Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης
Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό
Αρχικώς θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΠΑΣΟΚ και οποιουδήποτε άλλου κόμματος, συνεπώς οι παρακάτω σκέψεις μου για τον αείμνηστο διανοούμενο Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-1974) και την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό, δεν έχει καμία κομματική προσέγγιση. Και για γίνω ακόμη σαφής, με εμπνέει και χρησιμοποιώ συνεχώς τη ρήση του Σεφέρη, ο οποίος το 1967 μιλώντας για τα τότε πέτρινα χρόνια της πατρίδας μας, ανέφερε ότι «δεν έχω κανένα κομματικό δεσμό, άρα μπορώ να μιλώ χωρίς φόβο και πάθος».
Μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινήσεις, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μέλος της συντακτικής ομάδας της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου, εκλεγμένο μέλος των κομματικών οργάνων με μεγάλη πλειοψηφία, θεωρήθηκε η φωνή του κινήματος η οποία δεν έλαβε ποτέ κομματική, κρατική, έμμισθη θέση, ενώ υπερασπίστηκε τις αξίες, τις αρχές, τις ιδέες του μέχρι το βιολογικό του τέλος: Γενοκτονία, Κύπρος, ανάπτυξη, αγροφιλία, Ρωμανία και πολλά πολλά ακόμη.
Η καθοριστική όπως ονομάστηκε ομιλία του στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, θεωρείται η κορυφαία παρέμβασή του στο δημόσιο βίο της μεταπολίτευσης.
Η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε, προέβλεψε- αρκετοί έγραψαν ότι «προφήτεψε»- την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με τη φράση «στο τέλος του κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω Τουρκομπαρόκ», θα γίνει «Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ».
Στην ίδια ομιλία, με την οποία θα γίνει ευρύτερα γνωστός, έκανε λόγο και για την πολιτική της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας και εστίασε σε τρεις επιλογές της: πρώτη το Νταβός και την κατάρρευση του δόγματος του μη διαλόγου με τη Τουρκία, δεύτερη στην απόσυρση του βέτο και στην κατάρρευση του μύθου ότι η τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση περνά από την Αθήνα και τρίτη στην εφαρμογή του δικαιώματος της Ελλάδας για τα δώδεκα μίλια. Και συνέχισε με το εξής ερώτημα: «Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη τον Νοέμβριο του 1994, έτοιμη διπλωματικά, πολιτικά, οικονομικά, αμυντικά, ώστε να εξασκήσει το δικαίωμά της για την εφαρμογή των δώδεκα μιλίων στο Αιγαίο. Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα».
Ανέφερε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει στην ακριβή της διάσταση το Τουρκικό πρόβλημα, ονοματίζοντας τη μήτρα της ανωμαλίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας: «Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου, δεν υπάρχει πρόβλημα Θράκης υπάρχει ένα πρόβλημα: Το τουρκικό πρόβλημα.Και αυτό πρέπει να λυθεί με βάση τις αρχές, τις αξίες, και τα ιδανικά που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Και το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες θα βρει τη σύγχρονη προέκτασή του η οποία θα είναι πως η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν η Ανατολική Μεσόγειος θα ανήκει στους λαούς της».
Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφερθεί αργότερα στη βεβαιότητά του ότι η συνθήκη των λαών δεν θα υπογραφεί στη Λωζάννη, στη Ζυρίχη, στο Λονδίνο, αλλά στο ελεύθερο Ντιγιαρμπακίρ και στην ελεύθερη Κερύνεια. Μετά την «ανακάλυψη» της ομιλίας σε χρόνο που ταυτίστηκε με την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφέρει τα εξής:
«Η ομιλία μου, που κυκλοφόρησε ευρέως στο Διαδίκτυο, έχει δύο πλευρές. Η μια πλευρά αφορά την πολιτική. Στην Ελλάδα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του ’80, έχουμε απομακρυνθεί από την πολιτική ως κατηγορία αναλυτική και, κύρια, ως κατηγορία πρόβλεψης. Η πολιτική είναι πρόβλεψη, η πολιτική είναι πρόλογος. Αυτή η εκτίμηση για την πολιτική ήταν πολύ συνειδητοποιημένη και στους κλασικούς Έλληνες, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που είναι ενεργός πολίτης – πολύ περισσότερο, σε αυτούς που θέλουν να έχουν ένα ρόλο στη διεύθυνση μιας χώρας.
Όλα αυτά τα χρόνια, πρότεινα έναν διαφορετικό δρόμο που οδηγούσε σε μια διαφορετική Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα, η οποία θα ανακτούσε τη θέση της στη Γεωγραφία και στην Ιστορία της περιοχής, και θα είχε ένα ρόλο στην ευρωπαϊκή και στην παγκόσμια σφαίρα. Δυστυχώς, δεν υπήρξε η πολιτική ως πρόβλεψη. H πολιτική υπήρξε ως μικρή διαχείριση και κύρια πελατειακή ή, απλώς, ως διαμοιρασμός των δημόσιων εσόδων – μια πολιτική μικρών οριζόντων, ας το πούμε έτσι. Tον τελευταίο καιρό, ζούμε την πολιτική ως επίλογο και, μάλιστα, ως έναν παρακμιακό επίλογο. Η άλλη πλευρά, που έχει πολύ μεγάλη σημασία, είναι ότι αυτό το μικρό απόσπασμα προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στους νέους ανθρώπους (γιατί αυτοί βρίσκονται κυρίως στο Διαδίκτυο, και όχι οι προηγούμενες γενιές, οι οποίες έχουν μεγάλες ενοχές για το πώς φτάσαμε εδώ). Ενώ, λοιπόν, οι νέοι άνθρωποι επικεντρώνονται συνήθως σε ζητήματα που αφορούν τους καλλιτέχνες κ.λπ., εδώ επικεντρώνονται σε έναν πολιτικό λόγο. Αυτό είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα, γιατί αυτοί οι νέοι αναζητούν μια άλλη ερμηνεία για το πώς έφτασε η χώρα ως εδώ και σαφώς έναν άλλο ορίζοντα για τη χώρα και το μέλλον τους».
Η τομή στην ελληνική ταυτότητα και πολιτική
Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη δεν ήταν απλώς μια εσωκομματική τοποθέτηση. Ήταν μια βαθιά πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανατομία της Ελλάδας εκείνης της εποχής, η οποία με το πέρασμα των χρόνων απέκτησε τις διαστάσεις που γνωρίζουμε σήμερα, λόγω της απόλυτης δικαίωσης. Για να καταλάβουμε ακόμη περισσότερο την αξία της, πρέπει πρώτα να δούμε και το σχετικό πλαίσιο.
Το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έγινε τον Ιούνιο του 1996, λίγο μόλις καιρό μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και το κόμμα περνούσε στα χέρια του Κώστα Σημίτη και η Ελλάδα έμπαινε στην εποχή του αποκαλούμενου «εκσυγχρονισμού». Μέσα σε αυτό το κλίμα ευφορίας (…), ο Χαραλαμπίδης ανέβηκε στο βήμα και προέβλεψε την οικονομική και δομική κατάρρευση της Ελλάδας, διέγνωσε ότι η ανάπτυξη εκείνης της περιόδου ήταν «φούσκα», βασισμένη σε δανεικά, στην κατανάλωση και την υποβάθμιση- εξαφάνιση της εγχώριας παραγωγής, ενώ το σημείο που έμεινε στην ιστορία και προκαλεί δέος σήμερα είναι η χρονική ακρίβεια με την οποία προέβλεψε την κρίση.
Είναι συγκλονιστική η αναφορά στο 2010, στο έτος που η Ελλάδα μπήκε στο πρώτο Μνημόνιο και ο όρος «Γερμανικό Λάντερ», προμηνύοντας την οικονομική κηδεμονία από την Ευρωζώνη και κυρίως τη Γερμανία, επισημάνσεις οι οποίες επιβεβαιώθηκαν απολύτως δεκατέσσερα χρόνια αργότερα.
Χρησιμοποίησε τον όρο «Τουρκομπαρόκ» για να περιγράψει το πολιτισμικό και κοινωνικό μοντέλο που κυριαρχούσε τότε στην Ελλάδα. Έβλεπε μια χώρα που έχανε την παραγωγική της ταυτότητα, την αισθητική της και τις ιστορικές της ρίζες, για να υιοθετήσει έναν εύκολο, καταναλωτικό νεοπλουτισμό αναμειγμένο με την ανατολίτικη νωθρότητα και το πελατειακό κράτος. Κατήγγειλε ότι ο λεγόμενος «εκσυγχρονισμός» που ευαγγελιζόταν η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επιφανειακή διαχείριση κονδυλίων, χωρίς εθνικό όραμα και χωρίς βάση στην πραγματική οικονομία (γεωργία, βιομηχανία, παιδεία).
Ως βαθύς γνώστης της γεωπολιτικής και πρωτεργάτης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας και της υιοθέτησης της 19ης Μαίου ως ημέρας μνήμης, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης επέκρινε σφοδρά την εξωτερική πολιτική της Αθήνας (ιδιαίτερα μετά την κρίση των Ιμίων που είχε προηγηθεί τον Ιανουάριο του 1996) και ανέλυσε ότι η Ελλάδα κάνει το λάθος να τεμαχίζει την απειλή σε επιμέρους ζητήματα (ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Θράκη, Αιγαίο). Υποστήριξε ότι το πρόβλημα δεν είναι διμερές, αλλά δομικό: είναι το ίδιο το «Τουρκικό Πρόβλημα», δηλαδή ο επεκτατικός και αυταρχικός χαρακτήρας του τουρκικού κράτους. Για να αντιμετωπιστεί, πρότεινε μια επιθετική πολιτική ανάδειξης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων μέσα στην ίδια την Τουρκία (Κούρδοι ) και όχι μια πολιτική συνεχών υποχωρήσεων και κατευνασμού.
Η ομιλία ήταν επίσης μια σκληρή προειδοποίηση προς τη βάση του ΠΑΣΟΚ, αφού έβλεπε το κόμμα να μεταλλάσσεται από ένα ριζοσπαστικό, πατριωτικό κίνημα σε έναν ψυχρό, γραφειοκρατικό μηχανισμό εξουσίας, αποκομμένο από τις ανάγκες του λαού.
Η ομιλία η οποία δεν άλλαξε την Ελλάδα, αλλά έδειξε πως θα μπορούσε να είναι η πατρίδα μας….
Την ώρα που οι σύνεδροι και ειδικά οι ομάδες των μονομάχων που ήθελαν την εξουσία στο φέουδο του ΠΑΣΟΚ, τη στιγμή που χιλιάδες χειροκροτούσαν τις υποσχέσεις για το «ισχυρό ευρώ, το χρηματιστήριο και την Ελλάδα των έργων», ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, θα έπρεπε να ολοκληρώσει την ομιλία του γιατί είχε υπερβεί το χρόνο, ενώ αντιμετώπιζε και την ειρωνεία από την τότε κομματική ελίτ. Και όλα αυτά τη στιγμή που ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης «διάβασε» με απόλυτη ακρίβεια την επερχόμενη πορεία της χώρας…..
Είναι γνωστό, αλλά πρέπει να το επαναλάβουμε: ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν εξαργύρωσε ποτέ τις απόψεις του με θέσεις, ενώ αποχώρησε λίγα χρόνια μετά (το 1999) λόγω πολιτικών διαφωνιών και παρέμεινε πιστός στις ιδέες του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η ομιλία αυτή απέδειξε ότι η πραγματική πολιτική σκέψη πρέπει να βλέπει δεκαετίες μπροστά, συνδυάζοντας την οικονομία, την κοινωνιολογία και τη γεωπολιτική, αντί να εγκλωβίζεται στους επικοινωνιακούς κύκλους των επόμενων εκλογών. Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη το 1996 ήταν η ζωντανή απόδειξη ενός διαφορετικού πολιτικού και πρωτοπόρου διανοούμενου, ο οποίος προτίμησε να προειδοποιήσει για την καταστροφή παρά να εξαργυρώσει την θέση του στο κόμμα. Τέλος, ας ευχηθούμε η ομιλία αυτή να προβληθεί, να γίνει ακόμη πιο γνωστή και να αναλυθεί με σχετικές πανεπιστημιακές εργασίες ως το κλασικό παράδειγμα πολιτικού λόγου της σύγχρονης Ελλάδας, που δικαιώθηκε απόλυτα από την ίδια την ιστορία….
Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη
Εὐχαριστοῦμε Κατερίνα πού στήν σκοτεινή ἐποχή τήν ὁποῖα διανύουμε, ῥίχνεις δημιουργικό φῶς μιᾶς ἄλλης Ἑλλάδας ὅταν ὑπῇρχαν ἀκόμα ὄνειρα καί αἰσθήματα, μᾶς θυμίζεις τήν ἀξία τοῦ χαμόγελου,
+Ἀπο.
Η ιστορική μνήμη έχει την τάση να επιστρέφει και να εκδικείται αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να τη διαγράψουν με απειλές και εκβιασμούς.Το διπλωματικό και πολιτικό σκηνικό στη Μέση Ανατολή δονείται συθέμελα, καθώς το κράτος του Ισραήλ ετοιμάζεται να καταφέρει ένα καίριο, συντριπτικό πλήγμα στην καρδιά της τουρκικής προπαγάνδας. Ο υπουργός Εξωτερικών, Γκίντεον Σάαρ, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την Άγκυρα, ανακοινώνοντας την πρόθεσή του να φέρει προς επίσημη αναγνώριση στην Κνεσέτ τη Γενοκτονία των Αρμενίων.
Πρόκειται για μια κίνηση-ματ. Ο επικεφαλής της ισραηλινής διπλωματίας δεν μάσησε τα λόγια του, κάνοντας λόγο για ένα «ηθικό και ιστορικό καθήκον» απέναντι σε ένα έγκλημα που διέπραξε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στα τελευταία της χρόνια. Για δεκαετίες, η Τουρκία χρησιμοποιούσε το ειδικό γεωπολιτικό της βάρος για να εκφοβίσει όποιο κράτος τολμούσε να ψελλίσει τη λέξη «γενοκτονία». Αυτή η ασυλία φαίνεται πως λαμβάνει οριστικό τέλος.
Το αφήγημα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που προσπαθεί να πουλήσει διεθνώς το προφίλ του δίκαιου ηγέτη και του προστάτη των καταπιεσμένων, καταρρέει μπροστά στην ιστορική πραγματικότητα. Η Γενοκτονία των Αρμενίων είναι η πιο σκοτεινή, ματωμένη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας, ένας συστηματικός αποκεφαλισμός των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Το τουρκικό κράτος θεμελιώθηκε πάνω στις σφαγές, τις πορείες θανάτου και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ψυχών, Αρμενίων, Ποντίων και Μικρασιατών.
Η δήλωση του Γκίντεον Σάαρ ότι πρέπει «να καταδικάσουμε με σαφήνεια κάθε άρνηση, υποβάθμιση ή διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας», αγγίζει τον πυρήνα της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας. Όσο κι αν το ισλαμικό κατεστημένο της Άγκυρας προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, τα γεγονότα είναι αμείλικτα. Η σφαγή των χριστιανών δεν παραγράφεται, όσο κι αν προσπαθούν να τη θάψουν κάτω από γεωστρατηγικά παζάρια.
Το Ισραήλ αποφάσισε να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια της Τουρκίας, επιλέγοντας το πιο ευαίσθητο νεύρο της. Σε μια περίοδο που η Άγκυρα εξάγει επιθετικότητα, στήνει προβοκάτσιες στην Ανατολική Μεσόγειο και υποθάλπει τον ακραίο ισλαμισμό, η υπενθύμιση του γενοκτονικού της παρελθόντος την απομονώνει διεθνώς.
Η αλήθεια είναι το ισχυρότερο όπλο απέναντι σε ένα κράτος-ταραχοποιό που θεωρεί την ύβριση και τον εκβιασμό ως μόνιμα εργαλεία εξωτερικής πολιτικής. Όταν οι θεσμοί των άλλων κρατών αρχίζουν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους, το νεοοθωμανικό οικοδόμημα δείχνει την πραγματική, σαθρή του εικόνα.
Για χρόνια ο λαγοκέφαλος θεωρούνταν ένας σχεδόν ανίκητος εισβολέας στις ελληνικές θάλασσες. Το τοξικό ψάρι που έφτασε στη Μεσόγειο από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της Διώρυγας του Σουέζ εξαπλώθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα, προκαλώντας ζημιές στα αλιευτικά εργαλεία, μειώνοντας πληθυσμούς ψαριών και δημιουργώντας ανησυχία ακόμη και για τη δημόσια υγεία λόγω της ισχυρής νευροτοξίνης που περιέχει σε περίπτωση που καταναλωθεί.
Κι όμως, η φύση φαίνεται πως έχει τρόπο να αντιδράσει.
Επιστημονικές έρευνες των τελευταίων ετών αποκάλυψαν ότι η θαλάσσια χελώνα καρέτα-καρέτα, ένα από τα πλέον προστατευόμενα είδη της Μεσογείου, τρέφεται με λαγοκέφαλους. Το εύρημα προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους επιστήμονες, καθώς ο λαγοκέφαλος διαθέτει δύο ισχυρούς μηχανισμούς άμυνας: φουσκώνει το σώμα του όταν απειλείται και περιέχει την εξαιρετικά επικίνδυνη τετροδοτοξίνη.
Παρά τα εμπόδια αυτά, οι καρέτα-καρέτα φαίνεται ότι μπορούν να τον καταναλώσουν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα.
Ο λαγοκέφαλος (Lagocephalus sceleratus) θεωρείται ένα από τα πιο επιθετικά είδη που έχουν εισβάλει στις ελληνικές θάλασσες.
Ο λαγοκέφαλος (Lagocephalus sceleratus) εμφανίστηκε στη Μεσόγειο στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και σήμερα συναντάται σχεδόν σε όλες τις ελληνικές θάλασσες. Το μήκος του μπορεί να ξεπεράσει το ένα μέτρο, ενώ τα χαρακτηριστικά δόντια του λειτουργούν σαν κοφτερές πένσες που σπάνε όστρακα, καβούρια αλλά και αλιευτικά δίχτυα.
Οι ψαράδες τον θεωρούν έναν από τους σημαντικότερους εχθρούς τους. Σε πολλές περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου καταστρέφει αλιεύματα πριν ακόμη ανασυρθούν τα δίχτυα, ενώ η παρουσία του έχει επηρεάσει την ισορροπία πολλών θαλάσσιων οικοσυστημάτων.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι ότι απειλεί θαλάσσια είδη που έχουν επιβιώσει επί χιλιάδες χρόνια στη μεσόγειο θάλασσα. Οι ισορροπίες ανατρέπονται δραματικά γρήγορα.
Η καρέτα-καρέτα (Caretta caretta) είναι γνωστή για τα πανίσχυρα σαγόνια της. Η διατροφή της περιλαμβάνει καβούρια, αχινούς, δίθυρα μαλάκια και άλλους οργανισμούς με σκληρό κέλυφος.
Όταν οι επιστήμονες εξέτασαν το περιεχόμενο στομαχιών νεκρών χελωνών που είχαν ξεβραστεί στις ακτές της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου, εντόπισαν υπολείμματα λαγοκέφαλων, ακόμη και μεγάλων.
Το εύρημα αποτέλεσε την πρώτη σαφή απόδειξη ότι οι χελώνες όχι μόνο επιτίθενται στους λαγοκέφαλους αλλά τους καταναλώνουν συστηματικά.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η καρέτα-καρέτα διαθέτει φυσική ανθεκτικότητα στις τοξίνες ή μηχανισμούς που της επιτρέπουν να διαχειρίζεται τις ποσότητες τετροδοτοξίνης που προσλαμβάνει. Το ζήτημα εξακολουθεί να μελετάται, ωστόσο η οικολογική σημασία της ανακάλυψης είναι μεγάλη.
Οι ισχυρές γνάθοι της καρέτα-καρέτα της επιτρέπουν να συνθλίβει σκληρά κελύφη αλλά και να αντιμετωπίζει τον λαγοκέφαλο.
Η Ελλάδα φιλοξενεί μερικούς από τους σημαντικότερους πληθυσμούς καρέτα-καρέτα στη Μεσόγειο. Οι παραλίες ωοτοκίας της Ζακύνθου, του Κυπαρισσιακού Κόλπου, της Κρήτης και της Πελοποννήσου αποτελούν κρίσιμα καταφύγια για το είδος.
Η προστασία αυτών των περιοχών είχε μέχρι σήμερα ως βασικό στόχο τη διάσωση ενός απειλούμενου ζώου. Τα νέα επιστημονικά δεδομένα προσθέτουν μία ακόμη διάσταση: η διατήρηση των πληθυσμών της καρέτα-καρέτα ίσως βοηθά και στον φυσικό έλεγχο ενός από τα πιο προβληματικά ξενικά είδη της Μεσογείου.
Με άλλα λόγια, η χελώνα που προστατεύεται εδώ και δεκαετίες από περιβαλλοντικές οργανώσεις και κρατικούς φορείς μπορεί να λειτουργεί ταυτόχρονα και ως φυσικός σύμμαχος των ελληνικών θαλασσών.
Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η καρέτα-καρέτα δεν πρόκειται από μόνη της να εξαλείψει τον λαγοκέφαλο. Οι πληθυσμοί του εισβολέα, είναι ήδη τεράστιοι και η αναπαραγωγή του ιδιαίτερα γρήγορη. Γεννά 780 αυγά ανα γραμμάριο του βάρους του. Αυτό σημαίνει ότι γεννά εκατομμύρια αυγά εκ των οποίων επιβιώνει ένα μεγάλο ποσοστό καθώς οι γόνοι του λαγοκέφαλου, είναι τροφή για τις ζαργάνες, τους λούτσους, τις παλαμίδες και τα μαγιάτικα. Γι αυτό και τα κράτη επιδοτούν τους ψαράδες, να πιάνουν λαγοκέφαλους, κυρίως την περίοδο της αναπαραγωγής.
Ωστόσο, η ανακάλυψη ότι ένας φυσικός θηρευτής έχει ήδη προσαρμοστεί και αξιοποιεί τον λαγοκέφαλο ως τροφή αποτελεί μία από τις πιο αισιόδοξες ειδήσεις για το θαλάσσιο περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου.
Ίσως τελικά ο πραγματικός φρουρός των ελληνικών θαλασσών να μην είναι κάποιο μεγάλο αρπακτικό ψάρι, αλλά μια θαλάσσια χελώνα που εδώ και εκατομμύρια χρόνια διασχίζει αθόρυβα το Αιγαίο και το Ιόνιο.
Του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Στεφόπουλου εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας
Μετά από μακρό χρονικό διάστημα αποχής ή υποτονικής παρουσίας στο χώρο της ποιμαντικής κατά των αιρέσεων λόγω της ασθενείας και πρόσφατα της κοιμήσεως του εκλεκτού εν Χριστώ αδελφού και στυλοβάτη της ενοριακής μας ιστοσελίδας (entaksis.gr), μακαριστού Κωνσταντίνου Ναυπλιώτη, συνεχίζουμε την προσπάθειά μας.
Με τη χάρη του Χριστού μας, τις πρεσβείες των Αγίων Αρχαγγέλων και την ευλογία και τις πατρικές ευχές του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Χαλκίδος κ.κ. Χρυσοστόμου αλλά και με πλήρη συναίσθηση ότι το έργο του μακαριστού δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να συνεχιστεί και να αντιγραφεί, θα προσπαθήσουμε , τιμώντας τη μνήμη του, να ανταποκριθούμε κατά το δυνατό στις απαιτήσεις των καιρών μας.
Αρχή κάνουμε με το παρόν κείμενο το οποίο και αφιερώνουμε στον μακαριστό Κωνσταντίνο Ναυπλιώτη.
Από καιρό παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στο χώρο των διαφόρων χριστιανικών ομολογιών και ιδίως των προτεσταντικών – μελών ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ). Πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το Γραφείο Αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς σχετικό άρθρο το οποίο αποτέλεσε το έναυσμα γιά μιά ακόμη σύντομη έρευνα που , βεβαίως, επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της αντιαιρετικής ομάδας στον Πειραιά.
Συγκεκριμένα, στο μπλόγκ aktines (16/6/2026) και σύμφωνα με το παραπάνω γραφείο της Ι. Μ. Πειραιώς, η δυτική χριστιανοσύνη και ειδικά η Παπική “Εκκλησία” πάσχει από τα συμπτώματα της πλήρους εκκοσμίκευσης. Αντιμετωπίζουν έντονα φαινόμενα όπως οικονομική συρρίκνωση , αδυναμία συντήρησης κτιριακών εγκαταστάσεων, πωλήσεις αιθουσών και μετατροπή τους σε “άλλες” χρήσεις, έλλειψη παστόρων και “κληρικών”.
Αναφέρει, μάλιστα, ως παράδειγμα τις πρόσφατες εκδηλώσεις “Γερμανικές Καθολικές Ημέρες στο Βίρτσμπουργκ” όπου κυριάρχησαν συζητήσεις σχετικά με την woke ατζέντα, την κλιματική κρίση , την “απειλούμενη” δημοκρατία, τις έμφυλες ταυτότητες , το φαινόμενο των queer, των πολύχρωμων “οικογενειών” ως “νέων μορφών οικογενειακής συγκρότησης που αποκλίνουν απόλυτα από την παραδοσιακή χριστιανική αντίληψη περί γάμου και οικογένειας”. Τέλος, ως μη όφειλαν, παρουσίασαν την Αγία Γραφή ως “βιβλίο ενδυνάμωσης για queer άτομα”!
Η κατάσταση , όμως, δεν είναι καλύτερη και σε προτεσταντικές ομολογίες της Δύσης, μέλη ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.
Καθώς διαβάζουμε σε άρθρα του christianpost.com (22/4/2026 by Jon Brown) εξελέγη μέλος του Κογκρέσσου στις ΗΠΑ το πρώτο τρανς μέλος του.
Ο Τιμ McBride , ως Sarah McBride πλέον , δηλώνει “Πρεσβυτεριανός πρεσβύτερος” και χειροτονημένη από την “Εκκλησία” Universal Life , η οποία προσφέρει “χειροτονίες” στους ενδιαφερόμενους μέσω ταχυδρομείου!!!
Μάλιστα, ο πρώην Tim δήλωσε πως “είμαι χειροτονημένη αλλά μπορώ επίσης να τελέσω τη “Θεία Κοινωνία” “.
Ο McBride έλαβε, σύμφωνα με την ιστοσελίδα , θερμή αναγνώριση από την επίσημη Πρεσβυτεριανή “Εκκλησία” των ΗΠΑ (PC) που συμμετέχει ως Προτεσταντική Μεταρρυθμισμένη στο ΠΣΕ – και αναγνωρίζει τον γάμο των ομοφυλόφιλων (2015) και την χειροτονία των ΛΟΑΤΚΙ+ (2011).
Μιά ακόμη ένδειξη της ηθικής κατάπτωσης της δυτικής χριστιανοσύνης αποτελεί και ο νεοφανής όρος Affirming Churches.
Γίνεται, δηλαδή, εσκεμμένα διαχωρισμός μεταξύ “Εκκλησιών” συμπεριληπτικών και μή όσον αφορά στην αντιμετώπιση των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.
Έτσι, κάποιες χριστιανικές κοινότητες ως “Affirmative churches” , παρέχουν πλήρη ισότητα , αποδοχή και υποστήριξη που φτάνει μέχρι και τη “χειροτονία” ιερέων και παστόρων ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, όπως γιά παράδειγμα οι :
United Church of Canada
United Church of Christ
Ευαγγελική Λουθηρανική
που αποτελούν και ιδρυτικά μέλη του ΠΣΕ.
Όσο κι αν υπερασπίζονται , όμως, την νεοφανή “συμπερίληψη” και τα δικαιώματα, στην πραγματικότητα αδυνατούν να δώσουν νόημα ζωής σε χιλιάδες ανθρώπους που τις εγκαταλείπουν ψάχνοντας τελικά κάτι άλλο.
Απόδειξη αυτής της τάσης εγκατάλειψης των ευκτηρίων οίκων τους βρίσκει κανείς με μιά σύντομη έρευνα στο google, με τη βοήθεια της ΑΙ.
Συγκεκριμένα, προσπαθώντας να επιβεβαιώσουμε τα παραπάνω, πληροφορούμαστε ότι όντως στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ανθούν οι αγοραπωλησίες ναών, παρεκκλησίων και μοναστηριών του Παπισμού και Προτεσταντισμού .
Πωλούνται λόγω έλλειψης κληρικών, υψηλού κόστους συντήρησης των κτιρίων και κυρίως λόγω ραγδαίας μείωσης του εκκλησιάσματος , ναοί και μοναστήρια αφού πρώτα υποστούν τη διαδικασία της “αποϊεροποίησης” σε ιδιώτες που τους μετατρέπουν σε ιδιωτικές πολυτελείς κατοικίες, πολιτιστικά κέντρα, μπουτίκ, ξενοδοχεία, γραφεία, καφετέριες, κλπ.
Στη Γαλλία ως το 2030 το 10% των κτιρίων αυτών αναμένεται να έχει πωληθεί.
Στη Γερμανία 611 παπικές “εκκλησίες” έκλεισαν.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο δεκάδες ακίνητα των Αγγλικανών πωλούνται ετησίως.
Ανάλογα προβλήματα δε παρουσιάζονται και σε άλλες χώρες.
Στον αντίποδα όλης αυτής της παρακμής ανθεί και ολοένα και πιό πολύ ανδρώνεται ,ειδικά στις ΗΠΑ , ένα νέο κύμα μεταστροφών στην Ορθοδοξία, κυρίως από τον κατακερματισμένο και χρεωκοπημένο από κάθε άποψη Προτεσταντισμό, γνωστό ως “orthobros”.
Δηλαδή “orthodox brothers”.
Πιο συχνά αφορά σε νεαρούς άντρες που αναζητούν το όντως διαφορετικό. Όπου διαφορετικότητα εννοείται η μη ταύτιση με την κενότητα, τον μηδενισμό, την σχετικοποίηση των χριστιανικών αξιών, την προσαρμογή των αληθειών και αιωνόβιων εκκλησιαστικών παραδόσεων σε νέα ,επιβληθέντα άνευ αποχρώντος λόγου και ανάγκης, κοινωνικά δεδομένα.
Με άλλα λόγια κουράστηκαν οι νέοι αυτοί με την υποκουλτούρα της woke
ατζέντας , την συμπερίληψη και τα μονόπλευρα και ποτέ αμφίδρομα ανθρώπινα
δικαιώματα.
Οι άνθρωποι αυτοί έλκονται , όπως φαίνεται , από την σταθερότητα της πίστης,
την ολοκληρωμένη αλήθεια και εγκυρότητα των δογμάτων, τον βυζαντινό χαρακτήρα
της λατρείας, την ασκητική ησυχαστική πατερική παράδοση.
Από την ιστοσελίδα orthodoxostypos.gr (5/12/2024) επιλέγουμε ένα σημαντικό στοιχείο πρόσφατης έρευνας. Στις ορθόδοξες ενορίες των ΗΠΑ σημειώθηκε αύξηση 78% των προσηλύτων με την συντριπτική πλειοψηφία νέων ανδρών.
Σε άλλο άρθρο που αναδημοσιεύσαμε λόγος έγινε γιά μιά άλλη περιοχή της γης, την μουσουλμανική Τουρκία όπου ένας Τούρκος και δεν είναι ο μόνος, βρήκε την αλήθεια στην Ορθοδοξία και βαπτίσθηκε .(ΕΔΩ) Ποιός ξέρει πόσοι άλλοι άνθρωποι από όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη της υφηλίου θέλγονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Την μόνη αληθινή Εκκλησία.
Μιά Εκκλησία που παρα τα λάθη, τις αδυναμίες και ελλείψεις των μελών της, των μελών του Σώματος του Χριστού , συνεχίζει να λάμπει ως άλλος φάρος και να δείχνει προς τη μόνη σωτήριο κατεύθυνση.
«Καταβαίνοντες εἰς λάκκον» «Ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος» Ο σκοτεινός ψαλμός και η λαμπρή ανατροπή
Επιστολή 125 προς Επίσκοπο Ιέρακα~
