Άγιος Σωφρόνιος_ Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ανοίξτε την καρδιά σας, για να χαράξει εκεί το Άγιο Πνεύμα την εικόνα του Χριστού. Τότε θα γίνετε σιγά-σιγά ικανοί να έχετε μέσα σας τη χαρά και το πένθος, το θάνατο και την ανάσταση.

Μην παραλείπετε να παρακαλείτε κάθε μέρα τον Θεό να σας δίνει το Άγιο Πνεύμα, τη χάρη, για να εκπληρώνετε και να αφομοιώνετε τις εντολές του Χριστού, μέχρις ότου γίνουν δεύτερη φύση σας.

Όταν ο νους μας είναι εξ ολοκλήρου στραμμένος προς τον Θεό, παύουν όλα τα ερωτήματα. 

 

Δεν υπάρχει πια παρά ένα ερώτημα: Πώς να αποκτήσουμε το Πνεύμα μέσα μας και να το φυλάξουμε.

Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ήχος α΄

 Κοινωνικὸν της Πεντηκοστής Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ήχος α΄εκ του κε Ιωάννου Κλαδά Λαμπαδαρίου (ιδ΄αιών)

Είτε είσαι μπολιασμένος είτε δεν είσαι βοήθησε και ΣΥ ! Η σιωπή γύρω από τις σοβαρές επιπτώσεις των σκευασμάτων δεν προστατεύει κανέναν!

  

ΕΔΩ

Αγιον Όρος ,Ι.Μ.Σιμωνόπετρας ,τα νεα του κοιμητηρίου

 

30/5-1/6/26 Προσκύνημα στην Σιμωνοπετρα 1ον Τα νεα του κοιμητηρίου. Δεν προστεθηκε ουδεις καινουργιος ενοικος. Απεναντίας εγινε εκταφη των λειψάνων του πατρος Σεραπίωνα και πατρος Στεφάνου. Τα λειψανα εκτιθενται 2-3 μερες στον ηλιο πριν τα βαλουν στο οστεοφυλακιο.

 

Μαρία Καρυστιανού: Αυτά θα ήθελα να ρωτήσω τον Κυριάκο Μητσοτάκη

ΠΝΟΗ ΟΡΜΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΛΟΓΕΣ, ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΚΑΙ ΣΥΣΣΕΙΣΜΟΣ

 

 Ιερομόναχος  Ζαχαρίας του έσσεξ

Στήν Παλαιά, ὅπως καί στήν Καινή Διαθήκη, ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνοδεύεται ἀπό ὁρατή καί αἰσθητή ἐκδήλωση. Τήν ἡμέρα ἐκείνη, ὅπως περιγράφει τό βιβλίο τῶν Πράξεων, τό Ἅγιο Πνεῦμα ἦλθε ὡς «πνοή βιαῖα». Μετά ἀπό τόν ἰσχυρό καί ὁρμητικό αὐτό ἄνεμο, «διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεί πυρός» κάθισαν σέ κάθε ἕναν ἀπό τούς μαθητές, προδηλώνοντας τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα τους (Πράξ. 2, 2). Τά σημεῖα αὐτά εἶχαν προτυπωθεῖ στήν Παλαιά Διαθήκη. Ὁ προφήτης Ἠλίας, πληγωμένος ἀπό βαθειά λύπη γιά τήν ἀποστασία τοῦ Ἰσραήλ, εἶχε ἀποσυρθεῖ σέ σπήλαιο καί θρηνοῦσε πικρά ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ὁ Κύριος τοῦ ὑπέδειξε νά ἀνεβεῖ στήν κορυφή τοῦ ὅρους, ὅπου τοῦ ἀποκάλυψε τήν παρουσία Του. Πρῶτα φύσηξε ἰσχυρός ἄνεμος πού συνέτριβε τά βράχια, ἔπειτα ἀκολούθησε συσσεισμός καί στή συνέχεια πῦρ· ἀλλά ὁ Θεός δέν ἔκανε ἀκόμη τήν ἐμφάνισή Του. Τότε ἦλθε σάν λεπτή αὔρα, ἡ γαλήνια, ἁπαλή φωνή τοῦ Θεοῦ (Γ΄ Βασ. 19, 11-12).

Ὥστε τήν παρουσία τοῦ Ἴδιου τοῦ Θεοῦ προαναγγέλλει τό σημεῖο πού προηγεῖται αὐτῆς· ὁρμητικός ἄνεμος, ἰσχυρός σεισμός καί φωτιά. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ ὁδός τοῦ Κυρίου πρέπει νά προετοιμασθεῖ καί νά διασαφηνισθεῖ, γιά νά μπορέσουμε ἐμεῖς πού εἴμαστε σάρκες νά ἀντιληφθοῦμε καί νά ἀναγνωρίσουμε τήν ταπεινή καί φωτεινή παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μέ τήν ἔλευσή Του, νά μεταποιηθοῦμε σέ πνευματικές ὑπάρξεις.

Στό Εὐαγγέλιο ἡ ὁδός τοῦ Κυρίου προπαρασκευάζεται συχνά μέ «σκληρούς λόγους». Γιά παράδειγμα, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής ἀποκαλοῦσε τά τέκνα τῶν Ἑβραίων «γεννήματα ἐχιδνῶν» (Λουκ. 3, 7). Ἡ φράση αὐτή ἑρμηνευόταν ἀπό τόν Γέροντα Σωφρόνιο ὡς ἑξῆς: Μέ τόν βαρύ αὐτό χαρακτηρισμό ὁ Τίμιος Πρόδρομος παρηγοροῦσε (Λουκ. 3, 18) τόν λαό μέσα ἀπό τή συντριβή πού τοῦ προξενοῦσε. Ἡ συντριβή ταπεινώνει τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, καί ἡ ταπείνωση τήν διευρύνει, ὥστε νά μπορεῖ νά δεχθεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, τή χάρη τοῦ Παρακλήτου, πού εἶναι καί ἡ μόνη ἀληθινή παρηγοριά.

Ὅλοι οἱ σκληροί λόγοι, τότε, μποροῦν νά ἐννοηθοῦν μέσω τῶν λόγων τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με, εἰ μή ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;» (Β’ Κορ. 2,2) Μέ τόν ἴδιο τρόπο, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ὁ Ἀπόστολος φέρνει τά πνευματικά του τέκνα σέ συντριβή, προκαλώντας μέσα τους τή συναίσθηση ὅτι ἡ ζωή τους δέν εἶναι, ὅπως θά ὄφειλε. Τούς ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση, καί, μέ τή βοήθειά της, στή χάρη. Γιατί ὁ Θεός «ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν» (Ἰακ. 4, 6· Α’ Πετρ. 5,΄5). Στή συνέχεια, ὄπως λέγεται στήν πρώτη εὐχή τῆς χειροτονίας πρεσβυτέρου, ἀκολουθεῖ «ἡ θεία χάρις, ἡ πάντοτε τά ἀσθενῆ θεραπεύουσα καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα».

Στή ζωή τοῦ χριστιανοῦ ἕνας σκληρός λόγος ἰσοδυναμεῖ μέ τή «βιαῖα πνοή». Ἐκδιηγεῖται τά θαυμάσια τοῦ Θεοῦ καί προξενεῖ στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου βαθειά μεταμέλεια. Ἡ συντριβή αὐτή εἶναι ὁ πρόδρομος τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διαλύει τόν ὄγκο τῆς ρυπαρότητας πού σκεπάζει τήν καρδιά. Συντρίβει τούς λίθους τῆς σκληρότητας τοῦ ἔσω ἀνθρώπου καί τόν βοηθᾶ νά ἀνακαλύψει τή «βαθειά καρδιά» του. Ὥστε ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ὑποβάλλεται σέ τέτοιες δοκιμασίες, ὑφίσταται τόν ἀρχέγονο «συσσεισμό», πού εἶναι ὅμως ἀπαραίτητος, γιά νά τόν διδάξει ὅτι μόνο ἕνα πράγμα τοῦ χρειάζεται: ἡ ἀνακάλυψη τῆς καρδιᾶς του.

Ὁ μέγας προφήτης Ἠσαΐας ἐπισημαίνει ὅτι ὁ πόνος προηγεῖται τῆς ἐλεύσεως τοῦ Πνεύματος τῆς σωτηρίας· ὅτι τό Πνεῦμα συλλαμβάνεται πρῶτα μέσα στό φόβο καί στήν ὀδύνη τῆς καρδιᾶς (Ἤσ. 13, Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μᾶς χρειάζεται συντριβή, μᾶς χρειάζεται φόβος, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό πόνο. Ὅλα αὐτά μᾶς προετοιμάζουν γιά τή νέα ζωή, ὡσότου μία ἔκρηξη, μία βαθειά τομή διανοίξει τήν καρδιά. Τότε πραγματοποιεῖται νέα γέννηση, καί ὁ ἄνθρωπος, πού μεταρσιώνεται πνευματικά, παραδίδεται στά χέρια τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ὅπως ἰσχυριζόταν ὁ Γέροντας Σωφρόνιος, ἄν ἐγκαρτερήσουμε στόν πόνο καί τή συντριβή, ἡ καρδιά μας θά μεταμορφωθεῖ κάποια ἡμέρα σέ φωτεινό κέντρο πνευματικῆς εὐαισθησίας.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπιβεβαιώνει ἐπίσης ὅτι ἡ συντριβή τῆς καρδιᾶς πού ἀληθινά μετανοεῖ θά ἀνοίξει στά βάθη της τήν ὁδό πρός τούς ἀλάλητους στεναγμούς τοῦ Πνεύματος, καθώς θά βοᾶ, «ἀββᾶ, ὁ Πατήρ» (Γαλ. 4, 6· Ρωμ. 8, 21-26). Ἐπιπλέον θά ἐπισφραγισθεῖ ἡ υἱοθεσία μας ὡς ἐλεύθερων τέκνων τοῦ Θεοῦ, κάτω ἀπό τή χάρη τοῦ νόμου τοῦ Πνεύματος. Ἄρα, εἶναι ἀναγκαῖο νά ὑποφέρουμε μέ καρτερία τόν πόνο, τήν «περιτομή τῆς καρδίας» (Ρωμ. 2, 29). Ἄλλωστε αὐτό σημαίνει νά βαστάσουμε τά στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὅπως τό θέτει ἀλλοῦ ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Γαλ. 6, 17). Ἄς τά ὑπομείνουμε ὅλα ἀδιαμαρτύρητα, ὥσπου νά γεννηθεῖ μέσα μας τό Πνεῦμα τῆς σωτηρίας, καί ἡ ὀδύνη μας νά μετουσιωθεῖ στήν ὁλοφώτεινη χάρη τῆς υἱοθεσίας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

Ένας μικρός ερωδιός που καταγράφηκε στο Νταγκεστάν της Ρωσίας εντυπωσίασε με τον ασυνήθιστο τρόπο άμυνάς του.

Όταν αισθάνεται κίνδυνο ή παρακολουθεί τη λεία του, τεντώνει απότομα τον λαιμό και μένει απολύτως ακίνητος, μιμούμενος καλάμι ή κλαδί ώστε να περνά απαρατήρητος στο φυσικό περιβάλλον.

Kalinitta: Το τραγούδι των Ελλήνων της Ιταλίας στη διάλεκτο Γκρίκο είναι ωδή στην δύναμη της Ελληνικής γλώσσας

Κυριολεκτικά μεταφράζεται σε “Ένα πρόσωπο, ένας αγώνας” και με την Ελληνική παραλλαγή του να είναι “Mia fatsa, mia rata”, (μια φάτσα και ράτσα). Αυτή η όμορφη ιταλική φράση ενσωματώνει την πραγματικότητα των αιώνων της ιστορίας και των πολιτιστικών δεσμών που Έλληνες και Ιταλοί μοιράστηκαν μαζί.

Η φράση επικεντρώνεται στο γεγονός ότι πολλοί Ιταλοί και Έλληνες μοιάζουν τόσο πολύ, ότι είναι αυτονόητη απόδειξη ότι αυτοί οι δύο λαοί ανήκουν στην ίδια εθνοτική ομάδα.

 

Αν και κάπως υπερβολικό, αυτό δεν είναι εντελώς λάθος.

Σύγχρονη έρευνα DNA έδειξε ότι πολλοί άνθρωποι που ζουν τώρα στη νότια Ιταλία μοιράζονται σχεδόν πανομοιότυπες γενετικές πληροφορίες με την πλειονότητα των ανθρώπων που ζουν σήμερα στη μητροπολιτική Ελλάδα.

Και πώς δεν θα μπορούσε να είναι αλήθεια, καθώς το κύμα των Ελλήνων σε όλη την ιστορία έχει ταξιδέψει, ζήσει και ευημερήσει στις περιοχές της νότιας Ιταλίας, και ειδικότερα στη Σικελία.

Η ιστορία της ελληνικής παρουσίας στην Ιταλία, και κατά συνέπεια η αρχή των καταγεγραμμένων σχέσεων μεταξύ των δύο λαών, ξεκίνησε μεταξύ του -8ου και του -7ου αιώνα, όταν Έλληνες από όλη την μητροπολιτική ελληνική περιοχή και την Μικρά Ασία ξεκίνησαν τα ταξίδια τους στο άγνωστο, σε αυτό που τελικά έγινε ο Ελληνικός αποικισμός της Αρχαιότητας.

Πολλές περιοχές σε όλη την ανατολική ακτή της χερσονήσου της Ιταλίας, καθώς και σχεδόν το σύνολο της νότιας άκρης της, συμπεριλαμβανομένης της πλειονότητας του νησιού της Σικελίας, κατοικήθηκαν σταδιακά από ελληνικούς πληθυσμούς, οι οποίοι δημιούργησαν τις πόλεις τους και ενεργοποίησαν τεράστιες περιοχές αυτού που είναι τώρα Ιταλική πατρίδα.

Κατά τη διάρκεια των χρόνων της Αρχαιότητας, και μέχρι την πτώση της Ανατολικής Ρωμαίικης (βυζαντινής) αυτοκρατορίας  στη νότια Ιταλία γύρω στον 11ο αιώνα, το νότιο τμήμα της χερσονήσου ήταν πάντα κατά κύριο λόγο ελληνικό μέρος – τόσο πολιτιστικά όσο και γλωσσικά.

Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν μια άλλη φράση που έχει ακόμη επιβιώσει μέχρι σήμερα, για να περιγράψουν αυτό που θεώρησαν ως μια δεύτερη Ελλάδα που ιδρύθηκε στις αυλές τους: «Magna Graecia».

Ξεκινώντας η παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 11ο αιώνα και με την κορύφωση της με τη σκοτεινή ημέρα – για τον Ελληνισμό – της πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, πλήθος Ελλήνων έφυγαν ξανά από τα σπίτια τους και βρήκαν ασφαλές καταφύγιο στην Ιταλία.

Αποτελούμενοι από κυρίως πλούσιους και μορφωμένους ανθρώπους, αλλά και μερικές οικογένειες εργατικής τάξης, έφυγαν από την Ελλάδα για να ζήσουν στη βόρεια και νότια Ιταλία.

Ακόμη και η μεγάλη πόλη της Βενετίας, για παράδειγμα, έγινε ένας νέος Ελληνικός κόμβος, όπου μελετητές, αρχιτέκτονες, πολιτικοί, καλλιτέχνες και φιλόσοφοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αναβίωση των Αρχαίων Ελληνικών και Ρωμαϊκών πνευματικών επιστημών και παραδόσεων, οδηγώντας στην άνθηση της Αναγέννησης.

Η νότια Ιταλία κατάφερε κάπως να διατηρήσει τον μοναδικό, διακριτικό ελληνικό της χαρακτήρα, παρά τους αιώνες της πολιτικής και θρησκευτικής αναταραχής στην περιοχή.

Χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς καμία υποστήριξη από το επίσημο ελληνικό κράτος, κατά κάποιον τρόπο μπόρεσαν να διατηρήσουν τα έθιμα, τις παραδόσεις τους και τη μοναδική διάλεκτό τους: τα Γκρίκο.

Αν και αριθμούνται πολύ λίγοι σήμερα, οι άνθρωποι που αποκαλούνται «Griko» ζουν ακόμα σε περιοχές της Νότιας Ιταλίας.

Ο ακριβής αριθμός τους δεν είναι ξεκάθαρος, αλλά ορισμένοι υποδηλώνουν ότι δεν μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι από 50.000 συνολικά που ανήκουν σε αυτήν την εθνική και πολιτιστική ομάδα.

Το ιταλικό κράτος έχει αναγνωρίσει τα Griko όχι μόνο ως γλωσσική μειονότητα στη χώρα, αλλά και ως εθνική ελληνική μειονότητα, παρέχοντας σε αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους μια κατάσταση για την οποία πρέπει να είναι δικαιολογημένα περήφανοι.

Σήμερα, οι Griko είναι μειωμένοι σε αριθμό, αλλά εξακολουθούν να είναι τα εντυπωσιακά, υπολείμματα ενός παρελθόντος που χρονολογείται χιλιάδες χρόνια όταν η νότια Ιταλία αποτελούσε στην πραγματικότητα μέρος της «Μεγάλης Ελλάδας», ενός τόπου Αρχαίας Ιστορίας και ομορφιάς.

Οι στίχοι

Τι εν γκλυτσέα τούση νύφτα τι εν ώρια
τζ εβώ ε πλώνω πενσέοντα σε σένα
τζ έτου μπει στη φενέστρα σου αγάπη μου
της καρδία μου σου νοίφτω τη πένα.
Ρεφρέν: Λαριό λαριό λαλέο
Λαριό λαριό λαλά
Λαριό λαριό λαλέο
Λαριό λαριό λαλά

Εβώ πάντα σε σένα πενσέω
γιατί σένα φσυχή μου γαπώ
τζιαι που πάω που σύρνω που στέω
στη καρδία μου πάντα σένα βαστώ

Καληνύφτα σε φήνω τζαι πάω
πλάγια σου τι βω πίρτα πρικό
τζιαι που πάω που σύρνω που στέω
στη καρδία μου πάντα σένα βαστώ

 

Η νεοελληνική απόδοση των στίχων

Τι γλυκιά είναι τούτη η νύχτα,
τι ωραία και γώ ξαγρυπνώ
και σε σκέφτομαι κάτω από το παραθύρι σου, αγάπη μου
της καρδιας μου σου βγάζω τον πόνο.
Λαλαλα λαλα λερο…

Εγώ σε σκέφτομαι πάντα
γιατί σένα, ψυχή μου, αγαπώ
και οπού κι αν πάω, που φεύγω, που στέκομαι
στην καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.
Λαλαλα λαλα λερο…

Καληνύχτα σε αφήνω και φεύγω
Κοιμήσου συ και εγώ πάω θλιμμένος
και όπου κι αν πάω, που φεύγω, που στέκομαι
στην καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.
Λαλαλα λαλα λερο…

ΚΩΣΤΗΣ ΜΟΣΚΩΦ: Στα όρια του Έρωτα και της Ιστορίας

Κωστής Μοσκώφ

...Αλλά έχω δημιουργήσει κι αλλού πάλι καταστάσεις τέτοιες κι αισθάνομαι δεν αισθάνομαι πολίτης του κόσμου, αισθάνομαι Έλληνας βέβαια και Ρωμιός, και μάλιστα με την ιδιαιτερότητα του Θεσσαλονικιού που είμαι, αλλά αισθάνομαι ότι αυτό που είχα στην Ελλάδα το δημιουργώ μέσα από ανθρώπινες σχέσεις και σε άλλα μέρη και το επεκτείνω. Και αυτό έχει μια ομορφιά! Δηλαδή, φτιάχνεις τη ζωή σου με μεγαλύτερη ποικιλία, με περισσότερες εκφορές. Τα ίδια πράγματα με πιο πολλές γλώσσες, με διαφορετικά ημιτόνια κάθε φορά. Θα έλεγα ότι λίγο-πολύ είμαι πεισματάρης. Ό,τι ήθελα στη ζωή μου το απέκτησα. Εκείνο βέβαια που πάντα θέλω πιο πολύ και είναι πράγμα που ίσως κανένας δεν μπορεί να τ' αποκτήσει είναι, ακόμα πιο πολλή αγάπη, ακόμα πιο πολύ έρωτα. Και να παίρνω και να δίνω. Αυτό είναι ένα αλισβερίσι, όπως ξέρεις. Δηλαδή, θέλω το Θεό τον ίδιο, να αγαπήσω το Θεό τον ίδιο - να στο πω έτσι με λόγο θρησκευτικό -και αγαπάω τους αγγέλους του. Κι όχι τον ίδιο. Δεν μου δίνεται ο ίδιος ο Θεός, μου δίνονται οι προφήτες, οι αγγέλοι του. Ε, είναι ένας πλούτος, ίσως, να αισθάνεσαι αυτήν την έλλειψη. Μπορώ να την αισθάνομαι αυτήν την έλλειψη από τη συνείδησή της. Αλλά είναι και μια φτώχεια. Δηλαδή νοιώθω ανικανοποίητος. Ικανοποιημένος για πολλά, ανικανοποίητος για όλο και περισσότερα. Πάντα υπάρχει περιθώριο, βεβαίως, να καλυφθεί. Πάντα υπάρχει περιθώριο! Και ξέρεις, μεγαλώνοντας κανένας καταλαβαίνει πιο πολύ. Μπορεί βιολογικά να γερνάει, στα 57, αν μπορείς να πεις ότι γερνάει. Ήδη, δεν είσαι βέβαια 30 χρονών, είσαι, είμαι δηλαδή, στα 57. Αλλά απ' την άλλη μεριά καταλαβαίνω πολύ περισσότερα πράγματα, έχω ζήσει πολύ περισσότερα πράγματα. Ξέρεις, έχω ζήσει πιο πολύ, και έχω εκτιμήσει τη στιγμή της αποτυχίας του ανθρώπου. Εντάξει οι στιγμές της επιτυχίας. Μιλήσαμε γι' αυτές. Και είναι έκδηλες όταν υπάρχουν. Αλλά να μάθεις να βλέπεις το μεγαλείο του ανθρώπου όταν αποτυχαίνει στην προσπάθειά του να φτιάξει τον κόσμο καλύτερο και τον εαυτό του καλύτερο, ε, νομίζω και αυτό είναι σημαντικό. Κι αυτό το 'χω μάθει μέσα από πολλά πράγματα. Είχα μεγάλους έρωτες και έχω. Αλλά κάποια στιγμή νοιώθω ότι οι έρωτες αυτοί έχουν πολύ άγρια όρια προς εμένα. Ίσως ακριβώς ζητάω τους δύσκολους έρωτες, ζητάω τις δύσκολες σχέσεις. Θα έλεγα ότι δεν υπάρχουν τα όρια του έρωτα και της ιστορίας σ' ανθρώπους που δεν το συνειδητοποιούνε και σ' ανθρώπους που συνειδητοποιούνε. Ίσως εγώ το έχω συνειδητοποιήσει ότι είναι άγρια αυτά τα όρια.

Το ταξίδι μετράει βεβαίως. Η ιστορία μας και η ζωή μας όλη συμπυκνώνεται πάνω σ' αυτό το έπος της Οδύσσειας. Έτσι δεν είναι; Είναι αυτό το ταξίδι για το οποίο λέει κι ο Καβάφης αρκετά χρόνια μετά από τον Όμηρο. Αυτό μετράει. Δηλαδή είμαι πεισματάρης, επαναλαμβάνω πάλι και πάλι. Κι όταν βάλω κάποιο στόχο θα τον πετύχω, ή τουλάχιστον θα φάω το κεφάλι μου, θα προσπαθήσω όμως να τον πετύχω...
Ξέρεις, έχω γνωρίσει τελευταία περιπτώσεις ανθρώπων με μεγάλα προβλήματα, οι οποίοι πήγανε σε γιατρούς, πήγαν από δω, πήγαν από κει, γιατρεύτηκαν λέγεται ψυχικά, αλλά δεν νομίζω ότι αυτή η γιατρειά είναι μια πραγματική γιατρειά. Χρειάζεται αυτή η ανάγκη του να φτιάξεις κάτι άλλο, έστω κι αν αυτή η ανάγκη σε κάνει όχι ευτυχισμένο αλλά δυστυχισμένο. Γιατί μια ευτυχία αλλιώτικη είναι μια ευτυχία του ύπνου και της ανυπαρξίας, ενώ το άλλο είναι η ύπαρξη με τις δυσκολίες της, τις στιγμές αυτές που η παράδοσή μας ονομάζει πολύ ωραία "σταυραναστάσιμες", με το σταυρό της κάθε μέρας και την Ανάσταση, που είναι μία βέβαια μέρα της εβδομάδας ή μία μέρα του χρόνου, η Λαμπρή του Πάσχα, αλλά είναι η καθοριστική μέρα, είναι το κέντρο του κόσμου. Αυτό κάπου βρίσκεται και στην αρχαία τραγωδία. Αλλά ακόμα πιο πολύ βρίσκεται στην καινούρια τραγωδία που είναι η Ορθοδοξία μας. Κατά κάποιον τρόπο είναι κι αυτή μια τραγωδία. Επικαθορίζονται όλα από τη στιγμή της νίκης του ανθρώπου. Και γι' αυτήν πολεμάμε, αλλά και για την άλλη μεριά. Και για να κατανοήσουμε το μεγαλείο της μη νίκης. Της αποτυχίας μας. Όταν δεν είναι δυνατή η επιτυχία.
Από το βιβλίο Στα Όρια του Έρωτα και της Ιστορίας (Ιανός 1997)

Ο Άγιος Πορφύριος για την Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή

 

Την Πεντηκοστή εξεχύθη η χάρις του Θεού όχι μόνο στους αποστόλους, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο που βρισκόταν γύρω τους. Επηρέασε πιστούς και απίστους. Πώς το λένε οι Πράξεις;…

Ενώ ο Απόστολος Πέτρος μιλούσε τη δική του γλώσσα, η γλώσσα του μεταποιούνταν εκείνη την ώρα στο νου των ακροατών.

Με τρόπο μυστικό το Άγιο Πνεύμα τούς έκανε να καταλαβαίνουν τα λόγια του στη γλώσσα τους, μυστικά, χωρίς να φαίνεται. Αυτά τα θαυμαστά γίνονται με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος.

Παραδείγματος χάριν, η λέξη «σπίτι» σ’ αυτόν που ήξερε γαλλικά θα ακουγόταν «la maison». Ήταν ένα είδος διοράσεως· άκουγαν την ίδια τους τη γλώσσα. Ο ήχος χτυπούσε στο αυτί, αλλά εσωτερικά, με τη φώτιση του Θεού, τα λόγια ακούγονταν στη γλώσσα τους.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας αυτή την ερμηνεία της Πεντηκοστής δεν την αποκαλύπτουν πολύ φανερά, φοβούνται τη διαστρέβλωση. Το ίδιο συμβαίνει και με την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Οι αμύητοι δεν μπορούν να καταλάβουν το νόημα του μυστηρίου του Θεού.

Παρακάτω λέει. «εγένετο δε πάση ψυχή φόβος…» (Πράξ. 2,43), δηλαδή κατέλαβε φόβος την κάθε ψυχή. Αυτός ο «φόβος» δεν ήταν φόβος. Ήταν κάτι άλλο, κάτι ξένο, κάτι ακατανόητο, κάτι, κάτι που δεν μπορούμε να το πούμε.

Ήταν το δέος, ήταν το γέμισμα, ήταν η χάρις. Ήταν το γέμισμα υπό της θείας χάριτος. Στην Πεντηκοστή, οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά σε μία τέτοια κατάσταση θεώσεως, που τα χάσανε.

Έτσι, όταν η θεία χάρις τους επεσκίαζε, τους ετρέλαινε όλους -με την καλή έννοια- τους ενθουσίαζε. Αυτό μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση. Ήτανε αυτό που λέγω καμιά φορά «κατάστασις». Ενθουσιασμός ήταν. Κατάσταση τρέλλας πνευματικής.

Γέροντος Πορφυρίου, Βίος και Λόγοι, εκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγής, σελ. 207-209

Μέσα στο αναστηλωμένο Παλάτι των Δεσποτών στον Μυστρά

Γέροντας Ραφαήλ : «Μην συγχέετε ολόκληρη την εκκλησιαστική ζωή με μια σωστή ζωή ή κάτι άλλο. Ολόκληρη η εκκλησιαστική ζωή είναι μια αναζήτηση για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, και αν δεν είναι αυτό, το έχουμε χάσει σε κάποιο βαθμό. Είθε ο Θεός να μας επαναφέρει στον σωστό δρόμο».

  

Ο Γέροντας  Ραφαήλ Νόικα είναι Ρουμάνος την καταγωγή και υπήρξε μαθητής του Αγίου Σωφρονίου

Χαλίντ Τζουμπράν: Ψαλμοί

Αυτά τα κομμάτια γράφτηκαν με τρόπο που να ταιριάζει το μουσικό ιδίωμα των αραβικών οργάνων, ειδικά το ούτι και το (παλαιό αυθεντικό είδος) μπουζούκι. Σε αντίθεση με την παράδοση της αραβικής μουσικής, όπου η φωνητική μουσική ήταν ο κύριος λόγος έκφρασης, αυτά τα κομμάτια θέτουν τα μουσικά όργανα στην καρδιά της δημιουργικής διαδικασίας. Αυτή η μουσική έχει ως στόχο να αποκαλύψει τη δική της ουσία στον ακροατή χωρίς λεκτική μεσολάβηση. Ως εκ τούτου, είναι μουσική που ξεδιπλώνει τη δική της ρητορική.
Αυτές οι συνθέσεις προσπαθούν να διερευνήσουν το ευρύτερο φάσμα έκφρασης μέσο αυτών των οργάνων. Η απουσία στίχων ελκύει το συνθέτη προς την αναζήτηση μιας εναλλακτικής πυξίδας με την οποία να πλοηγήσει την διαδρομή του μέσω αχαρτογράφητων υδάτων. Είναι μια συναισθηματικά διεισδυτική και συναρπαστική μουσική δουλειά. Αν σας αρέσει αυτό το είδος μουσικής, θα θέλετε να την ακούσετε ξανά και ξανά.



Album - Άλμπουμ: Ψαλμοί - Psalms - مزامير - Mazamir
♪
Artist - Καλλιτέχνης : Χαλίντ Τζουμπράν - Khaled Jubran - خالد جبران
♪
Country - Χώρα: Παλαιστίνη - Palestine - فلسطين
♪

Melodies - Μελωδίες


(1). Isfahan - Ισφαχάν - أصفهان


(2). Safar (Journeying) - Ταξιδεύοντας - سفر


(3) .Blue Dive - Μπλε Κατάδυση - غوص أزرق


(4). Irani - Ιρανικό - إيراني


(5). Underground - Υπόγειο - تحت الأرض


(6). Crucifixion - Σταύρωση - الصلب


♪

♪♪ Ακούστε τη μουσική εδώ ♪ ♪

♪

Το ησυχαστικό κελί του αγιασμένου Σεραφείμ Ρόουζ είναι ακόμα άθικτο, 44 χρόνια μετά τον θάνατό του.

Ἀνακοίνωση Ἱερᾶς Γυναικείας Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης.

Στη εποχή της παρακμής που ακόμη και η δεσποτοκρατία προσκυνά τον διάβολο, αφού ένοχα σιωπά ή πολύ περισσότερο χαριεντίζεται με διαβολάνθρωπους που ψήφισαν εθνοκτόνα, υπάρχουν εκεί που δεν το περιμένεις φωτεινά παραδείγματα ως μαγιά ,μοναστηράκια γυναικεία με ανδρικό φρόνημα ,που διασώζουν την τιμή των υπολοίπων που θέλουν την ησυχία τους…

 

Ι­Ε­ΡΑ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙΣ E­ΔΕΣ­ΣΗΣ, ΠΕΛ­ΛΗΣ & ΑΛ­ΜΩ­ΠΙ­ΑΣ

Ἱερὰ Γυναικεία Μονὴ Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

Αριθμ.Πρωτ. :7

Ἀριθμ. Πραξ.: 78

Ἐν Ἐδέσσῃ τῇ 24η Μαΐου 2026

Προς τον κ. Σταμενίτη Διονύσιο, βουλευτή Ν. Δ.

Με αυτή την επιστολή θέλουμε να σας γνωστοποιησούμε την πρόσφατη απόφαση του Ηγουμενοσυμβουλίου μας και να σας ενημερώσουμε ότι σχετική ανακοίνωση έχει αναρτηθεί στον πίνακα ανακοινώσεων τής Ιεράς μας Μονής. Η απόφασή μας αυτή εκφράζει και τους πιστούς που θα συναχθούν στην πανήγυρι τής Ιεράς Μονής, οι οποίοι δεν μπορούν να δεχθούν την προσβολή του Τριαδικού μας Θεού.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ :

«Πιθανή προσέλευση στην πανήγυρι της Ιεράς Μονής μας, βουλευτών που ψήφισαν τον νόμο περί «γάμου» ομοφυλοφίλων και με την απόφαση 392/2026 της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας «υιοθεσία» τέκνων.

ΟΜΟΦΩΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ

Ότι η συνείδησή μας δεν μάς επιτρέπει να δεχθούμε την είσοδο στην Ιερά Μονή, βουλευτών οι οποίοι ψήφισαν τον νόμο περί «γάμου» ομοφυλοφίλων δεδομένου ότι, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες, η ομοφυλοφιλία δεν είναι απλό αμάρτημα αλλά αποτελεί ύβρη εναντίον του Δημιουργού Θεού, εφ’ όσον διαστρέφει την φύση του δημιουργήματός Του. «άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» Γένεσις 1,27).

Η ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ

ΠΟΡΦΥΡΙΑ ΜΟΝΑΧΗ

ΤΑ ΜΕΛΗ

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΗ ΜΟΝΑΧΗ

ΠΑΪΣΙΑ ΜΟΝΑΧΗ

ΚΑΛΛΙΝΙΚΗ ΜΟΝΑΧΗ

 

Ὅ, τι ακριβὲς αντίγραφο

ΔΗΛΩΣΗ

ΙΕΡΩΝ ΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΩΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΩΝ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

ΠΕΡΙ ΓΑΜΟΥ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ &

ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ ΤΕΚΝΩΝ

Μέ πολύ μεγάλη θλίψη, ἐμεῖς, Ἡγούμενοι καί Γερόντισσες Ἱερῶν Μονῶν καί Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων τῆς Πατρίδος μας, βιώσαμε τό οἰκτρό ὀλίσθημα τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καί τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων.

Τά μεσάνυκτα τῆς 15ης Φεβρουαρίου 2024, στό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο, συνετελέσθη μιά ἅλωση χειρότερη κι ἀπό τήν ἅλωση τῆς Πόλης: ὑπερψηφίστηκε ἀπό, κατά πλειονότητα, βαπτισμένους ὀρθοδόξους χριστιανούς, ὁ εἰδεχθής νόμος περί τῆς νομικῆς ἀναγνωρίσεως τῆς παρά φύσιν ἑνώσεως μεταξύ ὁμοφυλοφίλων ὡς γάμου, ἔχοντος ἴσα δικαιώματα ἀπέναντι στόν νόμο μέ τόν παραδοσιακό ὀρθόδοξο χριστιανικό γάμο. Ἡ παράλογη αὐτή ἀναγνώριση ἐπαναφέρει στήν ἡρωική καί ἁγιοτόκο Πατρίδα μας τή θεομίσητη αἵρεση τοῦ Νικολαϊτισμοῦ. Ἔφθασαν, δυστυχῶς, οἱ κυβερνῶντες στό σημεῖο νά ἐπιδιώκουν μανιωδῶς νά «ἀπελευθερωθοῦν» ἀπό κάθε ἠθικό νόμο καί φραγμό, καταφρονῶντας τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ, μέ ἀποκορύφωμα τή νομιμοποίηση ἁμαρτίας, ἡ ὁποία εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη μέ τό ἅγιο θέλημά Του.

Ξεχνοῦν τά λόγια τοῦ Θεοῦ πρός τόν Ἐπίσκοπο τῆς Περγάμου, ὅπως κατεγράφησαν στό ἱερό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως. Ἐκεῖ ἐκδηλώνεται ἐναργῶς ἡ ἀπέχθεια τοῦ Θεοῦ πρός τή φοβερή αἵρεση τοῦ Νικολαϊτισμοῦ, ἡ ὁποία θεωρεῖ τήν ἔκλυση τῶν ἠθῶν ὡς κάτι τό φυσιολογικό καί ἀποδεκτό ἀπό τόν Θεό, μέ ἀποκορύφωμα τήν ὁμοφυλοφιλία (Ἀποκ. 2, 14-16).

Εἶναι γνωστό τοῖς πᾶσι τό κατάντημα τῶν Σοδόμων, τό ὁποῖο δέν ἀφήνει περιθώρια ἀμφιβολίας ὅτι τά ἐπίχειρα τῆς τοιαύτης ἁμαρτίας εἶναι θάνατος, ὄλεθρος καί καταστροφή. Ἡ βουβή καί συνάμα φρικτή εἰκόνα τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης ἐλέγχει ἀμείλικτα εἰς τούς αἰώνας τούς ὑβριστάς τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀψευδής μάρτυρας τῆς ἀπολύτου ἀποστροφῆς Του πρός αὐτήν τήν ἁμαρτία καί τῆς συνακόλουθης καταστροφῆς καί τιμωρίας τῶν ἐνόχων.

Παρ᾿ ὅλες, ὅμως, αὐτές τίς ἀδιαμφισβήτητες ἀλήθειες, οἱ ἐκλεγμένοι στή Βουλή ἐκπρόσωποι τοῦ λαοῦ μας ἅπλωσαν βέβηλο χέρι στά αἰώνια καί ἀμετακίνητα ὅρια τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως, ἠθικῆς καί ἀνθρωπολογίας, παρά τήν ἐγνωσμένη ἀντίθεση τῆς συντριπτικῆς πλειονοψηφίας τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν πρός τό ἐπαίσχυντο νομοσχέδιο.

Ἄραγε, συναισθάνονται ὅτι κάποτε ἀναπόφευκτα θά παρουσιαστοῦν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ Κριτοῦ; Πῶς θά σταθοῦν τότε ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ Βήματος, ὅταν σήμερα μέ τόση ἀναίδεια ἀδιαφοροῦν καί λοιδωροῦν τόν Θεό καί τόν λαό; Ξεχνοῦν ὅτι «ὁ Θεός οὐ μυκτηρίζεται»;

Καὶ ἐμεῖς, ὡς βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, τί λόγο ἄραγε θά δώσουμε, τή στιγμή πού ἀνεχόμαστε νά θριαμβεύει καί νά νομιμοποιεῖται μιά τέτοια ἁμαρτία; Τί λόγο θά δώσουμε, ὅταν, ἐνῶ ὡς Ἔθνος ἔχουμε πολλάκις εὐεργετηθεῖ στό διάβα τῆς Ἱστορίας ἀπό τόν Θεό, δέν ὀρθώνουμε τό ἀνάστημά μας, γιά νά ὑπερασπιστοῦμε τά δικαιώματά Του ; Ἡ ἀνοχή μας ἤ ἡ σιωπή μας ἀπέναντι σέ τέτοια ἄνομα νομοθετήματα μᾶς καθιστᾶ αὐτόχρημα συνενόχους.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔκπληκτος διερωτᾶται: «Τῶν θείων νόμων ὑβριζομένων, ὁ σιγήσας καί παριδών, οὐκ ἔστιν κολάσεως ἄξιος;». Ἐπίσης, ὁ Μέγας Βασίλειος διακηρύττει: «Ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν!». Καί ὁ Ὅσιος Θεόδωρος Στουδίτης ὁ Ὁμολογητής ἀποφαίνεται: «Ἐντολή γάρ Κυρίου μή σιωπᾶν ἐν καιρῷ κινδυνευούσης Πίστεως. Λάλει γάρ, φησί, καί μή σιώπα… Διά τοῦτο κἀγώ ὁ τάλας δεδοικώς τό Κριτήριον, λαλῶ» (PG 99, 1321).

Οἱ ἔνδοξοι πρόγονοί μας ἀγωνίστηκαν μέ ἀνδρεία διαχρονικῶς γιά τό τρίπτυχο: Πίστις – Πατρίς – Οἰκογένεια. Κατάφεραν μέ πολλές θυσίες νά καταστήσουν σεβαστή καί ἀξιοζήλευτη τή θεοφρούρητη Πατρίδα μας. Αὐτά πού σήμερα συμβαίνουν στόν τόπο μας, ἐκεῖνοι δέν ἤθελαν κἄν νά τά ἐκφράσουν μέ τόν λόγο, ἦταν τά «οὐ φωνητά».

Ἐπειδή, λοιπόν, φοβόμαστε πρωτίστως νά μήν λυπήσουμε καί, πολύ περισσότερο, νά μήν προσβάλουμε μέ τήν σιωπή μας τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό μας, δηλώνουμε ὅτι:

Δέν προσκαλοῦμε πλέον σέ καμμία ἐκδήλωση τῶν Ἱερῶν Καθιδρυμάτων μας οὔτε τούς βουλευτές πού δέν καταψήφισαν τόν ἀνήθικο νόμο ἀλλά οὔτε καί τά μέλη τῆς παρούσης κυβερνήσεως.

Ἡ στάση μας αὐτή θά ἐφαρμόζεται μέχρι νά ἐκδηλώσουν δημοσίως καί ἐμπράκτως τή μετάνοιά τους (γιά τήν ὁποία εὐχόμεθα καί προσευχόμεθα), προβαίνοντας στίς κατάλληλες ἐνέργειες γιά τή νομοθετική ἀκύρωση τοῦ νόμου. «Ὁ τρώσας καί ἰάσεται».

Ἡ ἀπόφασή μας αὐτή εἶναι ἔκφραση φιλανθρωπίας, ἀγάπης καί σεβασμοῦ καί πρός τούς ἰδίους, ἀλλά καί πρός τόν λαό, ὁ ὁποῖος τούς ἐξέλεξε, γιά νά τόν ἐκπροσωποῦν. Ἐφ᾿ ὅσον δημοσίως κατεπάτησαν τόν Νόμο καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τοῦ λαοῦ, δημοσίως ἐλέγχονται, κρίνονται καί ἀποδοκιμάζονται.

Τέλος, ἐλπίζοντες στό ἔλεος καί τήν μακροθυμία τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μας, προσευχόμαστε ὑπέρ τῆς θεοσώστου καί φιλτάτης Πατρίδος μας. Καλοῦμε ὅλους τούς συνειδητούς χριστιανούς νά παραμένουν ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι στήν Ἀποστολική καί Ἁγιοπατερική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.