Συνομιλία , Μοναχού Μιχαήλ - Άγίου Παϊσίου

 

«O Χριστός δεν θέλει

ούτε δούλους,

ούτε ευγενείς,

ούτε ένδοξους,

ούτε προ πάντων "αγίους".

Δηλαδή δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους , καθότι η καλή γνώμη του άλλου, καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς...

Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν,

για νάχεις την καλή τους γνώμη.

Αφού το ξέρεις, ότι αν φερθείς ελεύθερα δεν θα σε θέλουν , δεν κάνεις γι' "άγιος"...

Γι' αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά

- ελεύθερα, άνετα, όμορφα και κυρίως, να περιπαίζουν και να ειρωνεύονται τον ντουνιά και τους εν αυτώ.

Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τη ζωή και τον κόσμο.

Το μόνο που τους δεσμεύει,

τους φρενάρει

και τους σοβαρεύει,

είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων...»

 

Γέροντας Μιχαήλ : περί νηστείας

 Ο Μακαριστός Γέροντας Μιχαήλ γεννήθηκε στην Πέλλα της Μακεδονίας (του Μεγάλου Αλεξάνδρου) το 1955. Από το 1973 έζησε στην Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας στο Άγ. Όρος μέχρι τις αρχές του 1988. Στη συνέχεια για 10 χρόνια έζησε στην έρημο του Σινά. Από το 1998 ζούσε μόνος και ήσυχος στην ορεινή Κορινθία και από το Νοέμβριο του 2010 υπηρξε μοναχός της Ι. Μ. Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους.

~ Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν Σαλός _ Στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα...

  

 

Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του Διαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητεί βοήθεια από τους Εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι στην πραγματικότητα είναι Δαίμονες...! 

 

 

Ο ΣΛΑΒΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΩΣ ΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Το Ρωσικό Σπίτι στην Αθήνα έγινε χώρος συνάντησης επιστημόνων, πολιτιστικών φορέων και νέων στο πλαίσιο της Ημέρας της Σλαβικής Γραφής και Πολιτισμού.

Κατά την διάρκεια της επιστημονικής-εκπαιδευτικής ημερίδας «Από το Κυριλλικό Αλφάβητο στον Ψηφιακό Λόγο: η Ζωντανή Παράδοση της Σλαβικής Γραφής», οι συμμετέχοντες συζήτησαν για τον ρόλο της γλώσσας, της Ορθόδοξης παράδοσης, της πολιτιστικής διπλωματίας και των σύγχρονων μορφών επικοινωνίας στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν εκπρόσωποι της επιστημονικής, πνευματικής και πολιτιστικής κοινότητας της Ελλάδας, της Ρωσσίας και της Σερβίας, καθώς και νέοι ερευνητές και φοιτητές

Επίκαιροι συνειρμοί...

 

Ιερού Χρυσοστόμου, Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενον και αυτόν σε εξορία   Θα μπορούσε κάλλιστα να απευθύνεται και προς τον αδίκως εκθρονισθέντα Επίσκοπο Τυχικό.!     

 

 «Πρὸς Κυριακὸν ἐπίσκοπον ἐν ἐξορία ὄντα καὶ αὐτόν»

   [Στην επιστολή του αυτή –επιστολή ρκε΄(125)- ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί όλη τη δύναμη της καλάμου του για να ενθαρρύνει και στηρίξει τον επίσκοπο Κυριακό, που αντικανονικά κι αυτός την ίδια περίοδο βρίσκεται επίσης εκθρονισμένος σε εξορία].

          επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

   Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενο και αυτόν σε εξορία

     Εμπρός, λοιπόν, ας αφαιρέσω πάλι την πληγή της λιποψυχίας και ας διαλύσω τους λογισμούς που σχηματίζουν αυτό το νέφος. Γιατί τι είναι εκείνο που σε στενοχωρεί και αγωνιάς; Ότι είναι φοβερή η συμφορά και λυπηρό το ναυάγιο που βρήκε την Εκκλησία; Αυτό το γνωρίζω και εγώ και κανείς δεν αντιλέγει. Εάν, όμως, θέλεις, σου αναπαριστώ την εικόνα αυτών που έγιναν. Βλέπουμε θάλασσα που αναταράσσεται από κάτω από τον ίδιο τον βυθό της. Οι ναύτες, αντί να κρατούν τα πηδάλια και τα κουπιά, αφού περιέπλεξαν τα χέρια στα γόνατα και γεμάτοι έκπληξη από το αναπότρεπτο κακό, δεν βλέπουν τον ουρανό, ούτε το πέλαγος, ούτε την ξηρά, αλλά είναι ξαπλωμένοι στα στρώματα και θρηνούν και κλαίνε[Για να παραστήσει ζωηρά την αναταραχή που δημιουργήθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί συνήθως την εικόνα της θαλασσοταραχής· βλ. και επιστολή 4^η προς την Ολυμπιάδα].

     Και αυτά βέβαια διαδραματίζονται στη θάλασσα. Τώρα, όμως, στη δική μας θάλασσα η ταραχή είναι χειρότερη και τα κύματα φοβερότερα. Αλλά να παρακαλείς τον Δεσπότη μας Χριστό, ο Οποίος δεν επιβάλλεται στη θαλασσοταραχή με τέχνασμα, αλλά καταπαύει την τρικυμία με νεύμα [βλ. Μάρκ.4,39: «Σιώπα, πεφίμωσο(:Σώπα, φιμώσου)»]. Εάν, όμως, Τον παρακάλεσες πολλές φορές και δεν εισακούστηκες, μην αμελήσεις, γιατί έτσι συνηθίζει να ενεργεί ο φιλάνθρωπος Θεός. Μήπως δεν μπορούσε να γλυτώσει εκείνους τους τρεις Παίδες, για να μη ριχθούν μέσα στην κάμινο του πυρός; Όμως, αφού αιχμαλωτίσθηκαν και εξορίσθηκαν σε βάρβαρη χώρα και αποξενώθηκαν από την πατρική τους κληρονομιά και απογοητεύθηκαν από όλους και δεν τους απόμεινε τίποτε, τότε ο Χριστός, ο αληθινός Θεός μας, έκανε το θαύμα και σκόρπισε τη φωτιά [βλ. Δαν.3,1-33]. Γιατί η φωτιά, μην υποφέροντας την αρετή των δικαίων, πήδησε έξω και έκαψε εκείνους που βρήκε γύρω από το καμίνι των Χαλδαίων. Και έτσι το καμίνι ήταν γι’ αυτούς Εκκλησία και καλούσαν όλη την κτίση, και τα ορατά και τα αόρατα, τους αγγέλους και τις ουράνιες δυνάμεις, και αφού έτσι τα περιέλαβαν όλα, έλεγαν: «Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον· · ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας(:Ευλογείτε και δοξάζετε, όλα τα ουράνια και επίγεια δημιιουργήματα του Κυρίου, έμψυχα και άψυχα, τον Κύριο· υμνείτε και δοξολογείτε Αυτόν πέρα από κάθε μέτρο στους απέραντους αιώνες)» [προσευχή Αζαρία και ύμνος των τριών παίδων, στίχος 34]. 

 

      Βλέπεις πώς η υπομονή των δικαίων και τη φωτιά τη μετέβαλε σε δροσιά και τον τύραννο τον ντρόπιασε και τον έκανε να στείλει γράμματα σε όλη την οικουμένη; «Μεγάλος είναι ο Θεός», λέει, «του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ» [Δαν. 3,28: «Καὶ ἀπεκρίθη Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπεν· Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ ὃς ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐξείλατο τοὺς παῖδας αὐτοῦ, ὅτι ἐπεποίθεισαν ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ τὸ ῥῆμα τοῦ βασιλέως ἠλλοίωσαν καὶ παρέδωκαν τὰ σώματα αὐτῶν εἰς πῦρ, ὅπως μὴ λατρεύσωσι μηδὲ προσκυνήσωσι παντὶ θεῷ, ἀλλ᾿ ἢ τῷ Θεῷ αὐτῶν (:Και ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ αποκρίθηκε και είπε: ‘’Ευλογημένος και δοξασμένος ας είναι ο Θεός του Σεδράχ, Μισάχ, Αβδεναγώ, ο Οποίος απέστειλε τον άγγελό Του και έσωσε και ελευθέρωσε τους δούλους Του, διότι επειδή είχαν απόλυτη πίστη σε Αυτόν, αψήφησαν και παρέβησαν το διάταγμα του βασιλιά· και προτίμησαν να παραδώσουν τα σώματα τους στη φωτιά, παρά να λατρεύσουν και να προσκυνήσουν οποιονδήποτε άλλο θεό, εκτός από τον Θεό τους’’)» και Δαν. 31,33: «Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς πᾶσι τοῖς λαοῖς, φυλαῖς καὶ γλώσσαις τοῖς οἰκοῦσιν ἐν πάσῃ τῇ γῇ· εἰρήνη ὑμῖν πληθυνθείη· τὰ σημεῖα καὶ τὰ τέρατα, ἃ ἐποίησε μετ᾿ ἐμοῦ ὁ Θεὸς ὁ Ὕψιστος, ἤρεσεν ἐναντίον ἐμοῦ ἀναγγεῖλαι ὑμῖν ὡς μεγάλα καὶ ἰσχυρά· ἡ βασιλεία αὐτοῦ βασιλεία αἰώνιος καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν (: Εγώ, ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ, απευθύνομαι προς όλους τους ανθρώπους όλων των λαών, φυλών και γλωσσών, οι οποίοι κατοικούν σε όλο τον κόσμο και τους εύχομαι: ‘’Είθε να πληθύνει και να πλεονάζει σε σας η ειρήνη. Μου φάνηκε καλό και αρεστό να σας ανακοινώσω τα μεγάλα θαύματα και τα έργα που προκαλούν κατάπληξη και τρόμο, τα οποία έκανε σε εμένα ο Ύψιστος Θεός και να σας γνωστοποιήσω πόσο μεγάλα και θαυμαστά υπήρξαν αυτά! Η Βασιλεία Του είναι βασιλεία αιώνια, η δε δύναμη και κυριαρχία Του ισχύουν πάντοτε και εκτείνονται απαύστως και αιωνίως από τη μια γενεά στην άλλη γενεά)»]. Και να πόση αυστηρότητα όρισε για όποιον συμβεί να μιλήσει εναντίον τους, να δημεύεται το σπίτι του και να αρπάζονται τα υπάρχοντά του[ βλ. Δαν.3,29: «Καὶ ἐγὼ ἐκτίθεμαι δόγμα· πᾶς λαός, φυλή, γλῶσσα, ἣ ἐὰν εἴπῃ βλασφημίαν κατὰ τοῦ Θεοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, εἰς ἀπώλειαν ἔσονται καὶ οἱ οἶκοι αὐτῶν εἰς διαρπαγήν, καθότι οὐκ ἔστι θεὸς ἕτερος, ὅστις δυνήσεται ῥύσασθαι οὕτως(: Εγώ λοιπόν εκδίδω διαταγή, σύμφωνα με την οποία κάθε άνθρωπος οποιουδήποτε λαού, οποιασδήποτε φυλής και γλώσσας, ο οποίος θα τολμήσει να εκστομίσει βλασφημία εναντίον του Θεού των Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ θα θανατωθεί, η δε ακίνητη και κινητή περιουσία του θα δημευθούν διότι δεν υπάρχει άλλος θεός ο οποίος να έχει τη δύναμη να προσφέρει παρόμοια θαυμαστή σωτηρία)»].

 

      Μη λιποψυχήσεις, λοιπόν, ούτε να αμελήσεις. Γιατί κι εγώ, όταν απομακρυνόμουν από την πόλη, για τίποτε από αυτά δεν φρόντιζα, αλλά έλεγα στον εαυτό μου: «Εάν θέλει η βασίλισσα να με εξορίσει, θα με εξορίσει. Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς» [Ψαλμ.23,1]. Και εάν θέλει να με πριονίσει, θα με πριονίσει· έχω για υπόδειγμα τον Ησαΐα  [Ο προφήτης Ησαΐας, κατά μία παράδοση, πέθανε με πριονισμό, τον οποίο υπαινίσσεται εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος]. Εάν θέλει να με πετάξει στο πέλαγος, φέρνω στη μνήμη μου τον Ιωνά [Ιωνά 1,15: «Καὶ ἔλαβον τὸν Ἰωνᾶν καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἔστη ἡ θάλασσα ἐκ τοῦ σάλου αὐτῆς»]. Εάν θέλει να με ρίξει στην κάμινο του πυρός, έχω τους τρεις παίδες που έπαθαν το ίδιο [Δαν.3,1-33]. Εάν θέλει να με ρίξει στα θηρία, θυμάμαι τον Δανιήλ ριγμένο στον λάκκο με τα λιοντάρια [Δαν. 6,1-28].

 

     Εάν θέλει να με λιθοβολήσει, θα με λιθοβολήσει· τον Στέφανο έχω παράδειγμα, τον πρωτομάρτυρα [ βλ. Πράξ.7,59: «καὶ ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ἐπικαλούμενον καὶ λέγοντα· Κύριε Ἰησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου]. Εάν θέλει να πάρει το κεφάλι μου, θα το πάρει· έχω παράδειγμα τον βαπτιστή Ιωάννη. Εάν θέλει να πάρει τα υπάρχοντά μου, θα τα πάρει: «Γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου, γυμνὸς καὶ ἀπελεύσομαι ἐκεῖ(:Εγώ γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα απέλθω εκεί, στην κοινή μητέρα γη, από τον κόσμο τούτο στον τάφο)» [Ιώβ 1,21]. Εμένα με συμβουλεύει ο απόστολος λέγοντας: «Πρόσωπον Θεὸς ἀνθρώπου οὐ λαμβάνει Ο Θεός δε λαβαίνει υπόψη Του το πρόσωπο του ανθρώπου» [Γαλ. 2,6]· και «Εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην εάν ζητούσα ακόμα να είμαι αρεστός στους ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού» [Γαλ.1,10]. Και ο Δαβίδ με οπλίζει καλά λέγοντας: «Ἐλάλουν ἐν τοῖς μαρτυρίοις Σου ἐναντίον βασιλέων καὶ οὐκ ᾐσχυνόμην(:Και μιλούσα για τις εντολές σου ενώπιον των βασιλέων και δεν ένιωθα ντροπή αλλά με κάθε παρρησία μιλούσα προς αυτούς)» [Ψαλμ.118,46]. 

 

     Πολλοί επινόησαν εις βάρος μου και ισχυρίζονται ότι εκοινώνησα κάποιους που προηγουμένως είχαν φάει[:Μία από τις συκοφαντίες που εκτόξευαν εναντίον του Ιερού Χρυσοστόμου]. Και εάν βέβαια το έκανα αυτό, να διαγραφεί το όνομά μου από το βιβλίο των Επισκόπων και να μη γραφεί στο βιβλίο της ορθοδόξου πίστεως, γιατί, εάν εγώ έκανα κάτι τέτοιο, θα με αποβάλει και ο Χριστός από τη Βασιλεία Του. Αλλά αφού έτσι κι αλλιώς το λένε εις βάρος μου και φιλονικούν, ας καθαιρέσουν και τον Παύλο, ο οποίος μετά το δείπνο βάπτισε ολόκληρη οικογένεια [Πράξ.16,33: «Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἔλουσεν ἀπὸ τῶν πληγῶν, καὶ ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα». Το δείπνο στο σπίτι του δεσμοφύλακα των Φιλίππων, που υπαινίσσεται εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος, έγινε μετά το βάπτισμα αυτού και της οικογενείας του]. Ας καθαιρέσουν και τον ίδιο τον Κύριο, ο Οποίος έδωσε την κοινωνία στους αποστόλους μετά το δείπνο[βλ.Λουκά 22,14-20]. Ισχυρίζονται ακόμα ότι κοιμήθηκα με γυναίκα [:Άλλη μια σοβαρή συκοφαντία των εχθρών του Χρυσοστόμου εναντίον του]. Ξεντύστε το σώμα μου και θα διαπιστώσετε την νέκρωση των μελών μου. Συνεπώς όλα αυτά τα έκαναν από φθόνο.

 

     Αλλά σε στενοχωρεί, αδελφέ Κυριακέ, το ότι εκείνοι που με εξόρισαν μιλούν με παρρησία στην αγορά και τους ακολουθεί πλήθος δορυφόρων; Και πάλι θυμήσου τον πλούσιο και τον Λάζαρο, ποιος από αυτούς δοκίμασε θλίψεις στην εδώ ζωή και ποιος πέρασε με απολαύσεις. Σε τι έβλαψε τον πρώτο η φτώχεια; Δεν μεταφέρθηκε ο αθλητής και νικητής στους κόλπους του Αβραάμ; Και σε τι ωφέλησε ο πλούτος τον άλλο που αναπαυόταν σε πορφυρά και λινά ενδύματα; [βλ. Λουκά 16,19: «Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον(:Υπήρχε κάποιος πλούσιος άνθρωπος, ο οποίος φορούσε βασιλικά ενδύματα. Απ’ έξω φορούσε ένα μάλλινο κόκκινο και πανάκριβο ρούχο, κι από μέσα φορούσε λευκό χιτώνα πολυτελή από λεπτό αιγυπτιακό λινάρι)» ]. Πού πήγαν οι ραβδούχοι; Πού πήγαν οι σωματοφύλακες; Πού πήγαν τα άλογα με τα χρυσά χαλινάρια; Πού πήγαν οι ομοτράπεζοι και το βασιλικό τραπέζι; Δεν μεταφερόταν στο μνήμα δεμένος σαν ληστής, βγάζοντας την ψυχή του γυμνή από τον κόσμο και φωνάζοντας με την άδεια φωνή του: «Πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ(:Πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με. Λυπήσου με και στείλε τον Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δακτύλου του και να δροσίσει τη γλώσσα μου, διότι βασανίζομαι και υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά)» [Λουκά 16,24];

 

    Γιατί αποκαλείς, πλούσιε, «πατέρα» τον Αβραάμ, του οποίου τον βίο δεν μιμήθηκες; Εκείνος τον κάθε άνθρωπο τον φιλοξενούσε στο σπίτι του[Εδώ είναι προφανής η αναφορά του Ιερού Χρυσοστόμου στη γνωστή φιλοξενία του Αβραάμ, Γέν.18,1-8], ενώ εσύ ούτε ένα φτωχό δεν φρόντισες. Δεν είναι για πένθος και κλάματα το ότι αυτός που είχε τόσο πλούτο δεν στάθηκε άξιος για μια σταγόνα νερού; Διότι, επειδή δεν έδωσε ψίχουλα στον φτωχό, δεν παίρνει σταγόνα νερού. Κατά την διάρκεια του χειμώνα δεν έσπειρε ελεημοσύνη. Ήρθε το καλοκαίρι και δεν θέρισε. Και αυτό αποτελεί οικονομία του Δεσπότη, το ότι τοποθέτησε αντικριστά την κόλαση για τους ασεβείς [βλ. Γέν.3,24: «Καὶ ἐξέβαλεν τὸν Ἀδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς(:Και έβγαλε τον Αδάμ και τον έβαλε να κατοικήσει απέναντι από τον Παράδεισο της ευτυχίας και της μακαριότητος, για να τον βλέπει και να αναλογίζεται κάθε μέρα από ποια αγαθά έχει εκπέσει και σε ποια κατάσταση οδήγησε τον εαυτό του)»] και την ανάπαυση για τους δικαίους, για να βλέπονται και να αναγνωρίζονται. Γιατί πραγματικά τότε κάθε μάρτυρας θα αναγνωρίσει τον τύραννό του και κάθε τύραννος τον μάρτυρά του, τον οποίο βασάνισε.

       Και δεν είναι δικά μου τα λόγια· άκουσε την Σοφία που λέει: «Τότε στήσεται ἐν παρρησίᾳ πολλῇ ὁ δίκαιος κατὰ πρόσωπον τῶν θλιψάντων αὐτόν (: Τότε, κατά την ημέρα της μεγάλης και καθολικής όλων των ανθρώπων Κρίσεως, ο δίκαιος θα σταθεί όρθιος με πολύ θάρρος και παρρησία κατά πρόσωπο εκείνων, οι οποίοι στην παρούσα ζωή τον έθλιψαν και δεν λογάριασαν τους κόπους του, αλλά κατ’ αθέτηση και παραβίαση παντός δικαίου τους διήρπασαν)» [Σοφ. Σολ. 5,1]. Γιατί, όπως ένας οδοιπόρος που περπατά μέσα σε καύσωνα, όταν συναντήσει καθαρή πηγή, ενώ καίεται από την δίψα, ή κάθεται σε τραπέζι που έχει διάφορα φαγώσιμα και, ενώ κατέχεται από μεγάλη πείνα, από κάποιον δυνατότερο εμποδίζεται, ώστε να μην ακουμπήσει στο τραπέζι, ούτε να απολαύσει τα εδέσματα, αισθάνεται μεγάλη λύπη και τιμωρία, διότι, ενώ κάθεται στο τραπέζι, δεν μπορεί να απολαύσει τα φαγητά, και εκείνος που κάθεται δίπλα στην πηγή δεν μπορεί να πιει νερό, έτσι κατά την ημέρα της Κρίσεως, οι ασεβείς βλέπουν τους αγίους να ευφραίνονται, αλλά δεν μπορούν να απολαύσουν το βασιλικό τραπέζι. Γι'αυτό και τον Αδάμ ο Θεός, θέλοντας να τον τιμωρήσει, τον έβαλε να καλλιεργεί τη γη απέναντι από τον παράδεισο, ώστε, βλέποντας κάθε μέρα και ώρα τον επιθυμητό εκείνο χώρο από όπου βγήκε, να έχει πάντοτε στην ψυχή του τη λύπη. Και εάν εδώ δεν συναντήσουμε ο ένας τον άλλον, εκεί δεν υπάρχει κανείς που θα μας εμποδίζει να ζούμε μαζί, και θα δούμε αυτούς που μας εξόρισαν, όπως ο Λάζαρος τον πλούσιο και οι μάρτυρες τους τυράννους.

 

       Μη στενοχωρείσαι, λοιπόν, αλλά να θυμάσαι τον Θεό που μέσω του προφήτη που λέει: «Ἀκούσατέ μου, οἱ εἰδότες κρίσιν, λαός μου, οὗ ὁ νόμος μου ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν·μὴ φοβεῖσθε ὀνειδισμὸν ἀνθρώπων καὶ τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μὴ ἡττᾶσθε· ὡς γὰρ ἱμάτιον βρωθήσεται ὑπὸ χρόνου καὶ ὡς ἔρια βρωθήσεται ὑπὸ σητός· ἡ δὲ δικαιοσύνη μου εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται, τὸ δὲ σωτήριόν μου εἰς γενεὰς γενεῶν (: Ακούστε με, όσοι γνωρίζετε εκ πείρας και εφαρμογής το δίκαιο, λαέ μου, εσείς, που έχετε τον νόμο μου μέσα στην καρδιά σας: Μη φοβάστε τον ονειδισμό των ανθρώπων και από τον εξευτελισμό που σας κάνουν μη νικιέστε και μην κάμπτεσθε. Μην καταβάλλεστε και μην ηττάσθε, διότι όπως το ιμάτιο θα καταφαγωθεί από τον χρόνο και όπως τα μαλλιά θα καταφαγωθούν από τον σκόρο, έτσι και αυτοί· η δικαιοσύνη μου όμως θα είναι αιώνια ενώ η σωτηρία που πηγάζει από Εμένα θα είναι για ατελεύτητες γενεές)» [Ησ.51,7]. 

 

     Σκέψου και τον Ίδιο τον Δεσπότη Χριστό, πώς από τα σπάργανά Του διωκόταν και εξοριζόταν σε βάρβαρη χώρα [βλ. Ματθ. 2,13-15], Αυτός που κατέχει τον κόσμο, γινόμενος υπόδειγμα στο να μη λιποψυχούμε στις δοκιμασίες. Θυμήσου το Πάθος του Σωτήρος, πόσες ταπεινώσεις υπέμεινε για χάρη μας, αφού άλλοι τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη, και άλλοι δαιμονιζόμενο και λαίμαργο και ψευδοπροφήτη. Γιατί έλεγαν: «Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης (:Να, άνθρωπος λαίμαργος και πότης)» [Ματθ.11,18-19 και Λουκά 7,33-34] και ότι «Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια (:Με τη βοήθεια και τη συνεργασία του αρχηγού των δαιμόνων βγάζει τα δαιμόνια από τους δαιμονισμένους)» [Ματθ.9,34]. Τι πάλι πάθαινε όταν πήγαν να Τον κρημνίσουν και όταν έφτυναν το πρόσωπό Του; Και τι όταν Του φορούσαν τη χλαμύδα και Τον στεφάνωναν με αγκάθια και Τον προσκυνούσαν κοροϊδεύοντάς Τον και προκαλώντας Του κάθε είδους εμπαιγμό, και τι όταν Του έδιναν ραπίσματα, όταν Τον πότιζαν ξίδι και χολή, όταν χτυπούσαν το κεφάλι Του με το καλάμι και όταν Τον περιέφεραν εδώ κι εκεί τα αιμοβόρα σκυλιά; Και τι όταν Τον οδηγούσαν γυμνό στο Πάθος και όλοι οι μαθητές Του Τον είχαν εγκαταλείψει και ένας Τον πρόδωσε, άλλος πάλι Τον αρνήθηκε και οι άλλοι δραπέτευσαν και στεκόταν μόνος γυμνός ανάμεσα σε εκείνον τον όχλο; Γιατί η γιορτή ήταν εκείνη που τους είχε τότε συγκεντρώσει όλους. Και όταν Τον σταύρωσαν ως κακούργο ανάμεσα σε κακούργους και κρεμόταν άταφος και ούτε Τον κατέβασαν από τον σταυρό, μέχρι που κάποιος ζήτησε να Τον θάψει; Θυμήσου ότι ταφής δεν αξιώθηκε και ότι βαριά κατηγορία εξεστόμισαν εναντίον Του, ότι τάχα Τον έκλεψαν οι μαθητές Του και δεν αναστήθηκε [βλ. Ματθ.27,27-44 και 57-60. 28,11-15. Μάρκ. 14,66-72· 14,16-20 και 26-28].

      Θυμήσου επίσης και τους αποστόλους, οι οποίοι από παντού διώχνονταν και κρύβονταν μην μπορώντας να εμφανισθούν μέσα στις πόλεις. Θυμήσου ότι ο Πέτρος κρυβόταν στον Σίμωνα τον βυρσοδέψη [Πράξ. 9,43: «Ἐγένετο δὲ ἡμέρας ἱκανὰς μεῖναι αὐτὸν ἐν Ἰόππῃ παρά τινι Σίμωνι βυρσεῖ(:Ο Πέτρος μάλιστα έμεινε αρκετές ημέρες στην Ιόππη, στο σπίτι κάποιου Σίμωνος που ήταν βυρσοδέψης, δηλαδή επεξεργαστής δερμάτων)»] και ο Παύλος στη γυναίκα που ήταν έμπορος πορφυρών υφασμάτων, γιατί δεν είχαν θάρρος να προσφύγουν σε πλούσιους[Πράξ.16,14-15]. Όμως ύστερα όλα εξελίχθηκαν ομαλά γι’ αυτούς. Έτσι και τώρα να μη στενοχωρείσαι.

      Γιατί άκουσα κι εγώ για εκείνον τον φλύαρο Αρσάκιο, τον οποίο εγκατέστησε στον (πατριαρχικό) θρόνο η βασίλισσα [Η βασίλισσα Ευδοξία, μετά την δεύτερη εξορία του Ιερού Χρυσοστόμου το 404 μ. Χ. εγκατέστησε, όπως ο ίδιος γράφει, στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως τον Αρσάκιο, που ήταν υπέργηρος(άνω των 80 ετών). Κατά το διάστημα της πατριαρχείας του Αρσακίου, λόγω του γήρατος και του ήπιου χαρακτήρα του, οι εχθροί του  Ιερού Χρυσοστόμου έκαναν ανενόχλητοι πολλά εις βάρος των οπαδών του μεγάλου Πατρός], ότι πίεσε όλους τους αδελφούς που δεν ήθελαν να έχουν κοινωνία μαζί του. Μάλιστα πολλοί από αυτούς για μένα πέθαναν και στη φυλακή. Γιατί εκείνος ο προβατόσχημος λύκος, έχει βέβαια σχήμα επισκόπου, αλλά είναι μοιχός· γιατί όπως η γυναίκα χαρακτηρίζεται μοιχαλίδα όταν, ενώ ζει ο άνδρας της, συνάπτει σχέσεις με άλλον άνδρα, έτσι και αυτός είναι μοιχός, όχι σαρκικός, αλλά πνευματικός, διότι, ενώ εγώ ζω, μου άρπαξε τον θρόνο της Εκκλησίας.

     Και αυτά σου τα έγραψα από την Κουκουσό, όταν διέταξε η βασίλισσα να εξορισθώ. Πολλά, όμως, θλιβερά γεγονότα μου συνέβησαν στον δρόμο, αλλά εγώ δεν νοιάστηκα για τίποτε. Όταν, όμως, έφθασα προς την χώρα των Καππαδόκων και στην περιοχή του Ταύρου της Κιλικίας, με προϋπαντούσαν πολλές ομάδες ανδρών αγίων πατέρων, αλλά και πλήθη μοναχών και παρθένων, χύνοντας αστείρευτες πηγές δακρύων. Και έκλαιαν βλέποντάς με να πηγαίνω στην εξορία και έλεγαν μεταξύ τους: «Ήταν προτιμότερο να κρύψει ο ήλιος τις ακτίνες του, παρά να σιγήσει το στόμα του Ιωάννη». Αυτά με θορύβησαν και με στενοχώρησαν, επειδή έβλεπα όλους να κλαίνε για μένα. Για όλα τα άλλα, όσα μου συνέβηκαν, δεν νοιάστηκα καθόλου. Πάρα πολύ με περιποιήθηκε ο επίσκοπος της πόλεως και έδειξε πολλή αγάπη σε μένα, ώστε, αν ήταν δυνατό, θα μου παραχωρούσε ακόμα και τον θρόνο του, αν δεν φυλάγαμε τον κανόνα.

     Σε παρακαλώ, λοιπόν, και σε ικετεύω και πέφτω στα γόνατά σου, διώξε το πένθος της λύπης σου, μνημόνευέ με στις προσευχές σου στον Θεό, και παρακαλώ να μου γράφεις.

            

ΠΗΓΕΣ:

• https://greekdownloads3.wordpress.com/wpcontent/uploads/2014/08/epistula-ad-cyriacum.pdf
• Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα  έργα, Ἐπιστολαί, επιστολή ρκε΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1990, τόμος 38, σελίδες 231-243.

• Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
• Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.
• Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.
• Η Παλαιά Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας, Παναγιώτης Τρεμπέλας, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 1985.
• Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016.

Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης: Να βλέπουμε τον ασθενή σαν τον Χριστό. Αυτό βοηθάει, ειδικά τον ασθενή.

Ευριβιάδης Μπαϊραμίδης: «Οποιος άλλος έχει ανάγκη, πείτε του εδώ είμαι»

Λίνα Γιάνναρου

---

Πέτυχα την Ι. ακριβώς έξω από το Βοστάνειο Γενικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης. Η μαμά της είχε μόλις πάρει εξιτήριο. Οι δύο γυναίκες περπατούσαν αγκαζέ, μιλούσαν και γελούσαν. «Αποκλείεται κάποιος να πιστέψει ότι αυτή η γυναίκα υπεβλήθη σε επέμβαση στο κεφάλι λίγες ημέρες πριν! Κι εγώ αν δεν είχα δει την ουλή δεν θα το πίστευα», έλεγε με φανερό ενθουσιασμό – και ανακούφιση. Η αλήθεια είναι ότι ούτε ο πιο αισιόδοξος δεν θα μπορούσε να προβλέψει ένα τέτοιο happy end σε αυτήν την περιπέτεια. Ούτε ότι ως μουσουλμάνοι της Ξάνθης θα έβρισκαν έναν (χριστιανό) φύλακα άγγελο.

Η διάγνωση

Η 55χρονη γυναίκα υπέφερε από πονοκεφάλους από μικρή ηλικία, αλλά διαγνώστηκε με ένα μικρό ανεύρυσμα μόλις το 2020. «Επειδή όμως τότε ο μπαμπάς μου έδινε μάχη με τον καρκίνο, ο γιατρός έτρεχε μαζί του και το άφησε». Ο μπαμπάς έφυγε και οι πονοκέφαλοι συνεχίζονταν. Οι νέες εξετάσεις έδειξαν τριπλό ανεύρυσμα. «Ο γιατρός μάς είπε ότι κακώς το άφησε και ότι το μεγαλύτερο από τα τρία πρέπει να χειρουργηθεί άμεσα», λέει η Ι. Τους παρέπεμψε σε αγγειολόγο σε μεγάλο νοσοκομείο της Βόρειας Ελλάδας. «Τον πήραμε τηλέφωνο και είπε ότι πρέπει να γίνει αγγειογραφία, η οποία στα μεγάλα νοσοκομεία γίνεται αλλά καθυστερεί και στα ιδιωτικά κοστίζει 1.000 ευρώ». Εφόσον ήταν επείγον, έτρεξαν σε ιδιωτική μονάδα και έκαναν την εξέταση (τελικά κόστιζε 1.500 ευρώ). Βλέποντας τα αποτελέσματα ο γιατρός έκρινε ότι ήταν επείγουσα η κατάσταση, το ανεύρυσμα ήταν μεγάλο και η γυναίκα έπρεπε να χειρουργηθεί άμεσα. Ο ίδιος πρότεινε τον εμβολισμό. «Ωραία, λέμε, να χειρουργηθεί! “Δεν είναι τόσο απλό”, μας είπε. “Στα δημόσια νοσοκομεία ο ασθενής μπαίνει σε λίστα και τα χειρουργεία γίνονται κατά προτεραιότητα. Αν το κάνουμε έξω, θα σας βάλω μέσα σε 2-3 μέρες το πολύ”». Το αντίτιμο; Περί τις 20.000 ευρώ.

«Ούτε αν πουλούσαμε τα αυτοκίνητα όλης της οικογένειας δεν θα πιάναμε αυτό το ποσό», αναφέρει η Ι. «Του προτείναμε να μείνουμε στο νοσοκομείο και να δούμε πώς θα πάει. “Σε δύο χρόνια και αν”, μας είπε». Η Ι. έπιασε τα τηλέφωνα και τα e-mail. «Επικοινώνησα με όλους, υπουργεία, τους πάντες. Μου είπαν ότι δεν μπορούν να επέμβουν στις διαδικασίες και ότι, αν καθυστερήσει πολύ η επέμβαση, μπορούμε να χειρουργηθούμε εκτός και να πληρώσει το κράτος τα έξοδα». Αποφάσισαν να μην το διακινδυνεύσουν και να προσπαθήσουν να μαζέψουν τα χρήματα για να χειρουργηθεί σε ιδιωτικό νοσοκομείο. «Ο αδερφός μου είναι λαστιχάς. Μια μέρα στο μαγαζί έλεγε σε κάποιον ότι είμαστε στη διαδικασία συγκέντρωσης χρημάτων για τη μητέρα μας. Τότε έφτασε εκεί ένας φίλος του, που είναι παπάς στη Μυτιλήνη, με τη γυναίκα του. “Παλικάρι μου τι έχει η μάνα σας;”, τον ρωτάει η παπαδιά. Ανεύρυσμα στον εγκέφαλο, της απαντάει. Και χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση. “Εχουμε έναν γιατρό στο νησί που είναι πολύ καλός και χειρουργεί κατευθείαν”, λέει τότε ο παπάς». Του είπε ότι είναι πολύ καλός άνθρωπος. Κάποιοι τον λένε και «γιατρό των φτωχών».

Το μπαϊράμι

Η Ι. έστειλε μήνυμα στο τηλέφωνο που της έδωσε ο ιερέας. «Σκέφτηκα, σιγά, ολόκληρος νευροχειρουργός μην απαντήσει, αλλά σε δύο ώρες μού έγραψε να στείλω τις εξετάσεις και με ρώτησε αν μπορώ να ταξιδέψω σε τέσσερις ημέρες στη Λέσβο για να προχωρήσουμε». Η γυναίκα σκλαβώθηκε από την ανταπόκριση, αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. «Είχαμε το μπαϊράμι σε λίγες ημέρες και η μαμά μου ήθελε να το περάσει με τα εγγόνια της. “Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται”, έλεγε». Ο γιατρός Ευριβιάδης Μπαϊραμίδης της απάντησε με κατανόηση, αλλά δεν άφησε πολλά περιθώρια: «Δεν είναι να το καθυστερήσετε. Μετά το μπαϊράμι σας περιμένω». (Η σύμπτωση της ετυμολογικής συγγένειας με το όνομα του γιατρού δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη.)

Στο νοσοκομείο μπορεί να έχουμε ελλείψεις σε προσωπικό, αλλά υπάρχει φιλότιμο και, από πλευράς εξοπλισμού, είμαστε αρκετά καλά.

Τις επόμενες ημέρες η επικοινωνία συνεχίστηκε. «Μας έπαιρνε τακτικά, αφενός να ρωτήσει πώς είμαστε, αν έχουμε κανονίσει το ταξίδι, αν έχουμε κάπου να μείνουμε στο νησί και να μας καθησυχάσει ότι όλα θα πάνε καλά». Ολα πήγαν όντως καλά. «Η μαμά μου έμεινε μία ημέρα στη ΜΕΘ, βγήκε την επομένη και μιλούσε κανονικά και έτρωγε κανονικά. Οπως είπα, αν δεν έβλεπα την τεράστια τομή, δεν θα πίστευα ότι έχει κάνει τέτοιο χειρουργείο». Οταν ήρθε η ώρα να γυρίσουν στην Ξάνθη, ο Μπαϊραμίδης πήγε στο δωμάτιο να τους αποχαιρετήσει. «Τον είδα κι έβαλα τα κλάματα», θυμάται η Ι. «Μας είπε “στο καλό να πάτε και ακόμα και ξημερώματα μπορείς να με παίρνεις. Και όποιος άλλος έχει ανάγκη εκεί, πείτε του εδώ είμαι”».

Η «Κ» εντόπισε τον 50χρονο Ευριβιάδη Μπαϊραμίδη ένα βράδυ, την ώρα που ξαναπήγαινε στο νοσοκομείο. Το νοσοκομείο της Μυτιλήνης είναι ευτυχώς πολύ κοντά στο σπίτι του, οπότε του είναι εύκολο να πηγαινοέρχεται. Αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που παραμένει στο νησί, παρότι κατά καιρούς είχε προσκλήσεις από άλλα πιο μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης: η ποιότητα ζωής για τον ίδιο, τη γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά τους. Γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία στην Αθήνα και σπούδασε Ιατρική στο ΕΚΠΑ. Δεν ήθελε πάντα να γίνει νευροχειρουργός. «Ηθελα να ασχοληθώ με την έρευνα για φάρμακα για τον καρκίνο, όμως μια μέρα στο πρώτο έτος έγινε κάτι. Εγινε μπροστά μου ένα τροχαίο στο οποίο ένα φορτηγό παρέσυρε έναν διανομέα με μηχανάκι. Οταν είδα την εκροή εγκεφαλονωτιαίου υγρού από τη μύτη του παιδιού, μου γεννήθηκε η επιθυμία να δουλέψω σε μια μάχιμη θέση».

Αλληλοβοήθεια

Στη Λέσβο βρέθηκε το 2011 ως επικουρικός γιατρός. Του άρεσε, αν και τότε δεν υπήρχε καν νευροχειρουργική κλινική στο νοσοκομείο. Και με τη δική του συνδρομή σήμερα και υπάρχει και αποτελεί σημείο αναφοράς. Η σχέση του με το νησί εδραιώθηκε όταν γνώρισε τη γυναίκα του και έφτιαξαν την οικογένειά τους. «Στο νοσοκομείο μπορεί να έχουμε ελλείψεις σε προσωπικό –νοσηλευτικό κυρίως– αλλά υπάρχει φιλότιμο και από πλευράς εξοπλισμού είμαστε αρκετά καλά. Κυρίως λειτουργούμε ανθρώπινα. Γνωρίζει ο ένας τον άλλο εδώ, θέλουμε να αλληλοβοηθούμαστε». Τα λόγια του είναι βάλσαμο για τους ασθενείς που έχουν ταλαιπωρηθεί με άσκοπες αναμονές και «φακελάκια». «Αφού κάνουμε αυτή τη δουλειά –που είναι έρωτας για μένα– και από εκεί πηγάζει και η προσφορά στον συνάνθρωπο και, εφόσον μπορούμε να το κάνουμε δωρεάν, γιατί να αφήνουμε να ταλαιπωρείται κόσμος; Τίποτα μα τίποτα, ούτε το χρήμα ούτε η δόξα, δεν μπορεί να αντικαταστήσει το χαμόγελο του ασθενούς όταν βγαίνει υγιής από μια δύσκολη κατάσταση». Τονίζει ότι είναι λίγοι, ελάχιστοι, αυτοί που αμαυρώνουν την εικόνα των Ελλήνων γιατρών. «Το έμψυχο δυναμικό μας είναι πολύ καλό. Το ΕΣΥ λειτουργεί χάρη στους γιατρούς».

Δεν ζηλεύει κάτι από τα μεγάλα νοσοκομεία, εκτός από την πληθώρα των περιστατικών. «Επιδιώκω τις δύσκολες επεμβάσεις, γι’ αυτό άλλωστε μπήκα στη νευροχειρουργική. Εδώ, εκ των πραγμάτων, δεν έχουμε τη ροή που υπάρχει, για παράδειγμα, στην Αθήνα. Από την άλλη, αν έχεις λιγότερα περιστατικά τα χειρίζεσαι καλύτερα». Φέτος έκανε 300 χειρουργεία, όχι μόνο στον εγκέφαλο ασφαλώς, αλλά και στη σπονδυλική στήλη και σε περιφερειακά νεύρα.

Τον ρωτώ για τον χαρακτηρισμό «γιατρός των φτωχών» που του έχει αποδοθεί. «Ποιος ξέρει, ίσως γιατί βλέπω όλους τους ανθρώπους το ίδιο, είτε είναι πλούσιος είτε φτωχός, είναι για μένα το ίδιο. Προσπαθώ, όμως, στους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται να δώσω προτεραιότητα. Ο μπαμπάς μου ήταν οικοδόμος και, όταν πηγαίναμε στις υπηρεσίες, θυμάμαι τα βλέμματα. Αν ήσουν καλά ντυμένος, σου συμπεριφέρονταν αλλιώς, πιο ωραία». Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι τη σκέψη και την κοσμοθεωρία του ορίζει σε μεγάλο βαθμό και η πίστη του. Ωστόσο, δεν του αρέσει η αγιοποίησή του. «Προσπαθώ να είμαι δίκαιος, αλλά είμαι άνθρωπος με πάθη και ελαττώματα».

 καθημερινή

 

ΣΧΟΛΙΟ :Αν η «Καθημερινή» και ο συστημικός τύπος ήθελαν πραγματικά να τιμήσουν τον Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη, το ρεπορτάζ τους θα έπρεπε να ξεκινά με μια μεγάλη συγγνώμη.

Συγγνώμη από τους υγειονομικούς που λοιδορήθηκαν.

Συγγνώμη από τους ασθενείς που στερήθηκαν τους καλύτερους γιατρούς τους για 15 μήνες.

Συγγνώμη από την αλήθεια, που θυσιάστηκε στον βωμό της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Ο Δρ. Μπαϊραμίδης βλέπει τον Χριστό στον ασθενή.

Εμείς, όμως, βλέπουμε στον Μπαϊραμίδη τον άνθρωπο που δεν λύγισε όταν η εξουσία προσπάθησε να τον ισοπεδώσει.

Και αυτή η πλευρά της ιστορίας του είναι εξίσου ιερή με την ιατρική του προσφορά.

Όσο κι αν προσπαθούν να το αποσιωπήσουν, η ιστορία έγραψε. Ο γιατρός που σήμερα υμνείτε, είναι ο ίδιος που χθες διώκατε. Και αυτό δεν ξεχνιέται με ένα δακρύβρεχτο ρεπορτάζ.

Το 2019 θυμόντουσαν τα πάντα. Το 2027 ελπίζουν να τα ξεχάσαμε εμείς

"Μια μέρα σαν αυτή που ξημερώνει 12 Ιουνίου του 1958 η σφαγή των Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι από τους Τουρκοκύπριους με τις ευλογίες των Βρετανών"

  

 Οι οκτώ δολοφονηθέντες από Τούρκους εξτρεμιστές. Ανάμεσά τους και δύο αδέλφια, ο Χριστόδουλος και ο Πέτρος Σταύρου.

Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης

Πέμπτη 12 Ιουνίου 1958,την ημέρα εκείνη διαπράχθηκε ένα από τα φρικιαστικότερα εγκλήματα στο πολύπαθο της Αφροδίτης. Ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από την "αγγλο-τουρκική συμμαχία" και με θύματα οκτώ Κοντεμενιώτες που σφαγιάστηκαν σαν αρνιά από τους Τουρκοκύπριους του Κιόνελι

Μια ημέρα πόνου. Μια ημέρα ντροπής για την αποικιοκρατία των Βρετανών. Μια ημέρα που έγραψε με αίμα μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης κυπριακής ιστορίας.Το καλοκαίρι του 1958 η Κύπρος βρισκόταν στην πιο ταραγμένη περίοδο του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Η βρετανική αποικιακή διοίκηση έβλεπε τον έλεγχο του νησιού να κλονίζεται, ενώ οι σχέσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων οδηγούνταν σε επικίνδυνη όξυνση. Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, η ύπουλη περιβόητη πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» που καταγγέλλουν πολλοί ιστορικοί και μελετητές για τη βρετανική διοίκηση άφηνε βαθιά τραύματα στην κυπριακή κοινωνία.

Το μεσημέρι της 12ης Ιουνίου έφθασε στον Κοντεμένο η πληροφορία ότι οι Ελληνοκύπριοι της Σκυλλούρας κινδύνευαν και χρειάζονταν βοήθεια. Περίπου σαράντα κάτοικοι του χωριού, κυρίως νέοι άνθρωποι, έσπευσαν να βοηθήσουν.

Δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους.

Αναχαιτίστηκαν από βρετανικές δυνάμεις ασφαλείας, συνελήφθησαν, ανακρίθηκαν και κρατήθηκαν για ώρες. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζώντων, ενώ οι ίδιοι ζητούσαν να επιστρέψουν στον Κοντεμένο, οδηγήθηκαν σαν τα πρόβατα στην σφαγή,τελικά προς την περιοχή του Κιόνελι, ενός τουρκοκυπριακού χωριού που εκείνες τις ημέρες βρισκόταν σε αναβρασμό.

Εκεί ακολούθησε η τραγωδία.

Ένοπλοι Τουρκοκύπριοι επιτέθηκαν στην ομάδα των Κοντεμενιωτών. Μέσα στον πανικό και την αιματοχυσία, οκτώ άνθρωποι δολοφονήθηκαν με ιδιαίτερα βίαιο τρόπο.

Χριστόδουλος Σταύρου, 34 ετών.

Πέτρος Σταύρου, 21 ετών.

Ιωάννης Σταύρου, 31 ετών.

Γεώργιος Σταύρου, 17 ετών.

Χαράλαμπος Σταύρου, 34 ετών.

Ευριπίδης Κυριάκου, 24 ετών.

Κώστας Μουρρής, 34 ετών.

Σωτήρης Χατζηβασίλη, 17 ετών.

Οκτώ ονόματα που χαράχθηκαν για πάντα στη μνήμη της Κύπρου.Το έγκλημα συγκλόνισε ολόκληρο το νησί.

Ακόμη μεγαλύτερη όμως ήταν η οργή που προκάλεσαν οι καταγγελίες των επιζώντων. Οι μαρτυρίες τους υποστήριζαν ότι οι βρετανικές δυνάμεις όχι μόνο απέτυχαν να προστατεύσουν τους Κοντεμενιώτες, αλλά με τις ενέργειες και τους χειρισμούς τους συνέβαλαν καθοριστικά στη δημιουργία των συνθηκών που οδήγησαν στην ενέδρα.Οι καταγγελίες αυτές σημάδεψαν τη συλλογική μνήμη της κυπριακής κοινωνίας και τροφοδότησαν για δεκαετίες τα ερωτήματα γύρω από τον ρόλο της αποικιακής διοίκησης εκείνης της ημέρας.Εννέα Τουρκοκύπριοι συνελήφθησαν ως ύποπτοι. Ωστόσο, η στημένη δικαστική διαδικασία που ακολούθησε κατέληξε σε αθωωτική απόφαση. Για τις οικογένειες των θυμάτων, αλλά και για πολλούς Κυπρίους, η απόφαση αυτή άφησε μια βαθιά αίσθηση αδικίας που δεν έσβησε ποτέ.

Εξήντα οκτώ χρόνια μετά, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.

Ποιος προστάτευσε τους δολοφόνους;

Ποιος απέτυχε να προστατεύσει τα θύματα;

Ποιος γνώριζε και δεν απέτρεψε την τραγωδία;

Η ιστορία εξακολουθεί να αναζητά τις απαντήσεις.Όμως ένα πράγμα είναι βέβαιο.

Οι οκτώ Κοντεμενιώτες δεν ήταν αριθμοί σε μια στατιστική. Ήταν άνθρωποι. Ήταν γιοι, αδέλφια, σύζυγοι, πατέρες. Ήταν παιδιά της Κύπρου που βρέθηκαν στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή, μέσα στη δίνη μιας εποχής που γέννησε μίσος, αίμα και ανείπωτες τραγωδίες.Καθώς ξημερώνει η 12η Ιουνίου, η σκέψη μας επιστρέφει στον Κοντεμένο και στο Κιόνελι.Επιστρέφει σε εκείνα τα χωράφια όπου η ανθρώπινη ζωή συνάντησε τη βαρβαρότητα.Επιστρέφει στους οκτώ νεκρούς που ζητούν όχι εκδίκηση, αλλά μνήμη.

Γιατί οι λαοί που θυμούνται τους νεκρούς τους τιμούν την ιστορία τους και οι λαοί που αναζητούν την αλήθεια τιμούν το μέλλον τους.

Αιωνία η μνήμη των οκτώ Κοντεμενιωτών.

Αθάνατοι!!!

ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ;

Ο Bora Markovic είναι αυτός ο νέος άνθρωπος που βλέπετε εδώ. Έχει γυρίσει ολόκληρη την Κύπρο. Έχει πάει σε μέρη που εμείς οι Κύπριοι δεν έχουμε ιδέα ότι υπάρχουν σε αυτό το νησί. Έχει βιντεογραφήσει αυτά τα μέρη και τα προβάλλει με τόση ζέση, με τόση αγάπη που λες αυτός είναι παραπάνω από Κύπριος. Παρόλα αυτά ...

 

Στο μεταξύ, κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, σε παρακαλώ πολύ, λύσε αυτό το θέμα ΤΩΡΑ. Μπορείς. Αν θέλεις να το λύσεις, ΜΠΟΡΕΙΣ! Διότι αν πεις ότι δεν μπορείς, αμφιβάλλω αν μπορείς να λύσεις οποιοδήποτε άλλο θέμα.

Μην του δώσετε του ανθρώπου το διαβατήριο του Jho Low ή κανενός άλλου από αυτούς, που είναι πανάκριβο διαβατήριο. Δώστε του, ρε παιδί μου, ένα απλό διαβατήριο, όπως αυτά που έχουμε εμείς οι απλοί πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν καταργούν τα μετρητά. Καταργούν την ελευθερία.

Δεν καταργούν τα μετρητά. Καταργούν την ελευθερία.

Από το πλαστικό χρήμα στο ψηφιακό ευρώ και στον πλήρη οικονομικό έλεγχο του πολίτη

 

Γράφει ο ΄Γεωργιος Αποστολακης

Η πρόσφατη είδηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρεί στην καθιέρωση ενιαίου ορίου 10.000 ευρώ για πληρωμές με μετρητά από το 2027 παρουσιάζεται ως ένα ακόμη μέτρο για την καταπολέμηση του ξεπλύματος χρήματος και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας. Πράγματι, η νέα ευρωπαϊκή νομοθεσία προβλέπει ότι συναλλαγές άνω των 10.000 ευρώ θα πρέπει να γίνονται με ιχνηλάσιμα μέσα πληρωμής. Να σημειωθεί ότι η ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν εμποδίζει τα κράτη-μέλη να θεσπίζουν χαμηλότερα όρια και στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη έβαλε το όριο στα 500 ευρώ.

 

Το ερώτημα όμως είναι άλλο:

Πρόκειται πράγματι για ένα απλό τεχνικό μέτρο κατά της παρανομίας ή για ένα ακόμη βήμα προς μια κοινωνία όπου κάθε οικονομική πράξη θα παρακολουθείται, θα καταγράφεται και τελικά θα ελέγχεται;

Από τα μετρητά στο πλαστικό χρήμα και από εκεί στο ψηφιακό ευρώ

Η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει μια σταθερή κατεύθυνση.

Πρώτα ενθαρρύνθηκε η χρήση καρτών. Στη συνέχεια οι ηλεκτρονικές συναλλαγές συνδέθηκαν με φορολογικά κίνητρα και υποχρεώσεις. Κατόπιν άρχισαν οι περιορισμοί στα μετρητά.

Τώρα θεσπίζονται πανευρωπαϊκά ανώτατα όρια. Και ήδη συζητείται η επόμενη φάση: το ψηφιακό ευρώ και οι κεντρικά ελεγχόμενες ψηφιακές πληρωμές. 

 

Κάθε βήμα παρουσιάζεται ως μικρό και αθώο.

Το συνολικό αποτέλεσμα όμως είναι η σταδιακή μεταφορά ολόκληρης της οικονομικής ζωής των πολιτών σε ένα πλήρως καταγεγραμμένο ψηφιακό περιβάλλον.

 

Τα μετρητά είναι ελευθερία

Τα μετρητά δεν είναι απλώς ένας τρόπος πληρωμής. Είναι η μοναδική μορφή χρήματος που επιτρέπει στον πολίτη να πραγματοποιεί νόμιμες συναλλαγές χωρίς τη διαμεσολάβηση τραπεζών, εταιρειών πληρωμών, ψηφιακών πλατφορμών ή κρατικών βάσεων δεδομένων.

Όταν πληρώνω με μετρητά: Δεν απαιτείται ηλεκτρονική έγκριση. Δεν δημιουργείται ψηφιακό αποτύπωμα. Δεν εξαρτώμαι από την καλή λειτουργία κάποιου δικτύου. Δεν χρειάζομαι άδεια τρίτων για να διαθέσω την περιουσία μου.

Τα μετρητά αποτελούν συνεπώς πρακτική έκφραση της προσωπικής και οικονομικής ελευθερίας.

 

Τι προστατεύει πραγματικά το Σύνταγμα

Το ελληνικό Σύνταγμα δεν αναφέρει ρητά τη λέξη «μετρητά». Προστατεύει όμως την ανθρώπινη αξία, την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, την οικονομική ελευθερία, την ιδιοκτησία και την περιουσία του πολίτη.

Η περιουσία δεν είναι απλώς το ποσό που διαθέτει κάποιος. Είναι και ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να τη χρησιμοποιεί. Αν ένας πολίτης εξαναγκάζεται να χρησιμοποιεί αποκλειστικά ψηφιακά μέσα πληρωμής, τότε η άσκηση της περιουσιακής του ελευθερίας εξαρτάται πλέον από τρίτους: τράπεζες, παρόχους πληρωμών, κρατικά συστήματα και τεχνολογικές υποδομές.

Υπό αυτή την έννοια, το δικαίωμα χρήσης μετρητών δεν είναι πολυτέλεια. Αποτελεί ουσιώδη πλευρά της προσωπικής και οικονομικής αυτονομίας του ανθρώπου.

 

Η Ελβετία έστειλε ένα διαφορετικό μήνυμα

Ενώ η Ευρώπη κινείται προς τον περιορισμό των μετρητών, οι Ελβετοί πολίτες ακολούθησαν διαφορετική πορεία. Στις 8 Μαρτίου 2026 ενέκριναν με δημοψήφισμα συνταγματική κατοχύρωση της διαθεσιμότητας και προστασίας των μετρητών, αναγνωρίζοντας ότι η φυσική μορφή χρήματος πρέπει να παραμείνει εγγυημένη για τις επόμενες γενιές.

Η επιλογή αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία διότι δεν προέρχεται από κάποια περιθωριακή χώρα. Προέρχεται από την Ελβετία. Από μια χώρα που αποτελεί ιστορικά ένα από τα σημαντικότερα διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα του κόσμου.

Αν ακόμη και οι Ελβετοί θεωρούν αναγκαία τη συνταγματική προστασία των μετρητών, τότε ίσως το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό όσο παρουσιάζεται.

 

Το επιχείρημα του «ξεπλύματος» δεν αρκεί

Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη αντιμετώπισης του οργανωμένου εγκλήματος. Το ερώτημα είναι αν ο περιορισμός των ελευθεριών εκατοντάδων εκατομμυρίων νομοταγών πολιτών αποτελεί αναγκαίο μέσο γι' αυτόν τον σκοπό.

Η πραγματικότητα δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος του διεθνούς ξεπλύματος χρήματος πραγματοποιείται μέσω offshore εταιρειών, τραπεζικών λογαριασμών, πολύπλοκων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, διεθνών δικτύων μεταφοράς κεφαλαίων.

Όχι μέσω του συνταξιούχου που πληρώνει σε μετρητά. Όχι μέσω του μικρού επαγγελματία. Όχι μέσω της οικογένειας που θέλει να διατηρεί ένα μέρος των χρημάτων της εκτός τραπεζικού συστήματος.

Η καταπολέμηση της εγκληματικότητας θα μπορούσε να επιτευχθεί με πολύ πιο στοχευμένους ελέγχους στα πραγματικά κυκλώματα οικονομικού εγκλήματος χωρίς να περιορίζεται η ελευθερία ολόκληρης της κοινωνίας.

 

Γιατί τα μετρητά θα γίνουν ακόμη πιο σημαντικά

Οι τελευταίες δεκαετίες μας δίδαξαν ότι κανένα ψηφιακό σύστημα δεν είναι άτρωτο. Κυβερνοεπιθέσεις. Τεχνικές βλάβες. Διακοπές ηλεκτρικής ενέργειας. Καταρρεύσεις δικτύων.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα μετρητά παραμένουν το μοναδικό μέσο συναλλαγής που λειτουργεί ανεξάρτητα από τεχνολογικές υποδομές. Η ύπαρξή τους αποτελεί ζήτημα όχι μόνο ελευθερίας αλλά και κοινωνικής ανθεκτικότητας.

 

Το πραγματικό διακύβευμα

Η συζήτηση για τα μετρητά δεν αφορά το παρελθόν. Αφορά το μέλλον. Αφορά το αν ο άνθρωπος θα διατηρήσει τη δυνατότητα να συμμετέχει στην οικονομική ζωή χωρίς να είναι υποχρεωτικά συνδεδεμένος με ένα ολοκληρωμένο σύστημα ψηφιακής ταυτοποίησης και καταγραφής.

Το δίλημμα δεν είναι «μετρητά ή κάρτα». Το πραγματικό δίλημμα είναι: Θα συνεχίσει ο πολίτης να έχει δικαίωμα επιλογής ή θα υποχρεωθεί σταδιακά να ζει αποκλειστικά μέσα σε ένα ψηφιακά ελεγχόμενο οικονομικό περιβάλλον;

 

Η Ελβετία έδωσε ήδη τη δική της απάντηση.

Το ερώτημα είναι αν οι λαοί της Ευρώπης θα θελήσουν να δώσουν και τη δική τους

🚫 Οριστική ακύρωση του σχεδίου "ΕΥΡΥΤΟΣ" 🌊 Τα νερά της Ευρυτανίας δεν είναι εμπόρευμα!

 

Το σχέδιο «Εύρυτος» δεν είναι έργο προστασίας της Ευρυτανίας.

Είναι το σχέδιο της καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος στην Ευρυτανία.

Προβλέπει εκτροπή νερών από τον Κρικελλιώτη και τον Καρπενησιώτη προς τον Εύηνο. Δηλαδή νερά που ανήκουν στη φυσική λεκάνη, στα οικοσυστήματα, στα χωριά και στην οικονομία του τόπου, βαφτίζονται διαθέσιμα και μεταφέρονται αλλού.

Η λέξη που χρησιμοποιούν είναι «πλεόνασμα».

Μόνο που στην Ευρυτανία το νερό δεν περισσεύει.

Ούτε περιμένει σε κάποια αποθήκη για να το παραλάβει ο επόμενος εργολάβος.

Αυτό που παρουσιάζεται ως λύση για την Αττική, σημαίνει αφαίρεση πόρου από έναν ορεινό νομό που ήδη παλεύει με εγκατάλειψη, ελλείψεις υποδομών και περιβαλλοντική πίεση.

Αν το πρόβλημα είναι η λειψυδρία, υπάρχουν πρώτα οι αυτονόητες λύσεις: επισκευές δικτύων, μείωση απωλειών, στεγανοποιήσεις, σωστή διαχείριση, επαναχρησιμοποίηση νερού, αντιπλημμυρική προστασία.

Αλλά αυτά δεν φτιάχνουν αφήγημα μισού δισεκατομμυρίου.

Και γι’ αυτό η τοπική κοινωνία αντιδρά.

Δεν ζητά αντισταθμιστικά.

Δεν ζητά καλύτερη τιμή.

Δεν διαπραγματεύεται την αφαίρεση του νερού της.

Ζητά οριστική ακύρωση.

Γιατί το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται παντού.

Στα ποτάμια, με την εκτροπή.

Στη λίμνη Κρεμαστών, με σχέδια βιομηχανικής αξιοποίησης.

Στα Άγραφα, με παρεμβάσεις που βαφτίζονται πράσινες.

Στον Πούντο της Γρανίτσας, με την προσπάθεια να περάσει το πόσιμο νερό στη λογική της εμπορίας.

Δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.

Είναι η ίδια πολιτική: ορεινοί τόποι να αντιμετωπίζονται σαν αποθέματα προς χρήση από αλλού.

Όταν παίρνεις νερό από έναν τόπο, δεν αφαιρείς απλώς μια ποσότητα υγρού στοιχείου.

Επηρεάζεις τα ποτάμια, τα οικοσυστήματα, την τοπική οικονομία και τις δυνατότητες του τόπου να αναπτυχθεί και να κρατήσει τον πληθυσμό του.

Το νερό της Ευρυτανίας δεν είναι εμπόρευμα.

Δεν είναι αντικείμενο παζαριού.

Οριστική ακύρωση του σχεδίου «Εύρυτος»

«Η μαζική προσέλευση των Αμερικάνων στην Ορθοδοξία»

 ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Πρωτοπρεσβύτερος Πέτρος Χίρς - Δρ. Δογματικής ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: Χαράλαμπος Ἂνδραλης - Νομικός, Συγγραφέας.

Ο γιδοβοσκός.

 

ΠαπαΗλίας Υφαντής

Ήταν, περίπου σύγχρονος του Ομήρου και του Ησιόδου. Κι όταν εκείνοι εξυμνούσαν στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια τα κατορθώματα των ηρώων ή αναφέρονταν στα  Έργα και τις  Ημέρες των καθημερινών ανθρώπων , εκείνος ασχολήθηκε με το κοινωνικό πρόβλημα.  

Ασφαλώς δεν ήταν οπαδός του Μαρξ, αφού έζησε 26 αιώνες πριν απ’ αυτόν. Και βέβαια δεν είχε σπουδάσει σε πανεπιστήμια ούτε διαβάσει βιβλία επαναστατικού και ανατρεπτικού περιεχομένου. Ήταν ο προφήτης Αμώς (+15 Ιουνίου) , που δεν ήταν τίποτε περισσότερο από γιδοβοσκός. Διέθετε όμως πύρινη ευλάβεια, οξεία παρατηρητικότητα και ζούσε στον παλμό των γεγονότων της εποχής του:

Έβλεπε από το ένα μέρος τα μεγαλοπρεπή παλάτια των πλουσίων κι από το άλλο τις άθλιες τρώγλες και τις σπηλιές των φτωχών. Από κει την πολυτέλεια και την ασωτία κι από δω την πείνα και τη δυστυχία. Την κακοποιό δύναμη των ισχυρών και τους στεναγμούς των θυμάτων τους…

Η απάντηση στις διαμαρτυρίες και την αγανάκτηση των φτωχών ήταν εκ μέρους της άρχουσας αναρχίας περισσότερη καταπίεση και εκμετάλλευση σε βάρος τους. Και βέβαια δεν υπήρχε κανένας, για να δώσει λύση στο αδιέξοδο. Γιατί όσο ψηλότερα στην κλίμακα της κοινωνικής ιεραρχίας ανέβαινε κανείς, τόσο μεγαλύτερη εξαχρείωση συναντούσε. Με μπροστάρη πάντοτε στο παλάτι. Και η θρησκεία να είναι τίποτε περισσότερο από έναν αποστεωμένο οργανισμό νεκρών εξωτερικών τύπων και τελετουργικών διατάξεων.

Αλλά, όταν συμβαίνει να μη βρίσκει ο άνθρωπος γύρω του λύσεις και απαντήσεις, τότε αναγκάζεται να κάνει την κατακόρυφη κίνηση προς το Θεό. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις η απάντηση του Θεού συνίσταται στο «τάδε λέγει Κύριος». Που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις και υπεκφυγές:

«Το λιοντάρι βρυχιέται και ποιος δε φοβάται; Ο Θεός διατάσσει και ποιος τολμάει να μην προφητεύει»; Και πάνω σ’ αυτή τη βάση ο Αμώς, χτυπάει κατευθείαν στο στόχο του:

«Ο Θεός, λέει, όλα μπορεί να τα συγχωρήσει, εκτός απ’ την καταδυνάστευση των φτωχών: «Για τρεις και τέσσερις αμαρτίες δεν θα σας τιμωρήσω. Αλλά επειδή πουλάτε για χρήματα το δίκιο και συντρίβετε το κεφάλι των φτωχών, θα σας κάμω να τρέμετε, όπως τα’ άχυρα πάνω στην άμαξα»!

Και για τις γυναίκες, που υποκινούσαν τους άντρες τους να λεηλατούν και να καταληστεύουν το λαό, για να καλοντύνονται και να καλοπερνούν, χρησιμοποιεί ωμές εκφράσεις: «Γελάδες της Βασάν, λέει, που υποκινείτε τους άντρες σας να καταπιέζουν και καταθλίβουν τους φτωχούς, θα ’ρθει στιγμή, που γυμνές και με βουκέντρες θα σας διώξουν απ’ τα σπίτια σας…»!

Και βέβαια δεν έχει καλά λόγια για τους βασιλιάδες: «Δεν αγαπάτε το δίκιο, τους λέει, κι ολοένα και περισσότερο καταδυναστεύετε και καταπιέζετε το λαό. Γι’ αυτό θα χάσετε τη δύναμή σας και τα ανάκτορά σας θα λεηλατηθούν…»!

 Και για τους λειτουργούς της δικαιοσύνης δεν έχει να πει καλύτερα λόγια: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που πληρώνονται, για να διαπράττουν το εξωφρενικότερο έγκλημα: Να μεταβάλουν το δίκαιο σε δηλητήριο, για να καταπιέζουν το λαό»!

Και ασφαλώς δεν προσπερνάει τη θρησκεία. Για τον Αμώς θρησκεία, χωρίς ηθική δεν υπάρχει. Αλλά ούτε και ηθική, χωρίς δικαιοσύνη: «Μισώ και απορρίπτω τις γιορτές σας, λέει για λογαριασμό του Θεού, και δεν μπορώ να δεχτώ τα πανηγύρια σας και τα ολοκαυτώματά σας και τις προσφορές και τις θυσίες σας. Μακριά από μένα ο θόρυβος της ψαλμωδίας σας και ο ήχος της λύρας σας. Το δίκιο θέλω να αναβλύζει σαν νερό και η δικαιοσύνη να γίνεται αστείρευτο ποτάμι…»!

Και βέβαια δεν ήταν στις δυνατότητες του προφήτη να κάμει κάποια κοινωνική επανάσταση. Το μόνο, που μπορούσε να κάνει ήταν να προαναγγείλει τις συνέπειες της υπερβάλλουσας αδικίας τους. Και αυτές δεν μπορεί να είναι άλλες απ’ την καταστροφή:

«Αλίμονο σ’ αυτούς, που θέλουν να ιδούν την ημέρα της καταστροφής. «Σκοτάδι θα είναι και όχι φως. Κανένας δεν θα μπορεί να σωθεί. Θα φεύγει απ’ το λιοντάρι και θα τον κατασπαράζει η αρκούδα. Θα κρύβεται απ’ την αρκούδα και στην κρυψώνα του θα τον δαγκώνει το φίδι. Και δεν θα υπάρχει κανένας τόπος καταφυγής. Ούτε ακόμη ο ουρανός ή τα βάθη της θάλασσας. Ιδιαίτερα για κείνους, που καυχιούνται και λένε: «‘Εμάς δεν θα μας βρει καμιά καταστροφή…»! Κι επειδή αυτά δεν άντεχαν να τ’ ακούνε, τον καταδίωξαν. Όπως γίνεται πάντα…

Συμπερασματικά: Για τον Αμώς η θρησκεία δεν είναι νεκροί τύποι και μαγικές τελετουργικές διατάξεις. Είναι τρόπος ζωής. Είναι εκτός από πνευματικό έργο και κοινωνικό αγώνισμα. Για περισσότερη δικαιοσύνη. Για έναν κόσμο με λιγότερο πόνο και περισσότερη ευτυχία. Αυτό που οι έχοντες και οι κατέχοντες θεωρούν αποκλειστικό δικαίωμά τους. Αλλά που ο προφήτης βέβαια το θεωρεί δικαίωμα όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων.

Βέβαια οι τωρινοί κλέφτες και εφιάλτες θα πουν ότι κάτι τέτοια λένε οι γιδάρηδες, οι ψεκασμένοι, οι ακροδεξιοί, κλπ. Αλλά να που τα ίδια ακριβώς λέει κι ο τσοπάνης του σύμπαντος, ο «καλός ποιμένας». Που βέβαια, «επειδή» έλεγε τέτοια παράνομα και απαγορευμένα, «δια ταύτα» φρόντισαν οι νομιμόφρονες κακούργοι να τον σταυρώσουν. Για να του δώσουν να καταλάβει ότι η άρχουσα αναρχία δεν «θύει και απολύει» μόνο τα πρόβατα, αλλά και τους καλούς τσοπάνηδες. Όπως πάντα…

Άμποτε να ’χαμε κι εμείς κάποιους κυβερνήτες και δικαστές και αρχιερείς σαν το γιδοβοσκό Αμώς. Αντί των παραμορφωμένων στα σιωνιστικά και ναζιστικά χαλκεία  της Μπίλντεμπεργκ και της Νέας Τάξης φρικωδών καθαρμάτων.…