Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Μερικές «ψυχρές» κουβέντες για την Ουκρανία.

 Μπορεί να είναι pop art ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο


Ο Ζελένσκι και οι άσπονδοι φίλοι του στην Ευρώπη επιχαίρονται που ανατίναξαν με drones - και νατοϊκή επιμελητεία - την γέφυρα της Κριμαίας ή που κατέστρεψαν κάποιο φορτωμένο με υγροποιημένο αέριο ρωσικό εμπορικό πλοίο στον Εύξεινο Πόντο ή ανοιχτά της Κρήτης, σαν να πρόκειται για ενέργειες που καθορίζουν την εξέλιξη του πολέμου.
Εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ των ευρωπαίων πολιτών και πανάκριβος εξοπλισμός ρέουν αφειδώς προς την δύστυχη Ουκρανία και στο διαφθαρμένο καθεστώς Ζελένσκι υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες για να συνεχιστεί ένας πόλεμος που όμως ήδη έχει χαθεί ή τουλάχιστον δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς την απόλυτη καταστροφή. Κάτι που ήταν ολοφάνερο από την πρώτη ημέρα αυτού του άδικου πολέμου που δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει ποτέ, ήδη από το μακρινό 2014.
Γάλλοι στρατιωτικοί (και πιθανότατα όχι μόνο αυτοί) πολεμούν σήμερα στα μέτωπα μαζί με τους Ουκρανούς, πολλοί από τους οποίους, εκών άκων, υποχρεώνονται με εξαναγκαστικές στρατολογήσεις να συνεχίσουν έναν καταστροφικό ευρωπαϊκό πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί με πολεμικές πράξεις εντυπωσιασμού και προπαγάνδας όπως αυτή στη γέφυρα της Κριμαίας, σε κάποια διυλιστήρια στο εσωτερικό της αχανούς Ρωσίας ή σε κάποιο εμπορικό πλοίο ανοιχτά της Κρήτης.
Παρά την όποια προπαγάνδα, τις αποσιωπήσεις, τους ρωσοφοβικές ιδεοληψίες και τις εξωπραγματικές επιθυμίες και ονειρώξεις κάποιων η Ουκρανία είναι πλέον μια κατεστραμμένη και υποθηκευμένη χώρα, η οποία, επιπλέον, έχασε με την μετανάστευση ήδη σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού της.
Την ίδια ώρα η παρηκμασμένη και πολεμόχαρη Ευρώπη των λιλιπούτειων πολιτικών ονόματι φον Λάιεν, Κάλας, Κώστα, Μερτζ, Μακρόν, Πιστόριους και ΣΙΑ βρίσκεται απομονωμένη και ταπεινωμένη «εκτός νυμφώνος», παρακολουθώντας από την εξώπορτα τα όσα σημαντικά για το μέλλον όλης της ανθρωπότητας θα προκύψουν στην «Τριμερή Κορυφής» ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας στην κινεζική πόλη Σεντζέν.
Γι αυτό, όποιος πιστεύει ακόμα ότι η Ευρώπη αποτελεί αξιόπιστο «παράγοντα ειρήνης» και που «αμύνεται για τις αξίες της και την ασφάλειά της» στην Ουκρανία, όπως άλλωστε έκανε παλιότερα και στο Ιντουκούς του Αφγανιστάν, απλά είναι κατά το κοινώς λεγόμενο «βαθειά νυχτωμένος», αν δεν έχασε τα λογικά του.
Είναι καιρός η διπλωματία να παρακάμψει τους απανταχού πολεμοκάπηλους και να αναλάβει δράση για μια κοινή ευρωπαϊκή ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Και αυτό θα ξεκινήσει πιθανότατα άμεσα, στο Σεντζέν της Κίνας, με την παραπαίουσα Ευρώπη απούσα.
Αλλά, όπως λέει θυμόσοφα και ο λαός μας, όπως στρώνεις έτσι και θα κοιμηθείς. 
 

Βασίλης Στοϊλόπουλος

Να είσαι προετοιμασμένος

Να είσαι προετοιμασμένος γιατι κανείς δεν γνωρίζει πού, πότε και για πόσο θα διαρκέσει η επόμενη μεγάλη διακοπή ρεύματος ή των ψηφιακών συστημάτων!

 

Άμα περιμένουμε την κρίση , την κάθε κρίση για να έχουμε προσευχητάρια, κομποσχοίνια και σταυρούς σε πρώτη διάθεση, βράσ' τα! Να αυτά τα ψευτοκαλογεριστικα τα ξερατά δεν μπορώ!
Πρώτον η προσευχή είναι η αναπνοή μας! Δεν υπαγορεύει την αναγκη της ο κίνδυνος κάποιας κρισης . Οι Χριστιανοί δεν έχουν εμπορικες σχεσεις με τον Θεο. Να θυμούνται δηλ. την προσευχή και τους σταυρούς όταν κινδυνεύουν. Περιμενετε τα μπλακ αουτ για να εχετε τον σταυρό, το κομποσχοίνι και το Ευαγγέλιο απο κοντά;
Δευτερον ειναι ισχυρή η πιθανότητα κάποιου μπλακ αουτ. Αυτά δεν τα λένε οι προφήτες, τα λένε οι ειδικοί πληροφορικής. Ε, λοιπόν τι έγινε; Αν μαθαίνατε να ζουσατε λίγο πιο εναλλακτικά, ασκητικά το λέμε εμείς, θα κάνατε και περίπατους, θα διαβάζατε βιβλία, θα τραβούσατε κανένα κομποσχοίνι λχ. Δεν ειναι η τηλεόραση και το Facebook το παν. Σας το λέω εγω με βαριές εξαρτήσεις από οθονες. Όσον αφορά το ψηφιακό χρήμα,οποιος το έχει ας κλαίει. Ολοι οι υπόλοιποι ο, τι χάσουν οι πολλοί θα χάσουμε κι εμείς. Τιποτα παραπανω, τιποτα λιγότερο. Το παν μπορεί να συμβεί σε αυτη την ζωή και ό,τι μπορεί να συμβεί μπορεί να συμβεί σε μας. Δεν αποτελούμε την φωτεινή εξαίρεση. Επίσης, ο Θεός δεν επεμβαίνει σε όλα, αλλά όλα τα παραχωρεί και τίποτα δεν γίνεται χωρίς την θέληση Του. Οπότε δεν υπάρχει λόγος για μυξοκλαματα.
Εννοείται ότι αυτά τα μπλακ αουτ δεν είναι τίποτα. Εδώ περάσαμε επιδημική κρίση και ξεπάστρεμα . Αλλού πέφτουν μπόμπες σε κεφάλια παιδιών. Και εσείς φοβηθήκατε την διακοπή ρεύματος για δυο μερες. 
 
 π.Παντελεήμων Κρούσκος

Τελικά ποιοι είναι δέσιμο, εμείς οι αυτοί;

Ο Αμερικής Ελπιδοφόρος αποκάλεσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη «Βαρθολομαίος ο Μέγας»


Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος ομιλεί στη διάρκεια του γεύματος του Τάγματος των Αρχόντων στην Κωνσταντινούπολη. 

Ο Αρχιεπίσκοπος λεει Αμερικής Ελπιδοφόρος κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη για την επέτειο της αναρρίχησης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον Πατριαρχικό Θρόνο τον ανακήρυξε «Βαρθολομαίο τον Μέγα» κατά το πρότυπο του Μέγα Φωτίου και του Μεγάλου Βασιλείου ως ισότιμο και ισόκυρό τους...

 η συνεχεια

 «τι ζούμε»


Ποιος και για ποιο λόγο χρειάζεται να νηστεύει; Άραγε, είναι τόσο σημαντικό τι ακριβώς τρώω;

 

Η νηστεία – δηλαδή η πλήρης ή μερική αποχή από την κατανάλωση συγκεκριμένων τροφίμων ή τροφής γενικά – είναι γνωστή από την αρχαιότητα και υπάρχει σε όλες τις θρησκείες, χωρίς εξαίρεση. Γιατί είναι απαραίτητη; Υπάρχει μια ωραία ρωσική παροιμία: «Χορτάτη κοιλιά είναι κωφή για μάθηση».

Από πολύ παλιά οι άνθρωποι είχαν παρατηρήσει ότι η υπερβολική τροφή και οι γαστρονομικές απολαύσεις εμποδίζουν όχι μόνο τη διανοητική, αλλά και την πνευματική συγκέντρωση, χαλαρώνουν και καθιστούν τον άνθρωπο αδιάφορο απέναντι στα πνευματικά θέματα. Η σάρκα αρχίζει να κυριαρχεί πάνω στο πνεύμα, να το καταπιέζει, και η ζωώδης αρχή υπερισχύει έτσι στους ανθρώπους. Και τότε, για να ξυπνήσει το πνεύμα και να δαμαστούν οι σαρκικές επιθυμίες, επινοήθηκε η νηστεία: ο συνειδητός περιορισμός του εαυτού μας στο φαγητό, στα ποτά και στις βιοτικές απολαύσεις.

Ορισμένοι Πατέρες της Εκκλησίας βασίμως αναφέρονται ακόμη και στη θεϊκή προέλευση της νηστείας, επικαλούμενοι το γεγονός ότι ήδη στον Παράδεισο ο Αδάμ και η Εύα έλαβαν από τον Θεό μία και μοναδική περιοριστική εντολή: να μην γευτούν από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. «Η νηστεία θεσπίστηκε στον Παράδεισο», έγραφε ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας. «Αυτή την πρώτη εντολή δέχτηκε ο Αδάμ: «ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ» (Γεν. 2:17). Και αυτό το «οὐ φάγεσθε» αποτελεί τη νομιμοποίηση της νηστείας και της εγκράτειας».

Στην Παλαιά Διαθήκη η νηστεία ήταν πολύ αυστηρή. Απαιτούσε πλήρη αποχή από την τροφή και μπορούσε να διαρκέσει από μερικές ώρες έως και ημέρες. Οι νηστείες προηγούνταν εθνικών και θρησκευτικών εορτών, καθώς και επετείων που συνδέονταν με τραγικά γεγονότα της ιστορίας του Ισραήλ: για παράδειγμα, την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλώνιους. Η νηστεία μπορούσε να επιβληθεί και σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις, για την πνευματική κινητοποίηση του λαού μετά από επίθεση ή για την αποτροπή καταστροφών και συμφορών. Έτσι, οι κάτοικοί της Νινευή, αφού άκουσαν το κήρυγμα του προφήτη Ιωνά για την επικείμενη καταστροφή της, «ἐκήρυξαν νηστείαν καὶ ἐνεδύσαντο σάκκους ἀπὸ μεγάλου αὐτῶν ἕως μικροῦ αὐτῶν» (Ιων. 3:5). Τέλος, στη Βίβλο περιγράφονται ατομικές νηστείες, με πιο γνωστή τη νηστεία του προφήτη Μωυσή, την οποία ακολούθησε για σαράντα ημέρες πριν λάβει από τον Θεό τις δέκα εντολές.

Σε όλες αυτές τις ιστορίες, οι γαστρονομικοί περιορισμοί δεν αποτελούσαν αυτοσκοπό, αλλά μέσο για την πνευματική κάθαρση και τη μεταμόρφωση των νηστευόντων. Όσο για το ότι η σωματική νηστεία πρέπει να συνδέεται με τη πνευματική και ηθική βελτίωση του ανθρώπου, το λέει ο Ίδιος ο Κύριος με το στόμα του προφήτη Ησαΐα: «οὐχὶ τοιαύτην νηστείαν ἐγὼ ἐξελεξάμην, … λύε πάντα σύνδεσμον ἀδικίας, διάλυε στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπόστελλε τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διάσπα· διάθρυπτε πεινῶντι τὸν ἄρτον σου καὶ πτωχοὺς ἀστέγους εἴσαγε εἰς τὸν οἶκόν σου· ἐὰν ἴδῃς γυμνόν, περίβαλε, καὶ ἀπὸ τῶν οἰκείων τοῦ σπέρματός σου οὐχ ὑπερόψει. Τότε ραγήσεται πρώϊμον τὸ φῶς σου, καὶ τὰ ἰάματά σου ταχὺ ἀνατελεῖ, καὶ προπορεύσεται ἔμπροσθέν σου ἡ δικαιοσύνη σου, καὶ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ περιστελεῖ σε» (Ησ. 58:6-8)*.

Από την Παλαιά Διαθήκη η νηστεία πέρασε στην εποχή της Καινής Διαθήκης, όταν η πνευματική της πλευρά έγινε ακόμη πιο σημαντική. Ήδη από την αρχή της επίγειας διακονίας Του, ο Ιησούς Χριστός, στην επί του Όρους Ομιλία, προειδοποιεί τους ακροατές Του να μην αρκούνται στην τυπική, εξωτερική εγκράτεια, η οποία εκείνη την εποχή ήταν ήδη αρκετά διαδεδομένη μεταξύ των Φαρισαίων, που διακρίνονταν για την επιδεικτική ευσέβειά τους. Λέει ο Κύριος: «Οταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ Πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ Πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ» (Ματθ. 6:16-18). Ο Κύριος τονίζει ότι οι σωματικές στερήσεις και οι περιορισμοί της νηστείας δεν έχουν νόημα χωρίς πνευματική εργασία, προσευχή και μετάνοια.

Η αντίληψη για τη νηστεία ως μέσο πνευματικού εξαγνισμού διαπερνά ολόκληρη τη χριστιανική ασκητική, στην οποία η νηστεία θεωρείται απαραίτητη πνευματική άσκηση για τον χριστιανό. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ορθοδοξία ο αριθμός των ημερών νηστείας ανά έτος κυμαίνεται από 174 έως 212. Εκτός από τις πολυήμερες νηστείες υπάρχουν και μονοήμερες νηστείες, την Τετάρτη και την Παρασκευή. Σκοπός τους είναι να κάνουν τον άνθρωπο καλύτερο· αλλιώς, δεν έχουν νόημα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει πολύ εύστοχα για αυτό: «Τί λοιπὸν συγκόμισες, ἀδελφέ μου, ἀπὸ τὴ νηστεία; Διότι καὶ ὁ γεωργός γι ̓ αὐτὸ σπέρνει, γιὰ νὰ θερίσει, κι οἱ πραγματευτάδες γι ̓ αὐτὸ γυρίζουν ἀπὸ τόπο σὲ τόπο, γιὰ νὰ συνάζουν χρήματα, κι ὁ πλοίαρχος γι’ αὐτὸ σχίζει τὰ πέλαγα, γιὰ νὰ γεμίσει τὸ ἀμπάρι. Μὴ μοῦ πεῖς ὅτι· τόσες μέρες νήστεψα, τὸ καὶ τὸ δὲν ἔφαγα, κρασὶ δὲν ἤπια, στὰ λουτρά δὲν πῆγα. ̓Ἀλλά δεῖξε μου ἄν, ἐνῶ ἤσουν ὀξύθυμος, ἔγινες πρᾶος, κι ἂν ἔγινες φιλάνθρωπος ἐνῶ ἤσουν πετρόκαρδος. Ἄν μεθᾶς μὲ τὴν ὀργή, τί βασανίζεις τὸ στομάχι σου; Ἄν φωλιάζει μέσα σου ὁ φθόνος κι ἡ πλεονεξία, τί ὠφέλεια ἔχεις ποὺ πίνεις μονάχα νερό;»**.

Όταν μιλάμε για την πειθαρχία της νηστείας σήμερα, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τις νέες συνθήκες διαβίωσης και τις γαστρονομικές προτιμήσεις των ανθρώπων, ειδικά στις ευημερούσες χώρες. Ενώ στο πρόσφατο παρελθόν τα πιάτα με κρέας είχαν πάντα την προτίμηση, σήμερα όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν την κατανάλωση κρέατος, ενώ ο βιγκανισμός γίνεται μόδα. Σε αυτή την περίπτωση, ο καθένας, κατά προτίμηση μαζί με τον ιερέα που τον γνωρίζει καλά, πρέπει να αποφασίσει μόνος του τους περιορισμούς που θα αναλάβει και τις συνηθισμένες απολαύσεις που θα αποχωριστεί. Αυτό μπορεί να είναι οτιδήποτε: από το απαραίτητο πρωινό φλιτζάνι καφέ μέχρι την παρακολούθηση της αγαπημένης του τηλεοπτικής σειράς. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε, ωστόσο, ότι η εγκράτεια στο φαγητό, η αποχή από τις διασκεδάσεις και τις απολαύσεις δεν έχουν ως σκοπό να εξαντλήσουν τον άνθρωπο και να τον οδηγήσουν στη μελαγχολία, αλλά να τον βοηθήσουν να επικεντρωθεί στα ουσιώδη: την προσευχή, τη μετάνοια, τη συμμετοχή στις ιερές ακολουθίες, την ανάγνωση πνευματικών βιβλίων και τις καλές πράξεις.

Η νηστεία δεν χρειάζεται στον Θεό. Την χρειαζόμαστε εμείς, ώστε να θέτουμε σωστά τις προτεραιότητές μας. Η νηστεία μας βοηθά να μάθουμε να υποτάσσουμε τις επιθυμίες μας στη λογική και τη θέληση, και στη συνέχεια τη λογική και τη θέληση – στον λόγο του Θεού. Η νηστεία για τον άνθρωπο δεν είναι παρά ένα μέσο. Περιορίζοντας τις σαρκικές επιθυμίες, απελευθερώνουμε ενέργεια για την πνευματική ζωή. Αποδυναμώνοντας το σώμα με την αποχή από το φαγητό, κάνουμε την ψυχή μας πιο δεκτική στην επικοινωνία με τον Δημιουργό.

Ιερέας Ευγένιος Μούρζιν
Μετάφραση για την πύλη pravoslavie: Αναστασία Νταβίντοβα



«Μετέωρα»

 
Ανάμεσα σε γη και ουρανό στέκουν οι βράχοι,
σκαλισμένοι απ’ τον χρόνο και τον άνεμο,
μοναχικοί φρουροί σε μια σιωπή
που μοιάζει με προσευχή.
Εκεί που η πέτρα υψώνεται θαρρείς
για ν’ αγγίξει το άπιαστο φως,
το βλέμμα χάνεται στο κενό
και η σκέψη γίνεται φτερό.
Μετέωρα όνειρα, μετέωρες ψυχές,
σε μια κορυφή που δεν ανήκει πουθενά,
μα κρατάει μέσα της όλο το βάρος
και όλη την ελαφρότητα του κόσμου.
του Χρίστου Σ. Ρωμάνου

Σήκω λοιπόν και συ μία ώρα πριν από το μεσονύκτιο, ή έστω και μετά, και χρησιμοποίησε αυτές τις ώρες, θα δης ότι ο Θεός είναι εύληπτος, ευαίσθητος

 

Το μεσονύκτιο αγρυπνεί και η Εκκλησία και παλεύει με τους δαίμονες, διότι τότε οι δαίμονες πειράζουν τους ανθρώπους και τους πλανούν οδηγώντας τους στην διασκέδασι ή στο έγκλημα. Αυτές τις ώρες υποφέρουν οι άρρωστοι, ταλαιπωρούνται οι αμαρτωλοί. Αυτές τις ώρες, που είναι ώρες ησυχίας, το Άγιον Πνεύμα φωτίζει τον άνθρωπο, και ο Θεός αγαπάει να βρίσκη το πλάσμα του και να του μιλάη. Τότε μπορεί κανείς να γίνεται νικητής.
Αυτές τις ώρες και οι άγιοι της Εκκλησίας μας προσκυνούν και δοξολογούν τον Θεόν, ο οποίος κατά κάποιον τρόπο εγείρεται. Πόσο ωραία παρουσιάζει το Ευαγγέλιο και η Παλαιά Διαθήκη, ιδιαίτερα οι ψαλμοί, τον Χριστόν εγειρόμενον! 
Εγείρεται ο Θεός την ώρα εκείνη «νικών και ίνα νικήση και συεχίση την ζωή του «νικών». Εάν δεν θα συμμετέχωμε σε αυτή την πανεκκλησιαστική σύναξι, δεν θα μπορέσωμε να νοιώσωμε την συντροφιά, την κοινότητα της εκκλησιαστικής μας εν Χριστώ ζωής.
Σήκω λοιπόν και συ μία ώρα πριν από το μεσονύκτιο, ή έστω και μετά, και χρησιμοποίησε αυτές τις ώρες, θα δης ότι ο Θεός είναι εύληπτος, ευαίσθητος. Συνήθως παραπονούμεθα ότι ο Θεός είναι σκληρός, ότι του φωνάζαμε και δεν μας απαντά. 
Ο Θεός όμως είναι περισσότερο ευαίσθητος και από το πιό ευαίσθητο πλάσμα της οικουμένης. Αλλά έχει και εκείνος τις ώρες του, «άχρις ου το σήμερον καλείται», που μπορείς να του μιλήσης. Πρέπει να ξέρης τα «χούγια» του Θεού. Και ο Θεός έχει αυτό το «χούι»: το μεσονύκτιο να μιλάη στον άνθρωπο. Εάν τότε τον ζήτησης, μετά, οποιαδήποτε στιγμή τον θέλησης, θα τον έχης στο χέρι σου. Αν τότε δεν τον ζητήσης, δεν θα τον έχης σχεδόν ποτέ στο χέρι σου. Θα εχης ίσως κάποιες μελιστάλακτες στιγμές, όμορφες περιστάσεις στην ζωή σου, ωραίες καμιά φορά σκέψεις, δεν θα εχης όμως τον Θεόν. 
Ο Θεός τότε παρουσιάζεται στα τέκνα του. 
Ο Θεός τότε δεσπόζει στους αγίους. 
Τότε το ουράνιο θυσιαστήριο προσφέρει την ολοκάρπωσι, και οι άγιοι νοιώθουν την κοινότητα με τους πιστούς και τους προσδοκούν για να τελειωθούν μαζί τους.
+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

τ(Ρ)ελλας

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο

Γιατί δεν αναιρεί ο π. Ε. Παπανικολάου τα περί αγίου Ραφαήλ;




Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Ήδη όμως υπέπεσε σε αυτό το ολίσθημα ο γνωστός τοις πάσι παπα Βαγγέλης. Αφήνουμε τα άλλα - συσσωρεύονται πολλά πια – και επικεντρωνόμαστε στην περίπτωση του οσιομάρτυρος Ραφαήλ της Λέσβου, ενός αγίου πανελλήνιας, να μην πω παγκόσμιας εμβέλειας. Το μαρτύριο και η ζωή του μεγαλομάρτυρα έγιναν γνωστά με υπερφυσικές αποκαλύψεις από τον ίδιο, μέχρι λεπτομερειών μάλιστα. Μάθαμε λοιπόν από τον ίδιο πως εξορίστηκε από την Κων/πολη λόγω της μη συμμετοχής του στο μιαρό συλλείτουργο με τους Λατίνους το 1452. Το μαρτύριο τον βρήκε δέκα χρόνια μετά την Άλωση στο νησί της Λέσβου (1463).

Ο λαλίστατος π. Ε. διακήρυξε δις σε δημόσιες ομιλίες του πως τάχα ο άγιος υπέγραψε στην προδοτική σύνοδο της Φεράρας την ένωση με τους αιρετικούς Παπικούς. Τότε βέβαια δεν ήταν – όπως λέει – ακόμη κληρικός. Μπορούσε όμως ένας στρατιωτικός ακόλουθος του αυτοκράτορα να υπογράψει σε μια εκκλησιαστική σύνοδο και με ποια αρμοδιότητα; Πέρα από το παράλογο αυτής της ολοκάθαρης και αυθαίρετης ιστορικά υπόθεσηςτου ομιλητή, καμία μαρτυρία ή ένδειξη δεν υπάρχει που να τον δικαιώνει. Και για τούτο ξεσηκώθηκαν εναντίον του ιστορικοί, θεολόγοι, μέχρι και οι πέτρες θα έλεγα…

Ο πατήρ επομένως οφείλει να απαντήσει. Και τούτο όχι απλά χάριν της αληθείας και του δικαίου ή από σεβασμό στον Άγιο, τουλάχιστον όμως για τους χιλιάδες θαυμαστές του. Με αγωνία προσδοκούν εδώ και μέρες μια απάντηση από τα ιερατικά του χείλη. Όχι από στόμα ενός απλού λαϊκού. Και αυτή η τοποθέτηση δεν έρχεται. Γιατί; Για να μην αμαυρωθεί το ίματζ του διάσημου ιεροκήρυκα; Και προτιμά να προσβάλλει τη μνήμη ενός αγίου προκειμένου να μην πει ένα δημόσιο συγνώμη; Εγωισμός ή δειλία; Τι να υποθέσουμε; Τόσο δύσκολο του είναι να παραδεχτεί πως έκανε γκάφα; Τόσο για τη μυθοπλαστική του αφήγηση όσο και για την ανσέλμεια ερμηνεία της υποτιθέμενης μετέπειτα εξιλέωσης του αγίου μας;

Αν αφήσει το ζήτημα να το σβήσει ο χρόνος, κάνει μεγάλο λάθος. Δεν καταλαβαίνει πως έχει ήδη εκτεθεί ανεπανόρθωτα; Με μερικά πράγματα, πάτερ, δεν παίζουμε και δεν αμολάμε ό,τι κατεβάζει η κεφαλή μας. Προσέχουμε και, αν αμαρτήσουμε, μετανοούμε έμπρακτα. Εδώ χρήζει η περίπτωσή σας μιας απλής εξήγησης και αναίρεσης. Τόσο δύσκολο είναι πια; Για τα άλλα που έχει πει, όπως βλέπουν οι καλοπροαίρετοι, δεν κάνουμε λόγο. Αυτό όμως ήταν χοντρό και δεν θα το αφήσουμε να περάσει έτσι.

 

Κ.Ν.

18/11/2026

 

έχει και συνέχεια εδω

Εἴπε Γέρων : Τό λυχνάρι ρίχνει φῶς σε πολλούς, ἀλλά τὸ δικό του στόµα τό καίει

 Μπορεί να είναι εικόνα ομίχλη

Καστελόριζο_Μία οικογένεια με 8 παιδιά που δίνει ζωή

   «Είναι δύσκολο, αλλά είναι όμορφο και μοναδικό»

Ο Νικόλας και η Κυριακή Μαλτέζου μεγαλώνουν οκτώ παιδιά, από 5 μηνών έως 15 ετών, αντιμετωπίζοντας το υψηλό κόστος ζωής και τις δυσκολίες της καθημερινότητας – «Όλα είναι απλησίαστα εδώ», λέει ο πατέρας


Ήταν Κυριακή πρωί στο Καστελόριζο. Η Θεία Λειτουργία πλησίαζε στο τέλος της και μέσα στην εκκλησία, ανάμεσα στους πιστούς, μια εικόνα τραβούσε διακριτικά την προσοχή. Οκτώ παιδιά, καλοντυμένα, περιποιημένα, το ένα δίπλα στο άλλο, περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους για να μεταλάβουν τη Θεία Κοινωνία. Τα μεγαλύτερα στέκονταν κοντά στα μικρότερα, ενώ οι γονείς τους φρόντιζαν με ηρεμία να είναι όλα στη θέση τους.

Ήταν μια από εκείνες τις εικόνες που δύσκολα ξεχνά κανείς. Όχι μόνο γιατί σπάνια συναντά μια τόσο μεγάλη οικογένεια στις μέρες μας, αλλά κυρίως γιατί αυτή η οικογένεια ζει σε ένα από τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Ελλάδας. Στο Καστελόριζο, εκεί όπου η καθημερινότητα έχει τις δικές της δυσκολίες και όπου η παρουσία κάθε παιδιού αποκτά ξεχωριστή σημασία για το μέλλον του τόπου.

Πίσω από αυτή την εικόνα βρίσκονται ο Νικόλας Μαλτέζος και η σύζυγός του, Κυριακή. Δύο άνθρωποι που έχουν δημιουργήσει μια οικογένεια με οκτώ παιδιά, από 15 ετών έως μόλις πέντε μηνών, και έχουν επιλέξει να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στον τόπο όπου ζουν, μακριά από τις ευκολίες των μεγάλων αστικών κέντρων.

Η συνάντηση εκείνο το κυριακάτικο πρωινό στάθηκε η αφορμή για μια συζήτηση με τους δύο γονείς, οι οποίοι μίλησαν στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για τη ζωή τους, τις αγωνίες, τις δυσκολίες, αλλά και τη χαρά που τους προσφέρει καθημερινά η μεγάλη οικογένειά τους.

Ο Νικόλας Μαλτέζος δεν δυσκολεύεται να περιγράψει την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει μια δεκαμελής οικογένεια στο Καστελόριζο. Αγαπά τον τόπο του και αναγνωρίζει πως η ποιότητα ζωής σε ένα μικρό νησί έχει σημαντικά πλεονεκτήματα. Όμως, όταν η συζήτηση φτάνει στο κόστος της καθημερινότητας, τα πράγματα αλλάζουν.

«Στο θέμα της διαβίωσης είναι πολύ πιο ωραία εδώ, δεν το συζητάμε. Αλλά όλα τα υπόλοιπα, τα ψώνια, είναι απλησίαστα στο Καστελόριζο», λέει χαρακτηριστικά.

Μία οικογένεια με 8 παιδιά δίνει ζωή στο Καστελόριζο: «Είναι δύσκολο, αλλά είναι όμορφο και μοναδικό»

Για μια οικογένεια με οκτώ παιδιά, ακόμη και οι πιο απλές ανάγκες μετατρέπονται σε έναν καθημερινό οικονομικό υπολογισμό. Τα τρόφιμα, τα ρούχα, τα σχολικά είδη, τα προϊόντα για τα μικρότερα παιδιά, όλα κοστίζουν περισσότερο εξαιτίας της απόστασης του νησιού και των ιδιαίτερων συνθηκών τροφοδοσίας του.

Ο ίδιος είναι ο μοναδικός εργαζόμενος της οικογένειας, ενώ η Κυριακή έχει αναλάβει τη φροντίδα των οκτώ παιδιών και την οργάνωση του σπιτιού. Μια ευθύνη που, όπως προκύπτει από τη συζήτηση μαζί της, απαιτεί καθημερινή προσπάθεια, υπομονή και πολύ καλή οργάνωση.

Η Κυριακή και ο καθημερινός αγώνας μιας μητέρας οκτώ παιδιών

Η φωνή της Κυριακής είναι ήρεμη. Δεν προσπαθεί να παρουσιάσει τη ζωή της σαν κάτι εξαιρετικό, ούτε να κρύψει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Μιλά απλά, όπως μια μητέρα που έχει μάθει να ανταποκρίνεται καθημερινά σε πολλές διαφορετικές ανάγκες, χωρίς να χάνει την αισιοδοξία της.

«Είναι δύσκολο, αλλά προχωράμε. Είναι και όμορφο και μοναδικό αυτό που έχουμε δημιουργήσει. Είναι η ίδια η ζωή», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Όταν τη ρωτάμε πώς είναι να μεγαλώνει οκτώ παιδιά, η απάντησή της αποτυπώνει ίσως καλύτερα από κάθε άλλη περιγραφή τη ζωή αυτής της οικογένειας.

«Είναι ένας αγώνας συνέχεια, ένας αγώνας, δεν το συζητώ», αναφέρει.

Ένας αγώνας που αρχίζει από το πρωί και συνεχίζεται μέχρι το βράδυ. «Το σχολείο τους, το φροντιστήριό τους, οι δραστηριότητες, τα ρούχα, το φαγητό, όλα αυτά έχουν έναν αγώνα. Πρέπει να υπάρχει ένα αυστηρό πρόγραμμα, με όρια, για να λειτουργήσει η οικογένεια. Αλλιώς δεν λειτουργεί», εξηγεί.

Πέντε από τα οκτώ παιδιά βρίσκονται ήδη στην εκπαίδευση. Το ένα φοιτά στο Λύκειο, δύο στο Δημοτικό και δύο στο Νηπιαγωγείο. Τα υπόλοιπα είναι ακόμη μικρότερα, με το τελευταίο μέλος της οικογένειας να έχει συμπληρώσει μόλις πέντε μήνες ζωής.

Η Κυριακή γνωρίζει ότι η καθημερινότητα μιας πολύτεκνης οικογένειας δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς συνεργασία, πειθαρχία και αλληλοβοήθεια. Έχει μάθει να βρίσκει λύσεις εκεί όπου άλλοι ίσως θα έβλεπαν μόνο εμπόδια.

Μία οικογένεια με 8 παιδιά δίνει ζωή στο Καστελόριζο: «Είναι δύσκολο, αλλά είναι όμορφο και μοναδικό»

Εκείνο το κυριακάτικο πρωινό στην εκκλησία, ακόμη και το καροτσάκι του μωρού ήταν οργανωμένο με τρόπο που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της οικογένειας. Πάνω σε αυτό ήταν γαντζωμένο ένα ειδικό καλαθάκι, που μετέφερε το μικρότερο μέλος της οικογένειας. Πώς αλλιώς να μετακινηθούν με ασφάλεια οκτώ παιδιά από τους δύο γονείς τους; Μικρές πρακτικές λύσεις, που μπορεί να περνούν απαρατήρητες, αλλά για μια μητέρα οκτώ παιδιών είναι πολύτιμες.

«Αν δεν ζεις κάτι, δεν μπορείς να σκεφτείς πώς να το κάνεις», λέει χαρακτηριστικά.

Και προσθέτει μια φράση που μοιάζει να συνοψίζει ολόκληρη τη φιλοσοφία της: «Αν βλέπεις τη ζωή θετικά, μπορείς να τη φτιάξεις με καλό τρόπο».

Δεν είναι ότι απουσιάζουν η κούραση, οι αγωνίες ή οι δυσκολίες. Είναι ότι η ίδια έχει επιλέξει να αντιμετωπίζει την καθημερινότητά της με αισιοδοξία και να βρίσκει μέσα σε αυτή τη χαρά της οικογένειας.

Οκτώ παιδιά σε ένα νησί που αγωνίζεται να κρατήσει τους νέους του

Η ιστορία του Νικόλα και της Κυριακής Μαλτέζου αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν τη δει κανείς μέσα από την πραγματικότητα του Καστελόριζου.

Σε ένα μικρό ακριτικό νησί, όπου η παραμονή των νέων αποτελεί διαρκή πρόκληση, μια οικογένεια με οκτώ παιδιά δεν είναι απλώς μια ασυνήθιστη εικόνα. Είναι μια ζωντανή παρουσία που συνδέεται άμεσα με την ανάγκη να συνεχίσει ο τόπος να έχει παιδιά στα σχολεία του, νέους ανθρώπους και προοπτική για το μέλλον.

Ο Νικόλας αναφέρει ότι στο νησί ζει και άλλη μια οικογένεια με πέντε παιδιά, η οποία έχει εγκατασταθεί εκεί λόγω της εργασίας του πατέρα.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει, δεν είναι καθόλου εύκολο για μια πολύτεκνη οικογένεια να επιλέξει το Καστελόριζο ως μόνιμο τόπο κατοικίας.

«Είναι δύσκολο μια πολύτεκνη οικογένεια να μείνει εδώ πέρα. Γιατί όλα είναι με καπέλο. Ό,τι και να πάρεις», τονίζει.

Πίσω από αυτή τη διαπίστωση βρίσκεται ένα ευρύτερο πρόβλημα. Το υψηλό κόστος ζωής, οι περιορισμένες επαγγελματικές επιλογές και η απόσταση από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα δημιουργούν συνθήκες που συχνά λειτουργούν αποτρεπτικά για τους νέους ανθρώπους.
Ο ίδιος θεωρεί ότι η Πολιτεία οφείλει να στηρίξει περισσότερο όσους επιμένουν να ζουν στα μικρά νησιά.

Αναφερόμενος στα πρόσφατα ψηφισμένα μέτρα οικονομικής στήριξης, εκτιμά ότι θα αποτελέσουν σημαντική βοήθεια για τους κατοίκους του Καστελόριζου.

«Θα είναι μια μεγάλη ανάσα για τα σπίτια και τις οικογένειες στο Καστελόριζο. Όχι μόνο για μένα που έχω τόσα παιδιά, αλλά για οποιονδήποτε κάτοικο του νησιού», σημειώνει.

«Πρέπει να υπάρχει κίνητρο για να μείνει ένας νέος στο νησί»

Όταν η συζήτηση φτάνει στο μέλλον των παιδιών του, ο Νικόλας δεν κρύβει ότι θα ήθελε να συνεχίσουν τη ζωή τους στον τόπο τους. Γνωρίζει, όμως, πως αυτή η απόφαση δεν μπορεί να επιβληθεί.

Αν κάποια από τα παιδιά του θελήσουν να φύγουν για να σπουδάσουν ή να αναζητήσουν μια καλύτερη επαγγελματική προοπτική, δεν σκοπεύει να σταθεί εμπόδιο.

«Δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο», λέει, αναγνωρίζοντας ότι κάθε παιδί θα πρέπει να επιλέξει τον δικό του δρόμο.

Αυτό που τον απασχολεί περισσότερο είναι να υπάρχουν οι προϋποθέσεις ώστε η παραμονή στο Καστελόριζο να αποτελεί πραγματική επιλογή και όχι μια διαρκή δοκιμασία.

«Πρέπει να υπάρξει ένα κίνητρο για να παραμείνει ένας νέος στο νησί», επισημαίνει.

Και εξηγεί ότι χωρίς θέσεις εργασίας, χωρίς επαγγελματικές δυνατότητες και χωρίς ουσιαστική οικονομική στήριξη, είναι δύσκολο να ζητήσει κανείς από έναν νέο άνθρωπο να παραμείνει σε έναν τόσο απομακρυσμένο τόπο.

Η τοποθέτησή του δεν είναι μια θεωρητική διαπίστωση για τη νησιωτικότητα. Είναι η αγωνία ενός πατέρα οκτώ παιδιών που σκέφτεται από σήμερα ποιο θα είναι το αύριο της οικογένειάς του.

Μια εικόνα που μένει στη μνήμη

Η συζήτηση με τον Νικόλα και την Κυριακή Μαλτέζου τελειώνει, αλλά η εικόνα εκείνης της Κυριακής στο Καστελόριζο παραμένει.
Οκτώ παιδιά μέσα στην εκκλησία, καλοντυμένα, ήσυχα, περιμένοντας υπομονετικά να κοινωνήσουν. Δίπλα τους δύο γονείς που προσπαθούν καθημερινά να τους προσφέρουν όσα χρειάζονται, σε έναν τόπο όπου τίποτε δεν είναι πάντα εύκολο.

Η οικογένεια αυτή δεν ζητά να γίνει παράδειγμα για τους άλλους. Ούτε παρουσιάζει τη ζωή της ως μια ιστορία χωρίς προβλήματα. Αντίθετα, μιλά ανοιχτά για τις δυσκολίες, για το κόστος της καθημερινότητας, για τον αγώνα της μητέρας μέσα στο σπίτι και για την ανάγκη να στηριχθούν ουσιαστικά οι οικογένειες που ζουν στα ακριτικά νησιά.

Υπάρχει όμως, και η άλλη πλευρά. Η χαρά ενός σπιτιού γεμάτου παιδιά. Οι φωνές, τα γέλια, οι μικρές και μεγάλες στιγμές μιας οικογένειας που μεγαλώνει. Η ικανοποίηση δύο γονιών που, παρά την κούραση, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τη ζωή με αισιοδοξία.
Στο Καστελόριζο, όπου οι αποστάσεις από την υπόλοιπη Ελλάδα είναι μεγάλες, αλλά οι ανθρώπινες σχέσεις παραμένουν κοντινές, ο Νικόλας και η Κυριακή μεγαλώνουν οκτώ παιδιά και μαζί τους οκτώ διαφορετικά όνειρα.

Κανείς δεν γνωρίζει ποια πορεία θα ακολουθήσει το καθένα. Αν θα μείνουν στο νησί, αν θα φύγουν για σπουδές ή αν κάποτε θα επιστρέψουν για να δημιουργήσουν τις δικές τους οικογένειες.

Εκείνο που γνωρίζουν οι γονείς τους είναι ότι σήμερα, παρά τις αντιξοότητες, έχουν επιλέξει να χτίσουν τη ζωή τους εκεί.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή εικόνα από το ακριτικό Καστελόριζο. Όχι μόνο η ελληνική σημαία που κυματίζει στην άκρη της χώρας, ούτε τα πολύχρωμα σπίτια που αντικρίζουν τη θάλασσα, αλλά οκτώ παιδιά που μεγαλώνουν σε αυτόν τον τόπο.

Οκτώ παιδιά που, με την παρουσία τους και μόνο, θυμίζουν ότι το μέλλον των μικρών νησιών εξαρτάται πρώτα απ' όλα από τους ανθρώπους που επιλέγουν να ζουν σε αυτά.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ

Πώς να προσεύχεσαι αδιαλείπτως [ΠΛΗΡΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΗΧΗΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ] 

Οι Περιπέτειες ενός Προσκυνητού» αποτελούν ένα από τα πιο αγαπημένα και επιδραστικά έργα της ορθόδοξης πνευματικότητας. Το βιβλίο ακολουθεί την πορεία ενός ανώνυμου Ρώσου προσκυνητή του 19ου αιώνα, ο οποίος περιπλανιέται στις ατελείωτες στέπες της Ρωσίας και της Σιβηρίας με μοναδικό εφόδιο την Αγία Γραφή και έναν βαθύ πόθο: να κατανοήσει την αποστολική προτροπή «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Μέσα από τις συναντήσεις του με γέροντες, ερημίτες και καθημερινούς ανθρώπους, ο προσκυνητής διδάσκεται την τέχνη της «Νοεράς Προσευχής» (την επίκληση του ονόματος του Ιησού). Το οδοιπορικό του μετατρέπεται σε μια εσωτερική αποκάλυψη, καθώς ανακαλύπτει πώς η προσευχή μπορεί να μεταμορφώσει την ανθρώπινη καρδιά, χαρίζοντας ειρήνη, αγάπη για όλη τη δημιουργία και μια διαρκή αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Μια ιστορία ταπεινοφροσύνης και πνευματικής αναζήτησης που παραμένει επίκαιρη για κάθε σύγχρονο αναζητητή της αλήθειας.

Στο γαλαζοβαμμένο βλέμμα του Σινά

 

π.Π.Κ. 

δέκατο

90 ΧΡΟΝΙΑ ἀπό τή Συνοδική καταδίκη του Αγίου Γερβασίου .

 Γιατί οι άγιοι, συχνά-πυκνά δεν έκαναν υπακοή σε ανορθόδοξα, Συνόδων και Δεσποτάδων...

Άγιος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος (1877-1964).

[....]Ἦταν ἀναμενόμενο μία τέτοια πνευματικὴ προσπάθεια ἀναγεννήσεως μιᾶς ὁλόκληρης μεγαλούπολης νὰ ἑλκύσει τὸ φθόνο καὶ τὴν κακία τῶν δαιμόνων, ποὺ ἀναζητούσαν κάποιον νὰ διεκπεραιώσει τὶς ἐπιθυμίες τους. Τὸ τραγικὸ ὅμως ἦταν ὅτι ἐκτελεστὴς τῶν δαιμονικῶν σχεδίων ἀναδείχθηκε αὐτὸς ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν ὁ προστάτης καὶ ὑπερασπιστὴς τοῦ ζηλωτοῦ κληρικοῦ, αὐτὸς ποὺ ἐκ τῆς θέσεως καὶ ἀποστολῆς του ὢφειλε νὰ ἐπισκοπεῖ γιὰ νὰ προλαβαίνει τὶς ἐπιθέσεις τοῦ ἐχθροῦ. Δυστυχῶς ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία μᾶς ἔχει δώσει πολλὲς τέτοιες περιπτώσεις.

Ἔτσι, λοιπόν, ἐνῶ τὰ κηρύγματα τοῦ π. Γερβασίου εἶχαν ἀρχίσει ἀπὸ τὶς 4.8.1919 στὸν Ἱ. Ν. Ἁγ. Δημητρίου, ὅπου εἶχε διορισθεῖ ὡς ἐφημέριος, ἕντεκα χρόνια ἀργότερα, στὶς 25.9.1930, ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν Ἀντώνιος (Παράσχης) ἐξέδωσε τὴν ὑπ’ ἀριθμ. 2111/25.9.1930 ἐγκύκλιο μὲ τὴν ὁποία θέλησε μὲ ἔμμεσο τρόπο νὰ σταματήσει τὴν κηρυκτική καὶ κατηχητικὴ διακονία τοῦ Γέροντος καὶ νὰ διαλύσει τὴν πνευματικὴ καὶ ποιμαντικὴ του προσπάθεια! Πιὸ συγκεκριμένα ἡ “ποιμαντορικὴ” ἐγκύκλιος ἀνέφερε: «Πληροφορηθέντες μετὰ λύπης ὅτι ἐντισι ἱεροῖς Ναοῖς κατὰ τὰ ἑσπερινὰ κηρύγματα συμβαίνουσιν ἀτοπήματα τινα, ἅπερ ἀντιβαίνουσιν τὴν ἱερότητα καὶ ἁγιότητα τοῦ τόπου, ἀπαγορεύομεν τοῦ λοιποῦ ἑσπερινὰ κηρύγματα καὶ ὁρίζομεν ὥραν κηρύγματος τὴν 4ην μ.μ. διὰ τὴν χειμερινὴν περίοδον, τὴν δὲ 6ην μ.μ. διὰ τὴν θερινή, μετὰ δὲ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου πάντες οἱ Ναοὶ πρέπει νὰ ὦσι κεκλεισμένοι. Πρὸς τούτοις ἀπαγορεύομεν τὰς νυκτολειτουργίας καὶ ὁρίζομεν διὰ τοὺς ἱεροὺς ναοὺς ἐν οἷς τελοῦνται κατὰ τὰς Κυριακὰς δύο λειτουργίαι, ὅπως ἡ ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου ἄρχεται τὴν 5ην πρωινήν, καὶ αἱ κωδωνοκρουσίαι κατὰ τὰς νυκτερινάς ὥρας ὦσιν μικρᾶς διαρκείας»!

Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ ἐγκύκλιος φωτογράφιζε τὸν π. Γερβάσιο, διότι ἦταν ὁ μοναδικὸς ἐν Πάτραις ποὺ ἱερουργοῦσε καὶ κήρυττε τὶς “ἀπαγορευμένες” αὐτὲς ὧρες! Ὅμως τὸ σοβαρότερο ζήτημα ἦταν ὅτι οἱ νέες ὧρες ἔναρξης τοῦ κηρύγματος (4η ἢ 6η μμ) καὶ τῶν πρωινῶν Θ. Λειτουργιῶν (5 πμ) ποὺ ὅριζε ἡ ἐγκύκλιος στόχευαν στὴν οὐσιαστικὴ κατάργηση τῶν κηρυγμάτων, διότι ποιὸς μποροῦσε τὶς καθημερινὲς στὶς 4:00 ἢ στὶς 6:00 μμ (χειμῶνα ἢ καλοκαίρι) νὰ ἀφήσει τὴν ἐργασία του γιὰ νὰ παρακολουθήσει τὸ κήρυγμα; Ἢ ποιὸς ἐργαζόμενος θὰ μποροῦσε νὰ λειτουργηθεῖ τὶς καθημερινὲς ὅταν ἡ ἀκολουθία ἄρχιζε στὶς 5:00 πμ καὶ τελείωνε στὶς 8:00 πμ ὅπως διέταζε ὁ Μητροπολίτης;

Ὁ πιστὸς λαὸς τῆς πόλεως κατάλαβε ὅτι μοναδικὸς στόχος τῆς “ποιμαντορικῆς” ἐγκυκλίου ἦταν τὸ πρόσωπο καὶ τὸ πνευματικὸ ἔργο τοῦ π. Γερβασίου στὸν Ἱ. Ν. Ἁγ. Δημητρίου Πατρῶν, διότι, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, σὲ κανένα ἄλλο Ναὸ τῆς πόλεως δὲν γίνονταν ἀπογευματινὰ κηρύγματα οὔτε “νυκτολειτουργίαι”! Ὁ Μητροπολίτης, δυστυχῶς, θέλησε νὰ διαλύσει τὸ πνευματικὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Γέροντος! Ὅμως ἡ προκλητικὴ καὶ συκοφαντικὴ ἐγκύκλιος ἔφερε τὰ ἀντίθετα ἀποτελέσματα ἔτσι ὥστε ὁ πιστὸς λαὸς ἔτι πλέον σὲ ἔνδειξη διαμαρτυρίας ἀλλὰ καὶ συμπαραστάσεως νὰ κατακλύζει τὸ Ναὸ τοῦ Ἁγ. Δημητρίου στὰ κηρύγματα τοῦ Παπούλη.

Ὁ λαὸς τῶν Πατρῶν ξεσηκώθηκε καὶ ἐπιτροπὴ ἐπισκέφθηκε (30.9.30) τὸν Μητροπολίτη. «Ὁ Δεσπότης ὅμως νευριασθείς ἀπήντησε: «Πηγαίνετε, πηγαίνετε. Σᾶς ἐπαναλαμβάνω ὅτι αἱ ἐκκλησίαι πρέπει νὰ μείνωσιν κλεισταὶ»!

Στὶς 5.10.30 ἀπευθύνθηκε ὑπόμνημα πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο ποὺ συνοδευόταν ἀπὸ 400 ὑπογραφὲς Πατρινῶν ποὺ παρακολουθοῦσαν τὰ κηρύγματα τοῦ Παπούλη, ἐνῶ τὴν ἑπομένη 6.10.30 ἐπιτροπὲς ἀπὸ τὴν ἐνορία Ἁγ. Δημητρίου καὶ τοὺς προσφυγικοὺς συνοικισμοὺς ἐπισκέφθηκαν τὸν Νομάρχη Ἀχαΐας καὶ διαμαρτυρήθηκαν.

Ὁ Μητροπολίτης ὅμως ἀντὶ νὰ ἔλθει εἰς ἑαυτὸν στίς 6.10.1930 ἀπευθύνθηκε ἐγγράφως στὸν Εἰσαγγελέα καὶ κατήγγειλε τὸν π. Γερβάσιο καὶ τοὺς Ἐκκλησιαστικοὺς Ἐπιτρόπους τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Δημητρίου διότι «ἐξακολουθοῦσιν ὁ μὲν πρῶτος νὰ κηρύσσῃ, ὁ αὐτὸς δὲ καὶ οἱ λοιποὶ ἐπίτροποι νὰ ἒχωσι τὸν ναὸν ἀνοικτὸν καὶ μετὰ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου» καὶ κατέληγε μὲ αἴτημα πρὸς τὸν Εἰσαγγελέα: «παρακαλοῦμεν ὅπως διατάξητε ὅ,τι δεῖ πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν ἐν τῇ ὡς ἄνω ἐγκυκλίῳ ἡμῶν διαλαμβανομένων»!

Ἡ κατακραυγὴ ὅμως τοῦ λαοῦ μεγάλωνε καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Μητροπολίτης στὶς 8.10.1930 παραχώρησε συνέντευξη στὴν ἐφημερίδα τῶν Πατρῶν «Νεολόγος» στὴν ὁποία προσπάθησε νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀπαγόρευσή του λέγοντας ὅτι δὲν καταργεῖ τὸ κήρυγμα, ἀλλὰ τὸ μεταθέτει νωρὶς τὸ ἀπόγευμα. Μάλιστα, ὅταν τοῦ ζητήθηκε ἀπὸ τὸ δημοσιογράφο νὰ διευκρινίσει τί ἐννοεῖ μὲ τὴ φράση στὴν ἐγκύκλιο ὅτι «κατὰ τὰ ἑσπερινὰ κηρύγματα συμβαίνουσιν ἀτοπήματα τινα» ὄξυνε τὴν κατάσταση λέγοντας: «Μετεχειρίσθην τὴν λέξιν αὐτήν, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ μεταχειριστῶ ἄλλην βαρυτέραν. Εἰς γνῶσιν μου περιῆλθον πολλὰ τοιαῦτα ἀτοπήματα, προστατευόμενα ὑπὸ τοῦ σκιόφωτος τῆς ἑσπέρας… Οἱ ναοὶ τὸ ἑσπέρας μετεβάλλοντο εἰς κέντρα συνεντεύξεων, ἐνῶ ἄλλος εἶναι ὁ προορισμὸς των»!

Ἐπίσης, τόνισε μὲ ἔμφαση γιὰ τὸν π. Γερβάσιο ὅτι μεταδίδει «φανατισμὸν» στοὺς πιστοὺς καὶ τελικὰ «τὸ σύστημα τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ἐν γένει τακτικῆς ἀντὶ νὰ ὠφελήσῃ, ὄχι μόνο ἔβλαψεν, ἀλλ’ ἐπέφερε καὶ καταστρεπτικὰ ἀποτελέσματα»! Δυστυχῶς, αὐτή ἦταν ἡ ἀξιολόγηση τοῦ ἀρμοδίου Μητροπολίτου γιά τό πνευματικό ἒργο τοῦ π. Γερβασίου…

Ἀξιοπρόσεκτα εἶναι τὰ ὅσα ἀναφέρει ὁ Μητροπολίτης ἐνδεικτικὰ καὶ ἀποκαλυπτικὰ σατραπικῆς νοοτροπίας μᾶλλον ἢ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους: «ἀντὶ ὁ ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος νὰ ἔλθῃ νὰ ζητήσῃ πληροφορίας ἢ νὰ φέρῃ τὰς ἀντιρρήσεις του, τοὐναντίον προέβη εἰς τὴν ἔκδοσιν ἀνακοινωθέντος διὰ τοῦ ὁποίου πειρᾶται νὰ ἀπειθήσῃ πρὸς τὰς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Καὶ ἐρωτῶ ἤδη: Ἔχω ἢ δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ ρυθμίζω τὰ τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν περιφέρειάν μου ὅπως ἐγὼ νομίζω καλύτερον; Διατὶ λοιπὸν οἱ ἀντιφρονοῦντες ἐξανέστησαν; Ποῦ εὑρίσκουν ὅτι ἒπταισα; … Καταλήγων ὁ Σεβ. Μητροπολίτης ἐτόνισεν ὅτι θὰ λάβῃ αὐστηρὰ μέτρα τόσον διὰ τὰ ἀτοπήματα ὅσον καὶ διὰ τὴν ἀπαρέγκλιτον τήρησιν τῆς ἀποφάσεώς του».

Ἡ συνέντευξη τοῦ Μητροπολίτου, ὅπως ἦταν φυσικό, ἀντὶ νὰ κατευνάσει ὄξυνε τὰ πνεύματα στὴν πόλη. Ὁ π. Γερβάσιος μὲ ἀφορμὴ τὶς καταγγελίες τοῦ Μητροπολίτου ἀπευθύνθηκε στὸν Εἰσαγγελέα (7.10.30) καὶ ζήτησε νὰ ἐνεργήσει «τακτικὰς καὶ ἐνόρκους ἀνακρίσεις πρὸς διακρίβωσιν τῆς ἀληθείας» ἤτοι γιὰ τὴν διαπίστωση τῶν σοβαρῶν καταγγελιῶν τοῦ Σεβασμιωτάτου.

Οἱ ἐπιστολὲς καὶ τὰ ὑπομνήματα διαμαρτυρίας κατὰ τῶν συκοφαντικῶν ἰσχυρισμῶν καὶ τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Μητροπολίτου ἦταν πολλά. Μεταξὺ ἄλλων δημοσίευσαν διαμαρτυρίες στὸν τοπικὸ τύπο (12.10.30) περισσότεροι ἀπὸ 90 γονεῖς μαθητῶν τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων (10.11.30), ἡ Ἐπιτροπὴ Προσφύγων (10.11.30), ἡ εἰκοσιτετραμελής «Ἐφορεία Κατηχητικῶν Σχολείων» τῶν Πατρῶν, ἐνῶ 50 Κατηχήτριες καὶ στελέχη τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων Θηλέων ἀπηύθυναν ἔντονη διαμαρτυρία πρὸς τὴν Ἱ. Σύνοδο γιὰ «τὸν ἠθικὸν στιγματισμὸν» ἐκ μέρους τοῦ Μητροπολίτου (21.11.30)4!

Ὁ λαὸς τῶν Πατρῶν ἐξέφρασε τὴ συμπαράστασή του στὸν συκοφαντούμενο Γέροντα μὲ τὴν ἀθρόα παρουσία του στὸ κήρυγμα. Ὅπως ἀναφέρει ὁ τύπος τῆς ἐποχῆς, στὶς 12.10.31 «ὁ ναὸς ἦτο ἀσφυκτικῶς πεπληρωμένος μέχρι τῶν προπυλαίων αὐτοῦ … ἄπειρον πλῆθος πάσης τάξεως καὶ ἡλικίας» (Τηλέγραφος, 13.10.31) καὶ «οὐδέποτε ὑπῆρξεν τόσον ἀσφυκτικῶς πεπληρωμένος ὑπὸ τοῦ κόσμου ὁ ναὸς, τῶν συρρευσάντων συνωστιζομένων καὶ εἰς τὰ προπύλαια» (Ἀπογευματινὴ φ. 66/13.10.31)

Ὁ Μητροπολίτης βλέποντας τὴν συνεχῶς αὐξανόμενη δυσαρέσκεια τοῦ λαοῦ πρὸς τὸ πρόσωπό του ζήτησε τὴν παρέμβαση τοῦ Εἰσαγγελέα, τῆς Ἀστυνομίας καὶ τοῦ Νομάρχη Ἀχαΐας παρακαλώντας τον «ὅπως ληφθοῦν παρ’ αὐτοῦ ὡς ἀντιπροσώπου τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας, τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα πρὸς ἐφαρμογὴν τῆς ἐγκυκλίου του» ἐνῶ κατήγγειλε τὸν π. Γερβάσιο στὴν Ἱ. Σύνοδο γιὰ «ἀπείθειαν, φατρίαν καὶ καταφρόνησιν τῆς προϊσταμένης του ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς»!

Γράφει ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Ὕδρας Ἱερόθεος (Τσαντίλης): «Τὰ ἀστυνομικά ὄργανα, ἐκτελοῦντα διαταγὰς τῶν προϊσταμένων των, ἐπεχείρησαν νὰ κλείσουν τὸν ναὸν ἢ νὰ καταβιβάσουν τὸν ὁμιλητὴν ἀπὸ τοῦ ἄμβωνος, ἀλλ’ ἠμποδίζοντο ὑπὸ τοῦ λαοῦ»!

  Συμπαραστάτης τοῦ Μητροπολίτου στὴν κατὰ τοῦ π. Γερβασίου πολεμικὴ του ἀναδείχθηκε ὁ ἐκ Δωδεκάνησου Νομάρχης Ἀχαΐας Μιχ. Καλογερόπουλος ὁ ὁποῖος δήλωσε στὸν ἀθηναϊκὸ τύπο: «ὁ ἐν λόγῳ ἀρχιμανδρίτης ἐκήρυσσεν ἐντέχνως καὶ ἀνυπακοὴν εἰς τὰς πολιτικὰς καὶ θρησκευτικὰς ἀρχάς. 
Ἔπειτα εἶχεν ἀναστατώσει τὴν πατραϊκήν κοινωνίαν μὲ τὰς θεωρίας του. Ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἤθελε ὅλες οἱ γυναῖκες νὰ εἶναι ντυμένες μέχρι τοῦ λαιμοῦ καὶ τοῦ ἀστραγάλου, τὶς ἔβαζε νὰ κάνουν νηστεῖες ἂπειρες… Γενικῶς παρουσιάζει ἡ ὑπόθεσις ἐπιλήψιμον ὄψιν… Πρέπει νὰ ληφθοῦν μέτρα… Ἐὰν χρειαστεῖ θὰ ἐπέμβωμεν…»! 

Ἐπίσης, σὲ ἐμπιστευτικὸ τηλεγράφημα πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν ὁ Νομάρχης χαρακτηρίζει τὸν π. Γερβάσιο ὡς «ΓΝΩΣΤΟΝ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΝ… [ὅστις] οὐ μόνον ἠρνήθη συμμορφωθῇ ἐγκύκλιον Μητροπολίτου, ἀλλὰ καὶ ΕΞΥΒΡΙΖΕΙ τοῦτον δημοσίως» καὶ ἐπαναλαμβάνει τὶς δεσποτικὲς συκοφαντίες ὅτι στά κηρύγματα «συμβαίνουσι ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ἀπάδοντα ἱερότητα ναοῦ καὶ ἠθικήν… Κήρυγμα Γερβασίου ἀναχρονιστικὸν καὶ ἀσυμβίβαστον ἀληθῆ Χριστιανικὴν Θρησκείαν, ἀποβλέπει φανατίσῃ ἀμαθὲς πλῆθος διὰ λόγους προσωπικῆς ἐκμεταλλεύσεως… ὑποκινεῖ ὀπαδοὺς του εἰς ἀνταρσίαν… Φρονῶ ἀνάγκη ἐπιβληθῇ κράτος νόμου, διότι ἄλλως ἐξευτελίζεται γόητρον κρατικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἀστυνομία δέον προβῇ προληπτικῶς κλείσιμο ναοῦ κατὰ νυκτερινάς ὥρας. Ἀνοχὴ ἀρχῶν ἀποθρασύνει Γερβάσιον καὶ ὀπαδοὺς του δημιουργῶσι βραδύτερον ζητήματα σοβαρᾶς διαταράξεως τάξεως ἐὰν τυχοδιώκτης μοναχὸς δὲν παταχθῇ ἐγκαίρως»!

Πολὺ σύντομα τὸ ζήτημα ξέφυγε ἀπὸ τὰ ὅρια τῶν Πατρῶν καὶ ἀσχολήθηκε μὲ αὐτὸ καὶ ὁ ἀθηναϊκὸς τύπος μὲ μακροσκελῆ ὁλοσέλιδα ἄρθρα ἐνῶ ἐνδιαφέρον ἐκδήλωσαν καὶ κυβερνητικοὶ παράγοντες στήν Ἀθήνα!

Ὁ π. Γερβάσιος ἀπάντησε στὴ συνέντευξη τοῦ Σεβασμιωτάτου σὲ σειρὰ 12 ἄρθρων ποὺ δημοσιεύθηκαν στὴν ἐφημερίδα τῶν Πατρῶν «Ἀπογευματινὴ» ἀπὸ 11.10.1930 ἕως 21.10.1930. Στὰ ἄρθρα του ὁ Παπούλης μὲ τὴ διακρίνουσα αὐτὸν παρρησία, εὐστροφία καθὼς καὶ γνώση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, τῆς πατερικῆς θεολογίας καὶ τοῦ κανονικοῦ δικαίου ἀλλὰ καὶ μὲ σεβασμὸ στὸν Ἀρχιερέα ἐπιχειρηματολόγησε κονιορτοποιώντας τὶς συκοφαντίες καὶ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ Μητροπολίτου. Ἀσφαλῶς, δὲν εἶναι τοῦ παρόντος ἡ ἀναλυτικὴ ἀναφορὰ στὴν ἐπιχειρηματολογία τοῦ Παπούλη. Ὁ ἐνδιαφερόμενος μπορεῖ νὰ τὴν μελετήσει στὸ συνημμένο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἐργασία τοῦ ἀειμνήστου Παν. Ἀντ. Λόη, Ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Παρασκευόπουλος (1878-1964), Ὁ ἄγνωστος Ἅγιος τῶν ἡμερῶν μας καὶ Φάρος τῶν Πατρῶν, τ. Α΄, Πάτραι 1998 σ. 596-618.

  Στὶς 14.11.30 ἡ Ἱ. Σύνοδος ἀποφάσισε τὴ διενέργεια ἀνακρίσεων σὲ βάρος τοῦ π. Γερβασίου! 
Τὸ πόρισμα ποὺ συνέταξε ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης, ὁ ὁποῖος, σημειωθήτω, ἦταν ταυτόχρονα καὶ ὁ καταγγέλλων -κατὰ περιφρόνηση κάθε στοιχειώδους ἠθικῆς καὶ κανόνα δικαίου- μετὰ τὸ πέρας τῶν ἀνακρίσεων ἀνέφερε μεταξὺ ἄλλων ὅτι ὁ π. Γερβάσιος κατηγορεῖται «ἐπ’ ἀπειθείᾳ, φατρίᾳ καὶ καταφρονήσει τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου», διότι «περιεφρόνησε τὴν ἐγκύκλιον τοῦ ἀρχιερέως καὶ συνωμόσας μετὰ τινῶν θρησκολήπτων ὀπαδῶν του ἤγειρε θόρυβον ἄνευ οὐδενὸς λόγου κατὰ τοῦ ποιμενάρχου του. 
Ἀλλὰ τί ἒπραξεν ὁ ἀρχιερεὺς διὰ νὰ ἐγείρῃ τὴν μῆνιν τοῦ κατηγορουμένου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ; Ἀπέλυσεν μίαν ἐγκύκλιον, δι’ ἧς ὥρισεν ὥρας κηρύγματος… Καί εἰς τοῦτο προέβη διότι εἶχε θετικὰς πληροφορίας ὅτι οἱ Ναοὶ μετεβάλλοντο εἰς κέντρα ἐρωτικῶν συνεντεύξεων… ἡ κατὰ τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου ἀπείθεια, φατρία καὶ καταφρόνησις τοῦ κατηγορουμένου ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν μαρτυρικῶν καταθέσεων, ἐξ ὧν καὶ πλεῖστα ἄλλα θὰ διακριβωθῶσιν κηρυσσόμενα ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ ἄμβωνος, ἀπάδοντα εἰς τὴν ἱερότητα τοῦ τόπου, γνωρίζομεν ὅμως ὅτι ἡμεῖς πολλάκις συνεβουλεύσαμεν τὸν κατηγορούμενον, ἀλλ’ εἰς τὰς συμβουλὰς καὶ νουθεσίας μας οὐδέποτε ὑπήκουσε καὶ ἠκολούθησε πάντοτε τὴν χαραχθεῖσαν ὑπ’ αὐτοῦ ὁδόν».

Τὰ ἁγιογραφικῶς καὶ ἱεροκανονικῶς τεκμηριωμένα ὑπομνήματα τοῦ κατηγορουμένου, οἱ μαρτυρικὲς καταθέσεις τῶν συνεργατῶν του οὔτε κἂν ἀναφέρονται στὸ παραπεμπτικὸ πόρισμα ποὺ συνέταξε ὁ κατήγορός του Μητροπολίτης!
Ἡ Συνοδικὴ καταδίκη.

Ἔτσι μὲ αὐτὸ τὸ φοβερὸ γιὰ κληρικὸ κατηγορητήριο βρέθηκε ὁ ἀποστολικοῦ ζήλου πεπληρωμένος π. Γερβάσιος ὑπόδικος ἐνώπιον τῆς Ἱ. Συνόδου μὲ ἐπικρεμάμενη τὴν ποινὴ τῆς καθαιρέσεως λόγω τῆς μεγάλης σοβαρότητας τῶν κανονικῶν ἐγκλημάτων γιὰ τὰ ὁποῖα κατηγορεῖτο!

Ἡ κρίσιμη, λοιπόν, ἡμέρα ἔφτασε! Ὁ ἀκάματος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ἀναμορφωτὴς τῶν ψυχῶν βρίσκεται ὑπόδικος ἐνώπιον τοῦ Συνοδικοῦ Δικαστηρίου ἀκολουθώντας ἀποστολικοῖς ἲχνεσι.

Στὶς 17 Μαρτίου 1931, πρὶν ἀπὸ 90 χρόνια ἀκριβῶς, «βάπτεται κάλαμος ἀποφάσεως παρὰ κριτῶν ἀδίκων» καὶ ἐκδίδεται ἡ μὲ ἀρ. 114/17.3.31 Συνοδικὴ καταδικαστικὴ ἀπόφαση μὲ τὴν ὁποία ἡ Ἱ. Σύνοδος καταδικάζει τόν π. Γερβάσιο ὡς «ἔνοχο ἀπειθείας κατὰ τοῦ οἰκείου Ἱεράρχου καὶ ἐπιβάλλει αὐτῷ τὴν ποινὴ τῆς ἑξαμήνου ἀργίας ἀπὸ πάσης ἱεροπραξίας ἄνευ στερήσεως τῶν ἐκ τῆς ἐφημερίας αὐτοῦ δικαιωμάτων, καὶ ἰσοχρόνου σωματικοῦ περιορισμοῦ ἐν τῇ ἐν Πάτραις Ἱερᾷ Μονῇ Γηροκομείου, καὶ καταδικάζει αὐτὸν εἰς τὰ ἔξοδα καὶ τέλη τῆς σημάνσεως».

 Ὁ μειοψηφήσας στήν καταδικαστική ἀπόφαση Μητροπολίτης Κασσανδρείας Εἰρηναῖος δήλωσε στὸν Παν. Τρεμπέλα, ὅπως διασώζει ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς: «Ἐζαλίσθηκα. Ἐζήτησα νὰ πάρω ἀέρα. Καὶ ὅταν βγῆκα ἀπὸ τὸ Συνοδικὸν Μέγαρον κατηυθύνθην εἰς τὸ Ζάππειον. Δὲν ἠμποροῦσα νὰ ἠσυχάσω… προσετέθη εἰς εἰσέτι δεδιωγμένος ἕνεκεν δικαιοσύνης»! Ὁ Μητρ. Φλωρίνης Αὐγουστῖνος σχολιάζοντας τὴ συνοδικὴ ἀπόφαση ἀποτυπώνει τὴν ἐντύπωση ποὺ προκάλεσε στὴν Πάτρα: «Ὁ συνάδελφος ἐπίσκοπος ἔπρεπε νὰ καλυφθῇ. Ὁ ἐλέγχων εὐθαρσῶς τὰς πράξεις ἱεροκήρυξ ἔπρεπε νὰ τιμωρηθῇ. Τὸ ἅγιον δικαστήριον, παρὰ τὴν θαυμασίαν ἀπολογίαν τοῦ π. Γερβασίου, τὸν ἐτιμώρησε διὰ τὴν ἀνυπακοὴν του (!) μὲ ἑξάμηνον ἀργίαν καὶ περιορισμὸν εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν Γηροκομείου. Ἀλλ’ ἡ εἴδησις αὕτη γνωσθεῖσα εἰς τὴν πόλιν προεκάλεσε κῦμα ἀγανακτήσεως ἐναντίον τῶν διωκτῶν τοῦ ζηλωτοῦ ἱεροκήρυκος. Χιλιάδες λαοῦ συγκεντρώθησαν εἰς τὸν Σταθμὸν διὰ νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν ἥρωα, τὸν π. Γερβάσιον. Ἦτο ἀπάντησις τοῦ λαοῦ εἰς ἐκείνους τοὺς ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ κρατοῦν εἰς τὰς χεῖρας των τὴν σφραγῖδα τῆς ἐξουσίας, νομίζουν, ὅτι δι’ αὐτῆς δύνανται νὰ διοικοῦν, νὰ κάμνουν ὅ,τι θέλουν νὰ σκεπάζουν ἐγκλήματα συναδέλφων καὶ νὰ κόπτουν κεφαλὰς τιμίων ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου».

 Ὁ Μητροπολίτης Καρυστίας Παντελεήμων σημείωσε: «Ἀγαπητὲ μου Γερβάσιε, παρακολουθῶ μὲ μεγάλην συγκίνησιν τὰ ἀποτελέσματα τῆς ὡραίας σου ἐργασίας καὶ τὰς συγκινήσεις τῆς περιπετείας σου. 
Ὅταν κατὰ Ν/βριον συνεδρίαζεν ἡ Ἱεραρχία ἔφερα τὸ ζήτημά σου καὶ ἐφώναξα μὲ ὅλην τὴν δύναμην τῆς ψυχῆς μου ὅτι δὲν θὰ εὕρωμεν ἔλεος ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐὰν ἀντὶ νὰ ἐμψυχώνομεν καὶ νὰ ὑποστηρίζωμεν κληρικοὺς ἐνθουσιώδεις ὡς ὁ Γερβάσιος προσπαθοῦμεν νὰ φράξωμεν τὸν δρόμον των», ἐνῶ ὁ Παροναξίας Ἱερόθεος τοῦ ἒγραψε:
 «Ἀγαπητὲ μοι Γερβάσιε, εἶσαι κληρικός. Λοιπὸν πρέπει νὰ ἔχῃς πάντοτε ὑπ’ ὄψιν σου καὶ ποτὲ νὰ μὴ λησμονήσῃς τό τοῦ Μ. Χρυσοστόμου “οὐδὲν δέδοικα πλὴν Ἐπισκόπων”… Οὔτε ἡ δικὴ Σου καταδίκη, οὔτε τοῦ Λούβαρη ἡ ἀθωότης μὲ ἐξέπληξαν. Σχεδὸν τ’ ἀνέμενον. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δὲν μὲ ἀφῆκεν ἀσυγκίνητον εἶναι ἡ στάσις τῶν παιδιῶν Σου. Εὖγε τους! Μετέβαλον τὴν καταδίκην εἰς θρίαμβον! Μὴ ἀπογοητεύεσαι ὁ Θεὸς εἶναι Μεγάλος. Συγχώρει τοὺς ἐχθροὺς Σου καὶ εὒχου ὑπὲρ αὐτῶν»!


Στὶς 22 Μαρτίου 1931 ὁ καταδικασθεὶς διὰ τὴν «μαρτυρίαν τοῦ Ἀρνίου» (Ἀποκ. 6,9) ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα στὴν Πάτρα καὶ ἔγινε μὲ ἐνθουσιασμὸ δεκτὸς ἀπὸ χιλιάδες λαοῦ ποὺ τὸν περίμεναν στὸ σιδηροδρομικὸ σταθμὸ γιὰ νὰ τὸν συνοδεύσουν στὴν Ἱ. Μ. Γηροκομείου. Ἐκεῖ ἀπευθύνθηκε στὸ συγκεντρωμένο πλῆθος ἐνημερώνοντας τοὺς πιστοὺς περὶ τῆς δίκης καὶ καταδίκης του ἀλλὰ καὶ ἀπηύθυνε τὴν Κυριακὴ προσευχὴ «Πάτερ ἂφες αὐτοῖς, οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσιν» (Λουκ. 23, 34).

Ἡ συνοδικὴ καταδικαστικὴ ἀπόφαση κοινοποιήθηκε στὸν π. Γερβάσιο στὶς 2 Ἰουνίου 1931 ἡμέρα ἀπὸ τὴν ὁποία ἄρχισε καὶ ἡ ἔκτιση τῆς 6μήνου ἀργίας καὶ ἐγκλεισμοῦ του στὴν Ἱ. Μονὴ Γηροκομείου. Ἡ ἱστορικὴ Μονὴ τῶν Πατρῶν τοὺς ἑπόμενους μῆνες ἔζησε μέρες δόξας, ἔγινε ὁ ἄμβωνας τῶν Πατρῶν. Ἑκατοντάδες λαοῦ ἀνέβαιναν καθημερινὰ γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐχὴ τοῦ Παπούλη. Ἐνδεικτικὴ τοῦ ἤθους τοῦ π. Γερβασίου εἶναι ἡ ἐπιστολὴ του πρὸς τὴν Ἐνοριακὴ Ἐπιτροπὴ Ἱ. Ν. Ἁγ. Δημητρίου (8.7.31) μὲ τὴν ὁποία παραιτήθηκε «ἀμετακλήτως παντὸς δικαιώματός μου ἐπὶ τοῦ μηνιαίου μισθοῦ μου… καθόσον δὲν ἐπιθυμῶ νὰ γίνω πρόξενος σκανδάλου τινός», διότι ἡ Ἁγ. Γραφὴ λέει «ὅτι ὁ μὴ ἐργαζόμενος ἐν τινι δὲν δικαιοῦται λαμβάνειν ἢ ἀπαιτεῖν μισθὸν τινα»! Σημειώνεται ὅτι ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφαση δὲν προέβλεπε στέρηση μισθοῦ…
Ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἀδικίας.

Δυστυχῶς οἱ ἔντονες διαμαρτυρίες τῶν παιδιῶν τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων καὶ τοῦ Πατραϊκοῦ λαοῦ δὲν εἰσακούστηκαν ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς οἰκονομεῖ τὶς ὑποθέσεις τῶν ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου μὲ παράξενους τρόπους. Ἔτσι, ὅταν ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν Ἀντώνιος χοροστατοῦσε στὸν Ἱ. Ν. Ἁγ. Παρασκευῆς Α΄ Κοιμητηρίου ἀκούστηκε μιὰ δαιμονισμένη νὰ τοῦ λέει: «Ἐγὼ ρὲ Ἀντώνιε σὲ ἔκανα νὰ τιμωρήσεις τὸν Γερβάσιο γιατὶ μὲ καίει καὶ μὲ τυραννάει»! Ὁ Μητροπολίτης εἰς ἑαυτὸν ἐλθὼν ἀντιλήφθηκε τὸ ἀτόπημά του καὶ «προσπάθησε νὰ τοῦ ὑποδείξῃ νὰ ἐπανέλθῃ καὶ νὰ συνεχίσῃ ἱερουργῶν καὶ διδάσκων, ἀλλὰ μὲ διάκρισιν, διότι ὅπως ἒλεγεν ὁ ἴδιος διέκρινε καὶ ἀνεγνώριζε τὸ σφάλμα του. Πλὴν ὁ γέροντας ἐπέμενεν ἀνένδοτος νὰ συνεχίσῃ ἐκτίων τὴν ποινὴν του, μέχρι τῆς τελευταίας ὥρας». Μόνο ὅταν στὶς 24.9.1931 ὁ Μητροπολίτης ἐξέδωσε διαταγὴ μὲ τὴν ὁποία τὸν διέτασσε «ἵνα κατέλθῃ εἰς τὴν ἐνορίαν του καὶ ἐπαναλάβῃ τὰ ἐφημεριακὰ του καθήκοντα» διέκοψε τὴν ποινὴ του καὶ ἐπανῆλθε στὴν ἐνοριακὴ διακονία του!

Πλέον ὁ π. Γερβάσιος συνέχισε ἐλεύθερα τὸ ποιμαντικὸ του ἔργο. Ἐπιπλέον δέ, ἄρχισε σιγά-σιγά νὰ ἀπολαμβάνει τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ πρώην διώκτου του Μητροπολίτου, ὁ ὁποῖος τὸν διόρισε Ἀρχιερατικὸ Ἐπίτροπο (1933-1937) καὶ πρότεινε στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας (1937) τὴν ἐγγραφὴ του στὸν κατάλογο τῶν πρὸς ἀρχιερατεία ὡς «ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν ἄριστον ἱεροκήρυκα καὶ κατηχητήν, λίαν ὠφελίμως ἀσκοῦντα τὸ λειτούργημα τοῦ πνευματικοῦ πατρός». Ἡ πρόταση τοῦ Μητροπολίτου δὲν ἔγινε ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία… Τὸ 1938 διορίστηκε Πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως Πατρῶν ὅπου παρέμεινε μέχρι τὸ διορισμὸ του ὡς Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χρύσανθο (1939), ἀπ’ ὅπου παραιτήθηκε ὅταν ἀνέλαβε ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ὁ Δαμασκηνὸς (1941).

Μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ του ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ἐλεύθερος καὶ τῶν ἐφημεριακῶν καθηκόντων του ἀφοσιώθηκε ὁριστικὰ μέχρι τὴν κοίμησή του (30 Ἰουνίου 1964) στὸ λειτουργικὸ καὶ κατηχητικὸ του ἔργο μὲ τὸ ὁποῖο ἀναμόρφωσε πνευματικὰ τὴν πόλη τῶν Πατρῶν.


Πρωτοπρεσβύτερος π. Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος
Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

«η φοβερή πλάνη των Ορθοδόξων»

Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης.

 Μπορεί να είναι εικόνα ελικόπτερο και βουνό

Χριστογενετικές , ησυχαστικές εμπειρίες στη μεγαλούπολη

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής - Elder Joseph the Hesychast 1 

Γράφει ο όσιος γέροντας Ιωσήφ ο ησυχαστής για τον δάσκαλο του παπα Δανιήλ

«Την τάξιν αυτήν παρελάβαμε με τον Γέροντα Αρσένιον από έναν νηπτικόν και άγιον Γέροντα, τον Παπα-Δανιήλ. Είχε και άλλους ετότε αγίους πολλούς. Αυτός ήτο ο ένας. Και ιερεύς και ησυχαστής άκρον. Δεν εδέχετο εις την λειτουργίαν κανένα. Βαστούσε η λειτουργία του τρισήμισυ και τέσσαρες ώρες. Από τα δάκρυα δεν ημπορούσε να δώση τας εκφωνήσεις. Εγένετο λάσπη το έδαφος. Δι αυτό και αργούσε πολύ.»

Καμμιά φορά τα φέρνει έτσι ο καλός Θεός τα πράγματα ώστε να μεταφέρονται τροπικώς, οι ερημιές των ησυχαστών στην μισόκαλη τσιμεντούπολη.

Είναι ένας νέος παπάς σε μια μεγάλη ενορία του Λεκανοπεδίου που ώρες -ώρες δε μπορεί να συγκρατήσει τα κύματα αγάπης, χαράς και κατανύξεως κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας ώστε κάποτε δυσκολεύεται μέχρι και να προφέρει τις εκφωνήσεις , και γίνεται αντιληπτός από τους ενορίτες του, κάποιοι από τους οποίους μοιράζονται την συν-κίνηση και κλαίνε μαζί με τον ποιμένα τους , μπροστά στον Αμνό του Θεού , τον προσφερόμενο και μηδέποτε δαπανώμενο.

Κάποιοι θεωρούσαν και θεωρούν υπερβολικό τον λόγο του οσίου Συμεών του νέου Θεολόγου «Άνευ δακρύων μη κοινωνήσης ποτέ», τον οποίο επανέλαβε στους χρόνους μας και ο γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης. Όμως στο πρόσωπο αυτού του νέου ιερέως βλέπουμε τον λόγο αυτό να σαρκώνεται , να γίνεται καθ΄ ημέραν πράξη....

«Πλύνον με τοις δάκρυσι μου κάθαρον αυτοίς με Λόγε...»


Λεοντίου Νεαπόλεως, Βίος Ιωάννου του Ελεήμονος .


▶  Τον 7ο αιώνα, ένας μορφωμένος επίσκοπος της Κύπρου, ο Λεόντιος (επίσκοπος Νεαπόλεως, της σημερινής Λεμεσού) έκανε μια ενδιαφέρουσα συγγραφική επιλογή: αποφάσισε να γράψει όχι με περίτεχνο λόγο, αλλά με απλότητα, ώστε να τον καταλαβαίνουν ακόμη και οι λιγότερο μορφωμένοι άνθρωποι της εποχής του. Είναι το περίφημο έργο του «Βίος του Ιωάννη του Ελεήμονος» (πατριάρχη Αλεξανδρείας την ίδια εποχή, με καταγωγή από την Κύπρο).

Στον πρόλογο εξηγεί αυτή την επιλογή:

📜  «τῷ ἐνυπάρχοντι ἡμῖν πεζῷ καὶ ἀκαλλωπίστῳ 
      καὶ χαμηλῷ χαρακτῆρι διηγησώμεθα 
      εἰς τὸ δύνασθαι καὶ τὸν ἰδιώτην καὶ 
      ἀγράμματον ἐκ τῶν λεγομένων ὠφεληθῆναι.»

Δηλαδή:  θα διηγηθεί τα γεγονότα με το πεζό, ακαλλώπιστο και χαμηλό ύφος που διαθέτει, ώστε να μπορεί να ωφεληθεί από αυτά ακόμη και ο απλός, αγράμματος άνθρωπος.

▶  Ο Λεόντιος, αν και λόγιος, επιλέγει συνειδητά το απλούστερο ύφος, μάλιστα, αντιπαραβάλλει τη δική του γραφή με εκείνη των προκατόχων του, του Ιωάννη Μόσχου και του Σωφρονίου, οι οποίοι είχαν γράψει για τον ίδιο άγιο «σοφῶς καὶ ἀνωτέρως».

Ο Βίος έχει εξαιρετική αξία ως γλωσσικό τεκμήριο της εποχής, γιατί μάς βοηθάει να εντοπίσουμε στοιχεία της ομιλούμενης γλώσσας της εποχής (παρά το γεγονός ότι υπέστη διόρθωση προς το λογιότερο, όπως υποθέτουν οι φιλόλογοι).
____________________________

▶    Ένα μικρό δείγμα από το 8ο κεφάλαιο, όπου ο Ιωάννης περιγράφει ένα όραμα που είδε.

◈  Κείμενο (Gelzer, Cap. VIII)

📜  Ὡς ἤμην ἐν Κύπρῳ νεώτερος ἔτι ὑπάρχων ὡς ἐτῶν δεκαπέντε, θεωρῶ ἐν μιᾷ καθ᾿ ὕπνους κόρην τινά, ἧς τὸ εἶδος ὑπῆρχεν ὑπὲρ τὸν ἥλιον, κεκοσμημένην ὑπὲρ πᾶσαν ἀνθρωπίνην ἐπίνοιαν, ἐλθοῦσαν καὶ σταθεῖσαν ἔμπροσθεν τῆς κλίνης μου καὶ νύξασάν με εἰς τὴν πλευράν μου. ἔξυπνος δὲ γενόμενος θεωρῶ αὐτὴν ἐν ἀληθείᾳ ἑστῶσαν καὶ ἐνόησα μὴ εἶναι αὐτὴν γυναῖκα. τῷ τύπῳ οὖν τοῦ σταυροῦ κατασφραγισάμενος εἶπον αὐτῇ· 

«Τίς εἶ σὺ καὶ πῶς ἐτόλμησας εἰσελθεῖν ἐπάνω μου ὡς κοιμῶμαι;» 

εἶχεν δὲ καὶ στέφανον ἐξ ἐλαιοκλάδων ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς. τότε ἐκείνη ἱλαρῷ τῷ προσώπῳ καὶ μειδιάσασα τοῖς χείλεσιν λέγει μοι· 

«Ἐγώ εἰμι ἡ πρώτη τῶν θυγατέρων τοῦ βασιλέως.» 

ὡς δὲ ταῦτα ἤκουσα, εὐθέως προσεκύνησα αὐτήν. τότε λέγει μοι· 

«Ἐὰν κτήσῃ με φίλην, ἐγὼ εἰσφέρω σε ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. καὶ γὰρ οὐδεὶς ἔχει παρρησίαν πρὸς αὐτόν, ὡς ἐγώ. ἐπὶ τῆς γῆς γὰρ ἐποίησα αὐτὸν ἐγὼ ἐνανθρωπῆσαι καὶ σῶσαι τοὺς ἀνθρώπους.»

 καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀφανὴς ἐγένετο. ἐγὼ οὖν εἰς ἑαυτὸν ἐλθὼν συνῆκα τὸ ὅραμα καὶ εἶπον· 

«Πίστευσον. ἡ συμπάθεια ἤγουν ἡ ἐλεημοσύνη ἐστίν· καὶ διὰ τοῦτο εἶχεν εἰς τὴν κεφαλὴν ἐξ ἐλαίας φύλλων τὸν στέφανον. καὶ γὰρ ὡς ἀληθῶς ἡ πρὸς ἀνθρώπους συμπάθεια καὶ εὐσπλαγχνία τὸν κύριον σαρκοφορῆσαι ἐποίησεν.»
                         ❧

📖  Νεοελληνική απόδοση

Όταν ήμουν στην Κύπρο, ακόμη νέος, γύρω στα δεκαπέντε μου χρόνια, βλέπω στον ύπνο μου μια κόρη, που η όψη της ξεπερνούσε τον ήλιο, στολισμένη πέρα από κάθε ανθρώπινη φαντασία. Ήρθε, στάθηκε μπροστά στο κρεβάτι μου και με σκούντησε στα πλευρά. Όταν ξύπνησα, τη βλέπω πραγματικά να στέκεται εκεί, και κατάλαβα ότι δεν ήταν γυναίκα. Σφραγίστηκα λοιπόν με το σχήμα του σταυρού και της είπα: «Ποια είσαι εσύ και πώς τόλμησες να μπεις πάνω από μένα ενώ κοιμάμαι;» Είχε στο κεφάλι της και στεφάνι από κλαδιά ελιάς. Τότε εκείνη, με φωτεινό πρόσωπο και χαμόγελο στα χείλη, μου λέει: «Εγώ είμαι η πρώτη από τις κόρες του βασιλιά.» Μόλις το άκουσα, την προσκύνησα αμέσως. Τότε μου λέει: «Αν με κάνεις φίλη σου, εγώ θα σε φέρω μπροστά στον βασιλιά. Γιατί κανείς δεν έχει παρρησία κοντά του όσο εγώ. Επάνω στη γη εγώ τον έκανα να γίνει άνθρωπος και να σώσει τους ανθρώπους.» Κι αφού τα είπε αυτά, έγινε άφαντη. Εγώ τότε, ξαναβρίσκοντας τον εαυτό μου, κατάλαβα το όραμα και είπα: «Πίστεψέ το. Είναι η συμπόνια, δηλαδή η ελεημοσύνη· γι᾿ αυτό είχε στο κεφάλι της στεφάνι από φύλλα ελιάς. Γιατί πράγματι, η συμπόνια και η σπλαχνικότητα προς τους ανθρώπους έκαναν τον Κύριο να σαρκωθεί.»

____________________________

▶  Μερικές ενδεικτικές γλωσσικές λεπτομέρειες του αποσπάσματος:
• «Ὡς ἤμην ἐν Κύπρῳ»: Το ρήμα εμφανίζεται με τον τύπο «ἤμην», αντί του αρχαίου αττικού «ἦν». Είναι ένας τύπος της μεταγενέστερης ελληνικής που οδηγεί προς το σημερινό «ήμουν».
• «θεωρῶ … κόρην τινά»: Το «θεωρῶ» χρησιμοποιείται πλέον με τη σημασία του απλού «βλέπω». Η λέξη επιβιώνει ως «θωρώ» σε ιδιώματα, όπως τα κυπριακά και τα κρητικά.
• «νύξασάν με εἰς τὴν πλευράν μου»: Η περιγραφή θυμίζει εντυπωσιακά τη σημερινή καθημερινή γλώσσα. Η κόρη τον σκουντά στα πλευρά του.
• «ἡ συμπάθεια ἤγουν ἡ ἐλεημοσύνη»: Το «ἤγουν» σημαίνει «δηλαδή». Είναι λέξη που χρησιμοποίησαν κατά κόρον οι μεταγενέστεροι βυζαντινοί σχολιαστές και λόγιοι.

•  «ἐπάνω μου»: σχεδόν το δικό μας «πάνω μου».

▶  Δεν πρόκειται βέβαια για τη σημερινή δημοτική. Στο ίδιο απόσπασμα συνυπάρχουν παλαιότεροι και νεότεροι γλωσσικοί τύποι. Αυτή ακριβώς όμως είναι η αξία του κειμένου: δείχνει την ελληνική γλώσσα σε μια περίοδο μετάβασης, πλησιάζοντας σταδιακά -ακόμα και μέσα από ένα κείμενο λογίου της εποχής- τη μορφή της Ελληνικής που γνωρίζουμε σήμερα.
________________
● Πηγή: Λεόντιος Νεαπόλεως, Βίος Ιωάννου του Ελεήμονος, έκδ. H. Gelzer, Freiburg 1893 (Πρόλογος και κεφ. 8). Νεότερη κριτική έκδοση: A.-J. Festugière – L. Rydén, Paris 1974.

Είπε γέρων:«Ἂν στέκης ἴσια, μή σε νοιάζη ἂν ὁ ἴσκιος σου εἶναι στραβός».

 

ΒΟΜΒΕΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗ ΚΑΤΑ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΝΕΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ ❗

Ο επιστήμονας Μιχάλης Καλογεράκης άνοιξε λογαριασμό σε τράπεζα μόνο με την μπλέ ταυτότητα, χωρίς κανένα απολύτως άλλο προσωπικό του δεδομένο , βασιζόμενος στην Ευρωπαϊκή νομοθεσία που μας δίνει αυτό το δικαίωμα.
▪️ Παρακάμπτοντας την ψηφιακή χούντα που μας επιβάλουν.
▪️Μήπως οι στρατιωτικοί και αργότερα και οι υπόλοιποι χρειαστούμε αυτήν την ευρωπαϊκή νομοθεσία για να ξεφύγουμε από τις παράνομες πιέσεις τους;
▪️Γνωρίζουμε βέβαια οτι η κυβέρνηση της Νέας Δικτατορίας οπότε θέλει αγνοεί τους νόμους. Εάν όμως ακολουθήσουμε τα σωστά κατά σειρά βήματα σύμφωνα με το παράδειγμα στο βίντεο μηπως είναι αναγκασμένοι να υποχωρήσουν


📌 Αγαπητέ Μιχάλη Καλογεράκη μήπως θα μπορούσες να μας στείλεις αυτή την νομοθεσία;
▪️Ακούστε την μαρτυρία του, ερευνήστε και διαδώστε ...

▪️Στο μόνο που διαφωνώ είναι ο προνομιακός λογαριασμός. Τον οποίο τον επέβαλαν μαζικά σε όλους και φυσικά τον αρνήθηκα. Έκανα ότι χρειάζεται για να επιστρέψω στην προηγούμενη κατάσταση. Οπου ακούμε προνόμια πληρώνονται και με χρήμα και με ψηφιακό έλεγχο.
ολοκληρο το βιντεο εδω 

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Άγιον Όρος _Η σκήτη της Αγίας Άννης

Μια τρυφερή διηγήση για τα Χριστύγεννα

 Μπορεί να είναι εικόνα χριστουγεννιάτικο δέντρο

Όταν ήμουν νεότερος είχα πολύ σκεπτικισμό βλέποντας τον τρόπο που γιορτάζονται οι Άγιες μέρες των Χριστουγέννων. Και μπορώ να πω ότι, με την απειρία η οποία με χαρακτήριζε, κατέκρινα αυτά τα πράγματα. Έλεγα, αυτά είναι κοσμικά, δεν χρειάζονται. Γιατί γίνονται; Δεν προσφέρουν τίποτα, χάνουν το νόημα το πνευματικό και όλα αυτά τα οποία ακούμε συχνά να λέγονται.
Κάποτε λοιπόν συνόδευσα ένα γεροντάκι
από το Άγιο Όρος γιατί ήταν ανάγκη να επισκεφτεί το γιατρό. Και επειδή στο Άγιο Όρος τα Χριστούγεννα γιορτάζονται αργότερα σε άλλη ημερομηνία λόγω του εορτολογίου, τύχαμε τις ημέρες των Χριστουγέννων να είμαστε στη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη, όπως και στις άλλες πόλεις, στις μεγάλες οδούς Εγνατία, Τσιμισκή και άλλες γεμίζουν με χιλιάδες λάμπες, λαμπάκια που στολίζουν τους δρόμους. Αυτός ο ασκητής, ο γεροντάκος -είχε χρόνια πολλά να βγει έξω στον κόσμο- το βράδυ περπατώντας είδε όλο εκείνο το υπερθέαμα με το φωτισμό και τα φώτα και τις λάμπες και άρχισε να κλαίει και να ευχαριστεί το Χριστό και να λέει: "Χριστέ μου, όλα αυτά είναι για σένα που γίνονται!". Ενώ του έλεγα εγώ: "Παππούλη, όλα αυτά είναι κοσμικά πράγματα. Έτσι γιορτάζονται τα Χριστούγεννα;". Μου λέει: "Ευλογημένε, για το Χριστό γίνονται όλα αυτά τα πράγματα! Αν δεν ήταν Χριστούγεννα οι άνθρωποι θα έβαζαν τόσες λάμπες στους δρόμους; Αφού τα έβαλαν για το Χριστό, επειδή είναι Χριστούγεννα και επειδή θέλουν να γιορτάζουν και αυτοί όπως ξέρουν. Γι' αυτό γέμισαν τους τόπους λάμπες και φώτα και είναι για την αγάπη και για τη δόξα Του Χριστού που γίνονται όλα αυτά".
Και τόσο πολύ κατενύγηκε και ήτανε τρισευχαριστημένος και είχε τόσο καλό λογισμό για τους ανθρώπους, οι οποίοι κοσμούσαν και στόλιζαν τα σπίτια τους και τις βιτρίνες τους και τους δρόμους τους με τόσες λάμπες. Γιατί δεν έβαζε το λογισμό ότι αυτά είναι κακά και κοσμικά αλλά έλεγε ότι αυτά γίνονται για τη δόξα του Χριστού μας, επειδή είναι Χριστούγεννα! Κι αν δεν ήταν Χριστούγεννα δεν θα γινόντουσαν αυτά τα πράγματα όλα.
π. Αθανάσιος Λεμεσού

Νίκος Ξυλούρης και Σταύρος Ξαρχάκος σε σπάνια τηλεοπτική εμφάνιση

Γιατί ο Υιός του Θεού ήλθε στη γη ως άνθρωπος;

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Στην ερώτηση «Γιατί ο Υιός του Θεού να εμφανιστεί στη γη με ανθρώπινο σώμα και όχι με άλλη μορφή;» ο σοφός άγιος Αθανάσιος έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Άν ρωτούν γιατί δέν εμφανίστηκε μέ κάποια άλλη, καλύτερη, μορφή δημιουργίας, λ,χ. ως ήλιος ή φεγγάρι ή άστρο ή φωτιά ή άνεμος – αλλά απλώς ως άνθρωπος, ας μάθουν ότι ο Κύριος δεν ήλθε για να προβάλει τον εαυτό Του, αλλά για να θεραπεύσει και να διδάξει τους πάσχοντες. Αν ερχόταν στον κόσμο αποκαλύπτοντας τον εαυτό Του για να καταπλήξει όσους τον έβλεπαν, τούτο θα σήμαινε ότι ήρθε στον κόσμο για να προβληθεί. Ήταν όμως απαραίτητο για τον Θεραπευτή και Διδάσκαλο όχι μόνον να έλθει στον κόσμο, αλλά και να τον υπηρετήσει προς όφελος όλων των πασχόντων και ν’ αποκαλύψει τον εαυτό Του κατά τρόπο, που η αποκάλυψη αυτή να ήταν υποφερτή από τους πάσχοντες. Ούτε ένα πλάσμα της κτίστης δημιουργίας δεν εξέπεσε στα μάτια του Θεού, εκτός από τον άνθρωπο – ούτε ο ήλιος, ούτε το φεγγάρι, ούτε τα άστρα, ούτε το νερό, ούτε ο άνεμος πρόδωσαν το Δημιουργό τους. Απεναντίας όλα τα πλάσματα Του, γνωρίζοντας το Δημιουργό και Βασιλέα τους, το Θεό Λόγο, παρέμειναν όπως Εκείνος τα είχε δημιουργήσει. Μόνον τα ανθρώπινα πλάσματα ξεχώρισαν εαυτούς από το καλό και αντικατέστησαν την αλήθεια με το ψεύδος· και την τιμή και δόξα που ανήκουν στο Θεό, καθώς και τη γνώση περί Αυτού, τη μετέθεσαν σε δαίμονες και σε ομοιώματα ανθρώπων καμωμένα απο πέτρα, δηλαδή σε είδωλα. Συνεπώς, τί το απίστευτο υπάρχει στο γεγονός ότι ο Θεός Λόγος εμφανίστηκε ως άνθρωπος στον κόσμο, για να σώσει το γένος των ανθρώπων;». Πράγματι και εμείς τώρα ρωτάμε τους απίστους του καιρού μας: «Με ποια μορφή θα θέλατε να εμφανιστεί ο Θεός, αν όχι ως άνθρωπος;».

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Οχρίδας, Εκδ. ΑΘΩΣ,σ.167).