θεωρείν τον ιησούν

  

Μακαριστός Γέροντας Ευσέβιος Βίττης ,

Ἡ θεωρία τοῦ Ἰησοῦ δὲν εἶναι ζήτημα ἐξυπνάδας, ὀξύνοιας, ὀξυδέρκειας ἢ ἄλλων ψυχικῶν καὶ πνευματικῶν δεξιοτήτων. Δὲν εἶναι προνόμιο μερικῶν ψυχῶν ποὺ ρέπουν στὴ μυστικὴ καὶ ἐσωτερικὴ ζωή, ποὺ εὔκολα βυθίζονται σὲ ἐνοράσεις καὶ χάνονται σὲ κόσμους ἀνεξέλεγκτους καὶ αὐθαίρετης ὑποκειμενικότητας. Ὁ Ἰησοῦς χάνεται ἀπὸ τὸ αἰσθητὸ ὀπτικὸ πεδίο, «μικρὸν καὶ οὐ θεωρεῖτέ με», ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀπομάκρυνσή του θὰ γίνει ἀφορμὴ νὰ τὸν ξαναδοῦν οἱ μαθηταί του καὶ τότε καὶ τώρα καθαρότερα: «καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με, ὅτι ἐγὼ ὑπάγω πρὸς τὸν πατέρα» (Ἰωάν. ιστ΄ 16). Ὁδηγὸς στὴ θέα αὐτὴν εἶναι ὁ Παράκλητος. Ἐκεῖνος εἶναι ὁ ὁδηγὸς «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν». Ἐκεῖνος θὰ διδάξει καὶ θὰ ἀποκαλύψει τὴν ἀλήθεια καὶ γιὰ τὸν Ἰησοῦ. Ἐκεῖνος θὰ τὸν δοξάσει (Ἰωάν ιστ΄ 14 ἑ.). Θὰ μιλήσει γι’ αὐτὸν καὶ θὰ τὸν φανερώσει στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται καὶ πάλι στὴν Ἐκκλησία του διὰ τοῦ Παρακλήτου. «μικρὸν καὶ οὐ θεωρεῖτέ με, καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με, ὅτι ἐγὼ ὑπάγω πρὸς τὸν πατέρα … καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ (ὅταν δηλ. θὰ ἔλθει ὁ Παράκλητος) ἐμὲ οὐκ ἐρωτήσετε οὐδέν· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσητε τὸν πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου, δώσει ὑμῖν». Ὁ Παράκλητος μιλάει στὶς καρδιὲς καὶ φυτεύει τὴν πίστη. «ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες» (Ἰωάν. κ΄ 29). Ἀπὸ τώρα δὲν θὰ εἶναι ἀναγκαία ἡ αἰσθητὴ ψηλάφηση. Τώρα πιὰ εἶναι κατατεθειμένη ἡ μαρτυρία γιὰ τὸν Ἰησοῦ καὶ τὸ Πνεῦμα θὰ φανερώνει τὸ βαθύτερο καὶ μυστικότερο νόημά της.

Τὸ Πνεῦμα ὑπάρχει μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τὸ ἀνήκειν στὴν Ἐκκλησία, τὸ εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ μυστικὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τὸ ἐχέγγυο τῆς μετοχῆς στὸ Πνεῦμα καὶ τῆς χορηγήσεως ἀπὸ αὐτὸ τῆς δωρεᾶς «τοῦ ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν». Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀνήκει κανεὶς στὸν κόσμο καὶ «οὐ δύναται λαβεῖν» τὸ Πνεῦμα (Ἰωάν. ιδ΄ 17). Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὸν Ἰησοῦ. Ὅλες οἱ προσπάθειες γιὰ τὴν ἀπομύθευση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν ἀνατομία της ὑπὸ τὸ φῶς τῆς γνώσεως τοῦ κόσμου αὐτοῦ καὶ μὲ κριτήριο τὶς ἀνθρώπινες δυνατότητες κατανοήσεως δὲν κατέληξε παρὰ στὴν ἐξαφάνιση τοῦ Ἰησοῦ. Καθόλου παράξενο γιατί μετὰ τόση συζήτηση γίνεται λόγος «περὶ τίνος Ἰησοῦ τεθνηκότος ὃν ἔφασκεν ὁ Παῦλος ζῆν». (Πρ. κε΄ 19).

Τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα, ἀδύναμο καθὼς εἶναι, εἶναι ἀνίκανο νὰ ξεπεράσει τοὺς φυσικοὺς ὅρους, ποὺ τὸ διέπουν καὶ τὸ κρατοῦν δέσμιο τοῦ παρόντος, καὶ νὰ κατανοήσει καὶ ἀκόμη πιὸ πολύ, νὰ θεωρήσει τὸν Ἰησοῦ. Μέσα ὅμως στὴν Ἐκκλησία ἐμφανίζεται ὁ Ἰησοῦς. Μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ Παράκλητος μᾶς ὁδηγεῖ στὴ θεωρία τοῦ Ἰησοῦ. Μᾶς ἀποκαλύπτει τὸν Ἰησοῦ.

«Χριστός Ανέστη»

 Χριστόφορος Λάσκος: αφοσιωμένος γιατρός που υπηρετεί τα κεντρικά Τζουμέρκα, πατέρας έξι παιδιών και ευσεβής Ορθόδοξος Χριστιανός. Αλλά η φροντίδα του ξεπερνά τα συνηθισμένα φάρμακα.

Ως εκπαιδευμένος βυζαντινός ψαλμός, η φωνή του αντηχεί μέσα από τα μοναστήρια και φέρνει βαθιά άνεση απευθείας στις πλευρές των ασθενών του - μοιράζοντας τη θριαμβευτική και αρχαία διακήρυξη, «Χριστός Ανέστη» (Χριστός Ανέστη).

 

Το ταξίδι του πήρε μια απίστευτη τροπή κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών του χρόνων όταν ανακάλυψε το heavy metal και συνειδητοποίησε ότι μοιράζεται μια βαθιά σύνδεση με τους αρχαίους ύμνους της παιδικής του ηλικίας. Το αποτέλεσμα; ΔΥΝΑΜΙΣ—ένα δυνατό μουσικό έργο που ενώνει βυζαντινή ψαλμωδία με heavy metal.

Για τον Χριστόφορο, αυτοί οι δύο φαινομενικά διαφορετικοί κόσμοι ενώνονται κάτω από μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια: την εξουσία. Η δύναμη του ήχου και η δύναμη της πίστης.

«Η Μελωδία της Παρακμής»

«∆έν εἶναι καθόλου παράξενο, ἐάν ἡ Ἐκκλησία γράψει µιά προσευχή γιά προστασία ἀπό τόν “πολιτισµό”… µέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ πολιτισµός χωρίς τό Θεό, ἀποτελεῖ ἄθροισµα ὅλων τῶν κακιῶν…»

~Αγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς~

 

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

  Ίσως τελικά να μην υπάρχει πιο ειλικρινής καθρέφτης μιας κοινωνίας από τα θεάματα που την διασκεδάζουν.Η Eurovision είναι απλώς ένας μουσικός διαγωνισμός. Είναι ένα πολιτισμικό σύμπτωμα, ένα ακόμη σημείο των καιρών.Ένα πολύχρωμο πανηγύρι θορύβου, υπερβολής, αισθητικής αποσύνθεσης και πνευματικής εξάντλησης, που βαφτίζεται «γιορτή», επειδή η εποχή μας φοβάται να κοιτάξει κατάματα το υπαρξιακό της κενό.

Βλέπω να γράφονται σωρηδόν κείμενα τις τελευταίες ημέρες που καταφέρονται κυρίως εναντίον του εκπροσώπου μας στον διαγωνισμό και του τραγουδιού του.

Αυτή όμως είναι η εύκολη λύση, μου θυμίζει την παροιμία του θυμόσοφου λαού που λέει ότι αντί να χτυπάμε τον γάιδαρο χτυπάμε το σαμάρι, γι'αυτό ακριβώς δεν πρέπει να εξοργιζόμαστε πρώτα με τον «καλλιτέχνη».

Ούτε με το τραγούδι.

Ούτε με τη σκηνική πρόκληση.

Ο καλλιτέχνης δεν γεννά την εποχή. Η εποχή γεννά τον καλλιτέχνη που της μοιάζει.

Κάθε κοινωνία παράγει τελικά τη μουσική του εσωτερικού της κόσμου.Όταν ένας πολιτισμός χάνει το μέτρο, την ιερότητα, τη σιωπή, τη βαθύτητα και τη μεταφυσική του πείνα, τότε η τέχνη του μετατρέπεται σιγά σιγά σε κραυγή εντυπωσιασμού. Δεν επιδιώκει πια να ανυψώσει τον άνθρωπο, απλά επιδιώκει να τον διεγείρει. Να τον σοκάρει. Να τον κρατήσει για λίγα δευτερόλεπτα αιχμάλωτο της εικόνας.

Η παρακμή σπάνια εμφανίζεται σαν τραγωδία.

Συνήθως εμφανίζεται σαν θέαμα.

Με φώτα LED.

Με συνθήματα περί «απελευθέρωσης».

Με ασταμάτητη ανάγκη για προσοχή.

Με ανθρώπους που ουρλιάζουν ότι είναι «μοναδικοί», ενώ μοιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους.Ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο σκοτεινή ειρωνεία της εποχής μας,ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν μιλούσε τόσο πολύ για «αυθεντικότητα», ενώ ποτέ δεν υπήρξε τόσο μαζικά κατασκευασμένος.

Η Eurovision μοιάζει σήμερα με λειτουργία ενός μεταμοντέρνου πολιτισμού που έχει χάσει το κέντρο του. Όχι γιατί υπάρχουν εκκεντρικά ρούχα ή αδύναμα τραγούδια αυτά υπήρχαν και τις προηγούμενες δεκαετίες. Αλλά γιατί πίσω από όλο αυτό διακρίνεται μια βαθύτερη εξάντληση η αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να παράξει νόημα χωρίς υπερδιέγερση.Γι’ αυτό όλα πρέπει να είναι πιο ακραία, πιο θορυβώδη, πιο προκλητικά, πιο φανταχτερά, πιο «διαφορετικά».Διότι μια κουρασμένη κοινωνία χρειάζεται ολοένα ισχυρότερες δόσεις εντυπωσιασμού για να μην αισθανθεί το εσωτερικό της κενό.

Αναπόδραστα μέσα σε αυτό το ομιχλώδες τοπίο, η τέχνη παύει να είναι αναζήτηση αλήθειας και γίνεται προϊόν στιγμιαίας κατανάλωσης. Δεν έχει σημασία αν κάτι είναι ωραίο ή δημιουργικό αρκεί να γίνει viral. Δεν έχει σημασία αν συγκινεί,αρκεί να προκαλεί αντίδραση. Δεν έχει σημασία αν ενώνει τον άνθρωπο με κάτι ανώτερο,αρκεί να παράγει θέαμα.Αυτό είναι το δράμα του σύγχρονου πολιτισμού ότι έχασε την ικανότητα να ξεχωρίζει την ελευθερία από τη διάλυση.

Δυστυχώς όταν ένας πολιτισμός αποθεώνει μονάχα την πρόκληση, αργά ή γρήγορα παύει να δημιουργεί ανθρώπους με εσωτερικό κόσμο. Δημιουργεί προσωπικότητες-προϊόντα. Ανθρώπους που υπάρχουν μόνο όταν τους κοιτούν.Γι’ αυτό δεν αρκεί μόνο να αφορίζουμε ή να σατιρίζουμε το συγκεκριμένο πανυγήράκι.Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η σκηνή της είναι ο καθρέφτης μας.Καθρέφτης μιας Ευρώπης κουρασμένης πνευματικά.

Μιας κοινωνίας που μπέρδεψε την πρόοδο με την αποϊεροποίηση των πάντων.Που μιλά αδιάκοπα για δικαιώματα αλλά αδυνατεί να απαντήσει γιατί αξίζει να ζει κανείς.Που πολλαπλασιάζει τις απολαύσεις αλλά χάνει τη χαρά.Που έχει άπειρη πληροφορία αλλά όλο και λιγότερη σοφία.

Καπώς έτσι καταλήγουμε ότι αυτή η επαναλαμβανόμενη «μελωδία της παρακμής» που ακούγεται όλο και πιο δυνατά καλύπτοντας ακόμη και τις ίδιες μας τις σκέψεις δεν αφορά ένα τραγούδι, ούτε ένα διαγωνισμό, αλλά ένα πολιτισμό που εξακολουθεί να χορεύει αφιονισμένος γύρω από τα συντρίμια της ψυχής του.

τ(Ρ) ΕΛΛΑΣ

  

ΕΔΩ

 Σχόλιο:

Δείτε ποιον πληρώνουμε! Η πρώην εκπρόσωπος του Ζελένσκι τον ξεσκεπάζει

 Ακούστε την πρώην Eκπρόσωπο Tύπου του Πρόεδρου Ζελένκσι, Γιούλια Μέντελ, να ομιλεί για τις φήμες περί χρήσης ναρκωτικών από εκείνον, στη συνέντευξη που έδωσε στον Τάκερ Κάρλσον.

Η Πηγή

Ζέστη. Μεσημέρι. Φούρνος. Στο πηγάδι του Ιακώβ στη Συχάρ, ο Θεός αναπαύεται. Είναι ευάλωτος, ιδρωμένος, κουρασμένος από το ταξίδι. Κάθεται στη σκιά ενός δέντρου. Ο Δημιουργός του σύμπαντος διψάει. Αυτός που έχτισε τις πηγές του ουρανού θέλει μια σταγόνα από το νερό που νόμιζε από την αιωνιότητα ότι ήταν ο χυμός της ζωής. Βλέπει τα νερά πάνω από τον ουρανό, στα μάτια Του οι δυνάμεις και οι ωκεανοί αναπαύονται. Μπορεί να χτυπήσει με το ραβδί του και να ανοίξει πηγές νερού από την πέτρα όπως στην Κάδης, την εποχή του Μωυσή. Αλλά ζητά νερό. Ταπεινά. Βυθίζεται στην ευαλωτότητα των ανθρώπων όπως στο νερό. Βυθίζεται στη φύση μας, βαπτίζοντάς την με χάρη, με το αιώνιο φως Του.

Ο Θεός ζητά νερό για να πιει. Αυτός που επέτρεψε στον κατακλυσμό να ξεπλύνει τη βρωμιά του κόσμου χρειάζεται το νερό που αντλούμε από το πηγάδι. Το πηγάδι είναι βαθύ. Χρειαζόμαστε ένα σχοινί και έναν κουβά.

Ο Θεός ξέρει ποιος έρχεται στο πηγάδι. Μια αμαρτωλή γυναίκα, μια μεταμορφώτρια, που σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή έπρεπε να αποκηρυχθεί ή ακόμα και να λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου. Αλλά όχι. Ο Χριστός, η άπειρη Αγνότητα, ζητά νερό από ένα δοχείο μολυσμένο από αμαρτίες. Καθαρίζει, πλένει, παρηγορεί, εξαγνίζει, σκουπίζει με τα δάκρυά Του την αδυναμία και τη βρωμιά του κόσμου.

Γνωρίζει τη θλίψη, και την οδύνη, και το κενό στην καρδιά της γυναίκας. Και την βιαστική αναζήτηση για αγάπη, που καταλήγει μόνο σε ανεκπλήρωτη λαγνεία και πόνο και αηδία. Αλλά τουλάχιστον η γυναίκα έψαχνε ακόμα για φως ανάμεσα στα σκουπίδια.

Ο Ιησούς ξέρει, και καταλαβαίνει, και ανοίγει το μυαλό, διδάσκει και επιπλήττει και αγκαλιάζει ταυτόχρονα.

Ζητά νερό. Και η καρδιά της γυναίκας χτυπάει εκκωφαντικά. Νιώθει ότι κάτι μεγαλύτερο από τη γη είναι εδώ. Η γυναικεία της διαίσθηση της μιλάει. Και απαντά με θρασύτητα, πώς εσύ, ένας Εβραίος, μου ζητάς νερό;

Και εδώ, το αιώνιο μίσος μεταξύ Εβραίων και Σαμαρειτών. Η περιφρόνηση του εκλεκτού λαού για τους αιρετικούς σκληρύνθηκε με τον καιρό. Η οργή των προνομιούχων. Υπερηφάνεια του Σουπρεματισμού, ρατσισμός.

Ο Χριστός, ο Βασιλιάς των Εθνών, δεν τα παρατάει. Έρχεται με μια αντιπροσφορά. Αν γνωρίζατε τη χάρη του Θεού και ποιος σας ζητάει νερό, θα ζητούσατε και θα λαμβάνατε ζωντανό νερό. Δηλαδή, χάρη. Φως. Άπειρη αγάπη. Θεραπεία από την υπερηφάνεια της σάρκας. Αγιότητα. Ειρήνη.

Το σύμπαν της γυναίκας να διαλύσει. Ακόμα φλυαρεί για το σχοινί και τον κουβά, αλλά ξέρει ότι πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο. Γι' αυτό ρωτάει: δεν είσαι μεγαλύτερος από τον Ιακώβ, που έχτισε το πηγάδι και το έδωσε στους απογόνους του; Αμήν, ο Ιησούς είναι ο ναός και οι πατριάρχες τα τούβλα. Αυτός είναι ο στόχος, η κορυφή, το ζενίθ του φωτός, ο Υιός του Θεού, ο στόχος των προφητών. Η δόξα των πατριαρχών.

Τι τεράστια νοημοσύνη έχει η γυναίκα. Από το νερό και τη δίψα έχει φτάσει στην γιγαντιαία στρατηγική των αιώνων, στους ιδρυτές, στον Ιακώβ και την όραση του Θεού, στην παρουσία και την έλευση του Μεσσία. Η καρδιά της χτυπάει δυνατά, και ο νους της γεμίζει με το νερό που έρχεται από τον ουρανό και πηγάζει από τα μάτια του Καλού, διψασμένου Εβραίου. Και ζητάει ζωντανό νερό. Και λαμβάνει. Κατανοώντας την ιστορία. Ο μόνος άνθρωπος που ο Χριστός αγάπησε απείρως πριν Τον γνωρίσει για να του πει ευθέως: Εγώ είμαι ο Μεσσίας. Η εκπλήρωση. Ο Σωτήρας.

Και τότε τι μάθημα θείας θεολογίας λαμβάνει αυτή η Λουμινίτα. Φωτεινή ήταν το όνομά της. Λουμινίτα. Τι φως την εισχωρεί. Μαθαίνει για τη λατρεία εν Πνεύματι και εν Αλήθεια. Απαλλαγμένη από το χώρο. Παντού.

Η προέκταση του Θεού στην ιστορία. Κάθε Εκκλησία της αλήθειας γεμίζει με το Άγιο Πνεύμα και γίνεται Ιερουσαλήμ, και Βηθλεέμ, και Θαβώρ, και Συχάρ. Και η πηγή της αιωνιότητας.

Ο Θεός δεν έρχεται πλέον στον Ναό μόνο ως σκιά, ως σεκινά του ουράνιου κόσμου. Είναι εδώ και εκεί και παντού όπου οι προσκυνητές Του αγαπούν τον Θεό Πατέρα εν Αγίω Πνεύματι και εν Αλήθεια, δηλαδή, εν τω Λόγω. Εγώ είμαι η Αλήθεια, είπε.

Το δόγμα της Υπεραγίας Τριάδας. Και ζωντανό νερό. Και η επέκταση του Θεού στην ιστορία και στο διάστημα. Η Ιερουσαλημοποίηση του κόσμου. Η Θεία Ευχαριστία.

Τι θαύμα γυναίκας. Εξαντλημένη από τις αμαρτίες, αλλά σαν φάρος, σαν ζωντανή πηγή, σαν φως. Συντρίβει τις προκαταλήψεις μιας πόλης. Φέρνει τον Χριστό μέσα τους. Απόστολος.

Και τους φέρνει στον Χριστό. Και κλαίει και αναγγέλλει: μου είπε όλα όσα έχω κάνει. Αυτός είναι ο Μεσσίας. Αυτός είναι ο Ιδρυτής. Αυτός που πρόκειται να έρθει ήρθε.

Αυτό που οι αρχιερείς, οι προφήτες και οι απόστολοι δεν έχουν ακόμη καταφέρει, μια αμαρτωλή γυναίκα το καταφέρνει. Φέρνει μια πόλη στον Χριστό. Και τότε, διακηρύσσοντας, προσευχόμενη και αποστολική, πεθαίνει για τον Θεό, ομολογώντας ενώπιον εκείνων που τη σκότωσαν: Αυτή είναι ο Μεσσίας. Ξέρει. Μου είπε όλα όσα έχω κάνει.

Από πόρνη, μάρτυρα. Από μολυσμένη, γεμάτη χάρη. Από αμαρτωλή, απόστολο. Αυτό κάνει η χάρη, το ζωντανό νερό.

Έλα, μακρηγόρησα πολύ. Και πόσα άλλα θα ήθελα να σας πω.

Άνοιξε την καρδιά του Θεού. Βρίσκεται στην πηγή της καρδιάς. Περιμένει. Και ζητάει νερό. Και δίνει αθανασία. Την αγάπη Του.

Πρέσβευε για εμάς, Αγία Μάρτυρα Φωτεινή, για να καταφέρουμε να στρέψουμε τον κόσμο πίσω στον Χριστό.

π.Ιωάννης Ιστρατι.

Γέροντας Επιφάνιος ο τελευταίος ιερομόναχος από την παλαιά Αδελφότητα της Λογγοβάρδας

 

Να θυμηθούμε και τον τελευταίο ιερομόναχο από την παλαιά Αδελφότητα της Λογγοβάρδας επειδή σήμερα γιορτάζει στον ουρανό.

Είναι ο π.Επιφάνιος Χατζόπουλος από την Κωμιακή της Νάξου.

Στην πρώτη φωτογραφία είναι λειτουργός με τον Άγιο Γέροντα να κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων.

Στην δεύτερη,στον περίβολο της Μονής Θαψανών,δεξιά του Αγίου Γέροντος Φιλοθέου και πίσω τους ακολουθεί ο μοναχός Π.Φιλάρετος Χολέβας,αγιογράφος.

Ο π.Επιφάνιος,κατά τα τελευταία χρόνια της μεγάλης παρακμής της Λογγοβάρδας,σήκωσε στους ώμους του το όλο το βάρος του Μοναστηριού του.Είναι να απορεί κανείς πως μπορούσε και ανταποκρινόταν σε όλα ακούραστα και αγόγγυστα.

Δεν του έφταναν όλα που είχε φορτωθεί,ξεκίνησε και κάποιες απαραίτητες επισκευές στους χώρους της Μονής τελευταία. Είχα το θάρρος και του είπα κάποια στιγμή: δεν σας μένει χρόνος ούτε να φάτε.Αφήστε τις επισκευές,πόσο θα αντέξετε ακόμα; Πρέπει να τα φτιάξω κι αυτά,μου είπε,θα τα βρουν οι άλλοι Πατέρες που θα έλθουν!

Μου έκανε την ιδιαίτερη τιμή να με θεωρεί φίλο και αδελφό. Μιλούσαμε σχεδόν καθημερινά και πήγαινα πολύ τακτικά στο Μοναστήρι για να αισθάνεται ότι έχει κάποιον κοντά του. Έφυγε για την αιώνια Πατρίδα μας κατά την εβδομάδα του Πάσχα,το έτος 2001.

Να έχουμε την ευχή του.

Ανοίγει ο φάκελος στις ΗΠΑ με τα βιολογικά εργαστήρια

  

ΕΔΩ

Υπάρχουν και αυτά τα παιδιά… χαρά στους γονείς και ελπίδα όλων μας.

Η 14 Χρόνη Κωσταντίνα στέλνει το δικό της μήνυμα απο το Ρούπελ!

Αλλιώτικα ιστορώντας

του Βασίλη Χαραλάμπους

Δρασκελίσματα
ανάμεσα στα τόσα φιλύκια,
τις αριές,
τις δάφνες,
τις κουμαριές(*),
και μακρυάθε(**) ο ολοπράσινος τρούλος
στη Σκήτη Μπογορόδιτσα(***)
σε μια χαράδρα
παρά του χειμάρρου την όχθη
καταμεσίς στο Βατοπαίδι
και του Προφήτη Ηλία τη Σκήτη.


Για λίγο ξαποσταίνω
κείνο το σιωπηλό δείλι
στο πεζούλι πλάϊ στο παμπάλαιο πηγάδι
την ώρα που το νέφαλο
μπλέχτηκε στα θάμνα
και σφιχτοδένει το ακροκόρφι τ' Άθωνα
αλλιώτικα ιστορώντας και το δικό μας διάβα
στις στιγμές των τόσων λογισμών.

(Από τη συλλογή "Αθωνικό διάβα")

(*) φιλύκια, αριές δάφνες, κουμαριές - φυτά στο Άγιο Όρος
(**) μακρυάθε - από μακριά
(***)Η Σκήτη Μπορογόδιτσα είναι εξάρτημα της Μονής Αγίου Παντελεήμονος Αγίου Όρους. Βρίσκεται σε μια χαράδρα ανάμεσα στη Σκήτη του Προφήτη Ηλία και τη Μονή Βατοπαιδίου. Εκεί άλλοτε υπήρχε η Μονή του Ξυλουργού

Όταν υμνείς τον σφαγέα του Ελληνισμού με πράξεις

Ο  Ελληνόφωνος  γραικύλος  Γιάννης Μπουτάρης στο Concordia Europe Summit το 2017 στην Αθήνα περί του πως θα φέρει Τούρκους τουρίστες στην Θεσσαλονίκη: "Χέστηκα αν ο Κεμάλ σκότωσε Έλληνες ή όχι" 🇹🇷 Γιατί ο δήμος Θεσσαλονίκης αποφάσισε και ψήφισε θετικά στο να δώσει το όνομα του Γιάννη Μπουτάρη σε πάρκο της συμπρωτεύουσας, σε μια πόλη που η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Έλληνες πρόσφυγες που γλύτωσαν από το σπαθί των Τούρκων του Μουσταφά Κεμάλ;  

Υποκλινόμαστε μόνο και μετά σιωπή...

 

Σοκ, πόνος, ντροπή και θλίψη … αποτύχαμε σαν κοινωνία, σαν κράτος, σαν σχολείο, σαν οικογένεια, σαν πρόσωπα! Υποκλινόμαστε μόνο και μετά σιωπή. Βουλιάζουμε σαν χώρα !

ΥΓ.

(…)

Θα υπάρχει μια διέξοδος, / είπε ο παλιάτσος στο ληστή

Κι αν σου 'χει μείνει μια σταλιά ντροπή,

δώσε λιγάκι προσοχή.

Εμπόροι πίνουν το κρασί μας, / και κλέβουνε τη γη

Εσύ είσαι η μόνη μας ελπίδα,

σε περιμένουμε να 'ρθεις.

 Βασίλης Στοϊλόπουλος

 

Νίκος Γκάτσος– 12 Μαΐου 1992

 

Στις 12 Μαϊου 1992, έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Γκάτσος.Κορυφαίος ποιητής, σπουδαίος μεταφραστής και πολυγραφότατος στιχουργός, ο Ν.Γκάτσος υπήρξε μια σημαντική, πολύπλευρη πνευματική προσωπικότητα. Άφησε πίσω του μια μόνο ποιητική σύνθεση, την περίφημη «Αμοργό» (1943), αλλά παράλληλα και μια μεγάλη παρακαταθήκη τραγουδιών, που έδωσε στο ελληνικό τραγούδι μια ξεχωριστή διάσταση.

Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ ένα επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ του Τάσου Ψαρρά «Εποχές και Συγγραφείς», παραγωγής 2011, για τον Νίκο Γκάτσο, το οποίο εστιάζει στα γεγονότα-σταθμούς της προσωπικής του ζωής, αλλά και της λογοτεχνικής του πορείας, από τα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα έως την δεκαετία του '50. Μιλούν για τον Γκάτσο η ποιήτρια Αγαθή Δημητρούκα, ο ποιητής Χάρης Βλαβιανός, ο συνθέτης Χριστόδουλος Χάλαρης, η Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο Μαρία Καρακαουζι, οι σκηνοθέτες Γιώργος Λαζάνης, ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης και άλλοι.

Δείτε  την εκπομπή εδώ

 

Ένα θαυμάσιο ΄ ποίημα του  

Την ώρα που ξημέρωνε κοντά στη Δαμασκό

αντάμωσα στο δρόμο μου παράξενο βοσκό.

Τα δέντρα είχε πρόβατα τα φύλλα είχε αρνιά

δεν είτανε στα μέτρα σου ανήμπορη γενιά.

Δεν είτανε στα μέτρα σου

σάπια γενιά.

Ποιός να ’ναι είπα μέσα μου κι απόκριση καμιά.

Μα κάποιο φως απόκοσμο εκεί στην ερημιά

με πήγε σ’ αμαρτήματα και κρίματα παλιά:

τον κοίταξα με κοίταξε δε βγάλαμε μιλιά.

Τον κοίταξα με κοίταξε

κι ούτε μιλιά.

Μονάχα σαν ξεκίνησα ν’ ανέβω στο βουνό

εκείνος με τα μάτια του βαθιά στον ουρανό

εσήκωσε το χέρι του και μέσ’ απ’ την καρδιά

μού είπε χαιρετίσματα στ’ αγέννητα παιδιά.

Μού είπε χαιρετίσματα

για σάς παιδιά.

Νίκος Γκάτσος 12-5-1992+

Από το βιβλίο «Φύσα αεράκι φύσα με» των εκδόσεων ¨Ικαρος¨

Αφήνοντας τον Άθωνα με πορεία την Αθήνα (στο βάθος η Θάσος)

 

Η ομορφιά της υλικής δημιουργίας,του κόσμου, που δημιούργησε ο Θεός, είναι μια αμυδρή εικόνα της ωραιότητας του ουρανίου κόσμου

(Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης)

Οι τελευταίοι Ελληνες της Κορσικής

Ταξιδέψαμε μέχρι το Καργκέζε, εκεί όπου τον 17ο αιώνα εκατοντάδες Μανιάτες αναζήτησαν την τύχη τους μακριά από την πατρίδα. Σήμερα, 350 χρόνια μετά, οι απόγονοί τους προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανή τη μνήμη της καταγωγής τους

 

Γράφει ο Πολύβιος Ανεμογιάννης 

  Ένα πανέμορφο χωριό στη δυτική ακτή της Κορσικής στέκει περήφανο μπροστά στο απέραντο γαλάζιο. Δύο εκκλησίες, η μία «λατινική», όπως την ονομάζουν εδώ, και η άλλη «ελληνική», ορθώνονται σαν προμαχώνες∙ η μία κοιτά τη Δύση, η άλλη την Ανατολή. Ανάμεσά τους απλώνονται αμφιθεατρικά τα σπίτια του χωριού, που μοιάζουν συμφιλιωμένα με τη διπλή θρησκευτική ταυτότητα του μέρους, ενώ πιο κάτω, κήποι και μποστάνια κατρακυλούν προς το λιμανάκι και το κοιμητήριο, που ατενίζει τη θάλασσα. Το Καργκέζε είναι γνωστό ως το χωριό με τις δύο εκκλησίες.

Άποψη του χωριού Καργκέζε στη δυτική ακτή της Κορσικής.

Η Ροζ-Ελέν Στεφανόπολι ντε Κομνέν-Μανσό είναι απόγονος του καπετάνιου Γεωργίου Στεφανόπουλου, ιδρυτή του χωριού το 1775. Το σπίτι της οικογένειας, ένα διώροφο αρχοντικό με έναν πανέμορφο κήπο, βρίσκεται λίγο πιο πάνω από την ελληνική εκκλησία, στην καρδιά του χωριού. «Ο πατέρας μου, Μισέλ Στεφανόπολι ντε Κομνέν, πέθανε το 2019, σε ηλικία 100 ετών. Πέρασε 30 χρόνια της ζωής του κάνοντας έρευνα γύρω από την ιστορία της ελληνικής κοινότητας της Κορσικής αλλά και της οικογένειάς μας. Μιλούσε ελληνικά και είχε κάνει πολλά ταξίδια στην Ελλάδα, ενώ σε κάποια από αυτά είχα πάει και εγώ μαζί του. Εκείνος ήταν που ξετύλιξε τον μίτο της Αριάδνης». Στον επάνω όροφο συναντάμε έναν τοίχο γεμάτο με παλιούς χάρτες της Κορσικής. Το γραφείο του πατέρα της είναι γεμάτο βιβλία, φακέλους με έγγραφα και γράμματα, καθώς και άλμπουμ με οικογενειακές φωτογραφίες. Μου χαρίζει τρία ιστορικά βιβλία γύρω από την απίστευτη περιπέτεια των Μανιατών που ήρθαν να εγκατασταθούν στην Κορσική τον 17ο αιώνα.

Tο δημαρχείο του Καργκέζε, όπου κυματίζει, δίπλα στη γαλλική και την κορσικανική, η σημαία της Ελληνικής Επανάστασης. 

Μια βεντέτα, μια μετανάστευση

Η ιστορία αρχίζει στο Οίτυλο (τότε Βοίτυλον) της Μάνης. Οι Οθωμανοί, που είχαν χτίσει βορειότερα το κάστρο της Κελεφάς, ήλεγχαν το χωριό καθώς και το λιμάνι του, απειλώντας να υποτάξουν την περιοχή. Παράλληλα η Μάνη ήταν θέατρο συγκρούσεων με αιματηρές βεντέτες ανάμεσα σε τρεις οικογένειες: του Ιατράκου, του Λυμπεράκη και του Στεφανόπουλου (της οικογένειας των Στεφανόπουλων-Κομνηνών), που ήταν καπετάνιοι στο Βοίτυλο. Το μίσος του Γερακάρη Λυμπεράκη (γνωστού πειρατή της εποχής, τον οποίο οι Τούρκοι έκαναν μπέη της Μάνης) εναντίον των Στεφανόπουλων δεν πήγαζε μόνο από ανταγωνισμό, αλλά και, όπως λέει ο θρύλος, από το γεγονός ότι η κόρη του Ιατράκου αρνήθηκε να τον παντρευτεί (παρόλο που ο πατέρας της είχε συμφωνήσει με τον γάμο), επειδή αγαπούσε τον Μιχάλη Στεφανόπουλο, τον γιο του Γεωργίου, τον οποίο τελικά και παντρεύτηκε.

Φωτογραφία από τις αρχές του 20ού αιώνα με Κορσικανούς ελληνικής καταγωγής από το Καργκέζε. 

Εκμεταλλευόμενος την εξουσία του, ο Λυμπεράκης άρχισε να καταδιώκει τους Στεφανόπουλους. Το 1663, η πίεση έγινε τόσο ασφυκτική, ώστε ο Γεώργιος Στεφανόπουλος συγκέντρωσε όλα τα μέλη της οικογένειάς του με σκοπό να φύγουν στην Ιταλία. Γι’ αυτόν τον λόγο έστειλε ως αντιπρόσωπο τον συγγενή του Ιωάννη Στεφανόπουλο για διαπραγματεύσεις με τη Δημοκρατία της Γένοβας. Μετά από πολλές επαφές που διήρκεσαν 12 χρόνια, η ιταλική πόλη πρότεινε στους Μανιάτες να εγκατασταθούν στην Κορσική, που ήταν τότε αποικία της, και όπου ο πληθυσμός έφθινε δραματικά. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Γένοβα αντιμετώπιζε σκληρή αντίσταση από τους Κορσικανούς, ιδιαίτερα στην ενδοχώρα, και έτσι την ενδιέφερε να φέρει τους Μανιάτες ως εποίκους γεωργούς στο νησί, λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι υπήρχαν ήδη Έλληνες μετανάστες στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία, οι οποίοι μάλιστα ήταν γνωστοί για την εργατικότητά τους.

Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα.

Η συμφωνία σχετικά με τις υποχρεώσεις των Μανιατών που θα γίνονταν υπήκοοι της Γένοβας επήλθε μετά από έντονες διαπραγματεύσεις – ένας από τους βασικούς όρους ήταν να ασπαστούν το Καθολικό Δόγμα. Όσον αφορά τα «τεχνικά» χαρακτηριστικά της συμφωνίας, η ιταλική πόλη θα μετέφερε με δικά της πλοία τους Μανιάτες στην Κορσική, θα παρείχε τρόφιμα για 20 μήνες μέχρι να βγει η πρώτη σοδειά και θα αποζημίωνε τους Κορσικανούς νόμιμους ιδιοκτήτες της περιοχής Παομία.

Η συμφωνία σχετικά με τις υποχρεώσεις των Μανιατών που θα γίνονταν υπήκοοι της Γένοβας επήλθε μετά από έντονες διαπραγματεύσεις – ένας από τους βασικούς όρους ήταν να ασπαστούν το Καθολικό Δόγμα. 

Η Γένοβα, όμως, δεν τήρησε τη συμφωνία. Τον Σεπτέμβριο του 1675 οι Στεφανόπουλοι χρειάστηκε να νοικιάσουν μόνοι τους το γαλλικό πλοίο «Ο Σωτήρας» ( Le Sauveur) για να καταφέρουν να μεταναστεύσουν. Περίπου 800 άτομα επιβιβάστηκαν σε αυτό, ανάμεσα στα οποία ο επίσκοπος Πανθέμιος, κληρικοί, μοναχοί, 430 μέλη της οικογένειας των Στεφανόπουλων και 300 άλλων οικογενειών, κυρίως γεωργοί, χτίστες, ξυλουργοί και ναυτικοί. Σάλπαραν με την έγκριση των Οθωμανών –που εν τω μεταξύ είχαν υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τη Γένοβα– για ένα ταξίδι που είχαν προβλέψει να διαρκέσει δέκα, αλλά τελικά διήρκεσε 96 ολόκληρες μέρες. 

O δήμαρχος του Καργκέζε, Ζαν Κλοντ Ντονζελά. 

Στις 6 Ιανουαρίου του 1676 έφτασαν εξουθενωμένοι στον προορισμό τους. Περίπου 120 έχασαν τη ζωή τους στο ταξίδι, ανάμεσα στους οποίους και ο Γεώργιος Στεφανόπουλος, που οργάνωσε την αποστολή και τελικά πέθανε στη Γένοβα. 

Νέα πατρίδα στη νέα πατρίδα

Στις 14 Μαρτίου του 1676, περίπου 600 Μανιάτες αποβιβάστηκαν στην παραλία Καπιτσόλου στη δυτική Κορσική, πριν ανέβουν στην Παόμια. Τα πρώτα χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα και η περιοχή δεν είχε τίποτα από τον επί γης Παράδεισο που είχε «υποσχεθεί» ο Γεώργιος Στεφανόπουλος. Οι Μανιάτες αντιμετώπισαν κακουχίες και πείνα, αφού η Γένοβα δεν τους έδωσε ποτέ τα συμφωνημένα μέσα για να διευκολύνει την εγκατάστασή τους αλλά και την καλλιέργεια της κακοτράχαλης γης. Οι σχέσεις τους με τις Αρχές της ιταλικής πόλης αλλά και με τους Κορσικανούς γείτονες ήταν τεταμένες. Κατόρθωσαν, παρ’ όλα αυτά, να ριζώσουν στην Παόμια, να χτίσουν σπίτια, να καλλιεργήσουν τη γη και να δημιουργήσουν μια δυνατή μανιάτικη κοινότητα.

Η Ροζ-Ελέν Στεφανόπολι ντε Κομνέν-Μανσό στο γραφείο του πατέρα της, μελετητή της ιστορίας της ελληνικής κοινότητας της Κορσικής.

Αυτό που κανείς δεν είχε προβλέψει, όμως, ήταν η επανάσταση των Κορσικανών ενάντια στη Γένοβα, το 1729. Το συμβάν, δηλαδή, που έγινε η αιτία να εγκαταλείψουν και πάλι τη γη τους. Οι Μανιάτες αρνήθηκαν να στραφούν ενάντια στην ιταλική πόλη που τους έσωσε από τους Οθωμανούς, ενώ μάλιστα μερικοί από αυτούς υπηρετούσαν ήδη στον στρατό της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Κορσικανοί να επιτεθούν και να καταστρέψουν το χωριό, αναγκάζοντάς τους σε άτακτη φυγή, αρχικά προς τη θάλασσα και στη συνέχεια στο Αιάκειο της Κορσικής), εκεί όπου έζησαν για σχεδόν 40 χρόνια. Στην Παόμια, μόνο τα ερείπια μιας μικρής εκκλησίας που έχτισαν οι Μανιάτες παραμένουν όρθια μέχρι σήμερα.

Το 1768, η Γένοβα παραχώρησε την Κορσική στη Γαλλία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Οι Μανιάτες ζήτησαν τότε να επιστρέψουν στην Παόμια, αλλά το αίτημά τους δεν έγινε δεκτό. Άρχισαν τότε τις διαπραγματεύσεις με τις γαλλικές Αρχές, ρίχνοντας στο τραπέζι την επιστολή του βασιλιά της Ισπανίας Καρόλου ΙΙΙ, που τους είχε προσκαλέσει στην Ισπανία. Εν τω μεταξύ, κάποιοι από αυτούς είχαν φύγει για τη Σαρδηνία και άλλοι είχαν μεταναστεύσει στη Φλόριντα. 

Αναμνηστική πλάκα από το 1965, όταν έγιναν οι πρώτες αμοιβαίες επισκέψεις μεταξύ των κατοίκων του Οιτύλου και του Καργκέζε. 

Τελικά, οι περισσότερες οικογένειες δέχτηκαν την πρόταση του Γάλλου επάρχου Μαρμπέφ να τους εγκαταστήσει στο Καργκέζε, ένα καινούργιο χωριό, όπου ο γαλλικός στρατός θα τους έφτιαχνε 120 σπίτια. Τον Μάιο του 1775, σχεδόν 100 χρόνια μετά την άφιξή τους στο νησί, οι πρώτοι 259 Μανιάτες εγκαταστάθηκαν εκεί. 

Η σημερινή πραγματικότητα 

Το Καργκέζε έχει σήμερα 1.150 μόνιμους κατοίκους. Φτάνω πρωί στην ελληνική εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, η οποία χτίστηκε από το 1852 μέχρι το 1872. Αν και είναι καθολική, ακολουθείται το βυζαντινό τυπικό, η λειτουργία γίνεται στα ελληνικά και το ξυλόγλυπτο τέμπλο είναι απόλυτα πιστό στην Ορθόδοξη εκκλησιαστική αρχιτεκτονική. Από το προαύλιό της βλέπουμε όλο το χωριό, καθώς και τη λατινική εκκλησία που έχτισαν το 1828 Κορσικανοί που ήρθαν να εγκατασταθούν εδώ μετά τους Μανιάτες. Κοιτάζοντας τη θάλασσα, ακούω από κάποιο κοντινό σπίτι να τραγουδούν Τα παιδιά του Πειραιά στα ελληνικά, με μια ελαφριά γαλλική προφορά. Πρόκειται για μια χορωδία που κάνει πρόβες. Μέλος της είναι η Μαρί-Λουίζ ή Λιλού Ζανετάκι, που θα μου μιλήσει αργότερα για την ελληνική της καταγωγή. 

Tο νεκροταφείο του Καργκέζε, λίγο πιο χαμηλά από τα σπίτια, κοντά στη θάλασσα.

«Τον παππού μου τον έλεγαν Βολιμάκο, δηλαδή “αυτός που βάζει το βόλι στο ντουφέκι”». H ίδια γεννήθηκε στην Κωνσταντίνη της Αλγερίας, σε οικογένεια ελληνικής καταγωγής από την Κορσική, που πήγε εκεί τον 19ο αιώνα, όταν η Αλγερία ήταν ακόμη γαλλική αποικία. Έφυγαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960, εξαιτίας του πολέμου της ανεξαρτησίας της αφρικανικής χώρας. «Είμαστε τυχεροί που τελικά γυρίσαμε εδώ στο Καργκέζε, ευτυχώς είχαμε κρατήσει το σπίτι μας», λέει. Μου μίλησε με περηφάνια για τον παππού της Ντράγκο Βολιμάκι, που τον έστειλε ο γαλλικός στρατός να πολεμήσει στα Δαρδανέλλια, επειδή ήξερε ελληνικά. «Οι γονείς μου μιλούσαν μεταξύ τους ελληνικά, αραβικά, κορσικανικά, αλλά σε εμάς τα παιδιά, μόνο γαλλικά».

Κρατώντας ζωντανή τη μνήμη

Αργότερα θα την ακούσω στην ελληνική εκκλησία να τραγουδά με άλλους Κορσικανούς τον ελληνικό Εθνικό Ύμνο, τον κορσικανικό, τον Ύμνο της Μάνης και το «Αγνή Παρθένε Δέσποινα»… Ο διευθυντής της χορωδίας είναι ο επίσης ελληνικής καταγωγής Ζαν-Νοέλ Νταπελό. Είναι ακόμη ο υπεύθυνος Πολιτισμού του Δήμου Καργκέζε και το κύριο στέλεχος μιας μικρής ομάδας που οργανώνει φέτος τους εορτασμούς για τα 350 χρόνια από την άφιξη των Μανιατών στην Κορσική. Παράλληλα είναι ο πρωταγωνιστής μιας μεγάλης προσπάθειας να ξανασυνδεθεί το Καργκέζε με την Ελλάδα και ιδρυτής του συλλόγου «Μνήμη μόρια». Η Εμανουέλ Φριμιγκάτσι, πρόεδρος του συλλόγου, θα πει ότι ο στόχος της είναι να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη. «Αν ξεχάσουμε την ιστορία μας, δεν θα υπάρχουμε, η ιδιαιτερότητά μας θα χαθείκαι το Καργκέζε θα γίνει σαν οποιοδήποτε άλλο χωριό της Κορσικής».

Χαρακτηριστική πόρτα στο γραφικό χωριό της Κορσικής. 

Ενώ είχαν οργανωθεί ταξίδια στο Οίτυλο της Μάνης από το 1965 και μετά, η επαφή χάθηκε τη δεκαετία του ’80. Η Σεσίλ Πιαντανέλι, ηλικίας 97 ετών, μιλάει για το πρώτο της ταξίδι στο Οίτυλο, το 1965. «Θυμάμαι ήμασταν περίπου 20 άτομα, ήρθαν και ιερείς για να πάμε στο Βοίτυλο [Οίτυλο]. Φύγαμε με καράβι από το Αιάκειο, πήγαμε στη Μασσαλία και από εκεί στην Ελλάδα… Φτάσαμε με τα πολλά στη Μάνη. Το Βοίτυλο έμοιαζε με κορσικανικό χωριό. Έγινε λειτουργία στην εκκλησία, μετά φάγαμε όλοι μαζί… Μας υποδέχτηκαν με τιμές, σαν να ήμασταν από την ίδια οικογένεια».

«Αν ξεχάσουμε την ιστορία μας, δεν θα υπάρχουμε, η ιδιαιτερότητά μας θα χαθεί και το Καργκέζε θα γίνει σαν οποιοδήποτε άλλο χωριό της Κορσικής». -Εμανουέλ Φριμιγκάτσι, πρόεδρος του συλλόγου «Μνήμη μόρια»

Βρίσκω ξανά τον Ζαν-Νοέλ στο δημαρχείο του Καργκέζε, όπου στην πρόσοψη κυματίζει, δίπλα στη γαλλική και την κορσικανική, η λευκή σημαία της Ελληνικής Επανάστασης με τον γαλάζιο σταυρό και το σύνθημα «Νίκη ή Θάνατος. Ή ταν ή επί τας». Με τον δήμαρχο του χωριού, Ζαν-Κλοντ Ντονζελά, που δεν έχει ελληνική καταγωγή, με υποδέχονται στο δημαρχείο και μου μιλούν για τα σχέδιά τους να αναζωπυρώσουν τη σχέση του χωριού με την Ελλάδα. Στον τοίχο έχουν την ελληνική σημαία δίπλα στην ευρωπαϊκή, τη γαλλική και βεβαίως την κορσικανική. Οι τέσσερις σημαίες βρίσκονται αριστερά από την προτομή της Μαριάν, που είναι σύμβολο της Γαλλικής Δημοκρατίας και το οικόσημο του Καργκέζε. Καταλαβαίνει κανείς ότι αυτά είναι τα συστατικά του μείγματος αυτού του μικρού χωριού. «Η ιστορία μας έχει άρρηκτη σχέση με την Ελλάδα», θα πει ο δήμαρχος που θυμάται να μαθαίνει ελληνικά τραγούδια και χορούς στο σχολείο. Μάλιστα μέχρι πρόσφατα είχαν έναν δάσκαλο ελληνικών. 

O ελληνικής καταγωγής Ζαν-Νοέλ Νταπελό διευθύνει τη χορωδία που θα τραγουδήσει στον εορτασμό των 350 χρόνων της άφιξης των Ελλήνων από τη Μάνη, που θα γίνει τον επόμενο Οκτώβριο. 

Πολιτισμός σημαίνει ετερότητα

Περπατώ στους δρόμους του χωριού και νιώθω κάτι το πολύ οικείο. Η αίσθηση πηγάζει ίσως από το μεσογειακό φως, τις πόρτες των σπιτιών που μου θυμίζουν το Πήλιο, τις γάτες που λιάζονται το πρωί, τα γεράνια, τα γιασεμιά και τις βουκαμβίλιες. Συναντώ τον Λιονέλ Ρεϊμπό, Γάλλο ιταλικής καταγωγής, που ζει κοντά στο Καργκέζε με τη σύζυγό του. Είναι λάτρης της Ελλάδας και διδάσκει ελληνικούς χορούς. «Ο ελληνικός πολιτισμός μάς έφερε κοντά στη Μεσόγειο, που αναζητούσαμε μετά από πολλά χρόνια διαμονής στη Βρετάνη», θα πει η σύζυγός του Αν-Μαρί, ζωγράφος και γλύπτρια. Η κόρη τους Λετίσια σπούδασε κλασική φιλολογία και έχει μεταφράσει στα γαλλικά δύο συλλογές του Οδυσσέα Ελύτη. 

Για ποιον λόγο, όμως, άνθρωποι που δεν έχουν ρίζες στην Ελλάδα την αναζητούν; Μια απάντηση γι’ αυτό θα δώσει ο διευθυντής του Πολιτιστικού Κέντρου του Καργκέζε, Λοράν Ζιβερί, ο οποίος οργανώνει εκδηλώσεις (διαλέξεις, θεατρικές παραστάσεις, ταινίες) που έχουν σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό: «Ο ελληνικός πολιτισμός και ιδιαίτερα η μυθολογία έχουν επηρεάσει την παγκόσμια κουλτούρα. Η Μεσόγειος δημιουργεί έναν σύνδεσμο με τον πολιτισμό και η Κορσική είναι ένα μεσογειακό νησί… Η επαφή με την Ελλάδα είναι ένας πλούτος και μια ιστορία που μοιραζόμαστε εδώ. Όταν ανεβάζουμε παραστάσεις όπως το Σύνδρομο του Οδυσσέα του Σέργιο Μπαρμπούσια, αναφερόμαστε στη μετανάστευση. Όταν παίζουμε την Ξένη σαν παρωδία του γνωστού βιβλίου του Καμί, καταδικάζουμε την ξενοφοβία. Σήμερα ζούμε σε μια εποχή αποκλεισμού, πόλωσης και εθνικισμού. Είναι πλούτος το να ερχόμαστε σε επαφή με άλλες κουλτούρες. Πολιτισμός σημαίνει ετερότητα και η Μεσόγειος είναι ένας πολιτισμός χιλιετηρίδων».

Άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες, μεταξύ των οποίων και εικόνες από γάμο Κορσικανών ελληνικής καταγωγής.   

Αφήνω το Καργκέζε και σταματώ για λίγο στην παραλία όπου αποβιβάστηκαν οι 600 Μανιάτες από το Οίτυλο το 1676, διανύοντας πάνω από 1.000 ναυτικά μίλια. Κοιτάζω τη θάλασσα και τα βουνά γύρω και συλλογίζομαι το απίστευτο κουράγιο που είχαν αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι μετανάστευσαν εδώ πριν από 350 χρόνια, για να καταφέρουν, τελικά, κάτι πολύ σημαντικό εδώ στο Καργκέζε: να δημιουργήσουν ένα κορσικανικό χωριό με ελληνικές ρίζες, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πρώτη τους πατρίδα. 

 .kathimerini.