~ Τάσος Λειβαδίτης

 

Ήταν βέβαια πάντα λίγο παράξενος, έμενε στο διπλανό δωμάτιο, όμως εκείνη τη νύχτα βγήκε στο δρόμο κρατώντας μια λάμπα...

«Τι γυρεύεις;» του λέω, «τη Θεοτόκο» μου λέει... στην ακατάληπτη γλώσσα εκείνων, που δίνουν νόημα σε μια εποχή...

Αυτή η χώρα πάσχει από σχιζοφρένεια.

  

 Ιδιαίτερα οι κάτω των 35 είναι για δέσιμο. Θέλουν ένα κράτος που θα τους προσφέρει (και δικαίως), αλλά παράλληλα χαρακτηρίζουν ακροδεξιό το οτιδήποτε μιλάει για πατρίδα, ορθοδοξία κλπ.

Δηλαδή, αν αυτό το κράτος δεν γίνει παραδοσιακό, πως θα καλλιεργηθεί η φιλοπατρία, η τεκνοποιία, που σε βάθος χρόνου θα σου φέρουν και λεφτά, ταυτότητα και σταθεροτητα; Πως θα ορθοποδήσει;

Πρέπει να γίνουμε μια λαθροχαβούζα; Πρέπει να εισάγουμε την κάθε σαβούρα;

Μια μερίδα του πληθυσμού έχει αλλεργία στην λογική, στην ίδια του την πατρίδα. Μια άλλη μερίδα είναι βολεμένη σε όλα. Μια άλλη ομάδα ανθρώπων, απλώς τα καταπίνει όλα αμάσητα. Τέλος υπάρχουν και αυτοί που κάνουν πολλή φασαρία, δεν τους αρέσει τίποτα, παρά μόνο το αχ βαχ και έχουν παραιτηθεί. Παλιά πιάνανε το κομπολόι, τώρα πιάνουν το πληκτρολόγιο. Αν πιάνανε έστω κανένα ωρολόγιο ή κανένα ψαλτήρι - διότι η χώρα μόνο θαύμα θα μπορούσα να περιμένει - να το δεχτώ.

Καὶ δώρησαι ἡμῖν, ὁ Θεός, γρήγορον νοῦν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ὕπνον ἐλαφρόν, καὶ πάσης σατανικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον.

Bless Gree

Από την Αγία Ξένια στο Άγιο Όρος και την Κέρκυρα: θαύματα και περιπέτειες

Σημειώσεις του προσκυνητή. Μέρος Α: Αρχή

Ήταν Πρωτοχρονιά του 2013. Μόλις είχα αρχίσει να εργάζομαι σε ένα μοναστήρι της Μόσχας. Τα θαύματα πήγαιναν κι έρχονταν. Δεν είχα ποτέ διαβατήριο, μα οι δειλές μου προσπάθειες να βγάλω ένα στο Τμήμα Θεωρήσεων και Εγγράφων (ΟΒΙΡ) έληξαν γρήγορα λόγω της γραφειοκρατίας και των μεγάλων ουρών στην αναμονή. Στις αρχές της άνοιξης, μου ήρθε μια καθαρή σκέψη στο νου, σαν κάποιος να μου το έλεγε ξεκάθαρα: «Βγάλε διαβατήριο!» Ήδη η εφαρμογή «Τα έγγραφά μου» ήταν ήδη σε λειτουργία κι έτσι απέκτησα γρήγορα και εύκολα διαβατήριο, και στην «καλοκαιρινή» γιορτή του Αγίου Νικολάου, βρέθηκα στο Μπάρι, παρόλο που δεν έπρεπε να πετάξω εκεί, που κανείς άλλος δεν μπορούσε.

Βασιλική του Αγίου Νικολάου

Πέρασε λίγος καιρός. Έλαβα ένα μήνυμα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μου, που μου ζητούσε να δημιουργήσω μια ιστοσελίδα για μια ενορία στο ελληνικό νησί της Κέρκυρας. Δεν απάντησα εγκαίρως και αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν ανενεργό. Στη συνέχεια, όλα κατέληξαν σε μια ρουτίνα εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των διακοπών, μία από τις οποίες τις πέρασα με τη σύζυγό μου στους Αγίους Τόπους για να αναζητήσουμε προσευχόμενοι την επίλυση ενός οικογενειακού προβλήματος. Προσπαθήσαμε, επίσης, να συμβουλευτούμε τον πατέρα Ηλία (Νοζδρίν) για να το λύσουμε, αλλά μάταια.

Παρεκκλήσι της Αγίας Ξένιας

Πρωτοχρονιά του 2016. Μια ξαφνική, ξεκάθαρη σκέψη μου ήρθε ξανά στο νου: «Πήγαινε στην Αγία Ξένια στην Αγία Πετρούπολη!» Μέχρι τότε, όχι μόνο υπηρετούσα ως νεωκόρος στην ενορία μου, αλλά και ως επικεφαλής δύο δραστηριοτήτων μιας νεανικής ομάδας, στην ποδηλασία και το ψάρεμα. Κάλεσα στο τηλέφωνο τον υπεύθυνο ιερέα, ο οποίος ήταν φίλος μου. Χάρηκε πολύ για την ιδέα και με ευλόγησε για μια εκδρομή μαζί με τους νέους της ενορίας ανήμερα της εορτής της αγίας, της 6ης Φεβρουαρίου, η οποία έπεφτε Σάββατο. Η εκδρομή πήγε καλά. Μετά από τις προσευχές στην Αγία Ξένια και τον δίκαιο Ιωάννη της Κρονστάνδης στη Μονή του Αγίου Ιωάννη, η ομάδα μας χωρίστηκε. Κάποιοι αποφάσισαν να ζεσταθούν σε ένα καφέ, ενώ εγώ με τη σύζυγό μου και έναν νεαρό διάκονο πήγαμε μια βραδινή βόλτα στους δρόμους της πρωτεύουσας του βορρά. Αυτός βγήκε γράφοντας «ΝΙΚΑ» πάνω στο χιόνι που είχε πέσει στον παγωμένο Νέβα.

«ΝΙΚΑ» στον πάγο του π. Νέβα

Επιστρέψαμε σπίτι νωρίς την Κυριακή το πρωί. Η επιλογή ήταν ξεκάθαρη: είτε να πέσουμε να κοιμηθούμε από την κούραση του ταξιδιού, είτε να παρακολουθήσουμε τη Λειτουργία. Κάτι μέσα μας μάς παρότρυνε το δεύτερο κι έτσι πήγαμε στην εκκλησία. Μετά τη λειτουργία, ο εφημέριος έκανε μια ανακοίνωση: «Όποιος θέλει, μπορεί να έρθει μετά τη λειτουργία στο μέρος της εκκλησίας που χτίζεται εκεί κοντά. Θα τελέσουμε μια προσευχή και ο πατήρ Ηλίας θα είναι εκεί».

Με εξέπληξε πολύ αυτή η τροπή των γεγονότων και συμφώνησα αμέσως να πάω. Μετά την προσευχή, ο ιερέας ετοιμαζόταν να φύγει, αλλά κατάφερα να του κάνω την ερώτησή μου και έλαβα απάντηση πως θα πρέπει να πάμε στον Άθωνα. Πρέπει, έτσι πρέπει. Από εκείνη την ημέρα και μετά, άρχισα να ψάχνω για ανθρώπους που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν στο ταξίδι, γιατί μέχρι τότε, ως παιδί, είχα επισκεφτεί την Ουκρανία μόνο με την οικογένειά μου, ενώ το Μπάρι και το Ισραήλ μέσω οργανωμένου προσκυνηματικού ταξιδιού. Πέρασαν μήνες αναζήτησης. Δεν προέκυψε τίποτα χρήσιμο. Κάποιος μου είπε πώς να φτάσω εκεί μόνος μου, άλλος συμφώνησε να πάει μαζί μου, αλλά μετά άλλαξαν τα σχέδιά μου.

Μια μέρα, εντελώς απελπισμένος, κάθισα μπροστά στον φορητό υπολογιστή μου και αναφώνησα: «Κύριε, βοήθησέ με!» Έψαξα για τη λέξη «Άθως» στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Β-Επικοινωνία κι ανοίγοντας έναν από τους πρώτους συνδέσμους, βρήκα μια ομάδα προσκυνητών με βολικές για μένα ημερομηνίες. Επικοινώνησα με τον διοργανωτή και αποδείχθηκε ότι ήταν ένας διάκονος που γνώριζε πολύ καλά τον ιερέα της ενορίας μας, αυτόν που μας είχε παντρέψει και μάλιστα είχε υπηρετήσει μαζί του για λίγο καιρό. Μιλήσαμε λίγο ακόμα, συζητήσαμε τις λεπτομέρειες και συμφωνήσαμε για το ταξίδι.

Αποδείχθηκε ότι σχεδίαζαν πρώτα μια επίσκεψη στα μοναστήρια που ήθελα να επισκεφτώ κι εγώ και μετά τον Άθωνα, σχεδίαζαν επίσης ένα ταξίδι στην Κέρκυρα. Και ο Άγιος Σπυρίδωνας είναι ο αγαπημένος μου άγιος, ο οποίος μας είχε βοηθήσει με τη στέγαση αρκετά χρόνια νωρίτερα. Μετά τη συζήτηση, κοίταξα σε αμηχανία τον τοίχο για λίγα λεπτά (ή μάλλον, το βλέμμα μου φαινόταν να κατευθύνεται μέσα από αυτόν), προσπαθώντας να καταλάβω πώς ήταν καν δυνατό όλο αυτό. Ο ξεναγός μας στο Άγιο Όρος, ο πατέρας διάκονος, πήγαινε στον Άθωνα κάθε χρόνο (αυτό ήταν πριν από την πανδημία) για τα γενέθλιά του και έφερνε μαζί του φίλους. Βοηθούσε επίσης για το κλείσιμο αεροπορικών εισιτηρίων και στις θεωρήσεις. Δεν είχα ιδέα πώς θα αποκτήσω μια βίζα, αφού είχαν κάνει τα πάντα για μένα στο Μπάρι, όταν οι απαιτήσεις ήταν λιγότερο αυστηρές.

Ουρανούπολη. Θέα από το ξενοδοχείο προς το Αιγαίο

Οκτώβριος του 2016. Ώρα να πετάξουμε. Παίρνω το την ταχεία (αερο-εξπρές) για το αεροδρόμιο Σερεμέτιεβο με τη σύζυγό μου, η οποία με αποχαιρετά. Μετά τον έλεγχο ασφαλείας, επιστρέφει στον σταθμό Μπελορούσκι, συναντά μερικές Ελληνίδες και μάλιστα συνομιλεί για λίγο μαζί τους. Η μικρή αλλά ενδιαφέρουσα ομάδα μας επιβιβάζεται σε ένα αεροπλάνο και πετάει για Θεσσαλονίκη. Με την άφιξή μας, μπαίνουμε αμέσως στο αυτοκίνητο και κατευθυνόμαστε προς την Ουρανούπολη. Καταλήγουμε σε ένα άνετο ξενοδοχείο με θέα τη γραφική ακτή του Αιγαίου. Μπαίνω στον πειρασμό να κάνω μια βουτιά, αλλά δεν αξίζει το ρίσκο: το νερό ήταν γεμάτο αχινούς και θα μπορούσε κανείς εύκολα να τραυματιστεί κι έτσι να χάσει την ανάβαση στην κορυφή του Αγίου Όρους. Εκείνο το βράδυ, αφού γιορτάσαμε την άφιξή μας σε μια ελληνική ταβέρνα, ολοκληρώνουμε την πρώτη μας μέρα στην Ελλάδα.

Η Ουρανούπολη νωρίς το πρωί

Νωρίς το πρωί, θα έπρεπε να προμηθευτούμε ένα Διαμονητήριο. Κατευθυνόμαστε στο γραφείο και σύντομα οι αθωνικές μας βίζες βρέθηκαν στα χέρια μας. Υπάρχει ακόμα λίγος χρόνος μέχρι το πλοίο να αναχωρήσει, οπότε επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για να φάμε πρωινό και να ετοιμάσουμε τα πράγματά μας. Μερικοί προσκυνητές αφήνουν τα μπαστούνια τους στο ξενοδοχείο κατά την επιστροφή τους, τα οποία χρησιμοποιούσαν για την ανάβαση στην κορυφή του Άθω (η πολύωρη ανάβαση είναι πολύ πιο εύκολη με το μπαστούνι). Όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα ή δεν βλέπουν το νόημα να αγοράσουν ένα για μικρό χρονικό διάστημα μπορούν να πάρουν ένα και να το επιστρέψουν μετά το προσκύνημά τους. Αποφάσισα να μην αγοράσω ένα και πήρα ό,τι ήταν διαθέσιμο. Θα ήταν άβολο, ούτως ή άλλως να το κουβαλήσουμε στο αεροπλάνο της επιστροφής. Αφού αφήσαμε μερικά πράγματα στο ξενοδοχείο που δεν θα χρειάζονταν στο Άγιο Όρος και πήραμε τα μπαστούνια μας, κατευθυνθήκαμε προς την προβλήτα. Οι πρώτοι προσκυνητές είχαν ήδη επιβιβαστεί στο πλοίο «Άξιον Εστί». Ακολουθήσαμε κι εμείς, δείχνοντας τις άδειές μας για να επισκεφτούμε το Άγιο Όρος. Η Ουρανούπολη παρέμεινε στην ακτή, αλλά ένα πεινασμένο σμήνος γλάρων μας ακολούθησε, τους οποίους ταΐζουν με ψωμί οι προσκυνητές και οι μοναχοί. Αλλά δεν πεινάνε μόνο οι γλάροι - και εμείς θα θέλαμε ένα σνακ. Υπάρχει ένα καφέ στο πλοίο κι έτσι παρήγγειλα έναν ελληνικό καφέ, ο οποίος με εξέπληξε ευχάριστα με τη γεύση του.

Συνεχίζεται…

Δημήτριος Κιριούχιν
Φωτογραφίες Δημήτριος Κιριούχιν
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Κωνσταντίνος Θώδης

Σας ενδιαφέρουν τα παλαιότερα Ελληνικά;

 

ΑΝ τυχόν κάποιος ενδιαφέρεται να μελετήσει ή να διδάξει ή απλά να εξοικειωθεί με παλαιότερες μορφές της ελληνικής γλώσσας, μπορούμε να προτείνουμε τον παρακάτω οδηγό με κλιμακούμενα επίπεδα αρχαιογνωσίας (ως προς τη δυσκολία), μαζί με ανάλογες ηλεκτρονικές πηγές κειμένων.

~ ~ ~ ~ ~

Για μια πρώτη, απλή, ευκρινή και πολύ παιδαγωγική μορφή εξοικείωσης συνιστούμε τα παλιά (προ της γλωσσικής μεταρρύθμισης) αναγνωστικά του Δημοτικού σε απλή καθαρεύουσα, όπως αυτό εδώ:

☛ https://e-library.iep.edu.gr/.../coll.../browse/item.html...

Ένα δεύτερο επίπεδο δυσκολίας είναι τα κείμενα της Μεσαιωνικής Δημώδους Γραμματείας μετά τον 11ο αιώνα (Διγενής Ακρίτας, Πτωχοπροδρομικά, Ερωτόκριτος, Χρονικό του Μορέως), που αποτυπώνουν την αργή αλλά σταθερή μετάβαση στη σύνταξη και μορφολογία της σημερινής δημοτικής μας γλώσσας (απλοποίηση πτώσεων, χρήση αναλυτικών τύπων, εισαγωγή νέων λέξεων κ.λπ.).

☛ Σπουδαία πηγή σχετικών κειμένων εδώ (από το Κέντρο Ελληνικής γλώσσας): https://dimodis.greeklanguage.gr/index.php...

Τρίτο επίπεδο δυσκολίας είναι η λόγια εκκλησιαστική γλώσσα (περίπου της εποχής της επανάστασης). Ενδεικτικά, ο μνημειώδης Συναξαριστής του αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου. Είναι καθαρεύουσα της εποχής συνδυασμένη όμως με στοιχεία της καθημερινής ομιλούμενης γλώσσας της εποχής (18ος-19ος αιώνας), συνδυασμός που κάνει τα κείμενα αυτά ένα ιδιαίτερα γλαφυρό ανάγνωσμα.

☛ πηγή από τα βιβλία της Ανέμης https://anemi.lib.uoc.gr/.../6/b/f/metadata-39-0000368.tkl ]

​ Τέταρτο επίπεδο είναι τα κείμενα διαφόρων λογοτεχνών που έγραψαν στην καθαρεύουσα. Η μεγαλύτερη ώς τώρα συγκέντρωση τέτοιων κειμένων είναι το Project Gutenberg

☛ https://www.gutenberg.org/browse/languages/el

Εκεί βάσει τίτλου και ημερομηνίας μπορεί κάποιος να ανατρέξει στα νεότερα κείμενα.

(ΣΗΜ Δεν είναι όλα βεβαίως ευκολοδιάβαστα. Κάποιος θα συναντήσει δυσκολία πχ στον Βιζυηνό, τον Βικέλα, τον Κονδυλάκη, τον Ραγκαβή, θα βρεί όμως πιο προσιτά π.χ. τα παλαιότερα διηγήματα του Καρκαβίτσα (ο οποίος αρχικά έγραφε στην Καθαρεύουσα).

Για έναν ακόμα μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας, αλλά ταυτόχρονα αισθητικής και πνευματικής απόλαυσης, είναι ιδανικά τα κείμενα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, τα οποία μπορεί να τα βρει κανείς όλα συγκεντρωμένα και ελεύθερα προσβάσιμα εδώ

☛ https://www.papadiamantis.net/ (Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών).

Συνιστούμε ιδιαίτερα τα διηγήματα:

☛ https://www.papadiamantis.net/.../syggrafiko-ergo/diigimata

Και μόνο η ευχέρεια στην ανάγνωση του Παπαδιαμάντη (ο οποίος για πολλούς είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας συγγραφέας των νεότερων χρόνων) αποτελεί σημαντικό λόγο να προσπαθήσει κάποιος να εξοικειωθεί με την καθαρεύουσα...

Πέμπτο επίπεδο δυσκολίας είναι τα Ευαγγέλια, ειδικά τα 3 πρώτα, που είναι περισσότερο αφηγηματικά (Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά). Πέρα από πραγματικά ελάχιστες λεξιλογικές διαφορές, τα κείμενα αυτά είναι στο ύφος τους σαν παραμύθια , με σύνταξη πιο απλή από τα κείμενα της καθαρεύουσας.

☛ Ενδεικτική πηγή (μαζί με νεοελληνική απόδοση): https://religious.gr/%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE...

Ένα αρκετά προχωρημένο επίπεδο αρχαιογνωσίας -αλλά όχι τόσης δυσκολίας όση έχουν τα αρχαία κλασικά κείμενα- είναι η βυζαντινή υμνογραφία, την οποία (όσον αφορά τη λειτουργική της χρήση) μπορείτε να βρείτε ολόκληρη εδώ:

☛ https://glt.goarch.org/

ΣΗΜ Μια προσπάθεια μετάφρασης -πολύ έγκυρη και προσεγμένη- των περισσότερων από τα παραπάνω κείμενα υπάρχει σε αυτό το σπουδαιότατο έργο ζωής:

☛ https://www.ymnologia.gr/

​ Το αποκορύφωμα της αρχαιογνωσίας, που όμως απαιτεί σίγουρα ειδικότερες φιλολογικές γνώσεις, είναι τα αρχαία ελληνικά κείμενα, προ της ελληνιστικής περιόδου.

Πολύ σπουδαία πηγή, μαζί με τις καλύτερες μεταφράσεις, υπάρχει στο έργο "Μνημοσύνη" (του Κέντρου Ελληνικής γλώσσας)

☛ https://www.greek-language.gr/.../anci.../library/index.html

Ειδικότερη θαυμάσια επιλογή και ανθολόγηση κειμένων είναι οι "Ψηφίδες για την ελληνική γλώσσα " (επίσης του Κέντρου Ελληνικής γλώσσας):

☛ https://www.greek-language.gr/.../literature/index.html

Μια προσωπική κατάθεση: είναι πραγματική γλωσσική μυσταγωγία να διαβάζει κανείς τον Όμηρο παράλληλα με τη μετάφραση του Δ. Μαρωνίτη. Ίσως κανείς από τους μύστες των αρχαίων κειμένων δεν κατάφερε να επιτύχει τέτοια αντιστοιχία αισθήματος και γλωσσικού τόνου με το πρωτότυπο ...

☛ https://www.greek-language.gr/.../literature/browse.html...

Δεν είναι απλώς γλωσσική μελέτη, αλλά πραγματική μυσταγωγία. Τα δύο άκρα ενός γλωσσικού συνεχούς 3.000 ετών!...

❧

_____________

Η Γερόντισσα Μαρία στο ορθόδοξο Κοινόβιο του Αστεν της Ολλανδίας

Τα έβαλε με όλο το σύστημα υποχρεωτικής θανάτωσης των οικόσιτων πουλερικών της Μονής όταν η Γρίπη των πτηνών ήταν το κύριο θέμα στην Ολλανδία .Η Μακαριστή Γερόντισσα αρνήθηκε να σκοτώσουν τα πτηνά λέγοντας πως είναι προστατευμένα και απολύτως υγιή σε έναν άγιο χώρο με προσευχή και με καθαρή τροφή.

Έδωσε μεγάλη μάχη στα ολλανδικά δικαστήρια και δικαιώθηκε ….

Να μεσιτευει για τη διάσωση της Κτίσης μαζί με όλους τους Πανάγιους Πατέρες και Μητέρες της Ορθοδοξίας μας

Αμήν

 

Είχα την ευλογία να τη ζήσω από κοντά τα χρόνια που έμενα στην Ολλανδία. Έίχε ζήσει στη Σερβία και πολλά χρόνια στην Ελλάδα, τα τελευταία της χρόνια στη χώρα μας στο Μοναστήρι στη Σίψα (Δράμα). Υπέροχος άνθρωπος! Μετέφραζε Έλληνες Πατέρες στα Ολλανδικά γιατί γνώριζε καλά την ελληνική γλώσσα! Η αποδημία της με πόνεσε πολύ! Αν μπορούσα να τη χαρακτηρίσω....θα έλεγα ΆΝΘΡΩΠΟΣ που ακτινοβολούσε καλοσύνη και ΦΩΣ Χριστού! Ας μεσιτεύει για μας και για όλο τον κόσμο!

Anastasia Groushenka

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ "ΦΑΟΥΤΣΙ" ΘΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ ΠΟΤΕ;

 

 

Ολοι αυτοί οι συνάδελφοι που έγιναν τηλεοπτικές περσόνες επί κόβιντ, βγαίνοντας κάθε βράδυ στις οθόνες μας και σπέρνοντας τον τρόμο και τον πανικό, υπηρέτησαν την ίδια ακριβώς ατζέντα με τον Φάουτσι.

Ισχυριζόντουσαν και εκείνοι ότι όλα αυτά τα περίεργα που μας πρότειναν βασίζονταν σε μελέτες και ότι είναι αποδεδειγμένης αποτελεσματικότητας...

Στην πραγματικότητα απλώς αντέγραφαν αυτά που γινόντουσαν στις ΗΠΑ, δηλαδή τις εντολές του Φάουτσι.

Ομως ο ίδιος ο Φαουτσι, όταν ρωτήθηκε στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ επιστημονική απόδειξη για ΚΑΝΕΝΑ από τα μέτρα που πρότεινε!

- Ούτε για τα φίμωτρα (που τα ονόμασαν "μάσκες")

- Ούτε για την "κοινωνική απόσταση" των 2 μέτρων

- Ούτε για τις παρατεταμένες καραντίνες όλου του πληθυσμού

- Ούτε για την αποτελεσματικότητα των "εμβολίων"

- Ούτε για την ασφάλεια των "εμβολίων"

Επίσης μάζεψε μερικούς μεγαλοσχήμονες καθηγητάδες ιατρικής από διάφορες χώρες και τους έβαλε να γράψουν μία "μελέτη" περί της δήθεν φυσικής προέλευσης του ιού, για να συγκαλύψει με αυτόν τον τρόπο τις ευθύνες του, ως επικεφαλής του προγράμματος κατασκευής του SARS-Cov-2.

Αυτή η πλαστή "μελέτη" δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2020.

Ομως κάποιοι έλληνες καθηγητάδες, υπήρξαν "βασιλικότεροι του βασιλέως" παρουσιάζοντας μία δική τους μελέτη, με το ίδιο θέμα 3 ολόκληρους μήνες νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του 2020, δηλαδή μόλις ένα μήνα από όταν πρωτακούσαμε ότι κάποια νέα ίωση εμφανίστηκε στην Γιουχάν της Κίνας!!

Ολοι αυτοί οι καλοθελητές, που παραπλάνησαν τον κόσμο αλλά και τον ιατρικό κλάδο, κάνοντας κατάχρηση του κύρους που έχει η θέση τους, το έκαναν ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ ΤΟΥΣ. Αυτοί ΗΞΕΡΑΝ.

Δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι και οι ίδιοι παραπλανήθηκαν.

Το ελαφρυντικό της ασχετοσύνης ΔΕΝ το έχουν....

θα καθήσουν αυτοί ποτέ στο σκαμνί;

 Δρ. Κωνσταντίνος Αρβανίτης  διδάκτωρ καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Οινούσσες με τον Νίκο Πατέρα: Το ακριτικό νησί που γέννησε καραβοκύρηδες και το δικό του καταφύγιο

Το δόγμα «πάνω απ' όλα η ανθρώπινη ζωή» που χρησιμοποιείται ως πολιτική ασπίδα έχει μετατραπεί σε ένα κυνικό άλλοθι.

 Αυτή τη φορά ας μην μείνουμε στα λόγια που θα ξεχαστούν σε άλλο νέο σοκ και τα προσπεράσουμε ,αλλά ας τα κρατήσουμε στη μνήμη για τους νεκρούς πυροσβέστες την καμένη Ελληνική γη τις περιουσίες ανθρώπων μιας ζωής που χάθηκαν ,διαβάστε αυτό το κείμενο πρέπει να αντιδράσουμε σ αυτή την μαυρίλα της δήθεν πράσινης ανάπτυξης ενός 'επιτελικού κράτους' που σκέφτεται μόνο τις μπίζνες ,επενδύσεις με κόστος την Ελληνική γη και τίποτα για τον λαό ..Η φύση αυτές τις μέρες 'μιλάει'ζητά βοήθεια ας μη μένουμε άλλο αδρανείς, το χρωστάμε στη νεα γενιά να διορθώσουμε τα λάθη μας για όλα και τους νεκρούς που πέσαν και πέφτουν στο καθήκον....

.......

Όταν η "Πολιτική " Μετράει Καμένα Στρέμματα, θύματα και Επικοινωνιακά Φίλτρα

Από το 2020 και μετά, η Ελλάδα παρακολουθεί το ίδιο επαναλαμβανόμενο έγκλημα κάθε καλοκαίρι, οι φωτιές ξεσπούν, το 112 χτυπάει δαιμονισμένα, ολόκληροι οικισμοί αδειάζουν «για λόγους ασφαλείας» και, τελικά, χιλιάδες στρέμματα δάσους μετατρέπονται σε στάχτη.

Το δόγμα «πάνω απ' όλα η ανθρώπινη ζωή» που χρησιμοποιείται ως πολιτική ασπίδα έχει μετατραπεί σε ένα κυνικό άλλοθι.

Ένα άλλοθι που φέτος βάφτηκε με το αίμα πέντε παλικαριών.

Πέντε πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους μέσα σε πέντε ημέρες, θύματα μιας τακτικής που τους αφήνει μόνους, εξαντλημένους και εκτεθειμένους στην πρώτη γραμμή.

Αυτοί οι θάνατοι δεν ήταν αναπόφευκτοι. Ήταν τραγικοί και μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί.

Η μαζική και υποχρεωτική απομάκρυνση των κατοίκων της υπαίθρου δεν εξυπηρετεί πλέον μόνο την επιχειρησιακή κάλυψη, αλλά και την επικοινωνιακή σκοπιμότητα.

Το «επιτελικό κράτος» έμαθε το μάθημά του από το 2020, το 2021 και το 2022, όταν η οργή των ανθρώπων που έβλεπαν τα σπίτια τους να καίγονται αβοήθητα ξέσπασε μπροστά στις κάμερες, γεννώντας συνθήματα που αμαύρωσαν την κυβερνητική εικόνα.

Σήμερα, οι πολίτες απομακρύνονται βίαια προς κατευθύνσεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες όπου επιτρέπεται η πρόσβαση στους δημοσιογράφους.

Ο στόχος είναι σαφής ,να μην συναντηθεί η κάμερα με την απόγνωση, να μην ακουστεί η κραυγή της αλήθειας, να μην υπάρξει ζωντανή αμφισβήτηση του κρατικού μηχανισμού.

Για την ηγεσία, η φωτιά δεν είναι μόνο μια φυσική καταστροφή, είναι κυρίως μια άσκηση επικοινωνίας και διαχείρισης της κοινής γνώμης και μετά τον "κακό σταθμάρχη " επανήλθε και ο. " στρατηγος άνεμος " του Πολυδωρα του 2007.

Με αυτόν τον τρόπο, οι πυροσβέστες στερούνται τον πιο πολύτιμο σύμμαχό τους,τον ίδιο τον τοπικό πληθυσμό.

Στο παρελθόν, οι κάτοικοι των χωριών δεν ήταν απλώς θεατές. Ήταν οργανωμένες ομάδες πολιτών που γνώριζαν κάθε σπιθαμή του ανάγλυφου της περιοχής τους, τις πηγές, τα περάσματα.

Όταν διώχνεις με το ζόρι τον κτηνοτρόφο, τον αγρότη και τον μελισσοκόμο, αφήνεις τους πυροσβέστες να παλεύουν στα τυφλά, σε άγνωστα και δύσβατα μέρη, χωρίς κανέναν να τους καθοδηγήσει ή να τους στηρίξει με τοπικά μέσα (υδροφόρες, μηχανήματα).

Αυτή η απομόνωση αποδεικνύεται οδυνηρή, την ίδια ώρα που στον αέρα, ο συντονισμός των εναέριων μέσων από επίγειους ή εναέριους καθοδηγητές μετατρέπεται σε ρωσική ρουλέτα, όπως απέδειξε η συγκλονιστική σύγκρουση των δύο ελικοπτέρων Bell στην Ψάθα.

Τα δεδομένα δείχνουν μια εφιαλτική πραγματικότητα, η μέση καμένη έκταση ανά φωτιά έχει εκτοξευθεί.

Κάθε εστία που δεν σβήνεται στο πρώτο τέταρτο μετατρέπεται πλεον σχεδόν νομοτελειακά σε "Mega-Fire".

Η καραμέλα της κλιματικής κρίσης έχει πλέον κουράσει. Η φωτιά που ξεκίνησε από τη Βοιωτία και έφτασε μέχρι τα Μέγαρα διένησε τεράστιες αποστάσεις χωρίς να βρει κανένα σοβαρό προληπτικό εμπόδιο, όπως αντιπυρικές ζώνες, οι οποίες απαιτούν συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές και συντήρηση τον χειμώνα, και όχι σπασμωδικές κωμικές κινήσεις πανικού την ύστατη ώρα μπροστά στα τηλεοπτικά συνεργεία.

Ένα μεγάλο μέρος των πυρκαγιών ξεκινά από αιτίες που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί με ελάχιστο κόστος, όπως η μόνωση ή υπογειοποίηση των ηλεκτρικών δικτύων σε δασικές ζώνες.

Αντί για ουσιαστική πρόληψη, η πολιτική ηγεσία και η κεφαλή του Πυροσβεστικού Σώματος επενδύουν σε αποστειρωμένα ρεπορτάζ πλήρους ετοιμότητας κάθε Μάιο, και κάναμε οτι μπορούσαμε κάθε Αύγουστο.

Όταν η ηγεσία περιορίζεται στο να μετράει «επιτυχημένες εκκενώσεις» την ώρα που η χώρα καίγεται και οι δικοί της άνθρωποι πέφτουν στο καθήκον, τότε μιλάμε για "ηθική" αυτουργία.

Αυτοί οι πέντε ζωντανοί άνθρωποι, που άφησαν πίσω τους σπίτια και οικογένειες, δεν χάθηκαν από «κακιά στιγμή». Χάθηκαν γιατί το σύστημα προτιμά να σέβεται την επικοινωνιακή του εικόνα παρά την ίδια την ανθρώπινη ζωή παίρνοντας τα προληπτικά μέτρα που θα ελαχιστοποιουσαν τον κίνδυνο.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα..

 Βασίλης Κοκοτσάκης

 

Δεν σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν..

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΦΕΡΕ ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΟΥΣ ΣΚΛΑΒΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ;

 

 Οι ακόλουθες πληροφορίες καταγράφονται σε 4 τόμους από την Elizabeth Donnan, με έγγραφα που επεξηγούν το δουλεμπόριο στην Αμερική. Μπορούν να βρεθούν στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουάσινγκτον, D.C. και στη Βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου Τεχνολογίας Carnegie, στο Πίτσμπουργκ, Πενσυλβάνια.

Όνομα πλοίου / Ιδιοκτήτες

Abigail.......... Aaron Lopez, Moses Levy και Jacob Franks

Crown............. Isaac Levy και Natham Simpson

Nassau............ Moses Levy

Four Sisters..... Moses Levy

Anne και Eliza... Justus Bosch και John Adams

Prudent Betty.... Henry Cruger και Jacob Phoenix

Hester............ Mordecai και Davdi Gomez

Elizabeth........ Mordecai και Davdi Gomez

Antigua.......... Natham Marston και Abram Lyell

Betsy............ Wm. De Woolf

Polly............ James De Woolf

White Horse...... Jan de Sweevts

Expedition....... John και Jacob Roosevelt

Charlotte........ Moses και Sam Levy; Jacob Franks

Caracoa.......... Moses και Sam Levy

 

 

Μόρφου Νεόφυτος: Ὀρθόδοξη μάνα στὴν παιδικὴ ἡλικία, πνευματικὸ πατέρα στὴ νεότητα

Την Κυρία Θεοτόκο, να μην Την λυπούμε

 

Την Κυρία Θεοτόκο, να μην Την λυπούμε, να Την έχουμε αδιαλείπτως στο στόμα μας. Το "Θεοτόκε Παρθένε" και το "Θεοτόκε Παρθένε Χαίρε και Κεχαριτωμένη Μαρία...", να μην λείπει από το στόμα μας. Έτσι να Την ικετεύουμε, να Την παρακαλούμε, γιατί χαίρεται η Παναγία, χαίρεται και ο Χριστός, όταν υμνολογούμε την Κυρία Θεοτόκο.

~ Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς 

Κουβεντούλα με τον π .Παύλο στα Καρούλια

Ο π.Παύλος διακονεί  στην Ιερά Μονή Παναγίας Πορταιτισσας στην Βόρεια Καρολίνα.

Λασκαρίνα Βατάτζη – Μια πριγκίπισσα στην Πορτογαλία με καταγωγή από το Διδυμότειχο

Ο τάφος της Λασκαρίνας Βατάτζη, του 1336, στον Παλαιό Καθεδρικό της Κοΐμπρα, φέρει γύρω του δικέφαλους Ρωμαϊκούς αετούς.

Γράφει ο  Ιωάννης Α. Σαρσάκης (Καστροπολίτης)

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσίασε η συνέντευξη που έδωσε ο διεθνούς φήμης Ελληνοαμερικανός καθηγητής του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ Γιάννης Ιωαννίδης* (ο οποίος είναι παθολόγος, επιδημιολόγος και ένας από τους θεμελιωτές της μεταεπιστήμης), στον δημοσιογράφο του Κρήτη tv Γιώργο Σαχίνη, στην πάντα ενδιαφέρουσα εκπομπή «Αντιθέσεις». Ο κ. Ιωαννίδης ανέπτυξε μια σειρά από εξαιρετικά ενδιαφέροντα ζητήματα για την Ελλάδα του σήμερα, καταδεικνύοντας πολλές από τις βασικές μας παθογένειες και στο τέλος της συνέντευξης του τόνισε το γεγονός, ότι «η Ελλάδα είναι παντού στον κόσμο» και μεταξύ κάποιων παραδειγμάτων αναφέρθηκε και σε μία Ελληνίδα πριγκίπισσα τη Λασκαρίνα Βατάτζη (στη δυτική βιβλιογραφία αναφέρεται ως Vataça Láscaris).

Ως Διδυμοτειχίτες πρέπει να μας κεντρίσει την προσοχή αυτή η προσωπικότητα, καθώς η Λασκαρίνα Βατάτζη ήταν εγγονή του αυτοκράτορα Θεοδώρου Β΄ Δούκα Λάσκαρη, για τον οποίο ανέβασα ένα βίντεο την 1η Αυγούστου (στη σελίδα fb Καστροπολίτες – Γνώση & Δράση), λόγω του ότι είναι ο συγγραφέας της Μεγάλης Παράκλησης προς την Υπεραγία Θεοτόκο και έλκει την καταγωγή του από το Διδυμότειχο, ως υιός του Αγίου Ιωάννη Δούκα Βατάτζη. Οπότε η Λασκαρίνα Βατάτζη ήταν δισέγγονη του αγίου Διδυμοτειχίτη αυτοκράτορα.

Αν ανατρέξουμε σε πληροφορίες στο διαδίκτυο και πιο συγκεκριμένα στην el.wikipedia.org διαβάζουμε για την Λασκαρίνα Βατάτζη τα εξής : Ήταν κόρη του Γουλιέλμου-Πέτρου Α΄ κόμη της Βεντιμίλια και κυρίου του Τέντε (περ.1230-1283) και της Ευδοκίας Λάσκαρη Βατάτζη (1248-1311), κόρης του Θεοδώρου Β΄ Λάσκαρη Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (Βυζαντίου) στη Νίκαια της Μικράς Ασίας. Αδελφός της Ευδοκίας ήταν ο ανήλικος Ιωάννης Δ΄ Βατάτζης, τον οποίο ο επίτροπός του, Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, έπειτα από την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης το 1261 από τους Φράγκους, τύφλωσε και εκτόπισε, ενώ πάντρεψε τις αδελφές του Ιωάννη Δ΄ με ξένους ηγεμόνες.

Δηλαδή ο ξενιτεμός της Ευδοκίας Λάσκαρη Βατάτζη (μητέρας της Λασκαρίνας Βατάτζη) και των άλλων αδελφών της, είχε να κάνει με μία γενική εκκαθάριση που πραγματοποίησε ο σφετεριστής του θρόνου του Ιωάννη Δ΄ Λάσκαρη Βατάτζη, ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος στην οικογένεια των Λασκαρέων – Βατάτζηδων, που για 57 χρόνια κυβέρνησαν επάξια τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, έχοντας ως έδρα τη Νίκαια της Μικράς Ασίας (για τον Ιωάννη Δ΄ Λάσκαρη Βατάτζη έχω αφιερώσει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο μου : «Ο Πάμμεγας Σκηπτούχος Άγιος Ιωάννης Βατάτζης ο εκ Διδυμοτείχου»).

Λίγες πληροφορίες από την el.wikipedia.org για την Ευδοκία και την κόρη της Λασκαρίνα Βατάτζη

Η μητέρα της Λασκαρίνας Βατάτζη η Ευδοκία παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο-Πέτρο Α΄, γενάρχη της οικογένειας Λάσκαρις-Βεντιμίλια και ταξίδευσε στο Τέντε της Λιγουρίας (είναι ιστορική ορεινή κωμόπολη και πρώην κομητεία της περιοχής των Άλπεων, στη μεθόριο μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας, κοντά στη Λιγουρία). Η Ευδοκία και ο Πιέτρο έκαναν επτά παιδιά.

Πριν φτάσει τα 30 έτη, η Ευδοκία έφυγε από τη Λιγουρία για την Αραγονία με τις κόρες της Μπεατρίς και Βατάτζα (Λασκαρίνα Βατάτζη). Κάποιοι λένε ότι έφυγε κατά τον χρόνο του θανάτου του συζύγου της ή ότι την έδιωξε. Η Ευδοκία, εγγονή του Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη μαζί με την Άννα των Χοενστάουφεν (χήρα και δεύτερη σύζυγο του Ιωάννη Βατάτζη), κατέφυγαν στην Αυλή της Αραγωνίας για να προστατευτούν από την κυριαρχία των Καπετιδών-Ανζού (πανίσχυρου βασιλικού οίκου της μεσαιωνικής Ευρώπης και εχθρού της Βυζαντινής αυτοκρατορίας). Εκεί, έτυχαν μεγάλου σεβασμού, ενεπλάκησαν στη διπλωματία μεταξύ Αραγωνίας, Σικελίας και Κωνσταντινούπολης, ενώ η Ευδοκία ανέπτυξε στενή φιλία με την πριγκίπισσα Ελισάβετ λόγω του κοινού τους ενδιαφέροντος για την πολιτική.

Τα επόμενα χρόνια η κόρη της Ευδοκίας Λασκαρίνα Βατάτζη παντρεύτηκε το 1285/88 τον Μαρτίμ Άνες δε Σοβερόζα, που απεβίωσε το 1296 άτεκνος. Το ίδιο έτος έκανε δεύτερο γάμο με τον Πέδρο Ζόρνταν δε Ούριες, κύριο του Λοάρε, που απεβίωσε το 1350. Αυτός είχε διακριθεί στην υπηρεσία του Αραγωνικού στέμματος στη Σικελία και είχε βοηθήσει αποτελεσματικά τον Αλφόνσο Γ΄ της Αραγωνίας ενώπιον των ευγενών της Ένωσης. Κατά τον δεύτερο γάμο της η Λασκαρίνα Βατάτζη απέκτησε έναν γιο τον Πέδρο Ζορντάν ντε Ουρίες Λάσκαρις ντι Βεντιμίλια (Pedro Jordán de Urriés y Láscaris di Ventimiglia), ο οποίος ήταν σημαντικός ευγενής του Στέμματος της Αραγωνίας κατά τον 14ο αιώνα. Βλέπουμε ότι διατήρησε και το περίλαμπρο βυζαντινό επίθετο Λάσκαρης (Láscaris)

Η Λασκαρίνα Βατάτζη, όντας ευγενής, δυναμικό πνεύμα (έχοντας το DNA των Βατάτζηδων και των Λασκαρέων) και συγγενής της βασίλισσας Ελισάβετ, ανέλαβε την εκπαίδευση των παιδιών της Πορτογαλικής Αυλής και διοίκησε τις περιοχές Σαντιάγο δο Κασέμ και Σίνες. Το 1302 συνόδευσε την πριγκίπισσα Κωνσταντία στην Καστίλη και μετά τον θάνατό της, επέστρεψε στην Πορτογαλία, όπου αφιερώθηκε στη διοίκηση των κτήσεων της και ακολούθησε την Ελισάβετ στην Κοΐμπρα.

Απεβίωσε εκεί το 1336 και ο εντυπωσιακός της τάφος, στον οποίο αναφέρθηκε ο κ. Ιωαννίδης, βρίσκεται στον παλαιό καθεδρικό της Κοΐμπρα, η κατασκευή του αποδίδεται στον γλύπτη Μέστρε Πέρο. Ο τάφος είναι εντυπωσιακός και διακοσμημένος με ανάγλυφους βυζαντινούς δικέφαλους αετούς, το σύμβολο της δυναστείας των Λασκαρέων. Μέχρι και σήμερα, αποτελεί παράδοση για τις νύφες που παντρεύονται στον ναό να αφήνουν τις ανθοδέσμες τους πάνω στο μνήμα της.

Το ιστορικά αστείρευτο αυτοκρατορικό Διδυμότειχο

Το αυτοκρατορικό Διδυμότειχο, ως θεματοφύλακας του βυζαντινού πολιτισμού, γενέτειρα του Ιωάννη Βατάτζη και κοιτίδα των απογόνων του, διαθέτει την ιστορική νομιμοποίηση να αναδειχθεί και να αποτελέσει την θεσμική έδρα των οικογενειών Λάσκαρη και Βατάτζη.

Η κίνηση αυτή σε συνεργασία με το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, θα ανοίξει πολλούς ορίζοντες συνεργασίας σε επίπεδο πολιτισμού και κατ’ επέκταση και τουρισμού με άλλες μεσαιωνικές πόλεις της Ευρώπης όπου σχετίζονται τα μέλη της δυναστείας των Λασκαριδών και των Βατατζήδων. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι ανάλογες πόλεις υπάρχουν στα παρακάτω κράτη : Βουλγαρία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία και Πορτογαλία.

Και αν η Λασκαρίνα Βατάτζη αποτελεί ένα από τα πολλά σημαντικά μεσαιωνικά ευρωπαϊκά ονόματα που σχετίζονται με το Διδυμότειχο, σίγουρα δεν είναι και το μοναδικό. Αρκεί να αναφέρουμε τον Θεόδωρο Βρανά, του οποίου το όνομα έχει δοθεί σε ένα δρόμο ανάμεσα στο κάστρο και τον Ερυθροπόταμο (πρόκειται για τη γνωστή οδό Βρανά στη συνοικία Ταμπακιά). Ο Βρανάς διοίκησε το Διδυμότειχο κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας και σύζυγός του ήταν η Αγνή κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ΄.

Θα μπορούσα να παραθέσω και άλλα ονόματα, όπως τις δύο συζύγους του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου που έζησαν στο Διδυμότειχο, την Ειρήνη του Μπράουνσβαϊγκ 1293-1324 (στη βόρεια Γερμανία) και την Άννα της Σαβοΐας 1306-1365 (στη νοτιοανατολική Γαλλία).

Βλέπουμε λοιπόν πως μπορούν να δημιουργηθούν δρόμοι πολιτισμού από τη Μικρά Ασία, στα Βαλκάνια, την κεντρική Ευρώπη και μέχρι την Ιβηρική χερσόνησο, όπου σημαντικό σταθμό μπορεί να αποτελέσει το αυτοκρατορικό Διδυμότειχο.     

 

*Σχολιο:Μετα το τοσο λιβάνισμα του «κ.καθηγητη» να επισημάνουμε ότι μετά την επίμονη ερώτηση του Σαχινη εάν οι ξασφνικητιδες προέρχονται από τα σκευάσματα θανάτου τι είπε ο ταλαίπωρος, τα υπερασπίστηκε , μόνο ντροπη !Είναι αυτό που λένε ο διάβολος λέει ενενήντα εννέα  αλήθειες και ένα ψέμα ..