Φίλης: Αλλάζει ο χάρτης της Μέσης Ανατολής! Μετά το Ιράν έρχεται η Τουρκία

 Η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε τροχιά ραγδαίων γεωπολιτικών εξελίξεων και οι ισορροπίες αλλάζουν με ταχύτητα. Στην εκπομπή Review της τηλεόρασης της Ναυτεμπορικής, ο διεθνολόγος Γιώργος Φίλης αναλύει το μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι που εξελίσσεται μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ, Ρωσίας και Κίνας.

 

 Στη συζήτηση με την Ιρένα Αργύρη, ο  Φίλης εξηγεί γιατί το Ιράν επιχειρεί να «εξάγει το χάος» στην περιοχή του Κόλπου, πώς μια σύγκρουση μεγάλης κλίμακας μπορεί να αποσταθεροποιήσει την παγκόσμια οικονομία και ποιος είναι ο ρόλος της Κίνας και της Ρωσίας στο παρασκήνιο του πολέμου. 

Παράλληλα, αναλύει το ενδεχόμενο αλλαγής του γεωπολιτικού χάρτη της Μέσης Ανατολής, τα σενάρια διάλυσης του Ιράν σε εθνοτικές οντότητες και τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει μια τέτοια εξέλιξη για την Τουρκία και το Κουρδικό ζήτημα. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στον ρόλο της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, με τον Γιώργο Φίλη να τονίζει ότι η χώρα μπορεί να λειτουργήσει ως πυλώνας ασφάλειας και σταθερότητας σε μια εξαιρετικά ασταθή περιοχή. Η συζήτηση αγγίζει επίσης τη μεγάλη ιστορική αντιπαράθεση Ανατολής – Δύσης και τον ρόλο που διαχρονικά καλείται να διαδραματίσει ο ελληνικός γεωπολιτικός χώρος.

Ο Άγιος Γέροντας Παϊσιος για την Ψυχολογία και Ψυχιατρική που δεν παραδέχεται την ψυχή

Προς Βασίλειον

Τίμιος Σταυρός 23/7/1977

Αγαπητέ μου αδελφέ κύριε Βασίλειε,

«Χαίρε εν Κυρίω»

Διάβασα το βιβλίο σας [και], αν και εγώ δεν είμαι αρμόδιος, θα σας πω το λογισμό μου επάνω σ’ αυτά που μου γράφετε, μια που το ζητάτε.

Κατ’ αρχάς ο τίτλος του βιβλίου «Ψυχολογία» [1] δεν μου άρεσε.


Μέσα έχει πολλά καλά – και πολύ θα βοηθήσουν τους νέους- αλλά και πολλά από αυτά, εάν δεν τα γνώριζαν οι νέοι ( τα λέγατε μόνο στους εκπαιδευτικούς ), θα βοηθούσαν καλύτερα.

Επίσης, εάν περισσότερο τα παρουσιάζετε τα πράγματα πνευματικά –παρά επιστημονικά- θα βοηθιόντουσαν πιο θετικά (με το να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής) να έλθη η Θεία Χάρις με τη θεία παρηγοριά, για να νοιώθουν χαρούμενα τα παιδιά και να μην καταφεύγουν σε χαμηλές και μάταιες χαρές, που δεν ξεδιψάνε την ψυχή, αλλά την καίνε περισσότερο.

Ο άνθρωπος, που δεν πιστεύει στο Θεό και στη μέλλουσα αιώνια ζωή, καταδικάζει αιώνια τη ψυχή του, και μένει απαρηγόρητος και σ’ αυτή τη ζωή. Νομίζω ότι όλη η προσπάθεια πρέπει να γίνη σ’ αυτή την κατεύθυνση∙ διότι βλέπουμε σχεδόν όλη την Ευρώπη που διέθεσε όλη την επιστήμη (την ανθρώπινη γνώση), για να διορθώση [δήθεν] την εικόνα του Θεού∙ αλλά για να μην είναι [ενν. επειδή δεν είναι] οι ίδιοι (σχεδόν όλοι) στραμμένοι προς τον Θεόν, και [για] να [μη] ζητάνε και την θεία Του επέμβαση, ταλαιπωρούνται συνέχεια, και ταλαιπωρούν συνέχεια μικρούς και μεγάλους∙ και από την φύση [Εννοεί, το φυσικό περιβάλλον], την οποία σιγά-σιγά παραμορφώνουν, άρχισαν να παραμορφώνουν και τους ανθρώπους, και να τους «περιποιούνται» στα ψυχιατρεία με ηλεκτροσόκ. Ο Θεός να μας ελεήση.

Συγχώρεσέ με, τα γράφω με πόνο, γιατί βλέπω την καημένη την νεολαία εγκαταλειμμένη από πνευματικούς, γιατί οι περισσότεροι [πνευματικοί] ασχολούνται με την πρόνοια (ενώ υπάρχει η κοινωνική πρόνοια και κάνει πιο καλύτερα τη δουλειά της στον τομέα αυτό), και το έργο του πνευματικού (δυστυχώς), το κάνουν ψυχίατροι [2], που οι περισσότεροι δεν παραδέχονται ψυχή, ή την παραδέχονται με τον δικό τους τρόπο, και να μην αναγνωρίζουν (ενν: δεν αναγνωρίζουν) την αξία της ψυχής, που μια ψυχή αξίζει περισσότερο από όλον τον κόσμο, καθώς μα λέει ο Χριστός.

Εάν δεν υπήρχαν και τα ψυχολογικά βιβλία και τα ψυχολογικά βιβλία, θα έχουμε λιγότερες αυτοκτονίες, γιατί πολλοί που τα διαβάζουν, καταδικάζουν τον εαυτό τους, ενώ η χάρις του Θεού διώχνει και τα κληρονομικά και σκορπάει και χαρά.

Εάν το επανεκδώσετε, δώστε «τα πρωτεία στα Αναστάσιμα».

Με πολλή αγάπη Χριστού
Ο αδελφός σας
Μον. Παϊσιος





__________________________

[1] Ο Γέροντας, ενώ συνιστούσε στους ασθενείς να συμβουλεύωνται χριστιανούς ιατρούς -«διότι τους φωτίζει ο Θεός» κατά το λόγιό του- είχε εκφράσει επανειλημμένως την απαρέσκειά του προς τα «ψυχολογικά» βιβλία, αλλά και προς αυτή την ίδια την «ψυχολο­γία» και την «ψυχιατρική» η οποία ασκείται από επιστήμονες και ιατρούς, οι οποίοι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της ανθρώπινης ψυχής, όπως δέχεται αυτήν η θεολογία της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας. Όντας ο ίδιος βαθύς γνώστης, Χάριτι Θεού, του μυ­στηρίου της ενοικούσης στον άνθρωπο λογικής και νοεράς ψυχής, των φυσιολογικών αλλά και των παθολογικών εκδηλώσεών της, στενοχωριόταν και υπέφερε πολύ, όταν έβλεπε τις βαριές αστοχίες και τα λάθη στην αντιμετώπιση των ασθενών αυτών, τα οποία είχαν σοβαρότατες συνέπειες για τον ασθενή και το περιβάλλον του.
Δεδομένου δε ότι οι πλείστοι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι της ψυχια­τρικής θεωρούν ότι τα «ψυχικά φαινόμενα» έχουν μόνον βιολο­γικό υπόβαθρο –θεώρηση, η οποία συνιστά άρνηση της ύπαρξης άυλης, νοερής και λογικής ψυχής στον άνθρωπο- ήταν πολύ επι­φυλακτικός ή αρνητικός για πολλές «θεραπείες» που εφάρμοζαν οι προαναφερθέντες ψυχίατροι.
Ο Γέροντας θεωρούσε ότι τα αίτια των περισσοτέρων ψυχικών ασθενειών είναι πνευματικά και ότι τα «ψυχοφάρμακα» δεν θε­ραπεύουν, αλλά έχουν μόνον κατασταλτικό χαρακτήρα, και ότι είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται με φειδώ σε περιπτώσεις πα­σχόντων «ψυχασθενών», έως ότου καταστή εφικτή η επικοινωνία με αυτούς.

[2] Ο Γέροντας θλίβεται και πονά, διότι διαπιστώνει ότι πολλοί πνευ­ματικοί (εξομολόγοι) έχουν εγκαταλείψει το κύριο έργο τους -που είναι η διαποίμανση των νέων- και ασχολούνται με έργα δευ­τερεύοντα. Ταυτόχρονα δηλώνει την σαφή αντίθεσή του προς την ανάθεση του έργου των πνευματικών σε ψυχιάτρους -και φυσι­κά και προς την περίπου ταυτόσημη μεταποίηση των πνευμα­τικών σε ψυχιάτρους, που επιχειρείται στις ημέρες μας. Το απο­τέλεσμα είναι ν' αυξάνουν οι τρόφιμοι των ψυχιατρείων και οι αυτοκτονίες, ενώ αυτά θα περιορίζονταν δραστικά, εάν η Εκκλη­σία μας διέθετε πολλούς θεοφώτιστους πνευματικούς!

Το Ανατολικό Ζήτημα, Ναός Σολομώντα, Ελλάδα, Ραβινική Θεολογία, Αποστασία και Γεωπολιτική.

 

Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.)

Η σύγχρονη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να ιδωθεί απλώς ως γεωπολιτικό πεδίο στρατηγικών αντιπαραθέσεων ή ενεργειακών συμφερόντων. Υπάρχει ένας βαθύτερος, συμβολικός και κοσμοϊστορικός άξονας που συνδέεται με την ανοικοδόμηση του Ναού του Σολομώντα, όπως τον αντιλαμβάνεται και η ραβινική θεολογία. 

Ο Ναός αυτός δεν είναι απλώς ένα αρχαιολογικό μνημείο· είναι το κέντρο του «πλήρωματος του χρόνου», σημείο όπου η ιστορία, η πίστη και η γεωπολιτική συναντώνται.

Στη ραβινική παράδοση, η ανοικοδόμηση του Ναού συνδέεται με την ολοκλήρωση κύκλων ιστορίας και την εγκαθίδρυση νέας παγκόσμιας κοσμοϊστορικής ισορροπίας. 

Η αποκαλούμενη «Αποστασία» από Ορθόδοξης πλευράς, δηλαδή η πνευματική και ηθική παρακμή ενός λαού ή μιας ολόκληρης εποχής, θεωρείται παράγων απαραίτητος για την ολοκλήρωση αυτού του κύκλου. Κάθε διεθνής κίνηση, κάθε στρατηγική συμφωνία ή σύγκρουση στην περιοχή της Ιερουσαλήμ και των πέριξ γύρω εδαφών, μπορεί να διαβαστεί μέσα από αυτόν τον συμβολικό φακό: ως εργαλείο διαμόρφωσης των συνθηκών για το πλήρωμα του χρόνου.

Στην ορθόδοξη θεολογία, ο χρόνος και η ιστορία συνδέονται με την υγιή πνευματική αντοχή των λαών. Η Ελλάδα, παραδοσιακά ως φρουρός της Ορθοδοξίας, βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση τεχνητής οικονομικής εξάρτησης, γεωπολιτικής πίεσης και πολιτικής αμφισημίας. Η υποδούλωση αυτή, σε συνδυασμό με την εσωτερική κρίση και την απειλή ξένων συμφερόντων, λειτουργεί ως «δοκιμασία» της εθνικής και πνευματικής της υπόστασης. 

Η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας δεν είναι τυχαία· μέσω της αδυναμίας της, διαμορφώνεται ένα ευρύτερο περιβάλλον που καθιστά δυνατή την επίτευξη ακόμα και τών σχεδίων για τον Ναό και την αναδιάταξη των γεωστρατηγικών δυνάμεων στην περιοχή.

Η γεωπολιτική διάσταση της Ανατολής είναι καθοριστική. Οι αγωγοί φυσικού αερίου, τα ενεργειακά κοιτάσματα, οι στρατιωτικές βάσεις, οι ενεργειακές συμφωνίες και οι παρασκηνιακές διπλωματικές κινήσεις, αλλά και οι τεχνητοί να βομβαρδισμοί κρατών, δεν αφορούν μόνο τα υλικά συμφέροντα, αλλά και την πολιτική νομιμοποίηση τών θρησκευτικών συμβόλων.

Οι μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ, ΝΑΤΟ) και περιφερειακοί παίκτες (Ισραήλ, Ιράν, Σαουδική Αραβία, Τουρκία κτλ), χρησιμοποιούν τις θρησκευτικές αναφορές για να εδραιώσουν τα στρατηγικά πλεονεκτήματα, διαμορφώνοντας την ισορροπία τών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή όπου έντονα στο μέλλον θα παίξει η Κίνα, με τρόπο που σπάνια γίνεται αντιληπτός από το ευρύ κοινό.

Η Ελλάδα, ενώ δεν είναι στην πρώτη γραμμή στη Μέση Ανατολή, είναι κρίσιμη για τον γεωστρατηγικό συμβολισμό και οφείλει να διαφυλάξει την ιστορική συνέχεια της Ορθοδοξίας. Η πνευματική και πολιτική της αντοχή μπορεί να λειτουργήσει είτε ως αντίβαρο ισορροπίας στα διεθνή σχέδια, είτε ως υπόδουλη, υπάκουη, κι ως διευκολυντής τους, σε έναν πόλεμο που δεν της ανήκει.

Η πνευματική «αποστασία» σε εθνικό ή κοινωνικό επίπεδο — οικονομική εξάρτηση, πολιτική αστάθεια, απουσία στρατηγικής αυτονομίας — διευκολύνει την επιβολή εξωτερικών συμφερόντων και την προώθηση συμβολικών στόχων που σχετίζονται με το Ανατολικό Ζήτημα και με τον Ναό.

Σε αυτό το πλαίσιο, το πλήρωμα του χρόνου δεν είναι απλώς θεολογικό συμβολισμός, αλλά και γεωπολιτική πραγματικότητα. Οι διεθνείς δυνάμεις χρησιμοποιούν την ιστορία, τη θρησκεία και την εξάρτηση των κρατών για να δημιουργήσουν τις συνθήκες εκείνες που θα επιτρέψουν την ανακατασκευή του Ναού και την αναδιάταξη της ισχύος στην Ανατολή. 

Η Ελλάδα καλείται να αποφασίσει αν θα παραμείνει παρατηρητής, θύμα εξάρτησης και αποστασίας, ή αν θα αναζητήσει την ιστορική και πνευματική της αυτονομία, διαφυλάσσοντας τον ρόλο της ως παράγοντας ισορροπίας.

Η γεωπολιτική και θεολογική ανάλυση δείχνει καθαρά ότι η σύγχρονη Ελλάδα, όπως και η Μέση Ανατολή, δεν κινούνται σε τυχαίο χρονικό ή πολιτικό πλαίσιο. Οι παρασκηνιακές στρατηγικές, οι ενεργειακές συμφωνίες και η πίεση διεθνών παραγόντων συνδέονται άμεσα με την ιστορική και πνευματική διάσταση της περιοχής. Η κατανόηση αυτής της σύνθετης πραγματικότητας, απαιτεί γεωπολιτική ολιστική προσέγγιση, που ενσωματώνει το θρησκευτικό, το πολιτικό και το γεωστρατηγικό επίπεδο — μόνο έτσι μπορεί κανείς να διακρίνει τις πραγματικές δυνάμεις που κινούν τα νήματα του «πληρώματος του χρόνου».

Τα γεωπολιτικά γεγονότα και οι παρασκηνιακές κινήσεις (π.χ. συμφωνίες Ισραήλ-Αραβικών χωρών, αγωγοί φυσικού αερίου, στρατιωτικές βάσεις), οδηγούν στην αλήθεια των Προφητειών για την εμφάνιση του ψεύτικου μεσσία παράλληλα με το Ναό. Η ελλαδική ορθοδοξία καλείται σε αφύπνιση, ενόσω μέσω της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και του Δαιδάλου στο Λαύριο, που θα γνωρίζει τα πάντα για εμάς χωρίς εμάς, σε μια κοινωνία Ωκεανία Όργουελ.

Οι περισσότεροι φράχτες είναι μέσα στο μυαλό μας!

 

📌 Ένα τραγούδι, δύο θρύλοι, μια εποχή

Φθινόπωρο 1976, η Μαρινέλλα και ο Γιώργος Μαρίνος για πρώτη φορά μαζί, τραγουδούν Μάνο Χατζιδάκι. 

 

 

«Οδός ονείρων» ή μάλλον «Όνειρο των παιδιών της γειτονιάς»σε στίχους και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Γυρίστηκε με σκηνοθεσία της Δάφνης Τζαφέρη στο στούντιο 4 της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή. Μαζι τους και οι αδελφοί Τζαβάρα, ο Γιώργος και ο Νίκος.

Ο Γιώργος Μαρίνος έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη στο ελληνικό θέατρο, τη μουσική και το ζωντανό σόου. Υπήρξε από τους πρώτους μεγάλους showmen της ελληνικής σκηνής, ένας καλλιτέχνης που δεν φοβήθηκε ποτέ να είναι αυθεντικός.

Σε αυτό το βίντεο τραγουδά μαζί με τη μεγάλη Μαρινέλλα την Οδό Ονείρων, μια στιγμή που μοιάζει σήμερα ακόμη πιο πολύτιμη.

Η Μαρινέλλα, μια από τις πιο εμβληματικές φωνές της Ελλάδας, δίνει τη δική της μάχη με την υγεία της τα τελευταία χρόνια, μετά από σοβαρή περιπέτεια που συγκλόνισε το πανελλήνιο.

«Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν».

 

Άγιος Σωφρόνιος

Πίστη και προσδοκία, εν Αγίω Πνεύματι. 

Η ζωοποιός δύναμη, η ικανή να δεχθεί τη ζωή.

Και πού βρίσκεται η δημιουργική αυτή δύναμη; Στην προσευχή «παρ΄ελπίδα επ’ ελπίδι»

(Ρωμ.4,18).

«Αν ζούμε με την προσευχή, τότε πρέπει να αυξάνει διαρκώς μέσα μας η ενέργεια του Θείου Πνεύματος της ασάλευτης Ζωής».

Πίστη και προσδοκία.

«Πιστεύω», η λέξη με την οποία αρχίζει το Σύμβολο της Πίστεως.

«Προσδοκώ» μια λέξη άλλης τάξεως με την οποία τελειώνει.

«Όχι μόνο πιστεύω, αλλά και αναμένω». «Αυτή η ίδια η αναμονή- προσδοκώ ανάστασιν- είναι ήδη ενέργεια, που οπωσδήποτε και απαρέγκλιτα θα μας αναστήσει».

«Όταν πραγματικά αναμένουμε την ανάσταση των νεκρών, τότε εκεί κρύβεται ενέργεια, δύναμη που θα μας αναστήσει…».

«Έτσι πρέπει να ζούμε: με το “προσδοκώ”.

Διότι η ενέργεια της Αναστάσεως βρίσκεται στην πίστη».

Αν εμβαθύνετε στην προσδοκία της αναστάσεως των νεκρών, ελπίζω ότι ο καθένας θα διαισθανθεί ότι περιμένουμε την ανάσταση των νεκρών, διότι για μας πραγματικότητα είναι η αυθεντική πραγματικότητα του Αιωνίου Είναι.

Διμοιρίτης με Καλύμνικη φορεσιά

 

Σε τροχιά σύγκρουσης Ισραήλ και Τουρκία;

Πρώην ισραηλινός πρωθυπουργός προειδοποιεί σοβαρά τον Ερντογάν μέσω Bloomberg

 

Το Ιράν είναι η αρχή και η Τουρκία θα είναι η συνέχεια λόγω των Οθωμανικών σχεδίων

---

Η Τουρκία έχει μπει για τα καλά στο στόχαστρο του Ισραήλ, το οποίο δια στόματος Ναφτάλι Μπένετ, την προειδοποιεί σοβαρά ουσιαστικά με στρατιωτική αντίδραση.

Ο λόγος είναι τα σχέδια του τουρκικό καθεστώτος για  δημιουργία μιας συμμαχίας ριζοσπαστικού Ισλάμ στην περιοχή με στόχαστρο το Ισραήλ.

«Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι όλοι δεν θα δημιουργήσουν μια νέα συμμαχία ριζοσπαστικού Ισλάμ. Ελπίζω η Τουρκία να μην επιλέξει να υποδαυλίσει την τρομοκρατία και τον ισλαμισμό. Εξαρτάται από την Τουρκία. Αν προσπαθήσουν να μας περικυκλώσουν με τρόμο, δεν θα μείνουμε άπραγοι», ανέφερε ο πρώην Ισραηλινός Πρωθυπουργός, Ναφτάλι Μπένετ.

🇮🇱🇹🇷🇮🇷 Israel may attack Turkey if it supports Iran:

"We need to ensure that everyone doesn't create a new alliance of radical Islam. I hope that Turkey doesn't choose to foment terror & Islamism. It's up to Turkey. If they try and surround us with terror, we will not sit… https://t.co/UARS2XXMiq pic.twitter.com/L0KMyjmRSW

— Lord Bebo (@MyLordBebo) March 11, 2026

Η Άγκυρα έχει θέσει εδώ και μερικά χρόνια το Ισραήλ στο στόχαστρο των ευρύτερων γεωπολιτικών της σχεδίων, ειδικά με συχνές αναφορές του ίδιου του Ερντογάν, αλλά και υπουργών του, για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ.

Αυτό το αφήγημα σε συνδυασμό με την σήριξη της τρομοκρατικής οργάνωσης της Χαμάς, της στήριξης του καθεστώτος Αλ Σάραα στην Συρία, και τις στρατιωτικές κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, έχουν θορυβήσει το Ισραήλ.

Η Τουρκία, υπό την ηγεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχει υιοθετήσει μια στάση που συνδυάζει την ισλαμιστική ρητορική με την έντονη κριτική κατά του Ισραήλ, η οποία συχνά ταυτίζεται με την υποστήριξη ριζοσπαστικών ισλαμικών κινημάτων.

Σε μια κίνηση κλιμάκωσης, η Τουρκία ανέστειλε πλήρως τις εμπορικές της σχέσεις με το Ισραήλ το 2024, επικαλούμενη την ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα.

Το ριζοσπαστικό ισλάμ στην Τουρκία το 2026 παρουσιάζει μια σύνθετη εικόνα, όπου η χώρα, παρά τις επίσημες διακηρύξεις της για καταπολέμηση της τρομοκρατίας, αντιμετωπίζει εσωτερικές προκλήσεις από εξτρεμιστικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων πυρήνων του ISIS.

Αναλυτές επισημαίνουν ότι η Τουρκία αποτελεί πλέον μια σύνθετη απειλή για το Ισραήλ, καθώς συνδυάζει τη στρατιωτική ισχύ ενός μέλους του ΝΑΤΟ με την επιρροή του ριζοσπαστικού Ισλαμισμού.

Η Τουρκία δεν θεωρείται πλέον μόνο χώρα διαμετακόμισης (transit) για τους εξτρεμιστές του "Ισλαμικού Κράτους", αλλά χώρος όπου οι ομάδες αυτές γίνονται πιο επαγγελματικές, δημιουργώντας εσωτερικό κίνδυνο.

Στα τέλη του 2025 και στις αρχές του 2026, οι τουρκικές αρχές προχώρησαν σε εκατοντάδες συλλήψεις υπόπτων για διασυνδέσεις με το ISIS, με ιδιαίτερη έμφαση στο παρακλάδι ISKP.

Έχουν αναφερθεί ένοπλες συγκρούσεις, όπως αυτή στη Yalova τον Δεκέμβριο του 2025, όπου πυρήνες του ISKP ενεπλάκησαν σε οκτάωρη μάχη με την αστυνομία, προκαλώντας θύματα. Υπάρχουν προειδοποιήσεις για σχέδια επιθέσεων σε πολυσύχναστα μέρη, ειδικά γύρω από εορταστικές περιόδους.

Αναλυτές επισημαίνουν μια στροφή της Τουρκίας προς έναν "ισλαμικό λαϊκισμό", με το κυβερνών κόμμα (AKP) να θεωρείται στήριγμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, συνθέτει μια μυστική σχέση του ακραίου ισλαμισμού με τον τουρκικό εθνικισμό.

Το Ιράν είναι η αρχή και η Τουρκία θα είναι η συνέχεια λόγω των Οθωμανικών σχεδίων

Ο μικρός Όμηρος μιλά στα Αρχαία Ελληνικά!

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ

Στη Βράχα…

Τα παλιά μοναστήρια της Ευρυτανίας, εκτός του γεγονότος ότι αποτελούν σημαντικά βυζαντινά και υστεροβυζαντινά μνημεία, κρύβουν στα ανήλιαγα κελιά τους και σπουδαίες ιστορικές μνήμες καθώς τα περισσότερα εξ’ αυτών, απομονωμένα και καλά καμουφλαρισμένα μέσα στα απροσπέλαστα βουνά μας, αποτέλεσαν καταφύγια, τόπους περίθαλψης, αλλά και ορμητήρια επαναστατών αγωνιστών πριν και κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 1821. Ο Κατσαντώνης, ο Λεπενιώτης, ο γερο Δίπλας, ο Καραϊσκάκης, ο Μπότσαρης, ο Ανδρούτσος, ο Βελής και πολλοί ακόμη, βρήκαν, ανά καιρούς, απάγκιο και αποκούμπι στα διάφορα ευρυτανικά μοναστήρια. Να αναφέρουμε ενδεικτικά τις μονές Τατάρνας, Προυσού, Αγίας Τριάδας Σάϊκας, Παναγίας Γρανίτσας, Καταφυγίου, Μεσαμπελιάς, μα και πολλές άλλες για τις οποίες θα γίνουν μελλοντικά αφιερώματα από το blog μας. Σήμερα θα αναφερθούμε στη Μεταμόρφωση του Σωτήρα στο χωριό της Βράχας.

Το παλιό πέτρινο μοναστήρι της Βράχας, βρίσκεται φωλιασμένο μέσα στην αγκαλιά της άγριας ευρυτανικής φύσης, περιτριγυρισμένο από γάργαρες πηγές, βελανιδιές και καστανιές εκατοντάδων ετών και με τον θηριώδη ψηλόβραχο της Τσούκας να στέκει ακοίμητος φρουρός από πάνω του. Πιθανολογείται μάλιστα ότι το όνομα Βράχα έλκει την καταγωγή του από αυτόν ακριβώς τον επιβλητικό βράχο. Το μοναστήρι χρονολογείται πολλούς αιώνες πριν, αλλά είναι άγνωστη η ακριβής χρονολογία της ίδρυσής του. Έχει, όμως, επιβεβαιωθεί η “εκ βάθρου και θεμελίου” ανακαίνιση της μονής στα 1745-1753. Το προγενέστερο της ανακαίνισης κτίσμα, που υπήρχε εκεί, καταστράφηκε, στο μεγαλύτερο μέρος του, από επιδρομές, ενώ γίνεται λόγος και για μία θανατηφόρα επιδημία που έπληξε, στις αρχές του 18^ου αιώνα, τον τόπο και ερήμωσε και τη μονή για παραπάνω από δυόμιση δεκαετίες. Τοιχογραφίες, μια μικρή καμπάνα της μονής (1585), μια παλιά δεσποτική εικόνα (“Ο Σωτήρ” 1664), τμήματα τέμπλου, καθώς και χειρόγραφα κι άλλα αξιολογημένα κειμήλια που χρονολογήθηκαν από το 16^ο αιώνα, μαρτυρούν ως πιθανότερη χρονολογία ίδρυσης της μονής της Βράχας περίπου το 1600.

Πρόκειται για αγιορείτικο τρίκογχο ναό, με στοιχεία παρόμοια με αυτά των παλιών μοναστηριών της Στάνας Επινιανών και της Σωτήρας στην Α. Φραγκίστα. Εντυπωσιάζει το μικρό καθολικό με το επίχρυσο τέμπλο, την εξαιρετική διακόσμηση, τις σπάνιες τοιχογραφίες και τις περίτεχνες εικονογραφήσεις με πλήθος θεμάτων από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Ως ζωγράφοι πιθανολογούνται οι αγιογράφοι Γεώργιος Γεωργίου και Γεώργιος Αναγνώστου μαθητές του Διονυσίου εκ Φουρνάς. Επίσης λέγεται ότι σε κάποιους τοίχους του ναού υπήρχαν και υπογραφές σημαντικών αγωνιστών της επανάστασης, μαζί και αυτή του Καραϊσκάκη, οι οποίες όμως σκεπάστηκαν με χρώμα (!) κατά τη δεκαετία του 1930, όπως δυστυχώς χαράχτηκε με τα ονόματα κάποιων άμυαλων επισκεπτών και ο διακοσμημένος εξωνάρθηκας του ιστορικού μοναστηριού! Οι Βραχηνοί μιλάνε και για μία υπόγεια σήραγγα διαφυγής που οδηγούσε από το μοναστήρι ως το ποτάμι και την οποία πιθανόν να χρησιμοποίησε και ο Καραϊσκάκης στην απόδρασή του που θα περιγράψουμε παρακάτω.

Να πούμε και “δυο κουβέντες γνωριμίας” για το χωριό της Βράχας, που αναπαύεται στη ραχοκοκαλιά της νότιας Πίνδου, στη Βορειανατολική Ευρυτανία, σε μια πανέμορφη φυσική θέση, μέσα σε μια ολοπράσινη βουνοπλαγιά με άφθονα κρύα νερά, σε υψόμετρο περίπου 880 μ. Πανέμορφοι ελατόφυτοι δασικοί δρόμοι ζώνουν ολόγυρα το χωριό. Σύμφωνα με το Γάλλο διπλωμάτη Πουκεβίλ η Βράχα επί τουρκοκρατίας ανήκε στα 28 χωριά των ευρυτανικών Αγράφων με 40 οικογένειες και ένα μοναστήρι. Στην επανάσταση του 1821 το χωριό βρέθηκε αρκετές φορές στο μάτι του κυκλώνα με αποτέλεσμα να πυρποληθεί ολοκληρωτικά από τούρκικα στρατεύματα. Η Βράχα επλήγη και από τους σεισμούς του 1966 (που είχαν επίκεντρο το παραπλήσιο φαράγγι του Μέγδοβα) και εξαιτίας αυτού του γεγονότος κάποιοι κάτοικοι του πληγωμένου χωριού μετοίκησαν, τότε, στη Νέα Βράχα στο Σταυρό Φθιώτιδας. Πολλοί, όμως, έμειναν! Στενά δεμένοι με τον τόπο τους, αρνήθηκαν να τον αποχωριστούν και κατόρθωσαν με την αγάπη και τη φροντίδα τους να αναστήσουν ξανά το λατρεμένο τους χωριό. Στη Βράχα ξεχωρίζει ο τεράστιος γέρο πλάτανος ηλικίας 350-400 ετών που βρίσκεται στο “χοροστάσι” (πλατεία) όπως και η ιστορική εκκλησία του Αγ. Νικολάου. Επίσης υπάρχουν παλιές βρύσες, μύλοι, αλώνια, γεφύρια και αρκετά λιθόστρωτα σοκάκια. Στο χωριό συναρπάζει η διάχυτη καλοσύνη, η ευγένεια και η αυθόρμητη φιλόξενη διάθεση των αξιαγάπητων Βραχηνών, που κάνουν τον επισκέπτη να αισθάνεται οικεία και άνετα.

Μοναστήρι τυλιγμένο στην ιστορία και στις εξεγέρσεις.

Το 1695 αλωνίζουν στην Ευρυτανία οι ορδές του πρώην Μανιάτη πειρατή Λυμπεράκη Γερακάρη, ο οποίος πουλά τις υπηρεσίες του εναλλάξ σε Τούρκους και Βενετσιάνους, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί μία χαοτική κατάσταση τρόμου στον τόπο. Οι συμμορίτες του Γερακάρη πληροφορούνται ότι στο μοναστήρι της Βράχας καταφεύγουν διάφοροι απείθαρχοι καθώς και εξεγερμένοι κλεφταρματολοί και έτσι επελαύνουν επιχειρώντας να το πυρπολήσουν. Παρεμβαίνουν όμως τα παλικάρια του ξακουστού Ευρυτάνα αρματολού του επονομαζόμενου “μικρού Χορμόπουλου”, που σε συνεργασία με τον ηγούμενο Δαμασκηνό δίνουν σκληρή μάχη και εντέλει γλυτώνουν το μοναστήρι, αν και μισοκαμμένο. Πιθανόν λόγω αυτού του συμβάντος, θα πρέπει να έγινε, πενήντα χρόνια μετά, δηλ. στα 1745, και η συνολική ανακαίνιση που προαναφέραμε, με έξοδα της οικογενείας Γεωργίου Χατζηδήμου από την Αγία Τριάδα. Να σημειώσουμε ότι στη συγκεκριμένη μάχη σκοτώθηκε το πρωτοπαλίκαρό του μικρού Χορμόπουλου, ο καπετάν Λίσκος, που θάφτηκε δίπλα από το μοναστήρι.

Εδώ στη Βράχα θα βρεθεί, ουκ ολίγες φορές, και ο θρυλικός Ευρυτάνας επαναστάτης ο Κατσαντώνης, που και αυτός θα χρησιμοποιεί πολύ συχνά τη μονή σαν επαναστατικό άντρο και κρησφύγετό του. Υπήρχε μάλιστα παλιότερα και κοντινή βρύση με το όνομά του, καθώς και ομώνυμη σπηλιά, ενώ η παράδοση αναφέρεται και σε πολλές διηγήσεις γερόντων της εποχής που μολογούσαν για τις απίθανες κόντρες του Κατσαντώνη με τον τότε ηγούμενο (λόγω κάποιων “δοσιμάτων” που απαιτούσε ο Αγραφιώτης επαναστάτης από την εύπορη μονή για λογαριασμό κάποιων χωρικών, απαίτηση όμως που αρνούνταν ο ηγούμενος) με αποτέλεσμα η μεταξύ τους διαφωνία να καταλήγει σε γερή… τσιπουροκατάνυξη!!! Επίσης, σύμφωνα με μία εκδοχή, και ο αδερφός του Κατσαντώνη, ο περίφημος Λεπενιώτης, μετά το βαρύ τραυματισμό του (πιθανότερη ημερομηνία το Πάσχα του 1812) από ενέδρα του τουρκολάτρη Νίκου Θέου και του κοτζαμπάση Γ. Κωστάκη, στην κοντινή Φουρνά, μεταφέρθηκε άμεσα από τους συντρόφους του στο μοναστήρι της Βράχας, όπου πιθανόν εκεί να απεβίωσε μετά από λίγες ημέρες.

Στην περίοδο της ακμής του μοναστηριού, στις αρχές του 19^ου αιώνα, λειτουργεί σχολή γραμμάτων και ανώτερο διδασκαλείο, γεωπονική σχολή μελισσοκομίας και δεντροκομίας. Υπάρχει αρχονταρίκι, μετόχι, βιβλιοθήκη και… θεραπευτήριο!!! Επίσης η μονή διαθέτει σεβαστό αριθμό κοπαδιών, δεκάδες στρέμματα με καλλιέργειες, νερόμυλο κλπ. Εξαιτίας αυτού, το ακμαίο οικονομικά μοναστήρι γίνεται συχνός στόχος ληστειών από αρβανίτες και διάφορους άλλους περαστικούς επιδρομείς .

Ο Καραϊσκάκης και η άγνωστη μάχη της Βράχας.

Στα 1824 και ενώ μαίνεται ο εμφύλιος μεταξύ των εξεγερμένων, ο Γιώργης Καραϊσκάκης κατηγορείται για προδοσία (δήθεν για συνεργασία με τον Ομέρ Βρυώνη). Στήνεται μία δίκη-παρωδία σκηνοθετημένη από τον εγγλεζόδουλο Μαυροκορδάτο και την αυλή του. Παρεμπιπτόντως θα αναφέρουμε ότι ο λεγόμενος “διαβολοπρίγκηπας” ο Μαυροκορδάτος, ο ραδιούργος Φαναριώτης, το “τσογλάνι του Ρείζ εφέντη” όπως τον αποκαλούσε ο Καραϊσκάκης, υπήρξε και ο διαχειριστής του περιβόητου ληστρικού αγγλικού δανείου που αλυσόδεσε με τα χειρότερα δεσμά της εξάρτησης τη χώρα και το λαό μας… από τότε!!! Έτσι λοιπόν η κλίκα Μαυροκορδάτου χρησιμοποιώντας ένα δικό τους ψευδομάρτυρα ονόματι Βουλπιώτη, ανιψιό του εκλεκτού τους Ράγκου, καταφέρνουν να καταδικάσουν στη “δίκη της ντροπής” τον Καραϊσκάκη ο οποίος τελικά εξορίζεται. Τότε εκείνος, μαζί με 80 παλικάρια του, φεύγει από το Αιτωλικό και τραβά προς τα αγαπημένα του Άγραφα. Στη διαδρομή το ασκέρι του Καραϊσκάκη ενισχύεται με πολλούς εθελοντές, αγγίζοντας στο τέλος τους 1.500 μαχητές! Στόχος των “Καραϊσκάκηδων” είναι να ξαναπάρουν το αρματολίκι των Αγράφων που το θεωρούν ως το φυσικό τους οχυρό αλλά και σαν το ζωτικό τους χώρο ύπαρξης, αφενός λόγω του πρότερου βίου τους εκεί, και αφετέρου λόγω των φιλικά προσκείμενων ευρυτάνων χωρικών, οι οποίοι (αφού δεινοπαθούν από τον φιλάργυρο και τουρκολάτρη αρματολό Αγράφων Ράγκο που τους καταδυναστεύει, βασανίζει και λεηλατεί αλύπητα) προσδοκούν την επάνοδο του δίκαιου Καραϊσκάκη για να ανακουφιστούν. Κατά πόδας τον καταδιώκουν οι Γιαννάκης Ράγκος, Νίκος Στορνάρης, Γρηγόρης Λιακατάς με την υπόδειξη βέβαια του ύπουλου “πρεζιντέντε” Μαυροκορδάτου. Αργότερα προστίθεται και ο τουρκόφιλος Σταμούλης Γάτσος και ο αρβανίτης Καραταϊρης. Όλοι τούτοι λοιπόν, οι τάχα πατριώτες, έφτασαν να συνεργαστούν ακόμη και με τους Τούρκους και με το Σούλτζιε Κόρτζα αρκεί να εξουδετερώσουν το “γιο της καλόγριας” και να διατηρήσουν τα δικά τους “κεκτημένα” στην ταλαίπωρη περιοχή των Αγράφων. Μόνο ο Ν. Στορνάρης, ντροπιασμένος κάποια στιγμή από αυτή τη συνεργασία, αποχωρεί από την ανίερη συμμαχία των διωκτών. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν την καταδίωξη του “ταραχοποιού” όπως τον αποκαλούν. Κλείνουν τα περάσματα, αλλά ο Καραϊσκάκης με συνεχείς ελιγμούς τους ξεφεύγει συνεχίζοντας το δρόμο του.

Όμως σε κάποια στιγμή παθαίνει σοβαρή κρίση από τη φυματίωση που τον ταλαιπωρεί αφάνταστα. Τότε λοιπόν, βαριά άρρωστος, μεταφέρεται από τους συντρόφους του πάνω σε ένα ξυλοκρέβατο και όλοι μαζί βαδίζουν ασταμάτητα με συνεχείς νυχτερινές πορείες μέσα στη δύσβατη ευρυτανική γη, ώσπου στις 15 Μάη 1824, μια επίλεκτη ομάδα, μαζί με τον άρρωστο καπετάνιο, φτάνει στο γνώριμο φιλόξενο Μοναστήρι της Βράχας. Οχυρώνονται εκεί. Ο αρχηγός είναι πλήρως εξουθενωμένος από την ασθένειά του. Οι καλόγεροι της μονής τον φροντίζουν, μάλιστα τρέφεται με… γάλα γαϊδούρας προσπαθώντας να ανακάμψει, αλλά δυστυχώς η υγεία του παραμένει σε άθλια κατάσταση. Έτσι την ηγεσία για την επικείμενη μάχη την αναθέτει στο αγαπημένο του πρωτοπαλίκαρο το γενναίο Αντώνη Ζαραλή. Εν τω μεταξύ οι συνασπισμένοι αντίπαλοι του Καραϊσκάκη καταφτάνουν από Ρεντίνα, Κλειστό, Φουρνά. Μαζί τους είναι και οι σύμμαχοί τους τα ασκέρια του Σούλτζιε Κόρτζα και άλλοι ακόμη Τούρκοι που έχουν έρθει από το Μαυρίλο. Στις 16 Μάη όλοι μαζί εφορμούν στο μοναστήρι της Βράχας. Οι οχυρωμένοι, έχοντας τις πλάτες τους καλυμμένες από το βουνό, ξεμπουκάρουν και λίγο πιο κάτω, στη θέση Κουκιά, κάνουν γιουρούσι στους αντιπάλους, τους οποίους σε πρώτη φάση κατατροπώνουν και τους εξαναγκάζουν σε προσωρινή υποχώρηση. Όμως εκεί, ο επικεφαλής Ζαραλής πληγώνεται θανάσιμα και σε λίγο ξεψυχάει μέσα στο μοναστήρι της Βράχας όπου έχει μεταφερθεί από τους συντρόφους του. Λένε ότι στο σελάχι του Ζαραλή βρέθηκε ένα πολυκαιρισμένο σημείωμα του Μαυροκορδάτου που τον προέτρεπε να δολοφονήσει τον Καραϊσκάκη με αντάλλαγμα το αρματολίκι των Αγράφων και άλλα οφίτσια. Ο πιστός και ανιδιοτελής Ζαραλής ούτε που καταδέχτηκε να το δείξει ποτέ στον αρχηγό του. Ο Καραϊσκάκης συγκλονίζεται από το θάνατο του καλύτερού του φίλου και καταρρέει ψυχολογικά. Αν και βαθιά συντετριμμένος, καταφέρνει να πραγματοποιήσει ένα έξυπνο αντιπερισπασμό και να ξεφύγει επιτυχώς από τον ασφυχτικό κλοιό. Ξεγλιστρώντας έτσι από το μοναστήρι της Βράχας, κατευθύνεται αρχικά προς τα Πολιτοχώρια πλησίον του Καρπενησίου, και από εκεί στη Γραμμένη Οξιά και στη Δομνίστα όπου θα βρει περίθαλψη, κατάλυμα και στήριξη από άλλους καπεταναίους. Από τη Δομνίστα λίγες μέρες αργότερα (27/5/1824) ο Καραϊσκάκης θα προβεί σε “δήλωση μετανοίας” προς το Μαυροκορδάτο επιδιώκοντας πρόσκαιρη συνθηκολόγηση με σκοπό να μεταβεί ακολούθως στο Ναύπλιο, όπου εδρεύει η Κεντρική Διοίκηση για να την μεταπείσει και να αποκατασταθεί το όνομά του. Οι πολιτικοί της Κεντρικής Διοίκησης για να εξασφαλίσουν τις λεγόμενες ισορροπίες θα μοιράσουν, λίγο αργότερα, το περιβόητο αρματολίκι των Αγράφων ανάμεσα στον Καραϊσκάκη και το Ράγκο μισό-μισό! Ο Μαυροκορδάτος θα συνεχίσει την υπονόμευση με δυσμενείς συνέπειες για τον Αγώνα στα Άγραφα, αλλά δεν είναι της παρούσης η συνέχεια επί αυτού του ζητήματος. Να σημειώσουμε ότι στη μάχη της Βράχας χάθηκαν 7 παλικάρια του Καραϊσκάκη, ενώ από τους αντίπαλους οι απώλειες ξεπέρασαν τις 40! Οι καλόγεροι έθαψαν τους νεκρούς “Καραϊσκάκηδες” στον περίβολο του Μοναστηριού, ενώ κατά μία εκδοχή το σώμα του Αντώνη Ζαραλή, για να μην ατιμαστεί, θάφτηκε σε μυστικό σημείο σε κοντινό βουνό.

Τo 1833 με βασιλικό διάταγμα διαλύονται όσα μοναστήρια διαθέτουν κάτω από 6 μοναχούς. Ανάμεσά τους και η ιστορική μονή της Βράχας. Από τότε το μοναστήρι πέφτει σε παρακμή. Κλάπηκαν σημαντικά ιστορικά κειμήλιά του, ενώ ο αδυσώπητος χρόνος άφησε τα ανεξίτηλα σημάδια του και πάνω στο πέτρινο κορμί του. Tο 1956 χαρακτηρίστηκε “Ιστορικό διατηρητέο μνημείο Ιερά μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρα την κατά Βράχας των Αγράφων”! Με την παρέμβαση που γίνεται τα τελευταία χρόνια, για αποκατάσταση της μονής, κυρίως με τις άοκνες προσπάθειες των Βραχηνών αλλά και τη συνδρομή της αρμόδιας εφορείας βυζαντινών αρχαιοτήτων, ενδεχομένως να μπορέσουν να αποκαλυφθούν ξανά αυτά τα μονάκριβα ιστορικά ίχνη. Μέχρι στιγμής κατασκευάστηκαν νέα κελιά πάνω στα θεμέλια των παλιών, αλλά οπωσδήποτε θα πρέπει να γίνουν πολλές ακόμη εργασίες για την πλήρη αποκατάσταση του ιστορικού μοναστηριού.

“Λεφτά υπάρχουν”, σε αυτή τη χώρα, μόνο για τους μεγαλοπρονομιούχους;

Για την Ιστορία και τον Πολιτισμό;

eyrytixn

Ξένοι και παρεπίδημοι.Φτωχοί νοικάρηδες οι πάμπλουτοι με τα εκατό σπίτια.Περαστικοί διαβάτες άπαντες!

 

Βρέθηκε χαμένη σελίδα από το παλίμψηστο του Αρχιμήδη

Λεπτομέρεια της εικόνας που προστέθηκε στη σελίδα. [Credit: Blois, Musée des Beaux-Arts, Inv. 73.7.52. Φωτογραφία IRHT-CNRS]

Σημαντικό εύρημα σε μουσείο της Γαλλίας φέρνει στο φως νέο απόσπασμα από το έργο του μεγάλου Έλληνα μαθηματικού και ανοίγει τον δρόμο για περαιτέρω επιστημονική έρευνα.

Η ιστορία της επιστήμης και της κλασικής φιλολογίας έζησε τον Μάρτιο του 2026 ένα κεφάλαιο άξιο ενός ακαδημαϊκού μυθιστορήματος ίντριγκας, αν και στην περίπτωση αυτή το σκηνικό δεν ήταν ένα απομακρυσμένο αρχείο στην Κωνσταντινούπολη ούτε μια φημισμένη πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, αλλά ένα μουσείο καλών τεχνών που βρίσκεται στην κεντρική Γαλλία.

Ανακάλυψη σελίδας από το παλίμψηστο του Αρχιμήδη στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπλουά προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον στην επιστημονική κοινότητα, καθώς θεωρούνταν χαμένη εδώ και δεκαετίες. Η ταυτοποίηση του πολύτιμου ευρήματος έγινε από τον ερευνητή του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας, Βικτόρ Ζισεμπέργκ, ο οποίος αναγνώρισε το φύλλο ως τμήμα του διάσημου χειρογράφου που περιλαμβάνει έργα του μεγάλου Έλληνα μαθηματικού.

Η ανακάλυψη, της οποίας οι λεπτομέρειες δημοσιεύτηκαν στο τεύχος της 6ης Μαρτίου του έγκριτου γερμανικού περιοδικού παπυρολογίας και επιγραφικής Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, δεν είναι αποτέλεσμα συστηματικής έρευνας στα αρχεία του μουσείου, αλλά μάλλον της οπτικής οξύτητας και της εμπειρογνωμοσύνης ενός ειδικού, ο οποίος ήταν σε θέση να αναγνωρίσει, ανάμεσα στις πτυχές ενός λειτουργικού κώδικα ή στα χαλαρά φύλλα μιας συλλογής έργων τέχνης, ένα θραύσμα χειρογράφου που η επιστημονική κοινότητα αναζητούσε εδώ και δεκαετίες.

Σύμφωνα με τις πρώτες αναλύσεις, η σελίδα αντιστοιχεί στο φύλλο 123 του παλίμψηστου και περιέχει απόσπασμα από το έργο «Περί Σφαίρας και Κυλίνδρου». Το τμήμα αυτό αφορά τις προτάσεις 39 έως 41 του πρώτου βιβλίου, όπου ο Αρχιμήδης εξετάζει γεωμετρικές σχέσεις μεταξύ στερεών σωμάτων.

H μία πλευρά της σελίδας. [Credit: Blois, Musée des Beaux-Arts, Inv. 73.7.52. Φωτογραφία IRHT-CNRS]

Η ιστορία του παλίμψηστου

Το παλίμψηστο του Αρχιμήδη είναι ελληνικό χειρόγραφο του 10ου αιώνα, που περιέχει πραγματείες του αρχαίου μαθηματικού. Κατά τον Μεσαίωνα, μεγάλο μέρος του αρχικού κειμένου σβήστηκε ώστε η περγαμηνή να επαναχρησιμοποιηθεί για θρησκευτικά κείμενα, μια συνήθη πρακτική της εποχής λόγω της μεγάλης αξίας του υλικού.

Το χειρόγραφο φυλασσόταν αρχικά στην Ιερουσαλήμ και αργότερα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1906, ο Δανός φιλόλογος Γιόχαν Λούντβιχ Χάιμπεργκ φωτογράφισε το έργο, δημιουργώντας το πρώτο σημαντικό αρχείο εικόνων που επέτρεψε τη μελέτη των κειμένων του Αρχιμήδη κάτω από τα μεταγενέστερα στρώματα γραφής.

Στη συνέχεια, το χειρόγραφο πέρασε σε ιδιωτική συλλογή στη Γαλλία και εξήχθη νόμιμα το 1996, προτού πουληθεί σε δημοπρασία σε ιδιώτη συλλέκτη. Σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο Τέχνης Γουόλτερς στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου αποτελεί αντικείμενο εκτεταμένης επιστημονικής έρευνας.

Η τεχνολογία αποκαλύπτει τα μυστικά του

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, πραγματοποιήθηκε εκστρατεία έρευνας με χρήση πολυφασματικής απεικόνισης, τεχνολογίας που επιτρέπει την ανάγνωση σβησμένων ή καλυμμένων κειμένων. Με τη μέθοδο αυτή αποκαλύφθηκαν σημαντικά έργα του Αρχιμήδη αλλά και αποσπάσματα από άλλα αρχαία φιλοσοφικά και λογοτεχνικά κείμενα.

Ωστόσο, τρεις σελίδες που εμφανίζονταν στις φωτογραφίες του 1906 είχαν εξαφανιστεί και θεωρούνταν οριστικά χαμένες. Μία από αυτές είναι η σελίδα που εντοπίστηκε τώρα στο μουσείο της πόλης Μπλουά.

Η ταυτοποίηση και οι επόμενες έρευνες

Η ταυτοποίηση έγινε μέσω σύγκρισης του φύλλου με τις ιστορικές φωτογραφίες του Χάιμπεργκ, οι οποίες φυλάσσονται στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Δανίας. Η αντιπαραβολή των εικόνων επιβεβαίωσε χωρίς αμφιβολία ότι πρόκειται για το ίδιο χειρόγραφο φύλλο.

Στη μία πλευρά της σελίδας διακρίνονται γεωμετρικά σχήματα και αποσπάσματα από το «Περί Σφαίρας και Κυλίνδρου», που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αναγνώσιμα, παρά τη μερική κάλυψή τους από μεταγενέστερο κείμενο προσευχών. Το μυστήριο – και ταυτόχρονα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μελλοντική έρευνα – βρίσκεται στην άλλη πλευρά του φύλλου. Εκεί, το κείμενο του Αρχιμήδη δεν κρύβεται από το μεσαιωνικό μελάνι ενός ανώνυμου αντιγραφέα, αλλά από μια πολύ πιο πρόσφατη εικονογράφηση, που προστέθηκε γύρω στο 1942.

Η άλλη πλευρά της σελίδας με την προστιθέμενη εικόνα. [Credit: Blois, Musée des Beaux-Arts, Inv. 73.7.52. Φωτογραφία IRHT-CNRS]

Πρόκειται για μια αινιγματική αναπαράσταση του προφήτη Δανιήλ συνοδευόμενου από δύο λιοντάρια, μια λατρευτική εικόνα που, σύμφωνα με τις σημειώσεις που συνοδεύουν το έργο και την έρευνα που διεξήγαγε η ομάδα του Ζισεμπέργκ, ζωγραφίστηκε απευθείας πάνω στην περγαμηνή με πρωτοβουλία του ιδιοκτήτη που κατείχε το χειρόγραφο εκείνη την εποχή.

Η υπόθεση που προβάλλουν οι ειδικοί είναι ότι ο ιδιοκτήτης, με σκοπό να αυξήσει την εμπορική αξία ή την αισθητική του κώδικα, αποφάσισε να τον διακοσμήσει προσθέτοντας αυτή την εικονογράφηση, ίσως χωρίς να συνειδητοποιεί ότι έθαβε για πάντα, τουλάχιστον με γυμνό μάτι, ένα μέρος του κειμένου του Έλληνα μαθηματικού. Κάτω από αυτό το στρώμα βαφής του 20ού αιώνα, το περιεχόμενο του φύλλου 123 παραμένει σήμερα απρόσιτο με τις συμβατικές μεθόδους παρατήρησης.

Ωστόσο, η επιστήμη διαθέτει πλέον εργαλεία που δεν υπήρχαν όταν το χειρόγραφο αποτέλεσε αντικείμενο εξαντλητικής μελέτης στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Εκείνη την εποχή, μια διεπιστημονική ομάδα πέτυχε θεαματικές προόδους χρησιμοποιώντας τεχνικές πολυφασματικής απεικόνισης, οι οποίες καθιστούν δυνατή τον φωτισμό εγγράφων με διαφορετικά μήκη κύματος και την αποκάλυψη ξεθωριασμένων ή αποξεσμένων μελανιών που το ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να αντιληφθεί.

Η εκστρατεία αυτή έφερε στο φως κείμενα του Αρχιμήδη που θεωρούνταν χαμένα, αλλά και αποσπάσματα άλλων κλασικών συγγραφέων. Τώρα, η ανακάλυψη αυτής της χαμένης σελίδας, και ειδικά η παρουσία της αινιγματικής σύγχρονης εικονογράφησης που κρύβει τη μία της πλευρά, δημιουργεί την ανάγκη να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα.

Ο ερευνητής σχεδιάζει μέσα στον επόμενο χρόνο να προχωρήσει σε νέες επιστημονικές εξετάσεις, εφόσον δοθούν οι απαραίτητες άδειες. Οι αναλύσεις θα βασιστούν σε προηγμένες τεχνικές πολυφασματικής απεικόνισης και φθορισμού ακτίνων Χ, ικανές να ανιχνεύσουν ίχνη μελανιού κάτω από στρώματα χρώματος.

Η ανακάλυψη αυτή αναμένεται να αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον για νέα, εκτενέστερη μελέτη του παλίμψηστου του Αρχιμήδη, καθώς οι επιστήμονες εκτιμούν ότι πολλά τμήματά του παραμένουν ακόμη δυσανάγνωστα ή κρυμμένα, προσμένοντας να αποκαλύψουν άγνωστες πτυχές της σκέψης ενός από τους σημαντικότερους μαθηματικούς της αρχαιότητας. Οι υπεύθυνοι της μελέτης πιστεύουν ότι οι τρέχουσες τεχνολογίες είναι σημαντικά πιο ισχυρές από αυτές που ήταν διαθέσιμες πριν από είκοσι χρόνια και ότι η εφαρμογή αυτών των νέων μεθόδων όχι μόνο στη νέα σελίδα που ανακαλύφθηκε, αλλά και σε ολόκληρο το χειρόγραφο, θα μπορούσε να βελτιώσει σημαντικά την ανάγνωση των αποσπασμάτων που παρέμειναν εν μέρει ανεξιχνίαστα κατά τη διάρκεια της προηγούμενης έρευνας.

Η επιστήμη έχει τώρα μια μοναδική ευκαιρία να εξαγάγει από την περγαμηνή το τελευταίο λόγο που έγραψε ο σοφός της Συρακούσας για τις σχέσεις μεταξύ της σφαίρας και του κυλίνδρου, μια γνώση που παραμένει κρυμμένη κάτω από στρώματα μελανιού, χρώματος και αιώνων ιστορίας — και που τώρα, χάρη στο οξυδερκές μάτι ενός επαρχιακού μουσείου, είναι και πάλι προσιτή.

Victor Gysembergh, A leaf from the Archimedes palimpsest rediscovered in Blois. Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 6 mars 2026

πηγή 

Η ιστορία της Εύας

 Στο χωριό Κανδήλα Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε την Εύα: μια γυναίκα που άφησε τον Πειραιά, έφτιαξε τη ζωή της στο χωριό και μεγάλωσε έξι παιδιά. Μιλάμε για την καθημερινότητα μιας πολύτεκνης μητέρας στην επαρχία, για την ασφάλεια και την κοινότητα που δεν υπάρχουν στην πόλη, για τη δουλειά στον Δήμο, τις σπουδές και το πώς βρίσκει ισορροπία μέσα στο “όμορφο χάος” της οικογένειας.

Τι μπορώ, για πες μου, να σε διδάξω για όλα τα αναγκαία της πίστεως, όταν έρχεσαι στην εκκλησία μία ή δύο φορές τον χρόνο;

 

«Για την ψυχή, για το σώμα, για την αθανασία, για την Βασιλεία των ουρανών, για την κόλασι, για την γέεννα, για την μακροθυμία τού Θεού, για την συγχώρησι, για την μετάνοια, για το βάπτισμα, για την άφεσι των αμαρτιών, γι’ αυτή την δημιουργία, την ουράνια και την επίγεια, για την φύσι των αγγέλων, για την κακουργία των δαιμόνων, για τα τεχνάσματα του διαβόλου, για τον τρόπο ζωής των Χριστιανών, για τα δόγματα, για την ορθή πίστι, για τις διεφθαρμένες αιρέσεις;»

 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος – Λόγος εις το άγιον Βάπτισμα

Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος_Ἄς μήν ἀποκάμουμε νηστεύοντας· διότι ὑπάρχουν Ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι ἀπογράφουν σὲ κάθε ἐκκλησία αὐτοὺς ποὺ νηστεύουν!

 

Ἔργα Τόμος Ε' σελ 142

(ἔκδ. Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας)

Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να μαθαίνουμε Τουρκικά;

H Eλλάδα του 1932 μέσα από τον φακό του Rudolf Zimmermann

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ.

Ο Μαξ Ρούντολφ Ζίμερμαν ( 8 Σεπτεμβρίου 1878 στο Ρόχλιτς - 28 Αυγούστου 1943 στη Δρέσδη ) ήταν Γερμανός εκδότης και φωτογράφος που ειδικευόταν στη φωτογραφία ζώων .

  

Τρεις μοναχοί από το μοναστήρι του Σιωνισίου στους πρόποδες του Ολύμπου και ένα αγόρι που κάθεται μαζί τους σε ένα παγκάκι κάτω από ένα δέντρο

  

Άποψη της Ροτόντας του Γαλερίου, Θεσσαλονίκη.

  

Άντρας καπνίζει ναργιλέ που κάθεται στο τραπέζι σε ένα λιμάνι και ένας σερβιτόρος στέκεται δίπλα του. 

  

Φρούριο Ακροκόρινθου. 

  

Το αρχαίο στάδιο των Δελφών, το σπίτι των Πυθικών Αγώνων

  

O Θησαυρός των Αθηναίων στους Δελφούς. Το μικρό αυτό κτίσμα ήταν ένα είδος θησαυροφυλακίου της Αθήνας, στο οποίο φυλάσσονταν τρόπαια από σημαντικές πολεμικές νίκες της πόλης και άλλα αντικείμενα που είχαν αφιερωθεί στο ιερό

  

To Kαλλιμάρμαρο, 1932.

  

Καντούνι στην Κέρκυρα.

 Κατσίκες και άλλα ζώα στο πηγάδι, Κόρινθος

  

Γυναίκα με γαϊδουράκι που παίρνει νερό στην παλιά βρύση στην Κόρινθο.

  

Πορτρέτο ενός άνδρα σε ένα ορεινό χωριό στην πλαγιά του Παρνασσού

  

Στο λιμάνι του Πειραιά

 Θεσσαλονίκη

 Πηγές Lifo.gr / 𝐖𝐢𝐤𝐢𝐩𝐞𝐝𝐢𝐚

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα. π. Γεώργιος Καψάνης

 

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα.

Μακαριστός Γέροντας  Γεώργιος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Γρηγορίου

Ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεό διά τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διά τῆς οὐσίας Του. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς μας.

Αὐτό δέν μποροῦν νά τό δεχθοῦν οἱ Δυτικοί αἱρετικοί. Ἐπειδή εἶναι ὀρθολογισταί, δέν κάνουν διάκριση μεταξύ οὐσἰας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καί λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο οὐσία. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά μή πέσουν στόν πανθεϊσμό δέν ὁμιλοῦν καθόλου γιά θέωση.

Καί ποιός τότε ἀπομένει κατ’ αὐτούς ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μία ἠθική καλλιτέρευσις.Ἀλλά ἡ ἠθική τελειοποίησις εἶναι πολύ λίγο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς ὡς τελικό στόχο μας ἔχουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν ἅγιο Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτό θέλουμε.

Ἡ ἑκκλησία, μέ τρεῖς μεγάλες Συνόδους στήν Κωνσταντινούπολη, δικαίωσε τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ (ὁ ὁποῖος μέ τήν χάρη Του ἀντιμετώπισε τίς κακοδοξίες τῶν Παπικῶν περί τῆς οὐσίας καί τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ) καί κήρυξε πώς ἡ ἐν Χριστῷ ζωή δέν εἶναι ἁπλῶς ἠθικοποίηση τοῦ ἀνθρώπου ἀλλά θέωσις, πού σημαίνει συμμετοχή στήν δόξα τοῦ Θεοῦ, θέα τοῦ Θεοῦ, τῆς Χάριτός Του, τοῦ ἀκτίστου φωτός Του.

Μέχρι σήμερα οἱ Δυτικοί θεωροῦν κτιστή τήν θεία Χάρι, τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Εἶναι δυστυχῶς καί τοῦτο μία ἀπό τίς πολλές διαφορές μας, πού πρέπει νά λαμβάνεται σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν στόν θεολογικό διάλογο μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς.

Δέν εἶναι μόνο τό filioque, τό πρωτεῖο ἐξουσίας καί τό «ἀλάθητο» τοῦ πάπα, ἀπό τίς βασικές διαφορές μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν Παπικῶν. Εἶναι καί τά ἀνωτέρω.

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα. Διότι ποιός θά ἐνεργήσει τήν θέωση, ἄν ἡ θεία Χάρις εἶναι κτίσμα καί ὄχι ἄκτιστος ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος;

----------------------------------- 

Ἀπό τό βιβλίο του «Η ΘΕΩΣΙΣ ΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ», σελ. 40-41, Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 1998.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Συγκλονίζει Ιρανή που μένει στην Ελλάδα: "Για εμάς δεν είναι πόλεμος, είναι βοήθεια για δημοκρατία"

Ξεχνάνε πως όπου υπάρχει ταραχή, δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα…

 

Θα δεις ανθρώπους να…

Θα δεις ανθρώπους να προβάλλουνε υπερβολικά τις γνώσεις τους, γιατί φοβούνται να μην φανεί η συναισθηματική ανωριμότητά τους.

Θα δεις ανθρώπους να προβάλλουν το συναίσθημα αποκλειστικά, γιατί δεν προσπάθησαν ποτέ τους να το χαλιναγωγήσουν.

Θα δεις ανθρώπους να προβάλλουν τα λεφτά τους ή τις επιτυχίες τους, για να καλύψουν το κούφιο μέσα τους, για το οποίο ντρέπονται φρικτά.

Θα δεις ανθρώπους να σου προβάλλουνε με λόγια γλυκανάλατα αγάπες, φιλιά και έρωτες, γιατί πολύ απλά δεν ρίσκαραν, δεν τόλμησαν ποτέ, να ανέβουν στο σταυρό, για όλα εκείνα που αγαπάνε.

Θα δεις ανθρώπους να σου προβάλλουνε μια ηθική, έναν καθωσπρεπισμό, με έναν τρόπο άκαμπτο… Είναι που τρέμουνε σαν σχολιαρόπαιδα αδιάβαστα μπροστά στην ίδια τη ζωή και προσπαθούνε να βρούνε ταυτότητα για να την βαδίσουν.

Θα δεις ανθρώπους να ουρλιάζουνε υπέρ ενός αλόγιστου δικαιωματισμού… Είναι που θέλουν να δικαιολογήσουνε οι ίδιοι τις πτώσεις τους, εκείνες για τις οποίες, τους ελέγχει η συνείδησή τους.

Θα δεις ανθρώπους να σου προβάλλουνε μια παγκόσμια υποχρεωτική αλληλεγγύη… Είναι οι ίδιοι που δεν δίνουν ‘’του αγγέλου τους νερό’’. Οι ίδιοι που είναι τύραννοι στα σπίτια τους όταν η πόρτα κλείνει. Η αλληλεγγύη θέλει πράξεις βλέπεις. Όχι διακηρύξεις και υπογραφές και δάκρυα κροκοδείλια…

Τέλος θα δεις και ανθρώπους να σου ουρλιάζουνε με το χέρι σηκωμένο για Θεό… Να σου προβάλλουνε την Πίστη τους και την ευσέβειά τους…

Ξεχνάνε βλέπεις, πως ο Θεός, δεν εγκλωβίζεται, πως είναι ‘’Πνοή Αύρας Λεπτής και όπου θέλει πνει…’’

Ξεχνάνε πως όπου υπάρχει ταραχή, δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα…

Ελευθεριάδης Ελευθέριος