Υπάρχουν πολλοί προβληματικοί άνθρωποι σήμερα και δεν είναι εύκολο να τους ηρεμήσεις.

«Υπάρχουν πολλοί προβληματικοί άνθρωποι σήμερα και δεν είναι εύκολο να τους ηρεμήσεις. Σε αυτό βρίσκεται η σοφία του πνευματικού πατέρα, του ποιμένα των ψυχών. Υπάρχουν εκείνοι που έχουν λίγη σοφία στο μυαλό τους, αλλά είναι περήφανοι στην καρδιά τους. Άλλοι δεν έχουν τίποτα στο κεφάλι τους, αλλά νομίζουν ότι έχουν κάτι και είναι περήφανοι μάταια. Οι περισσότεροι είναι πνευματικά άρρωστοι λόγω της υπερηφάνειας και συχνά εργάζονται μάταια προσπαθώντας να τους θεραπεύσουν και να τους βγάλουν από την εμμονή τους μαζί τους. Εγώ, που δεν έχω σχεδόν τίποτα - πώς μπορώ να διδάξω αυτούς τους ανθρώπους;»

Άγιος Παΐσιος της Σίχλα

1987 Συνέντευξη με τον Πατέρα Ιωαννίκιε (Μπαλάν)

Πρωτοπρεσβύτερος Αναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος_Ένας Ορθόδοξος πάπας που δεν αντέχετε από το στομάχι της εκοσμικευμένης Δεσποτοκρατίας

Γεφύρι Πορτίτσας,Σπήλαιο Γρεβενών !

 

Ιερώνυμος Λαρίσης, ο λαϊκιστής της «τρύπιας τσέπης».

Γράφει ο Μέτοικος

Με αίσθηση της «αναξιότητάς του», ο Επίσκοπος Λαρίσης Ιερώνυμος που, για να «διακονήσει τον Χριστό και την Εκκλησία Του» θυσίασε «ενσυνείδητα την καριέρα του», υπερασπίστηκε με τον αρχιερατικό λαϊκισμό της «τρύπιας τσέπης» την απόφαση της κυβέρνησης να ικανοποιήσει «το αίτημα της Ιεραρχίας εν συνόλω (Κυρ. Μητσοτάκης)» για αύξηση των μηνιαίων αποδοχών «Ἐν καιρῷ πενίας καί στερήσεων, ἀνυψώσεως τοῦ τιμαρίθμου τῶν πάντων, χαμηλῶν μισθῶν καί συντάξεων κ.τ.τ. (Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ)».

Η αλήθεια είναι ότι, ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος, πριν «ενδώσει στον πειρασμό του σχολιασμού» της «εὐνοϊκής μεταχείρισις τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Σώματος ὑπό τῆς Πολιτείας (Κυθήρων Σεραφείμ)» «προσευχήθηκε να μην πέσει στην παγίδα του λαϊκισμού», την οποία, όμως, «θα έπρεπε αμέσως να διακρίνει ότι [του] έστησε… η τόσο παρορμητική των λέξεων προσφορά (Δημουλά)».

Πάντως, θα ήταν εξόφθαλμη η αδικία εάν κάποιος υποστήριζε ότι, οι υψηλόβαθμοι «θρησκευτικοί υπάλληλοι του κράτους [που] διαβαθμίζονται [σε] ογδόντα δύο (82) «μητροπολίτες» και επιλέγονται, κατά τον κάποτε οφικιάλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Χρήστο Γιανναρά «Μόνο με παρασκήνιο – η ψηφοφορία είναι μυστική, οι εκλέκτορες δεν αιτιολογούν την ψήφο τους. Πρόκειται για το απόλυτο της αυθαιρεσίας», λειτουργούν όλοι τους «μέ οἰκονομίστικα προτάγματα, κάποιοι [ενεργούν, όπως π.χ. ο Κυθήρων και Αντικυθήρων Σεραφείμ] μέ ὅρους εὐθύνης καί αἴσθησης καθήκοντος, ὄχι γιατί [τους] τό ἐπιβάλλουν κάποιοι ἄνθρωποι, ἀλλά γιατί ὑπάρχει φόβος (=σεβασμός) Θεοῦ».

Εάν, υποστηρίζει ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος: «τό οἰκονομικό ἦταν τό κύριο μέλημά μας, πολύ ἁπλά δέν θά γινόμαστε Ἀρχιερεῖς [διότι] «Οἰκονομικά δέν ἀξίζει τόν κόπο… Ἡ πλειοψηφία τῶν Μητροπολιτῶν εἶχε ἐναλλακτικές ἐπαγγελματικῆς ἀποκατάστασης, χωρίς τίς τόσες εὐθύνες καί ὑποχρεώσεις ἑνός Ἐπισκόπου»(!)

Ποια, όμως, «επαγγελματική αποκατάσταση» θα εξασφάλιζε στους Επισκόπους αυτό το ασκητικό παρουσιαστικό που θυμίζει τους αββάδες της ερήμου και, γεννά τον αυθόρμητο σεβασμό;

Ποιο, τέλος πάντων, επάγγελμα που ενσυνείδητα απεμπόλησε ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος θα τον έντυνε με «ακέραιη τη στολή τού άλλοτε απόλυτου μονάρχη της «οικουμένης»: Σάκο αυτοκρατορικό και μανδύα με «ουρά», μίτρα και σκήπτρο επίσης του «άρχοντος και δεσπότου βασιλέως», με τον διάκονο να του κρατάει την «ουρά (Γιανναράς)»;

Σε ποιο επάγγελμα «άγιε» Λαρίσης Ιερώνυμε, η «επισκοπική θέλησή» σου θα ήταν νόμος;

Εάν έγινε αρχιερεύς του Υψίστου, τούτο το έπραξε ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος για «νά διακονήσει τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του, ἔχοντας ταυτόχρονα αἴσθηση τῆς ἀναξιότητάς [του]»  και, όχι, για να μεταμορφωθεί  «από σερνάμενη κάμπια σε χρυσοστολισμένη πεταλούδα. [Και από] ασήμαντο, καλογεροφορεμένο «παπαδάκι» … ακαριαία σε πρίγκιπα, … αφέντη, δεσπότη, … σεβασμιότατο [που], όλοι γονατίζουν μπροστά του και τον προσκυνούν», όπως υποστηρίζει για κάποιους επισκόπους ο Χρήστος Γιανναράς.

Διατείνεται ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος και, περηφανεύεται γιαυτό, πως έχει «τρύπιες τσέπες» στο ζωστικό του και, πιθανότατα, δεν «αναπαύεται ως οικοδεσπότης [σε] επισκοπική έπαυλη… με κήπο, ανθοκομική ποικιλία, υπηρετικό προσωπικό, ένα ή και «στόλο» αυτοκινήτων, με οδηγό ή οδηγούς, μάγειρα, οικονόμο», όπως και πάλι άδικα καταλογίζει σε ορισμένους επισκόπους  ο «άνθρωπος της εκκλησίας» και, κάποτε, του π.Βαρθολομαίου οφικιάλιος, Χρήστος Γιανναράς.

Πάντως, έχει δίκαιο ο Λαρίσης Ιερώνυμος ότι στην περίπτωση της μισθοδοσίας των Μητροπολιτών, η κυβέρνηση κάνει «Ἀντιστοίχηση μέ εἰδικές θέσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, οἱ ὁποῖες μισθοδοτοῦνται γιά συγκεκριμένους λόγους μέ διαφορετικό τρόπο ἀπό ὅτι τό Ἑνιαῖο Μισθολόγιο».

Όμως, ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος, αν και δεν διέπεται «ἀπό τήν λαϊκίστικη, ἰσοπεδωτική λογική τῆς ἰσότητας πρός τά κάτω κι ὄχι πρός τά πάνω»! χάνει το όποιο δίκαιό του όταν με πάθος υποστηρίζει πως: «Ὄχι! Ἐμένα δέν μέ πληρώνει ὁ Ἕλληνας φορολογούμενος (πέραν τοῦ ὅτι κι ἐγώ Ἕλληνας φορολογούμενος εἶμαι).

Μέ πληρώνει ἡ ἀπό τό Ἑλληνικό Κράτος πολλαπλῶς δημευθεῖσα, καταπατηθεῖσα, ἄλλοτε δωρηθεῖσα, ἄλλοτε ἀπαλλοτριωθεῖσα ἐκκλησιαστική περιουσία».

Αυτό κι εάν είναι λαϊκισμός!

Τεράστιο το θέμα του τρόπου που, κατά καιρούς, η Πολιτεία αξιοποίησε την εκκλησιαστική περιουσία, αν και «ηθικά το δικαίωμα της Πολιτείας να αξιώσει την απόδοση αυτών των περιουσιακών στοιχείων που τυπικά είναι «γραμμένα» στο όνομα της Εκκλησίας και των άλλων εκκλησιαστικών νομικών προσώπων» έχει θεμελιωθεί από τον καθηγητή Γιώργο Κουμάντο το 1981 (άρθρο στην εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ 4/5/1981).

Σε αυτό του το άρθρο, ο κάποτε καθηγητής του αστικού δικαίου στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, έγραφε πως: «Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις φτάνει να αναρωτιέται κανείς μήπως υπάρχουν ασεβείς, που παρακινούνται στην επιλογή της εκκλησιαστικής σταδιοδρομίας από την ελπίδα να φτάσουν κάποτε σε βαθμίδες αρκετά υψηλές, ώστε να δίνουν τη δυνατότητα διαχείρισης μεγάλων περιουσιών με ελάχιστο έλεγχο. Έτσι όμως διαφθείρεται η ιεροσύνη που, αντί να είναι αποτέλεσμα προσωπικής κλίσης ή κλήσης από το Θεό, είναι πειρασμός του Μαμμωνά».

Σήμερα, βέβαια, δεν υπάρχουν «ασεβείς» στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αν και ο «άγιος» Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος που «Ποτέ δέν κοίταξε τίς τσέπες του», έχει  «Διαπιστώσει ὅτι τό κάνουν ἄλλοι». Ποιοι άραγε;

Ωστόσο, ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος για να στερεώσει τις απόψεις του περί της γλίσχρης μισθοδοσίας των επισκόπων, επικαλείται, με άρθρο του στον ιστότοπο της Μητροπόλεως Λαρίσης και Τύρναβου, το μισθολόγιο των ανώτερων κληρικών στην Κύπρο και τη Βουλγαρία, τονίζοντας, μάλιστα, ότι «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ποτέ δέν ἔδωσε τήν περιουσία της στό Κράτος» και, προφανώς, γιαυτό «Ὁ Μητροπολίτης στήν Κύπρο παίρνει τόν μῆνα 10.000 €» και στη Βουλγαρία 5.000 ποσά που ο Λαρίσης Ιερώνυμος με τις «τρύπιες τσέπες» στο αντερί του προφανώς και δεν ζηλεύει!

Πιθανότατα, πάντως, οι αναφορές στις μισθολογικές απολαβές των αρχιερέων στην Κύπρο και στη Βουλγαρία γίνονται από τον «άγιο» Λαρίσης Ιερώνυμο για να τονισθεί ότι, οι μηνιαίες αποδοχές του κοντά στα 5.000 ευρώ δεν είναι τρομακτικό ποσό.

Πάντως και, εν κατακλείδι, αφού ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος διαβεβαιώνει τους αναγνώστες του άρθρου του ότι, ως επίσκοπος δεν «αναπτύσσει την ποιμαντική του με κριτήριο το τι μπαίνει στην τσέπη του», είναι λογικό οι χριστιανοί να αναμένουν πως δεν θα κάνει αποδεκτή την αύξηση που με «αίτημα της Ιεραρχίας εν συνόλω, της Εκκλησίας της Ελλάδος» σύμφωνα με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη («Ενώπιος Ενωπίω» του ΑΝΤ1) του έδωσε η Κυβέρνηση, για να μην μπορεί ο κάθε Γαβριήλ Σακελλαρίδης (Νέα Αριστερά) να τον κατηγορεί ως golden boys της Εκκλησίας.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης για τον Όσιο Σωφρόνιο Ζαχάρωφ (1994).

Όποτε ήθελα να περπατήσω στην αυλή του μοναστηριού στο Μάλντον (Έσσεξ), ήταν αδύνατο να αποσπαστώ από την σεβάσμια αγκαλιά του σεβάσμιου Ηγουμένου Σωφρονίου († 1993). Άγιος, ευαίσθητος, άνοιγε την πατρική του καρδιά σε όλους όσους έρχονταν εκεί. Ο μακάριος ηγούμενος έλεγε: «Να είστε τέλειοι, όπως ο Πατέρας μας είναι τέλειος» (Ματθ. 5:48)· και ο ίδιος ζούσε αυτή την τελειότητα, δηλαδή προσευχόταν βαθιά.

Ο γνωστός Γέροντας Σωφρόνιος, ο οποίος τώρα έχει περάσει από τη ζωή στη ζωή, κοινοβίτης, ασκητής και πνευματικός πατέρας του Αγίου Όρους, είναι αθάνατος απόγονος του μακαριστού Αγίου Σιλουανού († 1938), του οποίου τη βιογραφία συνέθεσε με υπέροχη πνευματική διορατικότητα και άφησε ως κληρονομιά στο πλήρωμα της Εκκλησίας. Ο Γέροντας Σιλουανός είναι αυτός που κάλεσε τον σεβάσμιο γέροντά μας, λέγοντας: «Κράτα τον νου σου στην κόλαση και μην απελπίζεσαι».

Η εποχή μας χρειαζόταν τον ασκητισμό και τις μυστικές εμπειρίες των πατέρων μας· και ο λόγος του γέροντά μας ήταν τόσο αυθεντικός όσο ο λόγος του Αγίου Σιλουανού.

Ω! Ο ίδιος ο Γέροντας Σιλουανός κατάλαβε ότι η απάθεια — που είναι απαραίτητο στοιχείο για εμάς — εξαρτάται από τα Ορθόδοξα δόγματα και την καθημερινή προσευχή· τόσο περισσότερο ο ηγούμενός μας, που τώρα ζει με τους αγγέλους και τους αγίους ως οικουμενικός πατέρας, και που φύλαξε τις εμπειρίες του στην καρδιά του μέχρι το τέλος, το κατάλαβε.

Μακάριοι όλοι όσοι λάβαμε ή θα λάβουμε το τίμιο όνομά του, του Σιλουανού του Αθωνίτου, επειδή το έλεος και η ευλογία των αγίων γεμίζουν ολόκληρη τη γη και ανασταίνουν τους νεκρούς, αφού ο νικηφόρος Κύριος ζωοποιεί όσους τα δέχονται.

Πόσα θαύματα του Αγίου Πνεύματος δεν βλέπουμε στη ζωή του Αγίου Σιλουανού, που έζησε όπως οι άγιοι του παρελθόντος, με αγάπη για την εργασία, «φρεσκάδα», φυσικότητα και θάρρος ψυχής, από τα οποία μετέχουμε και χαιρόμαστε.

Αλλά εδώ βλέπουμε ακόμη περισσότερα! Ο πατέρας μας, ο ηγούμενος Σωφρόνιος, τον οποίο αγαπήσαμε πολύ. Ναι, ο λόγος και τα έργα του είναι άξια πίστης.

Οι λαμπρότητες, τα σύννεφα, οι διάφορες κακουχίες, και ιδιαίτερα η συμμετοχή του στη ζωή του Αγίου Σιλουανού έγιναν η αποκάλυψη της παρέμβασης του Θεού στον άνθρωπο. Ο άγιος ηγούμενός μας υπέφερε, έκλαιγε· η καρδιά και το στήθος του ήταν μυστηριώδη βάσανα. Πέρασε από οδυνηρά μονοπάτια, σε θλίψη και υπομονή. Πώς; Η δύναμη του αγίου είναι η χάρη του Θεού. Σε όλα αυτά, «υπέστη θεία πράγματα» και με κενωτική αγάπη μας παρέδωσε τις ανείπωτες καταστάσεις των φανερώσεων του Θεού στο άκτιστο φως. «Άνοιξε το στόμα σου, και θα το γεμίσω» (Ψαλμός 80:11). Αυτό είπε ο ηγούμενος Σωφρόνιος, και έτσι έγινε.

Η κακή του υγεία δεν τον εμπόδισε να βασανίζει οικειοθελώς το σώμα του, ώστε δίνοντας αίμα να πάρει το πνεύμα και να μοιραστεί το φως του Χριστού με τα πλήθη των πιστών, που τον πλησίαζαν με απόλυτη εμπιστοσύνη. Και ποιος δεν θα ήθελε, ακόμη και στη σιωπή και την ηρεμία, να πιει από αυτές τις πηγές που σιωπηλά ανάβλυζαν νερό και αίμα;

Από αυτή την «προσωπική γνώση του Ζωντανού Θεού», η οποία, όπως γράφει ο ίδιος, είναι «ένα ασύγκριτο δώρο», ο Ηγούμενος Σωφρόνιος ζωγράφισε την εικόνα της αληθινής χριστιανικής ζωής και ενστάλαξε την αγάπη του Θεού, η οποία περιβάλλει ολόκληρη την κτίση, σε εκατοντάδες και χιλιάδες ψυχές που τον γνώρισαν και γεννήθηκαν στη ζωή από αυτόν και που τον ομολογούν ως «άνθρωπο πλήρη Αγίου Πνεύματος» (πρβλ. FA 6, 5), έναν αυθεντικό μάρτυρα των καρπών της εμπειρίας της εν Χριστώ ζωής.

Βιβλιοπαρουσίαση: "Η διαχρονικη συνέχεια του Ελληνισμού".

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνιτης: «Δεν μπορούμε να αντέξουμε την ιδέα της αιώνιας ζωής, εκτός αν αυτή η αιωνιότητα εισέλθει στη ζωή μας»

‘’Ο Θεός αγάπησε τα πουλιά και έφτιαξε τα πουλιά και ο άνθρωπος τα αγάπησε και έφτιαξε τα κλουβιά’’.

 

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε… Μετράμε μέρες πια, μετράμε ώρες…

Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή αν φοβάμαι… Αν νιώθω ανασφάλεια ή σιγουριά…

Ίσως είναι το άγχος πριν το γεγονός… Η αίσθηση του καινούριου… Ξένη σε μια άγνωστη πόλη. Φιλική ή εχθρική, δεν ξέρω. Και τα δύο θα έλεγα. Οι άνθρωποι το ορίζουν αυτό. Έχω δει και απόλυτα φιλικούς ανθρώπους ,έχω δει και απόλυτα εχθρικούς. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η πρώτη κατηγορία ανθρώπων είναι άνθρωποι που δεν συναναστρέφεσαι συχνά αλλά ελάχιστα, και η δεύτερη, είναι άνθρωποι που αναγκαστικά συναναστρέφεσαι.

Είδα ανθρώπους που ήταν ένα κομμάτι μάλαμα, είδα και άλλους που είναι του εξαποδω συγγενείς και το χειρότερο θέλουν να μας πείσουν ότι είναι άγγελοι.

Άλλα πίστευα και άλλα έκανα… Γιαυτό ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ… Πάτησα τις αρχές μου, που έλεγα ότι δεν θα παντρευτώ… Για καλό το έκανα, για κακό, δεν ξέρω να πω με σιγουριά… Όχι ότι ο άνθρωπος που διάλεξα και με διάλεξε δεν έχει κατανόηση κι αγάπη… Κάθε άλλο. Έχει και με το παραπάνω… Αλλά σε ένα γάμο δεν παντρεύεσαι τον άνθρωπο σου, παίρνεις πακετάκι και σετάκι το σόι του και κυρίως τους γονείς του. Στην περίπτωση αυτή δε, φτάνεις σε επίπεδα να θες να γίνεις πεθερο(α)- κτόνος, (το α δεν ήταν τυχαία βαλμένο εκεί, ο νοών νοείτο ποιος μου κάνει τη ζωή πατίνι).

Έχω βιώσει παραλογισμό. Δεν μου αρέσει να κατηγορώ, αλλά από το να φωνάζω στον άνθρωπο μου που δεν φταίει , καλύτερα να τα βγάλω όλα στην άσπρη οθόνη…

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα… Έτσι δεν είναι; Εδώ ισχύει με το παραπάνω… Δεν μπορώ να επεκταθώ, αλλά όλα θα ήταν διαφορετικά… Ο άνθρωπος μου δεν θα παιδευόταν, και η ζωή μας θα ήταν πιο εύκολη. Με λίγη βοήθεια, που οι γονείς μου προσφέρουν απλόχερα και οι δικοί του με την απλοχεριά του Σκρούτζ Μακ Ντακ, ενώ ορκίζονταν για το αντίθετο πριν αποφασίσουμε αυτό το γάμο.Εντάξει,δεν θέλω να πω ότι με φέρανε εδώ με το ζόρι, ήθελα να έρθω. Να φύγω από το χάος της Αθήνας, και εφόσον με τον άνθρωπο αυτό ταιριάζαμε, είπα ''γιατί όχι''.

Κάποιοι άνθρωποι είναι τόσοι εγωιστές και η αγάπη τους είναι μόνο εγωισμός. Να έχουν τον άνθρωπο που αγαπούν(;;;) σκυλάκι του καναπέ για να ικανοποιούν το εγώ τους. Όταν αγαπάς, θέλεις αυτός που αγαπάς να περνάει όμορφα. Αν περνάει όμορφα μακριά σου, τον αφήνεις να ανοίξει φτερά και να φύγει, δεν τον κρατάς δέσμιο, εκεί, δίπλα σου, και να υποφέρει… Δεν θες να του χαλάσεις ό, τι πάει να χτίσει, για την ευτυχία του.

‘’Ο Θεός αγάπησε τα πουλιά και έφτιαξε τα πουλιά και ο άνθρωπος τα αγάπησε και έφτιαξε τα κλουβιά’’.

Εδώ βρίσκει την άμεση εφαρμογή της αυτή η φράση.

Η αγάπη δεν περιέχει εγωισμό. Αλλιώς δεν είναι αγάπη. Τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Ούτε καν η αγάπη της μάνας, τελικά... Πίστευα ότι είναι η μόνη δεδομένη αγάπη, μέχρι που είδα ότι γελάστηκα... Τελικά κάποιοι άνθρωποι πόσο ξεκρέμαστοι πρέπει να νιώθουν… Και πόσο θέλω να δώσω αγάπη… Να κλείσει το κενό, να λουλουδιάσει, όταν σε αυτό το κενό φυτρώνουν τσουκνίδες και πονάνε…

Η χειρότερη κατηγορία ανθρώπων είναι οι διπρόσωποι. Οι λύκοι που μεταμφιέζονται σε πρόβατα.

Αν άνοιγα το στόμα μου, σε όσους με έχουν πικράνει από τη μέρα που ήρθα (που είναι πολλοί και για πολλούς λόγους) ,θα ξεχύλιζε όλη η πόλη και θα πνιγόταν. Οι φωνές μου θα έφταναν στη Θεσσαλονίκη.

Ο λέξη παραλογισμός είναι ήπια για να χαρακτηρίσω κάποια άτομα.

Το σπίτι αυτό είναι σαν το γεφύρι της Άρτας. Ολημερίς το χτίζουμε, το βράδυ γκρεμίζεται. Πρέπει να προσλάβουμε έναν μόνιμο μάστορα να επιδιορθώνει τις ζημιές, να του κόβουμε μισθό με το μήνα.

Είμαι ο πιο θετικός άνθρωπος, ο πιο υπομονετικός, και έχω κατανόηση. Αλλά όταν μου πατάνε τον κάλο, και έχω δίκιο, δεν μου το στερεί ο ίδιος ο Θεός. Θα έρθει η ώρα που θα λάβει καθένας ό, τι αξίζει.

Από τη μέρα που πάτησα το πόδι μου εδώ, λες και με έχουν καταραστεί. Πρώτα με τον πυρετό, με το νοσοκομείο και όσα τράβηξα με όλους εκεί μέσα, με τις αντιβιώσεις και τις ενέσεις. Προχθές σε ένα πανηγύρι που πήγαμε, με το αμάξι, με τους γονείς μου και το Στέλιο, όπως περπατάγαμε, πατάω μια λακούβα, παραλίγο να στραμπουλήξω το πόδι, πρησμένο είναι το πόδι μου τώρα… Θα πήγαινα με πατερίτσες στην εκκλησία στο τέλος, αν δεν με κράταγε ο Στέλιος απ’ το χέρι, θα είχε φάει το πρόσωπο μου χώμα, θα έπεφτα κάτω να προσκυνήσω σαν τους Μουσουλμάνους.

Αν γράψω όλους τους παραλογισμούς που έχω δει και ακούσει, όσοι διαβάσουν θα πέσουν από τις καρέκλες. Θα τραβάνε τα μαλλιά να τα ξεριζώσουν. Για γέλια και για κλάματα.

Τελικά μάλλον θα το ρίξω στην τρελή και θα επιβιώσω. Εφόσον ΄΄ η αλεπού είναι 100 χρονών και το αλεπουδάκι είναι 101’’ θα επιβιώσω. Γιατί εγώ, αν και αλεπουδάκι, ξέρω περισσότερα για τη ζωή από την αλεπού.

Στην Αθήνα όταν ζεις για να επιβιώσεις, περνάς ‘’χίλια μύρια κύμματα’’. Αν δεν δεις αυτές τις αποτρόπαιες εικόνες που όλοι λίγο ως πολυ είχαμε δει κάποια φορά, να εκτυλίσονται γύρω σου ,δεν μαθαίνεις τη ζωή. Τα περιγράφω στο Στέλιο και έχει φρίξει. Σκέψου να τα ζούσε. Το ίδιο ισχύει για όλους. Δεν μαθαίνεις τη ζωή όταν όλα τα έχεις βολικά. Αν δεν φας το χαστούκι να φέρεις σβούρα τον εαυτό σου, δεν μαθαίνεις τη ζωή αν για όλα αποφασίζουν οι άλλοι και εσύ δεν ξέρεις να κάνεις τίποτα, ούτε τα βασικά του νοικοκυριού ,και όλη μέρα είσαι στα σπίτια της γειτονιας για καφέ, στις λοιπές κατίνες για κουτσομπολιό. (ονόματα μην λέμε για ποια χτυπάει η καμπάνα, της περιγραφής).

Κατά τ ‘ άλλα ,είμαστε σε καλό δρόμο, οι δουλειές ψιλοτελειώνουν, έχουμε κλείσει ξενοδοχείο για ταξίδι, Πήλιο, για 5 μέρες, να κάνω κανένα μπανάκι, έχω μείνει με 3 μπάνια… Μας περιμένει χειμώνας, δεν θέλω να τρέχω στους ΩΡΛ συνέχεια.

Πιστεύω ότι μετά το γάμο, όλα θα φτιάξουν σταδιακά. Θα στρογγυλέψουν οι γωνίες και θα είμαστε οι δυο μας στο σπίτι ,χωρίς παρεμβάσεις, να χτίσουμε σιγά σιγά τη ζωή μας.

Ειμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος και δίνω τον αγώνα μου. Δεν πέρασα από τόσες τρικυμίες σε ωκεανούς, για να βουλιάξω τώρα στα ρηχά, στην άκρη της ακτής. Θα επιβιώσω. Σίγουρα.Επιβίωσα σε πολύ χειρότερες συνθήκες.

Τελευταίο μου κείμενο, υποθέτω, σαν ανύπαντρη.

Καλό μήνα εύχομαι. Με λιγότερη γκρίνια, λιγότερο παραλογισμό, λιγότερη κακία, λιγότερο ψέμα, λιγότερη διπροσωπία, λιγότερους καυγάδες, λιγότερη τσιγκουνιά (στα χρήματα και κυρίως στα συναισθήματα).

Με περισσότερη αγάπη, περισσότερη αλήθεια, περισσότερο συναίσθημα, περισσότερη λογική, περισσότερη κατανόηση, περισσότερη αισιοδοξία.

Όλα αυτά που κάνουν όμορφη τη ζωή…

Μ.Α. 

✞Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

 

Να δώσει ο Θεός να βρεθούμε μέσα από την Πόρτα του Παραδείσου. Όχι απ' έξω. Και πολλές φορές από την Πόρτα του Παραδείσου, θα αηδιάζουμε όποιο γήϊνο ελάττωμα και αδυναμία, μας παρέσυρε. Θα λέμε πόσο ανόητος ήμουνα.

( 19 Ιουνίου 1995)

Αρχιερατικά δώρα και κρατικά…αντίδωρα

 

(Ο Νεκτάριος Δαπέργολας για τους μισθούς των αρχιερέων, καθώς και άλλες καυτές ενδοεκκλησιαστικές εξελίξεις)

Σε μια αιχμηρή παρέμβαση στον Focus FM, ο Νεκτάριος Δαπέργολας σχολιάζει τις αυξήσεις μητροπολιτών και τη στάση της διοικούσας Εκκλησίας απέναντι στην κυβέρνηση. Μιλά για μισθούς Αρχιεπισκόπου και Μητροπολιτών (που τους χαρακτηρίζει…ψίχουλα μπροστά στις ανεκτίμητες υπηρεσίες που προσφέρουν καθημερινά στο αντίχριστο καθεστώς), για την ενοχική σιωπή που βλέπει σε κρίσιμα θέματα και για την ανάγκη δημόσιας αντίδρασης όταν θίγονται η Ορθοδοξία, οι Ιεροί Κανόνες και η εκκλησιαστική τάξη. 

Η συζήτηση περνά από το Gay Pride και τον προσωπικό αριθμό με τη νέα ταυτότητα, μέχρι το Άγιον Όρος και την υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού στην Κύπρο, με την παράνομη και προκλητική δίωξη ενός πραγματικού Ορθόδοξου ιεράρχη και την αντικανονική αντικατάστασή του.

Ο N.Δαπέργολας συνδέει τις πολιτικές επιλογές, τη στάση των μητροπολιτών και την εκπαίδευση με ένα ευρύτερο πνευματικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στην ένταση της κριτικής, αλλά και στον τρόπο που όλα δένονται με συγκεκριμένα παραδείγματα από τη δημόσια ζωή και την καθημερινότητα των πιστών. Ένα πολιτικό και εκκλησιαστικό σχόλιο μεσκληρή κριτική, αλλά και με εστίαση στα ερωτήματα που ανοίγει η ίδια η συνέντευξη. Πού τελειώνει η σιωπή και πού αρχίζει η ευθύνη;

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Μια εξαίρετη διδακτική εισήγηση του μακαριστού π.Γεωργίου Μεταλληνού : «Κριτική προσέγγιση των οικουμενικών διαλόγων»

  

Ένας λογος - κατήχηση για λαικους και κυρίως τους μεγαλοσχήμονες Ιερωμένους που εχει στις μερες μας γείρει ο νους τους...

!!!

 

ΟΤΙ

Ότι είσαι, αυτό βλέπεις.

Ότι ζητάς, αυτό βρίσκεις.

Αν ζητάς σκάνδαλα …

Θα τα βρεις.

Εάν αφεθείς άδολα σαν παιδί θα βρεις το Φως , το πραγματικό,

το μυστικό

και θα υφαίνει την ιστορία σου υπόγεια και σιγαλά …

Προσπαθήστε να κρατήσετε πάντα ένα κομμάτι ουρανό πάνω απ τη ζωή σας…

Σκηνές του Νεοελληνικού δράματος

 

Γράφει ο Γιώργος Τασούδης

-

Η προετοιμασία του ανθρώπου πριν από την εποχή

Παραθέτω σκέψεις πηγαίες, όχι όμως αδιαμόρφωτες. Σκέψεις που γεννήθηκαν περισσότερο από την εμπειρική θέαση της ιστορικής μας διαδρομής παρά από σχολαστική ακαδημαϊκή επεξεργασία· σκέψεις όμως δημόσιες, άρα εκτεθειμένες στην αμφισβήτηση, τη διόρθωση, τον εμπλουτισμό. Δεν διεκδικούν την πρωτοτυπία· διεκδικούν τη συνοχή.

Η κεντρική τους υπόθεση είναι απλή και συνάμα απαιτητική:

καμία εποχή δεν εγκαθίσταται αν δεν έχει προηγουμένως διαμορφωθεί ο άνθρωπος που θα την υποστεί. Καμία ιστορική τομή δεν σταθεροποιείται αν δεν έχει καλλιεργηθεί ο ανθρωπολογικός τύπος που θα την αποδεχθεί — ή θα την υπηρετήσει.

Η Ιστορία δεν κινείται μόνο με στρατούς, συνθήκες και θεσμούς. Κινείται με μεταβολές χαρακτήρα. Με αλλαγές στον τρόπο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την εξουσία, την ευθύνη, το συλλογικό, τον φόβο, την ελευθερία. Πριν αλλάξει η εποχή, αλλάζει ο εσωτερικός άνθρωπος.

Οι ακόλουθες σκηνές δεν αποτελούν πλήρη ιστορική αποτίμηση. Αποτελούν σταθμούς ψυχικού μετασχηματισμού.

Σκηνή 1η

Η ίδρυση του κράτους και η μετάβαση από τον ρωμιό στον υπήκοο

Το νεοελληνικό κράτος, όπως προέκυψε από την Επανάσταση του 1821, δεν οικοδομήθηκε μόνο πάνω στον ηρωισμό των αγωνιστών. Δομήθηκε πάνω στη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια και στα επακόλουθά της: στην περίοδο της αναρχίας, στη βαυαρική κηδεμονία, στη μεταφορά δυτικών διοικητικών προτύπων σε μια κοινωνία που δεν είχε ακόμη εσωτερικεύσει την έννοια της κεντρικής κρατικής πειθαρχίας.

Πριν ακόμη εδραιωθεί το κράτος, είχε ήδη διαμορφωθεί ένας τύπος ανθρώπου: τοπικιστής, καχύποπτος προς την κεντρική αρχή, δεμένος με σχέσεις προστασίας και προσωπικής επιρροής. Ο ρωμιός της κοινοτικής οργάνωσης κλήθηκε να μετατραπεί σε πολίτη συγκροτημένου έθνους-κράτους. Η μετάβαση όμως δεν υπήρξε εσωτερικά ολοκληρωμένη.

Η βαυαρική κηδεμονία δεν έπεσε σε κενό. Πάτησε σε κοινωνία ήδη διαιρεμένη, ήδη εξαρτημένη από προστάτες, ήδη μαθημένη να αντιλαμβάνεται το συλλογικό ως άθροισμα επιμέρους συμφερόντων.

Έτσι, το κράτος δεν βιώθηκε ως φυσική συνέχεια της εθνικής αυτοσυνειδησίας, αλλά ως μηχανισμός διαχείρισης ισχύος. Η εποχή της εξάρτησης δεν γέννησε τον υπήκοο· τον βρήκε έτοιμο.

Σκηνή 2η

Η μεγέθυνση της Ελλάδας και η συρρίκνωση του ελληνισμού

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και οι μετέπειτα εξελίξεις διπλασίασαν την ελλαδική επικράτεια. Η πολιτική ηγεσία της περιόδου, με προεξάρχοντα τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εξέφρασε δυναμισμό, διορατικότητα, εκσυγχρονιστική ορμή. Όμως η Ιστορία δεν μετριέται μόνο με εδαφικά κέρδη.

Η Μικρασιατική Καταστροφή υπήρξε κάτι περισσότερο από στρατιωτική ήττα. Υπήρξε οριστικός περιορισμός του οικουμενικού ορίζοντα του ελληνισμού. Ο ελληνισμός, επί αιώνες φορέας πολιτισμικής παρουσίας πέραν κρατικών συνόρων, συρρικνώθηκε σταδιακά σε εθνικό κράτος συγκεκριμένης επικράτειας.

Η εδαφικότητα κατέστη υπέρτατη αξία. Το κράτος αναδείχθηκε σε αποκλειστικό φορέα του ελληνικού μέλλοντος. Η διασπορική εμπειρία, η πολιτισμική διασύνδεση, η οικουμενική αυτοσυνειδησία υποχώρησαν.

Πριν από την Καταστροφή είχε ήδη συντελεστεί εσωτερική μεταβολή: ο Έλληνας άρχισε να σκέφτεται πρωτίστως ως πολίτης επικράτειας και λιγότερο ως φορέας πολιτισμού σε ευρύτερο γεωγραφικό και πνευματικό χώρο. Η εσωτερική επαρχιοποίηση προηγήθηκε της γεωπολιτικής συρρίκνωσης.

Η περίοδος που μεγάλωσε την Ελλάδα προετοίμασε, άθελά της, τον περιορισμό του ελληνισμού. Η εποχή της συρρίκνωσης βρήκε ήδη μετασχηματισμένο τον άνθρωπο.

Σκηνή 3η

Μεταπολίτευση: η ηθική της αποζημίωσης

Η μεταπολίτευση εδράστηκε σε μια βαριά απώλεια: την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την απώλεια του 36% της νήσου. Το τραύμα ήταν εθνικό. Οι ευθύνες πολυσχιδείς. Όμως η κοινωνική ψυχολογία που ακολούθησε δεν κατευθύνθηκε προς βαθύ αναστοχασμό.

Σιωπηρά διαμορφώθηκε μια συμφωνία: η εξωτερική ήττα θα αντισταθμιζόταν από εσωτερική σταθερότητα και ευημερία. Η δημοκρατία ταυτίστηκε με την κανονικότητα. Η κανονικότητα με την ανάπτυξη.

Ο ανθρωπολογικός τύπος που προετοιμάστηκε ήταν ο καταναλωτικός πολίτης. Πολιτικώς εκφραστικός, ιδεολογικώς φορτισμένος, αλλά υπαρξιακά στραμμένος στην ατομική άνοδο. Το συλλογικό τραύμα δεν μετουσιώθηκε σε συλλογική ανασυγκρότηση· μετατράπηκε σε υπόγεια ανάγκη αποφυγής νέων ρήξεων.

Η εποχή της ευημερίας δεν προέκυψε τυχαία. Προηγήθηκε η ψυχική ανάγκη αποκατάστασης.

Σκηνή 4η

Μνημόνια: η κανονικοποίηση της προσαρμογής

Η οικονομική κρίση αποτέλεσε βαθιά τομή. Όχι μόνο επειδή συρρίκνωσε εισοδήματα και κατέλυσε βεβαιότητες, αλλά επειδή εγκαθίδρυσε καθεστώς επιτήρησης. Η έννοια της εθνικής κυριαρχίας τέθηκε υπό όρους.

Ο δημόσιος λόγος γέμισε με φράσεις όπως «δεν υπάρχει εναλλακτική», «οι αγορές απαιτούν», «οι εταίροι πιέζουν». Η πολιτική έπαψε να εμφανίζεται ως πεδίο επιλογών και παρουσιάστηκε ως διαχείριση αναγκαιοτήτων.

Ο ανθρωπολογικός τύπος που καλλιεργήθηκε ήταν ο άνθρωπος της διαρκούς προσαρμογής. Ο πολίτης που φοβάται την κατάρρευση περισσότερο από τον περιορισμό. Ο άνθρωπος που συνηθίζει να ζει υπό όρους.

Η υγειονομική κρίση που ακολούθησε ενίσχυσε τη λογική της έκτακτης ανάγκης. Ο φόβος έγινε κανονικότητα. Η επίκληση των ειδικών και των δεδομένων λειτούργησε ως μηχανισμός πειθάρχησης.

Δεν πρόκειται για υπερβολή· πρόκειται για διαπίστωση: η μακρά εμπειρία επιτήρησης διαμορφώνει χαρακτήρες. Η εποχή της εξάρτησης προϋπέθετε την κόπωση. Και η κόπωση είχε ήδη εμπεδωθεί.

Σκηνή 5η (υπό διαμόρφωση)

Η εποχή της διαχείρισης κυριαρχίας

Στη σημερινή συγκυρία, το ζήτημα της Ανατολικής Μεσογείου προβάλλει ως ενδεχόμενη νέα καμπή. Η μετατόπιση δεν αφορά απλώς τεχνικές οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών. Αφορά την ίδια την αντίληψη περί κυριαρχίας.

Σταδιακά, το «νομικώς ορθό» διαχωρίζεται από το «πολιτικώς εφικτό». Ο ρεαλισμός προβάλλεται ως ύψιστη αρετή. Η πλήρης διεκδίκηση παρουσιάζεται ως επικίνδυνος μαξιμαλισμός. Η συνεκμετάλλευση ως ώριμη λύση.

Εάν στο μέλλον συντελεστούν περαιτέρω περιορισμοί κυριαρχικών δικαιωμάτων, αυτοί δεν θα παρουσιαστούν ως απώλειες. Θα παρουσιαστούν ως αναγκαίοι συμβιβασμοί, ως ένδειξη υπευθυνότητας.

Και θα γίνουν αποδεκτοί μόνο εφόσον έχει ήδη διαμορφωθεί ο κατάλληλος άνθρωπος: ο κουρασμένος ρεαλιστής. Ο πολίτης που προτιμά τη σταθερότητα από τη διεκδίκηση. Ο άνθρωπος που έχει μάθει να θεωρεί την προσαρμογή ένδειξη ωριμότητας.

Η εξάντληση προηγείται της παραίτησης. Και η παραίτηση προηγείται της απώλειας.

Η πέμπτη σκηνή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Όμως ο πρωταγωνιστής της έχει ήδη εμφανιστεί.

Επίλογος

Το εσωτερικό μέτωπο της Ιστορίας

Εάν κάθε εποχή προϋποθέτει τον ανθρωπολογικό της τύπο, τότε η Ιστορία δεν είναι μοιραία. Η αναστροφή δεν αρχίζει από τις διαπραγματεύσεις ούτε από τις συμμαχίες. Αρχίζει από την ανασυγκρότηση της πολιτικής συνείδησης.

Από την ανάκτηση της ευθύνης ως προσωπικής και συλλογικής στάσης.

Από την υπέρβαση του φόβου ως κυρίαρχου συναισθήματος.

Από την άρνηση της μόνιμης προσαρμογής ως μοναδικής αρετής.

Το νεοελληνικό δράμα δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Αλλά κάθε πράξη του προετοιμάζεται σιωπηρά πριν ακόμη παιχθεί στη σκηνή.

Το ερώτημα δεν είναι ποια θα είναι η επόμενη σκηνή.

Το ερώτημα είναι ποιος άνθρωπος θα σταθεί επάνω της.

~

Ο Γεώργιος Κ. Τασούδης είναι συγγραφέας και αρθρογράφος. Γεννήθηκε στην πόλη της Δράμας. Κατάγεται από τις περιοχές της Ανατολικής Θράκης (Κεσσάνη) και του Πόντου (Κοτύωρα). Ζει στο Θούριο Ορεστιάδας. Δεν γνωρίζει το πότε, το πού και το πώς θα πεθάνει, όμως, ελπίζει κι εύχεται ο θάνατος να τον βρει εν μετάνοια Χριστού. Πιστεύει ακράδαντα στη μετά θάνατον ζωή.

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα ("Ενθύμιον Αθηνών") είναι έργο του Αλέκου Λεβίδη.

Κύπρος _Η τρυφερή στιγμή της γέννησης ενός Αγρινού

Το αγρινό (μουφλόν) είναι το μεγαλύτερο ενδημικό άγριο θηλαστικό της Κύπρου. Είναι σπάνιο είδος άγριου προβάτου που ζει αποκλειστικά στο νησί εδώ και 8.000 χρόνια. 

 Εμφάνιση: Τα αρσενικά διαθέτουν εντυπωσιακά, βαριά κέρατα σε σχήμα δρεπανιού. Πού ζει: Ο κύριος πληθυσμός του εντοπίζεται στο Κρατικό Δάσος της Πάφου και εκτείνεται προς το Τρόοδος και τον Ακάμα. Προστασία: Είναι αυστηρά προστατευόμενο είδος. Ο πληθυσμός του ανακάμπτει από τη δεκαετία του 1930 χάρη στις προσπάθειες της Υπηρεσίας Θήρας και Πανίδας.

Ο μικρός Νικόλας

 

Σ’ ένα μικρό χωριό ζούσε ο Νικόλας, ένα παιδί που είχε χάσει τη μητέρα του σε μικρή ηλικία.

Ο πατέρας του ήταν φτωχός και εργαζόταν όλη μέρα για να τους συντηρήσει. Το μόνο που είχε αφήσει η μητέρα του ήταν μια μικρή εικόνα του Χριστού, κρεμασμένη πάνω από το κρεβάτι του.

Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί, ο Νικόλας στεκόταν μπροστά στην εικόνα και έλεγε:

Χριστέ μου, πρόσεχε τον πατέρα μου και μη με αφήσεις μόνο.

Τα χρόνια πέρασαν και οι δυσκολίες μεγάλωσαν. Ο πατέρας του αρρώστησε βαριά και το παιδί αναγκάστηκε να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Συχνά γονάτιζε μπροστά στην εικόνα και με δάκρυα έλεγε:

Γιατί, Χριστέ μου; Δεν μας αγαπάς; Γιατί τόσες δοκιμασίες;

Μια νύχτα, κουρασμένος και πικραμένος, αποκοιμήθηκε με τα μάτια βουρκωμένα.

Το πρωί, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, παρατήρησε κάτι που δεν είχε δει ποτέ. Πίσω από την εικόνα υπήρχε ένα κιτρινισμένο χαρτί. Το άνοιξε και αναγνώρισε τα γράμματα της μητέρας του.

Παιδί μου, αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, ίσως περνάς δύσκολες ημέρες. Να θυμάσαι πως όταν ο Θεός σιωπά, δεν σημαίνει ότι λείπει. Όταν πονάς, δεν σημαίνει ότι σε ξέχασε. Τις πιο σκοτεινές νύχτες, ο Χριστός είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις. Μην χάσεις την εμπιστοσύνη σου. Στο τέλος θα καταλάβεις ότι ούτε ένα δάκρυ σου δεν πήγε χαμένο.

Ο Νικόλας έσφιξε το γράμμα στο στήθος του και ξέσπασε σε κλάματα.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν ρώτησε Γιατί, Θεέ μου;

Είπε μόνο:

Αφού Εσύ γνωρίζεις, αρκεί. Μείνε κοντά μου.

Και μέσα στην φτώχεια και τις δυσκολίες, η καρδιά του γέμισε με μια γαλήνη που δεν είχε νιώσει ποτέ.

Ο Θεός δεν υπόσχεται ζωή χωρίς δοκιμασίες, αλλά παρουσία μέσα στις δοκιμασίες και πολλές φορές, όταν νομίζουμε ότι μας εγκατέλειψε, Εκείνος μας κρατά πιο σφιχτά από ποτέ.

 

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού

Εντυπωσιακή ξενάγηση τα σέβη μας Απόστολε

 Ο αρχιλοχίας Πεζικού Απόστολος Γκότας ξεναγεί δημοσιογράφους στο μνημείο Μάχης Κιλκίς και στο μουσείο

Ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών βγαίνει μπροστά : “Η συγ­κε­κρι­μέ­νη δι­ά­τα­ξη να απο­συρ­θεί! Όχι κι άλ­λος δι­α­συρ­μός!”

  

 

Προ­βλη­μα­τί­στη­κα πο­λύ ἄν ἔ­πρε­πε νά γρά­ψω κά­τι ἤ νά σι­ω­πή­σω γι­ά τό ζή­τη­μα τῆς κυ­βερ­νη­τι­κῆς πρω­το­βου­λί­ας γι­ά τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που καί τῶν Μη­τρο­πο­λι­τῶν, τό ὁ­ποῖ­ο αὐ­τές τίς μέ­ρες τό­σο θό­ρυ­βο προ­κα­λεῖ. Ἡ ἐ­πί­μο­νη ὅ­μως σύ­στα­ση προ­σώ­που πού μέ πε­ρι­βάλ­λει μέ βα­θύ σε­βα­σμό καί πο­λλή ἀ­γά­πη μέ ἀ­νάγ­κα­σε τε­λι­κά νά πα­ρα­με­ρί­σω τούς δι­σταγ­μούς μου καί νά χα­ρά­ξω τίς γραμ­μές πού ἀ­κο­λου­θοῦν.   

1. Δι­α­νύ­ω τό 24ο ἔ­τος τῆς ἀρ­χι­ε­ρα­τεί­ας μου. Οὐ­δέ­πο­τε σέ σύ­νο­δο ἐ­τέ­θη ἤ δι­α­τυ­πώ­θη­κε γρα­πτῶς ἀ­πό κά­ποι­ον Ἱ­ε­ράρ­χη δη­μο­σί­ως αἴ­τη­μα αὐξήσεως τῶν ἀ­πο­δο­χῶν μας. Ἑ­πο­μέ­νως τό λε­χθέν ἀ­πό ἐ­πί­ση­μα χεί­λη ὅ­τι αὐ­τό ἀ­πο­τε­λοῦ­σε «πά­γι­ο αἴ­τη­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας», δέν εἶ­ναι ἀ­λη­θές. 

2. Ὅ­τι δέν ἀν­τι­στοι­χοῦν οἱ ἀ­πο­δο­χές μας στή θέ­ση καί σ­τήν τι­μή πού ἀ­νέ­κα­θεν ἀ­πο­δί­δει ἡ Πο­λι­τεί­α, στό ὑ­φι­στά­με­νο πλαί­σι­ο σχέ­σε­ων, πρός τό λει­τούρ­γη­μά μας εἶ­ναι τοῖς πᾶ­σι γνω­στό. Κα­νείς ὅ­μως ἀ­πό μᾶς τούς ἀρ­χι­ε­ρεῖς δέν δι­α­νο­ή­θη­κε αὐ­τό νά τό ἀ­παι­τή­σει. Τώ­ρα ἄν στίς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ες τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που μέ τόν πρω­θυ­πουρ­γό, ὁ πρῶ­τος χαριτολογώντας «ἀ­πεί­λη­σε» νά με­τα­πη­δή­σει στό Ἰσ­λάμ καί νά …γί­νει «μουφ­τῆς» (ἐ­πει­δή οἱ ἕλ­λη­νες μουφ­τῆ­δες ἀ­μεί­βον­ται κα­τά πο­λύ ὑ­ψη­λό­τε­ρα ἀ­πό τούς Μη­τρο­πο­λί­τες) καί ὁ πρω­θυ­πουρ­γός «φο­βή­θη­κε» μή­πως κον­τά στά ἄλ­λα προ­βλή­μα­τα πού ἀν­τι­με­τω­πί­ζει θά τοῦ τύ­χαι­νε καί αὐ­τό, δέν μπο­ρῶ νά γνω­ρί­ζω… 

3. Δυ­στυ­χῶς τό πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο τοῦ τό­που μας ὅ­λων τῶν χρω­μά­των χαί­ρε­ται ὅ­ταν μέ ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε τρό­πο καί ἀ­φορ­μή πλήτ­τε­ται τό κύ­ρος τῶν ἐ­πι­σκό­πων. Ἔτ­σι καί τώ­ρα ἡ πρό­τα­ση γι­ά αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν σήκω­σε ὁ­λό­κλη­ρο κουρ­νι­αχ­τό. Βου­ΐ­ζει τό δι­α­δί­κτυ­ο. Οἱ πάν­τες μέ πολ­λή χο­λή σπεύ­δουν νά ἐκ­φέ­ρουν γνώ­μη. Ἀ­πρό­σμε­νη ἐ­πι­τυ­χί­α τῶν κομ­μα­τι­κῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων! Ἔ­στρε­ψαν τήν προ­σο­χή τῆς κοι­νῆς γνώ­μης ἀ­πό τά φλέ­γον­τα ζη­τή­μα­τα τῆς κοι­νω­νί­ας στήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀρ­χι­ε­ρα­τι­κῶν ἀ­πο­δο­χῶν! Τῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων λοι­πόν οἱ ἀ­μοι­βές θά πρέ­πει νά πολ­λα­πλα­σι­α­στοῦν! 

4. Ἀπό τό μυ­α­λό κά­ποι­ων ἴ­σως πέ­ρα­σε καί ἡ πο­νη­ρή σκέ­ψη ὅ­τι μέ τή συγ­κε­κρι­μέ­νη πρό­τα­ση «θά φέ­ρου­με σέ ἀν­τι­πα­ρά­θε­ση τό σῶ­μα τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων-ἐ­φη­με­ρί­ων πρός τούς Μη­τρο­πο­λί­τες τους. Ἑ­πο­μέ­νως κι ἀπ᾽ αὐ­τό κερ­δί­ζου­με»!

5. Ὁ κυ­ρι­ό­τε­ρος λό­γος ὅ­μως φαί­νε­ται πώς εἶ­ναι —ἐν ὄ­ψει ἐ­κλο­γῶν— νά λη­σμο­νη­θεῖ ἡ θέ­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας (καί φυ­σι­κά τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν) στό νό­μο γι­ά τόν γά­μο τῶν ὁ­μο­φυ­λο­φί­λων. Ἀν­τι­λαμ­βά­νον­ται οἱ κυ­βερ­νῶν­τες ὅ­τι αὐ­τό τό ζή­τη­μα γι­ά τήν Ἐκ­κλη­σί­α δέν ἔ­χει κλεί­σει. Προ­σβάλ­λει τό ἦ­θος της. Τήν εὐ­αγ­γε­λι­κή δι­δα­σκα­λί­α. Τό μυ­στή­ρι­ο τοῦ Γά­μου. Τόν θε­σμό τῆς χρι­στι­α­νι­κῆς οἰ­κο­γέ­νει­ας. Γι᾽ αὐ­τό καί εἶ­ναι δύ­σκο­λο νά λη­σμο­νη­θεῖ. 

Τί θά μπο­ροῦ­σε, λοι­πόν, νά βο­η­θή­σει νά ξε­χα­στοῦν ἡ στά­ση, ἡ ψῆ­φος καί τά κα­μώ­μα­τα πολ­λῶν; Νά κλεί­σουν τά στό­μα­τα τῶν ἀρ­χι­ε­ρέ­ων μέ τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τους γι­ά νά στα­μα­τή­σουν νά τό θυ­μί­ζουν καί νά ἐ­πη­ρε­ά­ζουν τούς χρι­στια­νούς, τά μέ­λη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. 

6. Κον­τά σέ ὅ­λα αὐ­τά καί κά­ποι­οι ἐξ ἡ­μῶν βγῆ­καν στούς ἐ­ξῶ­στες νά «ἀ­πο­λο­γη­θοῦν» γι­ά τό τί κά­νουν ἤ τί θά κά­νουν μέ τίς αὐ­ξη­μέ­νες 90% (!) ἀ­πο­δο­χές τους, λη­σμο­νών­τας τήν ἐν­το­λή τοῦ Χρι­στοῦ «μή γνώ­τω…» (Ματθ. 6,3). Ἀχρείαστες ἐξηγήσεις! 

Τῶν φρο­νί­μων ὀ­λί­γα!» Πά­ραυ­τα ἡ συγ­κε­κρι­μέ­νη δι­ά­τα­ξη νά ἀ­πο­συρ­θεῖ! Νά μή φτά­σει στή Βου­λή! Ὄ­χι κι ἄλ­λος δι­α­συρ­μός!  

Τα καλύτερα άλματα… σε καμήλες!

 

Ένας πραγματικά ξεχωριστός διαγωνισμός . Όσοι αποφασίσουν να λάβουν μέρος σε αυτό τον διαγωνισμό καλούνται να κάνουν εντυπωσιακό άλμα, πηδώντας πάνω από 6 συνολικά καμήλες.

Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό γεγονός αν αναλογιστεί κανείς πως το ύψος μιας καμήλας ξεπερνά τα 2 μέτρα.

!!!

 

Όταν είναι στο Πρόγραμμα του Θεού να πας κάπου, θα πας.

Γι' αυτό και είμαι ήσυχος γενικά στην ζωή.

Έχω παρακολουθήσει ότι και χωρίς να το θέλει ο άνθρωπος, ο Θεός τον μετακινεί.

+ Γέροντας Αιμιλιανός; Σιμωνοπετρίτης

20 λουλούδια που αντέχουν όλο το καλοκαίρι χωρίς πολύ νερό

 

Το ελληνικό καλοκαίρι με τις υψηλές θερμοκρασίες και τον δυνατό ήλιο μπορεί να γίνει δύσκολο για πολλά λουλούδια, ειδικά όταν βρίσκονται σε μπαλκόνια, βεράντες και αυλές που «χτυπά» ο ήλιος όλη μέρα.

Η συνεχής ζέστη και η έλλειψη υγρασίας κάνουν πολλά φυτά να χρειάζονται καθημερινό πότισμα, κάτι που συχνά κουράζει ή δεν είναι εύκολο όταν λείπεις συχνά από το σπίτι.

Ευτυχώς υπάρχουν λουλούδια που μπορούν να αντέξουν στις δύσκολες συνθήκες του καλοκαιριού, χωρίς να απαιτούν πολύ νερό ή ιδιαίτερη φροντίδα.

Πολλά από αυτά αγαπούν τον ήλιο, ανθίζουν για μήνες και παραμένουν εντυπωσιακά ακόμη και μέσα στον καύσωνα, δίνοντας χρώμα και ζωντάνια στον χώρο σου.

Αν θέλεις όμορφο και ανθισμένο μπαλκόνι με λιγότερο κόπο και χαμηλότερη κατανάλωση νερού, τότε αυτά τα λουλούδια είναι ιδανική επιλογή.

20 λουλούδια που αντέχουν όλο το καλοκαίρι χωρίς πολύ νερό

• Γεράνι → ανθίζει συνεχώς και αντέχει τη ζέστη
• Πετούνια → αγαπά τον ήλιο και χρειάζεται μέτριο πότισμα
• Βουκαμβίλια → εντυπωσιακό αναρριχώμενο με ελάχιστες απαιτήσεις
• Λεβάντα → αρωματική και πολύ ανθεκτική στην ξηρασία
• Γκαζάνια → ανοίγει τα άνθη της στον δυνατό ήλιο
• Λαντάνα → αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες
• Κατιφές → εύκολο λουλούδι για γλάστρες και κήπους
• Ζίννια → ανθίζει όλο το καλοκαίρι με λίγο νερό
• Πορτουλάκα → ιδανική για καύσωνα και ξηρές συνθήκες
• Βερβένα → αγαπά τον ήλιο και τη ζέστη
• Γιασεμί → ανθεκτικό και με υπέροχο άρωμα
• Πικροδάφνη → ανθίζει ακόμη και στις πιο ζεστές περιοχές
• Ιβίσκος → τροπικό λουλούδι που λατρεύει το καλοκαίρι
• Μαργαρίτα → ανθεκτική και φωτεινή επιλογή
• Γαρύφαλλο → αντέχει στη ζέστη και ανθίζει για καιρό
• Αγγελική → ιδανική για αυλές και μεγάλες γλάστρες
• Διμορφοθήκη → αγαπά τον ήλιο και θέλει λίγο νερό
• Καμπανούλα → όμορφη επιλογή για μπαλκόνια
• Ανθεμίδα → μεσογειακό λουλούδι με μεγάλη αντοχή
• Οστεόσπερμο → ανθίζει έντονα ακόμη και σε ξηρασία

Με τα σωστά λουλούδια μπορείς να διατηρήσεις το μπαλκόνι ή τον κήπο σου γεμάτο χρώμα όλο το καλοκαίρι, χωρίς υπερβολικό πότισμα και συνεχή φροντίδα.

Οι ανθεκτικές ποικιλίες είναι ιδανικές για όσους θέλουν έναν όμορφο εξωτερικό χώρο με λιγότερο κόπο, ακόμα και στις πιο ζεστές ημέρες του χρόνου.

 ftiaxno

 

ΦΛΩΡΙΝΑ - ΠΙΣΟΔΕΡΙ - 17-6-2018 - ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!..

  

Ποτέ κανείς Έλληνας δεν ξεχνάει το ξύλο που έφαγε υπερασπιζόμενος την Μακεδονία  απο τα Ματ του ανθέλληνα , Αλήτη  και σιχαμένου Τσιπρα..

ΙΕΡΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

 

Ο Εμμανουήλ Καπετανάκης (πρ. Διευθυντής Δημοτικής Εκπαιδεύσεως), ομιλεί περί Ηγιασμένων Γερόντων και Γεροντισσών που εγνώρισε:

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος (1884-1980)!

Γέροντας Ευδόκιμος Παντελάκης (1912-1995)!

Πατήρ Μεθόδιος!

Πατήρ Χαρίτων Σαρρής (+1984)!

Γέροντας Ιερόθεος Νικολάκης (1927-2023)!

Γερόντισσα Μακρίνα (1921-1995)!

Άγιος Νικόλαος Πλανάς (1851-1932)!

Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης (1902-1975)!

Γέροντας Κύριλλος Γεραντώνης (1938-2012)!

Η ψυχή δεν κουράζεται επειδή δίνει…

κουράζεται όταν δίνει χωρίς Θεό.

 

Όταν αγαπάς χωρίς να προσεύχεσαι, αδειάζεις.

Όταν προσφέρεις χωρίς να στηρίζεσαι στη Χάρη, εξαντλείσαι.

Όταν περιμένεις ανταπόδοση από ανθρώπους, πληγώνεσαι.

Μα όταν ακουμπήσεις την καρδιά σου στον Θεό,

τότε όλα αλλάζουν…

Δίνεις και δεν πονάς,αγαπάς και δεν φοβάσαι,προσφέρεις και δεν ζητάς.

Γιατί δεν ζεις πια από αυτά που παίρνεις,

αλλά από Αυτόν που κατοικεί μέσα σου.

 

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

 

«Γιατί έχουμε κάθε είδους αυτοκτονίες ή δολοφονίες; Επειδή στην καρδιά του αυτόχειρα και του δολοφόνου ενεργεί εκείνος που πρώτος αυτοκτόνησε, ο δολοφόνος διάβολος. Γι' αυτό ο Χριστός μας προτρέπει να έχουμε πραότητα και ταπείνωση. Έτσι δεν μένει χώρος για τα πνεύματα της πονηρίας και της υπερηφάνειας, που θέλουν το θάνατο όλων των ανθρώπων»

Το θανατηφόρο καρκίνωμα της αποστασίας και η λυτρωτική θεραπεία της Ορθοδοξίας

Γράφει  ο Παύλος Σαββίδης, Θεολόγος

            Ένα αδυσώπητο και εξόχως απογοητευτικό ερώτημα κυκλοφορεί ευρέως στα χείλη όλων όσων έχουν τα αισθητήρια της ψυχής τους ανοιχτά και συλλαμβάνουν τα σύγχρονα  μηνύματα. Τελικά δηλαδή μήπως όσα βλέπουμε και ακούμε είναι «σημεία των καιρών»; Εάν μάλιστα θα θέλαμε να τα χαρακτηρίζαμε, ίσως η μόνη λέξη που θα θέταμε ως προμετωπίδα είναι μία. Αποστασία! Το δε τραγικό σε όλη την υπόθεση είναι πως αυτή διαφημίζεται ως ο σωστός τρόπος ζωής, και η αμαρτία στεφανώνεται και χειροκροτείται. Και δεν είναι εκτός πραγματικότητας η προσπάθεια των εχθρών του Γένους μας για αποχριστιανοποίηση των Ελλήνων, ώστε να είμαστε εύκολη λεία των διεθνών συμφερόντων και ολοκληρωτικών ιδεολογιών.

            Η εδώ εγχώρια άθεη κουλτούρα, οι νομιζόμενοι και ως «πνευματικοί άνθρωποι» όλων των πολιτικών αποχρώσεων και οι ετεροκίνητοι τηλεπαρουσιαστές και δημοσιογράφοι, προσπαθούν με τα γραφόμενα και λεγόμενά τους να μας αφαιρέσουν την πίστη, την ελπίδα, και την αγάπη, και ως αντίδοτο να φέρουν μια γήινη υπερβολική ευημερία, φυσικά ερήμην του Θεού, και  άρνηση της αιωνιότητας. Η αυτοκτονία νέων παιδιών μας, με ηθικούς αυτουργούς όλους τους παραπάνω, βεβαιώνει του λόγου το ασφαλές! Αριστεύουμε στην αμαρτία ως λαός και ως πρόσωπα. Γίναμε πρωτοπόροι στη διαφθορά, στους φόνους των αγέννητων παιδιών, στην βλασφημία, στην αισχρολογία, από τις σχολικές αυλές, τα πεζοδρόμια, τις γειτονιές, τους εξώστες μέχρι τις θεατρικές παραστάσεις. Το δε τελειωτικό χτύπημα έδωσε η σύγχρονη αντίχριστη φιλοσοφία με τον παραπλανητικό τίτλο «επανεκκίνηση», η οποία αμετάκλητα έχει εξορίσει από την ζωή μας τον Σωτήρα του κόσμου, τον Θεάνθρωπο Χριστό. Με την φιλοσοφία αυτή ο σύγχρονος άνθρωπος είναι κατά βάθος έρημος και μόνος, φτωχός και νηστικός, δυστυχής και δειλός. Γιατί; Διότι του λείπει ο Θεός. Και στη θέση του  τοποθέτησαν υπερβολικά ανθρώπινα είδωλα…Και ένα τελευταίο από μια αγιασμένη άγρυπνη ασκητική συνείδηση: «Μου λέει ο λογισμός ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής μας ακόμα και από τον διάβολο είναι το κοσμικό πνεύμα». (Αγ. Παϊσιος).

Η ώρα της Ορθοδοξίας!

Η απογοητευτική κατάθεση όλων των παραπάνω δεν αυξάνει την κατάθλιψη ούτε στενεύει τους ορίζοντες κάθε χαράς και ελπίδας. Μάλλον γιγαντώνει την επιθυμία για την πιο ηρωική μας έξοδο-διέξοδο από τα γρανάζια και τα πλοκάμια των αντιχρίστων σατανικών δυνάμεων.

            Στον αντίποδα της ά-χριστης, χωρίς Χριστόν φιλοσοφίας, οι άνθρωποι του Θεού έχουν ουράνιες προοπτικές. Η χριστιανική μας ζωή πρέπει να είναι μία αδιάκοπη πορεία με τελικό σκοπό τον εξαγιασμό και τη θέωσή μας, μέσα από τις παγίδες του πονηρού και τις συμπληγάδες πέτρες των καθημερινών δοκιμασιών. Άρα, ο δρόμος μας ο ανηφορικός δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά υπερισχύουν τα αγκάθια και τα τριβόλια, τα ποικίλα πάθη που μας πληγώνουν και προσπαθούν να μας ξεστρατίζουν από την θεοφιλή πορεία μας.

            Είναι όμως καιρός να θέσουμε ειλικρινά τον δάκτυλό μας επί «τον τύπον των ήλων» για να δούμε και τη δική μας προσωπική ευθύνη στον σημερινό χαλασμό της κοινωνίας μας, με δύο συγκλίνουσες σκέψεις : «…το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο, δεν υπάρχει η δέουσα πνευματική εγρήγορση και αντίσταση, δεν υπάρχουν προφητικές μορφές-εκτός εξαιρέσεων- που με παρρησία και αυτοθυσία θα καταγγείλουν τα όργανα του Αντιχρίστου, θα καλέσουν τον ευσεβή λαό σε πνευματική επιστράτευση, θα πουν το νέο ΟΧΙ του ορθοδόξου ελληνισμού στη νέα κει χειρότερη πνευματική αιχμαλωσία που απειλεί το γένος μας…».  «…και όλα αυτά γιατί; Απλούστατα. Γιατί δεν υπάρχει αντίστασις, δεν υπάρχει αντίστασις πνευματική δηλαδή    πίστις Θεού ζώσα, προσευχή, συνέπεια και ακρίβεια ζωής. Κυρίως δεν υπάρχει αντίστασις πνευματικών ανθρώπων. Οι χριστιανοί σιωπήσαμε. Εχάσαμε εν πολλοίς την φωτιστική και αλιστική μας ιδιότητα (το άλας της γης) και καταποτούμεθα υπο των ανθρώπων (μας καταπατούν οι άνθρωποι). Υποχωρήσαμε. Εκκοσμικευθήκαμε. Συμβιβασθήκαμε, και δυστυχώς συνευδοκούμε (συμφωνούμε) αρκετοί στην ομαδική αυτοχειρία που τολμούμε ως λαός…».

Η Εκκλησία είναι εδώ

«ιατρείον εστί το της εκκλησίας όνομα» και ως φιλόστοργη μητέρα με τον παρήγορο  Λόγο της και την δροσιστική και παρήγορη διδασκαλία της ανατροφοδοτεί την Πίστη μας που και αυτή με τη σειρά της μας κάνει να ανακαλύψουμε τον κόσμο, τους ανθρώπους, τη ζωή και μας βγάζει από τη δυστροπία, την πλήξη, την σκυθρωπότητα. Η Πίστη ανανεώνει και ανασταίνει, με αυτήν η αγάπη γκρεμίζει τα τείχη της αδιαφορίας και της καχυποψίας τα τείχη της απομόνωσης σ’ έναν εγωϊσμό τραυματισμένο. Τέλος και ψυχολογικά η πίστη στην παρουσία ενός φιλεύσπλαγχνου και πανταχού παρόντος Θεού μειώνει το άγχος και την κατάθλιψη προσφέρει μια βαθειά αίσθηση ασφάλειας και ενισχύει την εσωτερική πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνοι.

Η σωτήρια διέξοδος

«Δόξα σοι ο Θεός να λές κάθε μέρα! Σε αυτήν την φράση κρύβεται η ευγνωμοσύνη, η αισιοδοξία και η ελπίδα για μια όμορφη  ημέρα. Ένα δόξα σοι ο Θεός όλοι οι δαίμονες πέφτουν μέσα στη θάλασσα»!