Οσία γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς (1921 - 1995)

 

Η Μαρία (η μελλοντική Ηγουμένη Μακρίνα) γεννήθηκε το 1921 και μεγάλωσε στον Βόλο. Όταν ήταν μόλις δέκα ετών, και οι δύο γονείς της πέθαναν, και άρχισε να εργάζεται για να συντηρήσει τον εαυτό της και τον μικρότερο αδερφό της. Αυτά τα δύο ορφανά κατάφεραν να επιβιώσουν έτσι μέχρι τα 20 της. Όταν όμως ξεκίνησε η Γερμανική Κατοχή και ο λιμός έπληξε την Ελλάδα το 1941, σχεδόν πέθαναν από την πείνα και ο αδερφός της έφυγε από τον Βόλο. Συνέχισε να εργάζεται στον Βόλο όπου μπορούσε για το καθημερινό ψωμί της. Παρά τη φτώχεια της, μοιράστηκε ό,τι φαγητό είχε με άλλους. Όχι μόνο ήταν σκληρά εργαζόμενη και γενναιόδωρη, αλλά ήταν ιδιαίτερα άτομο προσευχής και συχνά αντιλαμβανόταν τη βοήθεια του Θεού απτά.

 

 

Εκείνες τις μέρες γνώρισε τη μητέρα του Γέροντα Εφραίμ, Βικτώρια Μωραΐτη. Αυτές οι δύο άγιες γυναίκες προσευχόντουσαν μαζί όλη τη νύχτα γονατιστές με πολλά δάκρυα και προσκυνήσεις. Εξαιτίας των αρετών της Μαρίας, άλλες ευσεβείς νεαρές γυναίκες συγκεντρώθηκαν γύρω της στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής.

 

 

Ζούσαν σαν άτυπη αδελφότητα και λαχταρούσαν να γίνουν καλόγριες. Ήταν υπό την καθοδήγηση του Πατρός Εφραίμ του Βόλου, ο οποίος ήταν προηγουμένως μέρος της αδελφότητας του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχάστου. Παρόλο που έκανε σπουδαία δουλειά με το μεγάλο του ποίμνιο, συκοφαντήθηκε το 1952 και αναγκάστηκε να φύγει από τον Βόλο. Έτσι, τα πνευματικά του παιδιά εκεί έγιναν «ορφανά. ”

 

 

Αρκετοί πνευματικοί πατέρες προσφέρθηκαν να αναλάβουν την πνευματική ευθύνη για αυτή την ενάρετη αδελφότητα, αλλά εκείνες οι γυναίκες, έχοντας ήδη αποκτήσει την πνευματική νοοτροπία του Αγίου Ιωσήφ, δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν πνευματικά με καμία από αυτές. Σκέφτηκαν να του ζητήσουν να γίνει ο πνευματικός τους πατέρας, αλλά δίστασαν γιατί είχαν ακούσει πόσο αυστηρός ήταν.

Τελικά του έγραψαν, αφού αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με λιγότερα. Ο Άγιος προσευχήθηκε για το αίτημά τους και μετά τους απάντησε: «Αν είστε υπάκουοι σε μένα, θα αναλάβω την ευθύνη για σας. Αν δεν είσαι, θα σε αφήσω. ” Απάντησαν: “Γέροντα, θα είμαστε υπάκουοι σε ό,τι μας πεις να κάνουμε. ” Όταν έλαβε την απάντησή τους, προσευχήθηκε ξανά γι' αυτούς. Μετά από αυτό, απάντησε και τους είπε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουν τη Μαρία ως ηγουμένη τους, παρόλο που δεν την είχε δει ποτέ.

 

 

Τους εξήγησε: «Ενώ προσευχόμουν, είδα τη Μαρία σε όραμα. Ήταν στη μέση και γύρω της υπήρχαν πολλά μικρά προβατάκια. Συνειδητοποίησα ότι αυτός ήταν ο τρόπος του Θεού να με ενημερώσει ότι πρέπει να είναι ηγουμένη σου. Γι' αυτό να είστε υπάκουοι σε αυτήν, και κανείς σας δεν πρέπει να έχει αντίρρηση σε αυτά που λέει. ” Εκείνες οι γυναίκες έλεγαν, «Να είναι ευλογημένο», και η Αγία χάρηκε πολύ με την υπακοή τους.

Τους αγαπούσε πολύ γιατί, με τα μάτια της ψυχής του, μπορούσε να δει την αγάπη που είχαν για τον Χριστό, τον Νυμφίο τους. Γι' αυτό τους έγραψε πολλά γράμματα. Τις ενίσχυνανε με συμβουλές που ήταν απλές αλλά ισχυρές. Για παράδειγμα, σε ένα γράμμα προς αυτούς, έγραψε: «Να μην αναζητάτε τίποτα άλλο παρά ενότητα και αγάπη. Να είστε υπάκουοι για να αποκτήσετε ταπεινοφροσύνη, γιατί ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έγινε παράδειγμα για όλους μας και δίδαξε την ταπεινότητα με το να είστε υπάκουοι Υποταχθείτε λοιπόν στη Μαρία, που προσπαθεί να σας ωφελήσει, και όλοι εμείς εδώ προσευχόμαστε ότι ο Κύριος θα σας βοηθήσει και θα σας κάνει αντάξιους της αιώνιας ζωής. Προσεύχομαι για σένα με όλη μου την ψυχή, ταπεινή μικρή  ”

 

 

Αυτές οι γυναίκες έστελναν τις εξομολογήσεις τους στον Άγιο, και έσωσαν τις πολλές απαντήσεις του ως ανεκτίμητους θησαυρούς. Τους είχε γράψει για τη θεωρία και για πολλές πνευματικές του καταστάσεις.

Δυστυχώς όλα αυτά τα γράμματα χάθηκαν εξαιτίας του παρακάτω περιστατικού: Υπήρχε ένας μοναχός που δεν ήταν ψυχικά καλά και ήθελε να γίνει ο πνευματικός πατέρας αυτών των γυναικών. Δεν τον ήθελαν επειδή δεν τον εμπιστεύονταν. Εκτός αυτού, είχαν ήδη βρει μεγάλα οφέλη με το να βρίσκονται υπό τον Άγιο Ιωσήφ. Καθώς ο μοναχός ζήλευε πολύ, απείλησε να τους συκοφαντήσει στις εφημερίδες αν έβρισκε τις επιστολές του Αγίου Ιωσήφ προς αυτούς. Η Μαρία φοβόταν πολύ για το τι θα συνέβαινε αν έπαιρνε στα χέρια του αυτά τα γράμματα γιατί σε αυτά ο Άγιος Ιωσήφ απευθύνθηκε σε όλες τις εξομολογήσεις Έτσι αποφάσισε να κάψει όλα του τα γράμματα.

Έτσι, όλα καταστράφηκαν εκτός από οκτώ γράμματα που η μία από τις αδελφές είχε κρυμμένα χωριστά. Έτσι χάθηκαν όλα αυτά τα ανεκτίμητα γράμματα του Αγίου Ιωσήφ. Τι κρίμα! Θα είχαν ωφελήσει τόσους πολλούς ανθρώπους αν είχαν διατηρηθεί και δημοσιευθεί μαζί με τις άλλες επιστολές του.

 

Αυτές οι γυναίκες τελικά έγιναν μοναχές και ίδρυσαν μοναστήρι στην Πορταριά, λίγο έξω από τον Βόλο.

Μία από αυτές τις μοναχές είπε την ακόλουθη ιστορία για τη ζωή τους υπό τον Άγιο Ιωσήφ:

Μας τα είπε όλα. Έγραψε για όλα όσα συμβαίνουν στο μοναστήρι μας χωρίς να το έχει ενημερώσει. Κάποτε όταν ήμουν αρχάριος, η αδερφή μου (που ήταν και αρχάρια) αρρώστησε πολύ. Αναστατώθηκα πολύ και είπα στις προσευχές μου: «Παναγία, γιατί;» Ήρθαμε εδώ για να σας εξυπηρετήσουμε. Γιατί να αρρωστήσει και να μην μπορεί να προσφέρει τη βοήθεια της στο μοναστήρι; ” Μετά κατέβηκα στην αυλή και έκλαψα κάτω από μια ελιά όλη νύχτα. Λίγες μέρες αργότερα, μου ήρθε ένα γράμμα από τον Geronda Joseph. Έγραψε: «Μικρό μου παιδί, ακούω τη φωνή σου και δεν την αντέχω. Ο πόνος μου ραγίζει την καρδιά και διακόπτει την προσευχή μου. Μην κλαις. Η αδερφή σου θα γίνει καλά. ”

Το έγραψε χωρίς να του το πει κανείς!

Οι άλλες αδελφές μου είπαν, "Τι έκανες; ” “Μόλις πήγα και έκλαψα κάτω από μια ελιά. Μα πώς το ήξερε αυτό, αφού ήταν τόσο μακριά στο Άγιο Όρος; ”

 

Κάτι παρόμοιο συνέβη όταν η Γερόντισσα Μακρίνα αρρώστησε βαριά και έβηχε αίμα. Δεν είχαμε τηλέφωνο να τον ενημερώσουμε σχετικά. Αλλά στο επόμενο γράμμα μας προς αυτόν, κρύψαμε την ασθένειά της από αυτόν επειδή δεν θέλαμε να τον αναστατώσουμε και να διακόψουμε την προσευχή του. Μετά όμως μας έστειλε ένα γράμμα και είπε: "Παιδάκια μου γιατί δεν μου γράψατε ότι η Γερόντισσα είναι άρρωστη και υποφέρει για να προσευχηθούμε για εκείνη; Έκανες ένα μεγάλο λάθος νομίζοντας ότι αυτό θα διακόψει την προσευχή μου. Όταν ο πατέρας Αρσένιος κι εγώ προσευχόμασταν χθες το βράδυ, είδαμε νηφάλια ότι ήταν σοβαρά άρρωστη και προσευχηθήκαμε σκληρά για εκείνη. Παιδιά μου θέλω να με ενημερώσετε για ότι συμβαίνει με το μοναστήρι και ειδικά με την Γερόντισσα. Γράψε μου γι' αυτό. ”

 

Η Ηγουμένη Μακρίνα είδε επίσης τον Άγιο Ιωσήφ και τον Πατέρα Αρσένιο δίπλα στο μαξιλάρι της τη νύχτα να κάνουν το σημάδι του Σταυρού και να προσεύχονται με τα σχοινιά της προσευχής τους, «Κύριε, θεράπευσε τον δούλο Σου. ”

Η Ηγουμένη Μακρίνα αργότερα είπε: «Πολλές φορές όταν ο Γέροντα προσευχόταν, έβλεπε τι κάνουμε και πού βρισκόμασταν. Αναρωτιόμασταν πώς μπόρεσε να μας γράψει μόνος του και να μας πει τι σκεφτόμασταν. Μετά από αυτό γέμισε η ψυχή μας δέος και

φόβος! ”

 

 

Μετά την ανάπαυση του Αγίου Ιωσήφ, ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιότης στην αγρυπνία του έβλεπε συχνά με τα μάτια της ψυχής του δύο πυλώνες στον Βόλο να ανεβαίνουν από τη γη στον ουρανό. Ήταν οι προσευχές της Ηγουμένης Μακρίνας και μιας από τις μοναχές της γεμάτες χάρη.

Ο Άγιος Εφραίμ είπε γεμάτος χαρά: «Κύριε ελέησον! Πω πω! Απλά ρίξτε μια ματιά σε αυτούς! Είμαστε εδώ έξω στους βράχους δουλεύοντας τόσο σκληρά μόνο για να βρούμε μερικά ψίχουλα χάρης, ενώ αυτοί βρίσκονται στον κόσμο με τόση χάρη! Τι κάνουν εκεί πέρα; ”

Στα τελευταία χρόνια της, το μοναστήρι τους έγινε γνωστό για την πνευματικότητά του, και χιλιάδες προσκυνητές από όλη την Ελλάδα θα έβρισκαν καταφύγιο και μεγάλο όφελος από την αξέχαστη Ηγουμένη Μακρίνα.

 

 

Το πρόσωπό της ακτινοβολούσε καλοσύνη, αγάπη, ειλικρίνεια και πίστη. Η ηρεμία της και τα γλυκά της λόγια ήταν στήριγμα και πηγή δύναμης για όλους όσους είχαν την ευλογία να την γνωρίσουν πριν την ιερή ανάπαυση της στις 4 Ιουνίου 1995.

 

Από την ευλογημένη αδελφότητα της, μοναχές στάλθηκαν να κατοικήσουν τα μοναστήρια του Ιερού Προδρόμου στις Σέρρες και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Θάσο. Με τη σειρά τους, αυτά τα μοναστήρια έστειλαν μοναχές στη Βόρεια Αμερική που ίδρυσαν νέα μοναστήρια με τα ιδανικά του παραδοσιακού ορθόδοξου μοναχισμού.

 

Τα Τέμπη είναι πολλά στην Ελληνική κοινωνία

Ένας Κόσμος Ανάποδα

 

Γράφει ο  Στυλιανός Καβάζης

«Ο σεβασμός στην αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, η συμπερίληψη και η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι διαπραγματεύσιμες αξίες».
Έτσι ξεκινά η ανακοίνωση του Πανεπιστημίου Κρήτης που απευθύνεται στην Γεωργία Λύρα φοιτήτρια Κοινωνιολογίας στο Ρέθυμνο επειδή τόλμησε να πει τα αυτονόητα. Με μεγάλες λέξεις, με βαρύγδουπες έννοιες, ειδικότερα την συμπερίληψη εάν έβαζα ένα ευρώ στην άκρη κάθε φορά που την άκουγα τα τελευταία χρόνια στον δημόσιο λόγο τώρα θα ήμουν εκατομμυριούχος. Αλλά και με την ηθική βεβαιότητα εκείνων που πιστεύουν ότι κατέχουν το μονοπώλιο της προόδου, της δημοκρατίας και της ευαισθησίας.

Και όμως, μέσα σε λίγες μόνο γραμμές, αποκαλύπτεται όλη η τραγική αντίφαση της εποχής μας. Διότι σε αυτόν τον ανάποδο κόσμο που πλέον ζούμε και είχε περιγράψει προφητικά ο Άλντους Χάξλεϋ σχεδόν πριν ένα αιώνα στο περίφημο δυστοπικό μυθιστόρημα του, δικαίωμα θεωρείται να προσβάλλεις την πίστη εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά όχι να αντιδράς στην προσβολή. Δικαίωμα θεωρείται να χλευάζονται σύμβολα, παραδόσεις και αξίες που κράτησαν όρθια μια κοινωνία επί αιώνες, αλλά όχι να εκφράζει ένας νέος άνθρωπος την αγανάκτησή του απέναντι σε αυτή την παρακμή.

Η φοιτήτρια δεν κάλεσε σε βία. Δεν ζήτησε αποκλεισμούς. Δεν αμφισβήτησε την ανθρώπινη αξία κανενός ανθρώπου. Εξέφρασε κάτι πολύ απλό,ότι αισθάνθηκε δηλαδή αποστροφή απέναντι σε βλάσφημα συνθήματα που βεβήλωναν την Παναγία (άκουσον άκουσον τέτοια βλασφημία ούτε οι πιο φανατικοί μουσουλμάνοι θα τολμούσαν), απέναντι σε μια ανίερη αισθητική πρόκλησης και απέναντι σε μια δημόσια εικόνα που, κατά τη γνώμη της, δεν εξέφραζε διεκδίκηση δικαιωμάτων αλλά άκρως επιθετική επίδειξη ιδεολογικής κυριαρχίας.

Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά αντί ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο παρακαλώ να υπερασπιστεί το δικαίωμα μιας φοιτήτριας να μιλήσει ελεύθερα, έσπευσε να τη φωτογραφίσει περίπου ως φορέα «ρητορικής μίσους».

Το συγκεκριμένο γεγονός είναι εξαιρετικά ανησυχητικό αλλά και επικίνδυνο γιατί το πανεπιστήμιο οφείλει να είναι χώρος σύγκρουσης ιδεών και όχι μηχανισμός ιδεολογικής πειθαρχίας. Οφείλει να προστατεύει ακόμη και τον λόγο που ενοχλεί την εκάστοτε κυρίαρχη αφήγηση. Αλλιώς δεν υπηρετεί τη δημοκρατία αλλά τον φόβο της διαφορετικής άποψης. Ποσώ μάλλον όταν συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο μιας και σήμερα φαίνεται πως υπάρχουν «επιτρεπόμενες» και «απαγορευμένες» ευαισθησίες.

Αν προσβληθεί μια ομάδα ακτιβιστών, κινητοποιούνται άμεσα επιτροπές, ανακοινώσεις και δημόσιες καταδίκες. Αν όμως προσβληθεί η πίστη, η ιστορική συνείδηση, η πολιτισμική αισθητική και το αξιακό υπόβαθρο της κοινωνικής πλειοψηφίας, τότε αυτό βαφτίζεται «πρόοδος», «ριζοσπαστισμός» ή «δικαίωμα στην έκφραση». Μα η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά. Δεν υπάρχουν δικαιώματα μόνο για όσους φωνάζουν πιο δυνατά χωρίς κανένα ίχνος σεβασμού στα αυτονόητα. Υπάρχουν και για εκείνους που νιώθουν ότι ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο πρόκλησης, απαξίωσης και πολιτισμικής αποδόμησης.
Νομίζω ότι αυτό εξηγεί γιατί τόσοι άνθρωποι ένιωσαν ότι η φοιτήτρια εξέφρασε κάτι βαθύτερο από μια προσωπική ενόχληση και ταυτίστηκαν μαζί της. Εξέφρασε την κόπωση μιας ολόκληρης κοινωνίας που βλέπει ολοένα και συχνότερα την κοινή λογική να αντιμετωπίζεται ως «οπισθοδρόμηση» και κάθε αντίρρηση απέναντι στον ακραίο ακτιβισμό να βαφτίζεται αυτομάτως «μισαλλοδοξία».

Ένας πραγματικά κόσμος ανάποδα, όπου η προσβολή θεωρείται ελευθερία αλλά η αντίδραση στην προσβολή θεωρείται έγκλημα σκέψης.

Ένας κόσμος ανάποδα, όπου η ανεκτικότητα απαιτεί από τους πολλούς να σιωπούν, ενώ οι λίγοι δικαιούνται να προκαλούν χωρίς όρια.

Ένας κόσμος ανάποδα, όπου τα πανεπιστήμια που κάποτε υπήρξαν κοιτίδες ελεύθερου πνεύματος κινδυνεύουν να μετατραπούν σε χώρους στρεβλής και αρρωστημένης, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των καιρών, ιδεολογικής συμμόρφωσης. Δυστυχώς όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι μια φοιτήτρια μίλησε.
Αλλά ότι τόσοι πολλοί φοβούνται πλέον να πουν δημόσια πως συμφωνούν μαζί της.
Έφτασε η ώρα όμως να πούμε ως εδώ και μη παρέκει πριν φτάσει η κατάσταση να είναι μη αναστρέψιμη. Το χρωστάμε στα παιδιά μας να μιλάμε όταν βλέπουμε τον δημόσιο διάλογο να μετατρέπεται σε πεδίο φόβου και επιβολής. Το χρωστάμε στις επόμενες γενιές να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της ελεύθερης σκέψης, της πίστης, της πολιτισμικής ταυτότητας και της κοινής λογικής χωρίς να στιγματιζόμαστε. Γιατί μια κοινωνία που φοβάται να υπερασπιστεί τις αξίες της στο όνομα μιας δήθεν προόδου, είναι μια κοινωνία που σταδιακά παραιτείται από τον ίδιο της τον εαυτό.
Και όταν οι άνθρωποι σωπαίνουν από φόβο μήπως χαρακτηριστούν αρνητικά, τότε δεν κινδυνεύει μόνο η ελευθερία του λόγου. Κινδυνεύει η ίδια η δημοκρατία η οποία δυστυχώς στην εποχή μας έφτασε να λειτουργεί με δύο μέτρα και σταθμά σχεδόν πάντα εις βάρος αυτών που σέβονται πραγματικά την ελευθερία των άλλων.

σχολιο: 

Τι εκφράζει η ανακοίνωσή του Πανεπιστήμιου, απλά συνεχίζει την εκ- πουστευμένη πολιτική του Μητσοτάκουλα με συνέπεια...

Μικρό κοριτσάκι από την Τουρκία τραγουδάει σε άπταιστα ελληνικά το αγαπημένο της τραγούδι του Νίκου Βέρτη

Ο Εβραίος Λένιν, απηυδισμένος από την πεισματική άρνηση του ρωσικού λαού να υιοθετήσει τον αθεϊσμό με τη θέληση του

 

Ο Εβραίος Λένιν, απηυδισμένος από την πεισματική άρνηση του ρωσικού λαού να υιοθετήσει τον αθεϊσμό με τη θέληση του κατά φυσικό τρόπο μετά τη "Ρωσική Επανάσταση" τον επέβαλε, υποστηρίζοντας -σε μία επιστολή του Μάρτη του 1922- ότι η «παρατεταμένη χρήση της βαναυσότητας» ήταν το αναγκαίο μέσο για την επίτευξη του επιθυμητού στόχου. Μία περαιτέρω διακριτική εφαρμογή αυτής της ασφαλούς προσέγγισης κατά τη σταλινική περίοδο εξασφάλισε ότι ο επίσημος αθεϊσμός της Σοβιετικής Ένωσης δεν θα στιγματιζόταν από καμία ατυχή παλινδρόμηση στην επικράτεια της θρησκευτικής πίστης. Η έκδοση της Pravda του Δεκεμβρίου του 1927 -τουτέστιν, του ιδεολογικού εντύπου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης- διαπόμπευσε τη θρησκεία ως τον ταξικό εχθρό του προλεταριάτου και του σοσιαλισμού. Έπρεπε να εξαλειφθεί.

Παρ' όλα αυτά, δεν θα πρέπει να νομίσουμε ότι η κρατική επιχείρηση κατά της θρησκευτικής πίστης και πρακτικής ήταν πλήρως αποτελεσματική. Ο Στάλιν, είναι γνωστό ότι εξαγριώθηκε από την αποτυχία του Συνασπισμού των Στρατευμένων Αθέων να καταπνίξουν τη θρησκευτική πίστη, ειδικά στις αγροτικές περιοχές, οι οποίες παρέμειναν πεισματικά αφοσιωμένες στην παλαιά πίστη. Το 1937, ο εν λόγω συνασπισμός υποχρεώθηκε να παραδεχτεί ότι κατά πάσα πιθανότητα σχεδόν το ένα τρίτο του αστικού πληθυσμού και τα δύο τρίτα του αγροτικού πληθυσμού στη Σοβιετική Ένωση ήταν ακόμη ενεργοί θρησκευόμενοι. Είκοσι χρόνια μετά την "Επανάσταση", ο Θεός ήταν ακόμη μία ζωντανή πραγματικότητα στην καθημερινότητα των περισσότερων κατοίκων.

Υπήρξαν πολλοί που αψήφησαν το φίμωμα του Θεού στη Σοβιετική Ένωση.

(Alister McGrath, "Το λυκόφως του αθεϊσμού", εκδ. Ουρανός, σελ. 226,227)

2026.τ(Ρ)ελλάς .

Η χώρα της εκ-πούστευσης του Μητσοτάκουλα και της σιωπής των Ποιμένων. 

Η "προσφορά των Αλβανών" στην ...απελευθέρωση του 1821!

 

Επειδή οι Αλβανοί φαίνεται βαριούνται να διαβάσουν την ελληνική ιστορία για να βρουν τους προγόνους τους και περιορίζονται στον να «κλέβουν» τους δικούς μας, στην συνέχεια παραθέτουμε μια σειρά, όχι πλήρη, των επίσημων Αλβανών που πολέμησαν κατά των Ελλήνων μεταξύ των ετών 1821-1829. Τα περισσότερα ονόματα προέρχονται από ένα βιαστικό «σκανάρισμα» των έξι τόμων του έργου «Η Ελληνική Επανάστασις» του Διον. Κοκκίνου, του βιβλίου «Αλβανοί, Αρβανίτες, Έλληνες» του Σαρ. Καργάκου, της «Διήγησις Συμβάντων της Ελληνικής Φυλής» του Θ. Κολοκοτρώνη και άλλα από παλιά διαβάσματα που προστέθηκαν από μνήμης μετά από διασταύρωση.

 

Ακολουθεί η λίστα:

Ιμπραήμ πασάς, ο γνωστός σχιζοφρενής που επιχείρησε ανεπιτυχώς με τους Γάλλους επιτελείς του να σβήσει την επανάσταση, γιος του αντιβασιλέα της Αιγύπτου Μωχάμετ Άλι που ήταν Αλβανός μπέης από την Καβάλα.

Ομέρ-πασάς Βρυώνης, παλιός στρατηγός του Αλή πασά Τεπελενλή, πασάς σε διάφορες πόλεις της Ηπείρου, εκστράτευσε κατά τα έτη 1821-22 επικεφαλής χιλιάδων εναντίων των Ελλήνων επαναστατών.

Μουσταή πασάς Σκόδρας (Μουσταφάς), εκστράτευσε το 1823 με 16000 κυρίως Αλβανούς με την πλειοψηφία τους να είναι χριστιανοί και είχε σώματα ακόμα και Κροατών. Το στράτευμά του ήταν ειδικό για ορεινές μάχες και ξεκίνησε με πολλές ελπίδες που του της έκοψε ο Μάρκος Μπότσαρης κυρίως και οι άλλοι οπλαρχηγοί της Δυτικής Στερεάς που ανάγκασαν το στρατό του στη διάλυση και τον ίδιο στην εξευτελιστική φυγή και στο να μην επιχειρήσει νέα εκστρατεία.

Ισμαήλ πασάς Πλιάσσας, Αλβανός πασάς που εκστράτευσε αρκετές φορές κατά των επαναστατημένων Ελλήνων (μέχρι και στα Ψαρά το 1824).

Αχμέτ πασάς Βρυώνης, εκστράτευσε στις αρχές της επανάσταση κατά των Ελλήνων.

Ισούφ πασάς Περκόφτσαλης, Αλβανός πασάς που εκστράτευσε αρκετές φορές κατά των επαναστατημένων Ελλήνων.

Μουστάμπεης, στρατηγός του Κιουταχή (Μεχμέτ Ρεσίτ πασά, Ρούμελη Βάλεσι) είχε στήσει ενέδρα κατά την έξοδο των Μεσολογγιτών σκοτώνοντας 500, σκοτώθηκε από τον Καραϊσκάκη στην Αράχωβα το 1826 και το κεφάλι του καρφώθηκε σε παλούκι μαζί με του Κεχαγιάμπεη του Κιουταχή. Χαρακτηριστικά λέγαν γι’ αυτόν ότι ήταν τότε: «το μεγαλύτερο οτζάκι της Αλβανίας και η ψυχή του Κιουταχή και των Αλβανών». Μαζί του στην Αράχωβα σκοτώθηκαν και 1300 επίλεκτοι Αλβανοί «ο ανθός της Αλβανίας», μόνο 100 γλύτωσαν από την ενέδρα των Ελλήνων του Καραϊσκάκη.

Καρεφίλ μπέης, αδερφός του Μουστά-μπεη σκοτώθηκε και αυτός στην Αράχωβα

Αδερφός του Μπανούζη Σέβλιανη: σκοτώθηκε μαζί με τους υπόλοιπους στην Αράχωβα.

Ταχήρ Αμπάζης, στρατηγός του Αλή πασά Τεπελενλή πολέμησε από το 1821 τους Έλληνες. Τα πρώτα χρόνια της επανάστασης ήταν πολύ σημαντικός Αλβανός και για κάποιο διάστημα κατά την ανταρσία του Αλή είχε συνεργασία με τους Έλληνες.

Άγο Βασιάρης, σημαντικό στέλεχος του Αλή Πασά και του Ομέρ Βρυώνη στη συνέχεια, τον συνέλαβαν αιχμάλωτο οι Σουλιώτες του Μάρκου Μπότσαρη και τον έσφαξαν μετά για να εκδικηθούν το θάνατο του Μάρκου στο Καρπενήσι το 1823.

Μελεκ πασάς Γκέκας, έδρασε στη Λαμία το 1821.

Τελεχά μπέης Φέζον, αρχηγός Γκέκηδων ιππέων του Ομέρ Βρυώνη στην Αλαμάνα και τη Γραβιά το 1821.

Μουσταφά μπέης Καφεζέζης, αρχηγός Τσάμηδων ιππέων του Ομέρ Βρυώνη στην Αλαμάνα και τη Γραβιά το 1821.

Σιλιχτάρ Μπόδας, σημαντικός Αλβανός στρατηγός των Τούρκων σε όλη τη διάρκεια της επανάστασης.

Άγο Μουχουρδάρης, Αλβανός στρατηγός των Τούρκων πολέμησε στη μάχη του Πέτα το 1821.

Νούρκας Σέρβανης, ντερβέναγας και μουτασελίμης Καρλελίου στο Βραχώρι το 1821, φρούραρχος Άρτας μετά, σκοτώθηκε στο Τρίκερι Μαγνησίας το 1827.

Ταχήρ Παπούλιας, ντερβέναγας Κραβάρων και Αποκούρου το 1821.

Μουσταφά μπέης, Κεχαγιάμπεης (επιτελάρχης του Χουρσίτ πασά), αρχηγός των πολιορκημένων Τούρκων και Αλβανών στην Τριπολιτσά το 1821

Αλή μπεης, αδελφός του Μουσταφάμπεη, σκοτώθηκε στη μάχη της Γράνας το 1821, έξω από την Τριπολιτσά

Ισμαήλ μπέης Βλιόρης, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Βελή μπέης Γιάτζης, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Τζάνε Μαρτολάτζης, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Μουσταφά Μαρτίνης, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Ασλάν Ντέμτζης, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Χασάν Μπιλούσης, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Μπανούζ Σέβρανης, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Γιος Σούλτζε Κόρτσα, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Κεχριμάν μπέης Γάτζης, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Ζαβαλιάνη Πρόκος, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Λιούλιο Τζαπάρης, Τουρκαλβανός μπίμπασης (χιλίαρχος) του Κιουταχή.

Χασάν πασάς Γκέκας, σκοτώθηκε σε νυχτερινή επιδρομή στο στρατόπεδο του Κιουταχή το 1825.

Ελμάζ Μέτζος, έδρασε το 1821 στην Ήπειρο.

Μπεκήρ αγάς Τζογαδούρος, διοικητης Πρέβεζας το 1821, είχε και άλλες συμμετοχές.

Σούλτζε Κόρτζας, ντερβέναγας Τρικάλων το 1822 και αλλού έδρασε.

Σουλεϊμάν Μέτος, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Χασά μπέης Βρυώνης, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Μούρτο Τζάλιος, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Ισλάμ μπέης Κόκκα, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Μωχάμετ Νταλιάνης, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός από την Κονίσπολη, έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Ισλάμ Πρόνιος, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός από την Παραμυθιά, έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Μπάλιο Χούσος, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός από το Μαργαρίτι, έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Χασάν Χούσος, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός από το Μαργαρίτι, έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Ισμαήλ Μπένι Κόνιτζα, Τουρκαλβανός μπέης έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Τζελαλεδίν μπέης, διοικητής Οχρίδος, έπεσε μαχόμενος το 1823 στο Κεφαλόβρυσο της Ευρυτανίας από τον Μάρκο Μπότσαρη.

Τζαφέρ μπέης Φράσαρης, αρχηγός εμπροσθοφυλακής του Ισμαήλ-πασά Πλιάσσα έπεσε στο Κομπότι της Άρτας το 1821.

Φράσαρης (άλλος), αιχμαλωτίστηκε στα Βασιλικά για δεύτερη φορά ενώ είχε ορκιστεί ότι δεν θα ξαναπολεμήσει τους Έλληνες και εγδάρει ζωντανός από τους Αγοργιανίτες.

Ιμπραήμ Πρεμέτης, επιτέθηκε στους Καλαρρύτες της Ηπείρου το 1821.

Χουσεΐν μπέης, γιος του Μουσταφά πασά του Δελβίνου, ήταν φρούραρχος Πάργας το 1821.

Ζενές Τσάπαρης, Αλβανοτσάμης οπλαρχηγός έδρασε στην Πάργα το 1821.

Ντελή Χαβέζος, φρούραρχος Πατρατσικίου το1821.

Τζίνκο Χαμέτζης, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός πολέμησε στη μάχη του Πέτα το 1821.

Βεκούτ Γαρδίκης, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός πολέμησε στην Πλάκα της Ηπείρου το 1821.

Ταχήρ Μουρτοτζάλης, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός έδρασε στην Ήπερο το 1821.

Τσεγκόμπεης, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός έδρασε στην Ήπειρο το 1821.

Ματός αγάς Λατίφης, Τουρκαλβανός οπλαρχηγός έδρασε στην Ήπερο το 1821.

Μαξούτ Σρόπουλης, Αλβανός αξιωματικός του Αμπτούλ Αμπούδ πασά της Θεσσαλονίκης, επιτέθηκε κατά των κατοίκων του Ολύμπου το 1821.

Ταχήρ Τσαπάρης, οπλαρχηγός του Ομέρ Βρυώνη επιτέθηκε στους Σουλιώτες το 1822.

Ιμπραήμ Ντέμος, οπλαρχηγός του Ομέρ Βρυώνη επιτέθηκε στους Σουλιώτες το 1822.

Ισμαήλ Πρόνιος, οπλαρχηγός του Ομέρ Βρυώνη επιτέθηκε στους Σουλιώτες το 1822.

Άγο Μπέντος, αξιωματικός του Ισμαήλ πασά Πλιάσσα.

Χατζή Μπέντος, αξιωματικός του Ισμαήλ πασά Πλιάσσα.

Ισούφ μπέης, αξιωματικός του Μαχμούτ-πασά Δράμαλη διασώθηκε στην Ακράτα το 1822.

Ταμάζ Μπίμπασης, αξιωματικός του Μαχμούτ-πασά Δράμαλη διασώθηκε στην Ακράτα το 1822.

Αβδουλάχ μπέης, αρχηγός Αλβανών στην επίθεση κατά του Αιτωλικού το 1823 όπου και τραυματίστηκε.

Πράχο Πρεβίστας, αρχηγός Αλβανών στη μάχη της Άμπλιανης το1824.

Τσέλιο Πίτσαρης, Αλβανός οπλαρχηγός ενίσχυσε τον Περκόφτσαλη πασά στη μάχη της Άμπλιανης το1824.

Μάνε Λουζάτης, Αλβανός οπλαρχηγός πολιορκήθηκε στην Γόστιτσα το 1824.

Καλέμ Τεπελένης, Αλβανός οπλαρχηγός πολιορκήθηκε στην Γόστιτσα το 1824.

Χασάν Τσάπαρης, Αλβανοτσάμης οπλαρχηγός από το Φανάρι της Ηπείρου έδρασε το 1821.

Χότο Πρόνιος, Αλβανοτσάμης οπλαρχηγός έδρασε το 1821.

Ασλανάκης, αρχηγός των Αλβανών του Μουσταφάμπεη όταν αυτός μπήκε στην πολιορκούμενη Τριπολιτσά, όπου κλείστηκε και αυτός με τους υπόλοιπους

Αχμέτ μπέης Δέμος, από τους Φιλιάτες, Αλβανός μισθοφόρος στην Τριπολιτσά το 1821 είχε στο σώμα του και 800 χριστιανούς Αλβανούς, πέθανε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας

Λιμά μπέης Κογιάτσας, αρχηγός Αλβανών στην πολιορκία της Τριπολιτσάς το 1821

Βελή μπέης Κογιάτσας, αρχηγός Αλβανών στην πολιορκία της Τριπολιτσάς το 1821

Καλιόμπεης Μπόνος, ο γιος του Μήτσα Μπόνου, αρχηγός Αλβανών στην πολιορκία της Τριπολιτσάς το 1821

Ιμπραήμ Λαλαίος, Πελοποννήσιος Τουρκαλβανός έδρασε στο Λάλα και την Πάτρα

Χάντζος Λαλαίος, Πελοποννήσιος Τουρκαλβανός έδρασε στο Λάλα την Πάτρα

Τζαφέρ Φειδάς, Λαλαίος Τουρκαλβανός έδρασε το 1821.

Ρουμπής Βαρδουνιώτης, Πελοποννήσιος Τουρκαλβανός έδρασε στην πολιορκία της Τριπολιτσάς.

Αβδούλ μπέης Αρναούτογλου, σημαίνων Τούρκος της Τριπολιτσάς το 1821.

Ιμπραήμ Αρναούτογλου, διοικητής Καλαβρύτων μεταξύ των ετών 1820-1821.

Σουλεϊμάν Αρναούτογλου, βοεβόδας της Καλαμάτας κατά το 1821.

Νεφέζης Καραχούσος, Λαλαίος Τουρκαλβανός σκοτώθηκε το 1821.

Μουσταφάς Χάτζος, Λαλαίος Τουρκαλβανός σκοτώθηκε το 1821.

Μπέικος Κεχαγιάς, Τουρκαλβανός διαπραγματευτής των Λαλαίων.

Κουτσοραίπ αγάς, Λαλαιος Τουρκαλβανός έδρασε το 1821.

Μουστά-μπεης Κιάφα Ζέζας, Τουρκαλβανός αξιωματικός του Αμπάζ πασά κατά την εκστρατεία του στην Ανατολική Στερεά το 1825 (ίσως έχει προαναφερθεί).

Χοτά-μπεης Αργυροκάστρης, Τουρκαλβανός αξιωματικός του Αμπάζ πασά κατά την εκστρατεία του στην Ανατολική Στερεά το 1825.

Βελή-αγας Γρεβενού, Τουρκαλβανός αξιωματικός του Αμπάζ πασά κατά την εκστρατεία του στην Ανατολική Στερεά το 1825.

Μαχμούτ μπέης Κοστούρι, Τουρκαλβανός αξιωματικός του Αμπάζ πασά κατά την εκστρατεία του στην Ανατολική Στερεά το 1825.

Ιμπραήμ Κοστρέτζης, Τουρκαλβανός αξιωματικός του Αμπάζ πασά κατά την εκστρατεία του στην Ανατολική Στερεά το 1825.

Μουχτάρ-μπεης Κιαφτίσης, Τουρκαλβανός αξιωματικός του Κιουταχή στην Αθήνα το 1827.

Ισούφ Διβένης, Αλβανός διοικητής Λιδορικίου πριν την επανάσταση, ήταν ήπιος και αγαθός, αλλά βασανίστηκε και κρεμάστηκε από τα τείχη της ακρόπολης των Αθηνών το 1827 με άλλους 17, για αντεκδίκηση όταν σούβλισαν οι πολιορκητές Τούρκοι 2 Έλληνες αιχμαλώτους.

Μουσταφ αγάς Σουγκαρίνης, στρατηγός Γκέγκηδων του Κιουταχή κατά την πολιορκία της ακρόπολης των Αθηνών το 1827.

Μαγδαρής, αρχηγός Αλβανών στην Χίο το 1828 αιχμαλωτίστηκε από το στράτευμα του Φαβιέρου.

Μουσά-μπεης, αρχηγός Τουρκαλβανών της φρουράς της Κορώνης που συνθηκολόγησε το 1828.

Μουσταφά-μπεης, αρχηγός Τουρκαλβανών της φρουράς της Κορώνης που συνθηκολόγησε το 1828.

Βελή μπέης, αρχηγός Τουρκαλβανών της φρουράς της Κορώνης που συνθηκολόγησε το 1828.

Μεχμέτ Δεβόλης, φρούραρχος Σαλώνων το1828.

Ορχάν Κιαφαξίσης, αρχηγός Τουρκαλβανών στην Κορακόβρυση Βοιωτίας το1828 όπου και συνελήφθει.

Κιορ Ιμπραήμ, φρούραρχος που παρέδωσε τη Ναύπακτο το 1828.

Φετά Τούκοφλης, συνυπέγραψε παράδοση Μεσολογγίου το 1829.

Νουρή Τζόπης, συνυπέγραψε παράδοση Μεσολογγίου το 1829

Μάρτζο Τσουριγούνης, συνυπέγραψε παράδοση Μεσολογγίου το 1829

Αχμέτ Πρεβίστας ή Ντεπριβιστάνη: ντερβέναγας των Κραβάρων το 1828, είχε ενδιαφέρουσα αλληλογραφία με τον Κίτσο Τζαβέλα περί αλβανικής καταγωγής, ο οποίος μόλις τον συνέλαβε τον στάμπαρε μαζί με τους άντρες του με πυρωμένη σφραγίδα σχηματίζωντας στο σώμα τους τον φοίνικα, ελληνικό εθνόσημο επί Καποδίστρια, για να τον θυμούνται.

Νουρεδίν αγάς Μπελούκμπασης, πολέμησε στην Πέτρα Βοιωτίας.

Ασλάμπεης Μουχουρδάρης, πολέμησε με 1500 Τουρκαλβανούς στη τελευταία μάχη του αγώνα στην Πέτρα Βοιωτίας. Οπότε οι Αλβανοί ήταν παρόντες και συνεπείς σε όλη τη διάρκεια και τις φάσεις της Ελληνικής Επανάστασης. Η τύχη των τουρκαλβανών μπέηδων, αγάδων και οπλαρχηγών όταν πήγαν να ζητήσουν τους μισθούς τους από τον Κιουταχή:

«Ο Μέγας Βεζύρης Ρεσίτ Πασάς εκάλεσεν εις Μοναστήριον της Πελαγονίας τους αρχηγούς των πολεμησάντων κατά της Ελλάδος Αλβανών διά να πληρώσει εις αυτούς μισθούς και έξοδα. Προσήλθαν περίπου 400-500 φύλαρχοι και άλλοι Αλβανοί πρόκριτοι. Αφού τους υπεδέχθη ο Ρεσίτ καλώς και προσέφερεν εις αυτούς γεύμα, διέταξε κατά τινα παράταξιν του στρατού να τουφεκίσωσι τους θεωμένους Αλβανούς. Τοιαύτη περίπου ήτο πάντοτε η αμοιβή των Αλβανών διά τας υπηρεσίας προς τους Τούρκους».

Κλείνουμε την λίστα με τους Αλβανούς συμπρωταγωνιστές στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 με τον Αλβανό ανέκδοτο τον Ταφίλ Πούζη.

«… το τέλος του Ταφήλ Μπούζ. Αυτός ήταν Αλβανός οπλαρχηγός στην υπηρεσία του Αλή πασά. Όταν όμως ο Αλής κυκλώθηκε από τον Χουρσίτ, ο Ταφήλ δεν είχε κανένα δισταγμό να τον προδώσει και να μπει στην υπηρεσία του Ομέρ Βρυώνη. Στη διάρκεια του Ελληνικού Αγώνα αυτομόλησε και προσεχώρησε στους Έλληνες. Μετά την απελευθέρωση διοικούσε σώμα Αλβανών που το μισθοδοτούσε η ελληνική κυβέρνηση. Το σώμα αυτό διαλύθηκε, με εισήγηση του Θεοδ. Κολοκοτρώνη. Ο Ταφήλ τότε πήγε να συναντήσει τον Κιουταχή, ο οποίος τον σκότωσε το 1832».

Ο Θ. Κολοκοτρώνης για τον Ταφιλπούζη:

«…τὸν Ταφιλπούζη μὲ τὸ τάγμα του τὸν ἀπεφάσισαν νὰ περάσει ἀπὸ τὴν Καρύταινα καὶ νὰ πάει στὴν Γαστούνη μὲ σημαία Ὀθωμανική, μὲ παντιέρες Ὀθωμανικές, μὲ τὴν χέρα τοῦ Μωάμεθ. Ἀκούοντας ἐγώ ἔστειλα καὶ τὸν ἔβγαλα μὲ καταισχύνη, καὶ ἂν εἶχα τὴν ἔχθρα ποὺ ἔλαβα ἔπειτα, θὰ τοὺς σκοτώναμε. Καὶ τοῦ ἔστειλα (τοῦ Ταφιλπούζη) καὶ ἐμάζωξε τὲς μπαντιέρες, καὶ τοῦ εἶπα ἂν περάσει καμμιὰ φορὰ μὲ ἀνοικτὲς μπαντιέρες, οἱ γυναῖκες οἱ χηρευάμενες θὰ τὸν σκοτώσουν:

- Ποῦ ἀνοίγεις τὴν σημαία τὴν Τούρκικη, εἰς τὰ χώματα τὰ Ἑλληνικά;

- Τί φταῖμε ἐμεῖς; Ὁ Κωλέττης μᾶς εἶπε: «Δουλειὰ νὰ κάμετε καὶ ὅ,τι σημαία θέλετε. Μᾶς ἔδωσεν ὀφίκια, ἐγέλασε Τούρκους καὶ Ρωμαίους».».

Τώρα ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του, όπου βλέπει πασάς ας σκεφτεί άλλους 3-4 χιλιάδες, όπου μπέης 1-2 χιλιάδες και από 500-1000 για τους υπόλοιπους για να δει τη συνεισφορά των Αλβανών στην Ελληνική Επανάσταση. Αν είχαν προσφέρει όπως λένε οι Αλβανοί θα υπήρχε ελληνικό αλλά και αλβανικό κράτος από το 1822-23.

Πηγή: Σούλι, Σουλιώτης & Ιστορία

Στις Πανελλαδικές έγραψα ότι μας κυβερνούν βιαστές και δολοφόνοι

Στις Πανελλαδικές έγραψα ότι μας κυβερνούν βιαστές και δολοφόνοι.

Με αυτή τη φράση ξεκίνησε την τοποθέτησή του ένας μαθητής που συμμετείχε στις εξετάσεις. Στη συνέχεια εξήγησε ότι δεν θέλει να γίνει δούλος ενός συστήματος που δεν του προσφέρει προοπτική, ότι τα όνειρα χωρίς… pic.twitter.com/VvSIycdFry

— Ταξιδιώτης 🕊️ (@taxidiotis24) June 3, 2026

 

Με αυτή τη φράση ξεκίνησε την τοποθέτησή του ένας μαθητής που συμμετείχε στις εξετάσεις. Στη συνέχεια εξήγησε ότι δεν θέλει να γίνει δούλος ενός συστήματος που δεν του προσφέρει προοπτική, ότι τα όνειρα χωρίς όραμα δεν έχουν αξία και ότι δεν βλέπει τον εαυτό του να χτίζει το μέλλον του στην Ελλάδα.

Το μόνο που θεωρεί βέβαιο είναι ότι κάποια μέρα θα φύγει από τη χώρα.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

 Νίκος Γκάτσος- Σταύρος Ξαρχάκος Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα. Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια εσύ φοράς τ' αρχαία σου στολίδια και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα. Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα είχες ντυθεί τ' αρχαία σου τα λούσα και στο παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καημού. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα. Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι εσύ κοιτάς τ' αρχαία σου τα κάλλη και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.

Η μεγάλη ανταμοιβή!

Το μεγάλο ευχαριστώ του Μητσοτάκουλα και της εκ-πουστευμένης κυβερνησής του στην Δεσποτοκρατία,η σιωπή βλέπετε σημαίνει πολλά και ανταμείβεται πλουσιοπάροχα …

  

 η ειδηση_Χρυσάφι στους Δεσποτάδες: Το νομοσχέδιο που διπλασιάζει τους μισθούς των Μητροπολιτών

Προκλητικές αυξήσεις μισθών έως 95% για Αρχιεπίσκοπο και Μητροπολίτες φέρνει η κυβέρνηση, εκτινάσσοντας τις μηνιαίες αποδοχές τους στα ύψη

---

Μια άνευ προηγουμένου πρόκληση για την κοινωνία, που στενάζει από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση, κρύβεται στα ψιλά γράμματα του νέου πολυνομοσχεδίου του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας.

Ενώ το νομοσχέδιο παρουσιάστηκε με τυμπανοκρουσίες ως σανίδα σωτηρίας για τις «ευπαθείς ομάδες» και τους συνταξιούχους, το άρθρο 56 φέρνει αυξήσεις-μαμούθ που αγγίζουν το 95% για τις τσέπες της ανώτατης εκκλησιαστικής ηγεσίας.

Με μια σκανδαλώδη ρύθμιση, η κυβέρνηση αποφάσισε να αυξήσει και να εξισώσει τις μηνιαίες μικτές αποδοχές του Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών στο αστρονομικό, για τα σημερινά δεδομένα,  ποσό των 4.671,90 ευρώ. Ουσιαστικά, η πολιτεία βαφτίζει τους ιεράρχες «Γενικούς Γραμματείς», αφού το νέο τους μηνιάτικο κλειδώνει στο 90% των συνολικών αποδοχών του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου.

Το «ιερό» άλμα στους μισθούς

Τα νούμερα ζαλίζουν και αποκαλύπτουν το μέγεθος της εύνοιας προς τους ιεράρχες, τη στιγμή που ο μέσος πολίτης παλεύει με τον πληθωρισμό. Οι αυξήσεις δεν είναι απλώς γενναίες, αλλά κυριολεκτικά διπλασιάζουν τις σημερινές αποδοχές:

• Αρχιεπίσκοπος: Σήμερα λαμβάνει περίπου 2.840 - 2.915 ευρώ μικτά (βασικός μισθός και επιδόματα). Με τη νέα ρύθμιση, οι αποδοχές του εκτοξεύονται, καταγράφοντας αύξηση από 60,27% έως 64,5%.

• Μητροπολίτες: Εδώ η πρόκληση κορυφώνεται. Από τα 2.400 - 2.475 ευρώ μηνιαίως, οι αποδοχές τους εκτινάσσονται στα 4.671,90 ευρώ, καταγράφοντας μια ιλιγγιώδη αύξηση από 88,8% έως 94,65%.

Σύμφωνα με την επίμαχη τροποποίηση (άρθρο 145 του ν. 4472/2017), το πάρτι επεκτείνεται και στους Τιτουλάριους Επισκόπους, καθώς και στους Βοηθούς Επισκόπους, των οποίων οι αποδοχές θα οριστούν στο 70% του παραπάνω ποσού (δηλαδή περίπου 3.270 ευρώ).

Η επιλογή της κυβέρνησης να «περάσει» αυτή τη σκανδαλώδη μισθολογική εκτόξευση της Ιεραρχίας μέσα σε ένα νομοσχέδιο «για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης», αποτελεί ευθεία προσβολή προς τους χιλιάδες εργαζόμενους και συνταξιούχους που παίρνουν κυριολεκτικά ψίχουλα.

Προκλητικές αυξήσεις μισθών έως 95% για Αρχιεπίσκοπο και Μητροπολίτες φέρνει η κυβέρνηση, εκτινάσσοντας τις μηνιαίες αποδοχές τους στα ύψη..

Τι χρώμα, τι συναίσθημα, τι καθαρότητα.

Τὸ θέλημα καὶ ἡ ἀνάπαυση καί, προπαντός, ἡ συνήθεια σ᾿ αὐτά, ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν πτώση.

Ἀββᾶς Ποιμήν