!!

 

Μάνος Χατζιδάκις ‎• 30 Σπάνιες Ερμηνείες ▪️ 1955 - 1965

ΑΟΡΑΤΟΙ ΕΡΗΜΙΤΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ.

 

ΑΟΡΑΤΟΙ ΕΡΗΜΙΤΕΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ

Γραμμένο από τον Αθωνίτη Μοναχό Βλάσιο σε γλώσσα αφηγηματική και απλή, μα συγχρόνως βαθιά πνευματική. Στις σελίδες του, συλλέγονται μαρτυρίες για τους αόρατους ερημίτες κυρίως στον Άθωνα, αλλά και στο Σινά και την Κρήτη, καθώς και η βιβλική, πατερική και συναξαριακή Παράδοση, πού στηρίζει τον αναχωρητισμό. 

Εκείνη την εποχή μόνο αυτοί θα μείνουν ανεπηρέαστοι από αυτή τη δικτατορία

  

 

Άγιος Σωφρόνιος 

Σας προσκαλώ σε υπομονή, σε προσεκτική κατάσταση προσευχής με την ακατάπαυστη αναζήτηση του θελήματος του Θεού.

 

 Είθε να μας βοηθήσει ο Κύριος με το Πνεύμα το Άγιο να παραμείνουμε στο φως των εντολών Του. 

 

Και πάλι, προσκαλώντας σας σε όλα αυτά, θα σας παρακαλέσω να θυμάστε όλα τα θαύματα της Πρόνοιας του Θεού, η οποία μακροθύμησε απέναντι μας ως τώρα.

 

Η εποχή μας είναι αβάσταχτη. 

Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω. Ωστόσο, θα σας πω ότι μου έρχεται συχνά η σκέψη πως φτάσαμε σε «αποκαλυπτικούς καιρούς».

 

Θα έρθει εποχή που θα κατασκευαστούν μηχανές οι οποίες θα ελέγχουν τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων. Εκείνη την εποχή μόνο όσοι κατέβασαν τον νου τους στην καρδιά θα μείνουν ανεπηρέαστοι από αυτή τη δικτατορία.

Στη Δύση οι άνθρωποι ζουν με τον εγκέφαλο, δηλαδή έχουν κέντρο της ζωής τους τη λογική. Έτσι, αν οι επιστήμονες ανακαλύψουν ένα μηχάνημα, τότε θα μπορέσουν να διαβάσουν τις σκέψεις των ανθρώπων και να τους κατευθύνουν.

 

 Όσοι, όμως, ζουν με την καρδιά, μέσα στην οποία ενεργεί η Χάρη του Θεού, και προσεύχονται καρδιακά, αυτοί έχουν το χάραγμα του Σταυρού μέσα σε αυτήν και κανείς δεν μπορεί να τους ελέγξει πνευματικά. 

Αυτοί έχουν την ελευθερία του πνεύματος.

Ν. Καββαδίας_ Έχω κάνει το στήθος μου πινακοθήκη των φίλων μου. Έτσι τους κρατώ πάντα κοντά στην καρδιά μου.

ΝΤΊΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΌΠΟΥΛΟΣ δεύτερο απόσπασμα συνέντευξης το 1997.

Δεν μπορεί οι άξιοι να είναι το ίδιο με τούς Ανάξιους όπως ο Γιάννης Ρίτσος Πού λόγω κομμουνιστικού Κόμματος έγινε παγκοσμίως γνωστός.... ακούστε

Μιλάει για τον Διονύσιο Σολωμό και τα θραύσματα " στίχων του..

 

 μερος πρωτο

Μελόνι: Καταργεί οριστικά τα τέλη κυκλοφορίας στην Ιταλία

---

Λίγο πριν από την συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Μελόνι στην Ιταλία έρχεται μια κίνηση – έκπληξη.

Πρόκειται για την κατάργηση των τελών κυκλοφορίας για αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. «Σήμερα η κυβέρνηση καταργεί έναν από τους πιο μισητούς φόρους των Ιταλών», σχολιάζει η πρωθυπουργός της Ιταλίας.

Τέλος στα τέλη από το 2027

Η κατάργηση των τελών για τα αυτοκίνητα (μικρά και μεσαία) και για τις μοτοσικλέτες θα τεθεί σε ισχύ το 2027. Στο προσχέδιο του διατάγματος για τα καύσιμα, που αναμένεται στο τραπέζι του υπουργικού συμβουλίου, αναφέρεται ότι τα φυσικά πρόσωπα που πληρούν τις προϋποθέσεις «απαλλάσσονται από την καταβολή των τελών κυκλοφορίας για ένα μόνο όχημα, το οποίο είναι νομίμως ασφαλισμένο». Η απαλλαγή εφαρμόζεται «στις καταβολές των τελών κυκλοφορίας των οποίων η κανονική προθεσμία πληρωμής εμπίπτει στο διάστημα μεταξύ 1ης Ιανουαρίου και 31ης Δεκεμβρίου 2027».

Οι δικαιούχοι

Η απαλλαγή ισχύει και για τις μοτοσικλέτες, ωστόσο κάθε πολίτης θα έχει δικαίωμα σε μόνο μία φοροελάφρυνση. Το μέτρο αφορά όλες τις μοτοσικλέτες και πάνω από το 70% των αυτοκινήτων που βρίσκονται σήμερα σε κυκλοφορία. Συνολικά, αφορά περίπου 14,5 εκατομμύρια οχήματα.

Ειδικότερα, ο νόμος προβλέπει ότι απαλλάσσονται από την πληρωμή του φόρου οι ιδιοκτήτες ενός ή περισσότερων αυτοκινήτων, «τα οποία τροφοδοτούνται, ακόμη και σε συνδυασμό με άλλη πηγή πρόωσης (σ.σ. υβριδικά), με βενζίνη ή πετρέλαιο, και έχουν ισχύ που δεν υπερβαίνει τα 80 kW».

Σε περίπτωση που ο φορολογούμενος διαθέτει περισσότερα από ένα επιλέξιμα οχήματα, «η απαλλαγή αναγνωρίζεται για ένα μόνο από αυτά και εφαρμόζεται στο αυτοκίνητο με τη μικρότερη ισχύ, εκφρασμένη σε kW. Σε περίπτωση ίσης ισχύος, η απαλλαγή εφαρμόζεται στο αυτοκίνητο για το οποίο, ελλείψει της ελάφρυνσης, θα οφειλόταν το χαμηλότερο ποσό τελών κυκλοφορίας».

Η αποζημίωση στις Περιφέρειες

Τα έσοδα που προέρχονται από τα τέλη κυκλοφορίας καταλήγουν στα ταμεία των Περιφερειών. Η κατάργηση του φόρου θα επιφέρει, επομένως, μείωση των εσόδων που εκτιμάται στα 2,29 δισεκατομμύρια ευρώ. Το μέτρο προβλέπει μεταφορά ισόποσου ποσού (2.293,5 εκατομμύρια ευρώ) προς τις Περιφέρειες «για το έτος 2027, ως αντιστάθμισμα για τη μείωση των εσόδων».

La Reppublica

Μ. Μελετόπουλος . Ιστορία, θρησκεία και η Μάχη για την Επιβίωση του Ελληνισμού

Είναι ωφέλιμο να προσέξουμε σήμερα μία λεπτομέρεια από το βίο της Αγίας Σοφίας.

  

Έδωσε στις θυγατέρες της ως ονόματα τα ονόματα τριών κορυφαίων χριστιανικών αρετών. Και τούτο διότι για αυτήν η ευσέβεια ήταν τρόπος ζωής!

Σήμερα, απορούμε και δεν το καταλαβαίνουμε διότι φθάσαμε στο σημείο να μιλάμε για ...ατομικά θρησκευτικά δικαιώματα... Η ευσέβεια έχει καταντήσει ιδεολόγημα και ο τρόπος ζωής του Σταυρού και της Ευχαριστίας χλευάζεται και απορρίπτεται.

Πόσοι από τους χριστιανούς γονείς έχουν διδάξει την ευσέβεια στα παιδιά τους σε τέτοιο βαθμό ώστε αν προκληθούν να αρνηθούν τον Χριστό για χρήματα, δόξα κι αξιώματα, αυτά να προτιμούν να θυσιάσουν την ζωή τους;

Πως θα χαρακτηρίζαμε σήμερα την Αγία Σοφία; Πρότυπο ευσεβείας και χριστιανικής βιοτής ή μία φονταμενταλίστρια και οπισθοδρομική που άφησε τα παιδιά της να σφαγούν μπροστά στα μάτια της;

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος 

ΑΛΕΒΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

     

 

Αύγουστος 1993

 Σχόλια του Αρχιμ. Ιεροθέου Σ. Βλάχου ,νυν Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου τοτε που ορθοτομούσε το λόγο της αληθείας στον ισχιρισμό του καθηγητή Δ.Κιτσίκη ότι ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς είχε εντυπωσιασθεί από τον Αλεβισμό, «που τόσο κοντάευρισκόταν στην Ορθοδοξία», ώστε ειλικρινά πίστεψε πως σύντομα οι Τούρκοι θα γίνονταν Χριστιανοί Ορθόδο­ξοι... 

   Ο Καθηγητής της Ιστορίας του Πανεπιστήμιου της Οττάβας Δημήτριος Κιτσίκης σε άρθρο του στην «Παράδοση» αναφέρεται στο φαινόμενο του αλεβισμού, που παρουσιάζεται έντονα στην Τουρκία και δημιουργεί σ’ αυ­τήν προβλήματα. Μεταξύ των άλλων λέγεται ότι «ο ό­ρος αλεβισμός» εμφανίστηκε στην Οθωμανική Αυτοκρα­τορία μονάχα στον 19^οαιώνα, για να χαρακτηρισθούν οι ετερόδοξοι. Συνεπώς πρωτύτερα σήμαινε απλώς, όπως και στο Ιράν, οπαδό του σιϊσμού. Πέρα από την ύπαρ­ξη των Αλεβίδων και του όρου αλεβισμού, ο Καθηγητής παρουσιάζει και την φυσιογνωμία του αλεβισμού, γράφον­τας: «Την ουσία όμως του Αλεβισμού, δηλαδή την σύνθεσησαμανισμού, σιϊσμού και ελληνοορθοδοξίαςτη συ­ναντάμε ήδη στο γενάρχη Οσμάν, η οποία μέσω των σουφιστικών ταγμάτων θα συνεχισθεί μέχρι τον 20^οαιώ­να»¹.

Από τις παρατηρήσεις του Καθηγητού φαίνεται ότι οι Αλεβίδες είναι ένα κράμα σαμανισμού, σιϊσμού και ελληνορθοδοξίας. Ιδίως αυτό το τελευταίο, αν πραγματι­κά συμβαίνει, είναι πολύ ενδιαφέρον σημείο για μας τους Ορθοδόξους. Ο Καθηγητής χρησιμοποιεί διάφορα παρα­δείγματα για να υποστηρίξη τις απόψεις του. Δεν έχω πρόθεση να τα αμφισβητήσω, δεδομένου μάλιστα ότι δεν είμαι επιστήμων ιστορικός, και φυσικά ούτε ποτέ ασχολήθηκα με το σοβαρό αυτό θέμα.

Οφείλω όμως να παρατηρήσω ότι κλονίστηκα σημαν­τικά από την χρησιμοποίηση ενός παραδείγματος από την ζωή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, που συνέβη κατά τον χρόνο της αιχμαλωσίας στους Τούρκους. Οι προσω­πικές μου παρατηρήσεις από την ανάγνωση των επιστολών του Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά προς την Εκκλη­σία της Θεσσαλονίκης, στις οποίες αναφέρονται οι θεολογικές συζητήσεις, που είχε ο άγιος Γρηγόριος με τον εγγονό του Ορχάν, τους Χιόνες και άλλους Μωαμεθα­νούς, καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα από αυτά του Καθηγητού. Θα ήθελα να παραθέσω τα όσα λέ­γονται από τον Κιτσίκη και στην συνέχεια να εκθέσω τα δικά μου σχόλια και τις προσωπικές μου παρατηρήσεις.

Γράφει ο Καθηγητής: «Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ελληνοτουρκικός διάλογος του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά το 1354 στην αυλή του Ορχάν με τον γιό τού Οθωμανού ηγεμόνα Ισμαήλ και τους λεγομένους Χίονες, παρουσία του Έλληνα γιατρού του Ορχάν, του Ταρωνίτη. Άσχετα από το ποια ακριβώς δοξασία είχαν οι Χίονες, γεγονός είναι πως ο Ορχάν τους χρησιμοποιού­σε για θεολόγους του αντί για ουλεμάδες τού σουνιτικού Ισλάμ και ότι αυτοί οι Χίονες πρέσβευαν κάποια μορφή συγκρητισμού.Γεγονός επίσης είναι πως ο Παλαμάς τό­σο πολύ εντυπωσιάσθηκε από το κατ’ ουσίαν Αλεβισμό της ηγεμονίας τού Ορχάν, ώστε ευρισκόμενος στη Νί­καια και συζητώντας στον δρόμο θρησκευτικά θέματα με τους περαστικούς έγραψε το περίφημο: «Εις δε τις εκεί­νων είπεν ως εσταί ποτε ότε συμφωνήσομεν αλλήλοις· και εγώ συνεθέμην και επευξάμην τάχιον ήκειν τον καιρόν εκείνον».Με άλλα λόγια ο Παλαμάς είχε σε τέτοιο ση­μείο εντυπωσιασθεί από τον Αλεβισμό, που τόσο κοντάευρισκόταν στην Ορθοδοξία, ώστε ειλικρινά πίστεψε πως σύντομα οι Τούρκοι θα γίνονταν ΧριστιανοίΟρθόδο­ξοι»².

Στο κείμενο αυτό έχουν εισχωρήσει πολλές παρερμη­νείες, τις οποίες θα προσπαθήσω να παρουσιάσω. Αυτό θα καταδείξη ότι στα ιστορικά θέματα χρειάζεται προ­σεκτική μελέτη των πηγών και ποτέ δεν πρέπει να χρη­σιμοποιούμε διάφορα ιστορικά γεγονότα για να υποστηρίξουμε μια προσωπική μας άποψη, δηλαδή δεν πρέπει να στοχαζόμαστε πάνω σε ιστορικά γεγονότα.

1. Πραγματικά ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς είχετρειςθεολογικές συζητήσεις με τους Οθωμανούς κατά τον καιρό της αιχμαλωσίας του σ’ αυτούς. Οι συζητήσεις αυτές, καθώς και όλες οι ταλαιπωρίες και κακουχίες που υπέστη σκιαγραφούνται θαυμάσια σε δύο επιστολές που απέστειλε ο θείος Γρηγόριος προς την Εκκλησία του, δη­λαδή την Εκκλησία της Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων η πρώτη έχει τίτλο «επιστολή προς την εαυτού Εκκλη­σίαν», και η δευτέρα «του Θεσσαλονίκης ότε εάλω», κα­θώς επίσης και την διάλεξη του Αγίου Γρηγορίου «προς τους αθέους Χιόνας συγγραφείσα παρά Ιατρού του Ταρωνείτου, παρόντος και αυτηκόου γεγονότος του Παλα­μά μετά των Ισμαηλιτών».³. Επομένως έχουμε την δυ­νατότητα να δούμε τα ίδια τα κείμενα και να αποκτήσουμε προσωπική γνώμη. Σ’ αυτά, όπως θα αποδειχθή, νομίζω, δεν φαίνεται πουθενά ο ενθουσιασμός του Αγίου Γρηγορίου για τους λεγομένους Αλεβίδες. Τα όσα έγιναν κατά τον καιρό της αιχμαλωσίας του Αγίου Γρηγορίου έ­χουν κεντρική θέση στην υπόθεση του αλεβισμού, γιατί όπως ομολογεί ο Καθηγητής Κιτσίκης «εάν δεν λάβουμε υπ' όψη μας την αλεβίδικη προέλευση των Οσμανιδών πλήθος βασικών γεγονότων της ελληνοτουρκικής ιστο­ρίας καθίστανται ακατανόητα»⁴.
2. Οπρώτος θεολογικός διάλογοςδιεξήχθη μεταξύ τού Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά και τούΙσμαήλ. Ο ί­διος ο άγιος Γρηγόριος γράφει: «Ο δε Ισμαήλ, ούτω γαρ ο τού μεγάλου αμηρά υϊδούςεκαλείτο»⁵. Ο Κιτσίκης λέ­γει ότι διεξήχθη διάλογος τού Αγίου Γρηγορίου τού Πα­λαμά «με τον γιό τού Οθωμανού ηγεμόνα Ισμαήλ». Όμως ο υϊδούς δεν είναι ο γιος, αλλά ο εγγονός. Κατά τον Πλάτωνα και άλλους έλληνας συγγραφείς ο υϊδούς είναι ο υιός τού υιού, δηλαδή ο εγγονός⁶. Επομένως ο Ι­σμαήλ ήταν υιός τού Μουράτ, ο οποίος ήταν υιός τού Ορχάν⁷. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι στον διάλογο αυτόν ο άγιος Γρηγόριος κάνει λόγο γιαΤούρκουςκαι όχι για Αλεβίδες: «Οι τούρκοι λόγον είναι τού Θεού φασί τον Χριστόν...»⁸.
3. Οδεύτερος διάλογοςτού Αγίου Γρηγορίου διεξή­χθη με τουςΧιόνες. Πολλά έχουν υποστηριχθή για τους Χιόνες. Εδώ μόνον πρέπει να παραθέσω την γνώμη τού Αγίου Γρηγορίου, όπως φαίνεται στις επιστολές του. Ο άγιος τους χαρακτηρίζει «ανθρώπους μηδέν άλλο μελετήσαντες και παρά τού Σατανά διδαχθέντας η βλασφη­μίαν και αναισχυντίαν εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, τον τού Θεού υιόν»⁹. Ο δε αμηράς τους χαρακτη­ρίζει «σοφούς και ελλογίμους»¹⁰. Είναι πολύ χαρακτηρι­στικό ότι και ο άγιος Φιλόθεος Κόκκινος, σύγχρονος και βιογράφος τού Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά, τους ονο­μάζει «νέους παραβάτας και ασεβείς Χιόνας»¹¹.

Δεν επιθυμώ να ενδιατρίψω στην προέλευση τού ονό­ματος τους, την φυσιογνωμία τους κ.λ.π., γιατί ο ανα­γνώστης μπορεί να βρη εκτενή ανάλυση στην κατατοπι­στική εισαγωγή του Παναγιώτου Χρήστου¹². Μόνον θα ήθελα να παραθέσω το συμπέρασμα τού ανωτέρω Καθηγητού: «Οι Χιόναι είχον βασικώς αποστή της χριστιανι­κής πίστεως, αλλ’ ήθελον να έχουν την συνείδησίν των ήσυχον ότι διετήρουν μέρος αυτής κρυφίως ως κρυπτοχριστιανοί — και τούτο ήθελον να αποκρύψουν από τον Ορχάν —, ενώ ηδύναντο να εμφανίζωνται και ως Τούρ­κοι και ως Ιουδαίοι. Ήσαν μίασυγκρητιστική ομάς, διαμορφωθείσα εκ των στυγνών συνθηκών της τουρκικής ει­σβολής εις την Μικράν Ασίαν»¹³. Είναι πιθανόν ο Ορ­χάν να χρησιμοποίησε «επίλεκτα μέλη της οικογενείας αυτής εις το υπανάπτυκτον εκπαιδευτικόν σύστημά του»¹⁴.

Η συζήτηση τού Αγίου Γρηγορίου με τους Χιόνες δεν έγινε σε κλίμα ευχάριστο. Πολλές φορές στον διασωθέντα διάλογο λέγεται ότι οι Τούρκοι και οι Χιόνες διέκοπταν τον άγιο Γρηγόριο θορυβούντες¹⁵. Μάλιστα δε στο τέλος της διαλέξεως ένας από τους Χιόνες στράφηκε ε­ναντίον τού Αγίου Γρηγορίου και τονεράπισε. «Εις δε των Χιόνων προσκαρτερήσας ύβρισε τον μέγαν τού Θεού αρχιερέα αισχρώς και ορμήσας επάνω αυτού έδωκεν αυτώ πληγάς κατά κόρρης»¹⁶. Βέβαια, οι άλλοι παριστάμενοι Τούρκοι τον κατηγόρησαν και τον επετίμησαν, αλλά το γεγονός είναι ότι η συζήτηση δεν έγινε σε ομαλές συνθή­κες, όπως θα έπρεπε να γινόταν αν υπήρχε ευνοϊκότητα σχέσεων μεταξύ των Τούρκων και τού Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά.

 Η ίδια ατμόσφαιρα σχεδόν επικράτησε και στηντρίτη θεολογική συζήτησηπου είχε ο άγιος Γρηγόριος με τους Τούρκους κατά τον χρόνο της εξορίας του. Στο ση­μείο αυτό θα δούμε την μεγαλύτερη απομάκρυνση τού Κιτσίκη από το κείμενο τού Αγίου.

Ο Κιτσίκης λέγει ότι ο άγιος Γρηγόριος συζητούσε «στο δρόμο θρησκευτικά θέματα με τους περαστι­κούς»¹⁷. Γεγονός πάντως είναι ότι η συζήτηση διεξήχθη μεταξύ τού Αγίου Γρηγορίου και τού τασιμάνη, που ήταν υπεύθυνος για την λατρεία των Τούρκων, ύστερα από την κηδεία ενός Μουσουλμάνου, παρουσία βεβαίως μερικών Τούρκων και Χριστιανών. Και η συζήτηση περιστράφηκε στην διαφορά μεταξύ τού Μωάμεθ και τού Χριστού, θέμα που ήταν το κεντρικό σημείο κατά την διάρκεια των θεολογικών συζητήσεων.

Πράγματι, κατά την διάρκεια της συζητήσεως αυτής ένας από τους παρισταμένους Τούρκους είπε: «έσται ποτέ ότε συμφωνήσομεν», δηλαδή θα έλθη καιρός που θα συμ­φωνήσουμε μεταξύ μας. Και τότε ο άγιος Γρηγόριος απήντησε: «Και εγώ συνεθέμην και επευξάμην τάχιον ήκειν τον καιρόν εκείνον»,δηλαδή συμφώνησε και ευχήθηκε να έλθη το ταχύτερο ο καιρός εκείνος¹⁸. Το πρό­βλημα όμως είναι ότι ο Κιτσίκης το ερμηνεύει λανθασμέ­να καιδίδει την εντύπωση ότι ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς εντυπωσιάσθηκε από τον Αλεβισμό«που τόσο κον­τά ευρισκόταν στην Ορθοδοξία, ώστε ειλικρινά πίστεψε πως σύντομα οι Τούρκοι θα γίνονταν Χριστιανοί Ορθό­δοξοι». Από όσα όμως προηγήθηκαν της φράσεως αυτής και από την ερμηνεία που έδωσε ο άγιος Γρηγόριος σ' αυτήν αποκλείεται ναεντυπωσιάσθηκεκαι να πίστευσε ε ι λ ι κ ρ ι ν ά ότι γρήγορα οι Τούρκοι θα γίνον­ταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Και εξηγούμαι περισσότερο.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς με τρόπο έξυπνο και ομολογιακό, κατά την διάρκεια της συζητήσεως, έστρε­ψε πολύ γρήγορα τον λόγο στην διαφορά μεταξύ του Μω­άμεθ και τού Χριστού και τόνισε την υπεροχή του Χρι­στού έναντι του Μωάμεθ. Αναφέρθηκε στην διαγωγή του Μωάμεθ και των Μωαμεθανών, που κυρίευσαν τα μέρη εκείνα με πόλεμο και μάχαιρα, με λεηλασίες, ανδραποδισμούς και φόνους, με ενέργειες, δηλαδή, που δεν προ­έρχονταν από τον αγαθό Θεό, αλλά με θέλημα του ανθρωποκτόνου διαβόλου, ενώ αντίθετα ο Χριστιανισμός α­πλώθηκε στον κόσμο με την αγάπη και την εγκράτεια κ.λ.π.¹⁹. Στο σημείο αυτό φάνηκε η τεράστια διαφορά μεταξύ των Χριστιανών και των Τούρκων.

Η παρατήρηση αυτή του Αγίου Γρηγορίου εξηρέθισε τους παρισταμένους Τούρκους - Μουσουλμάνους και κινήθηκαν «προς οργήν». Τότε ακριβώς οι παριστάμενοι Χριστιανοί έκαναν νοήματα στον άγιο Γρηγόριο «παρείναι τον λόγον», δηλαδή να περατώση τον λόγο. Τότε ο άγιος Γρηγόριος, κάνοντας ιλαρό τον λόγο του καιυπομειδιάσας, είπε: «Ει γε κατά τους λόγους συνεφωνούμεν ενός αν ήμεν και δόγματος», δηλαδή αν συμφωνούσαμε στην διδασκαλία τότε θα ανήκαμε σε ένα δόγμα. Με τον λόγο αυτόν ο άγιος Γρηγόριος ήθελε να κάνη τον λόγο του ιλαρότερο, να μη φθάσουν στα άκρα, και φυσικά έ­δειχνε και την μεγάλη διαφορά που υπήρχε μεταξύ τους.

Γι' αυτό σημειώνει ο ίδιος: «Αλλ' ο νοών νοείτω των ειρημένων την δύναμιν»²⁰.

Αφού χαμήλωσαν οι τόνοι της συζητήσεως, κάποιος από τους παρισταμένους είπε ότι θα έλθη καιρός που θα συμφωνήσουν. Τότε ακριβώς ο άγιος Γρηγόριος Παλα­μάς λέγει ότι συμφώνησε και ευχήθηκε να έλθη το ταχύ­τερο. Πρέπει να δούμε τον λόγο αυτόν στην όλη ατμό­σφαιρα που προηγήθηκε και όχι στον ενθουσιασμό τού Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά για τον Αλεβισμό «που τό­σο κοντά ευρισκόταν στην Ορθοδοξία». Και φυσικά αυτό φαίνεται καθαρά και από την ερμηνεία που έδωσε ο ίδιος ο άγιος Γρηγόριος της ιδικής του φράσεως.

Γράφει ότι συμφώνησε σ’ αυτόν τον λόγο ενθυμηθείς τον λόγο τού Αποστόλου Παύλου, «τω ονόματι Ιησού Χριστού παν γόνυ κάμψει και πάσα γλώσσα εξομολογήσηται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού πατρός». Και μάλιστα επεξηγεί στο ποίμνιό του ότι αυτό θα γίνη κατά την Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού: «τούτο ο’ έσται πάντως εν τη δευτέρα παρουσία τού Κυρίου Η­μών Ιησού Χριστού²¹».

Μελετώντας το κείμενο αυτό του Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά δεν μπόρεσα πουθενά να δω, όσο καλή διάθεση και αν είχα, ότι ο άγιος εντυπωσιάσθηκε από τον Αλεβισμό, και ότι «ειλικρινά πίστεψε πως σύντομα οι Τούρ­κοι θα γίνονταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι», όπως λέγει ο Κιτσίκης. Αντίθετα είδα την φράση τού Αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά ως μια διπλωματική ενέργεια για να τελειώση καλά η συζήτηση, κατά την οποία μίλησε με παρρη­σία και θα έλεγα προκλητικά εναντίον τού Μωάμεθ, προ­ξενώντας οργή στους παρισταμένους Τούρκους.

 Από τις τρεις αυτές θεολογικές συζητήσεις φαίνε­ται ότι το κεντρικό θέμα τους ήταν η τεράστια διαφορά μεταξύ τού Χριστού και τού Μωάμεθ. Ο άγιος Γρηγό­ριος πάντοτε επανέφερε την συζήτηση σ’ αυτό το σημείο. Ξεκινούσε από το ότι το Κοράνιο πίστευε στον Χριστό ως λόγο τού Θεού. Η αντίθεσή του ήταν ότι οι Χριστια­νοί δεν μπορούν να δεχθούν τον Μωάμεθ ως Προφήτη. Φυσικά και οι Τούρκοι ζητούσαν από τους Χριστιανούς να δεχθούν τον Μωάμεθ ως Προφήτη, αφού και το Κο­ράνιό τους δέχεται τον Χριστό. Συνεπώς, το ότι οι συζητούντες με τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά Τούρκοι φαί­νονταν ότι αναγνώριζαν τον Χριστό ως λόγο του Θεού, αυτό δεν το έκαναν γιατί ήταν φιλικά διακείμενοι προς τους Χριστιανούς, αλλά γιατί το γράφει το Κοράνιο.

Βέβαια, πρέπει να πούμε ότι την εποχή εκείνη οι Μου­σουλμάνοι δέχονταν διάφορες επιρροές τόσο από τον νε­οπλατωνισμό όσο και από τον χριστιανικό ασκητισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Τζαλαλουντίν Ρουμί²². Αυτός ο επηρεασμός και συγκρητισμός, που είναι φαινόμενο που παρουσιάζεται σε κάθε εποχή και σε ο­παδούς διαφόρων ομολογιών και θρησκειών, είναι ένα κα­θολικό φαινόμενο. Φαίνεται όμως από το περιστατικό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά ότι δεν πρόκειται για κά­ποιο πλησίασμα των Μουσουλμάνων προς τον Χριστια­νισμό, αλλά μάλλον το αντίθετο, δηλαδή φανερώνεται η επιθετική τους διάθεση. Και το ότι μερικοί εξαναγκάζον­ταν να προσχωρήσουν στον Μουσουλμανισμό, όπως φαί­νεται εν μέρει και στους Χιόνας, δείχνει τιςφονικές και εχθρικές διαθέσειςτων Τούρκων, και όχι τόσο την φιλία τους.

 Σε πολλά σημεία των επιστολών που απέστειλε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς προς το ποίμνιο της Θεσ­σαλονίκης, συναντούμε πολύβαρεία επίθετα για τους Τούρκους, οι οποίοι υποτίθεται, κατά τον Κιτσίκη, είχαν ενθουσιάσει τον άγιο Γρηγόριο. Τους Ονομάζειβαρβά­ρους, και μάλιστα «τοις πάντων βαρβάρων βαρβαρωτάτοις»²³. Οι Τούρκοι αποτελούν «το δυσεβές και θεομισές και παμμίαρον τούτο γένος», που ο Θεός παρέδωσε σε αδόκιμο νου και πάθη ατιμίας, «ώστε βιούν αισχρώς και απανθρώπως και θεομισώς»²⁴. Αισθάνεται ο άγιος Γρηγόριος ότι οδηγείται από χέρια άνομα: «...αρπαγέντες οίον χερσίν άνομων εκείθεν»²⁵. Γράφει ότι οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τους Χριστιανούς πολύ σκληρά. Η φράση «άγοντας, αγομένους όρων»²⁶δείχνει μια φρικτή πραγματικότητα. Όλα αυτά δεν θα τα έλεγε ο άγιος Γρη­γόριος ο Παλαμάς εάν «είχε εντυπωσιασθεί από τον Αλεβισμό, που τόσο κοντά ευρισκόταν στην Ορθοδοξία», ούτε βέβαια ότι «ειλικρινά πίστεψε πως σύντομα οι Τούρ­κοι θα γίνονταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι». Άλλωστε, μπο­ρούμε να υποθέσουμε ότι διαψεύσθηκε τόσο γρήγορα ο μέγας αυτός Πατήρ της Εκκλησίας;

Βέβαια, το θέμα του αλεβισμού στην σύγχρονη εποχή πρέπει να μελετηθή. Δεν μπορώ να αμφισβητήσω τυχόν πραγματικά στοιχεία του Καθηγητή Κιτσίκη, ούτε να στα­ματήσω την προσπάθεια να βρεθούν ειρηνικές λύσεις για την περιοχή μας. Αλλά αυτό πρέπει να γίνεται με τις α­παραίτητες προϋποθέσεις. Η μία, ότι δεν πρέπει να αλλοιώνουμε τα ιστορικά γεγονότα και να παραποιούμε τα κείμενα των Αγίων Πατέρων, για να γίνουν υποστηρίγματα των απόψεών μας. Η άλλη, ότι δεν πρέπει να μειώ­νουμε ή να περιφρονούμε την ορθόδοξη διδασκαλία.

Πραγματικά, δεν μπορεί ποτέ η Ορθόδοξη Εκκλησία να χρησιμοποιείται, και μάλιστα παραποιημένα, σε πολιτι­κές σκοπιμότητες.

Κάθε χώρα πρέπει να χρησιμοποιή τα κατάλληλα μέ­σα και τους καλύτερους τρόπους για να εξασκή την εξωτερική της πολιτική. Και στην εποχή μας το φαινόμε­νο τού αλεβισμού πρέπει να προσεχθή και να ερευνηθή με προσοχή και σοβαρότητα. Δεν θεωρώ όμως σωστό να εντάσσουμε την Ορθόδοξη Εκκλησία στην προσπάθεια αυτή. Γιατί τότε, εκτός των άλλων, δεν μπορούμε να κά­νουμε ούτε ρωμαίικη πολιτική, ούτε φυσικά και επιστη­μονική έρευνα.

Αύγουστος 1993

---

1      Παράδοση Απρίλιος - Ιούνιος 1993. τεύχος 2. σελ. 142

2      Παράδοση, ένθ. ανωτ. σελ. 145

3     βλ. Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα, τόμος Ο', επιμέλεια Παναγιώτου Χρήστου. σελ. 120-165

4      Παράδοση ένθ. ανωτ. σελ. 145

5      Γρηγορίου Παλαμά, Συγγράμματα, ένθ. ανωτ. σελ. 128

6      Liddel-Scott: Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης, εκδ. Σιδέρης, Αθήνα, τόμ. ΕΝ, σελ. 1416

7        Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα, ένθ. ανωτ. σελ. 128, σημ. 1

8       ένθ. ανωτ. σελ. 128

9       ένθ. ανωτ. σελ. 130

10     ένθ. ανωτ. σελ. 130

11     Φιλοθέου Κοκκίνου, Βίος Γρηγορίου Παλαμά, ΕΠΕ σελ. 374

12     βλ. Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα, ένθ. ανωτ. σελ. 68 και εξής.

13     ένθ. ανωτ. σελ. 62-63

14     ένθ. ανωτ. σελ. 63

15     ένθ. ανωτ. σελ. 158-159

16     ένθ. ανωτ.σελ. 165

17    Παράδοση ένθ. ανωτ. σελ. 145

18    Γρηνοοίου Παλαμα Συγγράματα. ένθ. ανωτ. σελ. 138

19    ένθ. ανωτ. σελ.σελ. 137

20    ένθ. ανωτ. σελ. 138

21    ένθ. ανωτ. σελ. 138

22   βλ. Αρχιμ. Ιεροθέου Βλάχου: Ρωμηοί σε Ανατολή και Δύση, έκδ. Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας). σελ. 113 και εξής.

23    Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα, ένθ. ανωτ. σελ. 121

24    ένθ. ανωτ. σελ. 124-126

25    ένθ. ανωτ. σελ. 126

26    ένθ. ανωτ. σελ. 121

πηγή:Από το βιβλίο:

«Παρεμβάσεις στην σύγχρονη κοινωνία»,

Τόμος Α'- Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), σελ. 201-211

«Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος»

Ο προημερών κοιμηθείς ηγούμενος Χρυσόστομος διηγείται θαύματα του Αγίου Γερασίμου του Ἰορδανίτου!

 

Πολλοὶ λένε οτι ο Οσιος Γεράσιμος ο Ἱορδανίτης ακουει πολὺ γρήγορα τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προσευχές τους καὶ τοὺς κάνει καλά. Γι᾿ αὐτὸ ἀπὸ πολλοὺς ονομάζεται «Ο Αγιος Εξπρές». Ειναι πάντα ζωντανός, κυκλοφορει στήν Ιερά Μονή Ὁσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου στήν Ιεριχώ ανάμεσα στοὺς προσκυνητὲς καὶ στοὺς αλλους πιστούς, συνομιλει μαζί τους, τοὺς παρηγορεῖ, τοὺς ενθαρρύνει, τοὺς θεραπεύει καὶ σκορπίζει παντοῦ τὴν ἀγάπη του. Ὁ ἡγούμενος, ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος, διηγεῖται τά πιὸ κάτω θαῦματα:

 

Θεραπεία δωδεκάχρονου μὲ υψηλὸ πυρετό

«Πρὶν εἴκοσι χρόνια περίπου ἦρθε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ διάκονος Εἰρηναῖος τῆς μονῆς Σινᾶ. Εἶχε μαζί του καὶ ἕνα δωδεκάχρονο ἀγόρι ἀπὸ τὴν Κρήτη ποὺ φοιτοῦσε στὴ σχολὴ τῆς Σιών. Ἦταν Σάββατο ἀπόγευμα, ἤμουν πολὺ κουρασμένος καὶ ζύμωνα, διότι δὲν εἶχα πρόσφορο γιὰ τὴν λειτουργία τῆς Κυριακῆς. Ξαφνικὰ τὸ παιδὶ παρουσίασε πολὺ ψηλὸ πυρετό, εἶχε φοβεροὺς πονοκεφάλους καὶ ἀνυπόφορους πόνους. Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. Ὄχημα δὲν εἶχα, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα μηχανάκι, δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πάρω στὸν γιατρὸ καὶ ἤμουν σὲ ἀπελπιστικὴ κατάσταση. Προσευχήθηκα στὸν Ἅγιο νὰ κάνει τὸ παιδὶ καλά. Κατὰ τὶς ἕνδεκα ἡ ὥρα ὁ διάκος καὶ τὸ παιδὶ ἀποκοιμήθηκαν. Ἐγὼ ἤμουν κατακουρασμένος, εἶχα τὰ ψωμιὰ στὸ φοῦρνο, σκεφτόμουν τὴν λειτουργία τῆς ἑπόμενης μέρας καὶ παρακαλοῦσα θερμὰ τὸν Ἅγιο νὰ κάνει καλὰ τὸ ἄρρωστο παιδί. Σὲ μιὰ στιγμὴ ὁ διάκος ἀκούει τὴν πόρτα νὰ κτυπᾶ. Σηκώνεται, κοιτάζει, δὲν ἦταν κανένας. Ἦρθε καὶ μὲ βρῆκε καὶ πήγαμε μαζὶ στὸ δωμάτιό τους. Τοῦ εἶπα ὅτι ὁ Ἅγιος θὰ ἤτανε. Δὲν πρόλαβα νὰ τελειώσω τὴν κουβέντα καὶ τὸ παιδί, ἐκεῖ ποὺ παραμιλοῦσε, ξύπνησε καὶ μοῦ εἶπε: «Γέροντα, ἔγινα μούσκεμα. Ἕνας παππούλης ἔριξε ἀπάνω μόνο ἕναν τενεκὲ νερό». Τοῦ ἔβγαλα τὸ φανελάκι καὶ τὸ σκουπίσαμε μὲ τὴν πετσέτα. Σὲ πέντε λεπτὰ κοιμήθηκε ἥσυχο, χωρὶς πυρετὸ καὶ τὸ πρωὶ ἦταν τελείως καλά».

Ὁ Ἅγιος προσφέρει φρουτα στοὺς προσκυνητές του

Ὁ ἡγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει: «Μιὰ φορὰ ἦταν ἐδῶ, στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἕνα γκρουπ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, μὲ ἕναν δεσπότη -Διονύσιο τὸν λέγανε- ἀπὸ μιὰ περιοχὴ τῆς Μακεδονίας. Εἶχε ἔρθει μὲ φοιτητὲς τῆς θεολογίας. Εἰδοποιήσανε ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ οτι ἔρχονται κι ἂν μποροῦσα νὰ τοὺς ἑτοιμάσω φάβα (διότι ἐγὼ συνηθίζω νὰ ψήνω φάβα γιὰ τὸν κόσμο). Ὅταν μπήκανε μέσα στὸ μοναστήρι ειπα στὸ δεσπότη: «Δεσπότη μου, νὰ μὲ συγχωρέσεις, αλλὰ δὲν ἔχω φροῦτο νὰ φᾶτε μετὰ τὴ φάβα». Σὲ λίγο μπαίνει ἕνας στρατιώτης μ᾿ ἕνα κασόνι πορτοκάλια καὶ λέει: «Ἀμπούνα, (Γέροντα) πάρε αὐτὰ τὰ πορτοκάλια». Ἐγὼ ἀπόρησα, διότι ἔφυγε ἀμέσως καὶ πῆγα νὰ δῶ ἀπὸ ποιὸ στρατόπεδο εἶναι. Βγαίνω ἔξω, κοιτάζω ἀπὸ δῶ, κοιτάζω ἀπὸ κεῖ, τίποτα. Ἄφαντος ὁ στρατιώτης. Φωνάζω ἕναν ἐργάτη καὶ τὸν ρωτάω ποῦ πῆγε ὁ στρατιώτης. Αὐτὸς ἀπορεῖ καὶ μοῦ λέει ὅτι δὲν εἶδε κανένα στρατιώτη νὰ μπαίνει στὸ μοναστήρι. «Πῶς δὲν μπῆκε», τοῦ λέω. «Νά τὰ πορτοκάλια». Αὐτὸς ἔμεινε κόκαλο καὶ λέει: «Δὲν μπῆκε κανείς. Ἐγὼ ἐδῶ ἤμουνα, στὴν πόρτα. Δὲν ἦρθε κανένας, οὔτε φάνηκε κανένα τζίπ». Μπῆκα μέσα καὶ εἶπα στὸ δεσπότη ὅτι ὁ Ἄραβας δὲν εἶδε κανένα νὰ μπαίνει. Ὅλοι ἀπόρησαν καὶ εἶπαν ὅτι τὸν εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους. Βγαίνουν ὅλοι ἔξω -ἕνα λεπτὸ εἶχε περάσει – δὲ βλέπουν τίποτα. Κι αὐτοκίνητο νὰ ἦταν, δὲ θὰ προλάβαινε ν᾿ ἀπομακρυνθεῖ. Φρόντισε ὁ Ἅγιος καὶ ἔστειλε φροῦτα.

Θαυματουργικὴ ἀνεύρεση νεροῦ γιὰ τὸ μοναστήρι

Ο ηγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει τὴ διήγησή του, φέρνοντας στὸ νοῦ του ἀκόμα ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου. Τὸ πηγάδι στὴν αὐλὴ τοῦ μοναστηριοῦ εἶχε πολὺ λίγο νερό, ποὺ ἔπιανε ἀπὸ τὴ βροχή. Γι᾿ αὐτὸ ζήτησα καὶ μοῦ ἔδωσαν οἱ Ἑβραῖοι λίγο νερό. Καὶ πάλι ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ μοναστηριοῦ. Ἔτσι ἀποφάσισα νὰ σκάψω σ᾿ ἕνα διπλανὸ χείμαρρο, οπου ειχα ἀκούσει ὅτι ὑπῆρχε παλιὰ νερό. Σκάβαμε τρεῖς εργάτες. Ο Σαμίρ, ἕνας Ἄραβας ποὺ εἶχα ἐδῶ ἀπὸ μικρὸ παιδί, ἕνας προσωρινὸς ἐργάτης καὶ ἐγώ. Αφου κατεβήκαμε εἴκοσι τρία μέτρα βάθος δὲ βρήκαμε οὔτε ἴχνος νεροῦ. Θυμαμαι ηταν μεσημέρι. Ἤμουν κατακουρασμένος καὶ στενοχωρημένος καὶ κάθισα κάτω ἀπὸ ενα αγριόδεντρο, γιὰ νὰ ξεκουραστῶ λιγάκι.

Τότε εἶπα: «Ἅγιε μου Γεράσιμε, φαίνεται ὅτι δὲν θέλεις νὰ βροῦμε νερό. Ἂν δὲν τὸ βροῦμε καὶ σήμερα θὰ τὸ κλείσω τὸ πηγάδι».

Δουλεύαμε μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο. Σκάβαμε μὲ τὴν τσάπα καὶ τὸν κασμὰ καὶ καθαρίζαμε μὲ τὸ φτυάρι, γιὰ νὰ κατεβοῦμε κάτω. Ἐκείνη τὴν ὥρα σκάβανε κάτω δύο ἐργάτες κι ἐγὼ ἤμουν ἀπάνω καὶ ἄδειαζα τοὺς κουβάδες. Μοῦ φωνάζουν: «Ἀμπούνα, ἔλα κάτω γιατὶ βρήκαμε χαλίκι». Εἴχανε βρεῖ μόνο χῶμα, χωματόπετρα. Σηκώθηκα ἀμέσως. Κατεβαίνω κάτω, παίρνω ἀμέσως τὸν κασμὰ καὶ ἀρχίζω μόνος μου νὰ σκάβω. Ἔσκαβα, ἔσκαβα, ἔσκαβα, κατέβηκα γύρω στὸ μισὸ μέτρο καὶ παρατήρησα ὅτι ὅλο καὶ πιὸ βρεγμένο ἦταν τὸ χαλίκι. Στὸ ἑνάμισι μέτρο βρήκαμε τὸ νερό. Πιστεύω πὼς ἦταν ὁπωσδήποτε θαῦμα τοῦ Ἁγίου. Ἂν δὲν τὸν παρακαλοῦσα καὶ δὲν συνεχίζαμε τὸ σκάψιμο, τὴν ἄλλη μέρα θὰ τὸ ἔκλεινα τὸ πηγάδι, διότι ἦταν καὶ παράνομο. Οἱ Ἑβραῖοι ἀπαγορεύουν ν᾿ ἀνοίξεις πηγάδι ἢ νὰ κτίσεις κάτι χωρὶς ἄδειες, γι᾿ αὐτὸ κι ἔχω πάντα προβλήματα. Μεγαλύτερο θαῦμα τοῦ Ἁγίου εἶναι ποὺ τὸ νερὸ ἦταν καθαρὸ καὶ γλυκό. Στὴν περιοχὴ αὐτὴ τὰ νερά, ἐπειδὴ εἶναι κοντὰ ἡ Νεκρὰ Θάλασσα, εἶναι ὄχι μόνο ἁλμυρά, ἀλλὰ λύσσα, ἔχουν θειάφι καὶ μυρίζουν σὰν κλούβια αὐγά.

 

Παρουσία τοῦ Ἁγίου στὸ ναό του

Πρὶν δώδεκα χρόνια περίπου ὁ ἡγούμενος εἶχε πάει στὴν Ἑλλάδα. Στὸ μοναστήρι βρισκόταν μιὰ ρουμάνα καλογριά, ἡ Μαρία, ὁ Ἀσὰμ ὁ ἄραβας, μικρὸ παιδὶ τότε καὶ δίπλα στὴ σπηλιὰ ἡ γερόντισσα Χριστοδούλη. Κάθε νύκτα ἀκούγανε τὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Γερασίμου νὰ ἀνοίγει καὶ νὰ κλείνει. Πήγαινε ἡ Μαρία νὰ δεῖ ποιὸς ἦταν καὶ δὲν ἔβλεπε κανένα. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἀσάμ, ποὺ γύριζε στὸ μοναστήρι, κοίταζε καὶ δὲν ἔβλεπε κανένα. Ὅταν ὁ π. Χρυσόστομος γύρισε στὸ μοναστήρι τὸν ρωτήσανε: «Γέροντα, ποιὸς ἀνοιγοκλείνει τὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας κάθε βράδυ;». Κι ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: «Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος εἶναι, ποιὸς ἄλλος νὰ εἶναι;». Ὁ Ἅγιος ἐκτελοῦσε χρέη φύλακα τοῦ μοναστηριοῦ, ὅταν ἀπουσίαζε ὁ ἁγιοταφίτης φύλακάς του. Ἐπίσης μέσα στὸ μοναστήρι πάρα πολλοὶ ἔνιωσαν μιὰ θαυμάσια εὐωδία, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ περιγράψουν μὲ λόγια.

 kimintenia.com

 

Ο π.Θεοφάνης με τις Ξυλο Αποκαλύψεις του...

ΌΤΑΝ ΗΤΑΝ ΜΙΚΡΉ Η ΓΙΑΓΙΆ ΛΑΜΠΡΙΝΉ ΒΕΤΣΙΟΥ Η ΑΣΚΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

 

 

Τις παλιές εποχές οι άνθρωποι στα χωριά ήταν απλοί, αγράμματοι αλλά με άδολες καθαρές ψυχές. Σιγά - σιγά όμως η διαφθορά και η πνευματική σήψη έφτασαν παντού.

Οι ψυχές απομακρύνθηκαν, ο φθόνος, η κακεντρέχεια, η αδιαλλαξία γέμισαν τις καρδιές και η κυρίαρχη στάση ζωής προσδιορίστηκε από τον ατομικισμό και την σύγχυση.

Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμα αγνές ψυχές, κοντά στον Θεό και οι προσευχές τους κρατούν τον κόσμο…

Όταν η μικρή Λαμπρινή ήταν 5,5 ετών, δεν είχε κλείσει τα 6 της χρόνια, εκκλησιαζόταν αδιαλείπτως στον Ιερό Ναό του χωριού Αγία Παρασκευή Άρτας και ο Ιερέας είχε προσέξει τα ιδιαίτερα πνευματικά χαρίσματα του μικρού κοριτσιού. Επειδή η ευλαβεστάτη μητέρα της Λαμπρινής, Θεοδώρα Δρίβα κατασκεύαζε κεριά από καθαρό κερί στο σπίτι, από τα μελίσσια τους, συνήθιζε να πηγαίνει δέσμες από αυτά στο Ναό, οπότε δεν αγόραζε κερί, χρησιμοποιούσε τα δικά της. Το γεγονός αυτό γινόταν αιτία ανησυχίας για την μικρή Λαμπρινή.

–Μητερούλα, της έλεγε, όταν πάς κάπου, στον κινηματογράφο ή σε κάποιο χώρο, δεν πληρώνεις εισιτήριο; Εδώ στην Οικία του Θεού, στο παλάτι Του, πώς μπαίνεις με αυτό τον τρόπο; Πρέπει να αφήνουμε χρήματα και να παίρνουμε κερί, όπως επιτάσσει η Εκκλησία, αυτό το τυπικό έχει οριστεί για το Ναό…

Σιωπηλή μα ευγνώμων η κυρία Θεοδώρα, αντιλαμβανόταν με τις επίσης πνευματικές της δυνάμεις πως το παιδί της ηύξανε εν Πνεύματι Αγίω… Μία από αυτές τις Κυριακές, ο Ιερέας περίμενε την Λαμπρινή να κοινωνήσει, μα εκείνη αργούσε. Την πήρε κατά μόνας και προσπάθησε να την «ανακρίνει»…

Τι έχεις Λαμπρούλα μου; Τι σου συμβαίνει; ρωτούσε επανειλημμένα. Κάτω από την πίεση το παιδί του απάντησε: Σε είδα Παππούλη, σε είδα μέσα στο Φως. Σε σκέπασε ολόκληρο. Ολόκληρος Ήλιος ήταν. Είδα μικρά πανέμορφα παιδάκια να πετούν κυκλικά γύρω σου. Ήταν πολύ ωραία… Εσύ όμως, δεν τα έκανες όλα καλά! Δεν τα έκανες καλά! Πήρες το φωτεινό μωράκι και το μάτωσες! Το έκοψες και το πίεζες με τα χέρια σου και έτρεχε αίμα! Δεν τα έκανες καλά, Παππούλη! Γιατί το έκανες αυτό;;

Ο Ιερέας άφωνος, συγκλονισμένος, με δάκρυα στα μάτια, κοιτούσε μια την Λαμπρούλα και μια το Αρνίον μέσα στο Αρτοφόριο…

Πολλά χρόνια αργότερα, επισκέφθηκε το σπίτι της Γιαγιάς πια Λαμπρινής Βέτσιου στα Καλομόδια της Άρτας, μια γειτόνισσά της. Η Γιαγιά έλειπε. Οι πόρτες τότε στα χωριά δεν κλείδωναν, δεν υπήρχε φόβος, όπως τώρα. Μπαίνοντας λοιπόν η γειτόνισσα στο σπίτι είδε πάνω στο τραπεζάκι της κουζίνας ένα ταψί με αχνιστό ψωμί –την λεγόμενη «κουλούρα»- από καλαμποκίσιο αλεύρι… τότε ήταν στην καθημερινότητα των σπιτιών η κατασκευή του πυκνού χορταστικού ψωμιού που έθρεψε γενιές. Η κουλούρα δεν ήταν σκεπασμένη, προφανώς για να κρυώσει. Η γειτόνισσα πήρε μια πετσέτα και σκέπασε το ψωμί για προστασία. Γυρίζοντας να φύγει, έμεινε εμβρόντητη...

Πάνω στο κρεβατάκι της Γιαγιάς βρισκόταν ένα μικρό λευκό Αρνάκι που αναπαυόταν ήρεμο και την κοίταζε… ακριβώς κάτω από την μεγάλη Εικόνα του ΧΡΙΣΤΟΥ!

Η γειτόνισσα προβληματίστηκε. - Μα, καλά αναρωτήθηκε, έχει αρνιά μέσα στο σπίτι η Λαμπρινή;… Βρε, θα φάει το ψωμί! Τι να κάνω; Θα το βάλω στο ντουλαπάκι, σκέφτηκε και μετά θα φωνάξω την Γιαγιά…

Αμέσως παίρνει το ψωμί και το βάζει στο ντουλάπι. Καθησυχασμένη αλλά απορημένη, γυρίζει να δει το αρνάκι… άφαντο αυτό! η πόρτα πίσω της ήταν κλειστή…

-Τι έγινε τώρα; Απόρησε… έψαξε παντού, τίποτα.

Αναστατωμένη βγαίνει από το σπιτάκι και προχωρά προς την πίσω αυλή, όπου υπέθεσε πως θα καθόταν η Γιαγιά με παρέα. Πράγματι, είδε την ομήγυρη και ρωτάει αμέσως: - Λαμπρινή, από πότε βάζεις αρνάκια μέσα στο σπίτι;; Έχεις και την κουλούρα ξέσκεπη και ζεστή πάνω στο τραπέζι, θα σου την φάνε! Την έβαλα στο ντουλάπι. Γιατί βάζεις αρνάκια μέσα; Φοβάσαι μην φύγουν; Αφού έχεις χώρο έξω…

Η Γιαγιά δεν μίλησε. Μία συγγενής της είπε, «για ποια αρνάκια μιλάς; Δεν έχουμε ζώα πουθενά εδώ, δίπλα ζεις, δεν το ξέρεις»;

Η γειτόνισσα μέσα στην αθωότητά της, επέμενε: Αφού το είδα με τα μάτια μου… από πού βγήκε έξω; Είδατε εδώ κανένα λευκό αρνάκι;;…

«Ίδε ο Αμνός του Θεού, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου»…

Ευχαριστούμε τους αγαπημένους της, Αποστόλη και Μαρία…

!!!

 

Πρὸς μίαν «Νέαν Ἐκκλησίαν»

 

Η περίπτωσις τοῦ π. Ἀλεξάνδρου Καριώτογλου 

Γράφει ο Νικόλαος  Ρωμανός

  Ὁ π. Ἀλέξανδρος Καριώτογλου εἶναι ἕνας ἱερέας ποὺ δὲν κρύβει ὅτι θέλει νὰ καινοτομήσει. Ἔγινε κυρίως γνωστὸς ἀπὸ τὴν ἀπόφασή του νὰ βαπτίσει τέκνα ὁμοφυλοφίλου ζεύγους στὸν Ἅγιο Νικόλαο Ραγκαβᾶ. Παρακολουθήσαμε προσφάτως μία συνέντευξή του στὸ News247 στὸ YouTube καὶ, ὁμολογουμένως, σὲ αὐτὴ τὴ συνέντευξη ἀκούστηκαν ἀπόψεις ποὺ δὲν μποροῦν νὰ περάσουν ἀπαρατήρητες ἀπὸ κανένα ποὺ ἐνδιαφέρεται στοιχειωδῶς γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία. Θὰ σταθοῦμε σὲ ἕνα συγκεκριμένο σημεῖο: στὴ λεγόμενη «συμπερίληψη», διότι πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴ λέξη κρύβεται μία ὁλόκληρη ἀντίληψη γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ποία εἶναι ἡ ἀποστολή της καὶ, τελικά, ποία σχέση πρέπει νὰ ἔχει μὲ τὸν σύγχρονο κόσμο.

  Ὁ π. Ἀλέξανδρος λέει ὅτι στὴν ἐνορία του ὅλοι εἶναι σὰν οἰκογένεια. Ὡραῖα. Μόνο ποὺ ἐδῶ ἀρχίζει τὸ θεολογικὸ πρόβλημα. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἁπλῶς μία μεγάλη ἀνθρώπινη οἰκογένεια. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὴ δὲν εἶναι μία ἀσήμαντη λεκτικὴ διαφορά, ἀλλὰ ἀφορᾷ ὁλόκληρη τὴν ἐκκλησιολογία τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ οἰκογένεια εἶναι μία φυσική, ἀνθρώπινη πραγματικότητα. Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, εἶναι θεανθρώπινη πρα-γματικότητα. Ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν δὲν στηρίζεται ἁπλῶς σὲ συμπάθειες, συναισθηματικοὺς δεσμοὺς ἢ στὴν ἰδέα ὅτι «ὅλοι ἀγαπιόμαστε». Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας πραγματοποιεῖται ἐν Χριστῷ καὶ διὰ τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἑπομένως, ἄλλο εἶναι νὰ λέμε «εἴμαστε ὅλοι σὰν οἰκογένεια» καὶ ἄλλο νὰ μιλοῦ­με γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία ὡς Σῶμα Χριστοῦ. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς φαίνεται ἡ μετατόπιση: ἀπὸ τὸ ἐκκλησιολογικὸ στὸ κοινωνιολογικό, ἀπὸ τὸ θεολογικὸ στὸ συναισθηματικό, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς τόπο μεταμορφώσεως τοῦ ἀνθρώπου στὴν Ἐκκλησία ὡς χῶρο, ὅπου ὅλοι πρέπει ἁπλῶς νὰ αἰσθάνονται ἀποδεκτοί.

  Στὴ συνέχεια, ὁ π. Ἀλέξανδρος δηλώνει ὅτι δὲν ἀποκλείει κανέναν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Οἱ πόρτες, ὅπως λέει, ἔχουν ἀνοίξει καὶ σὲ ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν ΛΟΑΤΚΙ χῶρο, διότι εἶναι «ὅλοι ἀδέλφια μας». Κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ ὅτι κάθε ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ προσ­έλθει στὴν Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ἐδῶ πρέπει νὰ γίνει μία θεμελιώδης διάκριση: ἄλλο νὰ ἀνοίγεις τὴν πόρτα τῆς Ἐκκλησίας στὸν ἁμαρτωλὸ καὶ ἄλλο νὰ ἀλλάζεις τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας προκειμένου ὁ ἁμαρτωλὸς νὰ αἰσθάνεται ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ ἀλλάξει. Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε ἄνοιγε τὶς πόρτες της στὸν ἄνθρωπο. Δὲν ἄνοιξε ὅμως ποτέ τὶς πόρτες της στὴν κατάργηση τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Χριστὸς δέχεται τὸν ἄνθρωπο, ὅπως εἶναι, ἀλλὰ δὲν τὸν ἀφήνει, ὅπως εἶναι. Αὐτὸ εἶναι τὸ στοιχειῶδες νόημα τῆς μετανοίας. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει, γιὰ νὰ ἐπικυρώνει κάθε κατάσταση, στὴν ὁποία βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν καλεῖ στὴ μεταμόρφωση καὶ στὴ ζωὴ τῆς Χάριτος.

  Ὁ π. Ἀλέξανδρος, ὅμως, προχωρᾷ ἀκόμη περισσότερο. Παραδέχεται δημοσίως ὅτι ἐξομολογεῖ ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ΛΟΑΤΚΙ χῶρο μαζὶ μὲ τὸ παιδί του, τὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος βάπτισε. Καὶ ἐδῶ πλέον δὲν μιλοῦμε ἁπλῶς γιὰ «ἀγάπη» καὶ «συμπερίληψη». Μιλοῦμε γιὰ ἕνα πολὺ σοβαρὸ ἐκκλησιολογικὸ καὶ ποιμαντικὸ ζήτημα. Διότι τὸ βάπτισμα ἑνὸς νηπίου δὲν εἶναι μία κοινωνικὴ τελετή, δὲν εἶναι ἕνα ὄμορφο οἰκογενειακὸ event καὶ δὲν εἶναι μία συμβολικὴ πράξη, μὲ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία λέει «σὲ ἀποδεχόμαστε». Τὸ βάπτισμα εἶναι εἴσοδος στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀντιμετώπισε ποτέ τὸν νηπιοβαπτισμὸ ἀποκομμένο ἀπὸ τὴν ἀνατροφὴ τοῦ παιδιοῦ μέσα στὴν πίστη.

Ὁ Μέγας Βασίλειος συνδέει τὸ βάπτισμα μὲ τὴν πίστη. Γιατί, ὅμως, ἡ Ἐκκλησία βάπτιζε καὶ βαπτίζει νήπια; Διότι αὐτὰ ἐντάσσονται σὲ μία χριστιανικὴ πρα-γματικότητα, σὲ μία οἰκογένεια ποὺ καλεῖται νὰ τὰ ἀναθρέψει μέσα στὴν πίστη. Ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, μάλιστα, εἶναι σαφὴς ὡς πρὸς τὸν ρόλο τοῦ ἀναδόχου. Ὁ ἀνάδοχος δὲν λειτουργεῖ σὰν κάποιο μαγικὸ ὑποκατάστατο τῆς πίστεως τοῦ παιδιοῦ. Ἀναλαμβάνει ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας τὴν εὐθύνη νὰ τὸ ἀναθρέψει χριστιανικά, νὰ τὸ ὁδηγήσει στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὸ καταστήσει κοινωνὸ τῆς ζωῆς ποὺ ὑποσχέθηκε στὸ βάπτισμά του. Ἄρα, ἂς τὸ ποῦμε ἁπλά: ὁ νηπιοβαπτισμὸς προϋποθέτει ἕνα περιβάλλον χριστιανικῆς ἀνατροφῆς. Δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ μία τελετουργικὴ πράξη, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἔνταξη ἑνὸς παιδιοῦ σὲ ἕνα τρόπο ζωῆς, σὲ ἕνα ἦθος, σὲ μία συγκεκριμένη πίστη καὶ ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα.

Καὶ ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τοῦ ζητήματος. Ὅταν ἡ Ἐκκλησία βαπτίζει ἕνα παιδὶ καὶ ταυτόχρονα ἀναγνωρίζει ὡς οἰκογένεια μία μορφὴ συμβιώσεως, τὴν ὁποία ἡ ἴδια ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση δὲν ἀναγνωρίζει ὡς γάμο καὶ οἰκογένεια, τότε δὲν ἔχουμε ἁπλῶς μία πράξη «ἀγάπης». Ἔχουμε μία πράξη ποὺ δημιουργεῖ θεολογικὴ σύγχυση. Διότι ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ ἀπὸ τὴ μία νὰ διδάσκῃ συγκεκριμένα τί εἶναι ὁ γάμος, ἡ οἰκογένεια, ἡ ἀνθρώπινη φύση καὶ ἡ σεξουαλικότητα καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ συμπεριφέρεται σὰν ὅλα αὐτὰ νὰ εἶναι πλέον ζητήματα ποὺ μποροῦν νὰ ἀναδιαμορφωθοῦν ἀνάλογα μὲ τὶς ἀπαιτήσεις τῆς σύγχρονης κοινωνίας. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται τὸ πρόβλημα τῆς λεγόμενης «συμπερίληψης»: ἡ συμπερίληψη, ὅταν ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, μετατρέπεται σὲ ἰδεολογία. Καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώνει ἰδεολογίες.

Ὁ π. Ἀλέξανδρος λέει ἀκόμη ὅτι αὐτὴ ἡ στάση θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τὸ αὐτονόητο μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὅτι ὁ κόσμος τῆς Ἐκκλησίας «δὲν τὸ ἀντέχει ἀκόμη». Προσέξτε τὴ διατύπωση. Δὲν λέει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἕνα θεολογικὸ κριτήριο, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἐξετάσουμε. Δὲν λέει ὅτι ὑπάρχει μία Παράδοση, τὴν ὁποία πρέπει νὰ μελετήσουμε. Δὲν λέει ὅτι ὑπάρχει ἕνα ἐκκλησιαστικὸ ἦθος, ποὺ πρέπει νὰ σεβαστοῦμε. Λέει οὐσιαστικὰ ὅτι ὁ λαὸς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι «συντηρητικός» καὶ ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ πρέπει νὰ ξεπεράσει αὐτὴ τὴ συντηρητικότητά του. Δηλαδὴ ποιὸς εἶναι πλέον τὸ πρόβλημα; Ἡ Παράδοση ἢ ὁ λαὸς ποὺ παραμένει πιστὸς στὴν Παράδοση; Ἡ Ἐκκλησία ἢ οἱ χριστιανοὶ ποὺ δὲν προσαρμόζονται ἀρκετὰ γρήγορα; Καὶ ἀκόμη χειρότερα: ποιὸς ἀποφασίζει τί πρέπει νὰ «ξεπεράσει» ἡ Ἐκκλησία; Ὁ Χριστός; Οἱ Ἀπόστολοι; Οἱ Πατέρες; Ἢ ἡ ἑκάστοτε πολιτισμικὴ μόδα;

Διότι, ὅταν ἕνας κληρικὸς λέει ὅτι «θέλει χρόνο» καὶ ὅτι «κάποιος πρέπει νὰ ξεκινήσει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα», τότε δὲν περιγράφει ἁπλῶς μία ποιμαντικὴ πρακτική. Περιγράφει ἕνα σχέδιο ἀλλαγῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς νοοτροπίας. Καὶ ἐδῶ πλέον πρέπει νὰ εἴμαστε ξεκάθαροι: ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἐργαστήριο κοινωνικῆς μηχανικῆς. Οὔτε ὁ ἱερέας εἶναι κοινωνικὸς μεταρρυθμιστὴς ποὺ ἔχει ἀποστολὴ νὰ ἐκπαιδεύσει τὸν «συντηρητικό» λαὸ, ὥστε νὰ ἀποδεχθεῖ σταδιακὰ μία νέα ἀντίληψη περὶ Ἐκκλησίας. Ὁ ἱερέας ὑπηρετεῖ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ὑπηρετεῖ τὴν προσωπική του ἐκκλησιολογικὴ μεταρρύθμιση. Δὲν εἶναι δουλειά του νὰ ἀλλάξει τὴν Παράδοση, ὥστε νὰ γίνει συμβατὴ μὲ τὶς ἐπιταγὲς τῆς ἐποχῆς. Ἡ δουλειά του εἶναι νὰ μεταδώσει ἀκέραιη τὴν πίστη ποὺ παρέλαβε.

Καὶ τώρα ἂς ἐπιστρέψουμε στὸ παιδί. Τὸ παιδὶ δὲν εἶναι ἐργαλεῖο, γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ πόσο «προοδευτικὴ» ἢ πόσο «συμπεριληπτικὴ» εἶναι μία ἐνορία. Δὲν εἶναι πείραμα κοινωνικῆς ἀποδοχῆς. Δὲν εἶναι τὸ μέσο, γιὰ νὰ περάσει μία νέα θεολογικὴ ἀντίληψη. Τὸ παιδὶ χρειάζεται Χριστό. Χρειάζεται Ἐκκλησία. Χρειάζεται πίστη. Χρειάζεται χριστιανικὴ ἀνατροφή. Χρειάζεται ἕνα περιβάλλον ποὺ θὰ τὸ ὁδηγήσει νὰ γνωρίσει τὸ βάπτισμά του καὶ νὰ ζήσει σύμφωνα μὲ αὐτό. Καὶ ὅταν ἀντὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ τοῦ προσφέρουμε μία ἰδεολογικοποιημένη «συμπερίληψη», τότε ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ τοῦ φορτώνουμε ἕνα βάρος ποὺ δὲν τοῦ ἀνήκει: νὰ τὸ χρησιμοποιοῦμε, χωρὶς νὰ τὸ ρωτᾶμε, ὡς σύμβολο μιᾶς κοινωνικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἀλλαγῆς. Καὶ ἐδῶ θυμόμαστε τὰ αἰχμηρὰ λόγια τοῦ π. Στυλιανοῦ Καρπαθίου γιὰ τὸ βάπτισμα ἑνὸς παιδιοῦ ποὺ ἐντάσσεται σὲ μία τέτοια πραγματικότητα: νὰ μὴ καταλήγουμε νὰ τὸ βαπτίζουμε, γιὰ νὰ τὸ παραδώσουμε σὲ μία ἀπομίμηση οἰκογένειας, ἀντὶ νὰ τὸ ὁδηγήσουμε στὴν πραγματικὴ οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας, στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ κρίσιμο: ἡ Ἐκκλησία δὲν καλεῖται νὰ βαπτίζει τὴν κοινωνικὴ πραγματικότητα. Καλεῖται νὰ βαπτίζει τὸν ἄνθρωπο στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ τὸν εἰσάγει στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἄνευ ὅρων ἐπιδοκιμασία. Ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν σημαίνει ἀποδοχὴ κάθε πράξεως. Ἡ συμπερίληψη δὲν σημαίνει κατάργηση τῶν ὁρίων τῆς πίστεως. Καὶ ἡ ποιμαντικὴ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ ἱερέας πρέπει νὰ προσαρμόσει τὸ Εὐαγγέλιο στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς. Γιατὶ τότε δὲν ἔχουμε πλέον Ἐκκλησία ποὺ μεταμορφώνει τὸν κόσμο. Ἔχουμε κόσμο ποὺ μεταμορφώνει τὴν Ἐκκλησία.

Καὶ αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς τὸ σημεῖο, στὸ ὁποῖο ὀφείλουμε νὰ ἀντιδράσουμε. Γιατὶ ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ἀγαπᾷ τὸν καθένα. Μπορεῖ νὰ δέχεται τὸν καθένα. Μπορεῖ νὰ καλεῖ τὸν καθένα σὲ μετάνοια. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι μπορεῖ νὰ βαπτίζει κάθε κοινωνικὴ ἀντίληψη ὡς χριστιανική. Καὶ κυρίως δὲν σημαίνει ὅτι μπορεῖ νὰ ζητᾷ ἀπὸ τὴν Παράδοση νὰ «ξεπεράσει» τὸν ἑαυτό της, γιὰ νὰ προσαρμοστεῖ στὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς. Ἡ Ἐκκλησία δὲν χρειάζεται νὰ γίνει πιὸ σύγχρονη. Χρειάζεται νὰ παραμείνει Ἐκκλησία. Καὶ γι’ αὐτὸ ἂς ἐπαναλάβουμε τὸ αὐτονόητο, τὸ ὁποῖο κάποιοι σήμερα προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν ὡς «συντηρητισμό»: νηπιοβαπτισμὸς καὶ χριστιανικὴ οἰκογένεια πάνε μαζί. Ὅταν ἀποσυνδέεται τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο, δὲν γίνεται ἡ Ἐκκλησία πιὸ συμπεριληπτική. Γίνεται ἁπλῶς πιὸ συγκεχυμένη. Καὶ ἡ σύγχυση δὲν εἶναι Παράδοση. Εἶναι καινοτομία.

πηγή

 

Σχόλιο: Πως κατάντησε ο Καριότογλου ένας ταπεινός ψαλτάκος στο Άγιο Ανδρέα της πλατείας Αμερικής που γαλουχήθηκε παρά τους πόδας του αγιασμένου π. Γαβριήλ Τσάφου με ένα αντι-στραμένο Ευαγγέλιο  ,ένας Θεός ξέρει …