Όταν στα μάτια σε κοιτώ

Όταν στα μάτια σε κοιτώ

θαρρώ πως θα πεθάνω

- να μείνεις με το κρίμα μου

στον κόσμο τον απάνω.

*

Κι αν δε μου πεις πως μ’ αγαπάς

και πλάι μου θα μείνεις

θα σβήσω με το πείσμα σου

και φόνισσα θα γίνεις.

*

Τα δυο σου μάτια σαν κοιτώ

στους ουρανούς ελπίζω

από τη φλόγα καίγομαι

μα στη φωτιά γυρίζω.

Πάνος Ζέρβας

Το γνωστό ποντιακό τραγούδι "Εκάεν και το Τσάμπασιν" μας τραγούδησε πριν ένα χρόνο, η χορωδία του Ιερού Ναού Γεννήσεως της Θεοτόκου Ευκαρπίας

Η δύναμη της πίστης και η αδυναμία της απιστίας.

Του κύρ Φώτη Κόντογλου

Οι άνθρωποι έχουν στην καρδιά τους μεγάλο φόβο μήπως απομείνουν απροστάτευτοι και φτωχοί στη ζωή τους, και για τούτο, ο νους κι’ ο λογισμός τους είναι στο να μαζέψουν χρήματα η ν’ αποκτήσουν κτήματα κι’ άλλα πλούτη, για να τα ‘χουνε στην ανάγκη τους.

Και καλά για εκείνους που δεν πιστεύουν στον Θεό, και κρεμούνε την ελπίδα τους στα χρήματα και στ’ άλλα πλούτη. Άλλα τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή και που λένε πώς έχουνε την ελπίδα τους στον Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέλφια τους, …τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη; Στη ζωή μου είδα πώς οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι, κι’ απορεί κανένας πώς μπορούνε να συμβιβάσουν μία ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, κι’ όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει. Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που κι’ ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει κι’ αύριο το καίγουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, ποσό περισσότερο θα φροντίσει για σάς, ολιγόπιστοι;».

Αυτά είναι λογία καθαρά, απλά, σίγουρα, και δείχνουν πώς πρέπει να είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας του Χριστού. Γιατί πώς μπορεί να έχει πίστη στον Χριστό ένας άνθρωπος, και μαζί να είναι κολλημένος στα χρήματα και στο συμφέρον, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο κι’ από τους άθεους; θα πει πως νομίζει πώς θα ξεγελάσει τον Θεό. Άλλα «Θεός ου μυκτηρίζεται» δηλαδή, ο Θεός δεν περιπαίζεται.

Κι’ όμως, η πονηρή γνώμη του ανθρώπου όλα μπορεί να τα συμβιβάσει: Να είναι γαντζωμένος καλά στο χρήμα, δηλαδή στο διάβολο, που τον λέγει ο Χριστός Μαμωνά, Θεό της φιλαργυρίας, και τον ίδιο καιρό να παρουσιάζεται για χριστιανός, να πηγαίνει στην εκκλησιά, να κάνει σταυρούς και μετάνοιες, να κλαίει πολλές φορές από την αγάπη του για τον Χριστό, άλλα να μην μπορεί να ξεγαντζωθεί από τα λεφτά κι’ από τη μανία του παρά. Λογική δεν χωρά καθόλου σ’ αυτούς. Είναι ολότελα αναίσθητοι και πονηροί, κι’ ό,τι κάνουν το κάνουν για να το έχουν δίπορτο, κι’ ό,τι κερδίσουν. «Βάστα γερά», σου λέει, τα λεφτά, που είναι χειροπιαστά, άναβε και κανένα κερί, κάνε και καμιά μετάνοια, για να ‘χεις το μέσο και με τον Χριστό. Αν βγούνε αληθινά τα λογία του για παράδεισο και για κόλαση, έχουμε κι’ από κει τη σιγουράντζα. Ό,τι και να γίνει, είναι κανένας κερδισμένος».

Ο Απόστολος Παύλος λέει: «Αν, ελπίζουμε στον Χριστό μοναχά για τούτη τη ζωή, είμαστε οι πιο ελεεινοί άνθρωποι». Γιατί οι ψευτοχριστιανοί παρακαλούνε τον Χριστό προπάντων για τις υποθέσεις τούτου του κόσμου, για τις δουλειές τους, για τη σωματική υγεία τους, για τα παιδιά τους, και μόλις σκοτεινιάσει η κατάσταση, αρχίζουν τα παράπονα γιατί ο Χριστός κι’ η Παναγία δεν τρέξανε να τους βοηθήσουν στις δουλειές τους, πολλές φορές σε τέτοιες δουλειές που είναι απάνθρωπες και που τους κάνουν να κακουργούν καταπάνω στ’ αδέλφια τους.

Ο Απόστολος Παύλος λέει πάλι αλλού: «Είναι κάλο να στερεώνετε την καρδιά σας με την ελπίδα στη χάρη του θεού, κι’ όχι με φαγητά (δηλαδή με σαρκικά και υλικά πράγματα), που μ’ αυτά δεν ωφεληθήκαν όσοι αφιερώσανε τη ζωή τους σ’ αυτά, δηλαδή στο να μαζέψουν χρήματα, ξεγελώντας τον εαυτό τους πως μ’ αυτά εξασφαλίζονται». Γιατί «επελθών γαρ ο θάνατος, ταύτα πάντα εξηφάνισται».

Δεν υπάρχει κανένα πράγμα πιο σίγουρο από την ματαιότητα του κόσμου, κανένα. Όλη η ιστορία της ανθρωπότητας φανερώνει αυτή την απελπιστική ματαιότητα. Και όμως, πόσοι άνθρωποι στον κόσμο κάθισαν και σκεφθήκανε πάνω σ’ αυτό το φανερότατο και σιγουρότατο φαινόμενο, στη ματαιότητα, που θα ‘πρεπε ο κάθε άνθρωπος να το ‘χει μέρα – νύχτα μπροστά του; Μα εμείς κάνουμε σαν το καμηλοπούλι (στρουθοκάμηλο), που χώνει το κεφάλι του στον άμμο για να μη βλέπει τον φονιά του, και θαρρεί πώς κρύφτηκε από αυτόν.

Ποσό αξιολύπητοι σ’ αυτό απάνω είναι οι σπουδαίοι άνθρωποι της γης! Ενώ βλέπουν καθαρά πώς το βάραθρο που κατάπιε όλους τους σπουδαίους από καταβολής κόσμου, και πώς τ’ ανοιχτό στόμα του περιμένει να τους καταπιεί κι’ αυτούς, εκείνοι δος του και καταγίνονται με «μάταια και ψευδή», με πολιτικές πονηριές, με πολέμους, με ψευτομεγαλεία παιδιακίσια, και με ανοησίες, που διαλαλώνται σ’ όλη την οικούμενη. Ω ανοησία εκείνων που τους λέει ο κόσμος σοβαρούς, μυαλωμένους, τετραπέρατους, μεγαλοφυείς! Τι φτώχεια αληθινά από κρίση κι’ από γνώση! Κι’ από τέτοιους κυβερνιέται ο κόσμος. Η οι άλλοι που καταγίνονται με μανία στις μάταιες φιλοσοφίες και στις τέχνες, και τούς αποθεώνουν οι άλλοι, οι πολλοί που δεν έχουν κουκούτσι κρίση, ενώ ξέρουν καλά πώς δεν θα περάσει πολύς καιρός πού θα σβήσουν όλοι από τον κόσμο!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου, Ασάλευτο θεμέλιο, Έκδ. Ακρίτας

Μ. Μπόλαρης: Εγκλημα με τη συναίνεση του κράτους στο Σινά

 

Ο Μάρκος Μπόλαρης, πρώην υφυπουργός Εξωτερικών / νομικός, μιλάει στην τηλεόραση της «Ν»

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ) ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ (4)

 

 η συνεχεια απο εδω

Η ομολογία της αγιοπατερικής και αποστολικής πίστεως και η διαφύλαξη της ακεραιότητός της είναι το κύριο μέλημα όλων των Οικουμενικών Συνόδων. Έτσι και η βασική μέριμνα των αγίων Πατέρων της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου είναι «να διαφυλάξει ολόκληρο και αλώβητο τον αποστολικό και ευαγγελικό κανόνα της πίστεως» [ D. Mansi, Sacrorum Conciliorum Collectio, τ. 8, Φλωρεντία 1762, σ. 546]. Οι άγιοι Πατέρες της Ε΄ Οικουμενικής Συνόδου εντέλλονται: «να ακολουθήσουμε κατά πάντα ό,τι οι προηγούμενες Οικουμενικές Σύνοδοι έκαναν για την προστασία της πίστεως» [J. D. Mansi, Sacrorum Conciliorum Collectio, τ. 11, Φλωρεντία 1765, σ. 184]. «Γιατί είναι μία και αυτή η πίστη που ομολόγησαν οι τέσσερεις Σύνοδοι και η Ε΄» [J. Straub, Acta conciliorum oecumenicorum, «Actio I», τ. 4.1.1, Βερολίνο 1971, σ. 9].

     Οι άγιοι Πατέρες της Ε΄ Οικουμενικής Συνόδου δηλώνουν: «Προς αυτά ακολουθούμε τους αγίους Πατέρες και Διδασκάλους της αγίας Εκκλησίας του Θεού, Αθανάσιο, Ιλάριο, Βασίλειο, Γρηγόριο τον Θεολόγο, Γρηγόριο Νύσσης, Αμβρόσιο, Αυγουστίνο, Πρόκλο, Λέοντα, Ιωάννη Κωνσταντινουπόλεως και αποδεχόμαστε ό,τι αυτοί έγραψαν και ερμήνευσαν περί της ορθής πίστεως και για την καταδίκη των αιρετικών. Τηρήσαμε πάντοτε και τηρούμε την πίστη την εξ αρχής παραδοθείσα από τον Θεό και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό στους αγίους Αποστόλους και κατόπιν την κηρυχθείσα σε ολόκληρη την οικουμένη και ερμηνευμένη εκ μέρους των αγίων Πατέρων και ιδιαίτερα εκείνων, οι οποίοι συμμετείχαν στις τέσσερεις Οικουμενικές Συνόδους και τους οποίους κατά πάντα ακολουθούμε [J. Straub, Acta conciliorum oecumenicorum, «Actio I», τ. 4.1.1, Βερολίνο 1971, σ. 13]. Δηλώνουμε, λοιπόν, ότι τηρήσαμε και τηρούμε ό,τι αποφάσισαν και αποφάνθηκαν οι παραπάνω τέσσερεις Οικουμενικές Σύνοδοι, καθώς αυτές, παρ’ όλο που έλαβαν χώρα σε διαφορετικές περιόδους, εν τούτοις διαφύλαξαν και ανακεφαλαίωσαν τη μία και αυτή ομολογία πίστεως. Χάρη της ομοψυχίας στις εκκλησίες, είναι απαραίτητο να ακολουθούμε τις Άγιες τέσσερεις Οικουμενικές Συνόδους και να τηρούμε αδιάβλητα όσα αυτές όρισαν» . «Και οι άγιοι Πατέρες όρισαν αυτά υπό την καθοδήγηση του Πνεύματος του Αγίου, το Οποίο μιλούσε δι’ Αυτών» [ J. Straub, Acta conciliorum oecumenicorum, «Actio I», τ. 4.1.1, Βερολίνο 1971, σ. 16].

    Τα δόγματα είναι τα αιώνια θεανθρώπινα αγιάσματα. Ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί ούτε παν-περιληπτικώς να τα κατανοήσει ούτε να τα διανοηθεί. «Τὰ ἅγια τοῖς ἁγίοις!» Τα δόγματα είναι δυνατόν να γίνουν αντιληπτά μέχρις ενός σημείου και μόνον με νου Χριστού, νου χριστοποιημένο. Οι άγιοι Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου βροντοφωνάζουν ότι τα δόγματα δεν είναι έργο βασιλέων, αλλά Αρχιερέων, οι οποίοι έχουν νου Χριστού[J. D. Mansi, Sacrorum Conciliorum Collectio, τ. 12, Φλωρεντία 1766, σ. 978].

     Ο Άγιος Πατριάρχης Ταράσιος, πρόεδρος της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, διευκρινίζει στην Σύνοδο: «Όσον αφορά στα δόγματα, το να κάνουμε μικρό ή μεγάλο σφάλμα είναι το ίδιο, γιατί και στις δύο περιπτώσεις ανατρέπουμε τον νόμο του Θεού» [ό.π., σ. 1080]. «Δεν υπάρχουν διαφωνίες ανάμεσα στους αγίους Πατέρες, αντιθέτως, σαν να έχουν μία ψυχή κηρύττουν το ένα και το αυτό και διδάσκουν το ένα και το αυτό» [ό.π., σ. 1088]. «Ό,τι ορίστηκε στις Εκκλησίες του Θεού και είναι προς δόξαν και τιμή του Θεού, όλα είναι άγια και οφείλουμε να τα σεβόμαστε» [ό.π., σ. 1083].

    Οι άγιοι Πατέρες είναι οι θεματοφύλακες της Οικουμενικής Εκκλησίας· είναι οι άγρυπνοι φρουροί των νοητών τειχών της. Είναι αυτοί που ανέκοψαν τις επελάσεις όλων των εχθρικών στρατιών και με την ρομφαία του πνεύματος απέκρουσαν τις αρχαίες αιρέσεις και πλάνες. Η Αγία Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος δηλώνει: «Ας μας κατευθύνουν οι διδαχές των θεορρημόνων Πατέρων. Αντλώντας από αυτούς, ξεδιψάσαμε με την Αλήθεια· ακολουθώντας τους, εκδιώξαμε το ψεύδος· διδασκόμενοι από αυτούς δεχόμαστε αγαπητικώς τις ιερές εικόνες. Οι Πατέρες και εμείς παραμένουμε υπάκουα τέκνα και τιμούμε την παράδοση της Καθολικής Εκκλησίας. Πιστεύοντας στον Ένα Θεό, Τον δοξαζόμενο εν Τριάδι, αποδεχόμαστε αγαπητικώς τις ιερές εικόνες και σε εκείνους που αυτό δεν αποδέχονται ανάθεμα, και ας είναι εκδιωγμένοι μακριά από την Εκκλησία. Ακολουθούμε τον αρχαίο νόμο της Οικουμενικής Εκκλησίας. Τηρούμε τις εντολές των Πατέρων. Ανάθεμα σε όποιον προσθέσει κάτι στην διδασκαλία της Καθολικής Εκκλησίας αλλά και σε όποιον αφαιρέσει από αυτήν την διδασκαλία» [J. D. Mansi, Sacrorum Conciliorum Collectio, τ. 13, Φλωρεντία 1767, σ. 133]. «Τηρώντας κατά πάντα την διδασκαλία των θεοφόρων Πατέρων κηρύττουμε αυτήν την διδασκαλία με ένα στόμα και μία καρδιά· μη προσθέτοντας τίποτε, μη αφαιρώντας τίποτε από εκείνο που μάς παραδόθηκε. Αντιθέτως, σε τούτα στηριζόμαστε και αυτά δυναμώνουμε. Ομολογούμε και διδάσκουμε έτσι όπως όρισαν και βεβαίωσαν οι Άγιες και Οικουμενικές Έξι Σύνοδοι» [J. D. Mansi, Sacrorum Conciliorum Collectio, τ. 13, Φλωρεντία 1767, σ. 129].

      Αφού η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος έλαβε τις απαραίτητες αποφάσεις και ο κάθε συμμετέχων τις υπέγραψε λέγοντας: «υπέγραψε και όρισε», η Αγία Σύνοδος διακηρύττει: «Όλοι έτσι πιστεύουμε, όλοι έτσι φρονούμε, όλοι είμαστε σύμφωνοι σε αυτό και θέσαμε τις υπογραφές μας. Αυτή είναι η ευαγγελική πίστη, αυτή είναι η ορθόδοξη πίστη, αυτή βεβαιώνεται, ως πίστη οικουμενική» [ό.π., σ. 397].

    Στην Επιστολή που αναφέρεται στις εργασίες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και την οποία οι άγιοι Πατέρες αποστέλλουν στους αιρετικούς και στους κληρικούς της Κωνσταντινουπόλεως, αναφέρεται: «Εργαστήκαμε στην Παράδοση της Οικουμενικής (:ήτοι Καθολικής / Συνοδικής) Εκκλησίας και τίποτε δεν αφαιρέσαμε ούτε και προσθέσαμε και με αγάπη δεχόμαστε ό,τι εξαρχής δέχθηκε γραπτώς και προφορικώς η Αγία Οικουμενική Εκκλησία, αλλά και οι αγιογραφημένες εικόνες. Εκείνο πάλι που απέρριψαν οι θείοι Πατέρες, απορρίπτουμε και εμείς και το θεωρούμε εχθρικό προς την Εκκλησία. Η αληθής και δικαιότερη κρίση της Εκκλησίας, συνίσταται σε τούτο: Να μην επιτραπούν εν τη Εκκλησία καινοτομίες, όπως και να μην αφαιρεθεί το παραμικρό. Και έτσι ακολουθώντας τους πατρώους νόμους και λαμβάνοντας την Χάρη του Ενός Πνεύματος, διαφυλάξαμε ό,τι αφορά στην Εκκλησία ακέραιο και χωρίς αφαιρέσεις, όπως μάς το παρέδωσαν οι Άγιοι των Έξι Οικουμενικών Συνόδων και ό,τι παρέδωσαν εκείνοι στην Εκκλησία αξίζει σεβασμού και το δεχόμαστε χωρίς αμφιβολίες» [ό.π., σ. 409]. «Σε εκείνους πάλι που οτιδήποτε προσθέτουν στην διδασκαλία της Καθολικής (:ήτοι Οικουμενικής / Συνοδικής) Εκκλησίας ή οτιδήποτε αφαιρούν από αυτήν, ανάθεμα» [ό.π., σ. 416].

   «Επειδή αυτά έτσι είναι και επειδή έτσι το επιβεβαιώσαμε, αποδεχόμαστε ασμένως και αγαπητικώς τους θείους κανόνες και τηρούμε πλήρως και αναμφιβόλως την εδραίωση αυτών των κανόνων, των παρατεθέντων σάλπιγγι του Αγίου Πνεύματος, των πανενδόξων Αποστόλων και των έξι Οικουμενικών Συνόδων, όπως και των Τοπικών Συνόδων, οι οποίες συνήλθαν χάριν της εδραιώσεως αυτών των εντολών και τέλος εκ μέρους πάντων των Αγίων Πατέρων μας. Όλοι αυτοί κατέστησαν φωτισμένοι από το Ένα και Ίδιο Πνεύμα και νομοθέτησαν εκείνο το οποίο είναι ωφέλιμο. Και εκείνους που αυτοί παραδίδουν στο ανάθεμα, τους ίδιους και εμείς αναθεματίζουμε και εκείνους που αυτοί εξέβαλαν, εκείνους και εμείς αποβάλλουμε. Σε όποιον πάλι επιβάλλουν επιτίμιο, στον ίδιο και εμείς το πράττουμε»[ό.π., σ. 417].

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

 επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·        Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3^η, 2022, σελίδες 300-306.

·        Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς_Ἡ μόνη ἐπανάσταση πού κάνει τόν ἄνθρωπο πιό εὐγενικό εἶναι ἡ ἐπανάσταση τοῦ χριστιανισμοῦ.

 

«Κάθε ἄλλη ἐπανάσταση κάνει τόν ἄνθρωπο πιό ὠμό ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι. Συγκρίνετε τά πρόσωπα τά ὁποῖα δημιούργησε καί τόνισε ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐπανάσταση στόν κόσμο μέ τά πρόσωπα, πού δημιούργησε ἡ χριστιανική ἐπανάσταση στήν ἱστορία καί θά σᾶς εἶναι ἀμέσως ὀφθαλμοφανής ἡ ἀνωτερότητα καί ἡ εὐγενική ὑπεροχή τῶν τελευταίων σέ σχέση μέ τούς πρώτους. Σχεδόν ὅλες οἱ ἄλλες ἐπαναστάσεις στόχευαν στό νά δημιουργοῦν ἀπό τούς ἀνθρώπους χορτασμένα ζῶα. Μόνο ἡ χριστιανική ἐπανάσταση στόχευε νά δημιουργήσει ἀπό τούς ἀνθρώπους πεινασμένους θεούς. Μακάριοι οἱ πεινασμένοι καί διψασμένοι γιά τή δικαιοσύνη».

Λογοκρισία στο διαδίκτυο με πρόσχημα την προστασία των ανηλίκων;

Με την εξαίρετη Μαρία Δεναξά

 

Οι περιορισμοί στην πρόσβαση σε εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη στο Κρήτη TV, η συζήτηση για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη και οι ανησυχίες για την ψηφιακή ταυτοποίηση, την ιδιωτικότητα και την ελευθερία της έκφρασης βρίσκονται στο επίκεντρο μιας έντονης αντιπαράθεσης.

Πού τελειώνει η προστασία των ανηλίκων και πού αρχίζει ο έλεγχος της πληροφορίας; Μπορεί η ψηφιακή ασφάλεια να γίνει όχημα για την επιτήρηση των πολιτών και τον περιορισμό της ανωνυμίας στο διαδίκτυο;

Ένα άρθρο που θέτει αιχμηρά ερωτήματα για τα όρια της κρατικής παρέμβασης, την ελευθερία του λόγου και το μέλλον των ψηφιακών δικαιωμάτων στην Ευρώπη.

ΕΔΩ 

Τα βιβλία σου μάς προσφέρουν το ύδωρ της ζωής, ξεδιψώντας τις ψυχές μας.

«Τα βιβλία σου μάς προσφέρουν το ύδωρ της ζωής, ξεδιψώντας τις ψυχές μας. Αποκαλύψτε μας όμως και τα βάθη τους, Άγιε Πατέρα Σωφρόνιε.»

Παράκληση στον Άγιο Σωφρόνιο τον Αγιορείτη

ΔΡΑΜΑ _Δάσος Φρακτού

 Το Παρθένο Δάσος Φρακτού, στη Δράμα, ξεχωρίζει για το εντυπωσιακό και σπάνιο φυσικό του περιβάλλον. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα πλούσια χλωρίδα και πανίδα, ενώ αποτελεί ένα μοναδικό οικοσύστημα όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη τη Νότια Ευρώπη.

Μαζί, λοιπόν, στο Άγιον Όρος με τον Γεράσιμο

Απόσπασμα από τον Πρόλογο του π. Νικολάου Λουδοβίκου στο βιβλίο "Λάμψη ο π. Γεράσιμος κι αν είδες, είδες"

.... Καί γιά τούς ἀνώνυμους τεθυμένους, τούς ἀσκητές τῶν Καρουλίων στόν Ἄθωνα, φρόντιζε. Δέν θά ξεχάσω τό μοναδικό ταξίδι πού πήγαμε, λαϊκοί καί οἱ δυό μας, στό Ἅγιον Ὄρος.

 Τί ἐμπειρία!

 Εἶχα γνωρίσει τό Γεράσιμο μόλις λίγο πρίν, σέ μίαν ἀγρυπνία στήν Ἀθήνα, λίγο μετά τήν μεταστροφή μου στήν Ἐκκλησία. Βουερά ἀνακατεμένος μέ μιάν ἀλλοπρόσαλλη παρέα νέων πού, γιά κάποιον λόγο, παραληροῦσαν καί τιτίβιζαν χαρούμενοι δίπλα του, ἀτημέλητος, ὁρμητικός καί συνεχῶς ἐκδαπανώμενος – μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τό πῶς ἔμοιαζε ταυτόχρονα ἀμέριμνα χαρούμενος καί σχεδόν ἔνδακρυς ἀπό μιά παράξενη ἐσώτερη συγκίνηση – ἦταν, μέ τό βλέμμα τοῦ ψυχολόγου πού εἶχα τότε, ἕνα ἀπόλυτο ψυχολογικό παράδοξο. Μοῦ πῆρε καιρό νά καταλάβω πώς αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἀνυπεράσπιστη καί ἀντιφατική, εὐτυχισμένη καί ἐμμέριμνη μαζί ἀναστάτωση, ἦταν τό σημάδι ἑνός ἀδιαλείπτως ἐρωτευμένου, ὅπως ἦταν στήν πραγματικότητα ὁ Γεράσιμος. Ἐπίσης τότε δέν ἔβλεπα τήν σοφία αὐτῆς τῆς κατάστασης...

Μαζί, λοιπόν, στό Ἅγιον Ὄρος, καί ὁ Γεράσιμος, πού ἀνέλαβε ἀμέ-

σως τόν ρόλο τοῦ ὁδηγοῦ, μέ πῆγε πάραυτα – ποῦ ἀλλοῦ; - στά φριχτά Καρούλια. Ὧρες ἀτέλειωτης περιδιάβασης, ὁ φευγάτος ἐρωτευμένος μέ τόν ἐρευνητικό σπασίκλα τῶν βιβλίων – ἀλλά εἴπαμε πώς γιά τόν Γεράσιμο δέν ὑπῆρχαν ἀντιφάσεις καί μέσα του περιχωροῦνταν μαγικά οἱ πάντες. Ἔτρεχα λοιπόν ξωπίσω ἀπό τόν βαθύτατο ἀγαπητικό του σεβασμό γιά ὅλους ἐκείνους τούς θυσιασμένους, τούς ὁποίους ἐκεῖνος ἐγνώριζε κατ’ ὄνομα καί ἔνδακρυς μοῦ διηγοῦνταν ἑκάστου τά κατορθώματα. Μέ κατάπληξη πρόσεξα πώς γνώριζε ἀκόμα καί τό πρόγραμμα

κάποιων καί ἤξερε πότε πρέπει νά ἐπισκεφτεῖ τήν πρωτόγονη καί γυμνή σχεδόν καλύβα τους, ἀπόντων αὐτῶν, γιά νά ἀφήσει ἐκεῖ φροῦτα καί χορταρικά πού κουβαλοῦσε σέ ἕναν τεράστιο μπόγο μαζί του στό ταξίδι, προκαλώντας μου ξανά τεράστια περιέργεια. Καί βέβαια, στό τέλος τῆς πρώτης μέρας, ἡ ἑορταστική ἀγρυπνία (τῆς Μεταμορφώσεως θαρρῶ) σέ ἕνα ἀπό τά ἀσκητικά κελλιά, ἀκολουθούμενη στό τέλος ἀπό τό ἑορταστικό γεῦμα τῶν σκέτων, πλήν λαδερῶν, μακαρονίων. Ἡ ἑπόμενη μέρα ἦταν ἀκόμη πιό ἀποκαλυπτική. Συναντήσαμε τόν Σέρβο ἱερομόναχο Στέφανο· ἦταν ἡ πρώτη φορά στή ζωή μου πού ἐμβρόντητος συναντοῦσα ἄνθρωπο πού τόν εἶχε ἐξολοκλήρου καταπιεῖ ἡ ἀπόλυτη ἐσχατολογική χαρά καί ἔλαμπε ὁλόκληρος. «Ἔλα νά σοῦ δείξω

κάποιον πού ἤδη ζῆ στήν αἰωνιότητα», μοῦ εἶπε ὁ Γεράσιμος. Ἡ σκηνή σέ λίγο ξεπερνοῦσε κάθε περιγραφή: ὁ π. Στέφανος, μιά μᾶς ἀγκάλιαζε ψάλλοντας τό «Χριστός Ἀνέστη», ἀλλοιωμένος καί ἀπαστράπτων, μιά ἀπομακρυνόταν ἀνοίγοντας τά χέρια καί, τότε, ξαφνικά, θέαμα ἀξέχαστο, σμῆνος πολυάριθμων πουλιῶν ἦλθε τιτιβίζοντας καί κάθισε πάνω σέ κάθε σχεδόν τμῆμα τοῦ σώματός του, καλύπτοντάς τον σχεδόν ὁλόκληρο, μέ τόν Γεράσιμο νά κλαίει μέ λυγμούς καί ἐγώ δίπλα νά παρακολουθῶ ἐνεός καί ἀποσβολωμένος. Τό βράδυ μᾶς ἔβαλαν νά

κοιμηθοῦμε σέ διπλανά κελλιά. 

«Ἀδελφούλη μου», μοῦ εἶπε, ἐγκαινιάζοντας τήν μόνη προσφώνηση τήν ὁποία ἔκτοτε ἄκουσα ἀπό τό στόμα

του, «ὅ,τι καί νά ἀκούσεις τή νύχτα νά μήν φοβηθεῖς». Τά σόκ τῶν

ἡμερῶν ἦταν ἤδη πολλά, παρά ταῦτα ὅμως κάποιος ἀρχαῖος φόβος σάλεψε μέσα μου. Μετά ἀπό μιά ὥρα μοῦ ξαναφώναξε ἄν ἀκούω τίποτα καί, ὅταν κάποια στιγμή ἄρχισα κάτι νά ἀκούω, μοῦ φώναξε πάλι νά μήν δίνω σημασία γιατί πρόκειται γιά τό θόρυβο πού κάνει ὁ ἀέρας μέ τήν θάλασσα – ἔνοιωθα παραταῦτα ὅτι δέν ἦταν αὐτό, πλήν ὅμως ἡ

παρουσία του μοῦ προξενοῦσε μεγάλη ἀσφάλεια.....

Όλοι 18-10-2026, 5 μ.μ. στο άγαλμα Μ. Αλεξάνδρου στην Παραλία Θεσσαλονίκης

 

Τι λόγια να βρεις να πεις!

ΤΡΙΚΑΛΑ :Χορευτικό του Χορευτικού Ομίλου Τρικάλων  από την εκδήλωση στο Μουσείο Τσιτσάνη "Η γυναίκα της υπαίθρου πυλώνας της ζωής" με διοργανώτρια την Νικολέτα Τζιωρτζιώτη. 

 

Ὁ προφήτης Ωσηέ (+17 Οκτ.) κατ᾿ ἐντολήν τοῦ Θεοῦ παντρεύτηκε μιά γυναίκα πόρνη, ἡ ὁποία τόν ἄφηνε καί ἔφευγε· ὕστερα μετανοημένη ξαναγύριζε, καί ὁ Θεός τοῦ ἔλεγε: «Νά τή δεχθεῖς»

 

Τό ἔκανε αὐτό καί μία καί δύο καί τρεῖς καί τέσσερις φορές, καί κάθε φορά ὁ Θεός τοῦ ἔλεγε νά τή δεχθεῖ, ἐφόσον μετανοοῦσε. Καί τοῦ ἐξηγεῖ ὅτι διά μέσου τῶν δικῶν του παθημάτων διδάσκει τόν λαό του. «Στήν οὐσία θά κάνεις καί ἐσύ αὐτό πού καί ἐγώ κάνω. Καί μέ τό νά διδάσκεις ἀνάλογα τόν λαό, τόν βοηθᾶς νά καταλάβει ὅτι ἐπιτέλους πρέπει νά μετανοήσει καί νά μείνει σταθερός στή μετάνοια». Διότι ὁ λαός, κατά κάποιον τρόπο, γινόταν μοιχός, ὅταν ἄφηνε τόν ἀληθινό Θεό, μέ τόν ὁποῖο, τρόπον τινά, εἶχε κάνει γάμο –αὐτή ἦταν ἡ διαθήκη– καί προσκυνοῦσε τά εἴδωλα. Ὕστερα ὅμως μετανοοῦσαν, καί ὁ Θεός τούς συγχωροῦσε καί τούς δεχόταν· καί αὐτό γινόταν πολλές φορές. Πόσο μεγάλη ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ!

Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ Μακαριστοῦ π.  Συμεών Κραγιοπουλου

«Συγχρόνως μέ τήν βοήθεια ἀπό τούς ἰατρούς, θά παρακαλέσωμε μέ πίστη τόν Θεό γιά τήν ἴασή μας»

 

+ π.Ευστάθιος Γιαννακίδης, 1891-1988

🍂Φθινόπωρο στην Ήπειρο!🍁

 

Και ενώ η Κιμπερλυ μάς αποχαιρετά, αφήνοντας φέσια και τη φοβερή αισθητική MAGA...Ακούστε άνθρωπο με παιδεία και ήθος στην πρεσβεία της Ιαπωνίας.

Ε´ Εωθινό

 Εκείνο το απόγευμα, στην ευλογημένη ομήγυρη της κτιτορικής τράπεζας, πριν ζητήσουν οι πατέρες απ τον δέσποτη μας να τραγουδήσει το «Στο ‘πα και στο ξαναλέω», το οποίο παρεμπιπτόντως τραγούδησε τόσο όμορφα, ο δεσπότης μας έψαλλε το αγαπημένο του Ε´ Εωθινό Δοξαστικό και μοιράστηκε μαζί μας τους στίχους εκείνους της ευαγγελικής διήγησης που τον συγκινούν βαθειά ! 

 

Θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας για να έχετε μια γεύση της τόσο όμορφης ατμόσφαιρας μιας κτιτορικής τράπεζας στην Μικρά Αγία Άννα. 

Όσοι έχουμε την ευλογία να ζήσουμε στιγμές σε αυτές τις ευλογημένες αετοφωλιές, γνωρίζουμε την παλαιά συνήθεια των πατέρων εκεί και τις όμορφες στιγμές τους. Οι Γεροντάδες ήξεραν πότε πρέπει να γίνεται το κάθε τι, διότι δεν υπήρχαν ψευτοηθικά διλήμματα στην ανυπόκριτη ασκητική τους. Έρρωσθε…

Αρχιμανδρίτης Χερουβείμ Τσίνογλου

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ,ΜΙΖΕΡΙΑΣ ΑΠΟΣΤΗΜΑ  Συνέχεια:Περί άδικου και υπερήφανού σκανδαλισμού των ευ(β)λαβών.