Άγιος Σωφρόνιος «Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουν, αλλά τους κατεβάζουν».

Σε κάποιον ιερομόναχο εμφανίσθηκε στον ύπνο του ο Κύριος προσηλωμένος πάνω στον Σταυρό και είπε:

«Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουν, αλλά τους κατεβάζουν».

Και τους λόγους αυτούς ο Κύριος τους επανέλαβε τρεις φορές. Έπειτα το όραμα έσβησε...

Θα σας έλεγα ακόμη κάτι, αλλά φοβάμαι μήπως προλάβω την πείρα της ζωής σας.
Για ένα προσεύχομαι, να μη φοβηθείτε τα σύννεφα που ήλθαν…
Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!
Θα υπομείνουμε.

Τέτοια είναι η οδός μας.
Ποτέ όμως δεν πρέπει να απελπίζεσαι..

Κάποτε αυτό είναι βαρύ, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να είναι έτοιμος να παραιτηθεί από την αιώνια ζωή, αν αυτή αποκτάται με τέτοιον τρόπο. Έπειτα, όταν περάσει το νέφος αυτό, τότε κατά κάποιον ιδιαίτερο τρόπο λάμπει ο ήλιος και ο άνθρωπος χαίρεται, γιατί έζησε θλίψεις: «Ευφρανθείημεν ανθ’ ών ημερών εταπείνωσας ημάς, ετών, ών είδομεν κακά»

ΑΓΩΝΑΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ, Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ, Επιστολή 19, Έκδοση Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας

"Πάρε με λογισμέ"

 Πάρε με λογισμέ μακριά μαζί σου να γυρίσω σοκάκια πολυσύχναστα και στράτες δασωμένες απάτιτες βουνοκορφές σπήλιους αραχνισμένους κ’ίσως με την αγάπη μου κάπου ν’ ανταμωθούμε γιατί ‘ναι μήνας Αύγουστος του τρυγιτή ο μήνας κ’ έχει αμπέλι του σεβντά σοδιά περίσσια πάλι πάρε με λογισμέ μακριά

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ. 14 Σεπ. 1922.

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ.

Μικρασιατική Καταστροφή: ΟΙ ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΙ KAI ΟΙ ΠΟΡΕΙΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ.. 

Οι περιγραφές του Γάλλου δημοσιογράφου Rene Puaux από τη Σμύρνη. για τους εκτοπισμούς και τις πορείες θανάτου των Ελλήνων είναι ανατριχιαστικές.

Την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε η διαταγή του στρατηγού Νουρεντίν να συλλάβουν όλο τον ανδρικό πληθυσμό από δεκαοκτώ μέχρι σαράντα πέντε ετών. 

Αντίθετα με την εξήγηση που έδωσαν εκ των υστέρων οι Τούρκοι, δεν επρόκειτο παρά για άνδρες που υπετίθετο ότι είχαν αγωνιστεί στο πλευρό του ελληνικού στρατού.

Στην πράξη συνέλαβαν όλους τους άνδρες με ρωμαλέο παρουσιαστικό από δεκαπέντε μέχρι πενήντα πέντε ετών.

«Δεν μπορούσε να υπάρξει πιο σπαρακτικό θέαμα- οι γυναίκες είχαν χωριστεί από τους άνδρες τους, οι μανάδες από τους γιους τους, οι αδελφές από τους αδελφούς τους. 

Όλοι όσοι είχαν συλληφθεί με τον τρόπο αυτό, είχαν σταλεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ad hoc και, όταν συγκεντρώθηκαν όλοι εκεί, έπεσαν θύματα ληστείας των Τούρκων στρατιωτών. 

Δεν τους έκλεψαν μόνο τα χρήματα που είχαν, αλλά και τα ρούχα και τα παπούτσια τους. 

Για να γλιτώσουν την τέλεια απογύμνωση, πολλοί απ' αυτούς έσκιζαν οι ίδιοι τα ρούχα τους, γιατί οι Τούρκοι βλέποντας κουρέλια και μόνο, δεν τους τα έβγαζαν καθόλου».

Ο αριθμός αυτών των κατοίκων της Σμύρνης και της ενδοχώρας (ηλικίας από δεκαοχτώ μέχρι σαράντα πέντε ετών), που συνελήφθησαν έτσι και οδηγήθη καν από τους Τούρκους προς την ενδοχώρα, θα πρέπει να υπολογιστεί στις 150.000.

Οι Έλληνες που προορίζονταν για εκτόπιση, συγκεντρώνονταν στο Διοικητήριο.

Όταν συγκεντρωνόταν ένας ικανοποιητικός αριθμός, άρχιζε η μετακίνηση τους.

Μεταξύ αυτών υπήρχε και ένα σημαντικό ποσοστό ιερέων. 

Τους οδηγούσαν Τούρκοι στρατιώτες, πολλοί των οποίων ήταν εφοδιασμένοι με ρόπαλα. 

Κατά την πορεία ο όχλος τους λιθοβολούσε, πετώντας τους μαζί με τις πέτρες και ακαθαρσίες.

Τους ανάγκαζαν να φωνάζουν Yiaschahin Moustafa Kemal pacha.

 

Για την τύχη των αιχμαλώτων που οδηγήθηκαν προς την ενδοχώρα, έχουμε τρομακτικές μαρτυρίες:

Ο Νικόλαος Χατζόπουλος του 32ου Συντάγματος Πεζικού, από τη Νάξο, που κατόρθωσε να δραπετεύσει, καταθέτει:

«Αιχμαλωτιστήκαμε στις 9 Σεπτεμβρίου στην Πούντα (βόρεια συνοικία της Σμύρνης) και την ίδια μέρα μας έκλεισαν στις αποθήκες του λιμανιού, μας έκλεψαν ό, τι είχαμε στην κατοχή μας, και στη συνέχεια, την επομένη, μας οδήγησαν στο Νύμφαιον . 

Το τουρκικό πλήθος που είχε μαζευτεί κατά μήκος του δρόμου, μας χτυπούσε και μας πετούσε πέτρες αναγκάζοντας μας να φωνάζουμε: 

ζήτω ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς. Εκείνοι που αρνούνταν, δέχονταν μαχαιριές.

Καθώς αφήναμε τη Σμύρνη, συναντήσαμε πέντε δίτροχα καροτσάκια, γεμάτα με πτώματα Ελλήνων πολιτών, που τα πήγαιναν να τα πετάξουν σε μια χαράδρα.

Εκεί οι Τούρκοι διέταξαν τους Έλληνες στρατιώτες που κατάγονταν από τη Μικρά Ασία να αποχωριστούν από τους Έλληνες οι οποίοι ήταν από την Παλαιά Ελλάδα. 

Τους ανακοίνωσαν την πρόθεση τους να απολύσουν τους πρώτους και να τους δώσουν την άδεια να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

800 περίπου άνδρες βγήκαν από τις σειρές τους συμπεριλαμβανομένων και αξιωματικών της χωροφυλακής.

Τους συγκέντρωσαν σ' ένα μόνο τάγμα, τους οδήγησαν στην ξερή κοίτη ενός γειτονικού χειμάρρου και τους σκότωσαν όλους με ριπές οπλοπολυβόλων».

Η σφαγή αυτή επιβεβαιώθηκε από το δεκανέα Αντώνη Βιτζηλαίο του 26ου Συντάγματος Πεζικού, από τους στρατιώτες Νικόλαο Κορρέ του 25ου Συντάγματος Πεζικού, Νικηφόρο Βιτζηλαίο του 44ου Συντάγματος Πεζικού και από τον Κωνσταντίνο Χωριανόπουλο του 32ου Συντάγματος Πεζικού, οι οποίοι ήταν παρόντες.

Η σφαγή πρέπει να έγινε λίγο ανατολικότερα του Μπουρνόβα.

Οι πέντε καταθέσεις συμφωνούν επακριβώς.

Η φάλαγγα που είχε δύναμη περίπου 5.000 ανδρών και μειώθηκε έτσι σε λίγο περισσότερους από 4.000, ξανάρχισε τότε την πορεία της προς το Νύμφαιο.

Σ' αυτή τη μικρή πόλη των 3.000 ψυχών το τουρκικό πλήθος χτύπησε τους αιχμαλώτους.

Το ίδιο συνέβη στη Μαγνησία όπου έμειναν πέντε μέρες κλεισμένοι σ' έναν περίβολο.

Εκεί οι Τούρκοι προσκάλεσαν το πλήθος να υποδείξει εκείνους από τους Έλληνες στρατιώτες που μπορούσε να αναγνωρίσει ως ενόχους για κάποια αδικήματα τον καιρό της Κατοχής.

Χίλιοι από αυτούς «αναγνωρίστηκαν» με -τον τρόπο αυτό και τουφεκίστηκαν πάραυτα.

Οι επιζήσαντες χωρίστηκαν σε τρία «τάγματα εργασίας», που κατανεμήθηκαν ανάμεσα στη Μαγνησία, τον Κασαμπά και τη Φιλαδέλφεια.

Ένας από τους δραπέτες του τάγματος της Φιλαδέλφειας μας πληροφορεί ότι στις 26 Οκτωβρίου από τους χίλιους άνδρες δεν απέμειναν παρά 480. 

Οι υπόλοιποι υπέκυψαν από τη σκληρή δουλειά, την πείνα και το κρύο.

Ένας άλλος αιχμάλωτος που διέφυγε από τη Σμύρνη, ο Δημήτριος Δήμας από τις Κουκουβάουνες της Αττικής, στρατιώτης στο 22ο Σύνταγμα Πεζικού, που δούλευε μαζί με άλλους πενήντα στο καθάρισμα των ερειπίων από την πυρκαγιά, φέρει στο σώμα του σημάδια από σοβαρά εγκαύματα εξαιτίας ενός διαβρωτικού υγρού που έρριξαν στους συντρόφους του και στον ίδιο στο στενό περίβολο όπου ήταν κλεισμένοι. 

Οι άλλοι υπέκυψαν με αφόρητους πόνους. Εγκαταλελειμμένος για να πεθάνει, κατάφερε μέσα στο σκοτάδι να ξεφύγει. 

Δηλώνει πως ο υποσιτισμός, η κακομεταχείριση και η εξουθένωση από τη σκληρή δουλειά έκαναν τους αιχμα λώτους να μοιάζουν με φαντάσματα".

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 Πώς βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός

 

Ο μακαριστός Γέροντας π. Ανανίας Κουστένης εξιστορεί το χρονικό της εύρεσης και της Ύψωσης του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου.

Μια ομιλία για τη μεγάλη δεσποτική εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου).

ΚΑΤΆ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ ΣΤΗ ΘΕΊΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ . .

 

 Έλεγε ο π. Γεράσιμος πως κατά την ακολουθία της ιεράς Προσκομιδής πολλές φορές ο ίδιος ερχόταν σε έκσταση και Πνευματικώ τω τρόπω ο ίδιος έφτανε έως το «χείλος του τείχους» του Άδη.

Έλεγε ο παππούλης ότι έβλεπε με τα μάτια της ψυχής του έναν τεράστιο τοίχο μιας υπέρ-γιγάντιας μάνδρας, όπου εκεί μεταφερόταν ο ίδιος Αγιοπνευματικά, προκειμένου ο ίδιος να ακούσει και να μνημονεύσει χιλιάδες ονόματα ψυχών που ζούσαν μέσα στον κολασμένο Άδη.

Ο π. Γεράσιμος διηγιόταν πως οι ψυχές που εμφανιζόταν από μόνες τους μέσα στο σκοτάδι δεν έλεγαν έτσι απλά το μικρό τους βαπτιστικό όνομα, αλλά ότι αυτές οι ψυχές κυριολεκτικά ούρλιαζαν την ώρα που έλεγαν στον πατέρα Γεράσιμο η καθεμία το όνομά τους.

Αυτές οι ξεχασμένες ψυχές προκαλούσαν στον παππούλη πολύ μεγάλη οδύνη,

ατέρμονα δάκρυα και συμπονετική αγωνία, λέγοντάς του για παράδειγμα:

-"Πάτεεερ... με λένε Αικατερίνη!

Είμαι 300 χρόνια αμνημόνευτη!

Μη με ξεχνάς!

Κάνε λίγο έλεος και για μένα παππούλη μου!"

Κατ’ αυτόν τον τρόπο εμφανίζονταν και δίνονταν από τις ίδιες τις αμνημόνευτες ψυχές τα μικρά ονόματά τους στον πατέρα Γεράσιμο, κατά χιλιάδες σε αριθμό και κατά την εκάστοτε τέλεση της ιεράς Προσκομιδής από τον ίδιο.

Η πατρική χαρά και η συγκίνηση του παππούλη την κάθε φορά που εμφανιζόταν οι ψυχές σε αυτόν ήταν απερίγραπτη, διότι,

κατά την ώρα της αγίας Πρόθεσης, ο ίδιος «μετάγγιζε» τη γεύση του παραδείσου στις αμνημόνευτες και πεινασμένες ψυχές,τις οποίες την κάθε φορά επέτρεπε ο Κύριος να αυτό-παρουσιασθούν από μόνες τους μπροστά στον παππούλη.

Έλεγε, λόγου χάρη, μια άλλη ψυχή που και αυτή αυτό-εμφανιζόταν μέσα στο σκοτάδικαι η ίδια βρισκόταν πίσω από το γιγάντιο και τρομακτικό «τείχος» του Άδη:

-"Παππούλη, έχω 1200 χρόνια νηστικός,

με λένε Δημήτριο,

δείξε και σε εμένα έλεος!"

Ή, ακόμη:

-" Πάτερ, δεν μου έχει δώσει κανένας λίγο έστω φαγητό για πάνω από 700 χρόνια τώρα,

με λένε Ιωάννη, κάνε πατρική αγάπη και για εμένα! Κλπ..."

Το πλέον συγκλονιστικό και άκρως χαροποιό γεγονός ήταν το ακόλουθο σε σχέση με τις αυτό-παρουσιαζόμενες στον παππούλη και έως τώρα κολασμένες ψυχές.

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ή και κάποια χρόνια ίσως, εμφανιζόταν κάποιες ψυχές μέσα στο Ιερό, στη δεξιά πλευρά

και αφού έβαζαν πρώτα όλες τους στρωτή μετάνοια,

έλεγαν στη συνέχεια στον πατέρα Γεράσιμο:

-" Παππούλη, είμαι η Αικατερίνη, που για 300 χρόνια δεν είχα μνημονευθεί,σε ευχαριστώ πάτερ μου".. και μετά η ψυχή εξαφανιζόταν μέσα στο φως!

Το ίδιο έκανε και ο Δημήτριος, ο Ιωάννης, κλπ!

Κάποτε ρώτησα τον πατέρα Γεράσιμο:

- Παππούλη, σε αυτή την κατάσταση της έκστασης, πόσες ψυχές μπορούσες και έβλεπες με τα μάτια της ψυχής σου σε κάθε ακολουθία της αγίας Προσκομιδής που εσύ τελούσες;

Και ο ίδιος απάντησε:

- Μπορεί οι «επισκέψεις» των αμνημόνευτων ψυχών να έφταναν μέχρι και 7.000 με 8.000 ψυχές την κάθε φορά! Ναι, σωστά άκουσες!

Και όλες αυτές η κατά Θεία παραχώρηση «επισκέψεις», παιδί μου, γινόταν μέσα σε χρόνο δυο με τριών μόνον λεπτών,

κατά τον δικό μας ανθρώπινο ή κοσμικό χρόνο!

Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για τον Κύριο στο πνευματικό Του στερέωμα.

Και το ασύλληπτο γεγονός για εμάς τους ανθρώπους, παιδί μου, ήταν ότι πάντα θυμόμουνα απέξω, ένα-ένα και όλα αυτά τα χιλιάδες ονόματα που μνημόνευα!

Κύριος οίδε!

Αυτή ήταν η σωστική ελεημοσύνη για τον πατέρα Γεράσιμο, σύμφωνα με το άγιο σχέδιο του Τριαδικού μας Θεού.

Μετά από αυτές τις διηγήσεις,

πίεζα αφόρητα κάποιες φορές τον παππούλη για να πει ακόμα περισσότερες και σχετικές πληροφορίες.

Μέχρι που κάποια στιγμή εξομολογήθηκε ο ίδιος το ακόλουθο:

- Την κάθε φορά που αποκάλυπτε ένα Άνωθεν θαυμαστό γεγονός, επέτρεπε στη συνέχεια ο Κύριος να πειραχθεί πολύ σκληρά ο παππούλης από τον πειρασμό.

Ευλογημένε, έλεγε, λυπήσου με, όχι άλλο ξύλο!.

Σήμερα, ο Arvo Pärt κλείνει τα 91 του χρόνια.

Ο Εσθονός συνθέτης, γεννημένος στις 11 Σεπτεμβρίου 1935.

Ένας από τους πιο αναγνωρισμένους σύγχρονους συνθέτες.

Αναδείχθηκε τη δεκαετία του 1960 ως μορφή της μουσικής πρωτοπορίας της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά ήρθε σε σύγκρουση με το σοβιετικό καθεστώς.

Μετά από μια μακρά καλλιτεχνική κρίση, επέστρεψε το 1976 με μια ιδιαίτερη μουσική γλώσσα, γνωστή ως *tintinnabuli* (λατινικός όρος που σημαίνει «μικρό καμπανάκι»).

Αυτή η φάση του δημιουργικού του έργου επηρεάστηκε από την αυξανόμενη πίστη του, τη θρησκευτική γραμματεία, το γρηγοριανό μέλος, τη μεσαιωνική πολυφωνία και την ορθόδοξη μουσική παράδοση.

Την ίδια περίοδο, ανακάλυψε τα συγγράμματα του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη και ασπάστηκε την Ορθοδοξία.

 

 

 Διατηρούσε προσωπικό δεσμό με τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ, τον οποίο γνώρισε τη δεκαετία του 1980 στη Μεγάλη Βρετανία.

Η διδασκαλία και τα λόγια ενθάρρυνσης του Αγίου Σωφρονίου τον στήριξαν καθώς προσαρμοζόταν στη ζωή στη Δύση.

Το 1980 εγκατέλειψε τη Σοβιετική Εσθονία, εγκαθιστάμενος αρχικά στη Βιέννη και αργότερα στο Βερολίνο.

 Γνωστά έργα: "Fratres", "Spiegel im Spiegel", "Te Deum", "Passio", "Berliner Messe", "Adam's Lament", "Für Alina".

- Θεωρείται ο εν ζωή συνθέτης με τις περισσότερες εκτελέσεις έργων παγκοσμίως (σύμφωνα με την κατάταξη του Bachtrack).

 Το 2026 —το Μετάλλιο Γκαίτε (Goethe-Medaille) στη Βαϊμάρη. Πηγή: Basilica News Agency

Όταν εγώ βλέπω τον Εσταυρωμένο γυμνό επάνω στον Σταυρό..

 

...

Oταν βλέπω πόσα υπέφερε από τους ανθρώπους ο Θεός ο αναμάρτητος, όταν βλέπω την αγάπη Του, την ευτέλεια, την ταπείνωσί Του και σκέπτομαι, ότι για μένα σταυρώθηκε από αγάπη, ότι συγχώρησε τους σταυρωτάς Του, ότι συγχώρησε τους αποστόλους, που Τον εγκατέλειψαν, ότι συγχώρησε την αχαριστία και την ασέβεια όλων των ανθρώπων, λέγοντας: «Πάτερ, άφες αυτοίς. ου γαρ οίδασι τί ποιούσι» (Λουκ. κγ’, 34), πώς εγώ δεν θα υπομείνω, εάν με ταπεινώσουν, εάν με ρεζιλέψουν, εάν με φτύσουν, εάν μου κάνουν ο,τιδήποτε;

Άπαξ και είμαι μαθητής του Χριστού και είμαι βαπτισμένος στο Όνομά Του και θεωρούμαι παιδί Του και θα κληρονομήσω την Βασιλεία των ουρανών, είναι δυνατόν ποτέ να φανώ οκνηρός κι απάνθρωπος και να μη συγχωρήσω ό,τι ελαφρό μου έκανε ένας αδελφός μου;

Ποτέ.

Άρα κοιτάζοντας τον Εσταυρωμένο μέσα μου αλλάζω, μαλακώνει η καρδιά μου κι απλώνεται η αγάπη.

Και μπορώ εκείνη τη στιγμή να τρέξω, να βάλω μετάνοια στον αδελφό μου, να τον αγκαλιάσω και να του πω:

«Αδελφέ μου, συγχώρησέ με, που σου έκανα αυτό το πράγμα, κι αν μου έκανες κι εσύ κάτι, Θεός σχωρέσοι».

Έτσι θεραπευόμεθα από τα δαγκώματα της αμαρτίας και των παθών, όταν ατενίζουμε στο Χριστό μας, τον Εσταυρωμένο.

Μακαριστός Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης.

Απόσπασμα λογου εις την Σταυρικην θυσία του Κυρίου.

Ο μακαριστός Άγιος Πνευματικός των Αγίων Αναργύρων Πειραιά, πατήρ Γεώργιος Κρητικός μας ομιλεί για τη Θεία Δύναμη που φέρει ο Σταυρός Του Χριστού αναφέροντας γεγονότα που είδε ο ίδιος με τα μάτια του.

Η ομιλία αυτή έγινε στο εκκλησάκι χριστιανικής κατασκήνωσης.Ο παπα Γιώργης ήταν πνευματικό τέκνο του Αγίου Πορφυρίου αληθινός Πνευματικός Πατέρας με όλη τη σημασία της λέξης.Έφυγε προς την Αιώνια Ζωή το Χριστό μας στις 19 Ιουλίου το 2015.Το σκήνωμά του ενταφιάστηκε στο Μοναστήρι του Αναστάντος Χριστού στον Βαρνάβα όπου Ηγούμενος είναι ο υιός του ο σεβάσμιος αρχιμανδρίτης πατήρ Μεθόδιος Κρητικός .

— Γέροντα, έχεις δει ποτέ τον Χριστό;

— Ναι, Πάτερ, τον έχω δει, απάντησε χαμηλόφωνα, με μεγάλη ευσέβεια και με εκείνη την θλίψη που δεν μπορείς να μιμηθείς.

— Και πώς είναι ο Χριστός, Γέροντα;

— Πάτερ, ο Χριστός είναι όπως μας δείχνει το Ευαγγέλιο: δίκαιος, αγαθός, πράος, απλός και κοντά στον άνθρωπο. Δεν επιβάλλεται, δεν πληγώνει, δεν απαιτεί με τη βία. Έρχεται εν ειρήνη και παραμένει εκεί που βρίσκει καθαρή καρδιά.

Έκπληκτος, τον ρώτησα περαιτέρω:

— Και πότε συνέβη αυτό; Πότε τον είδες;

Ο γέροντας χαμήλωσε τα μάτια του. Δάκρυα είχαν ήδη μαζευτεί μέσα τους.

— Πάτερ, είδα τον Χριστό όταν έμαθα να αγαπώ χωρίς να περιμένω τίποτα σε αντάλλαγμα. Όταν άδειασα τον εαυτό μου από τον εαυτό μου, από τη θέλησή μου, από τις αξιώσεις μου, από την επιθυμία να ανταμειφθώ. Έδωσα ό,τι μπορούσα και δεν ζήτησα τίποτα περισσότερο από τους ανθρώπους. Και τότε ακριβώς ήρθε.

Τότε είπε απαλά:

— Ο Χριστός έρχεται όταν αρχίσεις να Του μοιάζεις.

Αυτά τα λόγια έχουν μείνει βαθιά χαραγμένα στην καρδιά μου. Επειδή η αληθινή αγάπη δεν υπολογίζει και δεν παρακολουθεί το καλό που έχει γίνει. Δεν ρωτάει: «Τι παίρνω;» Η αγάπη προσφέρει τον εαυτό της, θυσιάζεται, υπομένει, συγχωρεί και συνεχίζει να αγαπάει ακόμα και όταν πληγώνεται. Μπορεί να προδοθεί και όμως να μην μισήσει. Μπορεί να σταυρωθεί και όμως να προσεύχεται για αυτόν που την πλήγωσε.

Το να αγαπάς αληθινά σημαίνει να αφήνεις κάτι από τον εαυτό σου να πεθάνει, ώστε ο Χριστός να μπορεί να ζήσει περισσότερο μέσα σου. Σημαίνει να μπορείς να πεις στον άλλον, χωρίς θόρυβο και χωρίς υπερηφάνεια: «Πάρε τον παράδεισό μου και δώσε μου την κόλασή σου».

Ίσως ακριβώς όταν κάποιος παύει να ζει για τον εαυτό του, αρχίζει πραγματικά να βλέπει τον Χριστό.

—π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, από το βιβλίο «Ζωή χωρίς Συνταγές»

Σταυρός στην θύρα αγιορείτικου κελιού.

 Ο άγιος Παΐσιος έδωσε αυτόν τον ξύλινο Σταυρό στον Γέροντα του κελιού και του είπε:" Να τον βάλεις στην εξώπορτα. Θέλω όταν έρχομαι να τον βλέπω "! 

Ένας Θεός Εσταυρωμένος. Ικανόν εστί

Η ζωή είναι πάντα άδικη. Δεν υπάρχει απάντηση στα γιατί και ο Θεός εννιά φορές στις δέκα σιωπά. Βέβαια ο Θεός είναι δίκαιος, απόλυτα δίκαιος και προβλεπτης και τα γνωρίζει όλα και αναιτιος κάθε Κακού και όλα αυτά τα οποία λένε οι Θεολόγοι και κανείς δεν μπορεί να έρθει σε λογαριασμό μαζί Του. Αυτά από μόνα τους δεν αποτελουν παρηγοριά σε ενα κόσμο που πεθαινει, αδικείται, λιμοκτονεί, διώκεται, επαναστατεί δικαίως πολλές φορές , όσ

ο αληθή και κατηγορηματικά ισχύουν . Παρόλα ταύτα τα λυπηρά, ο Χριστός πόνεσε, σταυρώθηκε και πέθανε για μένα επειδή εγώ πονάω, σταυρωνομαι και πεθαίνω . Διώχτηκε και κακοπάθησε από την κοιλιά της Μάνας Του ως και μετά τον Τάφο. Αδικήθηκε κατά πάντα μόνο με αυτό το άδειασμα Του στην γη.Διασκέλισε απίστευτα χάη , τα οποία δεν φτάνει το μυαλό σου να υπολογίσει , για να με βρει και τα οποία επίσης Τον καθιστούν τον πιο ' ριγμένο' απ' όλους μας.Αυτό είναι αρκετό για να τα καλύψει όλα. Πιστεύω λοιπόν μόνο σε αυτή την σιωπηρη αλλά παντοκρατορική και καίρια πράξη Του.Και με καλύπτει. Ο Χριστός έχει ηδη απαντήσει σε όλα με αυτό που έκανε .Αντι να εξαφανίσει το Κακό, το υπεμεινε ολοκληρωτικά , ερχόμενος στα μέτρα μου. Από κει και πέρα κάθε πληγή και αδικία μας κάνουν συγκοινωνούς του Χριστού, πιστεύουμε ή όχι. Και η αδικία και ο πόνος είναι στα μέτρα ενός Θεού πλέον. Ούτε αφανισμός, ούτε εξουσιασμός, ούτε παρεμβατισμός. Ένας Θεός Εσταυρωμένος. Ικανόν εστί 

 π. Παντελεήμων Κρούσκος

Τω αυτώ μηνί ΙΔ’, η Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού ΣTΑΥΡΟΥ.

Τας εν λάρυγγι Σώτερ υψώσεις φέρει,

Υψούμενον βλέπουσα σον Σταυρόν κτίσις.

Υψώθη δεκάτη Σταυρού ξύλον ηδέ τετάρτη.

Κωνσταντίνος ο Μέγας και Ισαπόστολος, πρώτος ανάμεσα εις τους βασιλείς της παλαιάς Ρώμης, εδέξατο τον Χριστιανισμόν. Ούτος λοιπόν έχωντας πόλεμον, καθώς μεν λέγουσί τινες, εν τη Ρώμη κατά Μαγνεντίου· καθώς δε άλλοι λέγουσιν, εν τω ποταμώ του Δουνάβεως κατά των Σκυθών (1)· βλέπωντας δε το στράτευμα των εχθρών, πως ήτον περισσότερον από το εδικόν του, ευρίσκετο εις απορίαν και φόβον. Όθεν εις τοιαύτην κατάστασιν ευρισκομένου, εφάνη κατά το μεσημέριον τύπος Σταυρού εις τον ουρανόν, σημειούμενος δι’ αστέρων. Και τριγύρω εις τον Σταυρόν εφάνηκαν γράμματα, τυπούμενα και αυτά δι’ αστέρων με ρωμαϊκά, ήτοι λατινικά στοιχεία, τα οποία έλεγον ούτω· «Εν τούτω Νίκα» (2).

Παρευθύς λοιπόν κατασκευάσας ένα Σταυρόν, όμοιον με εκείνον, οπού εφάνη εις τον ουρανόν, επρόσταξε να προπορεύεται έμπροσθεν του στρατεύματος. Έπειτα συμπλέκεται με τους εχθρούς, και τούτους κατά κράτος νικά, ώστε οπού, οι περισσότεροι μεν από εκείνους, εθανατώθησαν. Οι δε άλλοι, έφυγον από τον φόβον τους. Όθεν εκ του θαύματος τούτου εννοήσας την δύναμιν του Σταυρωθέντος, και πιστεύσας, ότι ούτος μόνος είναι αληθής Θεός, εβαπτίσθη με την μητέρα του (3).

Τότε λοιπόν στέλλει την αυτού μητέρα Ελένην εις Ιεροσόλυμα, ένα μεν, δια να προσκυνήση και λαμπρότατα να τιμήση τον ζωοποιόν Τάφον του Κυρίου, και τους λοιπούς Αγίους Τόπους. Και άλλο δε, δια να ζητήση με σπουδήν να εύρη τον τίμιον Σταυρόν του Θεανθρώπου Σωτήρος. Δια τον οποίον με πόθον ζέοντα ερευνήσασα, εύρεν αυτόν κεκρυμμένον. Ομοίως ευρήκε και τους άλλους δύω σταυρούς, εις τους οποίους εσταυρώθησαν οι δύω λησταί. Εύρε δε προς τούτοις και τους ήλους (4). Επειδή δε η βασίλισσα ευρίσκετο εις απορίαν, ποίος από τους τρεις είναι ο Σταυρός του Κυρίου. Τούτου χάριν δια του θαύματος, οπού έγινεν εις την αποθανούσαν χήραν γυναίκα, ήτις ανέστη ευθύς οπού ήγγισεν εις τον Σταυρόν του Κυρίου, δια τούτου, λέγω, εγνώρισεν αυτόν. Οι γαρ άλλοι δύω σταυροί των ληστών, ουδέν τοιούτον θαύμα εποίησαν (5).

Τότε λοιπόν ησπάσατο και προσεκύνησε τον τίμιον Σταυρόν μετά πολλής ευλαβείας και πίστεως, τόσον η βασίλισσα Ελένη, όσον και όλη η μετ’ αυτής σύγκλητος των αρχόντων. Επειδή δε εζήτει και όλος ο λαός των Χριστιανών να προσκυνήση και να ασπασθή αυτόν, δεν ήτον δε δυνατόν να επιτύχη του ποθουμένου δια το πολύ πλήθος: τούτου χάριν εζήτησαν κατά δεύτερον λόγον, καν να ιδούν μόνον την γλυκυτάτην θεωρίαν του τιμίου Σταυρού, και έτζι δια μόνης της θεωρίας να ευχαριστήσουν τον προς αυτόν πόθον τους. Όθεν ο τότε μακαριώτατος Πατριάρχης των Ιεροσολύμων Μακάριος, ανέβη επάνω εις τον άμβωνα, και σηκώσας υψηλά με τας δύω του χείρας τον τίμιον Σταυρόν, έδειξεν αυτόν φανερώς εις όλους τους υποκάτω ευρισκομένους Χριστιανούς. Οίτινες ευθύς οπού τον είδον, εφώναξαν από καρδίας όλοι ομού το «Κύριε ελέησον». Από τότε λοιπόν επρόσταξαν οι θειότατοι και θεόπνευστοι Πατέρες της Εκκλησίας, να εορτάζουν όλοι οι Χριστιανοί κατά την σήμερον ημέραν, την τιμίαν ταύτην και παγκόσμιον Ύψωσιν του θείου Σταυρού, εις δόξαν του εν αυτώ προσηλωθέντος Χριστού του αληθινού Θεού ημών (6). (Την κατά πλάτος του Σταυρού διήγησιν, όρα εις τον Νέον Θησαυρόν, και εις την Σαγήνην, και εις τους Μαργαρίτας, και εις τον Ποιμενικόν Αυλόν και εις τον Κωφόν).

(1) Η ακριβεστέρα όμως και αληθεστέρα δόξα, η παρά τοις περισσοτέροις επικρατούσα, είναι αυτή, ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος, ουχί κατά Μαγνεντίου είχε τον πόλεμον, ουδέ κατά Σκυθών, αλλά κατά Μαξεντίου. Και ουχί εν τω ποταμώ του Δουνάβεως, αλλά εν τη Ιταλία εκροτήθη ο πόλεμος, επάνω της Βολβίας ή Μολβίας γεφύρας. Επειδή γαρ ο Μαξέντιος εμεταχειρίζετο την αυτοκρατορικήν εξουσίαν εν τη Ιταλία, και ήτον σκληρότατος διώκτης των Χριστιανών: τούτου χάριν ο Μέγας Κωνσταντίνος ηθέλησε να εξολοθρεύση αυτόν. Όθεν πριν να έμβη εις τα όρια της Ιταλίας, ευρισκόμενος εις διαλογισμούς, ποίον Θεόν να επικαλεσθή βοηθόν εις τον πόλεμον· ειδωλολάτρης γαρ ήτον, πλην έκλινεν εις τον Χριστιανισμόν· ένα μεν, καθότι ο Φιρμιλιανός Λακτάντιος σοφώτατος ων, και εις των φυλάκων της εν Ρώμη βασιλικής βιβλιοθήκης, εκ της αναγνώσεως των βιβλίων των Σιβυλλών και των απανταχού χρηστηρίων των φανερώς διαγγελλόντων, ότι ο Χριστός εστι Θεός, φωτισθείς, επίστευσε τω Χριστώ. Και δη και τω Κρίσπω τω υιώ του Κωνσταντίνου διδάσκαλος εγένετο της εις Χριστόν πίστεως. Ο δε Κρίσπος πάλιν εφανέρωσε τας βίβλους ταύτας τω πατρί αυτού Κωνσταντίνω, και πολύ τι ωφέλησεν αυτόν εις το πιστεύσαι τω Χριστώ, ως λέγει τούτο Γεννάδιος ο Σχολάριος εν τινι ανεκδότω διαλέξει μετά στρατιώτου τινός, πεμφθέντος παρά του βασιλέως των Αγαρηνών ερωτήσαι αυτόν.

Τούτο δε, και διατί κατά τον Μελέτιον, είδεν ότι ο πατήρ του έζησεν ευτυχώς, επειδή απεστρέφετο την των Ελλήνων θρησκείαν. Εις τοιούτους, λέγω, διαλογισμούς ευρισκόμενος ο Ισαπόστολος, και μάλιστα διατί, ο Μαξέντιος μεν, είχε στράτευμα εκατόν εννενήντα χιλιάδας, αυτός δε είχε πολύ ολιγώτερον. Ένα μεσημέρι επεριπάτει με τους αρχιστρατήγους του. Και εις καιρόν οπού ήτον ο ουρανός καθαρός, βλέπει με τους συν αυτώ, ένα στύλον φωτός εις σχήμα Σταυρού. Εις τον οποίον ήτον και γράμματα λέγοντα, εν τούτω νίκα: ήτοι εν τη δυνάμει του σημείου τούτου θέλεις νικήσεις. Ου μόνον δε τούτο ηκολούθησεν, αλλά και κατά την νύκτα εκείνην βλέπει εν οράματι τον Ιησούν Χριστόν λέγοντα, να κατασκευάση μίαν σημαίαν παρομοίαν με τον τύπον του φανέντος Σταυρού, και να την βάλη εις την λόγχην του, και ούτω θέλει κατατροπώσει τους εχθρούς. Όθεν τούτο ποιήσας ενίκησε τον Μαξέντιον. Ο δε Μαξέντιος νικηθείς, ηθέλησε να επιστρέψη εις Ρώμην. Και όταν επέρνα την γέφυραν του ποταμού Τίβερι, έπεσεν αύτη. Όθεν πεσών και αυτός, επνίγη με το άλογόν του εις τον ποταμόν, και ούτως έδωκε κακόν τέλος, ύστερον αφ’ ου εβασίλευσεν εις Ιταλίαν χρόνους εξ. Όρα τον Μελέτιον, Εκκλ. Ιστορ., τόμω α’, σελ. 298. Ομοίως όρα και εις την εικοστήν πρώτην του Μαΐου το Συναξάριον του Αγίου Κωνσταντίνου, όπου λέγεται, ότι κατά Μαξεντίου εποίησε τον πόλεμον, και ουχί κατά Μαγνεντίου, ως είπομεν ανωτέρω.

(2) Ου μόνον ο Συναξαριστής ούτος Μαυρίκιος, αλλά και όλοι οι αξιόλογοι ιστορικοί βεβαιούσιν, ότι λατινικά ήτον εκείνα τα γράμματα. Καν και Λέων ο Σοφός λέγη, ότι ήτον ελληνικά. Ήξευρε γαρ ο Μέγας Κωνσταντίνος και ελληνικά, ως λέγει ο Γάζης Παΐσιος. Παρά δε τω Δοσιθέω, σελ. 703 της Δωδεκαβίβλου, ούτω γράφεται· «Κωνσταντίνε, εν τούτω νίκα».

(3) Πότε δε, και παρά τίνος εβαπτίσθη, όρα εις το Συναξάριον του Αγίου Σιλβέστρου, κατά την δευτέραν του Ιαννουαρίου.

(4) Σημείωσαι, ότι η Αγία Ελένη έφερε και τους ήλους, δι’ ων προσήλωσαν Ιουδαίοι το σώμα του Σωτήρος εις την Κωνσταντινούπολιν, δώρον αξιοτίμητον τω υιώ αυτής. Εξ ων, τον μεν ένα, έβαλεν ο Μέγας Κωνσταντίνος εις το χαλινάρι του αλόγου του, κατά το λόγιον του προφήτου Ζαχαρίου το λέγον· «Εν τη ημέρα εκείνη έσται το επί τον χαλινόν του ίππου άγιον τω Κυρίω Παντοκράτορι» (Ζαχ. ιδ’, 20). Τον δε δεύτερον, εβάσταζεν εις το πολεμικόν ένδυμα της κεφαλής του, ήτοι εις την περικεφαλαίαν του. Τον δε τρίτον, λέγει ο θείος Αμβρόσιος, ότι η Αγία Ελένη διαπερώσα το Αδριατικόν πέλαγος και κινδυνεύσασα από φουρτούναν, έρριψεν αυτόν εις την θάλασσαν, και έγινε γαλήνη. Απίστευτον όμως κρίνει τούτο ο Ιεροσολύμων Δοσίθεος. Καθότι δεν επήγεν εις το Αδριατικόν πέλαγος η Αγία Ελένη μετά το απελθείν αυτήν εις Ιεροσόλυμα. Ο δε Σωκράτης λέγει, ότι ο Κωνσταντίνος έκρυψε το τίμιον ξύλον και τους ήλους, επάνω του πορφυρού μεγάλου κίονος εις τον ανδριάντα του Κωνσταντίνου, προς φυλακήν της Πόλεως. Τρεις δε φαίνονται ότι ήτον οι ήλοι, δύω μεν, οι προσηλώσαντες τας χείρας του Σωτήρος, εις δε, ο προσηλώσας αυτού τους δύω πόδας, ομού βαλμένους ένα επάνω του άλλου. (Όρα σελ. 102, της Δωδεκαβίβλου.) Αγκαλά και ο Γάζης Παΐσιος λέγη, ότι η κοινή παράδοσις θέλει να ήτον τέσσαρες οι ήλοι, δύω οι προσηλώσαντες τας χείρας, και δύω οι τους πόδας προσηλώσαντες του Κυρίου.

(5) Σημείωσαι, ότι οι δύω σταυροί των ληστών εφέρθησαν εις Κωνσταντινούπολιν, και ετέθησαν υποκάτω του εν τω Φόρω πορφυρού κίονος, και το βικίον του μύρου, ω ηλείψατο ο Κύριος. Εις δε τον κίονα του Κωνσταντίνου, ήτον οι ήλοι του Σταυρού ως είρηται, και το στόμιον του φρέατος, εν ω εκάθισεν ο Χριστός. Εις δε το έδρασμα του πορφυρού κίονος έβαλεν ο Μέγας Κωνσταντίνος ιδίαις χερσί, τους δώδεκα κοφίνους και τας επτά σπυρίδας, εις ας εβλήθησαν τα περισσεύματα της αρτοκλασίας του Κυρίου. Ομοίως και τον πέλεκυν του Νώε, δι’ ου κατεσκεύασε την Κιβωτόν (όρα σελ. 1152, της Δωδεκαβίβλου). Ο δε σοφός Ευθύμιος ο Ζυγαδηνός εν τη ερμηνεία του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου λέγει, ότι ο Σταυρός του Χριστού εγνωρίσθη και από τον τίτλον (ήτοι αιτίαν) οπού είχεν επάνω. Όστις επειδή ήτον από σανίδι, εφυλάχθη αδιάφθορος. Οι γαρ άλλοι σταυροί των ληστών, τίτλον ουκ είχον.

(6) Σημείωσαι, ότι η Αγία Ελένη ευρούσα το τίμιον ξύλον, άλλο μεν από αυτό, αφήκεν εις τα Ιεροσόλυμα, παραδούσα τούτο εν αργυρώ κιβωτίω εις τον Πατριάρχην Μακάριον, ως λέγει ο θείος Αμβρόσιος. Άλλο δε μέρος αυτού, ανεκόμισεν εις τον υιόν της Κωνσταντίνον, το οποίον εισήγαγεν εις Κωνσταντινούπολιν δια της πύλης του Υψωμαθείου. Τα δε εν τω τιμίω ξύλω ευρεθέντα βάλσαμα, κρίνα, ρόδα, κώστους, βασιλικούς και άλλα ευώδη, εφύτευσεν εις γάστρας ίνα σώζωνται. Ανήγειρε δε Μοναστήριον και ωνόμασεν αυτό Γαστρίαν, (ίσως δια τας ανωτέρω γάστρας), όπου και εκατοίκησε. Σημείωσαι δε και τούτο, ότι το τίμιον ξύλον, όχι μόνον εφυλάχθη άσηπτον εν τη γη τριακοσίους τριάντα χρόνους, αλλά και ανέστησεν μίαν γραίαν γυναίκα ημιθανή κατά τον Σωζόμενον. Και τέλειον νεκρόν, κατά τον Νικηφόρον. Αλλά και διαμερισθέν εις όλα τα μέρη του κόσμου, ανελάττωτον έμενεν. Έφη γαρ ο θείος Κύριλλος, κατηχήσει τετάρτη· «Δια του σταυρικού ξύλου, της γης άπας ο κόσμος, εις τμήματα μερισθέντος, διαπεπλήρωται». Διηγείται δε και ο Παυλίνος εις την ενδεκάτην αυτού Επιστολήν, ότι ο Σταυρός εξ εκείνου του καιρού της ευρέσεως αυτού, μεταδίδοται εις κοινήν ωφέλειαν, και μείωσιν ουχ’ υφίσταται. Αλλά μένει ανελλιπής και ακέραιος. Και μεριζόμενος κατέχεται, και πάλιν όλος προσκυνείται. Τάξις γαρ ήτον, και όταν οι προσκυνηταί επήγαιναν εις τα Ιεροσόλυμα, ελάμβανον μέρος από το τίμιον ξύλον και έπερνον μαζί των, εις μαρτυρίαν και απόδειξιν της εκείσε ελεύσεώς των. Όθεν εκεί οπού εκόπτετο και μετεδίδοτο υπό του Αρχιερέως, εκεί και επληθύνετο. Ώσπερ και οι πέντε άρτοι επληθύνοντο δια των χειρών των Αποστόλων. Τούτο φαίνεται βεβαιών και ο θείος Χρυσόστομος. Φησί γαρ· «Αυτό δε το ξύλον εκείνο, ένθα το Άγιον εστάθη Σώμα και ανεσκολοπίσθη, πώς εστι περιμάχητον άπασι; Και μικρόν τινα (κόκκον) λαμβάνοντες εξ εκείνου πολλοί, και χρυσώ κατακλείοντες, και άνδρες και γυναίκες των τραχήλων εξαρτώσι των εαυτών καλλωπιζόμενοι; Καίτοι καταδίκης το ξύλον ην, καίτοι τιμωρίας» (Λογ. ότι, Θεός ο Χριστός, τομ. ς’). Δια τούτο ως φαίνεται ευρίσκονται εις τον κόσμον, και τόσα πολλά μέρη τιμίου ξύλου.

Το δε μέγεθος του τιμίου Σταυρού ήτον, εις μεν το μήκος, ποδών δεκαπέντε· εις δε το πλάτος, ήτοι εις το πλάγιον ξύλον, ποδών οκτώ, καθώς είναι παλαιά παράδοσις (και όρα σελ. 20 του νεοτυπώτου Τροπαίου της Ορθοδόξου Πίστεως). Ο δε Χρυσόστομος λέγει, ότι το χόνδρος και του ορθού και του πλαγίου ξύλου του Σταυρού, ήτον μία πιθαμή. Ούτω γάρ φησιν· «Εννόησον και του Σταυρού τον τόπον. Άρα μιας σπιθαμής είχε περίμετρον ο τύπος του ξύλου; είχε ποδός μέτρον η πήξις του Σταυρού;» (Λογ. εις το Πώς οίδε γράμματα μη μεμαθηκώς, τόμω ε’).

Η αιτία δε, δια την οποίαν μαζί με τον Σταυρόν ενούται και βασιλικός, όταν γίνεται ο Αγιασμός, είναι αύτη. Ιστορεί ο μοναχός Αλέξανδρος, ότι βασιλικός ανεβλάστανε πάντοτε επάνω του τόπου του Αγίου Γολγοθά, υποκάτω του οποίου ήτον χωσμένος ο τίμιος Σταυρός. Ανέσπων δε τον βασιλικόν οι Έλληνες, οίτινες είχον εκεί επάνω ναόν και άγαλμα της Αφροδίτης. Πλην αυτός πάλιν ανεβλάστανεν. Όθεν εις μνήμην του θαύματος, με βασιλικόν, και όχι με άλλο φυτόν, ποιούμεν τον δια του Σταυρού μικρόν και μέγαν Αγιασμόν. (Όρα σελ. 25 και 177, της Δωδεκαβίβλου. Όρα και εις την έκτην του Μαρτίου μηνός, όπου εορτάζεται ιδιαίτερον η εύρεσις του Σταυρού και των τιμίων ήλων.)

Προσθέττω εδώ και εκείνα οπού σημειοί ο Γάζης Παΐσιος εις τα προβλήματα οπού λύει του Αλεξίου Μιχαηλοβίτζη βασιλέως Μοσχοβίας εν έτει 1645, ως αξιόλογα, άτινα σώζονται εν χειρογράφοις. Ήγουν ότι το σχήμα του τιμίου Σταυρού, ήτον όμοιον ωσάν το στοιχείον Ταυ. Όθεν το ρητόν εκείνο του Ιεζεκιήλ το λέγον· «Δίελθε μέσην Ιερουσαλήμ, και δος σημείον επί τα μέτωπα των ανδρών των καταστεναζόντων», και τα εξής (Ιεζ. θ’, 4)· τούτο, λέγω, μετέφρασαν ο Ακύλας και ο Θεοδοτίων ούτω· «Δος το Ταυ επί τα μέτωπα». Συμμαρτυρεί δε τούτοις και ο Ωριγένης, και ο Θεοφόρος Μάξιμος. Όθεν και ο άθεος Λουκιανός εις τον επιγραφόμενον λόγον του «Δίκη φωνηέντων», αποφασίζει να μην έχη άλλην καταδίκην το Ταυ, πάρεξ την σημείωσίν του: ήτοι τον Σταυρόν. Δεν είναι δε, λέγει, δια τούτο τριμερής μόνον ο Σταυρός, ως το Τ, αλλά και τετραμερής. Καθότι ο τίτλος οπού εβάλθη υπό του Πιλάτου επάνω εις τον Σταυρόν τον σχήμα έχοντα του Τ, εσχημάτισε τον Σταυρόν τετραμερή. Εν σανίδι δε ο τίτλος και η επιγραφή εχαράχθη, ως ερμηνεύει Ευθύμιος ο Ζυγαδηνός εις την ερμηνείαν του κατά Ματθαίον, και ουχί εν χάρτη, ως είπομεν ανωτέρω.

Κατά άλλον δε τρόπον λέγεται τριμερής, δια την εκ παραδόσεως ιστορίαν του Λωτ. Όθεν και ο Δαμασκηνός ψάλλει εν τινι τροπαρίω· «Εν τη κυπαρίσσω ως ηυδόκησας, και τη πεύκη, και κέδρω, σαρκί συνανυψούμενος», ακολουθών εις τον Ησαΐαν λέγοντα: «Εν κυπαρίσσω, και πεύκη, και κέδρω άμα, δοξάσαι τον τόπον τον άγιόν μου» (Ησ. ξ’, 13). Είχε δε, λέγει, και υποπόδιον ο Σταυρός, επάνω εις το οποίον εβάλθησαν τα ποδάρια του Δεσπότου Χριστού, δια να καρφωθώσιν εις αυτό δυνατώτερα, ως γράφουσιν ο θείος Ειρηναίος, και ο Ιουστίνος. Και ούτως επληρώθη το Δαβιτικόν· «Υψούτε Κύριον τον Θεόν ημών, και προσκυνείτε τω υποποδίω των ποδών αυτού, ότι Άγιός εστι» (Ψαλ. Ϟη’, 5). Σημείωσαι, ότι ο θείος Χρυσόστομος έχει λόγον εις την Ύψωσιν του Σταυρού· ο Κρήτης Ανδρέας δύω λόγους, ων του μεν ενός η αρχή έστιν αύτη· «Σταυρού πανήγυριν άγομεν». Του δε ετέρου· «Κινήσωμεν αγαπητοί». Παντολέων ο Πρεσβύτερος Μονής των Βυζαντίων, ου η αρχή· «Ότε της παρούσης εορτής». Αλέξανδρος Μοναχός, ου η αρχή· «Την κέλευσιν της υμετέρας». (Σώζονται εν τω Κοινοβίω του Διονυσίου, και εν τη του Βατοπαιδίου.) Ιάκωβος ο Μοναχός και ταπεινός. (Σώζεται εν τη του Παντοκράτορος.) Ιωσήφ Θεσσαλονίκης, ου η αρχή· «Σταυρού πρόκειται σήμερον εορτή». Παντολέων ο Διάκονος, ου η αρχή· «Πάλιν υψούται Σταυρός». (Σώζονται και αυτοί και οι ανωτέρω, εν τη Λαύρα, και εν τη Ιερά Μονή των Ιβήρων.) Ο Χρυσόστομος, ου η αρχή· «Σταυρού πρόκειται σήμερον εορτή». Ομοίως και έτερον λόγον ο αυτός, ου η αρχή· «Πάσα μεν η από των χειρόνων επί τα κρείττονα μεταβολή». (Σώζονται εν τω ε’ τόμω της εν Ετόνη εκδόσεως.)

Ο Τίμιος Σταυρός στην ζωή μας

 Ομιλεί ο μακαριστός  Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης π. Παύλος.

agiazoni · Ὁ Τίμιος Σταυρὸς στὴν ζωή μας - Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Παῦλος

«Τα ευλογημένα γαϊδουράκια στα απόκρημνα μονοπάτια του Αγίου Όρους,

 Στα απόκρημνα μονοπάτια του Αγίου Όρους, εκεί όπου οι σύγχρονοι δρόμοι δεν φτάνουν παντού, τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια παραμένουν πολύτιμοι βοηθοί μέχρι σήμερα. Μεταφέρουν τρόφιμα, υλικά και τα απαραίτητα αγαθά στα κελλιά, τα ασκητήρια και τα ερημητήρια που είναι κρυμμένα ανάμεσα σε δάση και γκρεμούς. Αυτή η εικόνα αποδίδει μια απλή αλήθεια για τον Άθωνα: εδώ, η ζωή συχνά μεταφέρεται στους ώμους — βήμα προς βήμα, χωρίς βιασύνη. Μέσα στη σιωπή του βουνού, ο μόχθος μεταμορφώνεται σε υπακοή και η επίπονη πορεία αποκτά νόημα όταν διανύεται με υπομονή και προσευχή. Ο Άθωνας δεν αποκαλύπτεται σε όποιον βιάζεται, αλλά σε εκείνον που μαθαίνει να ανεβαίνει αργά.

Μαρτυρία

 

Μαρτυρία ιερέα: “Με αιφνιδίασε ο θάνατος του γνωστού καλλιτέχνη. Γνωριστήκαμε τυχαία στο αεροδρόμιο της Λάρνακας.

Ήταν μπροστά μου στο check in. Όταν αντιλήφθηκε ότι πίσω του ήταν κληρικός, στράφηκε με ευγένεια και ζήτησε ευχή. Στο αεροπλάνο με κάλεσε να καθίσω δίπλα του στις πρώτες θέσεις.

Με αιφνιδίασε ρωτώντας αν είμαι Πνευματικός...

Στην θετική απάντησή μου με ρώτησε «προλαβαίνω να εξομολογηθώ;» του απάντησα με χιούμορ. «Αν δεν πέσει το αεροπλάνο στη διαδρομή».

Στην μιάμιση ώρα μέχρι την Αθήνα μιλούσε συνεχώς. Έχω την αίσθηση ότι αν όχι όλα είπε τα περισσότερα. Δεν έδωσα λύσεις, δεν ζητούσε λύσεις, αλλά λύση («απόλυσον»).

Είχαμε κι άλλες συναντήσεις. Και άλλες συζητήσεις.

Δεν ξέρω αν τώρα που τον κάλεσε ο Θεός ήταν έτοιμος για την συνάντηση. Πάντως έφυγε με τα χέρια γεμάτα, είχε την αρετή της ελεημοσύνης.

 Ο Θεός να ελεήσει κι αυτόν κι εμένα”.

 

 

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός. Ἐὰν γὰρ πάλιν ἰσχύσητε, καὶ πάλιν ἡττηθήσεσθε. Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός. Καὶ ἣν ἂν βουλὴν βουλεύσησθε, διασκεδάσει Κύριος.

Άγιος Μάρκος ό Ασκητής

  

Σοφία δέν είναι μόνο νά γνωρίζουμε μέ φυσική συνέπεια τήν Άλήθεια, αλλά
καί τό νά υπομένομε σάν δική μας,
τήν πονηρία εκείνων πού μάς αδικούν.
Γιατί εκείνοι πού έμειναν στήν πρώτη περίπτωση, φούσκωσαν από Ύπερηφάνεια.
Εκείνοι όμως πού έφτασαν στή Δεύτερη, απόκτησαν Ταπεινοφροσύνη.

' κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να μην κάνεις αυτό που θέλεις'

  

Πλησιάζουμε την δεσποτική εορτή του Σταυρού. Μας δημιουργείται η εντύπωση ότι αφού ο καθένας μας κουβαλάει τον δικό του σταυρό, αυτό αρκεί για να είναι δικαιωμένος. Όμως στον σταυρό προσηλώθηκε και ο αγνώμων ληστής και τόσοι αδιαφοροι για Θεό εγκληματίες. 

Ο Γέροντας Αιμιλιανός είπε ' κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να μην κάνεις αυτό που θέλεις'. Σταυρός δικαίωσης, σταυρός με νόημα είναι να κόβεις και να αρνείσαι το θέλημα σου. Ναι το δικό σου θέλημα. Αυτό έκανε ο ίδιος ο Χριστός στον κήπο της Γεθσημανή. Από το ' ας παρέλθει το ποτήρι τουτο' εως το ' γενηθήτω το θέλημα σου' , μια οδυνηρή, αιματηρή, φρικτή Σταύρωση πριν τον Σταυρό. 

 Η ανθρώπινη φύση Του υποτάχθηκε στην θεϊκή. Η ανθρώπινη φύση Του αποδείχθηκε όπως ήταν θεανθρωπινη εξαρχής. Ηταν μια διατρανωση της ταυτότητας Του.Μια νίκη, η οποία γέννησε την παρηγοριά για εμάς. Η αγωνία Του επίσης έφτασε στο αποκορύφωμα της. Είναι η αγωνία όλων των γενεών. Αυτή η σύνθλιψη , η ταπείνωση του Χριστού γέννησε την ειρήνη. Την μυστική αυτή χαρά, η οποία κοινωνείται σε κάθε Χριστιανό εκούσια εσταυρωμένο. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε σκοτεινή και εύπεπτη πνευματικά κουλτούρα στηρίζει την ύπαρξη και την διάδοση της στην υπακοή στο θέλημα και στην κολακεία του θελήματος. Υπάρχουν λατρείες σατανικές, οι οποίες θεοποιουν το θέλημα. Αυτοί γνωρίζουν την δύναμη του θελήματος. Γνωρίζουν οτι είναι ο εχθρός του Σταυρού. Γνωρίζουν ότι είναι η εναντίωση στον Θεό. Θέλημα και Σταυρός είναι πράγματα αντιδιαμετρικά αντίθετα. Είναι δυνάμεις αντιμέτωπες μεταξύ τους. Ο Χριστιανός υποτάσσεται στον Χριστό, οπως ο Χριστός στον Πατέρα, οταν εγινε υπήκοος μεχρι θανάτου .

Ο Χριστιανός βρίσκει την ειρήνη, το φως, την ανάπαυση με αυτή την αποκοπή του δικού του θελήματος. 

Ναι είναι πορεία αίματος, δακρύων και αγωνίας. 

Ο άνθρωπος επαναστατεί, ο σαρκικός άνθρωπος αντιστέκεται. Είναι πόλεμος θανατερός.Όμως αυτός είναι ο δρόμος προς την αλήθεια και την Ανάσταση.

 π. Παντελεήμων Κρούσκος

 

Ρώτησα μια γυναίκα που έχει περάσει τα 50 και πλησιάζει τα 60: «Τι άλλαξε μέσα σου μεγαλώνοντας;»

 

Χαμογέλασε.

Και η απάντησή της δεν είχε τίποτα να κάνει με ρυτίδες, κιλά ή άσπρα μαλλιά.

Είχε να κάνει με όλα εκείνα που χρειάστηκε σχεδόν μισή ζωή για να καταλάβει.

 

1. Έμαθα επιτέλους να αγαπώ και εμένα.

Αγάπησα γονείς, αδέλφια, συντρόφους, παιδιά, φίλους.

Έτρεξα, φρόντισα, ανησύχησα, πρόσφερα.

Και κάποια στιγμή ανακάλυψα έναν άνθρωπο που είχα αφήσει τελευταίο για χρόνια:

εμένα.

 

2. Κατάλαβα ότι δεν είμαι ο Άτλας.

Ο κόσμος δεν στηρίζεται στους ώμους μου.

Δεν χρειάζεται να λύσω όλα τα προβλήματα.

Να σώσω όλους τους ανθρώπους.

Να είμαι διαθέσιμη για τους πάντες.

Μπορώ να αφήσω και κάτι να πέσει χωρίς να πέσει μαζί του ο κόσμος.

 

3. Έπαψα να παζαρεύω για τα ασήμαντα.

Αν λίγα λεπτά ή λίγα ευρώ δεν αλλάζουν ουσιαστικά τη δική μου ζωή, αλλά μπορεί να κάνουν λίγο ευκολότερη τη ζωή ενός ανθρώπου που εργάζεται σκληρά, δεν χρειάζεται να κερδίσω κάθε μικρή συναλλαγή.

 

4. Έγινα πιο γενναιόδωρη.

Σε χρήματα όταν μπορώ.

Αλλά κυρίως σε χαμόγελα, φιλοδωρήματα, ευχαριστώ, καλά λόγια.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι η γενναιοδωρία δεν φτωχαίνει πάντα εκείνον που δίνει.

Πολλές φορές τον πλουτίζει.

 

5. Δεν διακόπτω πια έναν ηλικιωμένο επειδή μου έχει ξαναπεί την ίδια ιστορία.

Μπορεί εγώ να την έχω ακούσει δέκα φορές.

Εκείνος όμως, κάθε φορά που την αφηγείται, ίσως επιστρέφει για λίγα λεπτά σε έναν άνθρωπο, έναν τόπο ή μια εποχή που αγάπησε.

Και κάποια μέρα ίσως να έδινα τα πάντα για να ακούσω άλλη μία φορά μια ιστορία από μια φωνή που δεν υπάρχει πια.

 

6. Δεν διορθώνω κάθε λάθος που ακούω.

Δεν είναι όλες οι συζητήσεις εξετάσεις που πρέπει να περάσει κάποιος.

Και δεν χρειάζεται να αποδεικνύω συνεχώς ότι γνωρίζω.

Έμαθα να αναρωτιέμαι:

«Έχει πραγματικά σημασία ή απλώς θέλω να έχω δίκιο;»

Η ηρεμία αξίζει συχνά περισσότερο από μια άχρηστη νίκη.

 

7. Κάνω κομπλιμέντα χωρίς τσιγκουνιά.

Αν μου αρέσει κάτι, το λέω.

Αν θαυμάζω κάποιον, το εκφράζω.

Αν κάποιος έκανε κάτι όμορφο, δεν θεωρώ ότι «το ξέρει».

Και όταν κάποιος μου κάνει κομπλιμέντο, δεν απαντώ πια:

«Έλα μωρέ…»

Λέω:

«Ευχαριστώ».

Και το αφήνω να φτάσει μέχρι μέσα μου.

 

8. Έπαψα να απαιτώ από την εμφάνισή μου να είναι τέλεια.

Μια ρυτίδα, ένα κιλό, ένα σημάδι, μια κακή μέρα στα μαλλιά δεν είναι προσωπική αποτυχία.

Το σώμα μου δεν είναι διακοσμητικό αντικείμενο.

Είναι το σπίτι που με κουβάλησε μέχρι εδώ.

 

9. Απομακρύνομαι από εκεί όπου πρέπει συνεχώς να αποδεικνύω την αξία μου.

Δεν χρειάζεται να με εκτιμήσουν όλοι.

Αλλά χρειάζεται εγώ να ξέρω πότε δεν μου κάνει καλό να παραμένω.

 

10. Σταμάτησα να συμμετέχω στον αγώνα των άλλων.

Ποιος έχει περισσότερα.

Ποιος φαίνεται νεότερος.

Ποιος πέτυχε περισσότερο.

Ποιος ταξίδεψε περισσότερο.

Ποιος «τα κατάφερε».

Δεν υπάρχει κοινή γραμμή τερματισμού.

Δεν τρέχουμε όλοι τον ίδιο αγώνα.

 

11. Δεν ντρέπομαι πια τόσο για όσα αισθάνομαι.

Κλαίω.

Φοβάμαι.

Συγκινούμαι.

Θυμώνω.

Νοσταλγώ.

Αγαπώ.

Τα συναισθήματα δεν είναι αδυναμία.

Είναι μέρος του να είσαι ζωντανός.

 

12. Έμαθα να αφήνω στην άκρη τον εγωισμό — όχι όμως τον αυτοσεβασμό μου.

Θα ζητήσω συγγνώμη όταν έχω άδικο.

Θα κάνω το πρώτο βήμα όταν ένας άνθρωπος αξίζει.

Αλλά δεν θα ανέχομαι τα πάντα μόνο και μόνο για να μη χάσω μια σχέση.

Γιατί μια σχέση που απαιτεί να χάσω εμένα για να διατηρηθεί έχει ήδη κοστίσει υπερβολικά.

 

13. Κατάλαβα ότι το «κάποτε» δεν είναι υπόσχεση.

Τηλεφώνησε.

Ταξίδεψε.

Πες το «σ' αγαπώ».

Βγάλε τη φωτογραφία.

Κάθισε λίγο περισσότερο στο τραπέζι.

Αγκάλιασε.

Δεν χρειάζεται να ζούμε φοβισμένοι σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο.

Χρειάζεται όμως να θυμόμαστε ότι η ζωή δεν μας έχει υποσχεθεί απεριόριστα αύριο.

 

14. Και τέλος, σταμάτησα να περιμένω από κάποιον άλλον να δημιουργήσει ολόκληρη την ευτυχία μου.

Όχι, η ευτυχία δεν είναι ένα κουμπί που πατάμε και αποφασίζουμε ξαφνικά να είμαστε καλά.

Υπάρχουν απώλειες, ασθένειες, πένθος, ψυχικές δυσκολίες και περίοδοι που πονάνε πραγματικά.

Μπορούμε όμως, όσο μας επιτρέπουν οι συνθήκες, να αναλαμβάνουμε ευθύνη για το πώς φροντίζουμε τη ζωή μας.

Να πλησιάζουμε ανθρώπους που μας κάνουν καλό.

Να απομακρυνόμαστε από όσα μας διαλύουν.

Να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε.

Να δημιουργούμε μικρές στιγμές χαράς αντί να περιμένουμε μια τέλεια ζωή για να αρχίσουμε να ζούμε.

Ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα ωραιότερα δώρα του να μεγαλώνεις.

Δεν αποκτάς όλες τις απαντήσεις.

Απλώς σταματάς να σπαταλάς τόσο πολύ χρόνο σε λάθος ερωτήσεις.

Σε νοιάζει λιγότερο να εντυπωσιάσεις.

Περισσότερο να είσαι ήρεμος.

Λιγότερο τι θα πουν.

Περισσότερο τι αισθάνεσαι.

Λιγότερο να αποδείξεις.

Περισσότερο να ζήσεις.

Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις κάτι που ίσως θα ήθελες να είχες μάθει πολύ νωρίτερα:

Δεν μεγαλώνουμε μόνο όταν περνούν τα χρόνια.

Μεγαλώνουμε όταν αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε τι αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε — και τι μπορούμε επιτέλους να αφήσουμε. 

 

15.Και κάτι τελευταίο σε αυτή την ηλικία που γέρνει ο νού σου στην καρδιά και ψάχνεσαι πέρα την παρηγοριά της σάρκας, ανακαλύπτεις, κάτι, που άκουγες πιο μικρή από παππούδες και γιαγιάδες για μια άλλη πατρίδα την ουράνια . Μαθαίνεις την Μετάνοια, κοντά σε ένα πνευματικό οδηγό και ανοίγεται μπροστά σου ένας ολάκερος κόσμος ,τόσο μυστικά καλά κρυμμένος που έπρεπε δυστυχώς να περάσουν 50 χρόνια για να τον ανακαλύψεις…