Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΡΣΕΝΙΟ

 

 

Το σπίτι του ήταν ένα ετοιμόρροπο κτίσμα και δίπλα είχε ένα άλλο μικρό ατομικό κελί, χωρίς πάτωμα, αλλά με χώμα.

Το κελί του, μικρό, απέριττο, ευρισκόταν μέσα στον κόσμο, αλλά συγχρόνως κατόρθωνε να ζει και εκτός του κόσμου.

Εκεί άπλωνε δύο σκεπάσματα και έκανε τις ολονύκτιες προσευχές του.

Στο ανατολικό μέρος του κελιού είχε ένα ράφι και επάνω ένα εικονοστάσι με αρκετές εικόνες.

 

 

Σε αυτό, καθώς και για τα Θεία του κατορθώματα, πολύ τον βοηθούσαν οι δύο ημέρες (η Τετάρτη και η Παρασκευή) που έμενε έγκλειστος στο κελί του, προσευχόμενος.

Οι οποίες καρποφορούσαν περισσότερο πνευματικά τότε,

διότι αγίαζαν και την εργασία των άλλων ημερών.

Ώρες έμενε γονατιστός προσευχόμενος στον Θεό για τον λαό Του, που τον είχε εμπιστευθεί στα ασκητικά χέρια του δούλου Του Αρσενίου.

 

«Όταν ύψωνε τα χέρια του για

να παρακαλέσει για κάτι τον Θεό, άρχιζε να τον παρακαλεί προσευχόμενος και φωνάζοντας,

«Θεέ μου» λες και ξεκοβόταν

η καρδιά του εκείνη την ώρα,

και θαρρείς πως έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν τον άφηνε,

εάν δεν του έκανε το αίτημά του.

 

Στα παιδιά δίδασκε τη νοερά προσευχή, το

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και όταν καμμιά φορά έσφαλαν τους μάθαινε να λένε το

«ήμαρτον Θεέ μου».

 

Η συνηθισμένη τροφή του Πατρός ήταν τα κριθαρένια πέτουρα, τα οποία έψηνε μόνος του επάνω σε μια λαμαρίνα.

Όλες τις νηστείες αλλά ακόμη

και κάθε Τετάρτη, Παρασκευή

και τη Δευτέρα που είναι αφιερωμένη στους αγγέλους,

δεν έπινε ούτε

νερό μέχρι να βασιλέψει ο ήλιος.

 

Το τυπικό των ακολουθιών του ήταν ως εξής: Όλες τις μεγάλες γιορτές έκανε ολονύκτιες αγρυπνίες, τις οποίες άρχιζε από

τη δύση μέχρι την ανατολή του ηλίου.

Το πως κοιμόταν και πόσο κοιμόταν για την αγάπη του Χριστού, ο Θεός το γνωρίζει. Τετάρτη και Παρασκευή έμενε έγκλειστος στο κελί του.

Αυτές τις μέρες που έμενε έγκλειστος, δεν τραβούσε μόνον αυτός Θείες ουράνιες δυνάμεις όταν προσευχόταν, αλλά τον τραβούσαν και αυτόν στους ουρανούς Αγγελικές δυνάμεις.

Πολλοί που έτυχαν να δούν τον Χατζεφεντή (έτσι τον αποκαλούσαν) να υψώνει τα χέρια του και να παρακαλεί το Θεό και να φωνάζει προσευχόμενος

«Θεέ μου, Θεέ μου !» έλεγαν

«λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα, και θαρρείς έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν τον άφηνε, εάν δεν τον έκανε

το αίτημά του».

Η διακριτική του άσκηση πάντοτε συνοδευόταν με την αγάπη προς τους άλλους και με την ταπείνωση στον εαυτό του.

Όσο όμως κι αν προσπαθούσε ο πατήρ να κρυφθεί, δεν ήταν εύκολο.

Η χάρις του Θεού που κατοικούσε μέσα του τον πρόδιδε.

Η αγία του μορφή συνέχεια σκορπούσε Χάρη και παρηγοριά.

Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε σαν το χρώμα του φτασμένου κυδωνιού.

Είχε πια εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες, που έκανε από αγάπη στον Χριστό, καθώς και από τους πολλούς του κόπους για την αγάπη προς

το ποίμνιό του, που το ποίμανε πενήντα χρόνια σαν καλός Ποιμένας.»

 

Αγιος Παϊσιος Αγιορείτης

για τόν Αγιο Αρσένιο

τον Καππαδόκη 

Δείτε επίσης :Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης και η ερμηνεία των ψαλμών  

Θαύματα αγίου Αρσενίου Καππαδόκη 

Μην νομίζεις ότι εσύ φυλάγεις τον Θησαυρό, αλλά ο Θησαυρός φυλάγει εσένα!

 

Σαπφώ Νοταρά - αφιέρωμα στην αξέχαστη ηθοποιό.

 

Σαράντα και πλέον χρόνια μετά τον θάνατό της, η Σαπφώ Νοταρά παραμένει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Σφράγισε τη μεγάλη οθόνη ως μια μοναδική, ιδιότυπη κωμικός, μετατρέποντας τους δευτεραγωνιστικούς της ρόλους σε απόλυτα πρωταγωνιστικούς μέσα από το απαράμιλλο δυναμικό της στυλ, τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή της και τις μνημειώδεις ατάκες της που παραμένουν ζωντανές μέχρι σήμερα.

Η δήλωση του Βέλγου δημοσιογράφου Michel Collon που εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο: «Η Δύση είναι απλώς ένας πολιτισμός κλεφτών!

 

Αν η Ισπανία και η Γαλλία σε 17 αιώνες πλούτισαν, ήταν επειδή έκλεψαν χρυσό και ασήμι από τη Λατινική Αμερική και σκότωσαν Ινδιάνους χωρίς να πληρώσουν τίποτα. Η Γαλλία, η Αγγλία και οι ΗΠΑ πλούτισαν τόσο πολύ χάρη στη δουλεία και την κλοπή ανθρώπων από την Αφρική χωρίς να πληρώσουν τίποτα.

Ομοίως, το Βέλγιο και η Ολλανδία ήταν πολύ πλούσιες εδώ και 19 αιώνες επειδή έκλεψαν πρώτες ύλες από την Αφρική και την Ασία.

Τα τελευταία 500 χρόνια οι δυτικές μας κοινωνίες έχουν ληστέψει τον πλούτο του τρίτου κόσμου χωρίς να πληρώσουν.

Μπορούμε να φτιάξουμε γραφήματα για όλες τις φτωχές χώρες της Αφρικής και να δείξουμε ποιος τις λήστεψε και πώς.

Με λίγα λόγια, είμαστε - ή μάλλον μερικοί από εμάς είναι, κλέφτες, αλήτες, μαφιόζοι, δολοφόνοι και έτσι έχουμε γίνει πλούσιες χώρες εις βάρος άλλων»!

ΜΟΝΗ ΑΡΚΑΔΙΟΥ

 Ταξιδεύουμε 23 χιλιόμετρα έξω από το Ρέθυμνο, στις βορειοδυτικές πλαγιές του Ψηλορείτη, για να αντικρίσουμε ένα από τα πιο εμβληματικά μνημεία της παγκόσμιας ιστορίας: την Ιερά Μονή Αρκαδίου.

 

Μέσα από μοναδικά επίγεια και εναέρια πλάνα πετάμε πάνω από το ιστορικό μοναστήρι-φρούριο και εξερευνούμε κάθε του γωνιά. Από την εντυπωσιακή πρόσοψη του καθολικού με την αναγεννησιακή και μπαρόκ αρχιτεκτονική, μέχρι την ιστορική πυριτιδαποθήκη όπου γράφτηκε η πιο ένδοξη και τραγική σελίδα της Κρητικής Επανάστασης στις 9 Νοεμβρίου 1866. Δείτε τη Μονή Αρκαδίου όπως δεν την έχετε ξαναδεί, μάθετε το χρονικό της εθελοθυσίας των 964 ψυχών ενάντια στον οθωμανικό στρατό και νιώστε το δέος ενός τόπου που η UNESCO έχει ανακηρύξει ως Ευρωπαϊκό Μνημείο Ελευθερίας.

Η ζωή . .

 

Κάθε μέρα και πιο παράφορη και ποιο σπαρακτική

και πιο μάταιη και πιο απέραντη . . .

Τ. Λειβαδίτης

ΑΒΒΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΚΟΛΟΒΟΣ ( κοντός στο ανάστημα)

 

Εορτάζει την 9η Νοεμβρίου

Είπε ο Αββάς Ιωάννης, ότι κάποιος από τους γέροντες βρέθηκε σε έκσταση και είδε. Και ιδού, τρεις μοναχοί στέκονταν πέρα από τη θάλασσα. Και άκουσαν φωνή από το άλλο μέρος, οπού τους έλεγε: «Πάρετε φτερά πύρινα και ελάτε προς εμένα». Και οι μεν δυο πήραν και πέταξαν αντίπερα. Ο δε άλλος έμεινε. Και έκλαιγε πολύ και φώναζε. Ύστερα δε, δόθηκαν και σ’ αυτόν φτερά, όχι όμως πύρινα, αλλά ασθενικά και αδύναμα. Και με πολύ κόπο, άλλοτε βουλιάζοντας και άλλοτε βγαίνοντας επάνω, μόλις και κατάφερε να φθάση αντίπερα. Έτσι και η γενεά αυτή, αν και της δίνονται φτερά, όμως δεν είναι πύρινα. Μόλις ασθενικά και αδύναμα παίρνει.

Είπε ο Αββάς Ιωάννης: «Μοιάζω με άνθρωπο οπού κάθεται κάτω από μεγάλο δένδρο και βλέπει να έρχωνται προς το μέρος του πολλά θηρία και φίδια. Και όταν δεν μπορή να τα αντιμετωπίση, σκαρφαλώνει γρήγορα στο δένδρο και γλιτώνει. Έτσι και εγώ. Κάθομαι στο κελλί μου και βλέπω τους αμαρτωλούς λογισμούς να μου επιτίθενται. Και όταν δεν μπορώ να τα βάλω μαζί τους, καταφεύγω στον Θεό με την προσευχή και γλιτώνω από τον εχθρό»•

Είπε ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός: «Αν θελήση ένας βασιλεύς να κυριεύση μια εχθρική πόλη, πρώτα της κρατά το νερό και τα τρόφιμα. Και έτσι οι εχθροί, κινδυνεύοντας να χαθούν από την πείνα, του υποτάσσονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τα πάθη της σαρκός. Αν ζή τινάς με νηστεία και πείνα, οι εχθροί χάνουν τη δύναμή τους στην ψυχή του».

Είπε ο Αββάς Ποιμήν για τον Αββά Ιωάννη τον Κολοβό ότι παρακάλεσε τον Θεό και σηκώθηκαν τα πάθη απ’ αυτόν και έγινε αμέριμνος. Και πήγε σ’ ένα γέροντα και του είπε: «Βλέπω τον εαυτό μου να αναπαύεται και να μη έχη κανένα πόλεμο». Και του λέγει ο γέρων: «Πήγαινε, παρακάλεσε τον Θεό, να σου ξαναφέρη τον πόλεμο, καθώς και τη συντριβή και την ταπείνωση οπού είχες πρώτα. Γιατί μες από τους πολέμους προοδεύει η ψυχή». Παρακάλεσε λοιπόν. Και σαν ήλθε ο πόλεμος, ποτέ δεν ξαναζήτησε πλέον να απαλλαγή απ’ αυτόν. Αλλά έλεγε: «Δός μου, Κύριε, υπομονή στους πειρασμούς».

Ενώ κάποτε ανέβαινε ο Αββάς Ιωάννης από μια Σκήτη με άλλους αδελφούς, έχασε τον δρόμο ο οδηγός τους. Γιατί ήταν νύχτα. Και λέγουν οι αδελφοί στον Αββά Ιωάννη: «Τί να κάμουμε, Αββά, οπού έχασε τον δρόμο ο αδελφός και κινδυνεύουμε να πεθάνουμε πηγαίνοντας εδώ και εκεί;». Τους λέγει ο γέρων: «Αν του το πούμε, θα λυπηθή και θα ντροπιασθή. Λοιπόν, εγώ θα κάμω ότι αρρώστησα και θα πω ότι δεν μπορώ να προχωρήσω, αλλά θα μείνω εδώ έως το πρωί». Και έκαμε έτσι. Οι δε υπόλοιποι είπαν: «Ούτε εμείς θα προχωρήσουμε, αλλά θα καθίσουμε μαζί σου». Και κάθισαν έως το πρωί και δεν σκανδάλισαν τον αδελφό.

Ρώτησε ένας αδελφός τον Αββά Ιωάννη, λέγοντας: «Τί να κάμω; Γιατί συχνά έρχεται κάποιος αδελφός να με πάρη σε εργασία και εγώ βασανισμένος είμαι και αδύναμος και κουράζομαι μ’ αυτό. Τί λοιπόν πρέπει να κάμω για την εντολή;». Και του αποκρίνεται ο γέρων και του λέγει: «Ο Χάλεβ είπε στον Ιησού του Ναυή: Σαράντα χρόνων ήμουν, όταν μας έστειλε από την έρημο ο Μωϋσής, ο δούλος του Κυρίου, εμένα και σένα σ’ αυτή τη χώρα. Και τώρα είμαι ογδόντα πέντε χρόνων. Όπως ήμουν τότε, έτσι και τώρα μπορώ να εισέλθω και να εξέλθω σε πόλεμο. Έτσι λοιπόν και συ, αν μπορής, όπως εξέρχεσαι, έτσι και να εισέρχεσαι, πήγαινε. Αν όμως δεν μπορής έτσι να κάνης, μένε στο κελλί σου, κλαίοντας τις αμαρτίες σου. Και αν σε βρούν να πενθής, δεν θα σε αναγκάζουν να εξέλθης».

Είπε ο Αββάς Ιωάννης: «Αφήσαμε το ελαφρό φορτίο, ήγουν το να κατηγορούμε τον εαυτό μας και βάλαμε στους ώμους μας το βαρύ, ήγουν το να δικαιώνουμε τον εαυτό μας».

Ήλθαν κάποτε μερικοί αδελφοί για να τον πειράξουν. Γιατί δεν άφηνε τον λογισμό του να περιπλανάται εδώ και εκεί ούτε μιλούσε για θέματα της παρούσης ζωής. Και του λέγουν: «Ευχαριστούμε τον Θεό, οπού έβρεξε εφέτος πολύ και ήπιαν οι φοινικιές και βγάζουν βλαστούς και βρίσκουν οι αδελφοί υλικό για το εργόχειρό τους». Τους λέγει ο Αββάς Ιωάννης: «Έτσι συμβαίνει με το Πνεύμα το Άγιο. Όταν κατεβή στις καρδιές των ανθρώπων, ανανεώνονται και ξαναβλασταίνουν μέσα στον φόβο του Θεού».

Ο ίδιος είπε: «Η ταπεινοφροσύνη και ο φόβος του Θεού είναι πάνω από όλες τις αρετές».

Είπε πάλι: «Ανέβαινα κάποτε τον δρόμο της Σκήτης με την πλεξούδα και ο καμηλιέρης μιλούσε προκαλώντας μου οργή. Άφησα, λοιπόν, όλα τα πράγματά μου και έφυγα».

Άλλοτε πάλι, κατά τον θερισμό, άκουσε έναν αδελφό να μιλά με οργή και να αποπαίρνει τον διπλανό του. Και αφήνοντας τον θερισμό, έφυγε.

Έλεγαν για τον Αββά Ιωάννη, ότι, καθώς ερχόταν από τον θερισμό ή επισκεπτόταν γέροντες, με την προσευχή και τη μελέτη και την ψαλμωδία περνούσε την ώρα του, ωσότου αποκαταστάθηκε ο λογισμός του στην τάξη την αρχαία.

Ο ίδιος βρισκόταν κάποτε στην εκκλησία και στέναξε, αγνοώντας ότι κάποιος άλλος ήταν πίσω του. Όταν το κατάλαβε λοιπόν, έβαλε μετάνοια, λέγοντας: «Συγχώρησέ με, Αββά, δεν κατηχήθηκα ακόμη».

Ήλθε κάποτε ένας αδελφός στο κελλί του Αββά Ιωάννη κατά το βράδι, με την πρόθεση να μείνη για λίγο και ύστερα να φύγη. Και ενώ μιλούσαν για αρετές, έγινε πρωί και δεν το κατάλαβαν. Βγήκε υστέρα να τον ξεπροβοδίση. Και έμειναν μιλώντας έως τις έξη. Τον εισήγαγε πάλι στο κελλί και αφού έφαγε, έτσι ανεχώρησε.

Έλεγε ο Αββάς Ιωάννης ότι «φυλακή» σημαίνει το να μείνη τινάς στο κελλί και να μνημονεύη τον Θεό αδιάκοπα. Και ότι αυτό είναι το νόημα του «εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με».

***

Ήλθε ένας αδελφός να πάρη ζεμπίλια από τον Αββά Ιωάννη. Και βγαίνοντας, του λέγει ο γέρων: «Τί θέλεις, αδελφέ;». Και εκείνος είπε: «Ζεμπίλια, Αββά». Εισήλθε για να τα βγάλη, αλλά απολησμονήθηκε και κάθισε πλέκοντας. Πάλι ο άλλος έκρουσε. Και σαν βγήκε, του λέγει: «Φέρε το ζεμπίλι, Αββά». Εισήλθε, άλλα και πάλι κάθισε να πλέξη. Και πάλι ο άλλος έκρουσε. Και βγαίνει και τον ξαναρωτά: «Τί θέλεις, αδελφέ;». Και εκείνος: «Το ζεμπίλι, Αββά». Τον έπιασε τότε από το χέρι, τον πήγε μέσα και του είπε: «Αν ζεμπίλια θέλης, πάρε και πήγαινε. Γιατί εγώ δεν ευκαιρώ».

Ήλθε κάποτε ένας καμηλιέρης για να πάρη τα εργόχειρά του και να πάη σε άλλο τόπο. Και εκείνος, μπαίνοντας για να του φέρη την πλεξούδα, απολησμονήθηκε, έχοντας υψωμένο τον νου στον Θεό. Πάλι λοιπόν τον ενώχλησε ο καμηλιέρης, κρούοντας τη θύρα. Και πάλι ο Αββάς Ιωάννης, μπαίνοντας, απολησμονήθηκε. Και την τρίτη φορά, αφού έκρουσε ο καμηλιέρης, μπαίνοντας έλεγε: «Πλεξούδα – καμήλα, πλεξούδα – καμήλα». Και αυτό το έλεγε για να μη ξεχάση.

Ο ίδιος βρισκόταν σε ζέση πνευματική. Και κάποιος οπού τον επισκέφθηκε, επήνεσε το έργο του. Εκείνη την ώρα, ο γέρων έφτιαχνε πλεξούδα. Και σιώπησε. Πάλι ο άλλος του έκανε λόγο. Και πάλι αυτός σιωπούσε. Τη δε τρίτη φορά, λέγει στον επισκέπτη του: «Από τη στιγμή οπού εισήλθες εδώ, διώχνεις τον Θεό από μένα».

Ήλθε κάποιος γέρων στο κελλί του Αββά Ιωάννη και τον βρήκε να κοιμάται και Άγγελο στο πλάι του με ριπίδι να του κάνη αέρα. Και σαν το είδε αυτό, έφυγε. Μόλις δε σηκώθηκε, λέγει στον μαθητή του: «Ήλθε κάνεις εδώ, ενώ κοιμόμουν;». Του απαντά: «Ναι. Ο δείνα γέρων». Και κατάλαβε ο Αββάς Ιωάννης ότι των δικών του μέτρων ήταν εκείνος ο γέρων και είδε τον Άγγελο.

Είπε ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, ότι ένας πνευματικός γέρων έγινε έγκλειστος και έβγαλε μεγάλο όνομα στην πόλη και είχε δόξα πολλή. Και τον ειδοποίησαν: «Κάποιος από τους αγίους βρίσκεται στα στερνά του. Πήγαινε να τον ασπαστής, πριν κοιμηθή». Και συλλογίστηκε μέσα του: «Αν βγω τη μέρα, θα τρέξουν γύρω μου οι άνθρωποι και θα μου κάμουν πολλή δόξα και θα χάσω την ειρήνη μου. Θα ξεκινήσω λοιπόν το βράδι, με το σκοτάδι ξεφεύγοντάς τους όλους». Βγήκε λοιπόν, σαν έπεσε το βράδι, από το κελλί του, επειδή ήθελε να μη τον πάρη είδηση κανείς. Αλλά να, από τον Θεό στέλνονται κάτω δυο Άγγελοι με φανούς, κάνοντας του φως. Έτσι όλη η πόλη πρόστρεξε, βλέποντας τη δόξα του. Και όσο νόμιζε ότι απέφευγε τη δόξα, τόσο πιο πολύ δοξάσθηκε. Σ’ αυτό το γεγονός εκπληρώθηκε το γραμμένο: «Πάς ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται».

Στο γαλαζοβαμμένο βλέμμα του Σινά

 

π.Π.Κ. 

πέμπτο

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν θά ἐγκαταλείψει ὅσους Τόν ἀγαποῦμε

 

Στόν παρόντα κόσμο πολιτευόμαστε ὡς συγκροτημένη κοινωνία, ἀλλά ὀφείλουμε νά ζοῦμε ὡς Ἐκκλησία. Αὐτό μᾶς ἐπιφορτίζει καί μέ τήν εύθύνη νά ἔχουμε «νοῦν Χριστοῦ», νά ἀναζητοῦμε δηλαδή τήν φανέρωση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ γιά ἐμᾶς καί γιά τόν κόσμο.

 

Ἡ ἀποστασία, γιά τήν ὁποία μίλησε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν Β΄ πρός Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολή του, ἐκτυλίσσεται διαχρονικά. Σήμερα ὅμως ἀναπτύσσεται μπροστά μας ραγδαῖα, σέ θεολογικό, ἠθικό καί οἰκονομικό ἐπίπεδο, μέ κύριο μοχλό τήν φιλαυτία μας.

Στό πλαίσιο τῆς ἀποστασίας οἱ ἄνθρωποι πού ἐξουσιάζουν στήν ψηφιακή ἐποχή μας, μεθοδεύουν ἕναν παγκόσμιο ὁλοκληρωτικό ψηφιακό ἔλεγχο. Ἐπιζητοῦν νά εἴμαστε διάφανοι μπροστά στίς ὀθόνες τους, καί ἐμεῖς καί οἰ συνάνθρωποί μας.

Γιά ἕναν ἅγιο, γεμᾶτο ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, αὐτό δέν θά πείραζε. Ὁ ἅγιος μπορεῖ καί νά πουλήσει θεληματικά τόν ἑαυτό του γιά νά σώσῃ τόν συνάνθρωπό του. Τό διαβάζουμε στά συναξάρια. Ἐμεῖς ὅμως δέν εἴμαστε γιά τέτοια κατορθώματα. Καί οἱ συνάνθρωποί μας, ἀδύναμοι στήν βιοπάλη τους, δέν ἀντέχουν. Ἀπό τήν καταδυνάστευση χάνουν καί τήν ἡρεμία τους, καί τήν πίστη τους καί τήν ζωή τους.

Ἡ ὑποχρεωτικότητα, ἡ ἐπιβολή δηλαδή, τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς συμπολίτες μας μᾶς ἀνησυχεῖ. Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ἀνελεύθερα καθεστῶτα τοῦ παρελθόντος ἦταν πρόθυμα νά καταδυναστεύσουν τούς πολίτες τους ἐπιβάλλοντας ὁλοκληρωτικά μέτρα. Ἀπό ἀγάπη ὀφείλουμε νά σταθοῦμε κοντά στούς συνανθρώπους μας. Ὅπως ἐχει λεχθῇ: Τό δικό μου τό ψωμί, εἶναι ὑλικό θέμα· τό ψωμί τοῦ ἀδελφοῦ μου εἶναι πνευματικό ζήτημα. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τήν ἐλευθερία: Τήν δική μου ἐλευθερία τήν διαχειρίζομαι ὅπως θέλω· τήν ἐλευθερία τοῦ ἀδελφοῦ μου τήν σέβομαι καί τήν προστατεύω. Αὐτό εἶναι Χριστοειδής ἀγάπη.

Χαιρετίζουμε τήν προσπάθεια τῶν ἀδελφῶν τῆς Πανελληνίου Κινήσεως «ΕΞΟΔΟΣ», οἱ ὁποῖοι μέσα στόν δύσκολο κόσμο μας ἀνέλαβαν νά ἐνημερώνουν γιά τίς ἐπικίνδυνες συνέπειες ἑνός Ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καί νά ἐνισχύουν ὅσους δέν θέλουμε νά συμφωνήσουμε μέ τήν ὑποχρεωτικότητα τῆς έπιβολῆς τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ. Τούς συγχαίρομε πού ἀξιοποιοῦν τούς νόμιμους κοινωνικούς ἀγῶνες, ὥστε νά μή φθάσουμε σέ συνθῆκες πού θά δυναστεύωνται οἱ προσωπικές μας ἐλευθερίες, καθώς αὐτές εἶναι τόσο ἀπαραίτητες ὡς «δερμάτινοι χιτῶνες», μέ τούς ὁποίους ἐνέδυσε τήν πεπτωκυῖα φύση μας ὁ Ἅγιος Θεός.

Θέλουμε ὅμως νά θέσουμε καί μία ἐπιπλέον, ἀπολύτως ἀπαραίτητη, πλευρά τοῦ θέματος, γιά ὅσους τουλάχιστον θέλουν νά σκέπτονται «ἐν Χριστῷ».

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προτρέπει: «Ἐνδύσασθε τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρός τό δύνασθε ὑμᾶς στῆναι πρός τάς μεθοδείας του διαβόλου» (Ἐφ. 6,11).

Ἡ πανοπλία τοῦ Θεοῦ εἶναι τό ἀσκητικό καί τό μαρτυρικό φρόνημα, ἡ ἀποφασιστικότητα νά τηροῦμε τίς ἐντολές τοῦ Ευαγγελίου μέχρι καί μαρτυρίου, ἄν ὁ Θεός ἐπιτρέψει.

Συνηθισμένοι στήν εὐμάρεια, στήν ἄνεση, στήν καλοπέραση, δύσκολα φορᾶμε τήν ἀσκητική καί μαρτυρική πανοπλία. Ἀλλά ὀφείλουμε νά τήν φορέσουμε. Δέν πρέπει νά ἐνδώσουμε στίς ἀπαιτήσεις τοῦ πνεύματος τῆς ἀποστασίας, ἐάν καί ὅταν ἔρθουμε ἀντιμέτωποι μέ αὐτές.

Τό φρόνημα τῶν ἁγίων Μαρτύρων καί τῶν ὁσίων Ἀσκητῶν τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ καλλίτερη προστασία ἀπό τόν ὁποιοδήποτε ὁλοκληρωτισμό. Τί ἔχει νά φοβηθῇ «ὁ μηδέν ἔχων καί τά πάντα κατέχων»;

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν θά ἐγκαταλείψει ὅσους Τόν ἀγαποῦμε.

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου

+ Ἀρχιμανδρίτης Χριστοφόρος

καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Σε Ποιον Ανήκει Τελικά Η Ελλάδα; «Συστημικοί Κοτζαμπάσηδες»

 Εφ' όλης της ύλης ζωντανή συζήτηση και ανάλυση των πολιτικών εξελίξεων με τον ψυχοθεραπευτή Μανώλη Σκούληκα

Γερνούν τα χρόνια

 

Και ζηλεύουν το παιδί που τα φορά σαν χάντρες που γυαλίζουν

 

μ ντεβακη

Γενίτσαροι – Ο μεγαλύτερος εχθρός πάντα ελλοχεύει εκ των έσω.

 

Έλληνες νέοι, επίδοξοι γενίτσαροι στα πρώτα στάδια που προσηλυτίζονται στο Ισλάμ - ελαιογραφία σε καμβά - Ζαν Λεόν Ζερόμε - 1865

<12 .0pt=""> 

<12 .0pt="">Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Οι Έλληνες Γενίτσαροι – Από Παιδιά της Ρωμιοσύνης σε Ξίφη της Οθωμανικής Τυραννίας έως τον σύγχρονο νεο-γενιτσαρισμό»

Οι Γενίτσαροι, το περίφημο σώμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συχνά υμνούνται για την στρατιωτική τους αποτελεσματικότητα. Όμως για τους υπόδουλους χριστιανικούς λαούς και ιδίως για τους Έλληνες συμβόλιζαν κάτι βαθύτερα τραυματικό την αποκοπή από τις ρίζες, τον εξισλαμισμό, την αδελφοκτονία.

Πολλοί Έλληνες νεαροί, στρατολογημένοι μέσω του βίαιου θεσμού του παιδομαζώματος (devşirme), μεγάλωναν μακριά από την πίστη και την οικογένειά τους. Εκπαιδεύονταν αυστηρά και εξισλαμίζονταν, αποκόπτοντας κάθε δεσμό με το παρελθόν. Για να αποδείξουν την πίστη τους στον Σουλτάνο, συχνά γίνονταν πιο σκληροί κι από τους γηγενείς μουσουλμάνους.

Ο σπουδαίος αείμνηστος Βυζαντινόλογος Σπύρος Βρυώνης σημειώνει χαρακτηριστικά:

«Ο εξισλαμισμένος χριστιανός επιδείκνυε μεγαλύτερη ωμότητα από τον γηγενή μουσουλμάνο» .

Αυτός ο «φανατισμός του αποστάτη» φάνηκε σε αιματηρά επεισόδια, όπως η καταστολή της εξέγερσης του Διονυσίου του Φιλοσόφου στα Ιωάννινα το 1611, όπου οι Γενίτσαροι έκαψαν χωριά και έσφαξαν χριστιανούς αμάχους.

Παρά τη φήμη τους ως αήττητοι πολεμιστές, από τον 17ο αιώνα και έπειτα οι Γενίτσαροι άρχισαν να παρακμάζουν αρνούνταν να υπακούσουν, προκαλούσαν εξεγέρσεις και απαιτούσαν προνόμια με τη βία. Συχνά απέφευγαν τη μάχη, όπως στη Βιέννη (1683), ενώ υπέστησαν ταπεινωτικές ήττες στους ρωσοτουρκικούς πολέμους.

Στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν μετατραπεί από επίλεκτο σώμα σε παραστρατιωτική κάστα που ασκούσε πολιτικό εκβιασμό και εσωτερική τρομοκρατία.

Η ελληνική λαϊκή παράδοση δεν ξέχασε τους θρήνησε σαν «χαμένα παιδιά» που επέστρεψαν ως εχθροί. Σε δημοτικά τραγούδια, η προδοσία γίνεται προσωπική πληγή:

«Πού πας παιδί της μάνας σου, κι εγίνηκες Τούρκεμα;

Μας καίεις, μας σταυρώνεις, κι ήσουν της Ρούμελης φως...»

Η εικόνα του γενίτσαρου-αρνητή δεν είναι απλώς προδοσία, αλλά απόδειξη της πολιτισμικής βίας που ασκήθηκε στα σπλάχνα του Ελληνισμού.

Το 1826, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ κατήργησε τους Γενίτσαρους με αιματηρό τρόπο, στη λεγόμενη «Ευτυχής Συμπτώση» (Vaka-i Hayriye). Εκατοντάδες εκτελέστηκαν τα στρατόπεδά τους ισοπεδώθηκαν με κανόνια. Ακόμα και η ίδια η Πύλη αναγνώρισε την επικινδυνότητά τους.

Η Βρετανίδα ιστορικός,με εξειδίκευση στην οθωμανική ιστορία,Caroline Finkel έρχεται να συμπληρώσει:

«Η Πύλη δεν θρήνησε τους Γενίτσαρους. Ήταν τρομοκράτες με προνόμια» .

Σήμερα δεν υφίσταται παιδομάζωμα με την κλασική έννοια. Υπάρχει όμως ένας πιο ύπουλος και πιο πολιτισμικά "εκλεπτυσμένος" νεο-γενιτσαρισμός. Στη θέση του ξίφους και του φεσιού, βρίσκουμε μικρόφωνα, έδρες πανεπιστημίων και τηλεοπτικά πάνελ.

Ιδιαίτερα στην ελληνική περίπτωση, συχνά παρατηρείται το φαινόμενο λογίων, πολιτικών ή διαμορφωτών κοινής γνώμης που, γαλουχημένοι από δυτικά εκπαιδευτικά ή ιδεολογικά πρότυπα, αναπτύσσουν λόγο απορριπτικό ή και χλευαστικό προς την ίδια τους την ιστορία, την πίστη ή τα εθνικά συμφέροντα.

Όπως οι παλαιοί γενίτσαροι υπερέβαλαν σε ζήλο για να αποδείξουν την πίστη τους στον Σουλτάνο, έτσι και σήμερα ορισμένοι Έλληνες αποδομούν με υπερβάλλοντα ζήλο κάθε τι ελληνικό, από τον αγώνα του ’21 μέχρι την έννοια του έθνους, παρουσιάζοντας τα ως αναχρονιστικά ή “φασιστικά”. Δεν υπηρετούν πλέον τον Σουλτάνο, αλλά ένα μεταμοντέρνο αφήγημα που απαιτεί αποξένωση από κάθε παραδοσιακή ταυτότητα.

Η προσχώρηση σε ξένες ατζέντες δεν είναι πάντα συνειδητή. Πολλές φορές παρουσιάζεται ως «εκσυγχρονισμός» ή «προοδευτικότητα». Όμως, όταν αυτή η διαδικασία οδηγεί στη συστηματική περιφρόνηση της ιστορικής μνήμης και της πολιτισμικής συνέχειας, τότε δεν μιλάμε για πρόοδο αλλά για ιδεολογικό γενιτσαρισμό.

Η ιστορία των Ελλήνων Γενιτσάρων δεν είναι απλώς κεφάλαιο στρατιωτικής τακτικής. Είναι η ιστορία της βίαιης απώλειας της ταυτότητας, της εξαναγκασμένης αφομοίωσης, και τελικά, της μνήμης της προδοσίας.

Όπως τότε, έτσι και σήμερα, η μετατροπή ενός Έλληνα σε όργανο εναντίον των δικών του παραμένει μια οδυνηρή πραγματικότητα είτε αυτή επιβάλλεται με τη βία είτε με «επιμορφωμένη» συναίνεση.

Ο αγώνας για την πολιτισμική ελευθερία, την ιστορική αλήθεια και την αυτογνωσία συνεχίζεται. Όχι για να αναβιώσουμε παλιές έχθρες, αλλά για να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά η Ρωμιοσύνη να πληγώνεται από τα ίδια της τα παιδιά

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

 

« Ο Έλληνας είναι πλασμένος φιλόσοφος,

είναι και πλασμένος Χριστιανός, είναι πλασμένος να γνωρίζει την Αλήθειαν και να την διαδίδει

εις τα αλλά Έθνη.

Ναί, ο Έλλην εγεννήθη κατὰ την Θεία Πρόνοιαν διδάσκαλος της ανθρωπότητας.

Αυτή είναι η αποστολή του, αυτό είναι το ξεχωριστὸ κάλεσμα μεταξὺ των Εθνών.

Από καταβολής κόσμου το

Έλληνικόν Έθνος ήταν πλασμένο

δια τον σκοπὸν αυτόν.

Ο Θεὸς διέπλασεν το Ελληνικό

Έθνος ως εις το σώμα

της ανθρωπότητας.»

*Περὶ της Ελληνικής Φιλοσοφίας

ως προπαιδείας

εις τον Χριστιανισμόν.

!!!

 

Στέλιος Καζαντζίδης - Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ

 

Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ εγώ σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ Μαζί στα πρώτα βάσανα στα πρώτα καρδιοχτύπια οι δυο μας πρωτοζήσαμε τα πρώτα μας ξενύχτια Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ εγώ σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ Ωραία ήταν η ζωή και ο καιρός περνούσε κι ο ένας περισσότερο τον άλλον επονούσε Και τ’ αποτέλεσμα ήταν αυτό να καταλήξουμε στο χωρισμό Να καταλήξουμε στο χωρισμό το αποτέλεσμα ήταν αυτό Μα πώς μπορεί ο πόνος μου να μην είναι μεγάλος αφού εγώ σ’ αγάπησα σε χαίρεται ένας άλλος Εγώ σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ όμως δεν ήτανε το τυχερό Όμως δεν ήτανε το τυχερό εγώ σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ

Ο Τραμπ ηττήθηκε από τους συντηρητικούς

Δεν ήταν οι Δημοκρατικοί, οι προοδευτικοί ή οι Μουσουλμάνοι που νίκησαν τον Ντόναλντ Τραμπ , αλλά οι συντηρητικοί, οι Καθολικοί, ακόμη και οι εθνικιστές που του γύρισαν την πλάτη. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι ήταν εναντίον του από τότε που εκλέχθηκε. Αυτό δεν ήταν καινούργιο, και δεν ήταν και δεν είναι η αμερικανική πλειοψηφία. Ο νέος παράγοντας ήταν η απογοήτευση, η ανησυχία και η διαφωνία ενός σημαντικού τμήματος του εθνικοσυντηρητικού κόσμου που είχε ψηφίσει τον Τραμπ. Και αυτό, εν μέρει, αντιπροσωπεύει τώρα τον υποψήφιο αντιπρόεδρο του Τραμπ, JDVance.

Γιατί κέρδισε ο Τραμπ; Ναι, για να απαλλαγεί από τους Δημοκρατικούς μετά την απόδοση του Μπάιντεν και την τελική του πτώση στα πρόθυρα της άνοιας. Αλλά πάνω απ' όλα, για αρκετούς σαφείς λόγους: για να καταπολεμήσει την πλέον αφόρητη κυριαρχία των ξύπνιων(Woke), για να σβήσει τις φλόγες του πολέμου σε όλο τον κόσμο, για να δώσει κεντρική θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον λαό τους και τις πατριωτικές-θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, για να έχει περισσότερη Αμερική και λιγότερο κόσμο, από κάθε άποψη, και για να αναζωογονήσει την οικονομία των ΗΠΑ ενόψει της παγκοσμιοποίησης και της ανόδου της Ασίας.

Ο Τραμπ διέψευσε γρήγορα αυτές τις προσδοκίες. Αρχικά, ενέπλεξε τον κόσμο και τις ΗΠΑ σε μια φρενίτιδα δασμών, στη συνέχεια εξαπέλυσε απειλές και επιθετικότητα, από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Γροιλανδία, από τον Καναδά μέχρι την Κούβα, στη συνέχεια υποστήριξε το σατανικό σχέδιο του Νετανιάχου, και όχι μόνο στη Γάζα. Τέλος, ενεπλάκη σε έναν μονομερή πόλεμο με το Ιράν, τον οποίο νόμιζε ότι θα μπορούσε να επιλύσει γρήγορα αποκεφαλίζοντας την ηγεσία του. Δεν γνωρίζουμε τα κίνητρα, τις ανοησίες, τον εκβιασμό πίσω από αυτές τις αποφάσεις, ειδικά την τελευταία. Και όλα αυτά συνοδευόμενα από την αφόρητη έπαρσή του, την ανεξέλεγκτη εγωκρατία του, τις δραστικές και ξαφνικές αλλαγές απόψεων και αποφάσεων, τις ανακοινώσεις για εξόντωση εδώ, για εξάλειψη εκεί... Και ο πόλεμος που είχε υποσχεθεί να τερματίσει αμέσως, μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, εξακολουθεί να υπάρχει, ενώ η παγκόσμια κλιμάκωση έχει επίσης προκαλέσει τις υψηλές τιμές των καυσίμων και το υψηλό κόστος ζωής που γίνεται αισθητό παντού στη Δύση, συμπεριλαμβανομένων των χρηματιστηρίων.

Με τις επιδόσεις του, ο Τραμπ έχει δηλητηριάσει τα πηγάδια του εθνικοσυντηρητικού, θρησκευτικού-παραδοσιακού κόσμου και έχει αποδυναμώσει τον ίδιο τον σκοπό για τον οποίο ψηφίστηκε και έγινε αποδεκτός, παρά την αφόρητη αλαζονεία του.
Για τον κόσμο, ο Τραμπ είναι ένα άλογο που κάποτε ήταν φυγάς και τώρα άναυδος, έχει χάσει την εξουσία και το κύρος του στις σχέσεις του με τον Σι Τζινπίνγκ, τον Πούτιν και τον υπόλοιπο κόσμο.

Και τι γίνεται με την Ευρώπη; Αν η Ευρώπη το είχε, θα μπορούσε να είναι μια πολύτιμη ευκαιρία να επανεξετάσει τον ρόλο της, να αποστασιοποιηθεί από την ατλαντική υποταγή και τον υποταγμένο δυτικισμό, να ανακτήσει την ελευθερία και να επιβεβαιώσει τη γεωκεντρικότητά μας μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου του πλανήτη, και να αποσυρθεί από αυτόν τον υβριδικό πόλεμο με τη Ρωσία συμμετέχοντας σε εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις, ξεκινώντας από τον ενεργειακό εφοδιασμό. Αλλά η ΕΕ περπατάει με το κεφάλι της και σκέφτεται με τα πόδια της.

Και τι γίνεται με την Ιταλία, συγκεκριμένα; ​​Η Τζόρτζια Μελόνι είχε καλύτερη σχέση με τον Μπάιντεν παρά με τον Τραμπ. Της είχε δώσει το πράσινο φως για να σχηματίσει κυβέρνηση -μερικοί λένε ότι ο Μάριο Ντράγκι ήταν μεταξύ των ευρωαμερικανών εγγυητών τής Μελόνι - ήταν απόλυτα σύμφωνη με τον επανεξοπλισμό και την υποστήριξη της Ουκρανίας, και τη φίλησε στο κεφάλι σαν μια μικρή ανιψιά που χρειάζεται προστασία...

Αλλά ο Τραμπ είναι επικεφαλής της υπερδύναμης που μας επιβλέπει, επιπλέον στο όνομα ζητημάτων, απαιτήσεων και «αξιών» που συμμερίζεται η εθνική και κυρίαρχη δεξιά. Έτσι, η Μελόνι χάρηκε με αυτό και το παράτησε με θετικά σχόλια. Αλλά τι πήρε σε αντάλλαγμα; Το καλύτερο δώρο που έκανε ο Τραμπ στη Μελόνι ήταν όταν της επιτέθηκε. Ακόμα και οι δημοσκοπήσεις κατέγραψαν ευνοϊκά την αντιπαράθεση, η οποία τελικά έδωσε στη Μελόνι την ευκαιρία να εμφανιστεί ως κάποια που υπερασπίζεται την κυριαρχία και την ανεξαρτησία... Μια τρομερή βοήθεια. Σήμερα, παραμένει ουδέτερη και επιφυλακτική για όσα συνέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, πλοηγούμενη με βάση τα μάτια, αλλά βαθιά μέσα της -υπονοούμε- δεν ήταν δυσαρεστημένη με το πλήγμα στον Τραμπ, το οποίο μειώνει το κύρος του και του δίνει λιγότερη ελευθερία ελιγμών και καταχρήσεων.

Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο η απόρριψη του Τραμπ, ακόμη και σε παραδοσιακά Ρεπουμπλικανικές εκλογικές περιφέρειες, να αποτελεί επίσης ένα μισοκαρδιακό σταμάτημα του τεχνοκαπιταλισμού και της υπεροχής της τεχνητής υπερνοημοσύνης και των κύριων χορηγών της, όπως ο Πίτερ Θιλ και ο Έλον Μασκ. Οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου σίγουροι ότι πρέπει να αγκαλιάσουμε με ενθουσιασμό όλα όσα προέρχονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη και τους μεγάλους επιχειρηματίες της νέας τεχνολογίας. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι συντηρητικοί της βαθιάς, παλιάς Αμερικής, με τα πόδια τους στη γη. Οι άνθρωποι συμφωνούν περισσότερο με τον Πάπα Πρέβοστ και την εγκύκλιό του παρά με τον τεχνολογικό ενθουσιασμό του Τραμπ και των μεγιστάνων που τον υποστηρίζουν. Σε ιδεολογικό επίπεδο, η θέληση για εξουσία του Τραμπ-Μάσκ και το θόλωμα των ορίων μεταξύ του εγωκεντρισμού και των επιχειρηματικών τους συναλλαγών και αυτού που είναι πραγματικά το κοινό καλό, το καθολικό συμφέρον, προκαλούν κάποια ανησυχία. Υπάρχει η αντίληψη του κινδύνου επικάλυψης των ιδιωτικών και ατομικών συμφερόντων με τα δημόσια και συλλογικά. Αυτή η ανωτεροτης, εφαρμοσμένη στην ιδέα της υπέρβασης του ανθρώπου, που γίνεται υπερανθρωπισμός και η θέληση για εξουσία, μοιάζει σχεδόν με καρικατούρα του Νίτσε. ο οποίος, όχι τυχαία, φοβόταν ήδη την παραμορφωμένη χρήση των σκέψεών του και τους χαρακτήριζε «πιθήκους του Ζαρατούστρα», όπως ακριβώς ο διάβολος είναι ο simia dei, ο πίθηκος του Θεού. Έγραψα επίσης γι' αυτό σε αυτό το τελευταίο βιβλίο. Ο Τραμπ κινδυνεύει να συνδεθεί με αυτή τη μέθη της εξουσίας, αυτόν τον ίλιγγο της υπερανθρωπότητας, που στην πραγματικότητα χορηγείται μόνο σε λίγους πλούσιους και ισχυρούς ανθρώπους. Όλα αυτά είναι ιδιαίτερα αντιπαθή στον συντηρητικό, αγροτικό, παραδοσιακό, καθολικό κόσμο που τον ψήφισε, μαζί με άλλους. Σε θρησκευτικό επίπεδο, η κυβέρνησή του φαίνεται να είναι καλύτερα να ευθυγραμμιστεί με ορισμένες μεσσιανικές και Αντβεντιστικές αιρέσεις που είναι από καιρό ισχυρές στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά με μια Αμερική που ακολουθεί τον Αμερικανό Πάπα και δηλώνει καθολική. Και η οποία είναι επιφυλακτική απέναντι στην ύποπτη υποταγή του Τραμπ στον Νετανιάχου και τους χορηγούς του (και εδώ προκύπτει και η σκιά της υπόθεσης Έπσταϊν).

Το πρώτο σημάδι της εποχής μετά τον Τραμπ μεταξύ των Δημοκρατικών είναι η πολιτική άνοδος των Ισλαμιστών, οι οποίοι ήδη ηγούνται ορισμένων από τις μεγάλες δυτικές πρωτεύουσες. Αυτή η τάση αναμένεται να αυξηθεί, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα ενός σχεδίου εξισλαμισμού, ίσως σχεδιασμένου από κάποιον Αγιατολάχ, αλλά μάλλον αποδεδειγμένων πολιτικών και κοινωνιολογικών παραγόντων: οι συμπαγείς μειονότητες υπερισχύουν των κυμαινόμενων κινήσεων γνώμης. Οι πιο πρόσφατα υιοθετημένοι μετανάστες έχουν μεγαλύτερη επιθυμία να αναδυθούν και είναι πιο ζωντανοί από τους πληθυσμούς που έχουν από καιρό εδραιωθεί στην ευημερία. Η φιλοδοξία να ενσωματωθούν, να μετακινηθούν από υποδεέστερους σε ηγετικούς ρόλους και η μεγαλύτερη γονιμότητα είναι όλα προς όφελος των νέων, ανερχόμενων κοινωνικών τάξεων.

Στην πραγματικότητα, έχω πειστεί για ένα πράγμα: ο επόμενος ηγέτης του ευρύτερου στρατοπέδου μας θα είναι Ιταλός, μετανάστης, έστω και δεύτερης γενιάς· όχι ξένος πάπας, αλλά κοσμικός ιμάμης. Το όνομα και το πρόσωπό του εξακολουθούν να λείπουν, αλλά η θέση είναι έτοιμη και ο διαγωνισμός με αυτές τις προϋποθέσεις έχει ανακοινωθεί...

Trump sconfitto dai conservatori - Marcello Veneziani

Άγιον Όρος : Υποδοχή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Βατοπαίδι

ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ ~ ΕΝΑΣ ΦΑΡΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΞΕΧΑΣΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ!

«Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέπτονται σαν Τούρκοι και αυτό θα είναι η μεγαλύτερη μας ήττα», έλεγε ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής.

 

 

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε το βάθος αυτής της προειδοποίησης.Ο Νεοκλής Σαρρής, ένας από τους βαθύτερους γνώστες της τουρκικής πολιτικής και διπλωματίας, υπήρξε μια φωνή που η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν αξιοποίησε όπως όφειλε. Όπως ο ίδιος είχε αποκαλύψει η πολιτική ηγεσία δεν τον είχε καλέσει ποτέ για να ενημερωθεί από τις γνώσεις του γύρω από την Τουρκία. Αντιθέτως, είχε δεχθεί πρόσκληση από τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας.

Σαν χθές θυμάμαι σε κάποια από τις τελευταίες του τηλεοπτικές παρουσίες να λέει κάτι που πιστεύω ότι αποτελεί μια μεγάλη αλήθεια όσο και εάν κάποιοι προσπαθούν να την αποκρύψουν: «Η ελαφρότητα της δικής μας εξωτερικής πολιτικής και η αδυναμία μας να αντιγράψουμε τον δικό τους τρόπο σκέψης, που στηρίζεται στη βυζαντινή διπλωματία».

Το πλέον τραγικό είναι πως, αντί να παραδειγματιζόμαστε από τους βυζαντινούς προγόνους μας,οι οποίοι συγκαταλέγονται στους μεγαλύτερους διπλωμάτες και στρατηγικούς αναλυτές της παγκόσμιας ιστορίας, αντί να μελετούμε τη διπλωματική τους ευφυΐα, την υπομονή, την πολυπλοκότητα της σκέψης τους και την ικανότητά τους να αντιμετωπίζουν ισχυρότερους αντιπάλους, εμείς επιλέγουμε να αποκοπτόμαστε από αυτήν την ανεκτίμητη ιστορική παρακαταθήκη.Αντί να αντλούμε διδάγματα από τη δική μας ιστορική εμπειρία, αναζητούμε διαρκώς συνταγές έξω από αυτήν, ενώ συχνά καταλήγουμε να υιοθετούμε την οπτική εκείνων που επιδιώκουν να περιορίσουν τον ελληνικό γεωπολιτικό ορίζοντα.

Ο Νεοκλής Σαρρής μάς υπενθύμιζε ακριβώς αυτήν την ξεχασμένη αλήθεια ότι η γνώση της ιστορίας δεν είναι πολυτέλεια, αλλά όπλο εθνικής επιβίωσης.Ένας λαός που αποκόπτεται από τη διπλωματική ευφυΐα των προγόνων του, κινδυνεύει να αντιμετωπίζει το μέλλον του με τη σκέψη των αντιπάλων του!

~ Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

 

«Η υπομονή είναι η ρίζα όλων των αγαθών, μητέρα της ευσέβειας, κλάδος της ευφροσύνης, καρπός αμάραντος, πύργος ακαταμάχητος, λιμάνι που δεν ταράζεται από τις τρικυμίες». Και αμέσως:«Τίποτα δεν είναι ισάξιο της υπομονής, αλλά αυτή υπάρχει βασίλισσα των αρετών, θεμέλιο των κατορθωμάτων, λιμάνι ακύμαντο, ειρήνη μέσα στον πόλεμο. Γαλήνη στον κλυδωνισμό, ασφάλεια στις εχθρικές επιβουλές. Αυτόν που την κατέκτησε, τον έκανε στερεότερο και από το διαμάντι….».

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, Αδελφοί μου! Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό.

Μικρασιάτικο απτάλικο

Στο γαλαζοβαμμένο βλέμμα του Σινά

 

π.Π.Κ. 

τέταρτο

Ὁ Μιχαὴλ Ἀρχάγγελος ἄλλαξε τὸ φιαλάκι στὸ γκαζεράκι ποὺ ἔψηνε καφὲ ἡ Γερόντισσα Γαλακτία!

 

---

Διάφορα γραπτὰ μηνύματα τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας ὅπου καταγράφει θεϊκὲς ἐμπειρίες καὶ σκέψεις της.

13/11/2011
Ἔχω ἀνεξόφλητη ὑποχρέωση στον Μιχαήλ Ἀρχάγγελο. Εἶναι τό καμάρι μου. Ὁ μετά Χριστόν καί Παναγία ἀγαπημένος μου. Πολλά σᾶς τά κρύβω ἀπό ὅσα μοῦ κάνει. Θὰ σοῦ πῶ κάτι, πού τό εἶπα μόνο στόν Ἀντώνη μας. Εἶναι προχθεσινό. Ἕνα πρωινό τήν περασμένη ἑβδομάδα μοῦ τελείωσε τό φιαλάκι στό γκαζεράκι πού ψήνουμε τόν καφέ. Ἤθελα να φτιάξω ἕνα ζεστό γιατί νήστευα. Ἔπρεπε να πάρω τά χάπια μου. Ὁ Ἀντώνης δέν θά ἐρχόταν γιατί εἶχε ἄρρωστο τόν θεῖο του. Περίμενα νὰ ἐμφανισθεῖς ἐσύ. Ὅμως θυμήθηκα ὅτι λειτουργοῦσες. Πῆγα πάνω ἀπό τό κρεβάτι μου καί ἱκέτευσα τόν Ἀρχάγγελο: «Βλέπεις, τοῦ εἶπα, πόσο παραμορφωμένα εἶναι τά χέρια μου. Δέν μπορῶ μόνη μου νά ἀλλάξω τό φιαλάκι. Στείλε μου κάποιον σε παρακαλῶ». Ταυτόχρονα, ἄκουσα θόρυβο στήν κουζίνα. Μπά -εἶπα- ποιός νά εἶναι ἄραγε; Ἡ πόρτα εἶναι κλειδωμένη. Ἔτρεξα καί πῆγα. Βρῆκα τό γκαζάκι μετακινημένο καί τό φιαλάκι ἀλλαγμένο… Πῶς νά μήν ἀγαπῶ τὸν Ἀρχάγγελο!

25/05/2012
Εἶναι ἐντροπή νά λέμε ὅτι εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Κολοκοτρώνη, τοῦ Μακρυγιάννη, τοῦ Κόρακα. Ντροπή μας! «Θρηνοῦν» οἱ ψυχές τῶν ἡρώων μας. Καταντήσαμε διεφθαρμένος λαός! Ἐδά, καλλωπίζονται οἱ ἄνδρες σάν τίς γυναῖκες, καί οἱ γυναῖκες μιλοῦν σάν τούς νταλικέρηδες. Κάνουνε τσι ἄντρες! Ἀκοῦς καί λένε: «ἄντε ρέ …». Ἐπαέ, παιδί μου, κάνει ὁ καθένας ὅ,τι τοῦ πεῖ ὁ λογισμός. Τά πάθη κυβερνοῦνε. Αὐτό θά εἶναι κατάντια. Ζητοῦνται ἄνθρωποι. Εὐτυχῶς μετανοοῦν πολλοί. Θέλουμε ὅμως ἀκόμη δουλειά… ἔπρεπε νά ἔχω τήν δύναμη τήν σωματική καί τήν ὑποδομή να κάνω αὐτό πού ἐπιθυμῶ. Νά βγῶ στήν πιό ψηλή κορυφή τῆς Ἑλλάδος καί νά φωνάξω μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς μου: «Ἕλληνες, ἀδελφοί, ξαναγίνετε μαθητές τοῦ Χριστοῦ».

Διαβάστε Βιβλία

13/06/2012
Ἡ ἁρπαγή στήν προσευχή ἔρχεται σε στιγμή πού δέν περιμένεις. Σήμερα, 13-6-2012, μέ ἔπιασε στον νιπτῆρα τοῦ καμπινέ. Ἐνῶ πλενόμουν ἦρθε κῦμα θείου ἔρωτα. Ἄρχισα ὥρα πολλή να προσεύχομαι, να κλαίω καί νά φωνάζω. Ήταν ἀνοιχτή ἡ πόρτα, περνοῦσαν γείτονες, μέ θωροῦσαν, μέ γροικοῦσαν (μέ ἔβλεπαν, μέ ἄκουαν), ἀλλά ἐγώ ἀγνοοῦσα τούς πολλούς καί ἀσχολούμουν μέ τόν Ἕνα. Ἐπανῆλθα μετά ἀπό ἀρκετή ὥρα. Εὐχαριστῶ τόν Κύριό μου καί γι’ αὐτή τήν δωρεά του.

Έλντα Πανοπούλου: Πιστεύω ότι υπάρχει σχέδιο εξόντωσης της ελληνικής γλώσσας

 Η αγαπημένη ηθοποιός Έλντα Πανοπούλου καλεσμένη στην Αθηναΐδα Νέγκα, σε μια απολαυστική και άκρως ειλικρινή συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης. Μιλά για την επιστροφή της στο θέατρο με την παράσταση «Η γυναίκα μου τρελάθηκε», τις αξέχαστες στιγμές από το «Ρετιρέ» και τη συνεργασία της με τον Γιάννη Δαλιανίδη, καθώς και για τους σπουδαίους καλλιτέχνες που σημάδεψαν την πορεία της —από τη Ρένα Βλαχοπούλου μέχρι τον Κώστα Ρηγόπουλο και τον Κώστα Βουτσά. Παράλληλα, σχολιάζει την τοξικότητα των social media, τα σημερινά τηλεοπτικά δρώμενα και μοιράζεται συγκινητικές προσωπικές αναμνήσεις.

Φθινοπωρινές ευχές σε όλα τα όμορφα χωριά μας.

 

Μια θεμελιώδης κακοδοξία : Είναι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, πραγματικός και διαχρονικὸς σύνδεσμος και εγγυητὴς της ενότητος της Εκκλησίας;

 « Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης ἀποτελεῖ διαχρονικῶς τὸν ὁρατὸν καὶ ὑποστατὸν σύνδεσμον τῆς ἑνότητος τοῦ Κυριακοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος καὶ ἐν ταυτῷ τὸν ἐγγυητὴν αὐτῆς, κατὰ τὰς προνοίας τῶν Συνοδικῶς ἀποφθεγξαμένων θείων Πατέρων». ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ. 17/10/2026 ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ [1]

 «άπαγε της βλασφημίας»

Γράφει ο Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων.

Αὐτὰ τὰ λέγει ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος  Κωνσταντινουπόλεως, διὰ τὸν ἑκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, ἄρα καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Δηλαδή: «Ὁ ὁρατὸς καὶ ὑποστατός=ὑπαρκτὸς-ὑφιστάμενος-πραγματικὸς σύνδεσμος τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὁ Ἁρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως».!!!

Ἕνας ἄνθρωπος, ὁ Ἁρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι ὁ σύνδεσμος τῆς ἑνότητος ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας!!!

Ὑποθέτω ὅτι κάθε ἄνθρωπος μὲ στοιχειώδη ἐπίγνωσι περὶ Ἐκκλησίας προβληματίζεται, ἐντυπωσιάζεται καὶ ἀπορεῖ μὲ αὐτὰ, ὅπως καὶ ἐγὼ ποὺ τὰ ἀκούω. Στὶς ἀκολουθίες ἀκοῦμε ὅτι ὁ Κύριος εἶναι τὸ στερέωμα ὅσων πιστεύουν σ᾿ αὐτὸν, δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ αὐτὸν παρακαλοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, νὰ στερεώσῃ τὴν Ἐκκλησία: «Τὸ στερέωμα τῶν ἐπὶ σοι πεποιθότων, στερέωσον Κύριε τὴν Ἐκκλησίαν, ἢν ἐκτήσω, τῷ τιμίῳ σου αἵματι».

Δὲν εἶναι τουλάχιστον παράξενο ἕνας ἄνθρωπος, ἄς εἶναι καὶ Ἀρχιεπίσκοπος, νὰ ὑποστηρίζει ὅτι αὐτὸς ἑνοποιεῖ καὶ στερεώνει τὴν Ἑκκλησία τοῦ Χριστοῦ; 

( Ἀκολουθοῦν ἐλάχιστες, μόνον, παρατηρήσεις σὲ ἐλάχιστα σημεία· διότι ἄν ἀσχοληθῇ κανεὶς μὲ ὅλο τὸν λόγο, τότε.... ἐπιλείψει ὁ χρόνος καὶ τὸ κουράγιο)

Ἄς  συγκρίνουμε τὴν πατριαρχικὴ δήλωσι μὲ ἕνα χωρίον ἑνὸς ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας (ἕνα χωρίον, ἀπὸ τὰ πάμπολλα τοῦ ἰδίου, καὶ τὰ ἐπίσης πάμπολλα τῶν ὑπολοίπων ἁγίων τῆς ἐκκλησίας μας):

«Εἰς τὸ Θεανθρώπινον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα συγκρατεῖ, μὲ τὴν χάριν τῶν ἁγίων μυστηρίων καὶ τῶν ἁγίων ἀρετῶν, εἰς ἑνότητα ὅλους τοὺς δι᾽ Αὐτοῦ βαπτισμένους πιστούς, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας». ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ). Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ. σελ 36 [2]

Τὴν θεολογία τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου, ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος (γιὰ τοῦτο παραθέτω αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα) τὴν χαρακτηρίζει:

«Ζῶσαν καὶ ἐπίκαιρον, ἡ ὁποία πηγάζει άπὸ τὴν μετοχὴν εἰς τὴν λατρευτικὴν, λειτουργικὴν, πνευματικὴν, ἀσκητικὴν καὶ διακονικὴν ἐμπειρίαν τῆς Ἐκκλησίας ... καὶ ἐκφράζει τὴν ἀδιάσπαστον ἑνότητα δόγματος καὶ ἤθους, πίστεως καὶ ζωῆς...» [3]

Δηλαδὴ, κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο, τοῦ ὁποίου ἡ θεολογία εἶναι «ζῶσα καὶ ἐπίκαιρος ... καὶ ἐκφράζει τὴν ἀδιάσπαστον ἑνότητα δόγματος, ἤθους καὶ πίστεως» (κατὰ τὸν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως) τὴν ἑνότητα καὶ τὴν συγκρότησι τῆς Ἐκκλησίας τὴν ἐξασφαλίζει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Πῶς τὸ ἐπιτυγχάνει; Μὲ τὴν θείαν Του δύναμι:

«Τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα διὰ τῆς θείας δυνάμεώς Του ἑνώνει ὅλους τοὺς πιστοὺς εἰς ἓν σῶμα, δηλαδὴ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, διότι «ἐν ἑνὶ πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἓν σῶμα ἐβαπτίσθημεν... καὶ πάντες εἰς ἓν πνεῦμα ἐποτίσθημεν» (Α΄ Κορ. 12. 13). ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ). (ὅ.π. σελ. 33)

Μπορεῖ νὰ συγκριθῇ ἡ Θεία Δύναμις τοῦ Ἅγίου Πνεύματος μὲ τὴν δύναμι ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου;  Μπορεῖ νὰ συγκριθῇ ἡ ἐγγύησις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὴν ἐγγύησι ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου; Τί συζητᾶμε τώρα;....

Ὁ προσδιορισμὸς «ὑποστατός» δηλώνει τὸν «κατ᾿ οὐσίαν, τὸν ὑπαρκτό, αὐτὸν ποὺ ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο, τὴν κρηπίδα, τὴν βάσιν» (Δ. Δημητράκου Μεγα Λεξικό. Τομ ΙΔ. Σελ.7505) ὁπότε δὲν ὑπάρχει περιθώριο γιὰ κάτι ἄλλο. Ἀφοῦ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἀποτελεῖ τὸν «ὑποστατὸν σύνδεσμον τῆς ἑνότητος τοῦ Κυριακοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος», δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἄλλος τέτοιος σύνδεσμος!!!

Πῶς γίνεται τώρα ὁ ἴδιος ἄνθρωπος, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, νὰ ἀναγνωρίζει τὴν θεολογία τοῦ μεγάλου ἁγίου  Ἰουστίνου καὶ ταυτοχρόνως νὰ θεολογῇ τὰ ἀντίθετα πρὸς αὐτήν; Δεδομένου ὅτι ἡ θεολογία τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου εἶναι ἀγιογραφικὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ θεολογία (ὄχι μεταπατερική δηλ. ἀντιπατερική), πῶς γίνεται ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως νὰ ἐναντιώνεται στὴν θεολογία τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ ταυτοχρόνως νὰ δηλώνῃ ὅ,τι:

«Σᾶς διαβεβαιοῦμεν ὅτι ἠκολουθήσαμεν ἐν παντὶ τὴν ἡγιασμένην καὶ πεπατημένην ὁδὸν τῶν Πατέρων μας. Δὲν μετεκινήθημεν ποτὲ καὶ διὰ κανένα λόγον ἀπὸ τῶν μέχρι σήμερον παραδεδομένων. Ὅ,τι ἔπραττεν ἡ Ἐκκλησία πάντοτε, πράττομεν καὶ ἡμεῖς σήμερον». ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ. (ὅ.π.)

(Αὐτὸ τὸ χωρίον, ἀντιλαμβάνεται καὶ ὁ πλέον «καλῆς θελήσεως», ὅτι, δεδομένων τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τοῦ Πατριάρχου, μοιάζει μὲ εἰρωνία καὶ ἀντίφασι καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελέσῃ ἀφορμὴ γιὰ ἀνάλυσι ἡ κάθε πρότασις του· πρὸς προβληματισμὸν ὅσων ἀγνοῶντας τὰ ἔργα ἀρκοῦνται στὰ παραπάνω λόγια)

Πάντως, σύμφωνα μὲ τὴν παραπάνω δήλωσι τοῦ Πατριάρχου, καλούμεθα νὰ ἐλπίζουμε στὴν ἑνότητα ποὺ ἐγγυάται ἕνας ἄνθρωπος, ὅπως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Ἄν ἰσχύει τὸ «Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὅς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ᾿ ἄνθρωπον» (Ἰερεμ. 17,5) δὲν εἴμαστε ὑπὸ κατάραν ἄν τρέφουμε τέτοιες ἐλπίδες, καθότι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον εἶναι «τό λαλήσαν διὰ τῶν προφητῶν», ἄρα καὶ διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμία;

Ἐντυπωσιακὸ εἶναι ἐπίσης ὅτι ὁ Πατριάρχης ἀναφέρει τὴν ἰδιότητά του ὡς συνδέσμου καὶ ἐγγυητοῦ τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν νεολογισμό «διαχρονικῶς»!!!

Ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα συμπεριέχει ὅλους τοὺς πιστούς, ὅλης τῆς οἰκουμένης, ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὅσους θὰ ὑπάρξουν στὸ μέλλον.

«Τί δέ ἐστιν, Ἓν σῶμα; Οἱ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης πιστοὶ καὶ ὄντες καὶ γενόμενοι καὶ ἐσόμενοι. Πάλιν καὶ οἱ πρὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας εὐηρεστηκότες, ἓν σῶμά εἰσι. Πῶς; Ὅτι κἀκεῖνοι τὸν Χριστὸν ᾔδεσαν. Πόθεν δῆλον; Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ἡμῶν, φησὶν, ἠγαλλιάσατο, ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμὴν, καὶ εἶδε, καὶ ἐχάρη· καὶ πάλιν, Εἰ ἐπιστεύσατε, φησὶ, Μωϋσῇ, ἐπιστεύσατε ἂν ἐμοί· περὶ γὰρ ἐμοῦ ἐκεῖνος ἔγραψε, καὶ οἱ προφῆται. Οὐκ ἂν δὲ ἔγραψαν περὶ οὗ ἠγνόουν ἃ ἔλεγον· εἰδότες δὲ αὐτὸν, καὶ προσεκύνουν. Ὥστε κἀκεῖνοι ἓν σῶμα». ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG 62, 75

 Καὶ δι᾿ αὐτοὺς, τοὺς πρὸ Χριστοῦ, σύνδεσμος καὶ ἐγγυητὴς τῆς ἑνότητος θεωρεῖ ὅτι εἶναι ὁ ἑκάστοτε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ τότε δὲν ὑπῆρχε, οὔτε Κωνσταντινοῦπολις ἄρα οὔτε καὶ ὁ Πατριάρχης της;

Ἀλλὰ καὶ τοὺς πρώτους τρεῖς αἰῶνες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ δὲν ὑπῆρχε κἄν ἡ Κωνσταντινούπολις ποιός ἦταν τότε ὁ σύνδεσμος καὶ ἐγγυητὴς τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας;

Καὶ γιὰ τὸ μέλλον; Ἄν, ὅ μή γένοιτο, παῦσει νὰ ὑπάρχῃ ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως οἱ ἐκκλησίες τῆς Ἀποκαλύψεως, ποιός θὰ ἐγγυᾶται τὴν ἑνότητα τῆς καθόλου Ἐκκλησίας; 

Ὅπως λένε οἱ ἅγιοι:

«Σὲ αὐτὴν, (στὴν Ἐκκλησία) τὰ πάντα εἶναι ἐκ τοῦ Πατρός, διὰ τοῦ Υἱοῦ, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΤΣΕΛΙΕ. ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ. σελ.367 [3]

Ἡ Παναγία Τριάς, λοιπόν, εἶναι ὁ κτίστης, ὁ ἑνοποιός καὶ ὁ ἐγγυητὴς τῆς ἑνότητος γιὰ τὸ σῶμα τοῦ Θεανθρώπου, τὴν Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας «πῦλαι ἄδου οὐ κατισχύσουσιν», ἀκριβῶς γι’ αὐτὸν τὸν λόγο.

Πότε, χρονικῶς, καὶ γιὰ ποιόν λόγο σταμάτησε νὰ εἶναι ἐγγυητὴς καὶ συνοχεὺς τῆς Ἐκκλησίας ἡ Παναγία Τριάς καὶ ἔγινε ἔκτοτε «διαχρονικῶς» ὁ ἑκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως;

Ποιὲς εἶναι οἱ «πρόνοιες τῶν Συνοδικῶς ἀποφθεγξαμένων θείων Πατέρων», στὶς ὁποῖες ἀναφέρεται ὁ Πατριάρχης;

Μποροῦν νὰ ὑπάρχουν πρόνοιες Θείων Πατέρων ποὺ νὰ ἀντικαθιστοῦν τὴν Πρόνοια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ Θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν πρόνοια ἑνὸς ἀνθρώπου, μέλους τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας;

Ἄν ὄντως ὑπάρχουν ἄς τὶς παρουσιάσουν μὲ σαφήνεια καὶ ἀκρίβεια, συγκεκριμένα καὶ τεκμηριωμένα, ὥστε νὰ λυθῇ ἡ ἀπορία, σὲ ὅσους τὴν ἔχουν.

Ἐπίσης ἄν ἱσχύει αὐτὸ, ὅ,τι δηλαδὴ «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης ἀποτελεῖ διαχρονικῶς... κτλ», δὲν σημαίνει ὅτι καὶ ὁ Μακεδόνιος ὁ Α΄, ὁ Νεστόριος, ὁ Σέργιος ὁ Α΄, ὁ Βέκκος (καὶ τόσοι ἄλλοι Ἀρχιεπίσκοποι Κωνσταντινουπόλεως οἱ ὁποίοι ἀπεδείχθησαν αἱρετικοὶ καὶ κατεδικάσθησαν ἀπὸ Οἰκουμενικές Συνόδους) ἦσαν σύνδεσμοι καὶ ἐγγυητὲς τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῷ ἦσαν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο ὡς αἱρετικοί;

Ὁ Μελέτιος Μεταξάκης, Μητροπολίτης Κιτίου, κατόπιν -ἐλέῳ Βενιζελικῶν- Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, μετὰ Ἀμερικῆς, ἀκολούθως Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης (γιὰ 17 μήνες),  κατόπιν Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, Τέκτων -κατὰ τὴν Μεγάλη Στοὰ τῆς Ἑλλάδος [4], καὶ τῶν ὑπαρχόντων τεκμηρίων[5]- ἀπετέλεσε καὶ αὐτὸς κατὰ τὴν θητεία του ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως τὸν ὀρατὸ καὶ ὑποστατὸ σύνδεσμο τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;  Μὰ, πέραν τῶν ἄλλων, ἀπεδείχθη καὶ σχισματοποιὸς μὲ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἑορτολογίου... Στὶς ἄλλες Πατριαρχικὲς ἤ Ἀρχιεπισκοπικὲς θέσεις ὅπου ἐθήτευσε δὲν εἶχε σχέσι μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐνσαρκωτοῦ καὶ ἐγγυητοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος;

Πῶς ἀκριβῶς καὶ ἀπὸ ποῦ παρέχεται αὐτὴ ἡ ἰδιότης στὸν ἐκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως καὶ ὄχι σὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον Ἀρχιεπίσκοπο; Εἶναι κάτι σὰν τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα Ρώμης ποὺ γίνεται ἀλάθητος μόλις ἐκλεγεῖ;

Ἀλλὰ αὐτὰ ἐλπίζουμε ὅτι φιλανθρώπως θὰ τὰ διευκρινήσουν οἱ τοῦ Πατριαρχείου καὶ οἱ ἀσπαζόμενοι τὶς θέσεις αὐτές ἤ ὅποιοι ἄλλοι εἰδικεύονται στὴν θεολογία, μιὰ ποὺ ἐμεῖς οἱ ἐλάχιστοι καὶ ταλαίπωροι ἔχουμε τέτοιες ἀπορίες.

 Ὅσο καὶ νὰ εὐχόμεθα μακροημέρευσι τοῦ νῦν Πατριάρχου, λόγῳ ἡλικίας θὰ ἀκολουθήσῃ τὸν ἀπαράβατο κανόνα γιὰ κάθε θνητό, ὁπότε νέος σύνδεσμος τῆς ἑνότητος θὰ γίνῃ (ἀπ᾿ ὅσα λένε) ἥ ὁ Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος, ἤ ὁ πρώην Γαλλίας Ἐμμανουὴλ, ἤ ὁ Αὐστραλίας Μακάριος. Σὲ κάθε περίπτωσι ὅμως, κατὰ τὰ λεγόμενα τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, ὅποιος καὶ νὰ ἐκλεγῇ εἶναι ἐξασφαλισμένη ἡ «ἐγγύησις τῆς ἑνότητος τοῦ Κυριακοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος», καὶ ἡ σωτήριος πορεία ὅλων ἡμῶν. Ἄρα δὲν χρειάζεται οὔτε ἀνησυχία , οὔτε ἀγωνία.

Αὐτὰ θυμίζουν τὸ περιστατικὸ μὲ τὴν παπικὸ μοναχὸ ποὺ τὸ 1978 μετὰ τὴν κοίμησι τοῦ Πάπα, εὑρισκόμενος στὸ Ἅγιον Ὄρος, παρακάλεσε τὸν Ἅγιο Παΐσιο  νὰ προσευχηθῇ ὥστε ὁ Θεὸς νὰ ἀναδείξῃ ἕναν νέο καλὸ Πάπα.

Τότε ὁ Ἅγιος τὸν χτύπησε φιλικὰ στὴν πλάτη, καί, μὲ τὸ γνωστό χιούμορ ποὺ τὸν διέκρινε, τοῦ ἀπάντησε:

– Μήν στενοχωριέσαι καθόλου. Ὅποιος καὶ νὰ γίνῃ Πάπας, καὶ αὐτός ἀλάθητος θὰ εἶναι! Δὲν πρέπει νὰ ἀνησυχῇς.

 Ἄς μὴν ἀνησυχοῦμε, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς. Λεπτὰ καὶ εὐαίσθητα χέρια κουνοῦν τὴν κούνια μας καὶ ὄμορφα λόγια μᾶς νανουρίζουν. Ἄς συνεχίσουμε τὸν ὕπνο μας ἡσύχως.

………………………………………………..

[1] Ἀντιφώνησις Πατριάρχου Βαρθολομαίου κατὰ τὴν ὑποδοχή του στὸ Συνοδικὸ Μέγαρο τοῦ Πατριαρχείου Βουλγαρίας τὸ Σάββατο 17 Ὀκτωβρίου 2026. https://fosfanariou.gr/index.php/2026/10/18/omilies-oikoumenikou-patriarchou-kai-patriarchou-voulgarias-kata-tin-episimo-ypodochi-tou-protou-sto-synodiko-megaro-tis-ekklisias-tis-voulgarias/

[2] Ἰουστίνου Πόποβιτς: Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Οἰκουμενισμός. Ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη. Θεσσαλονίκη 1974

[3] Ἀγίου Ἰουστίνου Τσέλιε (Πόποβιτς) ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ. Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου. Ἀγιον Ὄρος 2019. Β΄ ἔκδοσις

[4] https://grandlodge.gr/tektones/meletios-v-metaxakis/

[5] https://www.youtube.com/watch?v=3fOTANiQ6eo Α΄ καὶ

https://www.youtube.com/watch?v=fUobtvbojko&t=6388s Β΄