όμηρος ο ποιητής, ο Έλλην Πλούταρχος ο πατέρας τής ιστορίας, ο Έλλην Σωκράτης ο φιλόσοφος.
Έτσι, διασώζεται και μεταλαμπαδεύεται, έστω κάτι λίγο, από τον κάθε και την κάθε σοφό τής αρχαιότητας με τρόπο απλό και αισθητικά ωραίο στον επισκέπτη τής Μονής Μεγάλου Μετεώρου από όποια χώρα και αν προέρχεται. Ο σοφός Αριστοτέλης δεσπόζει σε παλιά τοιχογραφία στη Μονή Φιλανθρωπινών στο Νησάκι Ιωαννίνων. Σήμερα, το ενδιαφέρον τών μοναχών για τα αρχαία κείμενα δεν εστιάζεται πια στη μεταγραφή τους από τη μεγαλογράμματη στη μικρογράμματη, αλλά, κατά τις σύγχρονες ανάγκες, στην εύκολη προσέγγισή τους από τους ερευνητές μέσω τής σύγχρονης τεχνολογίας. Τούτο συνάγεται από το γεγονός ότι το Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών τής Μονής Βλατάδων (Θεσσαλονίκη) έχει αναλάβει την κατάρτιση λεπτομερούς καταλόγου και τη μικροφωτογράφιση (μικροφίλμ) όλων τών χειρογράφων.
Ο βιβλιοθηκάριος τής Μονής Μεγίστης Λαύρας ιερομόναχος Νικόδημος δηλώνει: «κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά που θα βρισκόταν σήμερα η ανθρωπότητα χωρίς τις αρχαίες γνώσεις που διασώθηκαν με τα χειρόγραφα τών βυζαντινών μοναστηριών, και ιδιαίτερά του Αγίου Όρους. Κατά πάσα πιθανότητα η αναγέννηση τής Δύσης θα αργούσε μερικούς αιώνες». Τα σχόλια είναι δικά σας…

Σημειώσεις

1. Λέκκου Ευαγγέλου Π., Τα ελληνικά μοναστήρια, Αθήνα 1995, σ. 25-26.
2. Περιοδικό Ιστορικά Θέματα, άρθρο «Βυζάντιο και Αφροκεντρισμός», Αγνή Βασιλικοπούλου, επικ. Καθ. Βυζαντινής φιλολογίας τού Πανεπιστημίου Αθηνών, τεύχος 6, σ.44.
3. Περιοδικό Ιστορικά Θέματα, άρθρο «Οι ελληνόφωνοί της Κάτω Ιταλίας, η κιβωτός τής Μεγάλης Ελλάδας», Θεμιστοκλής Φ. Περτέσης, φιλολ.-ιστορικός, τεύχος 20, σ. 20.
4. Σοφιανού Δημητρίου Ζ., «Ορθοδοξία και Ελληνισμός», Άγια Μετέωρα 2007, σ. 17-19.
5. Ένθ’ ανωτ. σ. 21.
6. Παπαδοπούλου Στυλιανού Γ., Πατρολογία Β΄, Αθήνα 1990, σ. 361.
7. Βασιλείου Καισαρείας τού Μεγάλου άπαντα τα έργα, ΕΠΕ τ. 7 , σ. 320.
8. Σοφιανού Δημητρίου Ζ., «Ορθοδοξία και Ελληνισμός», Άγια Μετέωρα 2007, σ.19.
9. Ένθ’. ανωτ.

 
πηγή:Αναδημοσίευση από: monastiria

Ο όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος για τον τέκτονα Πατριάρχη Μελέτιο Μεταξάκη

Τα Άγια των Αγίων - Ο Ναός του Σολομώντος Ο τόπος των Εισοδίων της Θεοτόκου

Ο «ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΣ» ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ!

Του Ανδρέα Κυριακού, Θεολόγου


Σε άρθρο του, στη «Ρομφαία» (12.11.ε.έ.), ο Σεβ. Ναϊρόμπης κ. Μακάριος πλέκει εκτενές εγκώμιο του Μελέτιου Μεταξάκη, πατριάρχου Αλεξανδρείας (1926-35). 

Σ’ αυτό αναφέρει ο Σεβασμιώτατος και τα πιο κάτω: «Οι πλέον φανατικοί τον παρεξήγησαν [τον Μεταξάκη] για τα ανοίγματά του προς κάθε κατεύθυνση, σε σχέση με άλλες θρησκευτικές Ομολογίες». 

Δεν μας βρίσκει σύμφωνους επ’ αυτού ο Σεβασμιώτατος για τους κατωτέρω λόγους: 

α.) Δεν είναι πρέπον αντί αποδείξεων να προβαίνει σε χαρακτηρισμούς που δεν τιμούν τον γράφοντα αυτούς. 

β.) Δεν αποτελεί παρεξήγηση το γεγονός ότι με το «πανορθόδοξο συνέδριο» του 1923 ο Μεταξάκης, ενεργώντας αντισυνοδικώς και αντικανονικώς, επέβαλε το Νέο Ημερολόγιο, που τελικά δίχασε την Εκκλησία και ΔΕΝ την ωφέλησε ποσώς,

γ.) Από πού ως πού προσκάλεσε ο Μεταξάκης Παλαιοκαθολικό «ιερέα» και Αγγλικανό «επίσκοπο» στο ως άνω «Συνέδριο»; Μιλάμε για γεγονότα και όχι για παρεξηγήσεις,

δ.) Βάσει ποίας λογικής αναγνώρισε στα 1922 τις Αγγλικανικές «χειροτονίες"; Δεν γνώριζε ότι από το 1066 μ.Χ. έπαυσε να υφίσταται η Αγγλική Ορθοδοξία, διότι ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής επέβαλε, δια πυρός και σιδήρου, τον Παπισμό στη χώρα και από το 1523 υφίσταται το προτεσταντικό μόρφωμα του Αγγλικανισμού; Στην Εκκλησία τα πάντα γίνονται συνοδικώς και με βάση την Παράδοση και τους Ιερούς Κανόνες και όχι ετσιθελικώς

ε.) Αγνοεί ο Σεβασμιώτατος το γεγονός ότι ο Μεταξάκης ως Οικουμενικός Πατριάρχης δέχθηκε σε Εσπερινό στον πατριαρχικό ναό Αγγλικανό «επίσκοπο» και επέβαλε να του ψάλλουν οι ψάλτες «εις πολλά έτη δέσποτα»; Δεν υπάρχουν Ιεροί Κανόνες που απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, τις μετά των αιρετικών συμπροσευχές; Εδώ, Σεβασμιώτατε, δεν εμφιλοχωρεί ουδεμιά παρεξήγηση. Ή υπάρχουν απαγορευτικοί κανόνες ή ΔΕΝ υπάρχουν. Τα περί φανατικών είναι απλώς μέρος παρελκυστικής τακτικής και άρνηση της ουσίας του θέματος.

στ.) Μήπως, Σεβασμιώτατε, σας διαφεύγει το γεγονός ότι ο υφ’ υμών τιμώμενος Μεταξάκης εξεστόμισε ύβρεις κατά του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου του θαυματουργού; 


Όσον δε αφορά τον όρο «Ομολογίες» ασφαλώς αναφέρεστε στις αιρέσεις των Παπικών, Παλαιοκαθολικών και Αγγλικανών. Ή μήπως έτσι πρέπει να μιλάμε μετά το Κολυμβάριο, όπου οι πάσης φύσεως αιρετικοί και κακόφρονες μετεμορφώθηκαν οβιδιακώς, με βάση το «πολιτικά ορθό» σε «ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες