Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης γιὰ τὴν Ἁγία Τριάδα

 

Ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀπὸ τὶς ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ πρόκειται γιὰ μιὰ ἐμπειρικὴ πίστη καὶ ὄχι στοχαστικὴ διακήρυξη (Β, 48). Οἱ θεοπτες, κατὰ τὴν ἐμπειρία, βλέπουν «τρίφωτον θεότητα». Τὰ δυὸ Φῶτα ἔχουν πηγὴ τὸ πρώτον Φῶς, τὸ δεύτερο προέρχεται ἀπὸ τὸ πρῶτο, ἀλλὰ ἔχει σῶμα, καὶ τὸ τρίτο ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸ πρῶτο Φῶς, ἀλλὰ δὲν ἔχει σῶμα (Β, 49).
Κατὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μόνη ἀπόδειξη περὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεού δεν εἶναι ἡ εὐδαιμονία (Θωμὰς Ἀκινάτης), ἀλλά η ἀποκάλυψή Του στοὺς ἁγίους μεσα στὴ δόξα Του καὶ ἡ μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν θέα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, διὰ τῆς θεώσεώς του (Β, 50). 

 Ὁ Θεὸς ἀνήκει στὸ ἀΐδιο, οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἄγγελοι στὸ αἰώνιο καὶ ὁ ἄνθρωπος στὸν χρόνο. Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζεῖ στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβει ὅλα ὅσα γίνονται στὸν χρόνο Β, 52).
Γιὰ τὴν τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ δὲν ὁμιλεῖ μόνον ἡ Καινὴ Διαθήκη, ἀλλὰ καὶ ἡ Παλαιά, μὲ ἄλλη ὁρολογία. Ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ὀκτακόσια χρόνια πρὸ Χριστοῦ, εἶδε «τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου» καὶ ἦταν «πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ». Ἐδῶ ὑπάρχει ἐμφάνιση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Κυρίου τῆς δόξης, τοῦ Γιαχβέ. Ἔτσι εἶναι: ὁ Θεὸς (Ἐλοχίμ), ὁ Κύριος της δόξης (Γιαχβὲ) καὶ τὸ....
«Πνεῦμα Κυρίου» (Β, 60).

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐμφανίσθηκε στὴν καταφλεγόμενη καὶ μὴ κατακαιόμενη βάτο καὶ ὁ Μωϋσῆς ἔβλεπε τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ ὡς φῶς καὶ αὐτὴ ἡ δόξα-φῶς εἶναι ταυτόσημη στὰ πρόσωπα τῆς ἁγίας Τριάδος Ἔχουν τὴν ἴδια δόξα, ὅπως φαίνεται καὶ στὴν ἐμπειρία (Β, 64). Ὁ ἄγγελος ποὺ ἐμφανίσθηκε στὸν Ἰακὼβ καὶ πάλεψε μαζί του ἤταν ο Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοὺ (Β, 66).
Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι οἱ Προφῆτες ἐν τῷ ἀσάρκω Λόγω ἔβλεπαν τὸν Πατέρα καὶ γενικὰ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ ὡς δόξα, ὡς φῶς. Οἱ Προφῆτες γνώρισαν τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ στὴν Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ ἐμφανίσθηκαν μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας (Β, 67).
Σὲ ὅλες τὶς θεοφάνειες εἶναι ὁ Χριστὸς ποὺ ἐμφανίζεται στοὺς Προφῆτες. Σὲ ὅλες τὶς θεοφάνειες. Ὁ Χριστὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ὁ Ἄγγελος Κυρίου, ὁ Κύριος τς δόξης, ὁ Γιαχβέ, ὁ Κύριος Σαβαώθ, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος κ.ο.κ. (Β, 69)..
πηγή

Στίχοιμα - Σιωπηλό (Θάλασσα)




 Στίχοι: Οι άνθρωποι που δε μιλάνε άκουσαν ψέματα/μοιάζουν με τίγρεις πίσω από συρματοπλέγματα/και οι άνθρωποι που δε μιλάνε νιώσανε άβολα/κοιτούν περίεργα και σκέφτονται παράλογα/όλοι εκείνοι που σωπάσανε κουράστηκαν/σε κάποιον έρωτα πνίγηκαν και ξεβράστηκαν/γίνανε στίχοι σε βιβλία που δε διαβάστηκαν/ σαν στρατιώτες έπεσαν και σαν παιδιά γελάστηκαν/οι άνθρωποι που δε μιλάνε πάντα απέχουνε/και όταν ανοίγει η κάμερα απ’ την άλλη τρέχουνε/σαν τα δελφίνια μόνο οι ράχες τους εξέχουνε/σχίζουνε τον αφρό και στον βυθό επιστρέφουνε/οι άνθρωποι που δε μιλάνε απλά πληγωθήκαν /γίνανε κάστρα και στα κάστρα μέσα χωθήκαν/γίνανε άστρα και στα άστρα απογειωθήκαν/γίνανε σύννεφα με σύννεφα ενωθήκαν/σέβομαι ανθρώπους που να μη μιλάνε διάλεξαν/σέβομαι αυτούς που ζήσαν μονοί τους και άντεξαν/οι άνθρωποι που δεν μιλούν βρήκαν την άκρη τους/μιλάν πολύ αλλά μιλάν μόνο στην πάρτη τους

Αυτοί οι άνθρωποι μιλούν μόνο στην πάρτη τους/ψάχνουνε όνειρα σκυφτοί πάνω απ’ τον χάρτη τους/και σημειώνοντας λιμάνια με το δάκρυ τους/μες τα κουβάρια ψάχνουνε να βρουν την άκρη τους/και ίσως και να νομίζουν πως μπορούν και μονοί τους /ερωτευμένοι με την καύλα και την γνώμη τους/περιστρεφόμενοι σαν άλογα στο αλώνι τους/σκοτώνουν πύργους για να σώσουν ένα πιόνι τους

Αν δεις ανθρώπους σιωπηλούς μοιάζουν ναυάγια/αδειάζουν την ψυχή γεμίζοντας τετράδια/και τα υπογράφουνε με ξένα πάντα ονόματα/και σε ερωτεύονται σε πλοία και καταστρώματα/αυτοί οι άνθρωποι αγαπήσανε βιώματα/στάχτη από στάχτη και από χώματα σε χώματα/ο χρόνος τους κρατάει όσο κρατούν τα σώματα/μα αυτοί τον ξεγελούν με λόγια και με χρώματα/και δραπετεύουνε με δίσκους και με σχέδια/από τον φόβο και αντιλήψεις ναρκοπέδια/και όσο λατρέψανε τον τρόπο που τους φίλαγες/τόσο εκδικήθηκαν τον τρόπο που τους μίλαγες/δεν εκτιμάμε τίποτα ποτέ όταν το χούμε/για αυτό και ξεχειλώνουν όλα αυτά που νιώθουμε/τραβάμε την αγάπη και ύστερα τη σπρώχνουμε/θέλουμε δίπλα μας ανθρώπους για να διώχνουμε/οι άνθρωποι που δεν μιλούν σιωπήσαν πρόσφατα/γιατί πιστέψανε σε λόγια ανυπόστατα/οι άνθρωποι που δεν μιλούν γίνανε όστρακα/φτιάχνουνε κόσμους και πετάνε με αερόστατα

Δεν είμαστε σε θέση να φθάσουμε την τελειότητα των εντολών, αλλά από μας εξαρτάται να επιδείξουμε την μεγαλύτερη δυνατή φιλοπονία, και τότε Εκείνος ο Ίδιος θα επιτελέσει το υπόλοιπο… Η δύναμη των ευαγγελικών εντολών έγκειται εις το ότι αυτές κατά φυσικό τρόπο εισάγουν στην απειρότητα του Θείου Είναι.

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

«Φεύγουμε κυνηγημένοι από την Τουρκία όπως οι μη-Μουσουλμάνοι πριν 100 χρόνια»

Κατά τον τούρκο πανεπιστημιακό και δημοσιογράφο Τζεγκίζ Ακτάρ, που ζει εδώ και δύο χρόνια στην Αθήνα, οι Τούρκοι δεν έχουν βρει τι θέλουν να είναι και πού θέλουν να ανήκουν. Μιλά για μαζική έξοδο (brain drain) των προοδευτικών Τούρκων, καθώς αποτελούν σήμερα τον υπό διωγμό «άλλο», όπως ήταν στις αρχές του 20ου αιώνα οι μη-Μουσουλμάνοι.

Ο Τζενγκίζ Ακτάρ.

Ο Τζεγκίζ Ακτάρ μού ήταν γνωστός από τα χρόνια που ζούσα στην Τουρκία, μέσω της μαχητικής αρθρογραφίας και των βιβλίων του (εκείνο για το Οικουμενικό ΠατριαρχείοEkümenik Patrikhane | Cengiz Aktar το έχω χρησιμοποιήσει ως βιβλιογραφική αναφορά στα δικά μου). Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας «Ζητώ συγγνώμη από τους Αρμενίους», η οποία στόχευε στην κάθαρση της τουρκικής κοινωνίας δια της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Τον παρακολουθούσα εξ αποστάσεως, ώσπου τον γνώρισα από κοντά στην Αθήνα, όταν αμφότεροι είχαμε πια εγκαταλείψει μία Κωνσταντινούπολη που «δεν μας σήκωνε» πλέον. Ο τούρκος πανεπιστημιακός αποτελεί επιφανές μέλος της ολιγάριθμης αλλά δραστήριας τουρκικής παροικίας των Αθηνών. Με υποδέχθηκε στο διαμέρισμά του, που βλέπει σε ένα από τα μεγάλα πάρκα της πόλης, με καλοκαβουρδισμένο «ελληνικό» καφέ (η διαφορά τουρκικού και ελληνικού δεν είναι παρά στην ένταση του καβουρδίσματος, συμφωνήσαμε) και μούρα, που είχε μαζέψει από το γειτονικό πάρκο. «Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ότι τα δένδρα είναι γεμάτα αλλά ο κόσμος δεν τα μαζεύει!» μου είπε. Και η συζήτηση γύρισε γρήγορα, αναπόφευκτα, «εκεί που πονά» – στην Τουρκία.


Α.Μ.: Γιατί επιλέξατε την Ελλάδα για την μετοικεσία σας; Τι σας τράβηξε εδώ;
Τζ. Α.: Παρότι οι κόρες μου ζουν στην Γαλλία και έχω εκεί πολλούς φίλους και μνήμες, τόσο στο Παρίσι όσο και στην Haute Savoie, προτίμησα να εγκατασταθώ εδώ. Στην Ελλάδα αισθάνομαι εντελώς στο σπίτι μου. Η χώρα μού ήταν οικεία καθώς έρχομαι εδώ για διακοπές από το 2005. Το 2014 αγόρασα σπίτι σε ένα νησί του Αιγαίου. Εδώ και δύο χρόνια αγόρασα αυτό το διαμέρισμα και εγκαταστάθηκα μόνιμα. Περνώ τον μισό χρόνο στην Αθήνα και τον μισό στο νησί. Η Αθήνα μου θυμίζει πάρα πολύ την ασιατική πλευρά της Πόλης. Αγαπώ εδώ τα μπαλκόνια – που δεν υπάρχουν στην ευρωπαϊκή Πόλη αλλά χαρακτηρίζουν τα άλλοτε προάστια παραθερισμού της ασιατικής.
Ο καιρός της Αθήνας είναι πολύ καλύτερος από της Πόλης – λείπουν οι ατέλειωτοι γκρίζοι χειμώνες της. Ο κόσμος είναι άνετος και φιλικός. Μου αρέσει το ότι η Αθήνα είναι μια μεγαλούπολη μεσαίου μεγέθους, όχι τερατώδης μητρόπολη σαν την Πόλη με τα 17 εκατομμύρια. Μου αρέσει η έννοια της γειτονιάς. Στην Πόλη έμενα στο Τζιχάγκιρ, που διατηρούσε τον χαρακτήρα της γειτονιάς, αλλά σιγά σιγά τον χάνει εκεί. Εδώ έχω τον μπακάλη μου, το κουρείο μου, τα μαγαζιά και τα εστιατόρια που συχνάζω. Η Αθήνα έχει κάτι το γλυκό και το ήρεμο σε σχέση με την Τουρκία.
«Η Ελλάδα είναι ό,τι ονειρευθήκαμε οι Τούρκοι σαν εμένα, αλλά δεν πετύχαμε»
Αυτό που πάντα λέω είναι πως η Ελλάδα είναι ό,τι ονειρευθήκαμε οι Τούρκοι σαν εμένα αλλά δεν πετύχαμε: μια φυσιολογική κοινωνία με τα προβλήματά της, φυσικά, που όμως μπορεί να τα διαχειρισθεί χωρίς βία. Δεν λέω πως δεν υπάρχουν καυγάδες και ένταση εδώ, μένουν όμως εντός του συστήματος. Οι Έλληνες έχουν μάθει πώς να διαχειρίζονται συγκρούσεις, χωρίς να φθάνουν στα άκρα. Αυτό φαίνεται τόσο στην πολιτική, όσο και στην καθημερινότητα. Για παράδειγμα, στην κίνηση εδώ οι οδηγοί –ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας– συχνά φωνάζουν ο ένας στον άλλον και βρίζονται άσχημα. Στην Τουρκία δεν περνούν καν στο στάδιο του βρισίματος – πλακώνονται στο ξύλο. Βασιλεύει μια συλλογική παράκρουση, όλοι μοιάζουν πια θυμωμένοι, να αποζητούν τον τσακωμό για εκτόνωση.
«Σε σχέση με την Τουρκία, στην Ελλάδα δεν υπάρχει βία – έχω την αίσθηση πως οι Έλληνες δεν το έχουν συνειδητοποιήσει αυτό!
Σε σχέση με την Τουρκία στην Ελλάδα δεν υπάρχει βία – έχω την αίσθηση πως οι Έλληνες δεν το έχουν συνειδητοποιήσει αυτό! Στις ανθρώπινες σχέσεις παρατηρώ μια ηρεμία. Δεν υπάρχει συστηματική, καθημερινή βία κατά των γυναικών  Οι οικογένειες δεν ασκούν πάνω στα παιδιά τους τον αποπνικτικό έλεγχο και την καταπίεση που ασκούν στην Τουρκία. Επίσης, η ελληνική κοινωνία –χάρη τόσο στην ΕΕ αλλά και στην γλωσσομάθεια των Ελλήνων– είναι πολύ πιο ανοικτή στον κόσμο. Στην Τουρκία μόνο ένα 7% μιλά επαρκώς μία ξένη γλώσσα και ως αποτέλεσμα οι Τούρκοι είναι φυλακισμένοι του τουρκικού «χώρου πληροφόρησης». Ακόμη και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι είναι ανίκανοι να παρακολουθήσουν τα τεκταινόμενα στο εξωτερικό αν δεν φιλτραρισθούν πρώτα στην γλώσσα τους…
Α.Μ.: Είστε γέννημα θρέμμα της Πόλης, αλλά και γαλλομαθής, καθόσον γνωρίζω…
Τζ. Α.: Είμαι γέννημα θρέμμα της Πόλης, αλλά θεωρώ πως το Παρίσι ήταν αυτό που με καθόρισε. Γεννήθηκα στην Πόλη το 1955. Μεγάλωσα στο Οσμάνμπεη (σ.σ.: συνοικία βόρεια του Πέρα). Τα καλοκαίρια τα περνούσαμε στην Σουάντιε της ασιατικής Πόλης, που τότε ήταν ακόμη περιοχή παραθερισμού. Φοίτησα στο γαλλόφωνο Λύκειο Γκαλατάσαραϊ. Στα δεκαοκτώ μου έφυγα για το Παρίσι, όπου έζησα 12 χρόνια. Παντρεύθηκα Γαλλίδα –έχουμε διαζευχθεί– και οι δύο κόρες μου ζουν στην Γαλλία. Από το 1984 ως το 1999 εργάσθηκα για τα Ηνωμένα Έθνη σε διάφορες χώρες. Δεν επέστρεψα στην Πόλη παρά το 1999, για να εργασθώ προωθώντας την ενταξιακή πορεία της χώρας. Δίδασκα σε δύο πανεπιστήμια, ζητήματα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Α.Μ.: Τότε ακόμη η ένταξη στην ΕΕ ήταν η κορυφαία «εθνική προτεραιότητα» στην Τουρκία…
«Τα όνειρά μας ήταν αναπόσπαστα δεμένα με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας – τότε ήταν μια εποχή γεμάτη ελπίδα»
Τζ. Α.: Ξέρω, η Τουρκία έχει αλλάξει τόσο πολύ έκτοτε που ακούγεται σαν να μιλάμε για άλλη χώρα. Κι όμως, τότε ήταν μία εποχή γεμάτη ελπίδα. Ονειρευθήκαμε κάτι καινούριο, κάτι που θα έσπαγε την παπαγαλία των κεμαλιστών από την μία πλευρά και των ισλαμιστών από την άλλη. Τα όνειρά μας ήταν αναπόσπαστα δεμένα με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, η εκκίνηση της οποίας έγινε το 1999-2000. Τα πρώτα χρόνια διακυβέρνησής του, το ΑΚΡ (σημ.: το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Έρντογαν) αποτέλεσε εκείνη την πολιτική δύναμη που προωθούσε με ζήλο τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και περνούσε τις απαραίτητες για αυτές πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Για πρώτη φορά, μια μικρή ομάδα ανθρώπων μπορέσαμε να αμφισβητήσουμε την καθεστηκυία τάξη στην Τουρκία με ειρηνικά μέσα: με την αρθρογραφία, την διδασκαλία, την οργάνωση συνεδρίων. Ήμασταν μία ομάδα δημοσιογράφων και πανεπιστημιακών, με φιλελεύθερες ιδέες, που είχαμε ζήσει στην Ευρώπη και θέλαμε να μεταφέρουμε τις πολιτικές κατακτήσεις της ΕΕ στην Τουρκία. Μας ονόμασαν «φιλελεύθερη διανόηση».
Α.Μ.: Ανήκετε ακριβώς στην ομάδα των φιλελεύθερων διανοουμένων που κατηγορήθηκαν από κάποιους κύκλους ως «συνοδοιπόροι» του ΑΚΡ.  Από συνοδοιπόροι, εχθροί: H φιλελεύθερη διανόηση και ο Έρντογαν. Υπήρξε τέτοια συμπόρευση;
Τζ. Α.: Δεν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματος των φίλων μου, αλλά για όσο διάστημα το ΑΚΡ ήταν αφοσιωμένο στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, εγώ προσωπικά το στήριζα. Μιλάμε για την πρώτη πενταετία, 2002-2007. Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας άλλαξε ριζικά τους όρους του πολιτικού παιγνιδιού στην χώρα: οδήγησε σε συνέργειες μεταξύ όλων εκείνων των φορέων που επιθυμούσαν την αλλαγή. Τα πρώτα χρόνια έγιναν θαύματα. Ήμασταν όμως πολύ λίγοι όσοι σπρώχναμε για τις αλλαγές. Ούτε το CHP ούτε καν το κουρδικό κόμμα είχαν δείξει ενδιαφέρον για τον ευρωπαϊκό δρόμο της χώρας. Δεν είχαμε την στήριξη κάποιου πολιτικού φορέα. Η μόνη επιρροή που μπορούσαμε να ασκήσουμε ήταν στην κοινή γνώμη, μέσω της αρθρογραφίας μας στον τύπο και της δουλειάς μας στα πανεπιστήμια. Για τον λόγο αυτό προσπαθήσαμε να καλλιεργήσουμε τις σχέσεις μας με το ΑΚΡ και να το σπρώξουμε στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων, που το ίδιο φαινόταν να θέλει να προωθήσει.
«Η ευρωπαϊκή δυναμική άρχισε να φθίνει καθώς το AKP εδραίωνε σταδιακά την εξουσία του, αποκτώντας τον έλεγχο των κρατικών μηχανισμών»
Νομίζω οι περισσότεροι απομακρυνθήκαμε μόλις το κόμμα σταμάτησε να προωθεί την ευρωπαϊκή ένταξη της χώρας. Προσωπικά, στήριζα το κόμμα αυτό ως το 2006-2007, οπότε φάνηκε πια ξεκάθαρα πως δεν είχε πια πρόθεση να συνεχίσει στον δρόμο της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή δυναμική άρχισε να φθίνει καθώς το ΑΚΡ εδραίωνε σταδιακά την εξουσία του, αποκτώντας τον έλεγχο των κρατικών μηχανισμών. Εξέλιπε δε εντελώς μετά την καταστολή της εξέγερσης του Γκεζί. Κάποιοι, περισσότερο αισιόδοξοι από εμένα, στήριζαν το ΑΚΡ ως «φορέα μεταρρυθμίσεων» λίγο πολύ μέχρι την καταστολή της εξέγερσης του Γκεζί το 2013. Η άγρια τότε καταστολή τούς έκανε να διαρρήξουν σχέσεις με το κόμμα.
Α.Μ.: Πολλοί πλέον αναφέρονται στην κυβέρνηση Έρντογαν ως «καθεστώς», λέξη που περιγράφει μη δημοκρατικά πολιτεύματα. Πόσο ορθή είναι αυτή η περιγραφή;
Τζ. Α.: Είναι απολύτως σωστή. Ούτε εγώ μιλώ για «κυβέρνηση» πλέον, αναφέρομαι σε «καθεστώς». Ναι μεν τους εξέλεξαν, αλλά οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν δίκαιες.  Οι περισσότερες, μετά το 2016, διεξήχθησαν υπό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, ενώ δεν πρέπει να λησμονείται πως τα μέσα ενημέρωσης είναι απολύτως ελεγχόμενα στην Τουρκία και οι περισσότεροι αντιφρονούντες δημοσιογράφοι βρίσκονται είτε στην φυλακή είτε στην εξορία. Οι δύο πρόεδροι του κουρδικού κόμματος HDP, ο Σελαχατίν Ντεμίρτας και η Φιγκέν Γιουκσέκνταγ, βρίσκονται στην φυλακή, όπως και πολλοί βουλευτές του. Αυτά δεν συμβαίνουν σε δημοκρατικά κράτη.
«Είναι προφανές πως ο Έρντογαν και τα στελέχη του δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν την εξουσία με ελεύθερες εκλογές»
Είναι προφανές –και από την πρόσφατη ακύρωση των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών στην Πόλη– πως ο Έρντογαν και τα στελέχη του καθεστώτος δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν την εξουσία με ελεύθερες εκλογές. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως νοθεία λαμβάνει χώρα στην Τουρκία. Σε κάθε περίπτωση όμως, οι εκλογές δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ελεύθερες και δίκαιες για τους λόγους που προανέφερα.
Α.Μ.: Το 2008 πρωτοστατήσατε στην σύνταξη ανοικτής επιστολής, με την οποία χιλιάδες Τούρκοι ζητούσαν συγγνώμη  από τους Αρμενίους για την Γενοκτονία. Γιατί είναι σημαντική η διαχείριση της μνήμης;
Τζ. Α.: Έχει καθοριστική σημασία για το μέλλον μιας χώρας. Χωρίς αυτήν μια κοινωνία δεν μπορεί να ξεπεράσει τα φαντάσματα του παρελθόντος της και να προχωρήσει. Η Τουρκία έχει μακρά ιστορία βίας και καταδίωξης ολόκληρων ομάδων, που σταμπάρονται ως «οι άλλοι». Η «πολιτική των ταυτοτήτων», για την οποία γίνεται πολύς λόγος τελευταία στην Ευρώπη, είχε ξεκινήσει ήδη την οθωμανική περίοδο στην Τουρκία. Οι (σουνίτες) Μουσουλμάνοι αναγνωρίζονταν ως το «κυρίαρχο έθνος» (millet-i hakime) της αυτοκρατορίας, με τους μη-Μουσουλμάνους να υφίστανται τις σημαντικές διακρίσεις που τους επιβάλλει η σαρία. Όταν, με τις μεταρρυθμίσεις του ΤανζιμάτTanzimat, οι μη-Μουσουλμάνοι εξισώθηκαν νομικά με το «κυρίαρχο έθνος», τα μέλη του τελευταίου βίωσαν την απώλεια της προνομιακής θέσης τους ως βαθύτατο σοκ. «Τι είναι το Τανζιμάτ;» ρωτούσαν, και η εύκολη απάντηση ήταν «δεν μπορείς πια να πεις τον γκιαούρη γκιαούρη!Osmanlı toplumunda Tanzimat’a bakış: Gavura gavur denmeyecek ! | Dünya Bülteni». Οι Μουσουλμάνοι βίωσαν αυτήν την εξίσωση με τον «άλλον» και την απώλεια των νομικών προνομίων τους ως τραυματική εμπειρία, που σφράγισε τα συλλογικά αντανακλαστικά τουςTurkey’s Deputy PM Slammed Over ‘Infidel’ Comments | Asbarez. Οι Τούρκοι-σουνίτες Μουσουλμάνοι δεν μπορούν να δεχθούν μία οποιαδήποτε άλλη ομάδαThe conservative Muslim’s growing problem: ‘Infidelphobia’ | Hurriyet Daily Newsνα μοιράζεται μαζί τους την εξουσία, ούτε καν τον δημόσιο χώρο.
«Η “πολιτική των ταυτοτήτων” είναι χρόνια ασθένεια της τουρκικής πολιτικής ζωής – η ανάγκη στοχοποίησης ενός “άλλου” φαίνεται πως είναι υπαρξιακή»
Έκτοτε η «πολιτική των ταυτοτήτων» αποτελεί πληγή για την Τουρκία, χρόνια ασθένεια της πολιτικής ζωής τηςWhere Did the Secular Republic Fail? | The Turkey Analyst. Η ανάγκη στοχοποίησης ενός «άλλου» φαίνεται πως είναι υπαρξιακή. Οι μη-Μουσουλμάνοι εξοντώθηκαν την περίοδο 1913-1923. Δύο μεγάλες ομάδες απέμειναν – Τούρκοι Σουνίτες Μουσουλμάνοι και Κούρδοι. Και για τις δύο υπήρχαν κόκκινες γραμμές, τις οποίες δεν μπορούσαν να διαβούν, προκειμένου να μην γίνουν «άλλοι» υπό διωγμό. Για τους μεν Σουνίτες το όριο ήταν η έκφραση αντιδραστικών θέσεων, όπως π.χ. αιτημάτων για επαναφορά της σαρία και του χαλιφάτου, για τους δε Κούρδους η έκφραση αποσχιστικών αιτημάτων. Μέχρι την εποχή του Οζάλ, οι θρήσκοι Μουσουλμάνοι δεν επιτρεπόταν να συμπεριφέρονται ως τέτοιοι στον δημόσιο χώρο, ενώ το κράτος αρνείτο την ίδια την ύπαρξη των Κούρδων!
Οι μεν θρήσκοι εισήλθαν στον δημόσιο χώρο και ενδυναμώθηκαν ως κοινότητα, οι δε Κούρδοι έπρεπε να καταφύγουν στον ένοπλο αγώνα προκειμένου να αναγνωρισθεί η ύπαρξή τους από το κράτος. Ο αγώνας αυτός διέλυσε το τουρκικό εθνικό αφήγημα περί ενός μονολιθικού έθνους, στο οποίο δεν αναγνωρίζονταν θρησκευτικές, εθνικές, γλωσσικές διαφορές. Με την άφιξη του ΑΚΡ στην εξουσία το 2002 και την ενταξιακή πορεία της χώρας, άρχισε να δημιουργείται –για πρώτη φορά στην Τουρκία– μία κοινωνία των πολιτών, ανεξάρτητη και πέρα από τους κρατικούς θεσμούς. Πολλοί αισθάνθηκαν πια την ελευθερία να επανεξετάσουν τα μεγάλα ταμπού του παρελθόντος, την Αρμενική Γενοκτονία (1915), την Γενοκτονία των Ποντίων (1914–1922), τις σφαγές των Κούρδων Αλεβιτών στο Ντέρσιμ, τα Σεπτεμβριανά (1955), τις Απελάσεις (1964), τις σφαγές των Αλεβιτών από τους ακροδεξιούς την δεκαετία του 1970. Πάνω από τριάντα χιλιάδες πολίτες και δημόσια πρόσωπα υπέγραψαν την ανοικτή επιστολή συγγνώμης προς τους Αρμενίους, την οποία συντάξαμε μία ομάδα φίλοι.
«Η επανεξέταση της ιστορίας προκάλεσε μεγάλη αντίδραση από τους εθνικιστές αλλά και το παρακράτος»
Η επανεξέταση της ιστορίας δόνησε τα θεμέλια της επίσημης κρατικής ιδεολογίας και συντάραξε την τουρκική κοινωνία. Προκάλεσε μεγάλη αντίδραση από τους εθνικιστές αλλά και το παρακράτος. Το 2007, η δολοφονία του Αρμενίου δημοσιογράφου και εκδότη Χραντ ΝτινκAssassination of Hrant Dink από το παρακράτος έστειλε σαφές μήνυμα προς όλους όσους αμφισβητούσαμε το επίσημο αφήγημα του κράτους και υπενθύμισε πως όλα αυτά στην Τουρκία γίνονται με κίνδυνο ζωής. Σήμερα πολλοί απ’ όσους υπέγραψαν την επιστολή βρίσκονται στις φυλακές με φαιδρές κατηγορίες-προσχήματα, είτε πήραν τον δρόμο της εξορίας.
Η Τουρκία, βεβαίως, δεν είναι η μόνη κοινωνία που αρνείται πεισματικά να αντιμετωπίσει το ένοχο παρελθόν της. Το ίδιο ισχύει σε πολλές άλλες. Στην Γαλλία, για παράδειγμα, δεν συζητήθηκε ποτέ επαρκώς το αποικιακό παρελθόν ή η συνεργασία με τους Ναζί κατά την Κατοχή. Η σιωπή αυτή συνέβαλε, πιστεύω, στην άνοδο της Λε Πεν και τα σαρωτικά ποσοστά που παίρνει σήμερα. Στην Τουρκία, η μη καταδίκη –ή άρνηση– της βίας που ασκήθηκε στους μη-Μουσουλμάνους στις αρχές του 20ου αιώνα, η λήθη ή το «ξέπλυμά» της, ενθαρρύνει την άσκηση βίας σήμερα, αυτήν την φορά εναντίον των Κούρδων και όλων των αντιφρονούντων. Η αδυναμία μιας κοινωνίας να αντιμετωπίσει τις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της εγγυάται πως η βία θα επαναλαμβάνεται περιοδικά, βρίσκοντας νέο, κάθε φορά, στόχο.
Α.Μ.: Μπορούμε να πούμε πως οι «άλλοι», ο στόχος του τελευταίου κύκλου βίας, είναι οι διαφωνούντες με το καθεστώς;
Τζ. Α.: Οι Τούρκοι που έχουν τις δικές μου ιδέες, αλλά και πολλοί άλλοι που διαφωνούν με το καθεστώς. Πολύ πριν την γεμάτη ερωτηματικά απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, μια φίλη μου είχε πει: «μας πετάνε έξω απ’ την Τουρκία». Το κλίμα δεν μας σήκωνε πια. Τόσοι φίλοι και γνωστοί μου βρίσκονται στην φυλακή με τις πλέον εξωφρενικές κατηγορίες για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις (των γκιουλενιστών ή το ΡΚΚ) ή τα μάζεψαν και έφυγαν κακήν κακώς. Πολύ περισσότεροι απολύθηκαν κατά τις μαζικές «εκκαθαρίσεις» του Τύπου και των πανεπιστημίων μετά την απόπειρα του 2016. Δεν είχαν καμμία σχέση με τον Φετουλλάχ Γκιουλέν: οι θέσεις που εξέφραζαν δεν ήταν αρεστές στον Έρντογαν και την αυλή του. Έγιναν παρίες, τους είναι αδύνατον να βρουν απασχόληση.
«Η Τουρκία σήμερα θυμίζει κάπως το Ιράν του 79-80 και την μαζική έξοδο των Ιρανών που δεν ήθελαν να ζήσουν υπό την θεοκρατία»
Η Τουρκία σήμερα θυμίζει κάπως το Ιράν του 1979-1980 και την μαζική έξοδο των Ιρανών που δεν ήθελαν να ζήσουν υπό την θεοκρατία. Φεύγουμε, φεύγουμε από την Τουρκία κυνηγημένοι όπως οι μη-Μουσουλμάνοι έναν αιώνα πριν. Φυσικά, δεν υπάρχουν σήμερα σφαγές όπως τότε, αλλά εκκαθαρίσεις και ιδεολογική τρομοκρατία: η χώρα μάς ξερνά. Οι μη-Μουσουλμάνοι εκδιώχθηκαν ή έφυγαν, ακολούθησαν άλλες ομάδες και τώρα ήλθε η σειρά μας. Ιδίως μεταξύ των νέων, οι καλύτεροι φεύγουν. Πρόκειται για ένα τεράστιο brain drain που η κοινωνία δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει.
Α.Μ.: Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσθε πως οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι, αγωνιζόμενοι για τα δικαιώματα των ισλαμιστών, υποσκάψατε τις δικές σας ελευθερίες;
Τζ. Α.: Ομολογουμένως, παίζαμε με την φωτιά. Οι ισλαμιστές δεν ήταν έτοιμοι να χωνέψουν τόση ελευθερία – αποκτώντας σιγά σιγά τον έλεγχο όλων των θεσμών, την ανέτρεψαν προς ένα ολοκληρωτικό σύστημα. Ωστόσο, δεν ήταν νοητή μια κοινωνία με ελευθερίες για όλους τους άλλους πλην εκείνων. Στην δημοκρατία δεν χωρούν ημίμετρα. Πρέπει να διαχειρισθείς την σύγκρουση συμφερόντων κατά τέτοιον τρόπο, ώστε όλες οι ομάδες να συμβιώσουν ειρηνικά. Είναι πολύ παλιά συζήτηση το αν πρέπει να δώσεις ελευθερίες στους εχθρούς της ελευθερίας. Η τέχνη της πολιτικής είναι να μπορέσεις να εξασφαλίσεις ότι ακόμη κι εκείνοι θα έχουν τις βασικές τους ελευθερίες κατοχυρωμένες.
Α.Μ.: Πιστεύετε πως ο Ιμάμογλου θα τα καταφέρει στις επαναληπτικές δημοτικές εκλογές στην Πόλη, παρόλο που, όπως εξηγείτε, οι εκλογές δεν είναι ούτε ελεύθερες ούτε δίκαιες;
«Ακόμα κι αν κερδίσει ο Ιμάμογλου δεν θα υπάρξουν σημαντικές αλλαγές – στην Τουρκία οι αιρετοί δήμαρχοι δεν έχουν εξουσία»
Τζ. Α.: Το σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε τα εξής. Ακόμη και αν ο Ιμάμογλου κερδίσει εκ νέου και ο Έρντογαν δεχθεί αυτή την φορά το αποτέλεσμαΗ ακύρωση των εκλογών στην Πόλη και το μεγάλο ρίσκο του Έρντογαν, δεν θα υπάρξουν σημαντικές αλλαγές. Στην Τουρκία οι αιρετοί δήμαρχοι δεν έχουν εξουσία. Τους περιορίζουν οι νομάρχες, διορισμένοι από το κράτος. Όποιο πάντως κι αν είναι το αποτέλεσμα, το καθεστώς θα παραμείνει μέχρι η κρίση στην οικονομία και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας να χτυπήσει κόκκινο. Ο Έρντογαν αποκλείεται να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, όπως ο Αλέξης Τσίπρας εδώ. Τόσο εκείνος όσο και τα πρωτοκλασάτα στελέχη του είναι εγκληματίες. Έχουν διαπράξει τόσες παρανομίες, έχουν παραβιάσει το Σύνταγμα και τον νόμο τόσες φορές, που ξέρουν πως μόλις χάσουν την εξουσία θα καταλήξουν στην φυλακή. Δίνουν πλέον μάχη επιβίωσης και θα χρησιμοποιήσουν κάθε θεσμό και δυνατότητα καταστολής για να παραμείνουν στην εξουσία.
Α.Μ.: Οι κεμαλιστές έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια; Έχουν ασπασθεί πιο φιλελεύθερες θέσεις;
Τζ. Α.: Οι κεμαλιστές ήταν πολύ δυσαρεστημένοι με όσες πρωτοβουλίες αναλαμβάναμε για τον εξευρωπαϊσμό και τον εκδημοκρατισμό της τουρκικής κοινωνίας. Μας κατηγορούσαν ότι ήμαστε πιόνια του πολιτικού Ισλάμ και δυναμιτίζαμε τα θεμέλια του κράτους. Οι κεμαλιστές εθνικιστές ειδικότερα μας απεχθάνονταν, γιατί θεωρούσαν πως προσδίδαμε νομιμοποίηση στο ΑΚΡ. Ταυτόχρονα, πρέπει να σημειωθεί πως οι κεμαλιστές, οι φορείς του δυτικότροπου εκσυγχρονισμού, ήταν και οι πλέον επιφυλακτικοί και φοβικοί απέναντι στην Δύση. Έβλεπαν την ΕΕ και την Δύση συλλήβδην με καχυποψία, διαιωνίζοντας μία αντι-ιμπεριαλιστική ρητορική του 1920.
«Οι ψηφοφόροι του CHP παραμένουν σκληροπυρηνικά εθνικιστές και αντι-Κούρδοι»
Ακόμη και σήμερα, οι περισσότεροι κεμαλιστές ζουν στην δεκαετία εκείνη και παπαγαλίζουν τα τότε συνθήματα. Υπάρχουν άτομα στο CHP με προοδευτικές αντιλήψεις, αλλά κάποιοι κούκοι δεν φέρνουν την άνοιξη. Οι ψηφοφόροι του παραμένουν σκληροπυρηνικά εθνικιστές και αντι-Κούρδοι. Σήμερα, αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι πως οι πλέον εθνικιστές του κεμαλικού χώρου (ulusalci) βρήκαν δίοδο να επανέλθουν στα πράγματα, ιδίως στο παρακράτος. Μετά την απόπειρα του 2016, έχει οικοδομηθεί μία συμμαχία των κεμαλιστών εθνικιστών με το πολιτικό Ισλάμ.
Α.Μ.: Έχετε χαρακτηρίσει την τουρκική κοινωνία σχιζοφρενή. Σε τι αναφέρεσθε;
«Οι Τούρκοι δεν ξέρουν τι θέλουν να είναι – έχουν τρομερό πρόβλημα ταυτότητας και τρώγονται με τα ρούχα τους»
Τζ. Α.: Οι Τούρκοι δεν ξέρουν τι θέλουν να είναι, δεν έχουν αποφασίσει. Έχουν τρομερό πρόβλημα ταυτότητας και τρώγονται με τα ρούχα τους. Η φοβία των δυτικότροπων απέναντι στην Δύση είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σχιζοφρένειας. Παράλληλα, η τουρκική κοινωνία βρίσκεται σε αρρωστημένη ένταση – όλοι έχουν πρόβλημα με όλους και κυρίως με τον εαυτό τους. Με την οικογένεια, το κοινωνικό τους περιβάλλον, την εξουσία. Αισθάνονται μεγάλη καταπίεση πανταχόθεν, αλλά γίνονται οι ίδιοι πολύ καταπιεστικοί και επικριτικοί προς τους άλλους. Με το που σε συναντούν, χρειάζονται να σε βάλουν σε μία κατηγορία. Έτσι αισθάνονται πιο ασφαλείς, ότι ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν απέναντί σου. Οι περισσότεροι Τούρκοι αισθάνονται πάρα πολύ άβολα με ό,τι τους είναι ξένο – ό,τι προέρχεται από διαφορετική κοινωνική και ιδεολογική ομάδα του πληθυσμού.
Α.Μ.: Πόσο δύσκολο σας ήταν να εγκαταλείψετε την Τουρκία;
Τζ. Α.: Για να είμαι ειλικρινής, για εμένα προσωπικά δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Είμαι τόσο κοσμοπολίτης, έχω ζήσει σε τόσα μέρη και αλλάξει τόσα επαγγέλματα, που μία ακόμη μετοικεσία δεν με δυσκόλεψε. Αναγνωρίζω όμως ότι για πολλούς πανεπιστημιακούς και δημοσιογράφους που γνωρίζω υπήρξε πολύ δύσκολος ο αποχωρισμός. Κάποιοι φίλοι μου τον βίωσαν ως συμφορά, κυρίως γιατί δεν μπορούν –όπως κι εγώ– να επιστρέψουν. Εκκρεμούν δικαστικές διώξεις εναντίον τους. Εγώ, πάλι, αισθάνομαι εντελώς στο σπίτι μου στην Ελλάδα.

Μαρία με λένε

“Κοιμήθηκα....
Κι όταν ξύπνησα η Β. Ηπειρος ήταν Αλβανικη.
Σιωπή μου είπαν.... μη μιλήσεις.... έτσι έπρεπε, να γίνει.

Κοιμήθηκα...
Κι όταν ξύπνησα η μισή Κύπρος ήταν σκλαβωμενη.
Σιωπή μου είπαν....μη μιλήσεις....κάτι  έπρεπε, να θυσιαστει...

Κοιμήθηκα κι όταν ξύπνησα είχαν πουλήσει το όνομα Μακεδονία.
Σιωπή μου είπαν... μη μιλήσεις...μην είσαι μονοφαγάς.

Κοιμόμουν κι ο γείτονας μου αυτοκτόνησε.
Σιωπή!  Μη μιλήσεις... είχε ψυχολογικά προβλήματα.

Κοιμόμουν κι όταν ξύπνησα το παιδί μου ήταν μίλια μακριά.
Σιωπή μου είπαν... Για το καλό του γίνεται.

Κοιμόμουν και ο φίλος μου έχασε το σπίτι του.
Σιωπή μου είπαν... Μη μιλήσεις.....ένας κακοπληρωτής ήταν....Τι τον λυπάσαι;

Κοιμήθηκα κι όταν ξύπνησα η σημαία μου είχε κατεβει, από το μπαλκόνι μου.
Σιωπή... Μη μιλάς... Μη προκαλείς.

Κοιμήθηκα και ο κολλητός μου στην Εντατική πεταμένος.
Σιωπή.... Ούτως ή άλλως θα πέθαινε.

Κοιμόμουν και παραποίησαν τα βιβλία μου, την ιστορία μου.
Σιωπή μου είπαν...στη Σμύρνη έγινε συνωστισμος.

Κοιμήθηκα κι όταν ξύπνησα δεν μπορούσα,  να κυκλοφορώ ελεύθερα, στο τόπο μου.
Σιωπή... μου είπαν.... Ρατσιστής είσαι;.... Κάνε, πως δεν καταλαβαίνεις....κοιμήσου πάλι....

Κοιμόμουν και καίγονταν ανθρώπινες  ψυχές και δάση.....
Σιωπή!!!  Μη τολμήσεις, να μιλήσεις.... Φταίει ο.... άνεμος.

Κοιμήθηκα και όταν ξύπνησα τίποτε δεν ήταν,  όπως τα ονειρεύτηκα.
Σιωπή... Μη  μιλάς... Δεν είναι καιρός για όνειρα.

Κοιμήθηκα.....κοιμήθηκα κι έχασα την  αξιοπρέπεια μου,
Τα ιδανικά μου, τα πιστεύω μου, τις Αξίες μου.

Κοιμήθηκα και μου παρουσίασαν το βέλτιστο ως φαύλο...και το φαύλο,  ως βέλτιστο.

Κοιμήθηκα και μου είπαν, να μη μιλώ για όλα αυτά.

Κοιμήθηκα,  μα όταν,  αποφασίσω, να ξυπνήσω, να ντραπώ...., θα αγανακτήσω και θα ουρλιάξω.
Για τη χαμένη μου Αξιοπρέπεια,  που πέταξαν εκεί,  στα σκουπίδια.
Εκεί όπου με βρίσκεις,  να ψάχνω, πως θα ταίσω τα παιδιά μου.

ΞΥΠΝΗΣΑ!!!
Και ΑΠΑΙΤΩ, να μη χάσω άλλη Πατρίδα...ΑΠΑΙΤΩ
 το λαό της ΧΟΡΤΑΤΟ και με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.
Όπως του αξίζει!

Μαρία με λένε....κι αν ενοχλώ κάποιους,με τα γραφόμενα μου, αναλαμβάνω τη πάσα ευθύνη.”

Μοναδική φωτογραφία των Αγίου Παϊσίου και παπα Τύχωνα με τους αδελφούς Ιωασαφαίους, που τους επισκέφθηκαν στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού

Ιερομόναχος Τύχων ο Ρώσος (1884-1968) με τους αδελφούς Ιωασαφαίους.

Ο άγιος Παΐσιος προσφέρει βρόχινο νερό από τη στέρνα της καλύβης (φωτ. 1966)

Και άλλη φωτογραφία εδώ:

Ο «μαγικός» αριθμός για επαφή με τη φύση: 120 λεπτά την εβδομάδα αρκούν για καλύτερη υγεία


run
Η επαφή για δύο ώρες (120 λεπτά) την εβδομάδα με τη φύση, μέσω περιπάτων και δραστηριοτήτων στην ύπαιθρο, βοηθά σημαντικά στη διατήρηση της σωματικής υγείας και της ψυχικής ευεξίας, σύμφωνα με μια νέα βρετανο-σουηδική επιστημονική έρευνα.
Η πρωτοτυπία είναι πως για πρώτη φορά μια μελέτη δεν αρκέστηκε στη διαπίστωση ότι η φύση είναι ωφέλιμη, αλλά απάντησε στο ερώτημα πόση ακριβώς επαφή είναι αρκετή. Η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάτω από 120 λεπτά την εβδομάδα δεν βελτιώνουν τη σωματική και ψυχική υγεία, ενώ πάνω από τα 200 λεπτά το πρόσθετο όφελος βαίνει συνεχώς μειούμενο έως τα 300 λεπτά (πέντε ώρες), πέρα από τις οποίες δεν βελτιώνεται περαιτέρω η υγεία.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Μάθιου Ουάιτ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Έξετερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Scientific Reports", μελέτησαν στοιχεία για 19.800 ενηλίκους, αναλύοντας πόσο χρόνο μέσα στην εβδομάδα περνούσαν σε φυσικό περιβάλλον (όχι στον κήπο του σπιτιού τους) και πώς αυτή η χρονική διάρκεια σχετιζόταν με την κατάσταση της υγείας τους.
Βρέθηκε έτσι ότι τα 120 λεπτά (δύο ώρες) είναι ο ιδανικός χρόνος για επαφή με τη φύση και αυτό αφενός άσχετα με το πόσο μεγάλος είναι ο χώρος (πάρκο, άλσος, βουνό, δάσος, παραλία κ.α.) και αφετέρου ανεξάρτητα με το φύλο, την ηλικία, το εισόδημα, το επάγγελμα και το κατά πόσο κάποιος έχει χρόνια προβλήματα υγείας.
Επίσης, φαίνεται να μην έχει σημασία αν κανείς περνάει αυτές τις δύο ώρες την εβδομάδα μαζεμένες σε μια μόνο εξόρμηση (π.χ. την Κυριακή) ή αν «σπάει» αυτό το δίωρο σε μικρότερα χρονικά διαστήματα σε περισσότερες μέρες. Ούτε υπάρχει κάποια σημαντική διαφορά αν η φύση βρίσκεται κοντά ή μακριά από το σπίτι κάποιου.
«Δύο ώρες την εβδομάδα είναι, καλώς εχόντων των πραγμάτων, ένας ρεαλιστικός στόχος για πολλούς ανθρώπους, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι αυτός ο χρόνος μπορεί να απλωθεί μέσα σε όλη την εβδομάδα. Επιπλέον, δεν χρειάζεται να τρέχει κανείς γύρω-γύρω στο πάρκο, αρκεί ακόμη και να κάθεται σε ένα παγκάκι», δήλωσε ο δρ Ουάιτ. Η μελέτη βρήκε ότι, τουλάχιστον στην Αγγλία, ο μέσος άνθρωπος περνάει 94 λεπτά στη φύση.
Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι η ζωή σε γειτονιές με περισσότερο πράσινο και λιγότερη ρύπανση σχετίζεται με καλύτερη υγεία. Γενικότερα, η επαφή με τη φύση βοηθά στη χαλάρωση από το στρες, στον ήρεμο στοχασμό πάνω στη ζωή και στα προβλήματα της, καθώς και στον ποιοτικότερο χρόνο μαζί με την οικογένεια και φίλους.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το δηκτικό σχόλιο του Αρκά για το έκτακτο ΚΥΣΕΑ

Ο σκιτσογράφος ενισχύοντας την κριτική που διατυπώνεται μετά την κίνηση του πανυβλαξ και δόλιου Τσίπρα να προχωρήσει σε έκτακτη σύγκληση του ΚΥΣΕΑ, διακόπτοντας μάλιστα την προεκλογική του περιοδεία στα Δωδεκάνησα, σημειώνει ...
arkas176

Οι χάρτες που δείχνουν την υποκρισία των ΗΠΑ, της Κίνας και της Τουρκίας στο θέμα της ΑΟΖ


Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ 

 Το κράτος με τη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη στο κόσμο, με τις τεράστιες ακτές και την μεγαλύτερη ΑΟΖ του πλανήτη μας έχει να κερδίσει πολλά με το να προσχωρήσει στην UNCLOS. Άρθρα που προσδιορίζουν θέματα ναυσιπλοΐας και υπερπτήσεων, καθώς επίσης θέματα που αφορούν την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, τη ρύπανση, την παγκόσμια αλιεία και την εξόρυξη των μεταλλευμάτων των ωκεάνιων βυθών αποτελούν πολύτιμα εργαλεία για τις ΗΠΑ. Η Αμερική δεν πρέπει να ανήκει σε μία μικρή μειοψηφία κρατών που δεν επιθυμούν να προσχωρήσουν στο νέο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών, όπως είναι το Ιράν, η Συρία, η Βόρειος Κορέα και η Τουρκία. Η Αμερική όταν ανακήρυξε το 1983 και μετά οριοθέτησε την ΑΟΖ της με όλα τα γειτονικά της κράτη όχι μόνο έδωσε πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της, αλλά σεβάστηκε και τα νησιωτικά κράτη Μπαχάμες και Κούβα, που βρίσκονται απέναντι από τις ανατολικές ακτές της και μοιάζουν τόσο πολύ με τα δικά μας νησιά απέναντι από τις ακτές της Τουρκίας.

Για τη συνέχεια HellasJournal

..Δεν μίλαγε μα δάκρυζε, στην πρώτη καλημέρα Λόγια είναι τα δάκρυα, κρυμμένα στα κορμί...

3 φυσικοί τρόποι για να εξαφανίσετε τις κατσαρίδες από το σπίτι σας

Δεν υπάρχει πιο ενοχλητικό και αηδιαστικό έντομο από την κατσαρίδα. Τώρα ειδικά που έχει καλοκαιριάσει για τα καλά, το πιο ανεπιθύμητο έντομο κάνει την εμφάνισή του μιας και το ζεστό περιβάλλον και η υγρασία το προσελκύουν.
Πέρα, όμως, από το ζεστό περιβάλλον και την υγρασία, το σκοτάδι και τα υπολείμματα τροφών είναι δύο από τα «πράγματα» που αγαπούν οι κατσαρίδες. Για να τις εξολοθρεύσετε με φυσικό τρόπο υπάρχουν αρκετές λύσεις.
Μαγειρική σόδα Ρίξτε μπόλικη μαγειρική σόδα σε σημεία του σπιτιού που θεωρείτε ύποπτα (φωταγωγοί, πόρτες και παράθυρα) και αφήστε την να δράσει. Μην την σκουπίσετε. Απλά αφήστε την να κάνει τη δουλειά της.
Φύλλα δάφνης Πάρτε μερικά φύλλα δάφνης και ρίξτε τα μέσα σε 1/2 λίτρο νερού το οποίο έχετε προηγουμένως βράσει. Ρίξτε το νερό, αφού αφαιρέσετε τα φύλλα, μέσα στον κουβά σφουγγαρίσματος. Προσθέστε κανονικά και το απορρυπαντικό σας και σφουγγαρίστε με το μείγμα το σπίτι σας.
Μείγμα από βορικό οξύ και αλεύρι Ένα επίσης πολύ καλό απωθητικό για τις κατσαρίδες είναι ένα μείγμα από βορικό οξύ (το οποίο θα προμηθευτείτε από φαρμακεία), ζάχαρη και αλεύρι. Ανακατέψτε καλά το μείγμα και φτιάξτε με αυτό μικρές μπαλίτσες. Βάλτε τις μπαλίτσες σε διάφορα σημεία του σπιτιού από τα οποία θεωρείτε πως μπαίνουν οι κατσαρίδες στο σπίτι σας. Εκείνες με το που θα καταπιούν το μείγμα, θα δηλητηριαστούν.

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία ,η ευτυχία όμως είναι όλα τα λεφτά…

Η εικόνα ίσως περιέχει: άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Ετοιμάζουν το Βατικανό της Ανατολής


                                    
ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ


Γράφει ὁ  Γεώργιος Τραμπούλης, Θεολόγος

Ντοκουμέντο ἀποκαλύπτει ὅτι ἑτοιμάζουν τὸ Βατικανὸν τῆς Ἀνατολῆς: «Ἵδρυσις ἐκκλησιαστικοῦ κράτους ἀναγνωρισμένου διὰ διεθνοῦς συμβάσεως κατὰ τὸ σταθερὸν καὶ διεθνῶς ἐπιβεβλημένον ἤδη ὑπόδειγμα τοῦ ἰσοτίμου ἐν τῇ Δύσει πρώτου θρόνου τῆς Ἁγίας Ἕδρας»!



Πατριάρχης ἐφ’ ὅλης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Μέ τίς διαδικασίες πού ἀκολουθήθηκαν ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἀλ­λά καί ἀπό τό κείμενο τοῦ Τόμου τῆς ψευδο-αὐκεφαλίας τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἔγινε κατανοητό ὅτι ἡ κρίση πού ἔχει ξεσπάσει μεταξύ τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καί Μόσχας δέν ὑποκρύπτει μόνο τόν ἀνταγωνισμό τῶν δύο Ἐκκλησιῶν οὔτε τῶν δύο ὑπερδυνάμεων Ἀμερικῆς καί Ρωσίας, ἀλλά τίς παγκόσμιες βλέψεις τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ἐφ’ ὅλης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κάτι τὸ ὁποῖο ἔχει σχεδιασθῆ δεκαετίες τώρα καὶ ἀποκαλύπτεται μὲ ἀδιάσειστα στοιχεῖα. 

Γράφει χαρακτηριστικά τό κείμενο τοῦ Τόμου πού δόθηκε στήν δημοσιότητα «Πρός τούτοις δέ τήν καθισταμένην διά τοῦδε τοῦ ἐνυπογράφου Πατριαρχικοῦ καί Συνοδικοῦ Τόμου, ἐν τοῖς ὁρίοις τῆς ἐπικρατείας τῆς Οὐκρανίας, Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν ἐπιγιγνώσκομεν καί ἀνακηρύττομεν πνευματικήν ἡμῶν θυγατέρα καί πάσαις ταῖς ἀνά τήν οἰκουμένην Ὀρθοδόξοις Ἐκκλησίαις συνιστῶμεν ὡς ἀδελφήν ἀναγνωρίζεσθαι καί μνημονεύεσθαι τῷ ὀνόματι ‟Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας”». 


Μέ τήν ἁπλή λογική ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι: ἐάν ἡ νεοιδρυθεῖσα Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας εἶναι θυγατέρα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως και οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες ἔχει τήν ἀπαίτηση τό Φανάρι νά τήν ἀναγνωρίζουν ὡς ἀδελφή τους, τότε αὐτό σημαίνει ὅτι «πάσαι αἱ ἀνά τήν οἰκουμένην Ὀρθοδόξοι Ἐκκλησίαι» εἶναι θυγατέρες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ὅτι ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ὁ «Πάπας τῆς Ἀνατολῆς». Ἄλλαι αἱ βουλαί τοῦ Κυρίου καί ἄλλαι τῶν ἀνθρώπων Ὁ ρόλος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως πού θά διαδραματίση προκειμένου νά διαμορφωθῆ μία παγκόσμια τάξη ἔχει σχεδιασθῆ ἀπὸ διεθνῆ κέντρα. Ἕνας ρόλος πού σκοπό ἔχει ἀφ’ ἑνός τήν ὑποταγή τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ στίς σκοτεινές δυνάμεις καί ἀφ’ ἑτέρου τήν ἀνάδειξη τοῦ Πατριαρχείου σέ προβεβλημένο ἐκκλησιαστικό καί πολιτικό παράγοντα τόσο σέ τοπικό ὅσο καί σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Ὁ ρόλος αὐτός ξεσκεπάζεται μέσα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Καθηγητῆ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου Παναγ. Ι. Παναγιωτάκου μέ τίτλο: «Ὁ Οἰκουμενικός Πατριαρχικός Θρόνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως», Ἐκκλησιαστική καί Πολιτική θέσις. Μάλιστα τό βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ δημοσιεύθηκε ὡς ἀναγράφεται: «ΑΘΗΝΑΙ 1948» !!! Διεθνοῦς κύρους κατοχύρωσις τῆς νομικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς θέσεως τοῦ Πατριαρχείου Γράφει στόν ἐπίλογο τοῦ βιβλίου ὁ συγγραφέας꞉ «Λόγοι πολιτικοί, περὶ ὧν ἀλλαχοῦ ὁ προσήκων λόγος, ἰδίᾳ ὅμως λόγοι ἐκκλησιαστικοὶ παγκοσμίου ἐνδιαφέροντος καὶ λόγοι στοιχειώδους σεβασμοῦ πρὸς τὴν ἱστορίαν καὶ τὴν χάριν τῆς ἀνθρωπότητος συμβολὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐπιβάλλουσι τῆς διὰ νέας διεθνοῦς συμφωνίας μεταξὺ τῶν Μ. Δυνάμεων καὶ τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας τακτοποίησιν τῆς νομικῆς καὶ πολιτικῆς συγχρόνου θέσεως τοῦ τηλαυγοῦς Φάρου τοῦ Ὀρθοδόξου Ἀνατολικοῦ κλήματος, κατοχυρούσης πλήρως αὐτὴν ἐν τῇ πρεπούσῃ, δεδικαιολογημένῃ καὶ ἀνέτῳ ἀσκήσει τῆς διεθνῶς ἀνεγνωρισμένης ἐκκλησιαστικῆς αὐτοῦ ἐξουσίας καὶ δικαιοδοσίας. 


Δύο, ἀνέκαθεν οὖσαι, θεμελιώδεις εὕρηνται βάσεις, αἵτινες πάντοτε σταθερῶς ὁδηγοῦσιν εἰς ἐπίτευξιν τῆς ἀναγκαίας μεταβολῆς τῆς συγχρόνου νομικῆς καὶ πολιτικῆς θέσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου. Πρῶτον ἡ κατά τε τὴν περιβολὴν καὶ τὸ περιεχόμενον ἐκκλησιαστικὴ αὐτοῦ θέσις ἐν τῇ καθόλου Ἐκκλησίᾳ, δεύτερον δὲ ἡ ἱστορικὴ καὶ ἀμετάθετος γεωγραφικὴ αὐτοῦ θέσις ἐν τῷ κόσμῳ, ὡς ἀπ᾽ αἰώνων εὕρηται ἐπιβεβλημένη. Ἀμφότεραι ἀνεγνωρισμέναι διεθνῶς δι᾽ ἐπανειλημμένων πρὸς τοῦ­το ἐκδηλώσεων τῶν Μ. Δυνάμεων ἐν διεθνοῦς κύρους συμβάσεσι, δυναμικῶς μὲν πρὸς τὴν Ὀθωμανικὴν Αὐτοκρατορίαν, ἀσθενέστερον δέ, διὰ τοὺς ἀνωτέρω ἐξηγηθέντας λόγους, πρὸς τὴν Τουρκικὴν Δημοκρατίαν. 


Καί πολιτικῆς κατοχυρώσεως, διά τῆς δημιουργίας ἐκκλησιαστικοῦ Κράτους Οὐδὲν ἕτερον νῦν ἀπαιτεῖται, χάριν προαγωγῆς τῆς συγχρόνου πολιτικῆς καὶ νομικῆς θέσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου, ἢ πλαισίωσις ἀμφοτέρων τῶν δύο τούτων θεμελιωδῶν βάσεων διὰ προσθέτου πολιτικῆς ἐξουσίας, πρὸς ἀνετωτέραν ἄσκησιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς καθόλου δικαιοδοσίας, ἀναγνωριζομένη διὰ διεθνοῦς συμβάσεως κατὰ τὸ σταθερὸν καὶ διεθνῶς ἐπιβεβλημένον ἤδη ὑπόδειγμα τοῦ ἰσοτίμου ἐν τῇ Δύσει πρώτου θρόνου τῆς Ἁγίας Ἕδρας. Ἐκ τῶν πραγμάτων κατὰ συνέπειαν προβάλλει ἡ μεταβολὴ τῆς ἐξωτερικῆς μορφῆς τῆς συγχρόνου πολιτικῆς θέσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἰς τοιαύτην σύμφωνον πρὸς τὴν σύγχρονον ἀντίληψιν, ἐκδηλουμένην ὡς ἀνωτέρω ἐξετέθη, ἤτοι κατὰ τὰς δύο ὡς ἄνω θεμελιώδεις βάσεις, ὁλοκληρουμένη ἐν τῇ δημιουργίᾳ δευτέρου ἐκκλησιαστικοῦ Κράτους, τοῦ ἐν τῇ Ἀνατολῇ Πατριαρχικοῦ Κράτους τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τὸ Πατριαρχικὸν Κράτος τοῦτο θέλει κατέχει ὡρισμένον ἐδαφικὸν τμῆμα τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῶν γεωγραφικῶν ὁρίων αὐτοῦ καθοριζομένων ἐκ συμφώνου μεταξὺ τῶν Μεγ. Δυνάμεων καὶ τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας, ἐντὸς δὲ τούτου ἐγκαθιστάμενος ὁ πνευματικὸς καὶ θρησκευτικὸς Ἡγέτης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἀνατολικοῦ κλήματος μετὰ τῆς ὑπ᾽ Αὐτὸν Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Μ. Ἐκκλησίας, θέλει ἀσκεῖ τὴν ἥν ἔχει ἐκ τῶν ἀκαταλύτου περιεχομένου κανονικῶν διατάξεων ἐκκλησιαστικὴν αὐτοῦ ἐξουσίαν καὶ δικαιοδοσίαν. Ἡ ἐσωτερικὴ ὀργάνωσις τοῦ Πατριαρχικοῦ Κράτους θέλει διαμορφωθῇ συμφώνως καὶ ἐπακριβῶς πρὸς τὴν ἰσχύουσαν κανονικὴν νομοθεσίαν, ἄνευ τοὐτέστιν μεταβολῆς τοῦ ἰσχύοντος ἤδη ἐκκλησιαστικοῦ καθεστῶτος, μεταβαλλομένης μόνον τῆς ἠκρωτηριασμένης πολιτικῆς ἐν τῇ Τουρκίᾳ θέσεως τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ὡς ἐν Κράτει τοῦ Βατικανοῦ Ἐπιβεβλημένη δ᾽ αὐτόθι παράστασις τῶν διπλωματικῶν ἐκπροσώπων τῶν ἑκασταχοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὡς ἐν Κράτει τοῦ Βατικανοῦ, ἰδιαιτέρως δὲ τῶν Ὀρθοδόξων, ἀφορμὴν δίδουσα εἰς στενωτέραν πνευματικὴν ἐπαφὴν μετὰ τοῦ ἐντεταλμένου τὴν ἐπίβλεψιν τῆς κανονικῆς λειτουργίας καὶ ἐννόμου τάξεως ἐν τῇ κατὰ τὴν Ἀνατολὴν Χριστιανωσύνῃ Ἀνωτάτου Πνευματικοῦ Ἡγέτου ἐνδεχόμενον εἶναι ν᾽ ἀποτελέσῃ τὸ πρῶτον βῆμα ἀναγνωρίσεως εὐρυτέρας διοικητικῆς Αὐτοῦ ἐξουσίας ἐν τῇ ἐφαρμογῇ τῆς ἐκδικάσεως τοῦ ἐνώπιόν Του ἀσκουμένου ἐκκλήτου, ὁποθενδήποτε πλέον ἐξ Ἀνατολῶν ἀσκουμένου καὶ πέραν τῶν διοικητικῶν ὁρίων τῆς δικαιοδοσίας Του, ἵνα προλειανθῇ βραδέως μέν, πλὴν ἀσφαλῶς, πορεία τείνουσα εἰς διοικητικὴν μελλοντικὴν ἕνωσιν τῶν ἑκασταχοῦ Ἐκκλησιῶν τοῦ Ἀνατολικοῦ κλήματος ὑπὸ τὸν Πατριαρχικὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐφ᾽ ὅσον βεβαίως ἀποδείξωσι τὰ πράγματα εἰς τὸ ἀπώτερον τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανωσύνης μέλλον, ὅτι σοβαρῶς ἐμφανίζεται, ὡς πραγματοποιήσιμος τοιαύτη τις ἐνέργεια τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἀποφασιζούσης σχετικῶς ἐν Διορθοδόξῳ Οἰκουμενικῇ Συνόδῳ. Χριστιανικόν οἰκοδόμημα ἤ οἰκοδόμημα τοῦ… Οὕτως ἡ μέχρι σήμερον πλανωμένη σκιὰ τῆς ἀθανάτου αἴγλης τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ὑφ᾽ ἣν ἐλειτούργει διοικητικῶς κατὰ τὸν τελειότερον τρόπον ὁλόκληρον ἀρχικῶς τὸ χριστιανικὸν οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας καὶ μετὰ τὴν διάστασιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης ὁλόκληρος ἡ κατὰ τὴν Ἀνατολὴν Καθολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ μεγάλη θεματοφύλαξ ἀνὰ τοὺς αἰῶνας τῆς Χριστιανικῆς Ὀρθοδοξίας, θὰ ἐνσαρκοῦται εἰς τὴν ἔμπρακτον ἐκδήλωσιν τῆς ἀηττήτου δυνάμεως τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀναγεννωμένη ἐκ τῆς τέφρας ἐντὸς τῶν ἰδίων καὶ πάλιν ἐδαφῶν τῆς Βασιλίδος τῶν Πόλεων. Τὸ Πατριαρχικὸν Κράτος τῆς Κωνσταντινουπόλεως θὰ συμβολίζῃ πλέον αἰωνίως τὴν δευτέραν ἐν τῇ κοσμοϊστορίᾳ μορφὴν τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἀνέκαθεν ὑπομιμνῆσκον τὸ ἀθάνατον τοῦ ἑλληνικοῦ χριστιανικοῦ πνεύματος καὶ θὰ ἀποτελῇ ἀσφαλῶς τὴν μόνην καὶ πραγματικὴν ἐγγύησιν ἐπιτεύξεως τῆς περιποθήτου προσπαθείας τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως ὑπὸ τὴν μίαν καὶ μόνην Σημαίαν τῆς Ἀγάπης καὶ τῆς Εἰρήνης, ἣν προσέφερε διὰ τῶν Μαθητῶν εἰς τὴν Οἰκουμένην ὁ ἐν Γολγοθᾷ Λυτρωτὴς αὐτῆς καὶ ἱδρυτὴς τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας».


Ὅλα ἐξηγοῦνται. 


Ἀπό τά ἀνωτέρω γίνονται κατανοητά: Ὁ ρόλος τοῦ Πατριάρχη, ὁ ρόλος πού θά διαδραματίση ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ρόλος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς γιά τήν ἀνάδειξη τοῦ Πατριαρχείου, ὁ ὁποῖος βρίσκεται ἤδη ἐν ἐξελίξει, τό ψευδο-αὐτοκέφαλο πού δόθηκε στήν σχισματική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀλλά καί τά ψευδο-αὐτοκέφαλα πού θά ἀκολουθήσουν, τά Οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα καί οἱ διαχριστιανικοί καί διαθρησκειακοί διάλογοι, ἡ σχέση Φαναρίου καί Βατικανοῦ, ἡ ἔκκλητος προσφυγή. 


Νά μή ἀναγνωρισθῆ ἡ ψευδο-αὐτοκεφαλία 


Οἱ εὐθύνες πάντων εἶναι τεράστιες, τοῦ Μακαριωτάτου καί ὅλων τῶν Μητροπολιτῶν τόσο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, τῆς Δωδεκανήσου καί ὅλων τῶν Πατριαρχείων καί Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὥστε νά μή ἀναγνωρισθῆ ἡ ψευδο-αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Ἐπίσης, τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τῶν Χριστιανικῶν Σωματείων, τῶν περιοδικῶν, τῶν ἐφημερίδων, ὅλων τῶν Πιστῶν, ὥστε νά ἀναχαιτισθῆ ἡ πτωτικὴ πορεία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τό ὁποῖο «οὔτε πρωτόθρονη θέση ἔχει στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία», «οὔτε τήν καίρια εὐθύνη καί ἀποστολή νά διαφυλάσσσει τήν ἑνότητα τῶν κατά τόπους Ἐκκλησιῶν καί τῆς ἀκρίβειας τῆς Πίστεως». Θά πρέπει νά διαφυλαχθῆ ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ τόσο τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Χρυσοστόμου καί τοῦ Γρηγορίου ὅσο καί ὁ Ἑλληνισμός ἀπό τούς χειρισμούς τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, μέ τούς ὁποίους τά ὑπονομεύει, μέ τήν παραίτηση τοῦ Πατριάρχου ἤ μὲ τὸ νά ἐκκινήσουν ὅλες οἱ τοπικές Ἐκκλησίες διαδικασία ἀμέσου συγκλήσεως Πανορθοδόξου Συνόδου.
  orthodoxostypos


Το πράγμα που ρωτά είναι αν είσαι παντρεμένος, αν δεν είσαι σου λέει έλα για καλόγερος. Αν απαντήσεις καταφατικά σε ρωτά πόσα παιδιά έχεις.
 Αν απαντήσεις ένα ή δύο,  αλίμονό σου...!

παπα-Γιάννης σκήτη Αγίας Άννης.

Υποστηρικτής της συμφωνίας των Πρεσπών κατά της Δημοκρατίας!

Αυτοί είναι οι θεωρητικοί των κατσαπλιαδων Συριζαιων ,φασίστες και βαθιά αντιδημοκρατικοί!

Του Αλέξανδρου Ασωνίτη*
 Πολύ επικίνδυνη αντιδημοκρατική ατραπό ακολουθεί ένας γνωστός υποστηρικτής της συμφωνίας των Πρεσπών (και της κυβέρνησης), ο καθηγήτης στην Πάντειο  Αλέξης Ηρακλείδης υποστηρίζοντας ανατριχιαστικά πράγματα που οδηγούν ευθέως στην κατάλυση της δημοκρατίας,  προτείνοντας συγκεκριμένα την παράκαμψη του ελληνικού λαού στην λήψη αποφάσεων που τον αφορούν. Του θυμίζουμε καταχρηστικώς ότι όπου δεν αποφασίζει ο λαός, επικρατεί χούντα, δικτατορία, ολοκληρωτισμός.
            Ο  Ηρακλείδης έδωσε πρόσφατα (22-4-19) συνέντευξη  στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Διάστιχο» με αφορμή ένα κανούργιο του πόνημα: Εθνικά θέματα και Εθνοκεντρισμός, εκδ. Σιδέρη. Και δέχεται μια παράδοξη εκ πρώτης όψεως ερώτηση, σύμφυτη όμως με το πνεύμα των απόψεών του:
«Πρέπει η εκάστοτε κυβέρνηση να λαμβάνει υπ’ όψιν και τη γνώμη των Ελλήνων ή να προχωρά βάσει του πολιτικού της σχεδίου;»
      Ο  καθηγητής  Ηρακλείδης απαντάει τα εξής εξωφρενικά που θα ντρεπόταν να ξεστομίσει κι ένας υποστηρικτής χούντας, απαξιώνοντας και βρίζοντας τον ελληνικό λαό. 
Απαντάει:
«(Πρέπει) Να προχωράει με βάση ένα ευέλικτο δικό της σχέδιο, που να αυξάνει τα κέρδη και να μειώνει τις ζημίες. Όσο για τη γνώμη των Ελλήνων, θα πρέπει μία κυβέρνηση (κυρίως το ΥΠΕΞ) να διακρίνει πότε «το ένστικτο του λαού» είναι ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ (ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΟ, αλλά όχι εντελώς απίθανο, όπως π.χ. η αντίδραση του ελληνικού ΚΟΙΝΟΥ στους σεισμούς στην Τουρκία, τον Αύγουστο του 1999) και πότε «η φωνή του λαού» ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΝΟΗΘΕΙ ΠΛΗΡΩΣ, γιατί μόνο κακό κάνει (π.χ. όπως σήμερα, που τo 70% των Ελλήνων είναι, ΑΝΟΗΤΩΣ, κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών ή επί Ανδρέα Παπανδρέου, που τασσόταν κατά της συμφιλίωσης με την Τουρκία του νηφάλιου και συνετού Οζάλ). Ωστόσο, καθήκον της κυβέρνησης είναι να διαφωτίσει σχετικά τον ΑΔΑΗ ΛΑΟ, να του εξηγήσει με επιχειρήματα –κάπως απλά– και κατανοητά, γιατί επιλέχθηκε η συγκεκριμένη πολιτική: (α) επειδή όντως συμφέρει την Ελλάδα, ή (β) τη συμφέρει μακροπρόθεσμα, ή (γ) δεν υπήρχε άλλη ρεαλιστική εναλλακτική, ή (δ) μόνο έτσι θα ξεπεράσουμε τα αδιέξοδα για τα οποία ευθυνόμαστε και εμείς και θα προχωρήσουμε μπροστά σε ένα καλύτερο μέλλον, ή (ε) αξίζουν οι θυσίες που θα γίνουν για τους κάτωθι λόγους, κ.λπ. Ωστόσο, όσο δεν αλλάζει η εθνοκεντρική και εθνικιστική αφήγηση του ελληνικού σχολίου, το έργο αυτό του «διαφωτισμού της κοινής γνώμης» θα είναι πάντα δύσκολο.»

Είναι δυνατόν αυτός ο υποστηρικτής τέτοιων ολοκληρωτικών απόψεων να είναι καθηγητής δημόσιου πανεπιστημίου; 

 Είναι  δυνατόν να μετέχει επίσημα και ισότιμα στον δημόσιο βίο και λόγο με τέτοιες απόψεις και να μην τον αντιμετωπίζουμε ως ντε φάκτο υποστηρικτή άλλων καταστάσεων, όπως την χρυσή αυγή; 

 Είναι δυνατόν στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην ΕΕ, να υπάρχουν άνθρωποι με δημόσιο αξίωμα που να προτείνουν την παράκαμψη του λαού στην λήψη αποφάσεων; 

Μόνο οι δικατορίες παρακάμπτουν τον λαό κι αποφασίζουν και διατάζουν. Μόνο αυτές βάζουν τον «αδαή» λαό, που «πρέπει να αγνοηθεί πλήρως γιατί μόνο  κακό κάνει, όπως σήμερα, που τo 70% των Ελλήνων είναι, ΑΝΟΗΤΩΣ, κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών» στον γύψο και στην απομόνωση, όπως πολύ καλά ξέρει ο (κ.) Ηρακλείδης. Που θα ήταν ευγενικό εκ μέρους του να βρει, παρακαλώ πολύ,  το θάρρος να μας πει, πάλι ευθέως: Εκλογές να κάνουμε, αφού «το ένστικτο του λαού σπανίως είναι στην σωστή κατεύθυνση»;
       Η κυβέρνηση, ο  Σύριζα, οι συνάδελφοί του, οι υποστηρικτές της συμφωνίας των Πρεσπών, έχουν υποχρέωση να αποδοκιμάσουν δημοσίως τον θιασώτη τέτοιων αντιδημοκρατικών, χουντικών απόψεων και να του πουν σε ποιον χώρο δικαιωματικά ανήκει. Γιατί δεν πιστεύω, βέβαια, ότι συμφωνούν μαζί του...
πηγή

Τελικά στα αλήθεια ο δόλιος και πανύβλαξ Τσίπρας θέλει να πάει σε εκλογές;;


tsipras_new_mainn
Ερωτήματα προκαλούν οι χειρισμοί Τσίπρα - Κριτική για προεκλογικού τύπου δραματοποίηση του εθνικού θέματος - Γιατί δεν υπάρχει ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών αν η κατάσταση με την Τουρκία είναι κρίσιμη- Παραμένει αναπάντητο τι ειπώθηκε στην κατ' ιδίαν συνάντηση που είχε με τον Ερντογάν

"ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΣΕ ΕΚΛΟΓΕΣ! ΕΝΑ ΑΘΛΙΟ ΚΑΙ ΒΡΩΜΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ!!!"

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στέκεται, κουστούμι, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύσηΟ Τσιπρας, ο μεγαλύτερος ψεύτης και ο αθλιοτερος όλων των πρωθυπουργών που περασαν στην ιστορια της Ελλαδας, δεν θα παραδωσει την εξουσια στο Μητσοτακη, ουτε εχει διαθεση να οδηγησει τη Χωρα σε Εκλογες.

Ειναι τοση μεγαλη η πολιτικη ανωμαλια και η ζημια που υπεστη η Χωρα με το «πρωτη φορα αριστερα», ουτως ωστε η κατρακυλα μας σε ανεξελεγκτες πολιτικες αθλιοτητες να ειναι ορατη πλεον και δεδομενη.

Ο Ερντογαν εχει ακριβως το ιδιο συνδρομο εξουσιας!

«Αν ειναι να πεσω, ας πεσει και μαζι μου η Χωρα»!!

Το Δογμα αυτο φαινεται οτι κυριαρχει τοσο στην Τουρκικη εξωτερικη πολιτικη, οσο και στην Ελληνικη πλευρα.

Το ακομη χειροτερο σεναριο που αρχιζει να διαφαίνεται πλεον ειναι οτι οι εξελιξεις αυτες εχουν προσχεδιαστει και εχουν προαποφασιστει απο την αλλη πλευρα του Ατλαντικου, τις έχουν αποδεχτεί και οι δυο πλευρες, Τουρκικη και Ελληνικη, ενω το μονο εμποδιο ειναι, πως θα ριξουν σταχτη στα ματια των δυο λαων, ουτως ωστε να παμε στις πρωτοφανεις αυτες εξελιξεις με τις λιγοτερες δυνατες » απωλειες» και με το ποπολο ησυχο και συναινετικο, ετοιμο να «πολεμησει» για την υπερασπιση της πατριδας του εκατερωθεν, ενω στην πραγματικοτητα, εκει στο Ανατολικο Αιγαιο και την ανατολικη Μεσογειο, η Νεα Ταξη θα ξαναμοιρασει τον Κοσμο, σε ενα ακρως επικινδυνο πολεμικο σεναριο και εμπλοκη ολων των ενδιαφερομενων.

Προσωπικη μου προβλεψη ειναι, οτι ο Τσιπρας δεν παει τη Χωρα σε Εκλογες και ερχεται το πολυσυζητημενο και προαναγγελμενο «ατυχημα» που θα βάλει το Χωρα σε αλλη τροχια, μακρυά απο καθε ειρηνικη και εκλογικη διαδικασια.

Τα γεγονοτα αυτο μαρτυρουν.

Ο ανθρωπος αυτος, ο Τσιπρας και η επικινδυνη συμμορια γυρω του, με μαθηματικη ακριβεια, οπως συναινεσαν στην πωληση της Μακεδονιας, εχουν ηδη συναινεσει στο διαμελισμο του Αιγαιου και τη Χωρα σε περιπετειες πολεμου, αρκει να μην παρει την Εξουσια ο επομενος.

Η  σύγκλιση του ΚΥΣΕΑ από τον «πρωθυπουργό» φάντασμα, δρομολογεί εφιαλτικές εξελίξεις που κανείς δεν γνωρίζει, που θα οδηγήσουν τη Χώρα.

Ενα εσχατο πολιτικο ατοπημα που ισοδυναμει με μια ακομη πολιτικη αθλιοτητα της Κυβερνησης ΣΥΡΙΖΑ, ενω οι αποφασεις και οι εξελιξεις ειναι ηδη προαποφασισμενες.

Ο Ελληνικός λαός καλείται να είναι υποψιασμένος και να έχει τα μάτια της ψυχής του ανοιχτά.
 Δημήτριος Μαντές
πηγή

σχολιο:Δεν συμμεριζόμαστε απόλυτα την ανάλυση αυτή ,ότι και να κάνει ο δόλιος και  πανυβλαξ έχει τελειώσει,...μακάρι  πανηγυρικά να επιβεβαιωθούμε. 

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Λαμβάνουν όλοι το Άγιο Πνεύμα;

Σχετική εικόνα

Ο Όσιος και Θεοφόρος πατήρ ημών Συμεών ο Νέος Θεολόγος (956-1036),εκοιμήθη την 12ην Μαρτίου και εορτάζεται την 12ην Οκτωβρίου. Τα κείμενα που ακολουθούν είναι αποσπάσματα.



Α'  - Λαμβάνουν όλοι το Αγ. Πνεύμα;

Και να μην πει  κανείς: "Εγώ έχω λάβει το Χριστό με το άγιο βάπτισμα", αλλά ας μάθει ότι δεν λαμβάνουν το Χριστό με το βάπτισμα όλοι όσοι βαπτίζονται. Λαμβάνουν μόνοι αυτοί που είναι είτε βεβαιόπιστοι και έχουν γνώση τέλεια είτε αυτοί που τακτοποίησαν τον εαυτό τους, καθαρίζοντας τον από πριν και έτσι βαπτίζονται. Και τούτο το γνωρίζει αυτός που ερευνά τις Γραφές, από  τους αποστολικούς λόγους και πράξεις. Γιατί έχει γραφεί: "Όταν άκουσαν οι απόστολοι που βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα, ότι η Σαμάρεια έχει δεχτεί το λόγο του Θεού, έστειλαν σε αυτούς τον Πέτρο  και τον Ιωάννη, οι οποίοι αφού κατέβηκαν από τα Ιεροσόλυμα, προσεύχονταν να λάβουν το Άγιο Πνεύμα οι Σαμαρείτες. Και δεν είχε λάβει ακόμη  κανένας το Άγιο Πνεύμα, υπήρχαν δε, μόνο βαπτισμένοι στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τότε έβαζαν τα χέρια τους επάνω τους, και ελάμβαναν το Άγιο Πνεύμα."


 Είδες πως δεν λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα, αμέσως όλοι όσοι βαπτίζονται;  Έμαθες από τους Αποστόλους, πως κάποιοι που αν και πίστεψαν και βαπτίστηκαν, δεν 'ντύθηκαν' το Χριστό, με το βάπτισμα; Γιατί, εάν αυτό είχε γίνει (να 'ντυθούν' το Χριστό), δεν θα προσεύχονταν μετά και θα έβαζαν τα χέρια τους οι Απόστολοι σε αυτούς. Λαμβάνοντας το Άγιο Πνέύμα, τον Κύριο Ιησού ελάμβαναν. Γιατί, δεν είναι άλλο ο Χριστός και άλλο το Άγιο Πνεύμα. Και ποιος το λέει αυτό; Ο ίδιος ο Θεός Λόγος, μιλώντας στην Σαμαρείτιδα: ' Είναι Πνεύμα ο Θεός". Εάν λοιπόν ο Χριστός είναι Θεός, είναι Πνεύμα κατά τη φύση της θεότητας, και αυτός που έχει το Χριστό, Άγιο Πνεύμα έχει. Αυτός δε που έχει το Άγιο Πνεύμα, τον ίδιο πάλι  τον Κύριο έχει, καθώς λέει και ο Παύλος: " Το δε Πνεύμα, ο  Κύριος είναι"...

Πηγή:   Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, "Βίβλος των Ηθικών", Λόγος Ι΄





Β'  - Περι αυτών που νομίζουν πως έχουν το Άγιο Πνεύμα

    Να και πάλιν εγώ απευθύνομαι προς αυτούς που λέγουν ότι έχουν Πνεύμα Άγιον, δίχως να το γνωρίζουν, και νομίζουν ότι το απέκτησαν με το Θείον Βάπτισμα μέσα τους. Νομίζουν ότι έχουν τον θησαυρόν (Β' Κορ. 4, 7), αλλά όμως καταλαβαίνουν ότι ο εαυτός τους είναι εντελώς άδειος από αυτόν. Προς εκείνους που ομολογούν ότι εις το άγιον Βάπτισμα δεν αισθάνθηκαν τελείως τίποτε, αλλά πιστεύουν ότι από τότε η δωρεά του Θεού κατοίκησε μέσα τους και μέχρι τώρα υπάρχει μέσα εις την ψυχήν τους, δίχως να την καταλαβαίνουν και να την αισθάνωνται. Και όχι μόνον προς αυτούς (απευθύνομαι) αλλά και προς εκείνους που λέγουν ότι δεν έλαβαν ποτέ καμμίαν αίσθησι της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος δια της θεωρίας και αποκαλύψεως, αλλά μόνον με την πίστι και τον λογισμό. Και δεν εδέχθησαν την Χάρι δια της εμπειρίας αλλά την κρατούν μέσα τους με την ακρόασι των θείων λόγων.

       Θα παραθέσω, λοιπόν, όσα λέγουν, και άκουσε τι ισχυρίζονται αυτοί οι δήθεν σοφοί και επιστήμονες (Δευτ. 1, 13. Πρβλ. Ησ. 5, 21) κατά την γνώμη τους: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, λέγει ο Παύλος, Χριστόν ενεδύσασθε» (Γαλ. 3, 27). Τι λοιπόν; Δεν είμεθα κι εμείς βαπτισμένοι; Εάν βαπτισθήκαμε, είναι φανερόν, όπως λέγει ο Απόστολος, ότι έχομεν ενδυθή τον Χριστόν. Αυτός είναι ο πρώτος ισχυρισμός τους και η απόδειξίς του, δια του αγιογραφικού χωρίου.

       Τι θα μπορούσαμε να απαντήσωμε, όχι εμείς, αλλά το Άγιον Πνεύμα, προς αυτούς; Αυτό το ένδυμα, τι λέτε ότι είναι, άνθρωποι, ο Χριστός; Ναι, λέγουν. Ο Χριστός δηλαδή είναι κάτι -δια να ομιλήσω κι εγώ σαν άφρων προς ανόητους- ή δεν είναι; Είναι κάτι, βεβαίως θα πουν, εάν δεν έχουν χάσει τελείως τα λογικά τους. Εάν, όμως, ομολογείτε ότι είναι κάτι, πέστε τι είναι. Δια να διδάξετε πρώτα τους εαυτούς σας να μην ομιλούν σαν άπιστοι, αλλά σαν πιστοί. Τι άλλο, βεβαίως, είναι ο Χριστός αν όχι Θεός αληθινός, ο οποίος έγινε αληθινά τέλειος άνθρωπος; Αφού το παραδέχεσθε, αυτό, πέστε μας και για ποιον λόγον έγινε ο Θεός άνθρωπος; Οπωσδήποτε, σύμφωνα με την διδασκαλία των Θείων Γραφών και τα ίδια τα γεγονότα που συνέβησαν και συμβαίνουν συνεχώς -ακόμη κι αν εσείς τα αγνοείτε μη θέλοντας να τα ακούσετε- για να κάνη τον άνθρωπον Θεόν (Ιω. 1, 12. Γαλ. 4, 5). Και με ποιον τρόπον κατεργάζεται την θέωσι του ανθρώπου; Δια της σαρκός ή δια της Θεότητός Του; Βεβαίως δια της Θεότητος. «Η σαρξ ουκ ωφελεί ουδέν. το πνεύμα εστιν το ζωοποιούν» (Ιω. 6, 63). Εάν, λοιπόν, δια της Θεότητός Του εθέωσε πρώτα την σάρκα την οποία προσέλαβε, και εμάς όλους μας ζωοποιεί όχι με την φθαρτή σάρκα, αλλά με την θεωθείσα σάρκα Του. Ώστε ποτέ και με κανένα τρόπο να μην τον θεωρήσωμε άνθρωπο αλλά να Τον ομολογήσωμε ένα Θεόν τέλειον με δύο φύσεις -διότι ένας είναι ο Θεός- επειδή το φθαρτόν κατεπόθη υπό της αφθαρσίας (Α' Κορ. 15, 54), και το σώμα δεν αφανίσθηκε από το ασώματον, αλλά το σώμα ηλλοιώθη τελείως και μένει ασύγχυτον, αρρήτως αναμεμιγμένο και ενωμένο με την Τριαδική Θεότητα, δια μίξεως αμίκτου, ώστε να προσκυνείται ένας Θεός σε τρία Πρόσωπα, τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα. Και καμμία προσθήκη να μη γίνη εις τον αριθμό των Προσώπων, λόγω της ενανθρωπήσεως, ούτε να υποστή καμμίαν μεταβολήν η Αγία Τριάς εκ του ανθρωπίνου σώματος.


       Δια ποιον λόγον τα λέγω αυτά; Δια να γνωρίσης εκ των προτέρων αυτά που ωμολόγησες, όταν σε ρώτησα. Να μη παρεκκλίνης εξ αγνοίας από την ευθείαν οδόν των νοημάτων και εμάς να κουράσης και εις την ψυχήν σου να προσθέσης περισσότερον κρίμα.

       Πάλιν, όμως, θα σου υπενθυμίσω με συντομία όσα είπαμε, δια να γίνουν κατανοητά και αυτά που θα πω παρακάτω. Είναι, λοιπόν, ο Χριστός. Τι είναι όμως; Θεός αληθινός, ο οποίος έγινε και τέλειος άνθρωπος, αληθινά. Και έγινε άνθρωπος -που δεν ήτο πριν- δια να κάνη Θεόν τον άνθρωπον -που ποτέ προηγουμένως δεν είχε γίνει. Και μας εθέωσε και θα μας θεοποιεί όχι μόνον δια της σαρκός Του. διότι αυτή δεν χωρίζεται. Πρόσεχε τώρα και απάντησέ μου με σύνεσι καθώς θα σε ρωτώ (Σοφ. Σειράχ 5, 12). Εάν οι βαπτισμένοι ενδύονται τον Χριστόν (Γαλ. 3, 27), τι είναι αυτό που ενδύονται; Ο Θεός. Και αυτός που εφόρεσε τον Θεόν δεν καταλαβαίνει νοερώς και δεν βλέπει τι εφόρεσε; Αυτός που είναι γυμνός και ενδύεται καταλαβαίνει το ένδυμα και το βλέπει. Και αυτός που είναι γυμνός εις την ψυχήν, όταν ενδύεται τον Θεόν δεν τον καταλαβαίνει; Εάν δεν αισθάνεται ο ενδυόμενος τον Θεόν, τι τέλος πάντων εφόρεσε; Λοιπόν, για σένα ο Θεός δεν είναι παρά ένα τίποτε! Διότι αν ήτο κάτι, αυτοί που θα τον εφορούσαν, θα Τον καταλάβαιναν. Διότι, όταν δεν ενδυόμεθα τίποτε, δεν καταλαβαίνομε τίποτε. Ενώ, όταν ενδυόμεθα κάτι εμείς οι ίδιοι, ή κάποιοι άλλοι μας ενδύουν, το καταλαβαίνομε πολύ καλά, εάν βέβαια οι αισθήσεις μας λειτουργούν σωστά. Διότι μόνον οι νεκροί δεν καταλαβαίνουν όταν τους ενδύουν και φοβούμαι μήπως και αυτοί που τα ισχυρίζονται αυτά είναι πράγματι νεκροί και γυμνοί. Και έτσι απαντήθηκε το ζητούμενο.


Πηγή: ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ , ΛΟΓΟΣ ΗΘΙΚΟΣ E' «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1999