Κρητ' ανθεί :Μιχάλης Στεφανάκη

 Στον Πεύκο Βιάννου, η Βούλα Νεονάκη συναντά τον Μιχάλη Στεφανάκη, έναν άνθρωπο που γνώρισε τη φτώχεια, τις δυσκολίες, τις απώλειες και τις μεγάλες δοκιμασίες της ζωής, χωρίς όμως να αφήσει τον πόνο να του σκληρύνει την καρδιά. 

 

Η ζωή του έγινε μαντινάδα. Οι πληγές του έγιναν λόγος, το παράπονο προσευχή και η αγάπη καταφύγιο. Ένας άνθρωπος απλός, βαθιά συναισθηματικός, με καθαρό βλέμμα και μια ψυχή που συνεχίζει να ελπίζει. Ένας άνθρωπος που έμαθε να κάνει χαμόγελο τον πόνο του και να μετατρέπει όσα δεν μπορούσε να πει σε στίχους. 

Στο «Κρητ’ ανθεί», ο Μιχάλης Στεφανάκης ανοίγει ένα παράθυρο στη ζωή του και μιλά για τη Μαρία του, τις κόρες του, τη γη, την πίστη, τις δοκιμασίες και τη μαντινάδα που έγινε η δική του φωνή.

 Ο Γιώργος Παπαδάκης, ο Μανόλης Αλεξάκης,ο Μανόλης Κατσαμάς, ο Μιχάλης Φραγκιαδουλάκης και ο Γιώργος Μαυρογιαννάκης επισκέπτονται τον Μιχάλη Στεφανάκη στον Πεύκο της Βιάννου και με τη μουσική και τις ερμηνείες τους δίνου

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

Χωρίς κανένα κάγκελο και δίχως απεραντοσύνη

χωρίς αιωνιότητα

δίχως τ’ αντίθετό της

αγέννητη και ξένη προς το θάνατο

λάμπει στα φυλλοκάρδια η ελευθερία.

Μήλο με ξηρούς καρπούς: Το εύκολο σνακ που κρατά την πείνα μακριά

---

Ένα μήλο μαζί με μια μικρή χούφτα ξηρούς καρπούς μπορεί να αποτελέσει μια απλή επιλογή για όσους θέλουν ένα σνακ που προσφέρει κορεσμό και θρεπτικά συστατικά, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη προετοιμασία.

Το μήλο περιέχει φυσικά σάκχαρα και φυτικές ίνες, ενώ οι ξηροί καρποί προσθέτουν πρωτεΐνη και λιπαρά. Ο συνδυασμός των δύο μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερο και πιο παρατεταμένο αίσθημα πληρότητας σε σχέση με την κατανάλωση ενός φρούτου μόνο του.

Γιατί ο συνδυασμός λειτουργεί διαφορετικά

Όταν καταναλώνεται ένα μήλο μόνο του, τα φυσικά σάκχαρα του φρούτου είναι διαθέσιμα σχετικά γρήγορα στον οργανισμό.

Η προσθήκη ξηρών καρπών αλλάζει τη σύνθεση του σνακ, καθώς μαζί με το φρούτο προστίθενται πρωτεΐνες, ακόρεστα λιπαρά και επιπλέον φυτικές ίνες.

Αυτό μπορεί να επιβραδύνει την πέψη και να συμβάλει στη μεγαλύτερη διάρκεια του κορεσμού. Έτσι, ένα μήλο με λίγα αμύγδαλα ή καρύδια μπορεί να αποτελέσει πιο ολοκληρωμένη επιλογή ανάμεσα στα γεύματα.

Τι προσφέρει το μήλο

Το μήλο είναι πηγή φυτικών ινών, βιταμίνης C και αντιοξειδωτικών ενώσεων. Ένα σημαντικό μέρος των φυτικών ινών βρίσκεται στη φλούδα, γι’ αυτό και η κατανάλωση του φρούτου ολόκληρου, όταν είναι καλά πλυμένο, προσφέρει περισσότερα από ένα απλό γλυκό σνακ.

Οι φυτικές ίνες συμβάλλουν στη φυσιολογική λειτουργία του πεπτικού συστήματος και μπορούν να βοηθήσουν στη διατήρηση του αισθήματος πληρότητας.

Παράλληλα, η συστηματική κατανάλωση φρούτων στο πλαίσιο μιας ισορροπημένης διατροφής συνδέεται με οφέλη για την καρδιαγγειακή και μεταβολική υγεία.

Οι ξηροί καρποί συμπληρώνουν το σνακ

Αμύγδαλα, καρύδια, φουντούκια και άλλοι ξηροί καρποί περιέχουν πρωτεΐνες, φυτικές ίνες, ακόρεστα λιπαρά, βιταμίνες και μέταλλα.

Τα λιπαρά και η πρωτεΐνη τους βοηθούν ώστε το σνακ να είναι περισσότερο χορταστικό, ενώ οι φυτικές ίνες ενισχύουν ακόμη περισσότερο το αίσθημα κορεσμού.

Τα καρύδια ξεχωρίζουν επίσης για την περιεκτικότητά τους σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα. Γενικότερα, οι ανάλατοι και κατά προτίμηση μη επεξεργασμένοι ξηροί καρποί μπορούν να αποτελέσουν μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής.

Μια απλή επιλογή μέσα στην ημέρα

Ο συνδυασμός δεν χρειάζεται μεγάλες ποσότητες. Ένα μήλο και μια μικρή χούφτα ανάλατων ξηρών καρπών αρκούν για ένα πρακτικό σνακ στο γραφείο, στο σπίτι ή εκτός σπιτιού.

Το βασικό πλεονέκτημα είναι ότι συνδυάζει το φρούτο με πηγή πρωτεΐνης, λιπαρών και φυτικών ινών, προσφέροντας ένα πιο ολοκληρωμένο διατροφικό αποτέλεσμα και βοηθώντας να παραμείνει η πείνα υπό έλεγχο μέχρι το επόμενο γεύμα.

πηγή 

Τα Καζάνια Άναψαν στο Βουνό . Γιορτή Βραστού στο Νεοχώρι

 Στο Νεοχώρι της ορεινής Ναυπακτίας, η καθιερωμένη Γιορτή Βραστού (19/9/2026) γίνεται για ακόμη μία χρονιά αφορμή για ένα μεγάλο αντάμωμα. Τα καζάνια στήνονται στην πλατεία, οι μάγειρες ετοιμάζουν το παραδοσιακό βραστό και κάτοικοι, επισκέπτες και ομογενείς που επέστρεψαν από το εξωτερικό συναντιούνται ξανά στον τόπο τους. Μιλάμε με τους ανθρώπους της γιορτής, τους μάγειρες, την πρόεδρο του συλλόγου και Έλληνες της ομογένειας για το Νεοχώρι, την ξενιτιά, τις αναμνήσεις και τους δεσμούς που τους φέρνουν ξανά πίσω στο χωριό.

Η EL PAIS ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ «ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΑΞΙΕΣ»

 

 Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης

H ισπανική εφημερίδα El País με πρόσφατο (29/9) δημοσίευμα της (βλ. ΕΔΩ) παρουσιάσει το Άγιον Όρος μέσα από την αντίθεση ανάμεσα στην χιλιόχρονη παράδοση του αβάτου και στον σύγχρονο ευρωπαϊκό τρόπο χρηματοδότησης και αντίληψης των δικαιωμάτων.

Αρχικά, το εκτενέστατο δημοσίευμα περιγράφει το φυσικό περιβάλλον του Αγίου Όρους, αλλά αμέσως αντιπαραθέτει σε αυτό τους ήχους από ηλεκτρογεννήτριες και έργα υποδομής.

 

Αναφέρει ότι το άβατο της Αγιορείτικης Πολιτείας συνδέεται με το άρθρο 105 του ελληνικού Συντάγματος και ότι η ιδιαιτερότητα του Αγίου Όρους αναγνωρίστηκε από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη όταν η Ελλάδα εντάχθηκε στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1981. Παρόλα αυτά, θέτει το ερώτημα κατά πόσο το άβατο είναι συμβατό με τις σύγχρονες αρχές της ισότητας των φύλων και της απαγόρευσης των διακρίσεων.

 

Ο δημοσιογράφος Σταύρος Τζίμας εμφανίζεται ως ένας από τους λίγους Έλληνες που δηλώνουν δημόσια αντίθετοι με το άβατο. Παράλληλα όμως μεταφέρει και την αντίθετη λογική: ότι για πολλούς πιστούς η ιδιαίτερη γοητεία και ο χαρακτήρας του Αγίου Όρους οφείλονται ακριβώς σε αυτή την απομόνωση και στην τήρηση μιας αυστηρής μοναστικής παράδοσης.

 

Η Lina Gálvez, Ισπανίδα ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα των Γυναικών και την Ισότητα των Φύλων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υποστηρίζει ότι το άβατο δεν είναι συμβατό με την αρχή της ισότητας. Αναγνωρίζει ωστόσο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περιορισμένα περιθώρια παρέμβασης, ακριβώς επειδή το ειδικό καθεστώς είχε γίνει αποδεκτό ήδη κατά την ένταξη της Ελλάδας. Μάλιστα, η ίδια προτείνει να ανοίξει ξεχωριστή συζήτηση για το αν θα πρέπει να συνεχίζεται η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση του Αγίου Όρους, από τη στιγμή που εκεί ισχύει ένας κανόνας που η ίδια θεωρεί αντίθετο στις θεμελιώδεις αξίες της Ένωσης.

Ακόμη πιο επικριτική εμφανίζεται η ευρωβουλευτής Ana Miranda, η οποία χρησιμοποιεί τον χαρακτηρισμό «απαρτχάιντ φύλου» και υποστηρίζει ότι το άβατο αντιβαίνει στις αρχές που κατοχυρώνονται στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Θεωρεί ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί πρέπει τουλάχιστον να ανοίξουν συζήτηση για τέτοιου είδους απαγορεύσεις.

Από την άλλη πλευρά, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σάκης Αρναούτογλου παρουσιάζει το ζήτημα ως πιο σύνθετο. Υποστηρίζει ότι δεν αφορά μόνο την ισότητα αλλά και την ιστορία, τη θρησκευτική πίστη, τον πολιτισμό και τον τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη αντιμετωπίζει ιδιαίτερες ιστορικές πραγματικότητες που προϋπήρχαν κατά πολύ της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ιδιαίτερη νύξη γίνεται στη Λίτσα Αμανατίδου, η οποία είχε παραβιάσει συμβολικά το άβατο το 2008 μαζί με άλλες γυναίκες, στο πλαίσιο διαμαρτυρίας σχετικά με το Βατοπέδι και περιουσιακές διαφορές. Ωστόσο, η ίδια δηλώνει σήμερα ότι δεν θεωρεί την κατάργηση του αβάτου σημαντική προτεραιότητα του φεμινιστικού κινήματος.

Το άρθρο της ισπανικής εφημερίδας θέτει το καθεστώς του αβάτου υπό κριτική εξέταση, προσπαθώντας να αναδείξει κυρίως την αντίφαση ανάμεσα στη διατήρηση του αποκλεισμού των γυναικών και στη συνεχιζόμενη χρηματοδότηση έργων από ευρωπαϊκούς πόρους. Το βασικό ερώτημα που αφήνει ανοιχτό δεν είναι μόνο αν το άβατο μπορεί να επιβιώσει θεσμικά, αλλά και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί έναν χώρο του οποίου το ιδιαίτερο καθεστώς αμφισβητείται πλέον όλο και πιο έντονα με όρους «ευρωπαϊκών αξιών».

"Υπάρχει ένα βασικό ηθικό πρόβλημα με την τεχνητή νοημοσύνη", λέει ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια Χρίστος Παπαδημητρίου.

(Α. Εμπειρίκος, Οκτάνα)

 

Τώρα που τέλειωσε το καλοκαίρι, τώρα που μπαίνει ο μην Οκτώβρης, σαν αυτοκράτωρ με πορφύρα, και πέφτουν οι βροχές του φθινοπώρου, και αναπνέω τις μυρουδιές της μουσκεμένης γης, σκεπτόμενος…»

Λαϊκός, πολιτικός: Μάσκες που κρύβουν την αλήθεια

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Προ ημερών ετελέσθη «πολιτική» κηδεία για την υπεραιωνόβια δευτέρα επίσημη  σύζυγο του Ανδρέα Παπανδρέου, Μαργαρίτα. Τί σημαίνει «πολιτική» κηδεία; Πρόκειται για νεολογισμό, που είναι μια μάσκα που κρύβει την αλήθεια. Πολιτικός – πολιτική, σύμφωνα με όλα τα λεξικά, είναι όρος για ό, τι έχει σχέση με την πολιτική, τους πολιτικούς ή/και τους πολίτες. Δηλαδή πρόκειται για το σύνολο των πολιτών, ανεξαρτήτως του τί πιστεύουν, προσωπικά. Επομένως κάθε κηδεία πολίτη είναι πολιτική. Σύμφωνα όμως με τον νεολογισμό και τον αυθαίρετο ορισμό που δίδεται, «πολιτική κηδεία» είναι του αθέου, που αρνείται την θρησκευτική την εξόδιο ακολουθία της Εκκλησίας. Κανονικά θα έπρεπε δηλαδή να λέγεται αθεϊστική κηδεία, αλλά επικρατεί ο προπαγανδιστικός ευφημισμός, δηλαδή μια μάσκα που κρύβει και ωραιοποιεί την αλήθεια.

            Τα ίδια κα χειρότερα συμβαίνουν με τον επίθετο - όρο «λαϊκός». Πάλι σύμφωνα με όλα τα λεξικά «λαϊκό» είναι ό, τι σχετίζεται με τον λαό, με όλο τον λαό, ανεξάρτητα από το πιστεύω, την ιδεολογία, και τη θέση στην κοινωνία του κάθε μέλους του. Οι άθεοι Γάλλοι σοσιαλιστές, οι Ρώσοι και λοιποί κομμουνιστές και οι μασόνοι της Μεγάλης Ανατολής πήραν τον γενικό ελληνικό όρο και τον τοποθέτησαν ως μάσκα στη δική τους αντιχριστιανική ιδεολογία. Έτσι προέκυψαν τα κομμουνιστικά – ολοκληρωτικά «λαϊκά» καθεστώτα, που τυραννούσαν τον λαό και από κει και πέρα στη σοσιαλιστική και φανατικά άθεη Γαλλία – της οποίας θιασώτες είναι αρκετοί Έλληνες καθηγητές και μέλη της αριστερής ιντελιγκέντσιας και όχι μόνο – προχώρησε όλα να τα ονομάζει «λαϊκά»: Λαϊκό σχολείο, λαϊκή εκπαίδευση, λαϊκοί νόμοι, λαϊκές τελετές και τελικά λαϊκό κράτος. Η εισαγωγή του όρου «λαϊκός» και των «λαϊκίζω», «λαϊκοποίηση» εισήχθη επισήμως από την Γαλλική Ακαδημία στο Λεξικό της, μεταξύ των ετών 1932 και 1935. Γράφτηκε τότε σε αυτό ότι αποδέχεται τον γενικό όρο «λαϊκός», όπως εννοείται στο πρωτότυπο ελληνικό λεξιλόγιο, αλλά στο εξής θα υπάρχει στη Γαλλία και ο πιο περιορισμένος όρος, που θα σημαίνει «κάτι ξένο σε κάθε ομολογία και σε κάθε θρησκευτικό δόγμα». Έτσι εισάγεται και επισήμως η ερμηνεία του «λαϊκός» στη Γαλλία για το εκεί άθεο και αντιχριστιανικό κράτος.

            Πριν ερμηνεύσουν και προβάλουν ως κάτι που τους αφορά τον όρο «λαϊκός» οι κομμουνιστές, οι σοσιαλιστές και οι τέκτονες, στην Ελλάδα το συντηρητικό Κόμμα ελέγετο «λαϊκό». Επίσης το σύνολο του πληθυσμού λεγόταν «κλήρος και λαός», ως κάτι ενιαίο, που περιλάμβανε όλους τους Έλληνες. Η διαφορά μεταξύ της σχέσης κλήρου και λαού στη Γαλλία και στον Ελληνισμό είναι χαώδης. Στη Γαλλία το μίσος των αθέων κατά του κλήρου, των μοναχών, των μοναζουσών και των λαϊκών χριστιανών ήταν  - και είναι - αβυσσαλέο. Πολλοί χριστιανοί, αξιωματούχοι κυρίως, με την συμπεριφορά τους είχαν δώσει δικαιώματα, αλλά αυτά διογκώθηκαν και έδωσαν αφορμή να υπάρξει ολομέτωπη επίθεση κατά του συνόλου των χριστιανών, αλλά και των ναών, των μονών, των ιδρυμάτων. Η στάση αυτή αδιαλείπτως συνεχίζεται έως σήμερα. Ο αντικληρικαλισμός ήταν στην ουσία αντιχριστιανισμός. Από τη Γαλλική Επανάσταση έως σήμερα η προπαγάνδα είναι πως ο λαός αγωνίζεται κατά του κλήρου που τον καταπιέζει. Είναι δηλαδή δύο στοιχεία εχθρικά μεταξύ τους, ο «εκμεταλλευτής κλήρος» και ο λαός που τον εκμεταλλεύεται και η άθεη εξουσία επιβάλλει την απελευθέρωσή του λαού από τα δεσμά του κλήρου και, κατ’ επέκταση, από τον Χριστό, που εκπροσωπεί.

            Στον Ελληνισμό είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Υπήρχε μια αδιάσπαστη ενότητα κλήρου και λαού. Ο μεγαλοφυής ιστορικός Σπυρίδων Ζαμπέλιος γράφει για τη σχέση κλήρου και λαού μετά την Άλωση (μεταφορά πρωτοτύπου στην καθομιλουμένη) : «Διάδοχος της βασιλείας (του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου) επίδοξος υπό την εξαγνιστική του Τούρκου κηδεμονία, κληρονόμος της Ρωμαϊκής ενότητας απομένει ο νεοφανής Λαός, στον οποίο αναποσπάστως συμμαχούν και υπέρ εθνεγερσίας αγωνίζονται οι λογάδες της Εκκλησίας και οι Γραμματικοί. Εις ποίον το 1821, πρώτο Ευρωπαϊκοελληνικής πολιτείας δοκίμιον, οφείλεται; Με τη σύμφωνη σύμπραξη του Λαού, της Εκκλησίας και των Λογίων. Δεξιά του Λαού ο λόγιος Ρήγας και αριστερά ο Αρχιεπίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός».

            Οι καιροί είναι δύσκολοι. Οι επιθέσεις  κατά του Χριστιανισμού και της διδασκαλίας του δεν σταματούν. Οι αντίθεοι ενεργούν όπως τα άγρια θηρία. Επιτίθενται πληγώνουν το θήραμα, αυτό αντιστέκεται, αυτά υποχωρούν, επιτίθενται πάλι, πάλι το πληγώνουν, πάλι υποχωρούν και συνεχίζουν έτσι έως ότου είναι αδύναμο πλέον να αμυνθεί. Παράδειγμα πάντα η Γαλλία. Για να φτάσει στο 1905 και στην πλήρη περιθωριοποίηση  της Εκκλησίας, επί είκοσι πέντε χρόνια γίνονταν επιθέσεις χωρίς σταματημό. Το 1880 αποκλείστηκαν οι εκκλησιαστικοί από τα ακαδημαϊκά συμβούλια και καταργήθηκαν οι ελευθερίες τους για διδασκαλία στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα – τα περισσότερα εκκλησιαστικά. Το 1883 καταργήθηκαν οι υπηρεσίες των μοναχών και των καλογραιών στα νοσοκομεία και αυτοί αντικαταστάθηκαν από κρατικούς υπαλλήλους. Καταργήθηκαν επίσης οι στρατιωτικές μπάντες και τα αγήματα σε εκκλησιαστικές εορτές. Το 1884 καθιερώθηκε το διαζύγιο και εξαλείφθηκαν οι δημόσιες εκκλησιαστικές τελετές και προσευχές. Το 1885 ο Ναός της προστάτιδας του Παρισιού Αγίας Γενεβιέβης μετετράπη σε Κρατικό Μαυσωλείο και Πάνθεον της Δημοκρατίας. Το 1887 καθιερώθηκαν οι μη εκκλησιαστικές τελετές για τις κηδείες και ακυρώθηκαν οι διαθήκες με τις τελευταίες επιθυμίες του θανόντος, αν αυτές ήσαν χριστιανικές. Το 1889 καθιερώθηκε η υποχρέωση κληρικών και μοναχών για στρατιωτική υπηρεσία ενός έτους. Το 1900 καταργήθηκε η εκκλησιαστική τελετή στα σχολεία επί τη ενάρξει του σχολικού έτους και στα δικαστήρια για τη νέα περίοδο. Το 1901  τα  έσοδα από εκκλησίες, μονές και ιδρύματα περάσανε σε νομικά πρόσωπα της αυτοδιοίκησης. Το 1903 καταργήθηκαν οι  μοναχές αδελφές νοσοκόμες στο Πολεμικό Ναυτικό.

Το 1904 ήταν έτος ισχυρότερων κτυπημάτων του Γαλλικού κράτους σε βάρος του Χριστιανισμού. Ο τότε πρωθυπουργός Εμίλ Κομπ, πολιτικός, μασόνος και φανατικός αντικληρικαλιστής είχε χαρακτηριστικά δηλώσει: «Δεν επιτιθέμεθα στη θρησκεία (!) αλλά στους εκπροσώπους της, που θέλουν να την χρησιμοποιήσουν ως όργανο κυριαρχίας. Το μόνο που ζητάμε από τη θρησκεία είναι να κλειστεί στους ναούς της και να περιοριστεί στην καθοδήγηση των πιστών της». Το έτος αυτό επεκτάθηκε η κατάργηση της συνδρομής των μοναζουσών νοσοκόμων στους ασθενείς όλου του στρατεύματος και απαγορεύθηκε στους στρατιωτικούς να θρησκεύουν. Το ίδιο έτος καταργήθηκε ο Εσταυρωμένος Ιησούς στα Σχολεία και στα Δικαστήρια και απαγορεύθηκε να διδάσκουν  οι κληρικοί και οι μοναχοί στα σχολεία. Το 1904 ξέσπασε και «το σκάνδαλο των αρχείων». Κατ΄ αυτό η Κυβέρνηση Κομπ, η νομαρχιακή διοίκηση, εν ενεργεία αξιωματικοί  και οι τεκτονικές στοές της Μεγάλης Ανατολής συνέταξαν αρχεία φακελώνοντας τους αξιωματικούς για να αποκλεισθούν από προαγωγές οι χριστιανοί και οι εβραίοι αξιωματικοί και να προάγονται οι «δημοκράτες», οι τέκτονες και οι άθεοι αξιωματικοί. Γνωστή από αυτό το σκάνδαλο είναι η υπόθεση του εβραίου αξιωματικού Ντρέϊφους. Το 1905 και πριν από την ψήφιση του Νόμου για τον χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας επεκτάθηκε η υποχρεωτική θητεία για τους κληρικούς και μοναχούς στα δύο χρόνια. Πάντως η επίσκεψη του Πάπα στη Γαλλία δείχνει πως 237 χρόνια μετά την εκεί επανάσταση ένα σημαντικό μέρος του λαού εξακολουθεί να αντιστέκεται στην επιβολή της αθεΐας στη χώρα.

            Τα όσα έχουν συμβεί στη Γαλλία αν μεταφερθούν στη χώρα μας για το τί έχει γίνει ή τί έχει ζητηθεί  από τους αντίθεους να γίνει θα έπρεπε να έχει καταστήσει σε διαρκή  εγρήγορση την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Δεν ξεχνιέται η νομοθετική εξίσωση του κανονικού και φυσικού γάμου με τη συμβίωση δύο ομοφύλων, καθώς και η μυστική συμφωνία του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου με τον τότε πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα για την αρχή χωρισμού Κράτους -  Εκκλησίας.

Σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση της ενότητας κλήρου και λαού και της διατηρήσεως της ιδιοπροσωπίας μας δεν θα παίξουν τόσο οι ογδόντα Αρχιερείς της Ιεραρχίας, όσο ο απλός κλήρος και κυρίως ο πιστός λαός, ο οποίος, έως σήμερα,  δεν αξιοποιείται αλλά κρατιέται στο περιθώριο, αδρανής. Προσπάθεια για την αξιοποίηση του λαού στην αποστολή της Εκκλησίας έκαμαν ο λόγιος μακαριστός Μητροπολίτης  Κοζάνης Διονύσιος και οι αείμνηστοι καθηγητές της Θεολογίας Παναγιώτης Τρεμπέλας και Ιωάννης Καρμίρης. Μάλιστα ο δεύτερος είχε θέσει σε προπαρασκευαστική επιτροπή για την Πανορθόδοξη Σύνοδο προς έγκριση προσχέδιο περί της «πληρέστερης συμμετοχής του λαϊκού στοιχείου στην λατρευτική και άλλη ζωή της Εκκλησίας». Η επιτροπή όμως το απέρριψε, κρίνοντας ότι  «το θέμα αυτό δεν απασχολεί ιδιαιτέρως την Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν είναι επομένως φλέγον και δεν συνιστά πρόβλημα για Αυτήν». Σήμερα όμως είναι πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό για την παρουσία της Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο. Αυτό το είχε διαπιστώσει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο οποίος στην τελευταία, προ της ασθενείας του, συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου έθεσε το θέμα της ουσιαστικής συμμετοχής των λαϊκών μελών της Εκκλησίας στο έργο Της και έκαμε συγκεκριμένες προτάσεις. Αυτές έγιναν ομοφώνως δεκτές και εστάλησαν για επεξεργασία στη σχετική Συνοδική Επιτροπή. Έως σήμερα αυτές κρατιούνται ξεχασμένες σε κάποιο ντουλάπι της.-

ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ - ένα πουλί πληγώθηκε

 Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Μουσική: Απόστολος Καλδάρας. Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, δίσκος 45 στροφών, 1967 Ένα πουλί πληγώθηκε έσκυψα και το πήρα γιατί έμοιαζε η μοίρα του με τη δική μου μοίρα, γιατί έμοιαζε η μοίρα του με τη δική μου μοίρα. Αγάπη μου σε πήρε το τρένο βιαστικό, δεν πρόλαβα ν' ανέβω ούτε να κρατηθώ. Και τώρα ποιόν ν' αγαπώ και ποιόν να περιμένω που απόμεινα κι εγώ πουλί φτωχό και πληγωμένο, που απόμεινα κι εγώ πουλί φτωχό και πληγωμένο. Αγάπη μου σε πήρε το τρένο βιαστικό, δεν πρόλαβα ν' ανέβω ούτε να κρατηθώ.

Ο Χριστός ,ο τζέντλεμαν, ο ιππότης.

  

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ. 

ΝΙΚΟΛΑΕ ΣΤΑΙΝΧΑΡΤ.

Ίσως είναι βλασφημία, άλλα έχω κι εγώ μια δική μου θεωρία, σύμφωνα με την οποία ό Χριστός στα Ευαγγέλια δεν είναι μόνο πράος, καλός, δίκαιος, αναμάρτητος οικτίρμων, δυνατός, κτλ.

Από τις αφηγήσεις των Ευαγγελίων —μηδενός εξαιρουμένου—, ό Χριστός φαίνεται προικισμένος με όλες εκείνες τις εξαίρετες ιδιότητες που χαρακτηρίζω έναν τζέντλεμαν, έναν ιππότη.

Κατ’ αρχάς διότι στέκεται στην πόρτα μας και χτυπά διακριτικά. Άλλα και έχει εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Δεν είναι καχύποπτος. Ή εμπιστοσύνη είναι πρώτη ιδιότητα πού χαρακτηρίζει έναν πραγματικό τζέντλεμαν, έναν αληθινό ιππότη, ενώ αντίθετα ή καχυποψία είναι βασικό χαρακτηριστικό του πανούργου άνθρωπου. Εκείνος πού είναι αληθινός τζέντλεμαν, εμπιστεύεται (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου) τα πάντα και δεν βιάζεται, διψασμένος για σκάνδαλα, να πιστέψει τις κακές φήμες πού κυκλοφορούν για κάποιον. Στους εξυπνάκηδες και στα κοπρόσκυλα, ή ύπ’ αριθμόν ένα αντίδραση είναι πάντοτε ή καχυποψία, και πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε όμοιος τους είναι το ίδιο βρομιάρης, όπως και οι ίδιοι

Παρακάτω τώρα.

Ό Χριστός συγχωρεί εύκολα και ολοκληρωτικά. Ό κακός ο άνθρωπος δεν συγχωρεί ποτέ, ενώ αν τύχει και υποχωρήσει (χωρίς να συγχωρέσει), το κάνει δύσκολα, καταναγκαστικά, με το σταγονόμετρο. Ό Χριστός όμως στο Ιω. 8, 11, λέει στη γυναίκα πού είχε συλληφθεί επί μοιχεία: «ουδέ εγώ σε κατακρίνω- πορεύου και από του νύν μηκέτι άμάρτανε», δηλαδή, ούτε εγώ σε καταδικάζω- πήγαινε και μην αμαρτάνεις πια.

Ό Κύριος είναι πάντοτε έτοιμος να τρέξει σε βοήθεια και περιμένει. Μας συμπονά. Τη χήρα της Ναΐν, τούς τυφλούς, τούς άρρωστους, όλους τους ελεεί χωρίς καν οι ίδιοι να προλάβουν να του ζητήσουν κάτι. Ξέρει να διαβαθμίζει την εκτίμηση Του, δίνει στον καθένα ότι είναι δικό Του. Στη Χαναναία, ή οποία έδειξε επιμονή και θάρρος, μιλά πιο πολύ απ’ ότι σε άλλους πού λυτρώνει από ασθένειες και πόνο και χρησιμοποιεί μια συμπληρωματική φράση: (Ματθ. 15, 28) Ω γύναι, μεγάλη σου ή πίστις», δηλαδή, Ω γυναίκα, μεγάλη ή πίστη σου. Μόνο σε εκείνη μιλά έτσι ό Κύριος. Μόνο σ’ εκείνη το θαυμαστικό Ώ, μόνο σ’ εκείνη και ο χαρακτηρισμός μεγάλη, της πίστης της.

Ό Χριστός είναι πάντοτε (ιδιαίτερα σ’ αυτό το σημείο) προσεκτικός και ευγενικός. Ποτέ δεν ακούστηκε από το στόμα Του ύβρις, λόγος περιφρονητικός για τούς αμαρτωλούς. Πουθενά δεν υπάρχει οξύς ηθικός λόγος, άλλα πουθενά δεν υπάρχει και διστακτικότητα. Βγαίνει να προϋπαντήσει τον άσωτο υιό και τον βλέπει «έτι δε αυτού μακράν απέχοντος», δηλαδή, ενώ ήταν ακόμη μακριά. Κάθε που δίνει, δίνει πλουσιοπάροχα, δίνει πιο πολύ απ’ ότι του ζητούν, δίνει σαν βασιλιάς . (Τί θα μπορούσε να είναι πιο αντίθετο από τους μικροπρεπείς φαρισαϊκούς υπολογισμούς και πιο καλή απόδειξη γενναιοδωρίας, από το χωρίο 3,34 «ου γαρ εκ μέτρου δίδωσιν ό Θεός το Πνεύμα», δηλαδή, ό Θεός δεν δίνει με μέτρο το Πνεύμα;) Το περιστατικό με τον Χριστό να μυρώνεται στη Βηθανία

Δείχνει από τη μια τον Ιούδα να νοιάζεται τόσο πολύ για τα χρήματα πού «σπαταλούνται» και να μην έχει ούτε στο ελάχιστο την αίσθηση της γενναιοδωρίας από την άλλη τον Κύριο να δίνει τα πάντα απλόχερα, για να γευθεί τη χαρά του μοιράσματος (πού είναι ίδια με τη χαρά της θυσίας), έτοιμο ανά πάσα στιγμή να θυσιάσει τη ζωή του ή να σκορπίσει τα πλούτη του

(Οι ευγενείς παλιά μπορούσαν να δώσουν τη ζωή τους σε κάποια μονομαχία ή να δώσουν την περιουσία τους παίζοντας την στα χαρτιά. Αυτές όμως οι ενέργειες όπως και καθετί γήινο— δεν είναι παρά μια αδέξια μίμηση κάποιων γενναιόδωρων αρετών. Μήπως όμως και ή σωματική αγάπη δεν είναι κι αυτή φτωχή ποίηση της θεϊκής αγάπης;)

Εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, θάρρος, καλή θέληση για τούς κατατρεγμένους (άρρωστους, ξένους, φυλακισμένους), γενναιοδωρία, προδιάθεση για συγχώρεση , επιβράβευση για τούς συνετούς και για όσους κερδίζουν με το μόχθο τους {το ψωμί τους: στοιχεία πού χαρακτηρίζουν τον αληθινό κύριο.

Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν κάποια στιγμή ότι στην πραγματικότητα είναι παιδιά ενός Πατέρα, ενός Κυρίου. Απ’ αυτή την άποψη, το βιβλίο προσεγγίζει πιο πολύ τα Ευαγγέλια είναι ό Δον Κιχώτης και ιδιαίτερα ή στιγμή που ο ιππότης από τη Μάντσα λέει στους θαμώνες της ταβέρνας πώς είναι και οι κάτοικοι ενός κάστρου (χωρίς να το ξέρουν) και τούς ζητά να συμπεριφέρονται σαν ευγενείς πού είναι.

Πως αντιδρά ό πρίγκιπας Μίσκιν του Ντοστογιέφσκι, όταν βλέπει πώς ή πράξη του Γκάνσα, είναι πράξη ενός άξεστου χωριάτη και τοκογλύφου; Ντρέπεται και συνάμα λυπάται για εκείνον πού ξέχασε (στη μανία του και στη δίψα για το χρήμα) ότι είναι παιδί του Θεού.

Η κατάσταση για έναν χριστιανό είναι ακριβώς ίδια μ’ εκείνη του αριστοκράτη. Γιατί; Διότι βασίζονται και οι δύο στα πιο «αριστοκρατικά» προτερήματα: την ελευθερία και την εμπιστοσύνη (πίστη).

Τί είναι ό αριστοκράτης, ό ευγενής; Πάνω απ’ όλα είναι άνθρωπος ελεύθερος.

Τί σημαίνει όμως πίστη; Πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη στον Κύριο, παρόλο πού ό κόσμος είναι κακός, παρά την αδικία πού υπάρχει, παρά την άχρειότητα, παρόλο πού από παντού τα μηνύματα πού φτάνουν είναι αρνητικά.

Η παραδοσιακή καθημερινή φορεσιά της Σύλλης

 

Αδελφές Αγιανίδη από την Σύλλη του Ικονίου φοράνε την παραδοσιακή καθημερινή φορεσιά της Σύλλης.Η προγιαγιά μου Αναστασία παντρεύτηκε τον Αδαμάντιο Καλαϊτζόγλου και από τα παιδιά τους(5 παιδιά) επέζησε μόνο το τελευταίο παιδί, η γιαγιά μου Θεοδώρα.Ηρθε το 1922 στην Ελλάδα μαζί με τα αδέλφια της και την μητέρα της Πουλχερία.Ο Αδαμάντιος ήρθε αργότερα, το 1923 , ήταν αιχμάλωτος στα Τάγματα εργασίας...

Στην φωτό η Αναστασία (στο κέντρο) έγγυος στα δίδυμα κορίτσια της Θέκλα και Θεόπη, που δυστυχώς τα έχασε και τα δύο από ελονοσία αφότου ήρθαν στην Ελλάδα.Η Αναστασία δούλευε στον αργαλειό.Η Σύλλη είχε μεγάλη παράδοση στα χαλιά και οι Συλλελήδες πρόσφυγες έφεραν την τεχνογνωσία τους στην Ελλάδα

Alexandra Maria  ·

ΕΝΑ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ

 

Ενα χαριτωμένο επεισόδιο μεταξύ του Παπαδιαμάντη και του Άγιου Γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου , που ήταν βοηθός του Παπαδιαμάντη στις αγρυπνίες του Αγίου Ελυσσαίου , μας αφηγείται ο Ζήσιμος Λορεντζάτος:

 

"Πολλάκις -λέει ο Γέροντας Θεόφιλος και εμέ όστις ήμην βοηθός του , όταν έκανα καμμίαν παραφωνίαν , με εδίωκεν .

-Φύγε μοι έλεγεν, παύσε , κλείσε το στόμα σου , απρόσεκτε. "Εγώ παραμέριζα , αλλά γρήγορα του περνούσε ( του Παπαδιαμάντη ) ο θυμός και πάλιν με εκάλει .

-Κώστα έλα να ψάλης Εγώ επειδή είχον ζήλον να μάθω , έτρεχον και έψαλλον .

Ήτον δε τόσο ταπεινός , ώστε πολλάκις μετά το τέλος της αγρυπνίας έμπροσθεν πολλών μοι εζήτει συγχώρησιν .

-Κώστα , μοι έλεγεν ( τούτο ήτο το κοσμικόν μου όνομα ) να με συγχωρέσεις που σε ελύπησα . Και εγώ του έλεγον :

- Εγώ πταίω διδάσκαλε διότι είμαι απρόσεκτος .Σε ευχαριστώ διότι με τας παρατηρήσεις που μου κάμνεις γίνομαι προσεκτικότερος και με τας επιπλήξεις με διδάσκεις την υπομονήν της οποίας έχω ανάγκην....

 

 

Η πηγή που χρησιμοποίησε ο Λορεντζάτος ήταν το περιοδικό Κιβωτός , Τεύχος Φεβρουαρίου 1953 , σελίδα 46.

φαρμάκι τα γεράματα

 Στίχοι: Νίκος Γκάτσος. Μουσική: Δήμος Μούτσης. Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, δίσκος 45 στροφών, 1967. Φαρμάκι τα γεράματα τα νιάτα πικραμένα σου 'στειλα δέκα γράμματα δε μού 'στειλες κανένα. Ένα σου δάκρυ δώσ' μου να σβήσω τον καημό τα βάσανα του κόσμου δεν έχουν τελειωμό. Απ' την φωτιά βγαίνει φωτιά κι απ' την αγάπη πόνος σταλαγματιά σταλαγματιά πώς θα περάσει ο χρόνος.

Ὁ «Νέος Ἀρχιμανδρίτης»: Ἐκκλησιολογικὴ ἔκπτωσις τῶν θεσμῶν

Γράφει ο Δημήτριος  Λογοθέτης

   Καθὼς πλησιάζει ἡ τακτικὴ σύγκληση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸ παρασκήνιο βρίθει ἀπὸ ἔντονες ζυμώσεις καὶ διαρροές. Στὸ ἐπίκεντρο τοῦ ἐνδιαφέροντος δὲν βρίσκονται μείζονα θεολογικὰ προβλήματα, οὔτε ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας σὲ μιὰ ραγδαῖα ἐκκοσμικευμένη κοινωνία, ἀλλὰ ὁ συνήθης, πλὴν νοσηρός, διαμοιρασμὸς ὀφφικίων καὶ προαγωγῶν. Ἡ φημολογία ποὺ κυκλοφορεῖ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς διαδρόμους προαναγγέλλει ἕνα ἀκόμη καταιγισμὸ ἐκλογῶν βοηθῶν ἐπισκόπων — φῆμες μάλιστα κάνουν λόγο γιὰ διψήφιο ἀριθμὸ νέων τιτουλαρίων.

   Ὁ θεσμὸς τῶν βοηθῶν ἐπισκόπων ἀποτελεῖ μιὰ θεολογικὴ καὶ κανονικὴ ἀνωμαλία, μιὰ σοβαρότατη ἐκκλησιολογικὴ ἀλλοίωση, ποὺ δὲν ἐξυπηρετεῖ καμία οὐσιαστικὴ ποιμαντικὴ ἀνάγκη στὶς ἡμέρες μας. Ἀντίθετα, λειτουργεῖ ἀποκλειστικὰ ὡς ὄχημα ἱκανοποίησης τῆς προσωπικῆς ματαιοδοξίας ἀρχιμανδριτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνυπομονοῦν νὰ φορέσουν στὸ κεφάλι τους τὴν ἀρχιερατικὴ μίτρα, μετατρέποντας τὸν τρίτο βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης σὲ ἐπαγγελματικὸ ἔπαθλο.

   Γιὰ νὰ κατανοηθεῖ τὸ μέγεθος τῆς στρέβλωσης, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς αὐθεντικὲς ρίζες τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας. Στὴν πρώιμη Ἐκκλησία, ὅπως τὴν συνόψισε ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἡ ὁρατὴ κεφαλὴ τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως, «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ». Ἡ ἔννοια τοῦ Ἐπισκόπου εἶναι ἀδιαχώριστη ἀπὸ τὴν Τοπικὴ Ἐκκλησία. Δὲν ὑπάρχει «ἀπόλυτος» ἢ «περιπλανώμενος» ἐπίσκοπος.

  Ὁ 6ος Κανόνας τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος (451 μ.Χ.) εἶναι κατηγορηματικὸς καὶ ἀνεπίδεκτος παρερμηνειῶν:

   «Μηδένα δὲ ἀπολύτως χειροτονεῖσθαι, μήτε πρεσβύτερον, μήτε διάκονον, μήτε ὅλως τινὰ τῶν ἐν ἐκκλησιαστικῷ τά-γματι, εἰ μὴ ἰδικῶς ἐν ἐκκλησίᾳ πόλεως, ἢ κώμης, ἢ μαρτυρίῳ, ἢ μοναστηρίῳ, ὁ χειροτονούμενος ἐπικηρύττοιτο. Τοὺς δὲ ἀπολύτως χειροτονουμένους ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος ἄκυρον ἔχειν τὴν τοιαύτην χειροθεσίαν, καὶ μηδαμοῦ δύνασθαι ἐνεργεῖν, ἐφ᾿ ὕβρει τοῦ χειροτονήσαντος».

   Ἡ χειροτονία ἐπισκόπου χωρὶς ποίμνιο, χωρὶς συγκεκριμένη τοπικὴ Ἐκκλησία τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ τὴν κεφαλή, ἀποτελεῖ κανονικὸ παράπτωμα. Ὁ Βοηθὸς Ἐπίσκοπος δὲν ἔχει δικό του ποίμνιο, δὲν ἔχει ἐπισκοπικὴ ἕδρα, οὔτε μνημονεύεται ὡς ὁ κανονικὸς ποιμενάρχης τοῦ τόπου. Φέρει ἕνα ψευδώνυμο τίτλο μιᾶς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης ἐπισκοπῆς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς Θράκης ἢ τῆς Πελοποννήσου — μιὰ ἱστορικὴ μνήμη ποὺ ἀντὶ νὰ ἐμπνέει δέος καὶ κατάνυξη, εὐτελίζεται ὡς διπλωματικὸ προσωπεῖο, γιὰ νὰ καλυφθεῖ ἡ ἔλλειψη πραγματικῆς δικαιοδοσίας.

  Ὁ θεσμὸς αὐτὸς εἰσήχθη ὡς διοικητικὴ διευκόλυνση (ἰδίως στὴ Δύση καὶ ἀργότερα ἐκκοσμικευμένα στὴν Ἀνατολή), δημιουργώντας ἕνα πρωτοφανὲς παράδοξο: ἕνα ἀρχιερέα-ὑπάλληλο, ὑποτα-γμένο στὴν διοικητικὴ ἐξουσία ἑνὸς ἄλλου ἀρχιερέα. Ἕνα ἐπίσκοπο ἀπογυμνωμένο ἀπὸ τὴν εὐχαριστιακή του αὐθεντία, ποὺ λειτουργεῖ ἁπλῶς ὡς ἐκπρόσωπος, τελετάρχης ἢ γραφειοκράτης διεκπεραιωτὴς τοῦ κυριάρχου Μητροπολίτη.

  Ἡ σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση ἀποτελεῖ τὸ ἀποκορύφωμα μιᾶς μακρᾶς πορείας ἐκφυλισμοῦ τῶν ἐκκλησιαστικῶν βαθμῶν. Tὸ φαινόμενο ξεκίνησε δεκαετίες πρὶν μὲ τὴν πλήρη ἀλλοίωση τοῦ ὀφφικίου τοῦ Ἀρχιμανδρίτου.

  Ἱστορικὰ καὶ κανονικά, ὁ Ἀρχιμανδρίτης εἶναι ὁ ἐπικεφαλῆς μιᾶς μάνδρας, δηλαδὴ ὁ ἡγούμενος μιᾶς μοναστικῆς ἀδελφότητας. Ἦταν τίτλος ποὺ συνδεόταν ἄρρηκτα μὲ τὸν μοναχισμό, τὴν ἄσκηση, τὴν πνευματικὴ πατρότητα καὶ τὴν κοινοβιακὴ ζωή. Στὸν ἑλλαδικὸ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, ὡστόσο, καθιερώθηκε ἡ ἀπαράδεκτη συνήθεια νὰ ἀπονέμεται ὁ τίτλος τοῦ Ἀρχιμανδρίτου συλλήβδην σὲ κάθε ἄγαμο κληρικό, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν ἔχει πατήσει ποτὲ τὸ πόδι του σὲ μοναστήρι.

  Ἡ ἀπονομὴ αὐτὴ δὲν βασίζεται στὴν πνευματικὴ πρόοδο ἢ τὴν ἡγουμενία, ἀλλὰ λειτουργεῖ ὡς «κοινωνικὸ παράσημο». Ὁ ἄγαμος κληρικός, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἐπέλεξε τὴν ἀγαμία, ἀπολαμβάνει ἄμεσα μιὰ τεχνητὴ ἀνωτερότητα ἔναντι τοῦ ἔγγαμου ἐφημερίου, ὁ ὁποῖος πολλὲς φορὲς σηκώνει τὸ πραγματικὸ βάρος τῆς ἐνορίας.

  Αὐτὸς ὁ πληθωρισμὸς ὁδήγησε ἀναπόφευκτα στὴν πλήρη ἀπαξίωση τοῦ τίτλου. Σήμερα, σχεδὸν κάθε ἄγαμος ἱερέας φέρει τὸ ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου. Καὶ ὅπως συμβαίνει σὲ κάθε πληθωριστικὸ σύστημα, ὅταν ἕνας τίτλος διανέμεται ἀφειδῶς, χάνει τὴν ἀξία του. Οἱ ἄγαμοι κληρικοὶ δὲν μένουν πλέον ἱκανοποιημένοι μὲ τὸ νὰ ἀποκαλοῦνται ἀρχιμανδρίτες. Δὲν τοὺς ἀρκεῖ τὸ ἐπανωκαλύμμαυχο καὶ ὁ ἐπιστήθιος σταυρός. Tὸ κατεστημένο ἔπρεπε νὰ ἀνακαλύψει τὸ ἑπόμενο στάδιο ἐπιβράβευσης: ὁ Βοηθὸς Ἐπίσκοπος εἶναι πλέον ὁ νέος Ἀρχιμανδρίτης.

  Ἡ τάση αὐτὴ μετατρέπει τὴν ἱερωσύνη σὲ μιὰ καριερίστικη κλίμακα, ὅπου τὸ ἑπόμενο «λογικὸ βῆμα» μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια ὑπηρεσίας στὴν πρωτοσυγκελλία ἢ σὲ κάποιο γραφεῖο εἶναι ἡ ἐπισκοποποίηση. Ἡ εἴσοδος στὸν ἀρχιερατικὸ βαθμὸ δὲν ἀντιμετωπίζεται πλέον ὡς σταυρὸς μαρτυρίου καὶ θυσιαστικῆς διακονίας, ἀλλὰ ὡς ἡ φυσικὴ προαγωγὴ ἑνὸς ἐκκλησιαστικοῦ ἀξιωματούχου.

  Οἱ πληροφορίες γιὰ τὴν ἐπικείμενη συνεδρίαση τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας καὶ τὴν μαζικὴ ἐκλογὴ διψήφιου ἀριθμοῦ βοηθῶν ἐπισκόπων συν­ιστοῦν πρόκληση γιὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα. Δημιουργεῖται εὐλόγως τὸ ἐρώτημα: ποία ἀνάγκη ἐπιβάλλει τὴν δημιουργία μιᾶς στρατιᾶς τιτουλαρίων ἀρχιερέων σὲ μιὰ χώρα μὲ περιορισμένη γεωγραφικὴ ἔκταση καὶ δεδομένο πληθυσμό;

Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὠμή:

• Ἱκανοποίηση Μητροπολιτικῶν Στρατοπέδων: Οἱ βοηθοὶ ἐπίσκοποι ἐκλέγονται συχνὰ ὡς ἀντάλλαγμα ἰσορροπιῶν ἐντὸς τῆς Ἱεραρχίας. Μητροπολίτες ζητοῦν βοηθοὺς, γιὰ νὰ ἰσχυροποιήσουν τὴν ἐπιρροή τους, νὰ ἐξασφαλίσουν ψήφους γιὰ τὸ μέλλον ἢ ἁπλῶς γιὰ λόγους προσωπικοῦ γοήτρου, θεωρώντας ὅτι ἕνας βοηθὸς τοὺς προσδίδει αἴγλη ἀνάλογη μὲ ἐκείνη ἑνὸς πατριάρχη.
• Κολακεία τῆς Ἀτομικῆς Ματαιοδοξίας: Ἀρχιμανδρίτες ποὺ κινοῦνται στοὺς ἀρχιεπισκοπικοὺς καὶ μητροπολιτικοὺς διαδρόμους πιέζουν φορτικὰ γιὰ τὴν προαγωγή τους. Tὸ ὄνειρο δὲν εἶναι ἡ ποιμαντικὴ διακονία τῶν ἀπόρων, τῶν ἀσθενῶν ἢ τῶν νέων, ἀλλὰ ἡ εἴσοδος στὸ ἱερὸ βῆμα μὲ πατερίτσα, δικηροτρίκηρα, μανδύα καὶ κυρίως τὴν χρυσοποίκιλτη μίτρα.

  Ὁ θεσμὸς οὔτε τιμᾶται οὔτε τελειοποιεῖται. Ἡ μαζικὴ παραγωγὴ βοηθῶν ἐπισκόπων δὲν ἀποτελεῖ «τελείωση» τοῦ ἀξιώματος, ἀλλὰ τὴν ἀπόλυτη γελοιοποίησή του. Ὅταν μιὰ ἐκκλησιαστικὴ σύνοδος παράγει ἐπισκόπους, στερεῖ ἀπὸ τὸ ἀρχιερατικὸ λειτούργημα τὴν ἱερότητα καὶ τὸ βάρος του.

  «Τελείωση» στὴν ὀρθόδοξη θεολογία σημαίνει τὴν πρα-γμάτωση τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καὶ τὴν διακονία τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Tὸ νὰ ἀπονέμεται ὁ ἐπισκοπικὸς βαθμὸς ὡς τιμητικὸς τίτλος χωρὶς ποίμνιο, χωρὶς εὐχαριστιακὴ κοινότητα, χωρὶς εὐθύνη τοπικῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ τὴν ἐπιτομὴ τῆς ἐκκοσμίκευσης. Ὁ ἐπίσκοπος παύει νὰ εἶναι ὁ «πατέρας» μιᾶς ἐπαρχίας καὶ μετατρέπεται σὲ ἕνα «βοηθὸ πολυτελείας», ἕνα ἐκκλησιαστικὸ ἀκόλουθο ποὺ ἀναλώνεται σὲ πανηγύρεις, μνημόσυνα καὶ δημόσιες σχέσεις.

Ἡ πρακτικὴ αὐτὴ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα ἐσωτερικὸ θεολογικὸ πρόβλημα γιὰ εἰδικούς, ἀλλὰ ἔχει ἄμεσες καὶ καταστροφικὲς ἐπιπτώσεις στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας:

• Θεσμικὴ διαβάθμιση καὶ παπικὴ πυραμίδα: Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διακηρύσσει ὅτι ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι εἶναι ἴσοι κατὰ τὴ χάρη τῆς ἀρχιερωσύνης. Ὡστόσο, ἡ δημιουργία μιᾶς κάστας «βοηθῶν» εἰσάγει μιὰ de facto διαβάθμιση. Ὑπάρχουν οἱ «πλήρεις» ἐπίσκοποι (οἱ κυρίαρχοι Μητροπολίτες μὲ δικαίωμα ψήφου στὴ Σύνοδο) καὶ οἱ «μειωμένοι» ἐπίσκοποι (οἱ βοηθοί, ποὺ δὲν ἔχουν ψῆφο καὶ ἐξαρτῶνται ἀπόλυτα ἀπὸ τὴν διάθεση τοῦ προϊσταμένου τους). Αὐτὴ ἡ ἱεραρχικὴ πυραμίδα παραπέμπει ἄμεσα στὴν δυτική, παπικὴ ἀντίληψη περὶ διοίκησης καὶ ἀπέχει ἀπὸ τὴν συνοδικότητα τῆς Ἀνατολῆς.
• Πικρία καὶ ἀπαξίωση τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου: Ὁ ἔγγαμος ἱερέας, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν ραχοκοκκαλιὰ τῆς ἑλληνικῆς ἐνορίας, βλέπει νεαροὺς ἄγαμους κληρικοὺς χωρὶς ποιμαντικὴ ἐμπειρία νὰ προβιβάζονται ἀστραπιαῖα. Ἀρχικὰ γίνονται ἀρχιμανδρίτες τὴν ἡμέρα τῆς χειροτονίας τους καὶ σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα ἐπίσκοποι, ἀπαιτώντας τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ὑποταγὴ κληρικῶν ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι πατέρες τους. Αὐτὸ καλλιεργεῖ αἰσθήματα πικρίας, ἀδικίας καὶ ἀπαξίωσης στὸν ὑπόλοιπο κλῆρο.
• Σκανδαλισμὸς τοῦ λαοῦ: Ὁ λαὸς παρακολουθεῖ μὲ ἀπογοήτευση μιὰ Ἐκκλησία ποὺ δείχνει νὰ ἀσχολεῖται πρωτίστως μὲ τὶς στολές, τὰ ὀφφίκια καὶ τὶς θέσεις ἐξουσίας. Σὲ καιροὺς βαθιᾶς κοινωνικῆς καὶ πνευματικῆς κρίσης, ἡ εἰκόνα δεκάδων νέων ἐπισκόπων ποὺ περιφέρονται χωρὶς συγκεκριμένο ἔργο ἐπιβεβαιώνει τὴν κατηγορία περὶ ναρκισσισμοῦ καὶ ἐσωστρέφειας τῆς ἱεραρχίας.

Ἡ ἐπικείμενη σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας βρίσκεται μπροστά σὲ μιὰ κρίσιμη εὐθύνη. Ἐὰν ἐπιβεβαιωθοῦν οἱ φῆμες γιὰ τὴν μαζικὴ ἐκλογὴ διψήφιου ἀριθμοῦ βοηθῶν ἐπισκόπων, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θὰ ἐπισφραγίσει γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν ὑποταγή της στὸν ἐκκλησιαστικὸ καταναλωτισμὸ τίτλων.

Ἡ θεολογικὴ συνείδηση ἐπιτάσσει τὴν ἄμεση ἀναστολὴ καὶ κατάργηση τοῦ θεσμοῦ τῶν βοηθῶν ἐπισκόπων. Ἐὰν μιὰ Μητρόπολη εἶναι πράγματι τόσο μεγάλη ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ διοικηθεῖ ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο, ἡ κανονικὴ λύση δὲν εἶναι ὁ διορισμὸς ὑποτακτικῶν ἀρχιερέων, ἀλλὰ ὁ τεμαχισμός της σὲ μικρότερες, ζωντανὲς ἐπισκοπές, ὥστε ὁ ἐπίσκοπος νὰ βρίσκεται σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τὸ ποίμνιό του.

Ὅσο ὅμως ἡ Ἱεραρχία ἐπιλέγει νὰ διατηρεῖ ὑδροκέφαλες μητροπόλεις καὶ νὰ διανέμει ἐπισκοπικοὺς τίτλους ὡς φιλοδωρήματα σὲ ἀρχιμανδρίτες, τόσο ὁ θεσμὸς τοῦ ἐπισκόπου θὰ ἀπογυμνώνεται ἀπὸ τὴν θεολογική του αἴγλη. Ἡ μίτρα στὸ κεφάλι δὲν χαρίζει ἁγιότητα, οὔτε θεραπεύει τὴν ἔλλειψη ποιμαντικοῦ ζήλου. Tὸ μόνο ποὺ ἐπιτυγχάνει εἶναι νὰ καθιστᾶ ὁρατὴ σὲ ὅλους τὴ ματαιοδοξία μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας ποὺ ξέχασε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε, γιὰ νὰ διακονηθεῖ, ἀλλὰ γιὰ νὰ διακονήσει.

orthodoxostypos

Ο Κ. Π. Καβάφης φωτογραφημένος στην Αλεξάνδρεια

  

Το σαλονι που ειναι στην φωτογραφια, στο σπιτι του, οπως ειναι σημερα.

Απλά πράματα ..τα παλιά γράμματα

 

Ο Θεός να μας φωτίσει όλους..

 

Αδέρφια, αυτό που μας ενώνει απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων δεν είναι οι τύποι, είναι η ουσία. Ακολουθούμε το Λόγο του Κυρίου, κι όχι τα επίπεδα λόγια ανθρώπων που μπορεί να πουλιούνται για να μη φέρουν εμπόδια.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο πόλεμος είναι αόρατος. Και δυνατός. Ακολουθούμε το Λόγο Του, όχι κενές δηλώσεις και υποταγή με κίνητρα.

Θα ήταν ποτέ υπέρ του προσωπικού αριθμού ο Χριστός;

Παρόλα αυτά, η επίσημη εκκλησία μας εφησυχάσε ότι δεν υπάρχει κανένα νομικό κώλυμα να τον πάρουμε!

Αν θέλαμε να εξετάσουμε νομικό κώλυμα, θα βάζαμε δικηγόρους. 

Πνευματικό κώλυμα δεν είδε κανείς από όλους;;

 Η υπήρξε κίνητρο για να μη δουν;;

 

Θα ήταν υπέρ του "γάμου" ομοφυλόφιλων στον οποίο ΚΑΝΕΙΣ από την επίσημη εκκλησία δεν αντιστάθηκε;; Θα επέτρεπε τα gay pride τα οποία ΚΑΝΕΙΣ από την επίσημη εκκλησία δεν κατέκρινε;;

Θα ήταν πιστεύει κανείς υπέρ ο Χριστός στα θανατηφόρα μπόλια;;

Στην υποχρεωτικοτητα τους; Είχε όλο αυτό πνεύμα Χριστού; Η μήπως αντιχρίστου; Επέβαλλε ποτέ κάτι ο Χριστός;

Αντίθετα, μας έδωσε απλόχερα αυτεξουσιο να κάνουμε τις επιλογές μας ελεύθερα!

Παρόλα αυτά, η επίσημη εκκλησία παρότρυνε τους πιστούς να υπακούσουν και να πέσουν στο γκρεμό.

Αυτή την ώρα, καλουμαστε να αντισταθούμε απέναντι στο σατανικό χταπόδι που μας έχει αγκαλιάσει με τα πλοκάμια του. Το νιώθετε; Εγώ τουλάχιστον θέλω αέρα να αναπνεύσω... Και μου τον στερούν. Δεν θα μείνω στους τύπους. Θα προχωρήσω στην ουσία με όποιο κόστος.

Ο Θεός να μας φωτίσει όλους..

Μη φοβάστε τον αόρατο πόλεμο. Δεν είμαστε μόνοι. Έχουμε ο ένας τον άλλον κι όλοι τον Θεό..

 

A. Φ.

Πομάκοι της Ξάνθης: Από τις βαθιές ρίζες και τα έθιμα στις προκλήσεις της Τουρκίας

Πρωτοφανή πτώση του δημογραφικού σε τοπικό επίπεδο στην Τουρκία

Δεκάδες τουρκικές επαρχίες βλέπουν τον πληθυσμό τους να συρρικνώνεται συνεχώς χωρίς σταματημό

Η Τουρκία βιώνει μια ιστορική δημογραφική καμπή, με τα επίσημα στοιχεία να επιβεβαιώνουν τη ραγδαία επιβράδυνση της πληθυσμιακής της ανάπτυξης, η οποία επηρεάζει πλέον τη συντριπτική πλειονότητα των περιφερειών της.

Αυτή η μεταβολή δεν αποτελεί απλώς μια τοπική διακύμανση, αλλά αντικατοπτρίζει βαθύτερες κοινωνικοοικονομικές αλλαγές που αναδιαμορφώνουν τον χάρτη της χώρας.

Τα δεδομένα της τουρκικής Γενικής Διεύθυνσης Χαρτογράφησης (HGM) αναδεικνύουν μια κρίσιμη δημογραφική μεταβολή, επιβεβαιώνοντας ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή πτώση των ρυθμών πληθυσμιακής αύξησης σε τοπικό επίπεδο, στις περισσότερες περιφέρειές της.

Παρόλο που ο συνολικός πληθυσμός της χώρας σημείωσε ελαφρά άνοδο, φτάνοντας τα 86,32 εκατομμύρια κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026, τα περιφερειακά στοιχεία αποκαλύπτουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα.

Τα στοιχεία των χαρτών καταδεικνύουν αρνητική πληθυσμιακή μεταβολή στη συντριπτική πλειονότητα των αγροτικών και λιγότερο βιομηχανοποιημένων περιοχών. Δεκάδες επαρχίες βλέπουν τον πληθυσμό τους να συρρικνώνεται τοπικά, καθώς οι νεότερες γενιές μετακινούνται προς άλλα μέρη.

Οι μόνες περιοχές που παρουσιάζουν θετική μεταβολή είναι τα μεγάλα, πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα, μια τάση που τροφοδοτείται κυρίως από την έντονη εσωτερική μετανάστευση και τις αφίξεις από το εξωτερικό.

Για παράδειγμα, πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα και η Σμύρνη συνεχίζουν να απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας.

Εάν αυτές οι τοπικές συρρικνώσεις συνεχίσουν να επεκτείνονται, οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο συνολικός πληθυσμός της Τουρκίας θα αρχίσει να μειώνεται σε απόλυτους αριθμούς ήδη από το 2030, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που το έθνος θα βιώσει πληθυσμιακή συρρίκνωση που δεν οφείλεται σε πολεμικές συγκρούσεις.

Η κρίση πηγάζει από τον συνδυασμό της ραγδαίας πτώσης της γονιμότητας και της έντονης αστικοποίησης. Ο συνολικός δείκτης γονιμότητας έχει υποχωρήσει απότομα στα περίπου 1,42 παιδιά ανά γυναίκα, πολύ κάτω από το όριο αναπλήρωσης του 2,1 που απαιτείται για τη διατήρηση της πληθυσμιακής σταθερότητας χωρίς τη συμβολή της μετανάστευσης.

Παράγοντες όπως η καθυστέρηση του γάμου, η πρόσβαση των γυναικών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι οικονομικές δυσκολίες και η μείωση του μεγέθους των νοικοκυριών έχουν επιταχύνει αυτή τη μεταβολή.

Ως απάντηση, η τουρκική κυβέρνηση κήρυξε επίσημα την περίοδο 2026–2035 ως τη «Δεκαετία της Οικογένειας και του Πληθυσμού», θεσπίζοντας οικονομικά κίνητρα, φορολογικές απαλλαγές και επιδοτήσεις στέγασης, με στόχο την ενθάρρυνση της δημιουργίας πολυπληθέστερων οικογενειών και την αντιμετώπιση της επερχόμενης κρίσης.

Ο μέσος όρος παιδιών ανά γυναίκα έχει πέσει πλέον αισθητά κάτω από το όριο αναπλήρωσης του πληθυσμού (2,1), ακόμη και σε περιοχές της ανατολικής και νοτιοανατολικής Τουρκίας που παραδοσιακά κατέγραφαν υψηλά ποσοστά γεννήσεων.

Το αυξημένο κόστος ζωής στα μεγάλα αστικά κέντρα, η στεγαστική κρίση και η οικονομική αβεβαιότητα αναγκάζουν τα νέα ζευγάρια να αναβάλλουν τη δημιουργία οικογένειας ή να αποκτούν λιγότερα παιδιά.

Πολλές επαρχίες της ανατολικής και κεντρικής Ανατολίας αδειάζουν δημογραφικά, καθώς το εργατικό δυναμικό μετακινείται προς τα μεγάλα βιομηχανικά και τουριστικά κέντρα των παραλίων (π.χ. Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Αττάλεια), προκαλώντας έντονη περιφερειακή ανισορροπία.

Αυτή η δημογραφική συρρίκνωση ανατρέπει το αφήγημα του «νεαρού και δυναμικού πληθυσμού» που αποτελούσε για δεκαετίες το κύριο γεωπολιτικό και οικονομικό πλεονέκτημα της Τουρκίας.

Η ταχεία γήρανση του πληθυσμού αναμένεται να ασκήσει τεράστια πίεση στο ασφαλιστικό σύστημα, την αγορά εργασίας, τις υποδομές υγείας και την άμυνα τα επόμενα χρόνια.

Δεκάδες τουρκικές επαρχίες βλέπουν τον πληθυσμό τους να συρρικνώνεται συνεχώς χωρίς σταματημό