Άξιόν εστιν "Πατριαρχικόν"

  Ψάλλουν Ρουμάνοι φοιτητές στην Μονή Μαχαιρά 

~ΤΑ ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΚΑΙ ΚΤΗΝΩΔΗ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΕΜΕΙΝΑΝ ΓΙΑ ΣΧΕΔΟΝ 400 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ~

 

Την ώρα που η Τουρκία συνεχίζει να προβάλλει τις διεκδικήσεις της, να αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα και να δοκιμάζει τις αντοχές της Ελλάδας, παρακολουθούμε μια κυβέρνηση που επιλέγει συχνά την παθητική διαχείριση, τις καθησυχαστικές διατυπώσεις και τη διπλωματία των χαμηλών προσδοκιών. Σαν να μην φτάνει αυτό βλέπουμε γύρω της, ένα πρόθυμο ακροατήριο που έχει μάθει να βαφτίζει την υποχωρητικότητα «ρεαλισμό», την αδράνεια «ψυχραιμία» και κάθε ανησυχία για τα εθνικά μας θέματα «υπερβολή».

Το πιο ανησυχητικό, δυστυχώς δεν είναι η στάση εκείνων που κυβερνούν αλλά η ευκολία με την οποία ένα κομμάτι της κοινωνίας συνηθίζει, συμβιβάζεται και τελικά παραδίδεται νοητικά, πριν καν χρειαστεί να παραδώσει οτιδήποτε άλλο.

Γι' αυτό αξίζει να θυμόμαστε την ιστορία μας. Όχι για να καλλιεργούμε μίσος απέναντι σε λαούς, αλλά για να μην επιτρέψουμε ποτέ να καλλιεργηθεί η λήθη απέναντι σε όσα υπέστησαν οι δικοί μας πρόγονοι. Γιατί η ιστορική μνήμη δεν είναι εθνικιστική πολυτέλεια. Είναι ασπίδα αυτογνωσίας και ελευθερίας.

Διαβάστε τι υπέστησαν οι πρόγονοί μας κατά την οθωμανική κυριαρχία και την επόμενη φορά που κάποιος θα επιχειρήσει να παρουσιάσει τέσσερις αιώνες υποδούλωσης ως μια ειδυλλιακή ιστορία «ειρηνικής συνύπαρξης», ας αναρωτηθεί τι ακριβώς καλείται να ξεχάσει.

 

-Το βασανιστήριο με το τσιγκέλι

Το τσιγκέλι για πολλά χρόνια χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς ως εργαλείο βασανισμού και εκτελέσεων. Το τσιγκέλι κατασκευαζόταν με χοντρά μαδέρια και έμοιαζε με πύργο. Πάνω του κρέμονταν τσιγκέλια διαφόρου μήκους που κρέμονταν με την μύτη προς τα πάνω. Οι κρατούμενοι, συνήθως ραγιάδες, ήταν γυμνοί με δεμένα σφιχτά τα χέρια και τα πόδια και με την βοήθεια των σκοινιών τους άφηναν πάνω στην μύτη από τα τσιγκέλια. Πολλές φορές ο αργός θάνατος ερχόταν ύστερα από τρεις ημέρες.

 

-Ουρά αλόγου

Έβαζαν σιγά σιγά ουρά αλόγου στον πρωκτό του θύματος και την τραβούσαν απότομα. Λόγω της μορφής της ουράς, βγαίνοντας έβγαζε και αρκετά κρέατα από το θύμα. Η ίδια πρακτική εφαρμοζόταν και στον οισοφάγο.

 

-Βαρέλι

Έβαζαν τον ραγιά σε βαρέλι ή σε προκατασκευασμένο λάκκο και τον έβαζαν να φάει πάρα πολύ. Το θύμα μη μπορώντας να αφοδεύσει, άρχιζε εντέλει να αφοδεύει μέσα στο βαρέλι ή στον λάκκο όπου βρισκόταν και τότε άρχιζε να σαπίζει και ο ίδιος.

-Κλείσιμο σε σπηλιά και κάπνισμα

Έκλειναν έναν ή περισσότερους ενόχους σε σπηλιά και ακολούθως διασφάλιζαν τον θάνατο τους δια της πρόκλησης καπνού μέσα στην σπηλιά.

 

-Βγάλσιμο ματιών με πυρακτωμένα σίδερα

-Σπάσιμο χεριών και ποδιών και ρίξιμο καυτού ξυδιού στα μάτια

-Αναμονή μέσα σε λάκκο με αλάτι

Το θύμα αφηνόταν για μέρες μέσα σε ένα λάκκο με υγρό αλάτι και ακολούθως τον έριχναν σε κρύο νερό. Αυτό προκαλούσε πρήξιμο των κυττάρων και σοκ.

 

-Δέρμα καμήλας

Έβαζαν δεμένο τον ένοχο κάτω από τον ήλιο και του έβγαζαν τα μαλλιά. Ακολούθως έλιωναν πάνω στο κρανίο του δέρμα καμήλας ή κατσίκας που κολλούσε εκεί. Καθώς μετά οι τρίχες του δεν μπορούσαν να βγουν, στρέφονταν προς τα μέσα του κρανίου και όταν έφταναν στον εγκέφαλο, επερχόταν και ο θάνατος.

 

-Φάλαγγα – ραβδισμοί

«Είδα έναν Αρβανίτη στρατιώτη να υποβάλλεται στην τιμωρία του φάλαγγα. Τον είχαν ξαπλώσει ανάσκελα στο δρόμο, κρατούσαν το δοκάρι από τις δύο άκρες και δύο άλλοι τον χτυπούσαν στα πέλματα με μικρά ραβδιά. Επειδή η τιμωρία δεν ήταν βαρειά δεν είχαν αφαιρέσει τα παπούτσια του. Ο στρατιώτης έβγαζε σπαραχτικά ουρλιαχτά και διάφορες κραυγές «μπό, μπό, μπό» που επαναλαμβάνονταν με απίστευτη ταχύτητα. Αλλά τα φοβερά ξεφωνητά πόνου δεν ενοχλούσαν διόλου τον μπουλούκμπαση που καθόταν σε μία πέτρα και παρακολουθούσε αδιάφορος και ανέκφραστος τα βασανιστήρια καπνίζοντας το τσιμπούκι του. Μόλις συμπληρώθηκαν 100 χτυπήματα τον άφησαν». (Μαρτυρία Άγγλου περιηγητή).

Ο μοναχός Urbano de Rarigi έγραφε για τη μέθοδο αυτή τον 17οαιώνα: «Αυτό το άτυχο νησί [Σύρος] κατατυραννείται από τους κουρσάρους, Φράγκους και Τούρκους…. Οι Τούρκοι αποκαλούν τους νησιώτες «τσαουσάν» (λαγούς) επειδή τρέχουν πανικόβλητοι μόλις αντικρίσουν πλεούμενο. Όσους αιχμαλωτίζουν, τους βασανίζουν με φάλαγγα για να μαρτυρήσουν που έχουν κρύψει τα χρήματά τους»

-Παλούκωμα

Ο Άγγλος περιηγητής Henry Blount to 1636 είδε στις πλατείες των χωριών και πόλεων της Θράκης το σύμβολο της τουρκικής τυραννίας: «Άκουσα πολλούς Τούρκους να καυχώνται ότι έχουν θεϊκή εντολή να διοικούν τα άλλα έθνη με σιδηράν ράβδον. Σε πολλές περιοχές της Τουρκίας, Σκλαβουνία, Βοσνία, Ουγγαρία, Μακεδονία και Θράκη, ο θηριώδης αυτός λαός τοποθετεί σε δημόσια μέρη ένα σιδεροπάλουκο για τρομοκρατία».

Στην Κωνσταντινούπολη του 18ου αιώνα, ο Γάλλος περιηγητής Pitton de Tournefort παρακολούθησε το παλούκωμα: «Ξαπλώνουν μπρούμυτα το θύμα αφού του δέσουν τα χέρια πίσω, βάζουν στη ράχη του ένα σαμάρι γαϊδάρου και κάθονται πάνω δυο βοηθοί του δημίου για να το ακινητοποιήσουν εντελώς. Ένας άλλος του κρατάει με τα δυο χέρια το κεφάλι κολλημένο στη γη. Τέταρτος βοηθός του δημίου σχίζει με ένα ψαλίδι το πίσω μέρος του βρακιού του θύματος. Τότε ο δήμιος μπήγει το παλούκι, μια ξύλινη σούβλα όσο πιο βαθιά μπορεί. Ύστερα παίρνει ένα ξύλινο σφυρί και χτυπάει το παλούκι ώσπου η μυτερή άκρη να βγει στο στήθος. Ανασηκώνουν έπειτα ορθό το παλούκι και το καρφώνουν στο χώμα. Κι όσο βασανίζεται ο δύστυχος οι τούρκοι τον περιγελούν, τον μυκτηρίζουν και τον καλούν να γίνει μουσουλμάνος».

Ο γνωστός Γάλλος περιηγητής Pouqueville ιστορεί και το τραγικό τέλος του αρματωλού Θύμιου Βλαχάβα από τη Θεσσαλία, ύστερα από τον άτυχο ξεσηκωμό του 1808. Τον είδε στα Γιάννενα δεμένο πάνω σ’ ένα στύλο στην αυλή του Αλή πασά «πιο γαλήνιος από τον τύραννο που απολάμβανε το μαρτύριό του με κοίταζε με βλέμμα ατάραχο λες και ήθελε να με κρατήσει μάρτυρα στο θρίαμβο της υπέρτατης ώρας του. Δέχτηκε χωρίς να βογγίξει και χωρίς να παραπονεθεί τα χτυπήματα του δημίου. Και τα μέλη του που σύρονταν στους γιαννιώτικους δρόμους έδειχναν στους έντρομους Έλληνες τα λείψανα του τελευταίου καπετάνιου της Θεσσαλίας».

 

-Κόψιμο του χεριού

Το 1764 στάλθηκε στην Ελλάδα αποστολή ερευνητών με επικεφαλής τον νεαρό αρχαιολόγο Richard Chandler. Ο Chandler καταγράφει ότι βλέπει και ότι ακούει: για τα ήθη και έθιμα των Ελλήνων, την ενδυμασία, τη διοίκηση, την οικονομία, τις παραδόσεις και δεισιδαιμονίες, την ψυχαγωγία και μεταξύ άλλων παρατηρεί: «Αλλά όσο πιο πολύ καταπιέζονται [οι Έλληνες] τόσο πιο ευλύγιστοι γίνονται. Η ανάμνηση του φάλαγγα και των εξευτελισμών αλλά και η τιμωρία που περιμένει όποιον θα τολμήσει να σηκώσει χέρι στον αφέντη του, δηλαδή το κόψιμο του χεριού του, εξηγεί τη στάση τους μπροστά στον Τούρκο. Μ’ όλα αυτά ο χαρακτήρας τους είναι ανήσυχος και οι ραδιουργίες δίνουν και παίρνουν, με αποτέλεσμα να είναι πάντοτε διαιρεμένοι».

 

-Αλυσοδεμένοι

Το 1739 ο Άγγλος περιηγητής Richard Pococke ταξίδεψε στην Ελλάδα και μεταξύ άλλων αναφέρει ότι, διασχίζοντας το φαράγγι της Σαμαριάς, έφτασε στα Χανιά. Στο δρόμο είδε έξη – εφτά Έλληνες «με βαρειές αλυσίδες στο λαιμό», τιμωρία γιατί δεν πλήρωναν τον καθιερωμένο φόρο για τα όπλα τους, μισή κορώνα. Ισχυρίζονταν όλοι ότι δεν είχαν όπλα.

 

-Το κεφάλι στα σκέλια του

To 1810 o Βρετανός αρχαιολάτρης John Hobhouse είδε στην Πόλη έναν κρεμασμένο 'Ελληνα. Το κορμί ήταν σκεπασμένο αλλά τα πόδια και τα χέρια ακάλυπτα. Φαίνονταν τα σημάδια από τα βασανιστήρια, κάψιμο και χτυπήματα. Το κεφάλι του κρεμασμένου είχε τοποθετηθεί ανάμεσα στα σκέλια του. Ήταν η έσχατη εκδήλωση εξευτελισμού που εφαρμοζόταν μόνο στους ραγιάδες.

 

-Η ταπείνωση του ραγιά

Στο Άργος ένας Βρετανός περιηγητής ο Hughes, έφιππος με Τούρκο συνοδό, βρέθηκε μπροστά σε ένα φορτωμένο με φρύγανα γάιδαρο ο οποίος έπιανε τη μέση του δρόμου. Ενώ οι ταξιδιώτες παραμέρισαν να περάσει ο γάιδαρος, ο Τούρκος συνοδός θεωρούσε υποτιμητικό να παραμερίσει για να περάσει το ζώο ενός ραγιά και έτσι έπεσε καταπάνω του, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει στον 'Ελληνα που ακολουθούσε το φορτωμένο γάιδαρο του. Χίμηξε πάνω του και με το ρόπαλό του τον χτύπησε επανειλημμένα στο κεφάλι. Αίματα άρχισαν να τρέχουν. Ο δύστυχος όμως Έλληνας δεν τόλμησε ούτε να σκούξει ούτε να διαμαρτυρηθεί. Ήξερε ως ραγιάς πως στην παραμικρή εκδήλωση δυσαρέσκειας ο Τούρκος τα τραβούσε το σπαθί ή την πιστόλα του.

 

-Ψυχαγωγία των Τούρκων

Ο Αμερικανός ιεραπόστολος [της ευαγγελικής Εταιρίας των Φίλων της Νέας Υόρκης] Stephen Grellet to 1819 ανέφερε πως στην Κόρινθο οι Τούρκοι συνήθιζαν σαν άθλημα ή για να τροχίσουν τα μαχαίρια τους να κόβουν το κεφάλι του πρώτου περαστικού, ή για να δείξουν την σκοπευτική τους δεινότητα έβαζαν στο σημάδι τους διαβάτες.

~Αλή Πασάς. Μία κατηγορία μόνος του~

Ο αξιωματικός του Ναπολέοντα Bacheville, προσκληθείς από τον Αλή Πασά, αφηγείται σε έργο του τα ανατριχιαστικά βασανιστήρια του αδίστακτου Αλβανού δεσπότη: «Μια μέρα, γράφει, πρόσταξε ο Αλής να δέσουν ένα στρατιώτη στη μπούκα του κανονιού και τον ανάγκασαν να το πυροδοτήσει ο ίδιος. Ο Αλής γελούσε με το θέαμα. Σε λίγο έφεραν δυο κλέφτες. Βλέποντας ο πρώτος το πτώμα του στρατιώτη νόμισε πως ήρθε η σειρά του. Γονάτισε λοιπόν και παράδωσε το λαιμό του στο φάσγανο του μπόγια. Αλλά τους περίμενε κακό χειρότερο… Τους έκοψαν με κάτι μεγάλα ψαλίδια την άκρη της μύτης, τα αυτιά και τα ακροδάχτυλα, έριξαν αυτά τα ματωμένα σε ένα δοχείο, πρόσθεσαν αλάτι και ξύδι και ανάγκασαν τους μελλοθανάτους να τα φάνε. Μια άλλη φορά έριξε καταδίκους σε ένα καζάνι με βραστό λάδι. Το λάδι και τα ξύλα που χρειάστηκαν τα προμήθεψαν οι συγγενείς των θυμάτων. Πριν 20 χρόνια βρήκε [ο Αλη Πασάς] ένα γέροντα που του έμοιαζε πολύ, του έκοψε το κεφάλι και το έστειλε ως δικό του στους εχθρούς του. Ενώ εκείνοι πανηγύριζαν για το χαμό του τους αιφνιδίασε και τους εξόντωσε...Μια μουσουλμάνα Γιαννιώτισσα κατηγορήθηκε πως είχε ερωτικό δεσμό με κάποιον Ιταλό. Ο Αλής πρόσταξε να την θάψουν ζωντανή ως το λαιμό. Έπειτα άλειψαν το κεφάλι της με μέλι και την άφησαν εκεί στο έλεος των εντόμων. Ύστερα από 48 ώρες κάλεσε τις Γιαννιώτισσες να την αποτελειώσουν με λιθοβολισμό. Κάποτε πριν από την άφιξή του στα Γιάννενα έδωσε εντολή να σουβλίσουν κάποιον για ένα ασήμαντο παράπτωμα και να τον ψήσουν. Ανάγκασε μάλιστα τους γονείς του θύματος να συνδαυλίζουν και να τροφοδοτούν τη φωτιά».

Στυλ. Καβάζης

 

 

Υ.Γ. Η ιστορία έχει αποδείξει με τον πιο οδυνηρό τρόπο ότι η παθητικότητα απέναντι στις απειλές, ο εφησυχασμός μπροστά στις προκλήσεις και η συνήθεια της υποχώρησης δεν διασφαλίζουν την ειρήνη. Αντιθέτως, συχνά ανοίγουν τον δρόμο σε πολύ μεγαλύτερες συμφορές. Οι πρόγονοί μας πλήρωσαν με αίμα την απώλεια της ελευθερίας τους. Εμείς έχουμε χρέος να μην την αντιμετωπίζουμε ως αυτονόητη ούτε να την παραδώσουμε από φόβο, αδιαφορία ή πολιτική σκοπιμότητα. Γιατί ένας λαός μπορεί να αντέξει πολλά, αλλά όταν συνηθίσει να σκύβει το κεφάλι, κινδυνεύει να ξεχάσει ακόμη και πώς είναι να το κρατά ψηλά.Η ελευθερία δεν χάνεται πάντοτε πρώτα στα πεδία των μαχών. Κάποιες φορές χάνεται πρώτα μέσα στη συνείδηση ενός λαού

κρέμομαι απ' την ανάσα σου χειμώνα

 

ταιριάξανε οι ιστορίες που μου λες στην ερημιά μου

όμως άσε με ένα κουβάρι ψέμα, μαζεμένο στη γωνιά μου

να ξετυλίγω όνειρα και καλοκαίρια ξένα,

να σε ραντίσω με άρωμα γαλάζιο μια σταγόνα

μ ντεβάκη

Αντεστραμμένη πραγματικότητα !

Απίστευτες εγκληματικές ανοησίες από τον π.Αντώνιο Πινακούλα που δεν λαμβάνει υπόψιν του  σαν να ζει σε παράλληλο σύμπαν τον δαιμονισμό που εισχωρεί στις ζωές μας ,γκρεμίζοντας την ανθρώπινη ελευθερία το κατεξοχήν δώρο του Θεού . Ένας παπάς να σέρνει τόσο απροκάλυπτα στον διάολο συνάδελφους του, κοιμίζοντας τους με αθεολόγητο λόγο.Η ειναι ένας ακόμη γραφικά  επικίνδυνος αφελής  ή ειναι δόλιος ,πάντως του Χριστού δεν ειναι ... 

Πάτερ Ξύπνα ! 

---

Τάδε απεφάνθη στον Βόλο η Σύναξη ιερέων: «Νέες ταυτότητες και ΠΑ δε συνδέονται με την Αποκάλυψη»

Ερμηνεία της Αποκάλυψης στη Σύναξη του κλήρου Δημητριάδος, 

Η 2η Γενική Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος για το τρέχον ιεραποστολικό έτος πραγματοποιήθηκε σήμερα, 10 Νοεμβρίου, στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως imd.gr, η Σύναξη πραγματοποιήθηκε υπό την προεδρεία του Μητροπολίτη Ιγνατίου.

Ομιλητής ήταν ο πρωτ. Αντώνιος Πινακούλας, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος Χαλανδρίου, με θέμα «Η λανθασμένη ερμηνεία της Αποκάλυψης ως ποιμαντικό πρόβλημα». Επεσήμανε ότι η ερμηνεία της Αγίας Γραφής πρέπει να αποτελεί συνεχή φροντίδα των ποιμένων, με σκοπό τη μαρτυρία του Θεού στον κόσμο.

Όπως ανέφερε, η Αποκάλυψη παρουσιάζει δυσκολίες, επειδή σχετίζεται με δύο ασαφή ζητήματα: το πότε και το πώς ο Θεός θα φέρει το τέλος της ιστορίας. Η προβληματική ερμηνεία της, είπε, οδηγεί σε λανθασμένη προσέγγιση ζητημάτων της κοσμικής και πολιτικής ζωής, όπως οι νέες ταυτότητες και ο προσωπικός αριθμός.

Ο π. Αντώνιος έφερε συγκεκριμένα παραδείγματα. Το «θηρίο», κατά την εισήγησή του, δεν αναφέρεται στο μέλλον αλλά στην εποχή που ο Ιωάννης συγγράφει το βιβλίο, ενώ τα ονόματα της βλασφημίας παραπέμπουν σε αυτοκράτορες που έλαβαν θεϊκούς τίτλους. Ο «αριθμός του θηρίου» αφορά τον Νέρωνα, δηλαδή ιστορικό πρόσωπο εκείνης της εποχής.

Συνοψίζοντας, ανέφερε ότι η Αποκάλυψη είναι ποιητικό βιβλίο που απευθύνεται στα συναισθήματα και στις επιθυμίες και δεν πρέπει να ερμηνεύεται κατά λέξη. Ο Ιωάννης, κατά τον ομιλητή, συνέθεσε με δημιουργικό τρόπο στοιχεία της εποχής του και δεν διατύπωσε προφητεία, ενώ το κείμενο είναι Θεόπνευστο και μαρτυρεί την πίστη στον Χριστό, το εσφαγμένο αρνί.

Όταν η Αποκάλυψη ερμηνεύεται με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με τον π. Αντώνιο, δεν δημιουργούνται ποιμαντικά προβλήματα. Διαφορετικά, κυριαρχεί ο φόβος που συνδέεται με τη δήθεν έλευση του αντιχρίστου, και η Εκκλησία οφείλει να διδάσκει τον ορθό τρόπο ερμηνείας. Ακολούθησε διάλογος και σύνοψη των συμπερασμάτων από τον Μητροπολίτη Ιγνάτιο.

 

συμπέρασμα : Η στραβός ειναι ο γιαλός η στραβά αρμενίζουμε και στραβός ειναι ο γιαλός και στραβά αρμενίζουνε..

!!!

 

Ηλιοδωρία

 Στον ουρανό οι Άγγελοι, στην Ελλάδα ο ήλιος. Ο Θεός στην αγάπη του έδωσε ήλιο να καθρεφτιζόμαστε, φως στους Έλληνες να κοιτιούνται στα μάτια. (δις) Άξιον εστί αληθώς μακαρίζειν σε. (δις)

 Στίχοι: Γέροντας Μωϋσής Αγιορείτης Μουσική: Χρίστος Τσιαμούλης

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΡΣΕΝΙΟ

 

 

Το σπίτι του ήταν ένα ετοιμόρροπο κτίσμα και δίπλα είχε ένα άλλο μικρό ατομικό κελί, χωρίς πάτωμα, αλλά με χώμα.

Το κελί του, μικρό, απέριττο, ευρισκόταν μέσα στον κόσμο, αλλά συγχρόνως κατόρθωνε να ζει και εκτός του κόσμου.

Εκεί άπλωνε δύο σκεπάσματα και έκανε τις ολονύκτιες προσευχές του.

Στο ανατολικό μέρος του κελιού είχε ένα ράφι και επάνω ένα εικονοστάσι με αρκετές εικόνες.

 

 

Σε αυτό, καθώς και για τα Θεία του κατορθώματα, πολύ τον βοηθούσαν οι δύο ημέρες (η Τετάρτη και η Παρασκευή) που έμενε έγκλειστος στο κελί του, προσευχόμενος.

Οι οποίες καρποφορούσαν περισσότερο πνευματικά τότε,

διότι αγίαζαν και την εργασία των άλλων ημερών.

Ώρες έμενε γονατιστός προσευχόμενος στον Θεό για τον λαό Του, που τον είχε εμπιστευθεί στα ασκητικά χέρια του δούλου Του Αρσενίου.

 

«Όταν ύψωνε τα χέρια του για

να παρακαλέσει για κάτι τον Θεό, άρχιζε να τον παρακαλεί προσευχόμενος και φωνάζοντας,

«Θεέ μου» λες και ξεκοβόταν

η καρδιά του εκείνη την ώρα,

και θαρρείς πως έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν τον άφηνε,

εάν δεν του έκανε το αίτημά του.

 

Στα παιδιά δίδασκε τη νοερά προσευχή, το

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και όταν καμμιά φορά έσφαλαν τους μάθαινε να λένε το

«ήμαρτον Θεέ μου».

 

Η συνηθισμένη τροφή του Πατρός ήταν τα κριθαρένια πέτουρα, τα οποία έψηνε μόνος του επάνω σε μια λαμαρίνα.

Όλες τις νηστείες αλλά ακόμη

και κάθε Τετάρτη, Παρασκευή

και τη Δευτέρα που είναι αφιερωμένη στους αγγέλους,

δεν έπινε ούτε

νερό μέχρι να βασιλέψει ο ήλιος.

 

Το τυπικό των ακολουθιών του ήταν ως εξής: Όλες τις μεγάλες γιορτές έκανε ολονύκτιες αγρυπνίες, τις οποίες άρχιζε από

τη δύση μέχρι την ανατολή του ηλίου.

Το πως κοιμόταν και πόσο κοιμόταν για την αγάπη του Χριστού, ο Θεός το γνωρίζει. Τετάρτη και Παρασκευή έμενε έγκλειστος στο κελί του.

Αυτές τις μέρες που έμενε έγκλειστος, δεν τραβούσε μόνον αυτός Θείες ουράνιες δυνάμεις όταν προσευχόταν, αλλά τον τραβούσαν και αυτόν στους ουρανούς Αγγελικές δυνάμεις.

Πολλοί που έτυχαν να δούν τον Χατζεφεντή (έτσι τον αποκαλούσαν) να υψώνει τα χέρια του και να παρακαλεί το Θεό και να φωνάζει προσευχόμενος

«Θεέ μου, Θεέ μου !» έλεγαν

«λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα, και θαρρείς έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν τον άφηνε, εάν δεν τον έκανε

το αίτημά του».

Η διακριτική του άσκηση πάντοτε συνοδευόταν με την αγάπη προς τους άλλους και με την ταπείνωση στον εαυτό του.

Όσο όμως κι αν προσπαθούσε ο πατήρ να κρυφθεί, δεν ήταν εύκολο.

Η χάρις του Θεού που κατοικούσε μέσα του τον πρόδιδε.

Η αγία του μορφή συνέχεια σκορπούσε Χάρη και παρηγοριά.

Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε σαν το χρώμα του φτασμένου κυδωνιού.

Είχε πια εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες, που έκανε από αγάπη στον Χριστό, καθώς και από τους πολλούς του κόπους για την αγάπη προς

το ποίμνιό του, που το ποίμανε πενήντα χρόνια σαν καλός Ποιμένας.»

 

Αγιος Παϊσιος Αγιορείτης

για τόν Αγιο Αρσένιο

τον Καππαδόκη 

Δείτε επίσης :Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης και η ερμηνεία των ψαλμών  

Θαύματα αγίου Αρσενίου Καππαδόκη 

Μην νομίζεις ότι εσύ φυλάγεις τον Θησαυρό, αλλά ο Θησαυρός φυλάγει εσένα!

 

Σαπφώ Νοταρά - αφιέρωμα στην αξέχαστη ηθοποιό.

 

Σαράντα και πλέον χρόνια μετά τον θάνατό της, η Σαπφώ Νοταρά παραμένει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Σφράγισε τη μεγάλη οθόνη ως μια μοναδική, ιδιότυπη κωμικός, μετατρέποντας τους δευτεραγωνιστικούς της ρόλους σε απόλυτα πρωταγωνιστικούς μέσα από το απαράμιλλο δυναμικό της στυλ, τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή της και τις μνημειώδεις ατάκες της που παραμένουν ζωντανές μέχρι σήμερα.

Η δήλωση του Βέλγου δημοσιογράφου Michel Collon που εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο: «Η Δύση είναι απλώς ένας πολιτισμός κλεφτών!

 

Αν η Ισπανία και η Γαλλία σε 17 αιώνες πλούτισαν, ήταν επειδή έκλεψαν χρυσό και ασήμι από τη Λατινική Αμερική και σκότωσαν Ινδιάνους χωρίς να πληρώσουν τίποτα. Η Γαλλία, η Αγγλία και οι ΗΠΑ πλούτισαν τόσο πολύ χάρη στη δουλεία και την κλοπή ανθρώπων από την Αφρική χωρίς να πληρώσουν τίποτα.

Ομοίως, το Βέλγιο και η Ολλανδία ήταν πολύ πλούσιες εδώ και 19 αιώνες επειδή έκλεψαν πρώτες ύλες από την Αφρική και την Ασία.

Τα τελευταία 500 χρόνια οι δυτικές μας κοινωνίες έχουν ληστέψει τον πλούτο του τρίτου κόσμου χωρίς να πληρώσουν.

Μπορούμε να φτιάξουμε γραφήματα για όλες τις φτωχές χώρες της Αφρικής και να δείξουμε ποιος τις λήστεψε και πώς.

Με λίγα λόγια, είμαστε - ή μάλλον μερικοί από εμάς είναι, κλέφτες, αλήτες, μαφιόζοι, δολοφόνοι και έτσι έχουμε γίνει πλούσιες χώρες εις βάρος άλλων»!

ΜΟΝΗ ΑΡΚΑΔΙΟΥ

 Ταξιδεύουμε 23 χιλιόμετρα έξω από το Ρέθυμνο, στις βορειοδυτικές πλαγιές του Ψηλορείτη, για να αντικρίσουμε ένα από τα πιο εμβληματικά μνημεία της παγκόσμιας ιστορίας: την Ιερά Μονή Αρκαδίου.

 

Μέσα από μοναδικά επίγεια και εναέρια πλάνα πετάμε πάνω από το ιστορικό μοναστήρι-φρούριο και εξερευνούμε κάθε του γωνιά. Από την εντυπωσιακή πρόσοψη του καθολικού με την αναγεννησιακή και μπαρόκ αρχιτεκτονική, μέχρι την ιστορική πυριτιδαποθήκη όπου γράφτηκε η πιο ένδοξη και τραγική σελίδα της Κρητικής Επανάστασης στις 9 Νοεμβρίου 1866. Δείτε τη Μονή Αρκαδίου όπως δεν την έχετε ξαναδεί, μάθετε το χρονικό της εθελοθυσίας των 964 ψυχών ενάντια στον οθωμανικό στρατό και νιώστε το δέος ενός τόπου που η UNESCO έχει ανακηρύξει ως Ευρωπαϊκό Μνημείο Ελευθερίας.

Η ζωή . .

 

Κάθε μέρα και πιο παράφορη και ποιο σπαρακτική

και πιο μάταιη και πιο απέραντη . . .

Τ. Λειβαδίτης

ΑΒΒΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΚΟΛΟΒΟΣ ( κοντός στο ανάστημα)

 

Εορτάζει την 9η Νοεμβρίου

Είπε ο Αββάς Ιωάννης, ότι κάποιος από τους γέροντες βρέθηκε σε έκσταση και είδε. Και ιδού, τρεις μοναχοί στέκονταν πέρα από τη θάλασσα. Και άκουσαν φωνή από το άλλο μέρος, οπού τους έλεγε: «Πάρετε φτερά πύρινα και ελάτε προς εμένα». Και οι μεν δυο πήραν και πέταξαν αντίπερα. Ο δε άλλος έμεινε. Και έκλαιγε πολύ και φώναζε. Ύστερα δε, δόθηκαν και σ’ αυτόν φτερά, όχι όμως πύρινα, αλλά ασθενικά και αδύναμα. Και με πολύ κόπο, άλλοτε βουλιάζοντας και άλλοτε βγαίνοντας επάνω, μόλις και κατάφερε να φθάση αντίπερα. Έτσι και η γενεά αυτή, αν και της δίνονται φτερά, όμως δεν είναι πύρινα. Μόλις ασθενικά και αδύναμα παίρνει.

Είπε ο Αββάς Ιωάννης: «Μοιάζω με άνθρωπο οπού κάθεται κάτω από μεγάλο δένδρο και βλέπει να έρχωνται προς το μέρος του πολλά θηρία και φίδια. Και όταν δεν μπορή να τα αντιμετωπίση, σκαρφαλώνει γρήγορα στο δένδρο και γλιτώνει. Έτσι και εγώ. Κάθομαι στο κελλί μου και βλέπω τους αμαρτωλούς λογισμούς να μου επιτίθενται. Και όταν δεν μπορώ να τα βάλω μαζί τους, καταφεύγω στον Θεό με την προσευχή και γλιτώνω από τον εχθρό»•

Είπε ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός: «Αν θελήση ένας βασιλεύς να κυριεύση μια εχθρική πόλη, πρώτα της κρατά το νερό και τα τρόφιμα. Και έτσι οι εχθροί, κινδυνεύοντας να χαθούν από την πείνα, του υποτάσσονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τα πάθη της σαρκός. Αν ζή τινάς με νηστεία και πείνα, οι εχθροί χάνουν τη δύναμή τους στην ψυχή του».

Είπε ο Αββάς Ποιμήν για τον Αββά Ιωάννη τον Κολοβό ότι παρακάλεσε τον Θεό και σηκώθηκαν τα πάθη απ’ αυτόν και έγινε αμέριμνος. Και πήγε σ’ ένα γέροντα και του είπε: «Βλέπω τον εαυτό μου να αναπαύεται και να μη έχη κανένα πόλεμο». Και του λέγει ο γέρων: «Πήγαινε, παρακάλεσε τον Θεό, να σου ξαναφέρη τον πόλεμο, καθώς και τη συντριβή και την ταπείνωση οπού είχες πρώτα. Γιατί μες από τους πολέμους προοδεύει η ψυχή». Παρακάλεσε λοιπόν. Και σαν ήλθε ο πόλεμος, ποτέ δεν ξαναζήτησε πλέον να απαλλαγή απ’ αυτόν. Αλλά έλεγε: «Δός μου, Κύριε, υπομονή στους πειρασμούς».

Ενώ κάποτε ανέβαινε ο Αββάς Ιωάννης από μια Σκήτη με άλλους αδελφούς, έχασε τον δρόμο ο οδηγός τους. Γιατί ήταν νύχτα. Και λέγουν οι αδελφοί στον Αββά Ιωάννη: «Τί να κάμουμε, Αββά, οπού έχασε τον δρόμο ο αδελφός και κινδυνεύουμε να πεθάνουμε πηγαίνοντας εδώ και εκεί;». Τους λέγει ο γέρων: «Αν του το πούμε, θα λυπηθή και θα ντροπιασθή. Λοιπόν, εγώ θα κάμω ότι αρρώστησα και θα πω ότι δεν μπορώ να προχωρήσω, αλλά θα μείνω εδώ έως το πρωί». Και έκαμε έτσι. Οι δε υπόλοιποι είπαν: «Ούτε εμείς θα προχωρήσουμε, αλλά θα καθίσουμε μαζί σου». Και κάθισαν έως το πρωί και δεν σκανδάλισαν τον αδελφό.

Ρώτησε ένας αδελφός τον Αββά Ιωάννη, λέγοντας: «Τί να κάμω; Γιατί συχνά έρχεται κάποιος αδελφός να με πάρη σε εργασία και εγώ βασανισμένος είμαι και αδύναμος και κουράζομαι μ’ αυτό. Τί λοιπόν πρέπει να κάμω για την εντολή;». Και του αποκρίνεται ο γέρων και του λέγει: «Ο Χάλεβ είπε στον Ιησού του Ναυή: Σαράντα χρόνων ήμουν, όταν μας έστειλε από την έρημο ο Μωϋσής, ο δούλος του Κυρίου, εμένα και σένα σ’ αυτή τη χώρα. Και τώρα είμαι ογδόντα πέντε χρόνων. Όπως ήμουν τότε, έτσι και τώρα μπορώ να εισέλθω και να εξέλθω σε πόλεμο. Έτσι λοιπόν και συ, αν μπορής, όπως εξέρχεσαι, έτσι και να εισέρχεσαι, πήγαινε. Αν όμως δεν μπορής έτσι να κάνης, μένε στο κελλί σου, κλαίοντας τις αμαρτίες σου. Και αν σε βρούν να πενθής, δεν θα σε αναγκάζουν να εξέλθης».

Είπε ο Αββάς Ιωάννης: «Αφήσαμε το ελαφρό φορτίο, ήγουν το να κατηγορούμε τον εαυτό μας και βάλαμε στους ώμους μας το βαρύ, ήγουν το να δικαιώνουμε τον εαυτό μας».

Ήλθαν κάποτε μερικοί αδελφοί για να τον πειράξουν. Γιατί δεν άφηνε τον λογισμό του να περιπλανάται εδώ και εκεί ούτε μιλούσε για θέματα της παρούσης ζωής. Και του λέγουν: «Ευχαριστούμε τον Θεό, οπού έβρεξε εφέτος πολύ και ήπιαν οι φοινικιές και βγάζουν βλαστούς και βρίσκουν οι αδελφοί υλικό για το εργόχειρό τους». Τους λέγει ο Αββάς Ιωάννης: «Έτσι συμβαίνει με το Πνεύμα το Άγιο. Όταν κατεβή στις καρδιές των ανθρώπων, ανανεώνονται και ξαναβλασταίνουν μέσα στον φόβο του Θεού».

Ο ίδιος είπε: «Η ταπεινοφροσύνη και ο φόβος του Θεού είναι πάνω από όλες τις αρετές».

Είπε πάλι: «Ανέβαινα κάποτε τον δρόμο της Σκήτης με την πλεξούδα και ο καμηλιέρης μιλούσε προκαλώντας μου οργή. Άφησα, λοιπόν, όλα τα πράγματά μου και έφυγα».

Άλλοτε πάλι, κατά τον θερισμό, άκουσε έναν αδελφό να μιλά με οργή και να αποπαίρνει τον διπλανό του. Και αφήνοντας τον θερισμό, έφυγε.

Έλεγαν για τον Αββά Ιωάννη, ότι, καθώς ερχόταν από τον θερισμό ή επισκεπτόταν γέροντες, με την προσευχή και τη μελέτη και την ψαλμωδία περνούσε την ώρα του, ωσότου αποκαταστάθηκε ο λογισμός του στην τάξη την αρχαία.

Ο ίδιος βρισκόταν κάποτε στην εκκλησία και στέναξε, αγνοώντας ότι κάποιος άλλος ήταν πίσω του. Όταν το κατάλαβε λοιπόν, έβαλε μετάνοια, λέγοντας: «Συγχώρησέ με, Αββά, δεν κατηχήθηκα ακόμη».

Ήλθε κάποτε ένας αδελφός στο κελλί του Αββά Ιωάννη κατά το βράδι, με την πρόθεση να μείνη για λίγο και ύστερα να φύγη. Και ενώ μιλούσαν για αρετές, έγινε πρωί και δεν το κατάλαβαν. Βγήκε υστέρα να τον ξεπροβοδίση. Και έμειναν μιλώντας έως τις έξη. Τον εισήγαγε πάλι στο κελλί και αφού έφαγε, έτσι ανεχώρησε.

Έλεγε ο Αββάς Ιωάννης ότι «φυλακή» σημαίνει το να μείνη τινάς στο κελλί και να μνημονεύη τον Θεό αδιάκοπα. Και ότι αυτό είναι το νόημα του «εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με».

***

Ήλθε ένας αδελφός να πάρη ζεμπίλια από τον Αββά Ιωάννη. Και βγαίνοντας, του λέγει ο γέρων: «Τί θέλεις, αδελφέ;». Και εκείνος είπε: «Ζεμπίλια, Αββά». Εισήλθε για να τα βγάλη, αλλά απολησμονήθηκε και κάθισε πλέκοντας. Πάλι ο άλλος έκρουσε. Και σαν βγήκε, του λέγει: «Φέρε το ζεμπίλι, Αββά». Εισήλθε, άλλα και πάλι κάθισε να πλέξη. Και πάλι ο άλλος έκρουσε. Και βγαίνει και τον ξαναρωτά: «Τί θέλεις, αδελφέ;». Και εκείνος: «Το ζεμπίλι, Αββά». Τον έπιασε τότε από το χέρι, τον πήγε μέσα και του είπε: «Αν ζεμπίλια θέλης, πάρε και πήγαινε. Γιατί εγώ δεν ευκαιρώ».

Ήλθε κάποτε ένας καμηλιέρης για να πάρη τα εργόχειρά του και να πάη σε άλλο τόπο. Και εκείνος, μπαίνοντας για να του φέρη την πλεξούδα, απολησμονήθηκε, έχοντας υψωμένο τον νου στον Θεό. Πάλι λοιπόν τον ενώχλησε ο καμηλιέρης, κρούοντας τη θύρα. Και πάλι ο Αββάς Ιωάννης, μπαίνοντας, απολησμονήθηκε. Και την τρίτη φορά, αφού έκρουσε ο καμηλιέρης, μπαίνοντας έλεγε: «Πλεξούδα – καμήλα, πλεξούδα – καμήλα». Και αυτό το έλεγε για να μη ξεχάση.

Ο ίδιος βρισκόταν σε ζέση πνευματική. Και κάποιος οπού τον επισκέφθηκε, επήνεσε το έργο του. Εκείνη την ώρα, ο γέρων έφτιαχνε πλεξούδα. Και σιώπησε. Πάλι ο άλλος του έκανε λόγο. Και πάλι αυτός σιωπούσε. Τη δε τρίτη φορά, λέγει στον επισκέπτη του: «Από τη στιγμή οπού εισήλθες εδώ, διώχνεις τον Θεό από μένα».

Ήλθε κάποιος γέρων στο κελλί του Αββά Ιωάννη και τον βρήκε να κοιμάται και Άγγελο στο πλάι του με ριπίδι να του κάνη αέρα. Και σαν το είδε αυτό, έφυγε. Μόλις δε σηκώθηκε, λέγει στον μαθητή του: «Ήλθε κάνεις εδώ, ενώ κοιμόμουν;». Του απαντά: «Ναι. Ο δείνα γέρων». Και κατάλαβε ο Αββάς Ιωάννης ότι των δικών του μέτρων ήταν εκείνος ο γέρων και είδε τον Άγγελο.

Είπε ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, ότι ένας πνευματικός γέρων έγινε έγκλειστος και έβγαλε μεγάλο όνομα στην πόλη και είχε δόξα πολλή. Και τον ειδοποίησαν: «Κάποιος από τους αγίους βρίσκεται στα στερνά του. Πήγαινε να τον ασπαστής, πριν κοιμηθή». Και συλλογίστηκε μέσα του: «Αν βγω τη μέρα, θα τρέξουν γύρω μου οι άνθρωποι και θα μου κάμουν πολλή δόξα και θα χάσω την ειρήνη μου. Θα ξεκινήσω λοιπόν το βράδι, με το σκοτάδι ξεφεύγοντάς τους όλους». Βγήκε λοιπόν, σαν έπεσε το βράδι, από το κελλί του, επειδή ήθελε να μη τον πάρη είδηση κανείς. Αλλά να, από τον Θεό στέλνονται κάτω δυο Άγγελοι με φανούς, κάνοντας του φως. Έτσι όλη η πόλη πρόστρεξε, βλέποντας τη δόξα του. Και όσο νόμιζε ότι απέφευγε τη δόξα, τόσο πιο πολύ δοξάσθηκε. Σ’ αυτό το γεγονός εκπληρώθηκε το γραμμένο: «Πάς ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται».

Στο γαλαζοβαμμένο βλέμμα του Σινά

 

π.Π.Κ. 

πέμπτο

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν θά ἐγκαταλείψει ὅσους Τόν ἀγαποῦμε

 

Στόν παρόντα κόσμο πολιτευόμαστε ὡς συγκροτημένη κοινωνία, ἀλλά ὀφείλουμε νά ζοῦμε ὡς Ἐκκλησία. Αὐτό μᾶς ἐπιφορτίζει καί μέ τήν εύθύνη νά ἔχουμε «νοῦν Χριστοῦ», νά ἀναζητοῦμε δηλαδή τήν φανέρωση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ γιά ἐμᾶς καί γιά τόν κόσμο.

 

Ἡ ἀποστασία, γιά τήν ὁποία μίλησε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν Β΄ πρός Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολή του, ἐκτυλίσσεται διαχρονικά. Σήμερα ὅμως ἀναπτύσσεται μπροστά μας ραγδαῖα, σέ θεολογικό, ἠθικό καί οἰκονομικό ἐπίπεδο, μέ κύριο μοχλό τήν φιλαυτία μας.

Στό πλαίσιο τῆς ἀποστασίας οἱ ἄνθρωποι πού ἐξουσιάζουν στήν ψηφιακή ἐποχή μας, μεθοδεύουν ἕναν παγκόσμιο ὁλοκληρωτικό ψηφιακό ἔλεγχο. Ἐπιζητοῦν νά εἴμαστε διάφανοι μπροστά στίς ὀθόνες τους, καί ἐμεῖς καί οἰ συνάνθρωποί μας.

Γιά ἕναν ἅγιο, γεμᾶτο ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, αὐτό δέν θά πείραζε. Ὁ ἅγιος μπορεῖ καί νά πουλήσει θεληματικά τόν ἑαυτό του γιά νά σώσῃ τόν συνάνθρωπό του. Τό διαβάζουμε στά συναξάρια. Ἐμεῖς ὅμως δέν εἴμαστε γιά τέτοια κατορθώματα. Καί οἱ συνάνθρωποί μας, ἀδύναμοι στήν βιοπάλη τους, δέν ἀντέχουν. Ἀπό τήν καταδυνάστευση χάνουν καί τήν ἡρεμία τους, καί τήν πίστη τους καί τήν ζωή τους.

Ἡ ὑποχρεωτικότητα, ἡ ἐπιβολή δηλαδή, τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς συμπολίτες μας μᾶς ἀνησυχεῖ. Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ἀνελεύθερα καθεστῶτα τοῦ παρελθόντος ἦταν πρόθυμα νά καταδυναστεύσουν τούς πολίτες τους ἐπιβάλλοντας ὁλοκληρωτικά μέτρα. Ἀπό ἀγάπη ὀφείλουμε νά σταθοῦμε κοντά στούς συνανθρώπους μας. Ὅπως ἐχει λεχθῇ: Τό δικό μου τό ψωμί, εἶναι ὑλικό θέμα· τό ψωμί τοῦ ἀδελφοῦ μου εἶναι πνευματικό ζήτημα. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τήν ἐλευθερία: Τήν δική μου ἐλευθερία τήν διαχειρίζομαι ὅπως θέλω· τήν ἐλευθερία τοῦ ἀδελφοῦ μου τήν σέβομαι καί τήν προστατεύω. Αὐτό εἶναι Χριστοειδής ἀγάπη.

Χαιρετίζουμε τήν προσπάθεια τῶν ἀδελφῶν τῆς Πανελληνίου Κινήσεως «ΕΞΟΔΟΣ», οἱ ὁποῖοι μέσα στόν δύσκολο κόσμο μας ἀνέλαβαν νά ἐνημερώνουν γιά τίς ἐπικίνδυνες συνέπειες ἑνός Ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καί νά ἐνισχύουν ὅσους δέν θέλουμε νά συμφωνήσουμε μέ τήν ὑποχρεωτικότητα τῆς έπιβολῆς τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ. Τούς συγχαίρομε πού ἀξιοποιοῦν τούς νόμιμους κοινωνικούς ἀγῶνες, ὥστε νά μή φθάσουμε σέ συνθῆκες πού θά δυναστεύωνται οἱ προσωπικές μας ἐλευθερίες, καθώς αὐτές εἶναι τόσο ἀπαραίτητες ὡς «δερμάτινοι χιτῶνες», μέ τούς ὁποίους ἐνέδυσε τήν πεπτωκυῖα φύση μας ὁ Ἅγιος Θεός.

Θέλουμε ὅμως νά θέσουμε καί μία ἐπιπλέον, ἀπολύτως ἀπαραίτητη, πλευρά τοῦ θέματος, γιά ὅσους τουλάχιστον θέλουν νά σκέπτονται «ἐν Χριστῷ».

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προτρέπει: «Ἐνδύσασθε τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρός τό δύνασθε ὑμᾶς στῆναι πρός τάς μεθοδείας του διαβόλου» (Ἐφ. 6,11).

Ἡ πανοπλία τοῦ Θεοῦ εἶναι τό ἀσκητικό καί τό μαρτυρικό φρόνημα, ἡ ἀποφασιστικότητα νά τηροῦμε τίς ἐντολές τοῦ Ευαγγελίου μέχρι καί μαρτυρίου, ἄν ὁ Θεός ἐπιτρέψει.

Συνηθισμένοι στήν εὐμάρεια, στήν ἄνεση, στήν καλοπέραση, δύσκολα φορᾶμε τήν ἀσκητική καί μαρτυρική πανοπλία. Ἀλλά ὀφείλουμε νά τήν φορέσουμε. Δέν πρέπει νά ἐνδώσουμε στίς ἀπαιτήσεις τοῦ πνεύματος τῆς ἀποστασίας, ἐάν καί ὅταν ἔρθουμε ἀντιμέτωποι μέ αὐτές.

Τό φρόνημα τῶν ἁγίων Μαρτύρων καί τῶν ὁσίων Ἀσκητῶν τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ καλλίτερη προστασία ἀπό τόν ὁποιοδήποτε ὁλοκληρωτισμό. Τί ἔχει νά φοβηθῇ «ὁ μηδέν ἔχων καί τά πάντα κατέχων»;

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν θά ἐγκαταλείψει ὅσους Τόν ἀγαποῦμε.

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου

+ Ἀρχιμανδρίτης Χριστοφόρος

καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Σε Ποιον Ανήκει Τελικά Η Ελλάδα; «Συστημικοί Κοτζαμπάσηδες»

 Εφ' όλης της ύλης ζωντανή συζήτηση και ανάλυση των πολιτικών εξελίξεων με τον ψυχοθεραπευτή Μανώλη Σκούληκα

Γερνούν τα χρόνια

 

Και ζηλεύουν το παιδί που τα φορά σαν χάντρες που γυαλίζουν

 

μ ντεβακη

Γενίτσαροι – Ο μεγαλύτερος εχθρός πάντα ελλοχεύει εκ των έσω.

 

Έλληνες νέοι, επίδοξοι γενίτσαροι στα πρώτα στάδια που προσηλυτίζονται στο Ισλάμ - ελαιογραφία σε καμβά - Ζαν Λεόν Ζερόμε - 1865

<12 .0pt=""> 

<12 .0pt="">Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Οι Έλληνες Γενίτσαροι – Από Παιδιά της Ρωμιοσύνης σε Ξίφη της Οθωμανικής Τυραννίας έως τον σύγχρονο νεο-γενιτσαρισμό»

Οι Γενίτσαροι, το περίφημο σώμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συχνά υμνούνται για την στρατιωτική τους αποτελεσματικότητα. Όμως για τους υπόδουλους χριστιανικούς λαούς και ιδίως για τους Έλληνες συμβόλιζαν κάτι βαθύτερα τραυματικό την αποκοπή από τις ρίζες, τον εξισλαμισμό, την αδελφοκτονία.

Πολλοί Έλληνες νεαροί, στρατολογημένοι μέσω του βίαιου θεσμού του παιδομαζώματος (devşirme), μεγάλωναν μακριά από την πίστη και την οικογένειά τους. Εκπαιδεύονταν αυστηρά και εξισλαμίζονταν, αποκόπτοντας κάθε δεσμό με το παρελθόν. Για να αποδείξουν την πίστη τους στον Σουλτάνο, συχνά γίνονταν πιο σκληροί κι από τους γηγενείς μουσουλμάνους.

Ο σπουδαίος αείμνηστος Βυζαντινόλογος Σπύρος Βρυώνης σημειώνει χαρακτηριστικά:

«Ο εξισλαμισμένος χριστιανός επιδείκνυε μεγαλύτερη ωμότητα από τον γηγενή μουσουλμάνο» .

Αυτός ο «φανατισμός του αποστάτη» φάνηκε σε αιματηρά επεισόδια, όπως η καταστολή της εξέγερσης του Διονυσίου του Φιλοσόφου στα Ιωάννινα το 1611, όπου οι Γενίτσαροι έκαψαν χωριά και έσφαξαν χριστιανούς αμάχους.

Παρά τη φήμη τους ως αήττητοι πολεμιστές, από τον 17ο αιώνα και έπειτα οι Γενίτσαροι άρχισαν να παρακμάζουν αρνούνταν να υπακούσουν, προκαλούσαν εξεγέρσεις και απαιτούσαν προνόμια με τη βία. Συχνά απέφευγαν τη μάχη, όπως στη Βιέννη (1683), ενώ υπέστησαν ταπεινωτικές ήττες στους ρωσοτουρκικούς πολέμους.

Στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν μετατραπεί από επίλεκτο σώμα σε παραστρατιωτική κάστα που ασκούσε πολιτικό εκβιασμό και εσωτερική τρομοκρατία.

Η ελληνική λαϊκή παράδοση δεν ξέχασε τους θρήνησε σαν «χαμένα παιδιά» που επέστρεψαν ως εχθροί. Σε δημοτικά τραγούδια, η προδοσία γίνεται προσωπική πληγή:

«Πού πας παιδί της μάνας σου, κι εγίνηκες Τούρκεμα;

Μας καίεις, μας σταυρώνεις, κι ήσουν της Ρούμελης φως...»

Η εικόνα του γενίτσαρου-αρνητή δεν είναι απλώς προδοσία, αλλά απόδειξη της πολιτισμικής βίας που ασκήθηκε στα σπλάχνα του Ελληνισμού.

Το 1826, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ κατήργησε τους Γενίτσαρους με αιματηρό τρόπο, στη λεγόμενη «Ευτυχής Συμπτώση» (Vaka-i Hayriye). Εκατοντάδες εκτελέστηκαν τα στρατόπεδά τους ισοπεδώθηκαν με κανόνια. Ακόμα και η ίδια η Πύλη αναγνώρισε την επικινδυνότητά τους.

Η Βρετανίδα ιστορικός,με εξειδίκευση στην οθωμανική ιστορία,Caroline Finkel έρχεται να συμπληρώσει:

«Η Πύλη δεν θρήνησε τους Γενίτσαρους. Ήταν τρομοκράτες με προνόμια» .

Σήμερα δεν υφίσταται παιδομάζωμα με την κλασική έννοια. Υπάρχει όμως ένας πιο ύπουλος και πιο πολιτισμικά "εκλεπτυσμένος" νεο-γενιτσαρισμός. Στη θέση του ξίφους και του φεσιού, βρίσκουμε μικρόφωνα, έδρες πανεπιστημίων και τηλεοπτικά πάνελ.

Ιδιαίτερα στην ελληνική περίπτωση, συχνά παρατηρείται το φαινόμενο λογίων, πολιτικών ή διαμορφωτών κοινής γνώμης που, γαλουχημένοι από δυτικά εκπαιδευτικά ή ιδεολογικά πρότυπα, αναπτύσσουν λόγο απορριπτικό ή και χλευαστικό προς την ίδια τους την ιστορία, την πίστη ή τα εθνικά συμφέροντα.

Όπως οι παλαιοί γενίτσαροι υπερέβαλαν σε ζήλο για να αποδείξουν την πίστη τους στον Σουλτάνο, έτσι και σήμερα ορισμένοι Έλληνες αποδομούν με υπερβάλλοντα ζήλο κάθε τι ελληνικό, από τον αγώνα του ’21 μέχρι την έννοια του έθνους, παρουσιάζοντας τα ως αναχρονιστικά ή “φασιστικά”. Δεν υπηρετούν πλέον τον Σουλτάνο, αλλά ένα μεταμοντέρνο αφήγημα που απαιτεί αποξένωση από κάθε παραδοσιακή ταυτότητα.

Η προσχώρηση σε ξένες ατζέντες δεν είναι πάντα συνειδητή. Πολλές φορές παρουσιάζεται ως «εκσυγχρονισμός» ή «προοδευτικότητα». Όμως, όταν αυτή η διαδικασία οδηγεί στη συστηματική περιφρόνηση της ιστορικής μνήμης και της πολιτισμικής συνέχειας, τότε δεν μιλάμε για πρόοδο αλλά για ιδεολογικό γενιτσαρισμό.

Η ιστορία των Ελλήνων Γενιτσάρων δεν είναι απλώς κεφάλαιο στρατιωτικής τακτικής. Είναι η ιστορία της βίαιης απώλειας της ταυτότητας, της εξαναγκασμένης αφομοίωσης, και τελικά, της μνήμης της προδοσίας.

Όπως τότε, έτσι και σήμερα, η μετατροπή ενός Έλληνα σε όργανο εναντίον των δικών του παραμένει μια οδυνηρή πραγματικότητα είτε αυτή επιβάλλεται με τη βία είτε με «επιμορφωμένη» συναίνεση.

Ο αγώνας για την πολιτισμική ελευθερία, την ιστορική αλήθεια και την αυτογνωσία συνεχίζεται. Όχι για να αναβιώσουμε παλιές έχθρες, αλλά για να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά η Ρωμιοσύνη να πληγώνεται από τα ίδια της τα παιδιά

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

 

« Ο Έλληνας είναι πλασμένος φιλόσοφος,

είναι και πλασμένος Χριστιανός, είναι πλασμένος να γνωρίζει την Αλήθειαν και να την διαδίδει

εις τα αλλά Έθνη.

Ναί, ο Έλλην εγεννήθη κατὰ την Θεία Πρόνοιαν διδάσκαλος της ανθρωπότητας.

Αυτή είναι η αποστολή του, αυτό είναι το ξεχωριστὸ κάλεσμα μεταξὺ των Εθνών.

Από καταβολής κόσμου το

Έλληνικόν Έθνος ήταν πλασμένο

δια τον σκοπὸν αυτόν.

Ο Θεὸς διέπλασεν το Ελληνικό

Έθνος ως εις το σώμα

της ανθρωπότητας.»

*Περὶ της Ελληνικής Φιλοσοφίας

ως προπαιδείας

εις τον Χριστιανισμόν.

!!!

 

Στέλιος Καζαντζίδης - Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ

 

Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ εγώ σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ Μαζί στα πρώτα βάσανα στα πρώτα καρδιοχτύπια οι δυο μας πρωτοζήσαμε τα πρώτα μας ξενύχτια Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ εγώ σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ Ωραία ήταν η ζωή και ο καιρός περνούσε κι ο ένας περισσότερο τον άλλον επονούσε Και τ’ αποτέλεσμα ήταν αυτό να καταλήξουμε στο χωρισμό Να καταλήξουμε στο χωρισμό το αποτέλεσμα ήταν αυτό Μα πώς μπορεί ο πόνος μου να μην είναι μεγάλος αφού εγώ σ’ αγάπησα σε χαίρεται ένας άλλος Εγώ σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ όμως δεν ήτανε το τυχερό Όμως δεν ήτανε το τυχερό εγώ σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ

Ο Τραμπ ηττήθηκε από τους συντηρητικούς

Δεν ήταν οι Δημοκρατικοί, οι προοδευτικοί ή οι Μουσουλμάνοι που νίκησαν τον Ντόναλντ Τραμπ , αλλά οι συντηρητικοί, οι Καθολικοί, ακόμη και οι εθνικιστές που του γύρισαν την πλάτη. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι ήταν εναντίον του από τότε που εκλέχθηκε. Αυτό δεν ήταν καινούργιο, και δεν ήταν και δεν είναι η αμερικανική πλειοψηφία. Ο νέος παράγοντας ήταν η απογοήτευση, η ανησυχία και η διαφωνία ενός σημαντικού τμήματος του εθνικοσυντηρητικού κόσμου που είχε ψηφίσει τον Τραμπ. Και αυτό, εν μέρει, αντιπροσωπεύει τώρα τον υποψήφιο αντιπρόεδρο του Τραμπ, JDVance.

Γιατί κέρδισε ο Τραμπ; Ναι, για να απαλλαγεί από τους Δημοκρατικούς μετά την απόδοση του Μπάιντεν και την τελική του πτώση στα πρόθυρα της άνοιας. Αλλά πάνω απ' όλα, για αρκετούς σαφείς λόγους: για να καταπολεμήσει την πλέον αφόρητη κυριαρχία των ξύπνιων(Woke), για να σβήσει τις φλόγες του πολέμου σε όλο τον κόσμο, για να δώσει κεντρική θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον λαό τους και τις πατριωτικές-θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, για να έχει περισσότερη Αμερική και λιγότερο κόσμο, από κάθε άποψη, και για να αναζωογονήσει την οικονομία των ΗΠΑ ενόψει της παγκοσμιοποίησης και της ανόδου της Ασίας.

Ο Τραμπ διέψευσε γρήγορα αυτές τις προσδοκίες. Αρχικά, ενέπλεξε τον κόσμο και τις ΗΠΑ σε μια φρενίτιδα δασμών, στη συνέχεια εξαπέλυσε απειλές και επιθετικότητα, από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Γροιλανδία, από τον Καναδά μέχρι την Κούβα, στη συνέχεια υποστήριξε το σατανικό σχέδιο του Νετανιάχου, και όχι μόνο στη Γάζα. Τέλος, ενεπλάκη σε έναν μονομερή πόλεμο με το Ιράν, τον οποίο νόμιζε ότι θα μπορούσε να επιλύσει γρήγορα αποκεφαλίζοντας την ηγεσία του. Δεν γνωρίζουμε τα κίνητρα, τις ανοησίες, τον εκβιασμό πίσω από αυτές τις αποφάσεις, ειδικά την τελευταία. Και όλα αυτά συνοδευόμενα από την αφόρητη έπαρσή του, την ανεξέλεγκτη εγωκρατία του, τις δραστικές και ξαφνικές αλλαγές απόψεων και αποφάσεων, τις ανακοινώσεις για εξόντωση εδώ, για εξάλειψη εκεί... Και ο πόλεμος που είχε υποσχεθεί να τερματίσει αμέσως, μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, εξακολουθεί να υπάρχει, ενώ η παγκόσμια κλιμάκωση έχει επίσης προκαλέσει τις υψηλές τιμές των καυσίμων και το υψηλό κόστος ζωής που γίνεται αισθητό παντού στη Δύση, συμπεριλαμβανομένων των χρηματιστηρίων.

Με τις επιδόσεις του, ο Τραμπ έχει δηλητηριάσει τα πηγάδια του εθνικοσυντηρητικού, θρησκευτικού-παραδοσιακού κόσμου και έχει αποδυναμώσει τον ίδιο τον σκοπό για τον οποίο ψηφίστηκε και έγινε αποδεκτός, παρά την αφόρητη αλαζονεία του.
Για τον κόσμο, ο Τραμπ είναι ένα άλογο που κάποτε ήταν φυγάς και τώρα άναυδος, έχει χάσει την εξουσία και το κύρος του στις σχέσεις του με τον Σι Τζινπίνγκ, τον Πούτιν και τον υπόλοιπο κόσμο.

Και τι γίνεται με την Ευρώπη; Αν η Ευρώπη το είχε, θα μπορούσε να είναι μια πολύτιμη ευκαιρία να επανεξετάσει τον ρόλο της, να αποστασιοποιηθεί από την ατλαντική υποταγή και τον υποταγμένο δυτικισμό, να ανακτήσει την ελευθερία και να επιβεβαιώσει τη γεωκεντρικότητά μας μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου του πλανήτη, και να αποσυρθεί από αυτόν τον υβριδικό πόλεμο με τη Ρωσία συμμετέχοντας σε εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις, ξεκινώντας από τον ενεργειακό εφοδιασμό. Αλλά η ΕΕ περπατάει με το κεφάλι της και σκέφτεται με τα πόδια της.

Και τι γίνεται με την Ιταλία, συγκεκριμένα; ​​Η Τζόρτζια Μελόνι είχε καλύτερη σχέση με τον Μπάιντεν παρά με τον Τραμπ. Της είχε δώσει το πράσινο φως για να σχηματίσει κυβέρνηση -μερικοί λένε ότι ο Μάριο Ντράγκι ήταν μεταξύ των ευρωαμερικανών εγγυητών τής Μελόνι - ήταν απόλυτα σύμφωνη με τον επανεξοπλισμό και την υποστήριξη της Ουκρανίας, και τη φίλησε στο κεφάλι σαν μια μικρή ανιψιά που χρειάζεται προστασία...

Αλλά ο Τραμπ είναι επικεφαλής της υπερδύναμης που μας επιβλέπει, επιπλέον στο όνομα ζητημάτων, απαιτήσεων και «αξιών» που συμμερίζεται η εθνική και κυρίαρχη δεξιά. Έτσι, η Μελόνι χάρηκε με αυτό και το παράτησε με θετικά σχόλια. Αλλά τι πήρε σε αντάλλαγμα; Το καλύτερο δώρο που έκανε ο Τραμπ στη Μελόνι ήταν όταν της επιτέθηκε. Ακόμα και οι δημοσκοπήσεις κατέγραψαν ευνοϊκά την αντιπαράθεση, η οποία τελικά έδωσε στη Μελόνι την ευκαιρία να εμφανιστεί ως κάποια που υπερασπίζεται την κυριαρχία και την ανεξαρτησία... Μια τρομερή βοήθεια. Σήμερα, παραμένει ουδέτερη και επιφυλακτική για όσα συνέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, πλοηγούμενη με βάση τα μάτια, αλλά βαθιά μέσα της -υπονοούμε- δεν ήταν δυσαρεστημένη με το πλήγμα στον Τραμπ, το οποίο μειώνει το κύρος του και του δίνει λιγότερη ελευθερία ελιγμών και καταχρήσεων.

Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο η απόρριψη του Τραμπ, ακόμη και σε παραδοσιακά Ρεπουμπλικανικές εκλογικές περιφέρειες, να αποτελεί επίσης ένα μισοκαρδιακό σταμάτημα του τεχνοκαπιταλισμού και της υπεροχής της τεχνητής υπερνοημοσύνης και των κύριων χορηγών της, όπως ο Πίτερ Θιλ και ο Έλον Μασκ. Οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου σίγουροι ότι πρέπει να αγκαλιάσουμε με ενθουσιασμό όλα όσα προέρχονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη και τους μεγάλους επιχειρηματίες της νέας τεχνολογίας. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι συντηρητικοί της βαθιάς, παλιάς Αμερικής, με τα πόδια τους στη γη. Οι άνθρωποι συμφωνούν περισσότερο με τον Πάπα Πρέβοστ και την εγκύκλιό του παρά με τον τεχνολογικό ενθουσιασμό του Τραμπ και των μεγιστάνων που τον υποστηρίζουν. Σε ιδεολογικό επίπεδο, η θέληση για εξουσία του Τραμπ-Μάσκ και το θόλωμα των ορίων μεταξύ του εγωκεντρισμού και των επιχειρηματικών τους συναλλαγών και αυτού που είναι πραγματικά το κοινό καλό, το καθολικό συμφέρον, προκαλούν κάποια ανησυχία. Υπάρχει η αντίληψη του κινδύνου επικάλυψης των ιδιωτικών και ατομικών συμφερόντων με τα δημόσια και συλλογικά. Αυτή η ανωτεροτης, εφαρμοσμένη στην ιδέα της υπέρβασης του ανθρώπου, που γίνεται υπερανθρωπισμός και η θέληση για εξουσία, μοιάζει σχεδόν με καρικατούρα του Νίτσε. ο οποίος, όχι τυχαία, φοβόταν ήδη την παραμορφωμένη χρήση των σκέψεών του και τους χαρακτήριζε «πιθήκους του Ζαρατούστρα», όπως ακριβώς ο διάβολος είναι ο simia dei, ο πίθηκος του Θεού. Έγραψα επίσης γι' αυτό σε αυτό το τελευταίο βιβλίο. Ο Τραμπ κινδυνεύει να συνδεθεί με αυτή τη μέθη της εξουσίας, αυτόν τον ίλιγγο της υπερανθρωπότητας, που στην πραγματικότητα χορηγείται μόνο σε λίγους πλούσιους και ισχυρούς ανθρώπους. Όλα αυτά είναι ιδιαίτερα αντιπαθή στον συντηρητικό, αγροτικό, παραδοσιακό, καθολικό κόσμο που τον ψήφισε, μαζί με άλλους. Σε θρησκευτικό επίπεδο, η κυβέρνησή του φαίνεται να είναι καλύτερα να ευθυγραμμιστεί με ορισμένες μεσσιανικές και Αντβεντιστικές αιρέσεις που είναι από καιρό ισχυρές στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά με μια Αμερική που ακολουθεί τον Αμερικανό Πάπα και δηλώνει καθολική. Και η οποία είναι επιφυλακτική απέναντι στην ύποπτη υποταγή του Τραμπ στον Νετανιάχου και τους χορηγούς του (και εδώ προκύπτει και η σκιά της υπόθεσης Έπσταϊν).

Το πρώτο σημάδι της εποχής μετά τον Τραμπ μεταξύ των Δημοκρατικών είναι η πολιτική άνοδος των Ισλαμιστών, οι οποίοι ήδη ηγούνται ορισμένων από τις μεγάλες δυτικές πρωτεύουσες. Αυτή η τάση αναμένεται να αυξηθεί, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα ενός σχεδίου εξισλαμισμού, ίσως σχεδιασμένου από κάποιον Αγιατολάχ, αλλά μάλλον αποδεδειγμένων πολιτικών και κοινωνιολογικών παραγόντων: οι συμπαγείς μειονότητες υπερισχύουν των κυμαινόμενων κινήσεων γνώμης. Οι πιο πρόσφατα υιοθετημένοι μετανάστες έχουν μεγαλύτερη επιθυμία να αναδυθούν και είναι πιο ζωντανοί από τους πληθυσμούς που έχουν από καιρό εδραιωθεί στην ευημερία. Η φιλοδοξία να ενσωματωθούν, να μετακινηθούν από υποδεέστερους σε ηγετικούς ρόλους και η μεγαλύτερη γονιμότητα είναι όλα προς όφελος των νέων, ανερχόμενων κοινωνικών τάξεων.

Στην πραγματικότητα, έχω πειστεί για ένα πράγμα: ο επόμενος ηγέτης του ευρύτερου στρατοπέδου μας θα είναι Ιταλός, μετανάστης, έστω και δεύτερης γενιάς· όχι ξένος πάπας, αλλά κοσμικός ιμάμης. Το όνομα και το πρόσωπό του εξακολουθούν να λείπουν, αλλά η θέση είναι έτοιμη και ο διαγωνισμός με αυτές τις προϋποθέσεις έχει ανακοινωθεί...

Trump sconfitto dai conservatori - Marcello Veneziani