Μήπως ο καθημερινός σου καφές μας δηλητηριάζει; Τα «χάρτινα» ποτήρια ΔΕΝ είναι μόνο χαρτί.

 Στο βίντεο αποκαλύπτω την αλήθεια για τα δισεκατομμύρια μικροπλαστικά, τα επικίνδυνα μαύρα καπάκια, αλλά και το πώς εξοικονόμησα πάνω από 1.500€ αποφεύγοντας τη χρήση τους! 🎬 Δες το βίντεο για να μάθεις όλη την αλήθεια!

Τ(Ρ)ΕΛΛΑΣ

 

Τί εἶναι ὁ «Φάκελος τῆς Κύπρου»

 

Ὁ ἀποκαλούμενος «Φάκελος τῆς Κύπρου» ἐμπεριέχει ντοκουμέντα γιά τά ὅσα διαδραματίστηκαν ἀπό τόν Ἰανουάριο τοῦ 1967 μέχρι καί τόν Δεκέμβριο τοῦ 1974 καί τά ὁποῖα ὁδήγησαν στό πραξικόπημα τῆς 15ης Ἰουλίου (ΕΙΣΒΟΛΗ ἀλητῶν ἐξ Ἑλλάδος μέ στόχο τήν δολοφονία τοῦ Προέδρου τῆς Κύπρου Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ') καί τήν τουρκική εἰσβολή τῆς 20ῆς Ἰουλίου ΑΤΙΛΑΣ ἕνα - 16ης Αὐγούστου τοῦ 1974 ΑΤΙΛΑΣ δύο ἐπί Καραμανλῆ πού κουβάλησε ἡ Χούντα. Ἀποτελεῖται ἀπό τήν συλλογή τῶν μαρτυρικῶν καταθέσεων τῶν σιχαμένων, πού ἐξετάστηκαν ἀπό τήν ´ἐπιτροπή', μέσα ἀπό μιά σειρά ἐρωτήσεων τῶν βουλευτῶν. Ἡ διαδικασία δέν μπῆκε στήν ἑπόμενη φάση, δηλαδή στό στάδιο ἀπόδοσης κατηγοριῶν ἤ ὁτιδήποτε ἄλλο.

Ὁ «Φάκελος τῆς Κύπρου», ἤ μᾶλλον ἡ δικαστική ἔρευνα καί δίωξη τῶν ὑπευθύνων γιά τήν τραγωδία τῆς Κύπρου, ἀποκλείσθηκε μέ Πράξη Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τοῦ Καραμανλῆ (ἀριθ. ΠΥΣ 45/7-3-75) ἀπό τό πρῶτο διάστημα τῆς μεταπολίτευσης! Πρίν ἀκόμη ληφθεῖ ἡ ἀπόφαση αὐτή, μέσα στίς Ἔνοπλες Δυνάμεις εἶχαν ἀρχίσει τά μέτρα γιά συγκέντρωση ὅλου τοῦ ὑλικοῦ πού ἀφοροῦσε «τό δημιουργηθέν ἀρχεῖον εἰς τάς αἰθούσας Ἐπιχειρήσεων κατά τήν διάρκειαν τῆς Ἑλληνοτουρκικῆς - Κυπριακῆς κρίσεως τοῦ ἔτους 1974…».

Ἐπιτροπές ἀξιωματικῶν συγκέντρωσαν ὅλο τό Ἀρχεῖο ἀπ’ ὅλες τίς ὑπηρεσίες πού εἶχαν σχέση μέ τό Κυπριακό, τό σφράγισαν μέ εἰδική σφραγίδα πού γράφει «Ἀρχεῖον Ἑλληνοτουρκικῆς Κρίσεως 1974» καί τό παρέδωσαν μέχρι 15 Μαρτίου 1975. Ἡ διαταγή ἐκδόθηκε ἀπό τόν Ὑπουργό Ἐθνικῆς Ἄμυνας Εὐάγγελο Ἀβέρωφ. Μαζί μέ ὅλο το Ἀρχεῖο πού συγκέντρωσε ἀργότερα ἡ Ἐπιτροπή τῆς Βουλῆς γιά τήν «Κυπριακή ὑπόθεση», σφραγίσθηκαν σέ κιβώτια πού μέχρι τό 2016 τοὐλάχιστον, φυλάσσονταν ὡς ἑφτασφράγιστο μυστικό σέ ἀποθήκη τῆς Μπουρδελο-Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων. Αὐτό εἶναι καί τό ὑλικό πού συνθέτει τόν «φάκελο τῆς Κύπρου». Ἀπό τό συνολικό ὑλικό ἀπουσιάζουν δέκα συνολικά τόμοι! Προφανῶς πρόκειται γιά τούς «τόμους» πού κρύβουν μέσα τούς μεγάλους ἔνοχους τῆς τότε πολιτειακῆς καί στρατιωτικῆς ἡγεσίας. Τό πιθανότερο εἶναι πώς οἱ ἄμεσα ἐνδιαφερόμενοι θά ἔχουν ἤδη φροντίσει γιά τήν «ἀπαλλοτρίωσή του». Καί μπῆξαν τά Ἐμβόλια  θεϊκή τιμωρία σ' ἕναν λαό-μαλάκα;

 π. Απόστολος Γκάτσιας

Γεια σου ρε Γιώργη

Την Κυριακή των Αγίων Πάντων

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

 Οι άγιοι ζουν με την αγάπη του Χριστού, η οποία είναι η Θεία δύναμη που οικοδομεί και προστατεύει τον κόσμο, και γι' αυτό η σημασία των προσευχών τους είναι τόσο μεγάλη.

  Κάθε άγιος είναι ένα φαινόμενο κοσμικής σημασίας, που υπερβαίνει τα όρια της γήινης ιστορίας και περνά στον κόσμο της αιωνιότητας.

 Οι άγιοι είναι το αλάτι της γης.

- Είναι το νόημα της ύπαρξής της.

- Είναι ο καρπός για τον οποίο φυλάει τον εαυτό της.

 και όταν η γη πάψει να γεννά αγίους, η δύναμη που προστατεύει τον κόσμο από καταστροφές θα αναδυθεί από αυτήν.

στο "Ο Όσιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης"

Μοναχός Θεόκτιστος Διονυσιάτης (1926 – 8 Ιουνίου 1995)

ο φίλος των Αγίων

Ο κατά κόσμον Θεόδωρος Σαχρόνης του Αθανασίου και της Σύρμως γεννήθηκε στην, ωραία Λάιστα Ζαγορίου της εύανδρης Ηπείρου το 1926. Αποφοίτησε του οκτατάξιου ρουμανικού Γυμνασίου των Ιωαννίνων.

Έμενε στο κελλί του άγιου Νήφωνα († 1508), που ήταν γεμάτο εικόνες, ακολουθίες, Συναξάρια και Γεροντικά. Ήλθε στη μονή Διονυσίου το 1957 και εκάρη μοναχός το 1959. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς, και εκοιμήθησαν όταν ήταν παιδί. Μετά την απόλυσή του από τον στρατό ταλαιπωρήθηκε επί μία πενταετία από την ασθένεια της φυματιώσεως. Οι ιατροί τον είχαν καταδικασμένο σε θάνατο. Ένα βράδυ είδε στον ύπνο του τον άγιο Νικόλαο. Την άλλη ημέρα πήγε να εξομολογηθεί. Στο ναό που μπήκε ήταν του αγίου Νικολάου. Νέες εξετάσεις έδειξαν ότι δεν είχε πλέον τίποτε. Ευχαρίστησε εγκάρδια τον άγιο.

Πριν φύγει για μοναχός πήγε να προσκυνήσει τη Μεγαλόχαρη της Τήνου. Διηγείται ο ίδιος με συγκίνηση: «Στις 15 Αυγούστου 1957 βρισκόμουν στην Τήνο, στη χάρη Της. Τότε είδα την Παναγία μας μαυροφορεμένη να πετάει μέσα στο ναό την ημέρα της πανηγύρεως και να ευλογεί τον λαό. Την είδε όλος ο κόσμος και τα μάτια μας έτρεχαν βροχή από δάκρυα χαράς και κατανύξεως. Όλοι οι χριστιανοί φώναζαν: Παναγία μας, Παναγία μας, σώσε μας, ελέησέ μας. Έλεγα κι εγώ τότε δακρυσμένος: Πώ, πώ, ποιός είμαι εγώ που αξιώνομαι να δώ την Παναγία μας; Εγώ ο αμαρτωλός, ο άσωτος, ο διεφθαρμένος της κοινωνίας; Μυστήρια και απερίγραπτα πράγματα έχει η πίστη μας. Χαρά σ’ αυτόν που πιστεύει και αγαπά τον Θεό. Πολλά θαύματα γίνονται τότε. Μεγάλη δουλειά να πιστεύεις στον Θεό και στο έλεός Του».

Μοναχός Θεόκτιστος Διονυσιάτης, ο πάντοτε φιλάγιος Γέροντας

Ως κονακτσής που ήταν στο αντιπροσωπείο της μονής στις Καρυές, του Αγίου Στεφάνου, παρουσιάσθηκε ο πρωτομάρτυς και πρωτοδιάκονος να θυμιάζει το ναό. Ως γηροκόμος στη μονή έκανε τρεις περίπου δεκαετίες. Κύρτωσε να διακονεί με υπομονή και προθυμία τα γεροντάκια. Ήταν πάντα σκυφτός, κοιτούσε χάμω και βαστούσε ένα μεγάλο κομποσχοίνι λέγοντας την ευχή. Συνήθιζε να μιλά για τους βίους των αγίων. Τις ασθένειές του θεράπευε με τις Παρακλήσεις σε αυτούς. Όταν ήταν υγιής, πήγαινε στα παρεκκλήσια και προσευχόταν ώρες. Θυμάμαι με πόση επιμονή με κυνηγούσε να γράψω συγκεντρωτικά τους βίους των Ηπειρωτών αγίων. Τελικά έγραψε κάποιος άλλος και χάρηκε πολύ. Οι άγιοι ήταν φίλοι του. Μιλούσε φιλικά μαζί τους. Δεν τους αισθανόταν μακριά. Μιλούσε γι’ αυτούς με ζωντάνια, φυσικότητα, αφελότητα, απλότητα και ζωηρότητα μεγάλη.

Ήταν πράγματι ο απλούστατος Θεόκτιστος μοναχός αγιοτρόφος, αγιόφιλος, φιλάγιος. Τρεφόταν, εμπνεόταν, διδασκόταν από τη ζωή των αγίων μας. Ζούσε σε συνεχή κοινωνία με τους αγίους. Χαιρόταν αφάνταστα να μιλά για τους άγιους. Αισθανόταν την παρουσία των άγιων στη ζωή του. Ήταν ένας αληθινός αγιολόγος.

Μεταλαμβάνοντας, εξομολογούμενος, συγχωρώντας τους πάντες, υπομένοντας ασθένειες, γηροκομούμενος τώρα και αυτός, που γηροκόμησε πολλούς Διονυσιάτες πατέρες, αναχώρησε από τα επίγεια για τα ουράνια στις 8.6.1995.

Πηγές –Βιβλιογραφία

Μοναχολόγιον Ιεράς Μονής Διονυσίου

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Μέγα Γεροντικό ενάρετων αγιορειτών του εικοστού αιώνος, τόμος Γ΄ 1984-2000, σελ.1391-1393

ΝΗΣΤΕΙΑ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Από αύριο Δευτέρα, άρχεται η νηστεία των αγίων Αποστόλων, στην οποία καταλύουμε ψάρι, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής. Δηλαδή ουσιαστικά μια αποχη απο κρέας, γαλακτοκομικά, αυγά .

Αν επιπλέον συλλογιστούμε οτι το ψάρι είναι έτσι κι αλλιώς το πασχαλινό έδεσμα για όσους Χριστιανούς δεν κρεωφαγούν( λχ μοναχούς) καταλαβαίνουμε πόσο άνετη και χαριτωμένη περίοδο μας ετοιμάζει η Εκκλησία να διανύσουμε.

Νηστεία η οποία έχει περισσότερη σχέση ίσως με την κάθοδο του αγίου Πνεύματος, παρά με τους Αγίους Αποστόλους. Καθιερώθηκε μάλλον τον δ' αιώνα και έχει την εξής σημασία:Αφού ευφρανθηκαμε 50 ημέρες με την Ανάσταση και την αγία Πεντηκοστή, πνευματικά αλλά και με απολυτή κατάλυση εις πάντα την προηγούμενη εβδομάδα, δίκαιο είναι τώρα να νηστεψουμε για ενα μικρό διάστημα. Άλλωστε τώρα θυμόμαστε ότι το άγιο Πνεύμα κατέβηκε στους Αποστόλους και εκείνοι υπέφεραν πολλά μεταδίδοντας το μήνυμα του ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη. Μαρτυρείται η παλαιότητά της πρακτικής αυτής να νηστεύουμε μετά την αγία Πεντηκοστή ήδη από την αυθεντία του Μεγάλου Αθανασίου.

Άλλωστε, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να κλειστούμε για λίγο στον θησαυρό της καρδιάς μας, απερίσπαστοι από κάθε ακαθαρσία και να αναλογιστούμε τις δωρεές που οικονόμησε ο Κύριος ο Παράκλητος για εμάς.

Είναι λοιπον η μόνη νηστεία ίσως η οποία δεν αφορά μια περίοδο προετοιμασίας , αλλά μόνο σεβασμό και τιμή στον Θεό άγιο Πνεύμα και τις δωρεές Του στην Εκκλησία, την οποία εικονίζουν οι Απόστολοι. Εφέτος κρατάει 22 μέρες.

Ανήμερα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, και αυθις μετά την Λειτουργία λύεται η νηστεία και γίνεται καταλύσις εις πάντα. Άλλοι καταλύουν ψάρι και ανήμερα των Αποστόλων (29 Ιουνίου) και λύουν την νηστεία στην Σύναξη των 12 Αποστόλων (30 Ιουνίου). Άλλοι ιχθυοφαγούν μόνο Σαββατοκύριακο. Ο,τι αναπαύει τον καθένα και τα μέτρα που νομίζει ότι έφτασε, αρκεί να μην επιβάλλεται σε όλους .

Καλό είναι να τηρείται αυτή η νηστεία και να μη γίνεται συζήτηση για κατάργηση της. Είμαστε χαμένα παιδιά στο σκοτάδι που γυρεύουν απελπισμένα νήματα φωτός(πνευματικές ευκαιρίες) ! Τα γράφω αυτά γιατί δυστυχώς παμε να εξοβελίσουμε τον ασκητισμό από την Παράδοση και την πρακτική μας , ωσάν να αρκεί μόνο μια διανοουμενίστικη οπτική της Πίστης και ένας εξηθικισμός της χριστιανικής ζωής για να είμαστε τακτοποιημένοι με τον Θεό.

Ταπείνωση λοιπόν και ευχόμαστε "καλόν Απόστολο "!

 

 Πρωτοπρεσβύτερος π. Παντελεήμων Κρούσκος

 

ΙΟΥΝΙΟΣ ΜΗΝΑΣ

 

 

Είχαν αρχίσει οι ζέστες -Ιούνιος μήνας-

άλλαζες κάθε τόσο θέση στο κρεβάτι

ζητώντας το δροσερό μέρος στα σεντόνια,

μη βρίσκοντας δροσιά. Κι αυτή η ταυτόχρονη

καταδίκη και αθώωση. Φωνάζανε οι γρύλοι.

Οι φρουροί

αποκοιμήθηκαν πάνου στα όπλα τους.

Το φεγγάρι στάθηκε να τους κοιτάζει.

Ένα πουλί ξύπνησε.

Το ποτάμι κυλούσε.

Τότε ακριβώς,

ο πιο μεγάλος έκανε μια κίνηση

σα ν' άπλωνε τον ουρανό

πάνου στα γόνατά του

κι άρχισε να ράβει

τ' αστέρια στη θέση τους

όπως ράβει ο φυλακισμένος

τα κουμπιά στο σακάκι του.

Γιάννης Ρίτσος

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ

 

Ἀδελφοί, ὅλοι οἱ ἅγιοι μὲ τὴν πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, ἐπέβαλαν τὸ δίκαιο, πέτυχαν τὴν πραγματοποίηση τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν στόματα λεόντων· ἔσβησαν τὴ δύναμη τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τὴ σφαγή, ἔγιναν ἀπὸ ἀδύνατοι ἰσχυροί, ἀναδείχτηκαν ἥρωες στὸν πόλεμο, ἔτρεψαν σὲ φυγὴ ἐχθρικὰ στρατεύματα· γυναῖκες ξαναπῆραν πίσω στὴ ζωὴ τοὺς ἀνθρώπους τους, κι ἄλλοι βασανίστηκαν ὣς τὸν θάνατο, χωρὶς νὰ δεχτοῦν τὴν ἀπελευθέρωσή τους, γιατὶ πίστευαν ὅτι μποροῦσαν ν’ ἀναστηθοῦν σὲ μιὰ καλύτερη ζωή. ῎Αλλοι δοκίμασαν ἐξευτελισμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη καὶ δεσμὰ καὶ φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν μὲ μαχαίρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι μὲ προβιὲς καὶ κατσικίσια δέρματα, ἔζησαν μὲ στερήσεις, ὑπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις καὶ κακουχίες -ὁ κόσμος δὲν ἦταν ἄξιος νά ᾿χει τέτοιους ἀνθρώπους- πλανήθηκαν σὲ ἐρημιὲς καὶ βουνά, σὲ σπηλιὲς καὶ σὲ τρύπες τῆς γῆς. ῞Ολοι οἱ παραπάνω, παρὰ τὴν καλὴ μαρτυρία τῆς πίστης τους, δὲν πῆραν ὅ,τι τοὺς ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Αὐτὸς εἶχε προβλέψει κάτι καλύτερο γιὰ μᾶς, ἔτσι ὥστε νὰ μὴ φτάσουν ἐκεῖνοι στὴν τελειότητα χωρὶς ἐμᾶς. ῎Εχοντας, λοιπόν, γύρω μας μιὰ τόσο μεγάλη στρατιὰ μαρτύρων, ἂς τινάξουμε ἀπὸ πάνω μας κάθε φορτίο, καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ εὔκολα μᾶς ἐμπλέκει, κι ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸ ἀγώνισμα τοῦ δύσκολου δρόμου ποὺ ἔχουμε μπροστά μας. ῍Ας ἔχουμε τὰ μάτια μας προσηλωμένα στὸν ᾿Ιησοῦ, ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν πίστη, τὴν ὁποία καὶ τελειοποιεῖ.

(Ἑβρ. 11, 33, 12, 2)

*

 

Πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης_Οι άγιοι δεν είναι οι καλοί άνθρωποι, αλλά οι θεούμενοι.Υπάρχουν μερικοί που υποκρίνονται τον άγιο, αλλά αυτοί στην πραγματικότητα είναι υποκριτές λαοπλάνοι.

Ακόμη και οι αιρετικοί είναι καλοί άνθρωποι, μπορεί να έχουν ηθική ζωή, αλλά αφού δεν έχουν την ορθόδοξη θεολογία και την ασκητική θεολογία και την ασκητική της Εκκλησίας παραμένουν στην ηθική ζωή, δεν μετέχουν της θεοποιού ενεργείας του Θεού και δεν μπορούν να θεραπεύουν άλλους ανθρώπους.

* * *

 

Μακαριστός Π.Σεραφείμ Ρόουζ_Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας δεν είναι υπάρξεις εξωκοσμικές αλλά άνθρωποι ομοιοπαθείς μ’ εμάς. Η αγιότης είναι η ανοιχτή πρόσκληση της Κεφαλής της Εκκλησίας, του Ιησού Χριστού, που απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο όλων των εποχών, στη συμμετοχή στον Σταυρό Του που είναι το εχέγγυο της επιτυχίας της προσωπικής Ανάστασης.

Οι Άγιοι πήραν την γενναία απόφαση να συσταυρωθούν με τον Χριστό (μέσω του μαρτυρίου του αίματος ή της συνειδήσεως) συντρίβοντας τον «παλαιό άνθρωπο» δια της μετανοίας. Η χριστομίμητος ταπείνωσή τους είλκυσε την Θεία Χάρη που ενοίκησε σ’ αυτούς και τους κατέστησε θεοφόρους. Αυτή η απόλυτη ένωσή τους με τον Θεό είναι «η ψυχολογία της αγιότητος», όπως επισημαίνει ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Σε κάθε Άγιο ο Κύριος είναι τα πάντα και κάθε τι στην ψυχή του, στην συνείδησή του, στην καρδιά του και στο έργο του».

Οφείλουμε να τους ακολουθούμε με πιστότητα, ζήλο, αγάπη πολλή και ταπεινή μαθητική διάθεση, διότι «χωρίς αγάπη για τους Αγίους η ορθοδοξία κάποιου είναι ακρωτηριασμένη και η αίσθηση προσανατολισμού κλειστή- διότι κάποιος πρέπει να ακολουθεί τα παραδείγματα ».

* * *

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ_Οι Άγιοι δεν ήταν φτιαγ­μέ­νοι από άλλο υλι­κό. Ήταν άν­θρω­ποι σαν κι εμάς. Σε αυτό διέ­φε­ραν: στο ότι πή­ραν στα σο­βα­ρά το ζή­τη­μα της σω­τη­ρί­ας τους.

* * *

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός_Να κά­μεις μιὰ Εικό­να του Χρι­στού, της Πα­να­γί­ας, του Προ­δρό­μου, να έχεις και τον Ά­γιο του παι­διού σου. Και ό­ταν το παι­δὶ ση­κώ­νε­ται α­πὸ τον ύ­πνο και σου γυ­ρεύ­ει ψω­μί, μὴν του δί­νεις, μό­νο να πά­ρεις το ψω­μί, να το βά­λεις εμ­πρὸς στην Εικό­να του Χρι­στού και να του πεις: ''Ε­γώ, παι­δί μου, δεν έ­χω ψω­μί. Ο Χρι­στὸς έ­χει. Σή­κω να κά­νεις τον σταυ­ρό σου, να πα­ρα­κα­λέ­σου­με τον Άγιό σου να πα­ρα­κα­λέ­σει τον Χρι­στὸ να σου το δώ­σει''. Και έτσι το παι­δὶ πα­ρα­κι­νείται α­πὸ την αγά­πη του ψω­μιού και ευ­θὺς όταν ξυ­πνά, τον Άγιό του βλέ­πει. Και έτσι να συ­νη­θί­ζε­τε τα παι­διά σας, να τα παι­δεύ­ε­τε α­πὸ μι­κρά, για να συ­νη­θί­ζουν στον κα­λὸ δρό­μο.

 * * *

 

π. Διονύσιος Ταμπακης_Οί Ἅγιοι πάντα μιλοῦσαν γιά τήν ἁμαρτωλότητά τους. Ἐνοχλοῦνταν ἀπό τή φήμη, πού εἶχαν ἀποκτήσει και ἀμφισβητοῦσαν τά ἐγκώμια, πού διατύπωναν γιά τό πρόσωπό τους οἱ κοσμικοί. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε: «Ὅταν ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί, τό πίστευαν. Τά πνευματικά τους μάτια εἶχαν γίνει μικροσκόπια καί ἔβλεπαν καί τά παραμικρά σφάλματά τους σάν μεγάλα».

Αὐτό πού ἐπιλέγουν καί διεκδικοῦν οἱ κοσμικοί, τό ἀρνοῦνται οἱ Ἅγιοι. Εἶναι ἡ ἄκρα ἀντίθεση. Δύο διαφορετικοί δρόμοι, πού ξεκινοῦν ἀπό διαφορετικά σημεῖα καί καταλήγουν ἐπίσης σέ διαφορετικά σημεῖα. Οἱ Ἅγιοι προχωροῦσαν ταπεινά συναισθανόμενοι τήν ἁμαρτωλότητά τους, ἐνῶ οἱ κοσμικοί κρύβουν τήν ἁμαρτωλότητά τους καί προβάλλουν ὑποκριτικά τίς ἀνύπαρκτες ἀρετές τους.

 

Η ιστορία ενός μολυβιού

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:
- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:
- Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοιταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.

- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβύνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.

Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.

Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

Ε ναι !

Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος…(Αγίων Πάντων)

 

Στο άγιο συναξάρι δεν υπάρχει τελεία, μήτε αμήν για κατακλείδα. Όπως ο Παραξαπόστολος, έτσι και εκείνο, συνεχώς θα πλουταίνει με διαμαντένιες σελίδες από τα δάκρυα της μετανοίας τα καθαρτήρια. Είναι ένα… δυναμικό σύστημα, αλλιώτικο και απαλλαγμένο από μαθηματικούς τύπους εξέλιξης και προόδου. Χωράει απειράριθμες ουρανοθρονίσεις και ουρανοκατατάξεις…Και μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο ο χορός των Αγίων Πάντων. Μα μόνο ο Κύριος γνωρίζει τον καθένα τους ξεχωριστά και μόνο Αυτός θα φανερώσει κάποτε, το δυσαρίθμητο πλήθος των αμαράντων βλαστών του Ευαγγελίου. Και τότε! Ω τότε! Τι κατάπληξη και συντριβή για εκείνους που καταδίκασαν πολλούς στο αιώνιο αφεγγές πυρ και τι χαρά και έκσταση, για εκείνους που ποτέ τους δεν κατέκριναν τους άλλους και του βίου τους τα άσωτα σπαταλήματα, μήτε Θεοδίκησαν, μα όλους μέσα στον υπέρλαμπρο Παράδεισο λογάριαζαν, εκτός από τον εαυτό τους τον άθλιο και αξιοκατάκριτο. 

 

Ούτω δέξαι με τον πόρνον και τον άσωτον οικτίρμον εν ψυχή συντετριμμένη, νυν με προσερχόμενόν σοι…

Έτσι προσέρχονται στο μυστήριο των μυστηρίων το ζωοποιητικό, θαρρούντες τω ελέει Του…όπως κάθε μετανοημένος οικήτορας του Παραδείσου, γνήσιος φίλος του οικοδεσπότη Χριστού. 

 

Όπως ο Μιχάλης μας από την Κρήτη ο…Αγιοταφίτης… Κοιμήθηκε μέσα στο Άγιο Τριώδιο των ρόδων, στο παγχαρμόσυνο Πεντηκοστάρι. 15 χρόνια ακριβώς μετά από εκείνη την αλησμόνητη Κυριακή του Πάσχα στα Ιεροσόλυμα. Εκεί βρέθηκε μαζί με έναν από τους πολλούς εφήμερους και διαβατάρικους έρωτές του… εκδρομή για τις ημέρες του Πάσχα.

-Θα ναι ωραία, σκέφτηκε και της το πρότεινε δίχως να συναισθάνεται τη σημασία των λέξεων!

-Πάσχα στην Αγία Γη! Να γιορτάσουμε και την επέτειό μας …τους 2 μήνες της σχέσης μας!

Και έτσι βρέθηκαν ανήμερα Μεγάλης Παρασκευής στην Ιερουσαλήμ. Το ξενοδοχείο τους, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τον Πανάγιο Τάφο…Μεσημέρι μεγάλου Σαββάτου..Η τελετή της αφής του Αγίου Φωτός! Το μεγάλο θαύμα της Ορθοδοξίας! Η τρανή και πανηγυρική φανέρωση της Ορθής μόνης πίστης των Ορθοδόξων Χριστιανών! Τάμα ζωής για εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη τη γη..Και ο Μιχάλης, εκείνη ακριβώς την συνταρακτική ώρα, να γιορτάζει στο πολυτελές δωμάτιο με σαμπάνιες και πλούσια εδέσματα…Έφτασε αργά το απόγευμα.. Βγήκαν για μια βόλτα στην ιερή πόλη. Βρέθηκαν ύστερα από ελάχιστα στην οδό του μαρτυρίου, σε κάθε μυροβόλα στάση του εκουσίου Πάθους…Στο πραιτώριο, στη φυλακή, στον τόπο της συνάντησης του Σταυροφόρου Θεανθρώπου με την Παναγία Μητέρα Του, εκεί που αντάμωσε με τον Κηρυναίο Βαστάζο και την Αγία Βερονίκη που του σφούγγισε τα αίματα και τους ιδρώτες τους μαρτυρικούς, τις θρηνωδούσες γυναίκες και τα παιδιά…Όλα τα παρατηρούσαν με δέος..τουριστικό και ενδιαφέρον κινηματογραφικής προέλευσης…Ζωντάνευαν μπροστά τους όσα είχαν δει στις ταινίες των ημερών. Έπειτα από λίγο, βρέθηκαν έξω από τον Ιερό Ναό της Αναστάσεως. Ήταν κλειστά όμως...Συνέχισαν ανέγνοιαστα την βόλτα τους...Και τις διακοπές τους...Είχαν άλλωστε ακόμα 2 μέρες ως την Δευτέρα που θα επέστρεφαν Ελλάδα...

-Να έρθουμε το βράδυ που θα΄χει την Λειτουργία της Ανάστασης;

Δεύτε λάβετε Φως! Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη ο Κύριος! Δεν τα άκουσαν ποτέ εκείνη την νύχτα την πιο μεγάλη από όλες...Εκείνοι γιόρτασαν ανεόρταστα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Δεν ξύπνησαν παρά αργά το μεσημέρι εκείνης της μεγάλης και Λαμπρής ημέρας... Έκαναν ξανά την ίδια διαδρομή...του μαρτυρίου ως τον Ναό...

- Ας μπούμε να βάλουμε ένα κεράκι! Μέρα που είναι...

Είχε ολοκληρωθεί πριν από αρκετές ώρες και ο εσπερινός της αγάπης...Άγνωστα όλα τούτα για τον Μιχάλη ως τότε...Δεν ήξερε στ' αλήθεια τότε που πατούσε και που βρισκόταν...Μια μέρα πριν, τούτος ο παναμόλυντος τόπος ασφυκτικά γεμάτος από χιλιάδες πιστών που ενθουσιωδώς καρτερούσαν να στείλει ο Φωτοδότης Κύριος το Άγιο Του Φως, να θερμάνει την πολεμουμένη πίστη των παιδιών Του. Τώρα ολότελα άδειος…Απομεσήμερο Κυριακής του Πάσχα και του Μιχαήλ τα Θεοδηγούμενα βήματα, τον φέρνουν εκεί, που μόνο αν θελήσεις, θα ακούσεις με της ψυχής σου τα ώτα, την καρδιά του Ζώντος Θεού να χτυπά εκκωφαντικά Με το κεράκι στο χέρι μπήκε μηχανικά στο ιερό κουβούκλιο να προσκυνήσει. Ήταν εντελώς μόνος του. Και ο Κύριος που επιποθεί κάθε πλάσμα του να σωθεί και να γνωρίσει την Αλήθεια, έστειλε εκείνη την αλησμόνητη στιγμή το γαλαζόλευκο ανέσπερο Άγιο σημάδι του και με μιας άναψε το κερί που ο Μιχαήλ κρατούσε στο χέρι του!

Δεν υπήρξε σχεδόν κανείς που να μην δυσπιστήσει στην εξιστόρηση τούτου του μεγάλου προσωπικού του θαύματος, όλα τα κατοπινά 15 χρόνια…Μα και ούτε ένας, που να μην διαπιστώσει την συγκλονιστική αλλοίωση και μεταμόρφωση του Μιχάλη, από εκείνο το ευλογημένο απομεσήμερο της Κυριακής του Πάσχα. Βίωσε Χριστό εν μετανοία και καρδία συντετριμμένη, σαν μοναχός μέσα στον κόσμο, τα επόμενα 15 χρόνια της ζωής του. 15 σαραντάρια Χριστουγέννων, 15 κατανυκτικά Τριώδια, 15 ΣταυροΑναστάσιμες Σαρακοστές, και… περίπου 15 καταχαρούμενα Πεντηκοστάρια… Γευόμενος δίχως παύση, αχόρταστα και αξεδίψαστα την χρηστότητα του Κυρίου, την απερίγραπτη με λέξεις συγχώρεση, την απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας, την βαθιά και ακλόνητη πίστη στην αιώνια Ζωή. Κοιμήθηκε αφού πάλεψε με τον ευεργέτη πόνο και τον καρκίνο σε ηλικία 55 ή πιο σωστά…15 ετών. Στην ασύνορη χορεία των Αγίων Πάντων, ομόσκηνος της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, να δέεται για όλους μας, τον φανταζόμαστε και τον μακαρίζουμε εξαιρέτως κάθε Μεγάλο Σάββατο σαν ξημερώνει η εις Άδου κάθοδος του Ελευθερωτή Φιλανθρώπου Χριστού και το ανέσπερό Του Φως κατέρχεται για να θερμάνει την παγωμένη αγάπη! Την ευχή σου Μιχαήλ μας! Να εύχεσαι για όλους μας Την Ελπίδα! Εσύ καλά γνωρίζεις, ότι θα έχει… πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος!

Νώντας Σκοπετέας

 

Αληθινή ιστορία όπως μας την διηγήθηκε ο πεφιλημένος πατέρας Γ.Σ από τα Χανιά που γνώριζε καλά τον μακαριστό Μιχαήλ και όπως την διασκευάσαμε προς Δόξαν εν Τριάδι Θεού και ωφέλεια διψασμένων ψυχών.

«Το κόσκινο του Θεού»

Ένας απλός παπακαλόγερος λέγει ότι η καλοταϊσμένη από ευρά Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας κάνει πως δεν καταλαβαίνει…

!!!

 

Ακολουθεί μια μεγαλύτερη λέξη ... αλλά τι λέξη! Ο Άγιος Σωφρόνιος μας μιλάει για τον εαυτό του:

 

 

«Γεννήθηκα σε μια εποχή βαθιών αλλαγών στη ζωή όλης της ανθρωπότητας στη Γη. Όντας σύγχρονος των γεγονότων, δεν είμαι σε θέση να κρίνω την «ποιότητά» τους, να προβλέψω τις συνέπειες της πάλης μεταξύ των ιδεών που λαμβάνει χώρα σε ολόκληρη την επιφάνεια της Γης. Στην ιστορία, οι καλύτεροι δεν έχουν πάντα νικήσει. Οι φρικαλεότητες του αιώνα μας έχουν ξεπεράσει από ορισμένες απόψεις όλα όσα μας είναι γνωστά από τους περασμένους αιώνες. Πρώτα απ 'όλα, ποσοτικά: εκατομμύρια και εκατομμύρια έχουν χαθεί στα πεδία των μαχών σε πολέμους μεταξύ λαών και εμφύλιους πολέμους. Ακολουθούν αμέτρητες θυσίες που σχετίζονται με τον τρόμο σε διαφορετικές χώρες. Η ψυχή μου δεν είχε ποτέ την τάση να συμμετάσχει σωματικά στον αγώνα μεταξύ διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών. Αλλά, φυσικά, στο τέλος μιας μακράς ζωής, μπόρεσα να πάρω μια ιδέα για το πώς διαμορφώνεται στην πραγματικότητα η ζωή των λαών, αφενός, και, αφετέρου, χάρη στην ιεροσύνη και την προσευχή μου για τον κόσμο, πώς πρέπει να διαμορφωθεί.

Είχα μια όχι εύκολη πρόνοια: Γεννήθηκα στη Ρωσία - σε εκείνο το μέρος του Αδαμικού σώματος σε ολόκληρη τη γη, όπου εκείνο το σώμα άρχισε να πονάει σε μια προσπάθεια να αλλάξει την πιο άδικη τάξη που είχε γίνει βίαια αποδεκτή ανά τους αιώνες. Επιπλέον, μου αποκαλύφθηκαν οι τρομερές πλευρές του ανθρώπινου χαρακτήρα, κάτι που με έριξε σε απελπισία για την ανθρώπινη φυλή.

Παράλληλα όμως, ήμουν έντονα παγιδευμένος στο ρεύμα μιας άλλης ζωής, που μας έφερε ο δεύτερος Αδάμ, ο Χριστός, ο Υιός του Ζωντανού Θεού. Με έκανε άξιο να συμμετάσχω στο Σώμα Του. Μου έδειξε το Φως Του και μου έχυσε την αφθονία της αγαθότητάς Του. Αυτός, ο Θείος Σπορέας, έριξε τον καλό σπόρο Του στο χωράφι της καρδιάς μου, και εγώ κοπίασα να μην φανώ άκαρπος. Τα λόγια Του σαν φωτιά μοιράστηκαν στο μυαλό και την καρδιά μου, και έμαθα να σκέφτομαι όπως Αυτός, γιατί ο λόγος Του έγινε η ζωή μου. Μέσω της συνεργασίας του Αγίου Πνεύματος είχα την ευλογία να συμμετάσχω στα βάσανα και τις χαρές Του. Έστω και εν μέρει, αλλά με πραγματικό τρόπο, μας αποκάλυψε τον Πατέρα, και συνήθισα να αγαπώ τον Πατέρα, και να νιώθω ότι ακόμη και εγώ, ο τελευταίος των ανθρώπων, δεν είμαι εκδιωγμένος από το Πρόσωπο του Πατέρα. Τολμώ να πω ότι ούτε ο Η ζωή του επίγειου Αδάμ στην πτώση του, ούτε η ζωή του Ουράνιου Ανθρώπου (Α΄ Κορινθίους) είναι ξένες, άγνωστες σε μένα. Έτσι, μου έχει γίνει φυσικό να βιώνω την τραγωδία της ανθρωπότητας, αφενός, και την ειρήνη του Χριστού, αφετέρου.

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

στο «Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής», τελευταίο κεφάλαιο: «Μετά την ομιλία»

 

 

What follows is a longer passage—but one of extraordinary depth. Here, Saint Sophrony speaks of his own life and experience:

“I was born in an age of the most profound changes in the life of all mankind upon the earth. Being a contemporary of these events, I am not in a position to judge their ‘quality’ or to foresee the consequences of the struggle of ideas taking place throughout the world. In history, it has by no means always been the best that has prevailed. The horrors of our century have surpassed, in certain respects, everything known to us from previous ages. First of all, quantitatively: millions upon millions perished on the battlefields of wars between nations and in civil wars. To these must be added countless victims of terror within various countries.

My soul was never inclined to take a physical part in the struggle between different political ideologies. Yet, naturally, at the end of a long life, I have been able to form some understanding both of how the life of peoples is actually constituted and, on the other hand, by virtue of my priesthood and my prayer for the world, of how it ought to be constituted.

I was allotted no easy providence: I was born in Russia—in that place within the Adamic body spread throughout the whole earth where that body first fell ill while attempting to change an order that had become deeply unjust through centuries of coercion. Later, the terrible aspects of human character were revealed to me, and this cast me into despair over the human race.

Yet at the same time, I was powerfully caught up in the current of another life, brought to us by the Second Adam, Christ, the Son of the Living God. He vouchsafed that I might become a partaker of His Body; He showed me His Light and poured out upon me the abundance of His goodness. He, the Divine Sower, cast His good seed into the field of my heart, and I laboured not to prove barren. His words, like fire, were communicated to my mind and heart, and I learned to think as He thinks, for His word became my life.

Through the co-working of the Holy Spirit, I was blessed to partake of His sufferings and His joys. Though only in part, yet truly, He revealed the Father to us; and I became accustomed to loving the Father and to feeling that even I, the least of men, am not cast away from the Face of the Father.

I dare to say that neither the life of earthly Adam in his fall, nor the life of the Heavenly Man (cf. 1 Corinthians), is foreign or unknown to me. Thus it became natural for me to live, on the one hand, the tragedy of humanity, and on the other, the peace of Christ.”

Saint Sophrony the Athonite, from The Mystery of the Christian Life, final chapter: “Afterword”.

 

Ποιος επωφελείται, ποιος χάνει και, κυρίως, ποιος αποφασίζει για την εξέλιξη και τις εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης;

Ο θεωρητικός επιστήμονας των υπολογιστών, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης και μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και της Ακαδημίας Αθηνών, Χ. Παπαδημητρίου, μιλάει στο νέο επεισόδιο του podcast #Debrief για την AI και τα ζητήματα ηθικής και δημοκρατίας γύρω από αυτή.

 

📅 Ο Χ. Παπαδημητρίου είναι, επίσης, ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης με τίτλο «ΑΙ & ανθρώπινες αξίες: Μπορούμε να ελέγξουμε την Τεχνητή Νοημοσύνη;» που διοργανώνει η διαΝΕΟσις αύριο, Τετάρτη 27 Μαΐου στον Πολυχώρο Ω2 του Ωδείου Αθηνών.

Το μέγα πλούτος

Άλλοι λατρεύουν το χρυσάφι, άλλοι τ’ ασήμι και κάποιοι τα κατάφορτα

τραπέζια, αστεία παιχνίδια της ζωής,

Άλλοι τ’ ωραία μετάξια, τούτοι τ’ αγροκτήματα,

το στάρι όπου καρπίζει, εκείνοι τα κοπάδια με τα ζωντανά.

Για μέ ο Χριστός το μέγα πλούτος, άμποτε να τον έβλεπα

πνεύμα γυμνό ολοκάθαρα, στον κόσμο τ’ άλλα τα χαρίζω.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Κεραυνοί Μάικλ Ρούμπιν κατά της Τουρκίας μέσα στο Κονγκρέσο!

 Ο διευθυντής ανάλυσης του Middle East Forum Μάικλ Ρούμπιν κατακεραύνωσε την Τουρκία σε κατάθεσή του ενώπιον της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Τομ Λάντος» του Κογκρέσου.

Πώς να ερμηνεύσουμε τα λόγια που είπε ο Σισώης ο Μέγας πριν από την κοίμησή του;

 

Ιερέας Ευγένιος Μούρζιν

Ο Όσιος Σισώης ο Μέγας, ένας από τους πιο γνωστούς ερημίτες και ασκητές της χριστιανικής μοναχικής ζωής του 5^ου αιώνα, πριν από το θάνατό του είπε κάτι στους μαθητές του που τους εξέπληξε βαθιά. Τι είπε λοιπόν ο άγιος γέροντας και πώς να ερμηνεύσουμε τα λόγια του;

Η ίδια η ιστορία περιγράφεται στο βίο του ως εξής. Όταν ο Όσιος Σισώης βρισκόταν ήδη στο νεκροκρέβατο, με τους μαθητές και τους ακόλουθούς του να βρίσκονται δίπλα του, το πρόσωπό του ξαφνικά φωτίστηκε και έλαμψε με ένα ιδιαίτερο, υπερφυσικό φως. Στην ερώτηση των μαθητών του τι συμβαίνει, απάντησε ότι τον επισκέφθηκε ο Όσιος Αντώνιος ο Μέγας. Μετά από αυτό, τους είπε ότι βλέπει προφήτες, αποστόλους και, τέλος, αγγέλους, οι οποίοι ήρθαν να πάρουν την ψυχή του. Στη συνέχεια, μεταξύ του Σισώη και των μαθητών του έλαβε χώρα ο διάλογος που ακολουθεί:

«Να, οι άγγελοι ήλθαν να με πάρουν και τους παρακαλώ να μ’ αφήσουν να μετανοήσω ακόμη περισσότερο».

Και του λένε οι μαθητές: «Δεν έχεις ανάγκη να μετανοήσεις, πάτερ».

Και ο γέροντας τους απάντησε: «Πραγματικά δεν ξέρω αν έχω αρχίσει να μετανοώ».

Μετά από αυτό ο Σισώης είδε τον Ίδιο τον Κύριο, στον Οποίον και παρέδωσε την ψυχή του.

Για να κατανοήσουμε την έκπληξη των μαθητών, ας ανατρέξουμε εν συντομία στη ζωή του Οσίου Σισώη. Ήταν μαθητής του Οσίου Αντωνίου του Μεγάλου, ιδρυτή του μοναχισμού, μετά το θάνατο του οποίου έζησε στη σπηλιά του. Έφτασε σε τέτοια πνευματικά ύψη, που, με τη χάρη του Θεού, εκδίωκε δαιμόνια και ανάσταινε νεκρούς. Όπως γράφει στο βίο του ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόβ, «όλα τα κακά πνεύματα το έβαζαν στα πόδια, χωρίς να τολμούν να πλησιάσουν τον γενναίο και ανίκητο πολεμιστή του Χριστού». Και ένας τέτοιος άνθρωπος, που ήδη κατά τη διάρκεια της ζωής του θεωρούνταν άγιος, λέει πριν από το θάνατό του ότι δεν έχει καν αρχίσει να μετανοεί. Τι είναι αυτό; Υποκρισία; Προσποιητή ταπεινότητα; Παιδαγωγική μέθοδος; Μάλλον όχι, αν λάβουμε υπόψη το μεγαλείο και τη σημασία της στιγμής, η οποία συνοδεύτηκε από εκπληκτικά και πραγματικά τρομακτικά οράματα (φανταστείτε ότι βρίσκεστε στο κατώφλι της αιωνιότητας, βλέπετε πραγματικά αγίους, αγγέλους και τον Σωτήρα). Σίγουρα δεν θα θέλατε να υποκριθείτε και να προσποιηθείτε σε τέτοιες στιγμές.

Για να κατανοήσουμε την εσωτερική κατάσταση του Σισώη του Μεγάλου και το νόημα των λόγων του, πρέπει να διευκρινίσουμε τι είναι η μετάνοια στην ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση. Στην κυριολεξία, η μετάνοια, σημαίνει «αλλαγή του νου». Αυτό υποδηλώνει μια ποιοτική εσωτερική πνευματική αλλαγή. Η μετάνοια περιλαμβάνει την συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητάς μας, τη μεταμέλεια και την επιθυμία για διόρθωση και αλλαγή. Η συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητας, η κατανόηση ότι η αμαρτία απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό, είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα, το οποίο απαιτεί πάνω απ' όλα ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας. Ακολουθεί η μεταμέλεια, δηλαδή η ειλικρινής λύπη για τις αμαρτίες που έχουμε διαπράξει. Αυτή εκφράζεται με το μυστήριο της Εξομολόγησης, στο οποίο ο άνθρωπος λαμβάνει συγχώρεση και τη χάρη του Θεού για να πολεμήσει τις αμαρτίες και να τις υπερνικήσει. Τέλος, το επόμενο στάδιο, το οποίο συνεχίζεται μέχρι τον θάνατο, είναι οι αδιάκοπες προσπάθειες διόρθωσης της ζωής και εξάλειψης των αιτιών της αμαρτωλής μας συμπεριφοράς. Η μετάνοια στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μια βαθιά πνευματική διαδικασία, που στοχεύει στη μεταμόρφωση της ζωής και στην αποκατάσταση της χαμένης σχέσης μας με τον Θεό, στην απόκτηση της Θείας χάριτος, στην επίτευξη της εσωτερικής ειρήνης και της τέλειας χαράς.

Υπάρχει σε αυτό όμως και μια ακόμη νομοτέλεια. Όσο περισσότερο μετανοεί ο άνθρωπος, όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνει στην πνευματική ζωή, τόσο πιο αμαρτωλό θεωρεί τον εαυτό του. Κατά τη διαδικασία της μετάνοιας, ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τις αμαρτίες του υπό το φως της θείας δικαιοσύνης. Όσο πιο πολύ πλησιάζει τον Θεό, τόσο πιο καθαρά συνειδητοποιεί τη δική του αμαρτωλότητα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσοστόμος έγραψε σχετικά με αυτό ότι η αληθινή μετάνοια φέρνει φως, το οποίο επιτρέπει να δει κανείς το βάθος των αμαρτιών του. Και ο Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός σημείωνε ότι το πρώτο σημάδι της αναδυόμενης υγείας της ψυχής είναι η θέαση των αμαρτιών, αμέτρητων, σαν την άμμο της θάλασσας. Ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει όχι μόνο τις φανερές, αλλά και τις κρυφές αμαρτίες, όπως σκέψεις, προθέσεις και διαθέσεις της καρδιάς. Βλέπει ότι η αμαρτία δεν περιορίζεται στις εξωτερικές πράξεις, αλλά διεισδύει στα βάθη της ψυχής. Πολλοί άγιοι πατέρες τόνιζαν ότι η ταπεινοφροσύνη και η μετάνοια πάνε χέρι-χέρι, οδηγούν στο να συνειδητοποιούμε την αδυναμία σωτηρίας χωρίς τη Θεία χάρη και το έλεος. Η μετάνοια, έτσι, συμβάλλει στην ανάπτυξη της ταπεινοφροσύνης, δηλαδή της νηφάλιας συνειδητοποίησης της κατάστασής μας ενώπιον του Θεού.

Ακριβώς υπό αυτό το πρίσμα καλούμαστε να κατανοήσουμε τα λόγια του Οσίου Σισώη του Μεγάλου, ο οποίος τα έλεγε από τα βάθη της ταπείνωσής του. Παρά την προφανή του αρετή στα μάτια των ανθρώπων, βρισκόμενος στο κατώφλι της αιωνιότητας, αισθανόμενος έντονα την παρουσία του ουράνιου κόσμου, συνομιλώντας με τους αγγέλους και βλέποντας πραγματικά τον Κύριο να πλησιάζει προς αυτόν, αισθανόταν απολύτως ειλικρινά, υπό το φως της ατελείωτης αγιότητας του Θεού, αμαρτωλός, ο οποίος χρειάζεται ακόμη χρόνο για να διορθωθεί. Τα λόγια του Σισώη του Μεγάλου αποτελούν μια σημαντική υπενθύμιση ότι η μετάνοια είναι ένας ασταμάτητος δρόμος πνευματικών αλλαγών που διαρκεί όλη τη ζωή.

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ ΕΧΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ.

 

Καλό μήνα Χαρούλη ήρθε ο Γιούνης....

έλεγε η γιαγιά μου η Χρύσω.

Τότε δεν καταλάβαινα γιατί τον έλεγε Γιούνη τον Ιούνη,

αργότερα έμαθα ότι του δώσανε το όνομα προς τιμή της συζύγου του Δία της Ήρας που στα Λατινικά την έλεγαν Γιούνα κι όλος ο κόσμος από τότε τον μήνα τον λέει Γιούνη....

Ήταν γιατί οι πρόγονοί μας τιμούσαν τους Θεούς τους!

Ήταν γιατί κι οι Θεοί σ' αυτόν τον ευλογημένο τόπο βαπτίστηκαν!

Και στον πανικό που ζούμε ο Ιούνης έσκασε μύτη με βερμούδα, με χρωματιστό πουκάμισο και με τον ήλιο στα μαλλιά!

Οι πιτσιρικάδες του τότε είμασταν μέσα στην χαρά μας,

θα τέλειωνε το σχολείο και θα άρχιζαν οι διακοπές....

Οι πιτσιρικάδες του τώρα είναι μέσα στην χαρά τους γιατί τελειώνει το σχολείο και θα αρχίσουν οι διακοπές....

Πέρασαν τα χρόνια αλλά οι πιτσιρικάδες είναι οι ίδιοι γιατί γελάνε και είναι χαρούμενοι, εμείς οι μεγάλοι αλλάξαμε γιατί τώρα ούτε γελάμε ούτε είμαστε χαρούμενοι, σοβαρέψαμε επικίνδυνα....

Έβγαζε τότε η μάνα μας απ' την ντουλάπα τα μπανιερά και εμείς κάναμε πρόβα τα μαγιό για να δούμε αν μας χωρούσαν γιατί είχαμε μεγαλώσει απ' τα πέρυσι...

Αρχές του θεριστή του δρεπανιάρη η γιορτή,

λέγαν στα χωριά τότε που είχαν δρεπάνια τότε που είχαν χωράφια και σπαρτά να θερίσουν,

τότε που οι Έλληνες με τα ροζιασμένα χέρια και τα σκαμμένα πρόσωπα έκτιζαν τα σπιτικά τους έκαναν τις οικογένειες τους

και έκτιζαν την πατρίδα.....

Και μετά θα ερχόταν ο κλήδονας και οι φωτιές του Άι Γιάννη

τα έθιμα της πατρίδας που τα κράταγε ζωντανά η γειτονιά το χωριό η πόλη......

Άνοιξα την μπαλκονόπορτα κι ο ήλιος μπήκε με περίσσιο θράσος στο δωμάτιο,

η τριανταφυλλιά και οι γαρυφαλλιές έκαναν το δικό τους πάρτι χρωμάτων και οι βασιλικοί με το άρωμά τους με γύριζαν στην παλιά μου την γειτονιά!

Το ραδιόφωνο έπαιζε....

ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές του Αη Γιάννη

αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες...

αχ τέτοια πόσα ξέρεις και μου λες που 'χουν πεθάνει...

Καλό μήνα γειτόνοι κι ας προσπαθήσουμε να μη ξεχάσουμε τίποτα απ' όλα αυτά,

γιατί αυτά είναι ιστορία της πατρίδας μας,

γιατί αυτά μας δίνουν κουράγιο,

γιατί αυτά θα μας σώσουν κάποτε....

Καλό μήνα να έχουμε με υγεία γείτονες

και να ανταμώνουμε για να τα λέμε! 

 

 θεία Ευτέρπη

Εντυπωσιακό

[ δοξαστικό της Εορτής Πεντηκοστής]

 

Κάποτε οι γλώσσες μπερδεύτηκαν και χωρίστηκαν,

γιατί η αλαζονεία των ανθρώπων ύψωσε τον πύργο της ως τον ουρανό.

Τώρα όμως οι γλώσσες φωτίζονται και σοφίζονται,

γιατί λάμπει η δόξα της γνώσης του Θεού.

Τότε ο Θεός καταδίκασε τους ασεβείς για το σφάλμα τους,

σκορπίζοντάς τους στη σύγχυση.

Τώρα ο Χριστός φωτίζει τους απλούς ψαράδες

με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Τότε γεννήθηκε η αδυναμία της συνεννόησης, ως τιμωρία·

τώρα ανακαινίζεται η αρμονία των φωνών και των καρδιών, ως δώρο σωτηρίας.

Γιατί εκεί όπου κάποτε βασίλευε η διαίρεση,

τώρα ανθίζει η ενότητα·

και εκεί όπου η γλώσσα έγινε αιτία απομάκρυνσης,

γίνεται πλέον γέφυρα που οδηγεί τις ψυχές μας στη σωτηρία.

Τους έχει χτυπήσει η τρέλα στο κεφάλι!

Πάντα στήριγμα στον πονεμένο άνθρωπο

 

Στα νοσοκομεία βλέπεις ανθρώπους να πονάνε, να αγωνιούν, να φοβούνται. Φεύγεις από ένα θάλαμο το βράδυ και το άλλο πρωί έρχεσαι και το ένα κρεβάτι είναι άδειο. “Ο ασθενής που δύσκολα ανέπνεε κατέληξε”, λέει ένας συνοδός. Δύσκολες στιγμές, δύσκολες ώρες, δύσκολες μέρες, δύσκολες νύχτες στα νοσοκομεία. 

 

 

Και όμως για έναν ξεχωριστό, μοναδικό άνθρωπο που γνωρίσαμε, τον π. Γεράσιμο, όλο αυτό το δύσκολο δεν ήταν τρόμος που έπρεπε να αποφεύγει, αλλά πόνος, που ωστόσο έδινε ειρήνη στην ψυχή του, καθώς συμπαραστεκόταν στον πονεμένο αδελφό. Από έφηβος σήκωνε τα μανίκια και έπλενε αρρώστους που δεν είχαν κανένα στον κόσμο.

Και το συγκλονιστικό ήταν όταν έμεινε μια ολόκληρη άνοιξη στο νοσοκομείο “Μεταξά” στον Πειραιά δίπλα στον καρκινοπαθή θείο του, τον Ξενοφώντα. Δεν έβγαινε, οι φίλοι τού έφερναν ρούχα και άλλαζε. Και πριν πεθάνει ο θείος του ήθελε να του γράψει την μεγάλη περιουσία του, κάτι το οποίο φυσικά ο νεαρός Γεράσιμος δεν δέχτηκε, γιατί προοριζόταν για ακτήμων στρατιώτης του Χριστού.

Και βέβαια δεν νοιαζόταν μόνο τον θείο του. Αρκετές φορές, γιατί χαράχτηκε φαίνεται στην καρδιά του, μας διηγήθηκε την περίπτωση δύο νεαρών κοριτσιών που έπασχαν από καρκίνο και βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο.

“Της μίας κοπέλας η κατάσταση επιδεινώθηκε, πέθαινε και έπρεπε η άλλη να αλλάξει θάλαμο, να μην δει τη διπλανή της να πεθαίνει. Αυτό έπρεπε να γίνει γρήγορα. Να μαζέψει τα πράγματά της από το ντουλάπι. Πήρα κι εγώ τα καλλυντικά της και έτρεχα. Κοπέλα ήτανε, είχε τα καλλυντικά της, το κραγιόν της, την πούδρα της, έτσι είναι η γυναίκα, είναι στη φύση της η περιποίηση και η ομορφιά...”

Αχ π. Γεράσιμε, μέγιστε άνθρωπε, καρδιά γεμάτη κατανόηση, αυτοθυσία, αγάπη.

Πώς να φτιάξεις σπιτικό παγωτό μπανάνα με λίγα υλικά

 

Εύκολη συνταγή για δροσερό σπιτικό παγωτό με μπανάνες

Αν ψάχνεις ένα εύκολο, δροσερό και υγιεινό γλυκό για το καλοκαίρι, το σπιτικό παγωτό μπανάνα είναι μία από τις καλύτερες επιλογές.

Χρειάζεται ελάχιστα υλικά, δεν απαιτεί παγωτομηχανή και γίνεται μέσα σε λίγα λεπτά.

Η φυσική γλυκύτητα της μπανάνας δίνει υπέροχη γεύση και βελούδινη υφή χωρίς ιδιαίτερο κόπο.

Υλικά που θα χρειαστείς

• 3 ώριμες μπανάνες
• 200 γραμμάρια στραγγιστό γιαούρτι
• 1–2 κουταλιές μέλι
• Λίγη βανίλια (προαιρετικά)

Πώς να το φτιάξεις

1. Καθάρισε τις μπανάνες και κόψε τις σε ροδέλες.
2. Βάλε τις στην κατάψυξη για περίπου 2–3 ώρες μέχρι να παγώσουν καλά.
3. Ρίξε τις παγωμένες μπανάνες στο μπλέντερ μαζί με το γιαούρτι.
4. Πρόσθεσε το μέλι και τη βανίλια αν χρησιμοποιήσεις.
5. Χτύπησε τα υλικά μέχρι να αποκτήσεις ένα λείο και κρεμώδες μείγμα.
6. Σέρβιρέ το αμέσως ή βάλε το στην κατάψυξη για περίπου 1 ώρα για πιο σφιχτή υφή.

Μικρά μυστικά για πιο ωραίο αποτέλεσμα

• Χρησιμοποίησε πολύ ώριμες μπανάνες για πιο γλυκιά γεύση
• Μπορείς να προσθέσεις λίγη κανέλα για επιπλέον άρωμα
• Λίγες σταγόνες χυμό λεμονιού βοηθούν να αναδειχθεί η γεύση
• Ταιριάζει υπέροχα με κομματάκια σοκολάτας ή ξηρούς καρπούς

Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της συνταγής είναι ότι γίνεται εύκολα στο σπίτι χωρίς ειδικό εξοπλισμό και με υλικά που υπάρχουν σχεδόν πάντα στην κουζίνα.

Συμπέρασμα
Με λίγα μόνο υλικά μπορείς να φτιάξεις ένα απολαυστικό σπιτικό παγωτό μπανάνα με φυσική γεύση και κρεμώδη υφή, ιδανικό για τις ζεστές καλοκαιρινές ημέρες.