Γιατί είναι απαραίτητη η εκμάθηση Αρχαίων Ελληνικών.

Δώδεκα ώρες όρθιος, καθήμενος, κοιμώμενος ρουφούσε το μέλι της αγρυπνίας

Στην αγρυπνία, μου έδωσαν σχετικά κεντρικό στασίδι. Δίπλα μου ένα κατάλευκο γεροντάκι. Στέκεται όρθιος σαν λαμπάδα, ακίνητος. Καθώς προχωρεί η αγρυπνία χαλαρώνει. Έχει προφανώς κουρασθεί. Μάλλον κοιμάται. Όχι όμως όπως συνήθως χαλαρωμένος. Κατάσταση παράξενη και ενδιαφέρουσα. Το κεφάλι του γυρμένο στο χέρι. Μάτια κλειστά. Κατά διαστήματα ακούγεται διακριτικό και ήσυχο ροχαλητό. Κάθε τόσο, όμως, μόλις γίνει κάποιο λάθος από τους Ψάλτες, παρεμβαίνει και χωρίς καθυστέρηση το διορθώνει. Και επανέρχεται στην ... ησυχία του. «Το μεν σώμα καθεύδει δια την χρείαν της φύσεως, η δε καρδία του αγρυπνεί δια το πλήθος του έρωτος».

.........Πράγματι ο νους του αγρυπνεί. Ο άνθρωπος φαίνεται πως ζει αλλού (...)
.........Η αγρυπνία συνέχισε. Τελείωσε ύστερα από δώδεκα ώρες. Με πλησιάζει ένας γνωστός μου μοναχός:
.........«Πήρες ευλογία από τον γερο-Αρσένιο;»
.........«Ποιος είναι αυτός;» απήντησα με απορία.
.........«Το γεροντάκι που καθόταν δίπλα σου».
.........Το γεροντάκι που κοιμόταν δίπλα μου, είπα από μέσα μου.
.........«Έχει το χάρισμα της αλουσίας», συμπληρώνει. «'Έχει δέκα χρόνια να νίψει το πρόσωπό του και μοσχοβολάει ο ίδιος. Είναι πεντακάθαρος. Μένει στο Καλαμίτσι σε ένα ξεροκάλυβο μια ώρα μακριά. Τρέχα πριν φύγει».
.........Δεν τον πρόλαβα. Πριν από την πανηγυρική τράπεζα είχε εξαφανισθεί για το κελλάκι του. Χόρτασε με τη θεία λατρεία. Δεν του χρειαζόταν ούτε φαγητό ούτε λόγια για να γεμίσει την ψυχή του. Δώδεκα ώρες όρθιος, καθήμενος, κοιμώμενος ρουφούσε πάντως το μέλι της αγρυπνίας...

19η Μαΐου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Διατηρούμε ζωντανή τη μνήμη, ζητούμε την αλήθεια.

 

ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος Ερμηνεία: Νανά Μούσχουρη Μάνα μάνα, καλομάνα, σήκω χτύπα την καμπάνα, γιατί πάλι στη Βλαχέρνα στράγγιξε του κόσμου η στέρνα. Και δεν ήρθε ακόμα Εκείνος, της Ελευθεριάς ο κρίνος, να τσακίσει με την φτέρνα τα φτερά του δράκοντα! Τρέμουν Μπογιάροι, βρε κι Οθωμανοί το παλικάρι, βρε τον Διγενή! Μάνα μάνα, πικρομάνα, στην Γραβιά στην Αλαμάνα, το τραγούδι μου το είπα. Χτύπα την καμπάνα χτύπα! Ώσπου να'ρθει πάλι κάποιος, τώρα πού 'ν' ο κόσμος σάπιος, για να λιώσει μες στην τρύπα την καρδιά του δράκοντα! Τρέμουν Μαυάροι, βρε κι Αλαμανοί το παλικάρι, βρε τον Διγενή! Μάνα μάνα, μαυρομάνα, βάλε το νερό στη γράνα, για ν' αρχίσει τον αγώνα με κοντάρι και σφεντόνα. Κι όταν ο καιρός γυρίσει, κατά του Θεού την κρίση να σαρώσει απ' τον αιώνα την γενιά του δράκοντα! Τρέμουν Χαζάροι, βρε κι Αγαρηνοί το παλικάρι, βρε τον Διγενή!

ΠΟΝΤΟΣ: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ, ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ, Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

 

Γιάννης Βασίλης Γιαγλαλής

Αδέρφια μου,

Εδώ και έναν αιώνα, στα αρχαία χώματα του Πόντου, η αιματηρή γενοκτονία που ξεκίνησε εξακολουθεί να συνεχίζεται σήμερα με την ίδια κρατική λογική. Το σχέδιο εκτουρκοποίησης των εδαφών μας, της εξαφάνισης της μνήμης μας και της διάλυσης της ταυτότητάς μας προχωρά αμείωτο πίσω από τείχη άρνησης. Όμως ας το γνωρίζει ο καθένας: Όπως συνεχίζεται η γενοκτονία, έτσι συνεχίζεται και η αντίσταση. Χάρη στον έντιμο αγώνα που δίνετε στη διασπορά και στα πατρογονικά εδάφη, καθώς και στην ηθική υποστήριξη του ηρωικού αγώνα του κουρδικού λαού ενάντια στο τουρκικό σύστημα άρνησης και γενοκτονίας, εμείς οι Πόντιοι αναγεννηθήκαμε από τις στάχτες μας. Ως απόγονοι ενός 2.800 χρόνων πολιτισμού, αρνούμαστε να καταδικαστούμε στη σιωπή. Υπάρχουμε, αντιστεκόμαστε και επιστρέφουμε.

Την άνοιξη του 2016, στην Άγκυρα — εκεί όπου σχεδιάστηκε η γενοκτονία —, με την υποστήριξη φίλων μας διοργανώσαμε το Συνέδριο για τη Γενοκτονία του Πόντου. Ήταν η πιο δυνατή κραυγή «Υπάρχουμε!» που ρίξαμε σχεδόν έναν αιώνα μετά. Σε μια εποχή που όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει, φυτρώσαμε ξανά από τις ρίζες μας. Δεν ήταν απλώς ένα συνέδριο· ήταν το πιο σημαντικό μανιφέστο αναγέννησης στην ιστορία μας ενάντια στη γενοκτονία.

Εσείς, μετά τον βίαιο αποχωρισμό σας από τον Πόντο, γίνατε η φωνή του Πόντου κρατώντας σφιχτά τον πολιτισμό μας, τη γλώσσα μας και την ταυτότητά μας. Στην Ελλάδα, σε κάθε γωνιά του κόσμου, ποτίζατε τις ρίζες μας χωρίς να τις αφήσετε να ξεραθούν. Σας είμαστε ευγνώμονες. Τα φυτά που φυτρώνουν σήμερα εδώ είναι σε μεγάλο βαθμό καρπός των δικών σας κόπων. Από εδώ και πέρα θα προχωράμε ώμο με ώμο.

Από τη μια θα αγωνιστούμε για να αντιμετωπίσουμε το γενοκτονικό τουρκικό κράτος, από την άλλη θα χτίζουμε τους δικούς μας θεσμούς χωρίς να αφήσουμε τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την ύπαρξή μας στην καλή θέληση κανενός. Ήρθε η ώρα να περάσουμε στην τρίτη και πιο κρίσιμη φάση: να μεταφέρουμε την ύπαρξη και τις αξίες που προστατεύσαμε πίσω στον φυσικό τους τόπο, στην πατρίδα μας. Μόνο έτσι μπορούμε να ησυχάσουμε τις ψυχές των 350.000 μαρτύρων που πότισαν με το αίμα τους τα χώματα του Πόντου. Γιατί χωρίς πατρίδα, κανένας αγώνας δεν έχει μόνιμο νόημα. Η πατρίδα είναι η μεγαλύτερη ασπίδα της ταυτότητας, της ιστορίας και του πολιτισμού μας.

Σε όσους μετατρέπουν την Αγία Σοφία σε τζαμί με νταούλια και ζουρνάδες, σε όσους χρησιμοποιούν τη Μονή Σουμελά ως μέσο πολιτικού εκβιασμού εναντίον μας, σε όσους κρατούν την Κύπρο υπό κατοχή, σε όσους προκαλούν καθημερινά στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, και σε όσους εφαρμόζουν σήμερα την ίδια πολιτική γενοκτονίας στους Κούρδους αδερφούς μας, δεν κάνω «έκκληση για αντιπαράθεση». Αυτοί δεν ακούνε τέτοιες εκκλήσεις. Η μόνη μου έκκληση είναι: Θα πληρώσετε αργά ή γρήγορα το τίμημα όσων κάνατε. Αυτός ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι τέλους.

Φυσικά δεν είναι όλα άσχημα. Η γενναία απόφαση του Δήμου Πάφου στην Κύπρο ενδυναμώνει την πίστη και την ελπίδα μας. Το ότι αφαίρεσαν το όνομα του γενοκτόνου Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ από τους δρόμους τους και έδωσαν το όνομα του Πόντιου μάρτυρά μας, του δημοσιογράφου Νίκου Καπετανίδη, είναι απόδειξη της αποφασιστικής μας στάσης και του πατριωτισμού μας. Αυτή η στάση που καθοδηγεί τον ελληνικό, τον κυπριακό και τον ποντιακό πατριωτισμό μας υπενθυμίζει για άλλη μια φορά: Δεν υπάρχει συμβιβασμός με τους γενοκτόνους. Ενάντια στους εχθρούς της ανθρωπότητας μόνο αγώνας υπάρχει.

Η κύρια έκκλησή μου απευθύνεται στο ελληνικό κράτος και στους ευαισθητοποιημένους πατριώτες που ακολουθούν οπορτουνιστικές πολιτικές «εξομάλυνσης» με την Τουρκία. Να εγκαταλείψετε αμέσως αυτή την ντροπιαστική γραμμή που προσβάλλει τη μνήμη των μαρτύρων μας στον Πόντο, στην Κύπρο και σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας. Να δημιουργήσετε μια εθνική στάση και πρόγραμμα ενάντια στον τουρκικό γενοκτονισμό. Γιατί η εξομάλυνση με τον γενοκτόνο δεν είναι τίποτα άλλο από παράδοση.

Ως ποντιακός ακτιβιστής, εδώ και χρόνια το αίτημά μου για άσυλο απορρίπτεται από την ελληνική κυβέρνηση με διάφορες δικαιολογίες. Δεν ήθελα να μιλήσω για τον εαυτό μου, αλλά αυτή η στάση αποτελεί μέρος της γραμμής παράδοσης, γι’ αυτό ένιωσα την ανάγκη να το πω. Εδώ και χρόνια η υπόθεσή μου έχει μπει στο συρτάρι και ακριβώς πριν από τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν την έβγαλαν και μου αρνήθηκαν το άσυλο. Από τη μια όσοι εξυμνούν τον Μουσταφά Κεμάλ, από την άλλη ρίχνουν σαν τροφή στους γενοκτόνους έναν ακτιβιστή που αγωνίζεται χρόνια για τον Πόντο. Όταν η απόφαση αυτή προκάλεσε μεγάλη αντίδραση, αναγκάστηκαν να κάνουν πίσω. Ωστόσο, η υπόθεση αυτή είναι σαφής ένδειξη του πού οδηγεί η γραμμή παράδοσης αν δεν αντιμετωπιστεί. Το σημειώνουμε εδώ για να καταλάβουμε καλά με τι έχουμε να κάνουμε.

Στην Ελλάδα υπάρχει νόμος εδώ και χρόνια που τιμωρεί την άρνηση της γενοκτονίας· ωστόσο ο νόμος αυτός σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζεται. Ο νόμος που αναγνωρίζει τις γενοκτονίες Ποντίων, Αρμενίων και Ασσυρίων και τιμωρεί την άρνησή τους έχει μείνει στα χαρτιά και ανάλογα με τις πολιτικές συγκυρίες τον βάζουν στο ράφι. Ενώ το σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη προστατεύεται, οι αρνητές της γενοκτονίας μιλούν ελεύθερα και όσοι εξυμνούν τον τουρκικό γενοκτονισμό κυκλοφορούν με ασυλία. Γιατί δεν εφαρμόζεται αυτός ο νόμος; Θυσιάζεται στον βωμό της «εξομάλυνσης»; Ή τον καθιστούν σκόπιμα ανενεργό οι εσωτερικοί παράγοντες παράδοσης;

Στο Βερολίνο δεν μπορεί να ανοίξει μουσείο που να εξυμνεί τον Χίτλερ. Πώς γίνεται λοιπόν να προστατεύεται στη Θεσσαλονίκη το σπίτι του κύριου υπεύθυνου της Γενοκτονίας του Πόντου, του Μουσταφά Κεμάλ; Ενώ η Αγία Σοφία γίνεται τζαμί, ενώ η Μονή Σουμελά χρησιμοποιείται ως απειλή, ενώ η Κύπρος παραμένει υπό κατοχή, το να λέμε παραμύθια «εξομάλυνσης» είναι καθαρή προδοσία.

Όταν υποχωρείτε σε διεθνείς δυνάμεις σε ένα θέμα, αυτό επηρεάζει κάθε θέμα και κάθε σχέση. Εμείς είμαστε ένας λαός που υπέστη γενοκτονία. Υπάρχουν και λαοί στους οποίους προσπαθούν να εφαρμόσουν γενοκτονία και με τους οποίους έχουμε ιστορικούς δεσμούς· πρώτοι απ’ όλους οι Κούρδοι. Η σχέση μας με τους Κούρδους δεν είναι ανεξάρτητη, αλλά περιορίζεται σε αυτό που επιτρέπουν οι διεθνείς δυνάμεις. Πρέπει να διορθώσουμε και να αναπτύξουμε όλες τις σχέσεις που κατέστρεψε και υπονόμευσε αυτή η γραμμή παράδοσης. Γιατί έχουμε κοινή μοίρα με τους γενοκτόνους. Η γραμμή του αγώνα μας πρέπει να καθορίζεται από αυτή την κοινή μοίρα. Πρέπει να ξεριζώσουμε από την ιστορία μας τη νοοτροπία της παράδοσης, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε και τα δικά μας ντροπιαστικά λάθη.

Αλλιώς, μήπως η κεμαλική γραμμή μέσα μας είναι σε προδοσία;

Οι δηλώσεις του Πασινιάν στην Αρμενία που αμφισβητούν την αντίληψη για τη γενοκτονία και οι υποχωρήσεις που κάνει για την «εξομάλυνση» με την Τουρκία δεν είναι τυχαίες. Βλέπουμε καθαρά ότι η ίδια επιχείρηση εφαρμόζεται και στην Ελλάδα, μέσω του πρωθυπουργού Μητσοτάκη. Η φράση «πρέπει να υπερασπιστούμε την κληρονομιά Βενιζέλου και Ατατούρκ» δεν ήταν απλό ολίσθημα της γλώσσας. Οι Κεμαλιστές μέσα μας είναι πολύ πιο επικίνδυνοι από αυτούς έξω.

Όπως έλεγε ο μεγάλος δάσκαλός μας Μιχάλης Χαραλαμπίδης: «Δεν φοβάμαι τους Κεμαλιστές στην Τουρκία· φοβάμαι τους Κεμαλιστές μέσα μας· οι Κεμαλιστές μέσα μας είναι πολύ πιο επικίνδυνοι».

Αδέρφια μου,

Ήρθε η ώρα της αφύπνισης, της ενότητας και της δράσης. Προστατεύσαμε την ύπαρξή μας, χτίζουμε τους θεσμούς μας και τελικά επιστρέφουμε στην πατρίδα μας. Η επιτυχής ολοκλήρωση και των τριών αυτών φάσεων θα είναι το πιο μεγάλο χαστούκι στους γενοκτόνους. Ούτε οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί, ούτε οι εσωτερικοί παράγοντες παράδοσης, ούτε τα ψέματα της «εξομάλυνσης» μπορούν να μας απομακρύνουν από τον δρόμο μας.

Επίλογος:

Η μνήμη δεν σβήνει. Το ποντιακό πνεύμα συνεχίζει να ζει μέσα στις ψυχές μας, στη γλώσσα μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Στις 19 Μαΐου τιμούμε με σεβασμό και θλίψη τις 353.000 αθώες ψυχές του Ποντιακού Ελληνισμού. Οι δικοί μας άνθρωποι εξολοθρεύτηκαν με σφαγές, πορείες θανάτου, εξορίες και μαζικές δολοφονίες. Στα 107 χρόνια από τη γενοκτονία που υποστήκαμε, δεν ξεχνάμε και ζητάμε λογαριασμό. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας και για να βρει το δίκαιο τον δρόμο του

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ

Κωνσταντινούπολη ,Δωμάτια με θέα!

 

Δωμάτια με θέα! Το αρχοντικό του Abud efendi, επί της Alemdar caddesi με τα "παράθυρα - κορνίζες" για την Αγία Σοφία.

 

 

Είναι γνωστό ότι ο Abud efendi, ένας προύχοντας από τη Δαμασκό, φιλοξενουσε στο κονάκι αυτό τους εμπορικούς καλεσμένους του που είχαν συναλλαγές με το παλάτι, κοντά στο Τοπ Καπί. Υπολογίζεται ότι το κτίριο περιέχει μέρος των ερειπίων της εκκλησίας της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων από τα πρώτα και σημαντικότερα κτίσματα του Βυζαντίου. Το 1939, ο κινηματογράφος Alemdar, η πρώτη αίθουσα κινηματογράφου εσωτερικού χώρου στην Τουρκία όπου άνδρες και γυναίκες παρακολουθούσαν ταινίες μαζί, χτίστηκε κάτω από το κτίριο. Η αίθουσα λειτουργεί σήμερα ως εστιατόριο Alemdar.

 

Το ιστορικό αρχοντικό, που χτίστηκε τον 18ο αιώνα, καλύπτει μια έκταση 3.243 τετραγωνικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένου του κήπου και των παραρτημάτων του. Το αρχοντικό, το οποίο έχει χώρο διαβίωσης 300 τετραγωνικών μέτρων, αποτελείται από 3 κύριους ορόφους και 1 σοφίτα, και έχει συνολική εσωτερική επιφάνεια χρήσης 960 τετραγωνικών μέτρων.

Χτισμένο με τον ρυθμό του χαρεμιού και του σελαμλικιού ( ανδρώνας ), το κτίριο αποτελεί παράδειγμα κλασικής οθωμανικής αρχιτεκτονικής και διαθέτει διπλή πλατιά σκάλα για να φτάνει στους επάνω ορόφους. Με υπέροχες διακοσμήσεις οροφής και εσωτερικά διακοσμητικά, διαθέτει 2 μεγάλες αίθουσες και 4 μεγάλα δωμάτια σε κάθε όροφο.

 

Οι εργασίες αποκατάστασης, οι οποίες ξεκίνησαν το 2019, ολοκληρώθηκαν το 2023 και το αρχοντικό αποκαταστάθηκε πλήρως στην αρχική του κατάσταση.

Λειτουργεί κυρίως ως χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων, παραστάσεων και εμπειριών στο Σουλταναχμέτ, δίπλα στη Βασιλική Κινστέρνα.

Δὲν εἴμαστε τυφλοὶ ἀπὸ τὴ γέννηση μας, ἀλλὰ πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας!

 

Ἀκούσαμε σήμερα τὴν ἱστορία τοῦ ἐκ γενετοῦς τυφλοῦ. Δὲν ἔχουμε ἐμπειρία τὶ εἶναι ἡ ἐκ γενετῆς τύφλωση, ἀλλὰ μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε πῶς ἦταν αὐτὸς ὁ ἄνδρας ποὺ ἦταν κλεισμένος στὸν ἑαυτό του, πῶς ὁ κόσμος γύρω του ἦταν γι’ αὐτὸν ὅπως ἕνας ἦχος μακρυνὸς, κάτι ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ φανταστεῖ, νὰ ἔχει εἰκόνα. Ἦταν φυλακισμένος μέσα στὸ ἴδιο του τὸ σῶμα. Μποροῦσε νὰ ζήσει μὲ φανταστικὲς εἰκόνες, νὰ ἐπινοήσει ἕναν κόσμο, μποροῦσε μὲ τὴν ἀφὴ καὶ τὴν ἀκοὴ νὰ προσεγγίσει ὅ,τι ὑπῆρχε πραγματικὰ γύρω του· ἀλλὰ ἡ συνολικὴ πραγματικότητα τοῦ ἦταν ἀπρόσιτη.

Δὲν εἴμαστε τυφλοὶ ἀπὸ τὴ γέννηση μας, ἀλλὰ πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας! Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι εἶναι τόσο ἀνοιχτὸς ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ δεῖ ὅλο τὸν κόσμο στὴν εὐρύτητα του; Συναντοῦμε ἀνθρώπους, καὶ τοὺς βλέπουμε μὲ τὰ μάτια μας, ἀλλὰ σπάνια συμβαίνει νὰ βλέπουμε πέρα ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ σχήματα, τὰ χαρακτηριστικὰ, τὰ ροῦχα– πόσο συχνὰ μᾶς συμβαίνει νὰ κοιτάζουμε στὰ μάτια ἕνα πρόσωπο καὶ νὰ τὸ καταλαβαίνουμε; Γύρω μας ὑπάρχουν ἄνθρωποι καὶ κάθε πρόσωπο εἶναι μοναδικὸ γιὰ τὸν Θεὸ, ἀλλὰ γιὰ ἐμᾶς εἶναι; Δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι γύρω μας ἁπλὰ ἄνθρωποι μὲ ὀνόματα, ἐπίθετα, ποὺ ἀναγνωρίζουμε ἀπο τὴν ἐμφάνιση, ἀλλὰ ποὺ στὴν οὐσία δὲν τοὺς γνωρίζουμε;

Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση μας: εἴμαστε τυφλοί, κουφοί, ἀναίσθητοι στὸν ἐξωτερικὸ κόσμο, κι ὅμως, ἔχουμε κληθεῖ νὰ ἐρμηνεύουμε. Ὅταν συναντᾶμε ἕνα πρόσωπο, θὰ πρέπει νὰ τὸ προσεγγίζουμε ὅπως ἕνα μυστήριο, ὅπως συμβαίνει μὲ κάτι ποὺ μποροῦμε ν’ ἀνακαλύψουμε μόνο μὲσα ἀπὸ μιὰ βαθιὰ σχέση, ἴσως μὲ τό λόγο, ἴσως μὲ τὴ σιωπή· μιὰ σχέση τόσο οὐσιαστικὴ, ὥστε νὰ γνωρίσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὄχι ὅπως μᾶς γνωρίζει ὁ Θεὸς, ἀλλὰ μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ ποὺ καταυγάζει τὰ πάντα καὶ τὸν καθένα μας χωριστά.

Καὶ ἀκόμα, μποροῦμε, ὁ καθένας μὲ τὴ δύναμη, καὶ τὰ χαρίσματά του, νὰ κάνουμε ὅ,τι καὶ ὁ Χριστὸς ποὺ ἄνοιξε τὰ μάτια αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Τὶ εἶδε αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος; Τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ εἶδε ἦταν τὸ πρόσωπο τοῦ Σαρκωμένου Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶδε δηλαδὴ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὅταν τὰ μάτια του συνάντησαν τὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ, συνάντησαν τὴν θεϊκὴ τρυφερότητα, τὴ συμπόνια, τὸ βαθὺ ἐνδιαφέρον καὶ τὴν κατανόηση. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ μποροῦσαν τόσοι πολλοὶ ἄνθρωποι νὰ βλέπουν, ἄν καθὼς μᾶς συναντοῦσαν, ἔβλεπαν στὰ μάτια, στὸ πρόσωπο μας τὴν λάμψη τῆς εἰλικρινοῦς, νηφάλιας ἀγάπης, μιᾶς ἀγάπης ὄχι συναισθηματικῆς, ἀλλὰ ὁρατῆς, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ δοῦν καὶ νὰ νοιώσουν. Καὶ πόσο πολὺ θὰ εἴμασταν γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας ἀποκάλυψη κάθε μηνύματος ποὺ αὐτὸς ὁ κόσμος ἐκφράζει μέσα ἀπὸ τὴν τέχνη, τὴν ὀμορφιά, τὴν ἐπιστήμη, μέσα ἀπὸ ὅλα τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα ἡ ὀμορφιὰ προσλαμβάνεται καὶ διακηρύσσεται ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους.

Ἀλλὰ τὸ κάνουμε; Μεριμνᾶμε γιὰ νὰ εἴμαστε φορεῖς τοῦ βάθους τῆς ὀμορφιᾶς καὶ τοῦ νοήματος τῶν πραγμάτων γιὰ κάθε πρόσωπο ποὺ συναντᾶμε; Δὲν μᾶς ἀπασχολεῖ περισσότερο νὰ παίρνουμε ἀπὸ τὸ νὰ δίνουμε; Κι ὅμως, ὁ Ἅγιος Παῦλος, ποὺ γνώριζε τὶ σημαίνει παίρνω καὶ δίνω, εἶπε: «Εἶναι πιὸ εὐλογημένο νὰ δίνεις παρὰ νὰ παίρνεις». Κι ὅμως πόσες πολλὲς δωρεὲς εἶχε δεχτεῖ; Εἶχε ἐμπειρία τῆς γνώσης τοῦ Θεοῦ, εἶχε δεχτεῖ τὸ χάρισμα τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς γνώσης, καὶ τῆς ἐμπειρίας τῆς Π. Διαθήκης καὶ τότε ὁ Χριστὸς τοῦ ἀποκαλύφθηκε: καὶ τὶ δὲν δέχτηκε! Κι ὅμως, εὐφραινόταν περισσότερο νὰ δίνει ἀπὸ τὸ νὰ παίρνει, ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ κατέχει ὅλο τὸν πλοῦτο ποὺ ἦρθε στὸ δρόμο τῆς ζωῆς του· ἤθελε νὰ τὸν μοιραστεῖ, νὰ τὸν προσφέρει, νὰ φωτίσει καὶ νὰ πυρπολήσει ἄλλες ζωὲς πέρα ἀπὸ τὴ δική του.

Ἄς σκεφτοῦμε πόσο πλούσιοι, πόσο πλούσια εἴμαστε προικισμένοι, πόσα πολλὰ μᾶς δόθηκαν νὰ βλέπουμε καὶ ν’ ἀκοῦμε καὶ ἄς συνειδητοποιήσουμε ταυτόχρονα πόσο τραγικὰ εἴμαστε κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας, ἐκτὸς ἄν σπάσουμε αὐτὸν τὸν τοῖχο γιὰ νὰ προσφέρουμε, τὸ ἴδιο γενναιόδωρα, τὸ ἴδιο πλούσια, τὸ ἴδιο ἄφθονα τὶς δωρεὲς καθὼς μᾶς ἔχουν προσφερθεῖ. Καὶ τότε πραγματικὰ, ἡ χαρά μας θὰ ἔχει ὁλοκληρωθεῖ σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ κανένας καὶ τίποτα δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ μᾶς τὴν ἀφαιρέσει. Ἀμὴν.

+ Αντωνίου Σουρόζ

Γέροντας Αθανάσιος, η γνωριμία μου με τον Άγιο Πορφύριο

 Γέροντας Αθανάσιος (Σύρος) είναι Ηγούμενος και ιδρυτής της Ιεράς Μονής Παναγίας Ελεούσης στην Ξυνιάδα Δομοκού, στη Φθιώτιδα .

«Καὶ τοῦτό ἐστιν ὄντως τὸ ἰδεῖν τὸν Θεόν· τὸ μηδέποτε τῆς ἐπιθυμίας κόρον εὑρεῖν.»

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ

 

«Και αυτό είναι πραγματικά

το να βλέπει κανείς τον Θεό:

να μη βρίσκει ποτέ

κορεσμό στην επιθυμία.»

Ιερομόναχος Ραφαήλ : Πώς Πρέπει να Προσευχόμαστε;

«Η προσευχή πρέπει να γίνεται με την πιο άμεση γλώσσα. Σκέφτομαι τον Πατέρα Σωφρόνιο που μας έλεγε για ένα άτομο που τον ρώτησε: Πώς πρέπει να προσευχηθώ στον Θεό;» Και ο Πατέρας Σωφρόνιος δεν γνώριζε, εκείνες τις μέρες, ότι το εν λόγω άτομο, ένας Αγγλικανός, είχε ζητήσει μια κατάλληλη απάντηση από αρκετούς ιερείς και πολλούς πνευματικούς πατέρες στην Αγγλία και αλλού, αλλά όλοι του είπαν γενικά πράγματα όπως: σελίδα 35, παράγραφος 4! Αλλά σκέφτηκε στην ψυχή της: «Αν και αυτός ο αρχιμανδρίτης μου πει το ίδιο πράγμα, θα απαρνηθώ όλες αυτές τις ιδέες, για τον Θεό και την προσευχή, για πάντα».

Η πρώτη λέξη του Πατέρα Σωφρονίου προς αυτήν ήταν: «Με τον Θεό δεν χρειάζεται να είσαι ευγενικός. απλώς χύσε την καρδιά σου ενώπιόν Του». Δεν γνωρίζω την υπόλοιπη συζήτηση, αλλά το άτομο βρήκε μια προσευχή τόσο δυνατή που έβαζε το κεφάλι του στο έδαφος το βράδυ και έκλαιγε για ώρες λόγω της έντασης της προσευχής. Μπορεί να μαντέψατε ότι το άτομο δεν είναι πλέον Αγγλικανός. Έχει προσηλυτιστεί στην Ορθοδοξία εδώ και πολλά χρόνια.

από το βιβλίο «Ο άλλος Νόικα»

Ο Ιερομόναχος Ραφαήλ Νόϊκα είναι Ρουμάνος τη καταγωγή, πνευματικό τέκνο του  Αγίου Γέροντα Σωφρονίου του Έσσεξ

«ΤΕΣΣΕΡΑ ΜΑΤΙΑ, ΔΥΟ ΚΑΡΔΙΕΣ»

 Τραγούδι της αγάπης και συνακόλουθος τοπικός, ιδιότυπος χορός από την Αρτάκη Κυζίκου της Μικράς Ασίας, όπως μεταφέρθηκε από τους πρόσφυγες τη δεκαετία του 1920 στη Νέα Αρτάκη Ευβοίας. Πρόκειται, ίσως, για το πλέον διάσημο μικρασιάτικο τραγούδι, που έχει γνωρίσει δεκάδες εκτελέσεις και επανεκτελέσεις, τα τελευταία χρόνια.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης_Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού.

 

Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα.

Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς.

Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου.

Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε.

Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα.

Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.

Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.

Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.

Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.

Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.

Παρακαλώ, να μου δώσει ο Θεός –ή μάλλον, να μου πάρει– το λίγο μυαλό μου, για να μου εξασφαλίσει έστω με τον τρόπο αυτόν τον Παράδεισο, με το να με κρίνει ως τρελλό.

Ή, να με τρελλάνει με την αγάπη Του, για να βγω έξω από τον εαυτό μου, έξω από την γη και από την έλξη της γης, διότι αλλιώς δεν έχει νόημα η ζωή μου.

Παλιά που υπήρχαν οι δια Χριστόν Σαλοί, υπήρχαν ελάχιστοι τρελλοί στον κόσμο.

Μήπως θα πρέπει να παρακαλέσουμε τους δια Χριστόν Σαλούς να κάνουν καλά τους φύσει σαλούς και να αναδειχθούν πάλι δια Χριστόν Σαλοί;…».

«Επιστολές», Στ΄ Επιστολή («Μακαρισμοί»), σελ. 230, 235, Αύγουστος 1994· έκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης.] κείμενο και επιμέλεια : πατήρ Δαμιανός Σαράντης

«Ένα σπίτι για να γεννηθείς, ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις, ένας στίχος για να κρυφτείς, ένας κόσμος για να πεθάνεις.»

  

Απλοί στίχοι,
Τα Χειρόγραφα του Φθινοπώρου, 1990

Το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης.
Αθήνα 17 Μαΐου 2026

Η Απάτη του Κοινοβουλευτισμού & Η Ανάγκη για Πραγματική Δημοκρατία

👉 Η μεγάλη αποκάλυψη: Άλλο κοινοβουλευτισμός και άλλο δημοκρατία!
Ρώμη εναντίον Αθήνας: Η ιστορική αλήθεια για την σύγχρονη εξαπάτηση

Π.Κονδυλάτος για Akyla: «Δε γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα με κάθε κακομοίρη»

Η ανάρτηση του γνωστού σχεδιαστή κοσμημάτων

Ο Περικλής Κονδυλάτος μέσω ανάρτησής του, άσκησε έντονη κριτική στον Akyla που εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Eurovision, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «δεν γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα με κάθε κακομοίρη».

 

Ο γνωστός σχεδιαστής κοσμημάτων την Κυριακή (17.05.2026) δημοσίευσε μία φωτογραφία του Akyla και άσκησε σκληρή κριτική στον νεαρό τραγουδιστή.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Pericles Kondylatos (@pkondylatos)

«Αυτή η εικόνα με ό,τι συνεπάγεται είναι ντροπή για την Ελλάδα. Δε γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα κάθε χρόνο με τον κάθε κακομοίρη που περιφέρει την βλακεία του σαν άποψη και σαν νίκη.

Ποιο είναι το επίτευγμα δηλαδή; Ό,τι είναι φτωχός ή gay;

Άλλοι άνθρωποι φτωχοί και gay δεν υπάρχουν; Οι αθλητές μας που είναι πάμφτωχοι και φυτοζωούν και παλεύουν μόνοι τους δεν σας νοιάζουν;

Είναι ντροπή η Ελλάδα του Χατζηδάκη, του Θεοδωράκη του Παπαθανασίου της Ειρήνης Παππά και πολλών άλλων διεθνών, το 2026 να δείχνει αυτό.

Σταματήστε τα κανάλια να τον δείχνετε σαν ήρωα όταν εσείς οι ίδιοι την επόμενη εβδομάδα θα τον πετάξετε σαν στυμμένη λεμονόκουπα, γιατί δεν θα σας είναι χρήσιμος στο να πουλήσετε συμπερίληψη και ανθρωπισμό (του κ@λ@@).

Στοπ στην κατρακύλα.

Στοπ στην ζωοποίηση του ανθρώπου.

Στοπ στην woke κουλτούρα του Σώρος και του Σιωνισμού που θέλουν να υποδουλώσουν την ανθρωπότητα. Σταματήστε τα κανάλια με τη μ@λ@@@@ και την ηλιθιότητα.

Έχετε εξαθλιώσει τον ελληνικό λαό και τώρα θέλετε να του σβήσετε την μνήμη για το ποιος είναι. Η Ελλάδα εκπροσωπεί στους αιώνες την αξία όχι την παρακμή. Έλεος.

Σταματήστε κάπου.

Όχι στην ξεφτίλα, όχι στην κακομοιριά, όχι στην φτήνια.

Ο διαγωνισμός αυτός είναι διαγωνισμός τραγουδιού και κουλτούρας (κάποτε ήταν, όταν υπήρχε Ευρώπη) όχι διαγωνισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φτάνει. Φτάνει. Φτάνει», έγραψε ο Περικλής Κονδυλάτος στην ανάρτησή του για τον Akyla.

«Μενεξέδες και ζουμπούλια»

Μενεξέδεσ και ζουμπούλια
Και θαλασσινά πουλιά
Αν τη δείτε την καλή μου
Χαιρετίσματα πολλά

Η κιθάρα μου να σπάσει
Και τα τέλια να κοπούν
Και τα χέρια που την παίζουν
Μεσ στη μαύρη γη να μπουν

Πεσ μου γιατί σαν ξένο με κοιτάσ
Δεν είμ' εγώ εκείνοσ π' αγαπούσεσ
Με λάτρευεσ με λάτρευεσ πιστά
Και με αγνοφιλούσεσ

Τι ωραία πουν' τα βράδια
Μια βαρκούλα με πανί
Ένασ νέοσ ν' ακομπανιάρει
Και μια νέα νατραγουδεί

Πεσ μου τη δασκάλισσά σου
Που σε μάθαινε χορό
Και σταυρώνεισ τα ποδάρια
Σαν την πάπια στο νερό

Πεσ μου γιατί σαν ξένο με κοιτάσ
Δεν είμ' εγώ εκείνοσ που αγαπούσεσ
Με λάτρευεσ με λάτρευεσ πιστά
Και με αγνοφιλούσεσ

Αν εσύ δε μου το δώσεισ
Το φιλί που σου ζητώ
Απο κει κι ασ με περάσουν
Απ' την πόρτα σου νεκρό

Μενεξέδεσ και ζουμπούλια
Και θαλασσινά πουλιά
Αν τη δείτε την καλή μου
Χαιρετίσματα πολλά

Μιχάλης Γκανάς

 

Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

 

Μακαριστού π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Ἡ ἐκτεταμένη περικοπὴ ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο τῆς θεραπείας τοῦ Τυφλοῦ θαρρεῖς καὶ θέλει νὰ προκαλέσει μὲ τὴν ἔκτασή της γιὰ τὸ πῶς μπορεῖς νὰ δεῖς τὸ φῶς καὶ γιὰ τὸ πῶς μπορεῖς νὰ χάσεις τὸ φῶς. Καὶ νὰ σημειώσω τρία σημεῖα μέσα ἀπὸ τὴν περικοπή, τὰ ὁποῖα τὰ ὑπομνηματίζουν καὶ [στὰ ὁποῖα] στέκονται πολὺ οἱ ἑρμηνευτὲς Πατέρες, γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ γιατὶ τῆς τόσο μεγάλης ἐκτάσεως καὶ τί σημασία ἔχει αὐτὴ ἡ περικοπὴ γιὰ τὴ δική μας ζωή.

Τὸ πρῶτο σημεῖο εἶναι, στὴν ἀρχὴ τῆς περικοπῆς, ὅπως ἀκούστηκε, ἡ ἀναζήτηση τῶν ἐνόχων ἀπὸ ἐκείνους ποὺ βρίσκονται γύρω ἀπὸ τὸν Χριστό. «Τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ;». Καὶ ὁ Χριστὸς μὲ τὸν δικό Του τρόπο καὶ μὲ τὸν δικό Του λόγο καταργεῖ τὴν διαδικασία ἀναζητήσεως ἐνόχων. «Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ». Ἀντὶ νὰ ψάχνεις ἐνόχους γιὰ τὸ ποιὸς φταίει, γιὰ τὸ ἕνα ἢ γιὰ τὸ ἄλλο πρᾶγμα, καὶ τότε χάνεις τὸ φῶς καὶ δὲν μπορεῖς νὰ τὸ δεῖς καὶ σκοτίζεται ὁ νοῦς σου καὶ ταράζεσαι πάρα πολύ, καὶ ἡ καρδιά σου ταράζεται καὶ ξέρεις ὅτι κάποιος φταίει καὶ δὲν μπορεῖς νὰ τὸ βρεῖς ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ φταίει, καὶ ἡ καρδιά σου ταράζεται περισσότερο, ἀντὶ νὰ τὸ κάνεις αυτό, τὸ πρῶτο στοιχεῖο εἶναι νὰ δώσεις δόξα τῷ Θεῷ καὶ νὰ ξέρεις πὼς, ἂς φαίνονται τὰ πράγματα πὼς εἶναι ἄσχημα γύρω, καὶ αὐτὴ ἡ εὐκαιρία εἶναι μιὰ εὐκαιρία δική σου καὶ μοναδικὴ εὐκαιρία ἁγιασμοῦ.

Καὶ ὁ Χριστός, παράλληλα μὲ αὐτὴ τὴν ἀπάντηση, ποὺ κανεὶς δὲ φταίει, δίνει καὶ μιὰ δεύτερη ὅτι «ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν». Ἀντὶ νὰ ψάχνεις λοιπὸν ἐνόχους, νὰ ἐργάζεσαι τὰ ἔργα τοῦ φωτός. Ἐμεῖς ζώντας μέσα στὴν Ἐκκλησία, πορευόμαστε στὸν Χριστὸ καὶ πορευόμαστε στὸν φῶς Του. Ὅσο πιὸ πολὺ μπλεκόμαστε μὲ τὴν ἀναζήτηση ἐνόχων, μπλεκόμαστε μὲ τὸ σκοτάδι καὶ τότε μπλέκουμε τὸ σκοτάδι μὲ τὸ φῶς, καὶ τότε καὶ ἐμεῖς γινόμαστε σκοτάδι καὶ δὲν μποροῦμε νὰ γίνουμε φωτεινοί, καὶ κάποια στιγμὴ μπορεῖ νὰ δικαιωθοῦμε ἀλλὰ θὰ δικαιωθοῦμε μέσα στὸ σκοτάδι μας. Τὸ πρῶτο λοιπὸν ἦταν ἡ κατάργηση τῆς διαδικασίας τῆς ἀναζητήσεως ἐνόχων.

Τὸ δεύτερο στοιχεῖο εἶναι ἡ διαδικασία τῆς καταργήσεως τῆς ἀξίας τῶν πραγμάτων. Ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν τυφλὸ παίρνει τὸ πιὸ εὐτελές, τὸ πιὸ ἄσημο στοιχεῖο τῆς φύσης. Ἐκεῖνο τὸ στοιχεῖο τὸ ὁποῖο φαίνεται νὰ μὴν ἔχει ἀξία, γιατί βρίσκεται σὲ πολὺ μεγάλη ποσότητα, ἡ προσφορά του εἶναι μεγάλη, καμία ἀξία δὲν ἔχει. Ὁ Χριστὸς καταργεῖ τὴν ἀξία, θεραπεύει μέσα ἀπὸ πράγματα ποὺ ἐμεῖς δὲν τοὺς δίνουμε ἀξία. Ἂν θέλουμε νὰ θεραπευτοῦμε καὶ νὰ γιατρευτοῦμε καὶ νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, καὶ δίνουμε σημασία στὰ πράγματα, στὴν ἀξία τους, τὴ μεγάλη καὶ τὴ μικρή, τότε δὲν μποροῦμε νὰ θεραπευτοῦμε, γιατί τὰ πράγματα τὰ ἀξιολογοῦμε μὲ μάτι κοσμικό, καὶ ὁ Χριστὸς χρησιμοποιεῖ τὰ πράγματα ἀλλὰ καταργεῖ τὴν ἔννοια τῆς ἀξίας. Καταργεῖ, θὰ λέγαμε ὁλόκληρο τὸ οἰκονομικὸ σύστημα τοῦ κόσμου, καὶ ἐκεῖ ἀξίζει μιὰ χούφτα πηλός, [που] δὲν ἀξίζει τίποτε. Κι ὅμως ὁ Χριστὸς αὐτὴ τὴ χούφτα τὸν πηλὸ τὴν παίρνει καὶ θεραπεύει τὸν τυφλὸ καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸ μᾶς δηλώνει: καὶ ἐμεῖς, ποὺ εἴμαστε μιὰ χούφτα πηλός, κι ὅμως εἴμαστε κάτι πολὺ μεγάλο, καὶ, στὰ χέρια τοῦ Χριστοῦ, ἂν ἀφήσουμε αὐτὴ τὴ χούφτα τὸν πηλό, αὐτὸς ὁ πηλὸς μπορεῖ νὰ γίνει κάτι πολὺ μεγάλο, μπορεῖ νὰ φτάσει καὶ νὰ θεωθεῖ.

Καὶ τρίτο στοιχεῖο καὶ πολὺ σπουδαῖο ποὺ ἔχει κάποια ἐξωτερικὴ σχέση μὲ τὸ πρῶτο, εἶναι ἡ μεγάλη καὶ ἐκτεταμένη ἀνακριτικὴ διαδικασία. Ἡ περικοπὴ ἐξηντλήθη στὴ μεγάλη αὐτὴ ἀνακριτικὴ διαδικασία. Ἔρχονται μάρτυρες, φεύγουνε μάρτυρες, ἔρχονται οἱ γονεῖς, φεύγουν οἱ γονεῖς καὶ κανεὶς δὲν πείθεται. Ἡ ἀνακριτικὴ διαδικασία γιὰ νὰ βρεῖς τὴν ἀλήθεια εἶναι μιὰ γελοιοποίηση δική σου, γιατί μπροστὰ σὲ αὐτοὺς ἦταν ἡ Ἀλήθεια. Ὅσο τὴν ψάχνεις ἀνακρίνοντας, ἡ καρδιά σου σκοτίζεται καὶ πάλι, καὶ μπροστά σου εἶναι ὁ Χριστός· καὶ ὁ τυφλὸς βλέπει πιὰ τὸν Χριστό, μὲ τὴ δική του μοναδικότητα, καὶ προσκυνεῖ αυτό. Καὶ θυμάμαι ἐκείνη τὴν ἁγιογραφία τοῦ καθολικοῦ μιᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ὄρους ποὺ ἔχει τὸν Χριστὸ νὰ θεραπεύει τὸν τυφλὸ καὶ γύρω του ὅλοι οἱ τυφλοί – ποὺ εἶναι οὐσιαστικὰ μὲ ἀνοιχτὰ μάτια ἐνῶ ἔχουν κλειστὰ τὰ μάτια – καὶ ὁ μόνος ποὺ ἔχει ἀνοιχτὰ τὰ μάτια εἶναι ὁ τυφλὸς ποὺ θεραπεύεται. Γιατί αὐτὸς δὲν ἔκανε ἀνακριτικὴ διαδικασία, δὲν ζήτησε ἐνόχους, ἔχει τὰ μάτια ἀνοιχτά, βλέπει τὸν Χριστό, εἶναι φωτισμένος. Καὶ ἐμεῖς συνέχεια ἀναλωνόμεθα σὲ κρίσεις, κατακρίσεις, ἀναλύσεις τῶν πραγμάτων, σχολιασμοὺς τῶν πραγμάτων, καὶ δὲν πέφτουμε κάτω, νὰ βάλουμε κάτω τὰ μάτια μας, τὸ πρόσωπό μας, τὰ γόνατά μας, νὰ δοῦμε τὸν Χριστό, ὅπως εἶναι, καὶ τότε θὰ ἀνοίξουνε τὰ μάτια μας. Καὶ ὅποιος μπορεῖ νὰ κάνει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, δὲν θέλει κάτι ἄλλο, καὶ εἶναι κοντὰ στὸν Χριστὸ πιὰ καὶ φωτίζεται, καὶ τότε πιὰ ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυφλός. «Καὶ πεσὼν προσεκύνησεν αὐτῷ»: ἡ κατάληξη τῆς διηγήσεως τοῦ τυφλοῦ, ἡ κατάληξη τῆς διηγήσεως τοῦ κάθε τυφλοῦ, ἡ κατάληξη τῆς πορείας τῆς δικής μας τῆς καθημερινῆς.

Ἐκτεταμένη, εἴπαμε στὴν ἀρχή, ἡ διήγηση, ἀλλὰ πραγματικὰ ἀποκαλυπτική. Ἂν θέλετε πραγματικὰ νὰ δεῖτε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ – καὶ πόσοι δὲν τὸ θέλουν; καὶ πολλοὶ τὸ θέλουνε – ἀκολουθήστε αὐτὴ τὴν πορεία. Αὐτὴ ἡ πορεία πραγματικὰ θὰ σᾶς ἐλευθερώσει καὶ θὰ σᾶς κάνει, τὸ ξαναλέω, νὰ ἀσχοληθεῖτε μὲ τὸ φῶς καὶ ὄχι μὲ τὸ σκοτάδι τοῦ κόσμου. Καὶ τότε πραγματικὰ «πεσόντες θὰ προσκυνήσετε» Αὐτὸν καὶ θὰ πεῖτε καὶ ἐσεῖς ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριός σας καὶ ὁ Θεός σας.

-

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (Ἰωάν. θ΄ 1-38)

1 Καὶ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς.

2 Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ῥαββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ;

3 Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ.

4 Ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι.

5 Ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ὦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου.

6 Ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσεν χαμαί, καὶ ἐποίησεν πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ,

7 καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ – ὃ ἑρμηνεύεται Ἀπεσταλμένος. Ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθεν βλέπων.

8 Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον ὅτι· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν;

9 Ἄλλοι ἔλεγον ὅτι· Οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι· Ὅμοιος αὐτῷ ἐστίν. Ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι· Ἐγώ εἰμι.

10 Ἔλεγον οὖν αὐτῷ· Πῶς οὖν ἠνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί;

11 Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέν μου τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ εἶπέν μοι· Ὕπαγε εἰς τὸν Σιλωάμ καὶ νίψαι. Ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα.

12 Εἶπον οὖν αὐτῷ· Ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; Λέγει· Οὐκ οἶδα.

13 Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τὸν πάλαι τυφλόν.

14 Ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς.

15 Πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν· ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω.

16 Ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· Οὐκ ἔστιν οὗτος παρὰ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. Ἄλλοι ἔλεγον· Πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; Καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς.

17 Λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· Σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἤνοιξέν σου τοὺς ὀφθαλμούς; Ὁ δὲ εἶπεν ὅτι· Προφήτης ἐστίν.

18 Οὐκ ἐπίστευσαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι ἦν τυφλὸς καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος

19 καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; πῶς οὖν βλέπει ἄρτι;

20 Ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· Οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν, καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη·

21 πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸν ἐρωτήσατε, ἡλικίαν ἔχει· αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει.

22 Ταῦτα εἶπαν οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα ἐάν τις αὐτὸν ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται.

23 Διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπαν ὅτι· Ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐπερωτήσατε.

24 Ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλός, καὶ εἶπαν αὐτῷ· Δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν.

25 Ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος· Εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω.

26 Εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· Τί ἐποίησέν σοι; πῶς ἤνοιξέν σου τοὺς ὀφθαλμούς;

27 Ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκοῦειν; μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι;

28 Καὶ ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· Σὺ μαθητὴς εἶ ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋσέως ἐσμὲν μαθηταί.

29 Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν.

30 Ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστίν, καὶ ἤνοιξέν μου τοὺς ὀφθαλμούς·

31 οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει· ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει.

32 Ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέν τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου.

33 Εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν.

34 Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπαν αὐτῷ· Ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; Καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω.

35 Ἤκουσεν Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω· καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· Σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;

36 Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Καὶ τίς ἐστιν, κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν;

37 Εἶπεν δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Καὶ ἑώρακας αὐτόν, καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν.

38 Ὁ δὲ ἔφη· Πιστεύω, κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.

--

Ἐπιμέλεια: Ἰωάννης Κων. Νεονάκης