Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Κοινωνίες- Γη και Σύμπαν σε καιρούς πολυκρίσεων , Φιλοσοφία και θετικές επιστήμες

 Στις "Αντιθέσεις" , " ο κόσμος ο μικρός, ο κόσμος ο μεγάλος " και η απεραντοσύνη του Σύμπαντος, συναντούν τις παγκόσμιες προκλήσεις για τις κοινωνίες , τον ρόλο της επιστήμης και της τεχνολογίας αιχμής , την αξία της φιλοσοφίας και το "αιώνιο" ερώτημα που και πως βαδίζει η κοινωνία, μέσα από πολυκρίσεις, πολέμους και ανισότητες, την ώρα που σχεδιάζει διπλανητικά ταξίδια 

  • Στο στούντιο των " Αντιθέσεων" ο ομότιμος καθηγητής Υπολογιστικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Chapman της Καλιφόρνιας, Μηνάς Καφάτος, με ερευνητικό και διδακτικό επίκεντρο την θεωρία της Γενικής Σχετικότητας και την Κβαντομηχανική, επικεφαλής του διεπιστημονικού Ινστιτούτου Earth, Computing, Human and Observing (ECHO).
  • Στην εκπομπή κάνει εισαγωγή ο ομότιμος καθηγητής Αστροφυσικής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πολυγραφότατος συγγραφέας επιστημονικών και φιλοσοφικών βιβλίων , Μάνος Δανέζης

ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ ΣΧΕΤΙΚΩΝ

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Μια διήγηση από το Γεροντικό:
«Σε ένα μοναστήρι έξω από την Αλεξάνδρεια ασκήτευε ένας δημοφιλής μοναχός. Ήταν Μεγάλη Σαρακοστή. Ο διοικητής της Αλεξάνδρειας αποφάσισε να επισκεφτεί τον γέροντα. Ο Όσιος, όντας προικισμένος με το χάρισμα της προορατικότητας, είχε λάβει πληροφορία για την επίσκεψη. Ζήτησε από έναν δόκιμο να του φέρει τυρί και ψωμί. Ο ίδιος κάθισε στις πύλες της πόλης και περίμενε τον υψηλό επισκέπτη.
Όταν ο αξιωματούχος εμφανίστηκε, ο γέροντας πήρε από το δόκιμο το τυρί και το ψωμί και άρχισε να τρώει. Ο αξιωματούχος πλησίασε το μοναχό, τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω και είπε στους αυλικούς που τον συνόδευαν: «Είναι αυτός που τον επαινούσαν τόσο πολύ; Εγώ νηστεύω πιο αυστηρά από αυτόν. Αφού τρώει τυρί τη Μεγάλη Σαρακοστή». Και, κατακρίνοντας το γέροντα, γύρισε την πλάτη και έφυγε.
Ο δόκιμος δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε συμβεί και ρώτησε το γέροντα: «Πάτερ, γιατί το έκανες αυτό; Απέρριψες έναν άνθρωπο που είχε έρθει στην έρημο για πνευματική τροφή!»
«Ευλογημένε», – του είπε ο γέροντας, – «αν ήταν έτσι, το τυρί και το ψωμί δε θα ήταν εμπόδιο για εκείνον. Όταν ήρθε εδώ, ήθελε να υπογραμμίσει πόσο σεμνός είναι: ένας διοικητής της πόλης καταδέχεται και επισκέπτεται κάποιον μοναχό στην έρημο. Αλλά αυτή η σαλή μου πράξη ξεμπρόστιασε την προσποιητή αρετή του».

***
Μέγας Βασίλειος: Η νηστεία γεννάει προφήτες. Ενισχύει τους δυνατούς. Σοφίζει τους νομοθέτες. Εξοπλίζει τους ήρωες. Γυμνάζει τους αθλητές. Αποκρούει τους πειρασμούς. Συγκατοικεί με τη νηφαλιότητα και την αγνότητα. Στους πολέμους κάνει ανδραγαθήματα και στον καιρό της ειρήνης διδάσκει την ησυχία. Αγιάζει τους αφιερωμένους και τελειοποιεί τους ιερείς. Κανείς δεν μπορεί να πλησιάσει το Θυσιαστήριο και να τελέσει τη θεία Λειτουργία, χωρίς προηγουμένως να έχει νηστέψει.
***
Αββάς Αντώνιος: ΠΟΛΛΟΙ ΒΑΣΑΝΙΣΑΝ το σώμα τους με ασκήσεις, αλλά επειδή δεν κατόρθωσαν ν’ αποκτήσουν διάκριση, βρέθηκαν μακριά απ’ τον Θεό. [Γεροντικόν, η΄]
Αββάς Ισίδωρος ο πρεσβύτερος: ΑΝ ΝΗΣΤΕΥΕΤΕ κανονικά μην υπερηφανεύεσθε, διαφορετικά καλύτερα να τρώτε κρέας. Γιατί περισσότερο συμφέρει τον άνθρωπο να τρώει κρέας, παρά να είναι υπερήφανος και αλαζόνας. [Γεροντικόν, δ΄]
***
Μέγας Βασίλειος:
MΗΝ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙΣ όμως το καλό της νηστείας μόνο στην αποχή από το φαγητό. Γιατί πραγματική νηστεία είναι να μην κάνεις τίποτε άδικο. ‘’Να λύνεις κάθε δεσμό αδικίας’’ [Ησ. 58,6]. Συγχώρησε τον πλησίον σου για το κακό που σου έκανε και ξέχασε αυτά που σου χρωστάει. ‘’Η νηστεία σας να είναι καθαρή από δικαστικές πράξεις και προστριβές’’ [῾Ησ. 63,4]. Κρέας δεν τρως αλλά κατασπαράζεις τον αδελφό σου. Νηστεύεις το κρασί αλλά είσαι σπάταλος σε αδικίες. Περιμένεις να έρθει το βράδυ για να φας αλλά ξοδεύεις όλη την ημέρα σου στα δικαστήρια. ‘’Αλοίμονο σε κείνους που δεν μεθάνε από κρασί [Ησ. 28,1] [αλλά από τις αδικίες] ‘’ [Περὶ νηστείας Α΄ 10].
"Πολλοί προσέρχονται στον ενάρετο βίο, λίγοι όμως δέχονται το ζυγό του. Διότι στους βιαστές ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών «και βιαστές αρπάζουν αυτήν», όπως λέει ο Ευαγγελικός λόγος. Βία ονόμασε ο Κύριος την άσκηση του σώματος και της ψυχής, που υπομένουν θεληματικά οι μαθητές του Χριστού, επειδή αρνούνται τα δικά τους θελήματα και τηρούν όλες τις εντολές του Χριστού. "
ΝΟΜΙΖΩ λοιπόν ότι καμιά συμβουλή δεν μπορεί να αγγίξει τόσο την ψυχή του λαίμαργου και να την αλλάξει, όσο και μια τυχαία μόνο συνάντηση με τον εγκρατή. Και μου φαίνεται πως αυτό σημαίνει να τρως και να πίνεις με τέτοιο τρόπο που ν’ αποτελεί τιμή για το Θεό, ώστε ακόμα και στο τραπέζι να λάμπει η ζωή μας ένα καλό έργο, και να δοξάζεται ο ουράνιος Πατέρας μας. [Ὅροι κατὰ πλάτος, 17]

Ο Θεός υπάρχει επειδή Τον έχω γνωρίσει!

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία. 

Συνέντευξη του Μητροπολίτη Αντωνίου Σουρόζ (Bloom) ( 1914 - 2003) για τα Χριστούγεννα στην αγγλική εκπομπή 7 Days το 1984. Mας μεταφέρει ζωντανή την εικόνα του , τη φωνή του , και τα λόγια του . Αιωνία η μνήμη του.Είθε οι προσευχές και η ευλογία του να είναι μαζί μας .

Μια σπουδαία μορφή,στη Λέσβο,ο μακαριστός ηγούμενος Νικόδημος Παυλόπουλος,άφησε ανεξίτηλο το πέρασμά του από τη Μονή Λειμώνος της Λέσβου

 Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα, γένι και ελάφι 

.Πάλαιψε μόνος,πολεμήθηκε από πολλούς,αλλά θα μείνει αξέχαστος για το έργο του και την ταπείνωσή του.Πέρασαν δέκα χρόνια από την κοίμησή του.Την ευχή του νάχουμε.

O Ιωσήφ Μουνιόζ–Κορτές, εκλεκτός της Θεοτόκου

 Ο Ιωσήφ Μουνιόζ – Κορτές με την θαυματουργή μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων-Μόντρεαλ

 Ο Ιωσήφ Μουνιόζ – Κορτές με την θαυματουργή μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων-Μόντρεαλ Πριν από 44 χρόνια, ο ορθόδοξος Ισπανός Ιωσήφ Μουνιόζ-Κορτές κλήθηκε από τον Κύριο για μια ιδιαίτερη διακονία. Η διακονία αυτή ξεκίνησε στο Άγιο Όρος, όταν στον Ιωσήφ ανατέθηκε η φύλαξη ενός αντιγράφου της ευρέως γνωστής εικόνας της Θεοτόκου «Πορταΐτισσα», η οποία τη νύχτα της 23ης προς την 24η Νοεμβρίου του 1982, με τρόπους που ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική, άρχισε να μυροβλύζει. Ο Ιωσήφ σφράγισε τη 15ετή διακονία του προς τη Θεοτόκο και την Εκκλησία του Χριστού με τον μαρτυρικό θάνατό του πριν από 29 χρόνια, τη νύχτα της 31ης Οκτωβρίου του 1997.

Το 2002, η Ιερά Σύνοδος της Υπερορίου Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δημοσίευσε μια προσφώνηση προς το ποίμνιο με την ευκαιρία της 20ής επετείου της θαυματουργής μυροβλύζουσας εικόνας της Παναγίας των Ιβήρων-Μόντρεαλ. Προς μεγάλη λύπη, η προσφώνηση αυτή πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.

Στην συγκεκριμένη Συνοδική προσφώνηση αναφέρεται «Αυτή η εικόνα, που εκχέει άφθονο θαυματουργό μύρο, παρηγορούσε για 15 χρόνια τη δική μας Υπερόριο Ρωσική Εκκλησία», «αποτελώντας ορατό και αισθητό σημείο της ελεήμονος μεσιτείας της Θεοτόκου υπέρ ημών, των αμαρτωλών(...). Μήπως αξιοποιήσαμε αυτή την επίσκεψη της Μητέρας του Κυρίου μας προς όφελος της ψυχής μας, και μήπως η κοινή μας αμαρτία της αδιαφορίας προς το κειμήλιο και την προσευχή, προς τα έργα της ευσέβειας και της μαρτυρίας της ορθόδοξης πίστης, αποτέλεσε την αιτία της αφαίρεσης, κατά Θεία παραχώρηση, της ιερής εικόνας από εμάς;

(...) Αδελφοί και αδελφές! Με βαθιά ευγνωμοσύνη ας αναπολήσουμε προσευχητικά την παρουσία αυτής της θαυμαστής μυροβλύζουσας εικόνας στην Εκκλησία μας και με μετάνοια ας προσευχηθούμε στην Υπεραγία Θεοτόκο για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας, για την εδραίωση της ειρήνης στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας...».

Αυτή η έκκληση των αρχιερέων της Υπερορίου Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας παραμένει επίκαιρη και στις μέρες μας.

Ας αναλογιστούμε το νόημα του μεγάλου θαύματος του Θεού και ας έρθουμε σε επαφή με την τύχη ενός ανθρώπου που, στην πρακτική, ψηφιοποιημένη και ορθολογιστική εποχή μας, θυσίασε τη ζωή του για χάρη ορθόδοξου κειμηλίου.

Ο Ιωσήφ (Χοσέ) Μουνιόζ-Κορτές  

Ο Ιωσήφ (Χοσέ) Μουνιόζ-Κορτές Ο Ιωσήφ (Χοσέ) 

Μουνιόζ-Κορτές γεννήθηκε στις 13 Μαΐου του 1948 σε οικογένεια ρωμαιοκαθολικών στη Χιλή. Μόλις που είχε συμπληρώσει τα 14 του χρόνια, καθώς κατευθυνόταν προς τον ρωμαιοκαθολικό ναό, χάθηκε στα σοκάκια του Σαντιάγο και, καθώς άκουσε ένα ασυνήθιστο ψάλσιμο, μπήκε σε ορθόδοξο ναό. Εκείνη την ημέρα, στις 27 Σεπτεμβρίου, γιορταζόταν η Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου.

Η ομορφιά της διακόσμησης του ναού, των εικόνων και της ιερής ακολουθίας εντυπωσίασε τον έφηβο, τον συγκλόνισε μέχρι τα βάθη της ψυχής του, και από τότε άρχισε να επισκέπτεται συχνά την συγκεκριμένη εκκλησία. Δύο χρόνια αργότερα, ο αρχιεπίσκοπος Χιλής Λεόντιος τον ευλόγησε να προσχωρήσει στην Ορθοδοξία. Αυτό συνέβη το 1964. Για τρία χρόνια ο Ιωσήφ σπούδαζε αγιογραφία και θεολογία. Αφού μετακόμισε στον Καναδά, παρακολούθησε εκεί μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών και στη συνέχεια δίδαξε ιστορία της αγιογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ. Ο Ιωσήφ ήλπιζε να γίνει μοναχός, αλλά στον Καναδά δεν υπήρχε ορθόδοξη ανδρική μονή.

Το 1982, στη διάρκεια προσκυνήματος στο Άγιο Όρος, ο Ιωσήφ επισκέφθηκε τη Σκήτη της Γεννήσεως του Χριστού. Εκεί, στο εργαστήριο αγιογραφίας, είδε μια εικόνα της Θεοτόκου που τον συγκλόνισε βαθιά. Ζήτησε επίμονα να του πουλήσουν αυτή την εικόνα, αλλά η αίτησή του απορρίφθηκε. Ο νεαρός προσκυνητής προσευχήθηκε θερμά στη Θεοτόκο να του επιτρέψει να μεταφέρει την εικόνα Της στον Καναδά. Καθώς έβγαινε ήδη από την πύλη του μοναστηριού, είδε τον ηγούμενο να τρέχει προς το μέρος του και του παρέδωσε την εικόνα λέγοντας: «Η Παναγία Παρθένος πρέπει να έρθει μαζί σας».

Η Ιερά Μονή των Ιβήρων, Άγιο Όρος Η Ιερά Μονή των Ιβήρων, Άγιο Όρος

Ενώ βρισκόταν στο πλοίο που κατευθυνόταν προς το λιμάνι της Δάφνης στο Άγιο Όρος, άκουσε μια εσωτερική φωνή που του έδωσε την εντολή να μεταβεί στη Μονή των Ιβήρων και να ακουμπήσει την εικόνα του στη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου «Πορταΐτισσας», της ουράνιας Προστάτιδας του Αγίου Όρους. Η εικόνα που του είχε δοθεί ήταν αντίγραφο αυτής της εικόνας. Εκτέλεσε αυτή την εντολή. Επιστρέφοντας στο Μόντρεαλ, ο Ιωσήφ τοποθέτησε την εικόνα της Πορταΐτισσας στο δωμάτιό του και κάθε βράδυ διάβαζε μπροστά της τους Χαιρετισμούς.

Ξύπνησε γύρω στις τρεις τα ξημερώματα και αισθάνθηκε έντονη ευωδία

Στις 24 Νοεμβρίου του 1982 ξύπνησε γύρω στις τρεις τα ξημερώματα και αισθάνθηκε έντονη ευωδία. Κοιτάζοντας την εικόνα της Παναγίας, παρατήρησε πάνω της σταγόνες υγρασίας και σκέφτηκε ότι ήταν λάδι που έτρεχε από το καντήλι. Όμως, καθώς τις σκούπιζε, ανακάλυψε με έκπληξη ότι η ευωδία έβγαινε ακριβώς από αυτές. Κατάλαβε ότι επρόκειτο για ευωδιαστό μύρο. Από τότε η εικόνα έσταζε μύρο συνεχώς, με εξαίρεση την Μεγάλη Εβδομάδα.

Μέσω της εικόνας, με τη χάρη του Θεού, πραγματοποιήθηκαν πολλές θαυματουργές θεραπείες, αλλά ο Ιωσήφ έλεγε επανειλημμένα ότι το μεγαλύτερο θαύμα της μυροβλύζουσας εικόνας ήταν το γεγονός ότι ωθούσε τους ανθρώπους στη μετάνοια.

Η είδηση για τη νέα θαυματουργή εικόνα έγινε δεκτή με ιδιαίτερη χαρά στην τότε υποδουλωμένη Ρωσία. Έχω μιλήσει επανειλημμένα γι’ αυτήν στις εκπομπές της «Φωνής της Αμερικής», στο πρόγραμμά μου «Η θρησκεία στη ζωή μας». Τότε λάμβανα πολλά γράμματα από Ρώσους ακροατές που ήθελαν να μάθουν περισσότερα για την εικόνα και τον αδελφό Ιωσήφ. Μέχρι και σήμερα συναντώ ανθρώπους που θυμούνται αυτές τις εκπομπές. Τότε με εντόπισε ένας ορθόδοξος Ισπανός ονόματι Χόρχε Φερνάντες και μου διηγήθηκε μια αξιοθαύμαστη ιστορία. Του ζήτησα να μου δώσει την ιστορία του γραπτώς για το περιοδικό της ενορίας μας, όπου συγκεντρώνουμε σιγά-σιγά ό,τι μπορούμε για τον αδελφό Ιωσήφ και την εικόνα του Μόντρεαλ. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την αφήγηση του Φερνάντες:

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βίκτωρ Ποτάποβ 

 Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βίκτωρ Ποτάποβ

«Το 1984, στο διαμέρισμά μου στη Μόσχα, προσπαθούσα να συντονίσω το ραδιόφωνό μου «BF» με τη θρησκευτική εκπομπή της «Φωνής της Αμερικής», την οποία συνέθετε και παρουσίαζε ο ιερέας Βίκτορ Ποτάποβ. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση, καθώς οι αρχές παρεμβάλλονταν έντονα στο ραδιοφωνικό σήμα, προκειμένου να στερήσουν από εμάς, τους Ορθόδοξους, μία από τις λίγες πηγές θρησκευτικών πληροφοριών. Εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ άκουσα κάτι εκπληκτικό που έμεινε βαθιά χαραγμένο στην καρδιά μου. Ο πατήρ Βίκτωρ μίλησε για έναν Χιλιανό, ο οποίος έλαβε σε ένα μοναστήρι του Αγίου Όρους μια εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων, και ότι λίγο καιρό αργότερα η εικόνα αυτή άρχισε να μυροβλύζει. Δεν μπόρεσα να ακούσω όλες τις λεπτομέρειες, λόγω της κακής ποιότητας του ήχου, όμως με εντυπωσίασαν και με χαροποίησαν ιδιαίτερα δύο γεγονότα: πρώτον, το ίδιο το θαύμα, και δεύτερον, ότι υπάρχει στον κόσμο ένας ακόμη Λατινοαμερικανός, ο οποίος, όπως και εγώ, έγινε ορθόδοξος χριστιανός. Βέβαια, σε αντίθεση με εμένα, ακολούθησε αυτόν τον δρόμο με τόση ειλικρίνεια και βάθος, ώστε τιμήθηκε με τη μεγάλη τιμή να γίνει εκλεκτός της Παναγίας. Έτσι απέκτησα έναν φίλο, αν και εκείνη την εποχή δεν είχα ιδέα τι ρόλο θα διαδραμάτιζε στη ζωή μου».

Θα επανέλθω στη διήγηση του Χόρχε Φερνάντες λίγο αργότερα.

Το δεύτερο σημείο της εκδηλώθηκε με τη μετάνοια πλήθους ανθρώπων

Στη Ρωσία που απελευθερώθηκε από τον κομμουνιστικό ζυγό, ο πιστός λαός περιβάλλει την εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων με ιδιαίτερη τιμή. Είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι οι πολυπαθείς ορθόδοξοι λαοί περιβάλλουν την εικόνα της Πορταΐτισσας με μεγάλη τιμή, εν μέρει επειδή η ίδια η εικόνα είναι πολυπαθής. Πάνω από χίλια χρόνια πριν, ένας θρασύς στρατιώτης χτύπησε με το ξίφος του το Πάναγνο Πρόσωπό Της, και από την πληγή που προκλήθηκε έτρεξε αίμα. Αυτό ήταν το πρώτο θαύμα της εικόνας που έγινε ορατό με ανθρώπινα μάτια. Το δεύτερο σημείο ήταν πνευματικής φύσης: ο στρατιώτης, συγκλονισμένος από το θαύμα, έδειξε ειλικρινή μετάνοια, εγκατέλειψε την εικονομαχική αίρεση και εκάρη μοναχός. Στις 24 Νοεμβρίου 1982, το φυλασσόμενο από τον αδελφό Ιωσήφ αντίγραφο της αγιορείτικης εικόνας της Παναγίας των Ιβήρων, φανέρωσε το πρώτο θαύμα – τη μυροβλυσία. Το δεύτερο σημείο της εκδηλώθηκε με τη μετάνοια πλήθους ανθρώπων.

Ο φύλακας της εικόνας Ιωσήφ πίστευε ότι η μυροβλυσία συνδέονταν με την αγιοκατάταξη, το 1981, από τη Υπερόριο Ρωσική Εκκλησία των Νεομαρτύρων και Ομολογητών της Ρωσίας. Τιμούσε ιδιαίτερα την Οσιομάρτυρα Μεγάλη Πριγκίπισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα. Ο Γάλλος ιστορικός Ζαν Μπες, ο οποίος γνώριζε προσωπικά τον Ιωσήφ, αφηγείται:

«Κάποτε, όταν μπήκα στο εργαστήριό του στο μοναστήρι της Παναγίας της Λεσνίνσκαγια (στη Γαλλία), ένιωσα ένα άγνωστο άρωμα, διαφορετικό από το άρωμα του μύρου. Το ανέφερα στον Ιωσήφ, και εκείνος, σε απάντηση, μου έδειξε την εικόνα της Αγίας Ελισάβετ Φεοντόροβνα με απότμημα των λειψάνων της. Και πρόσθεσε: «Η Μεγάλη Πριγκίπισσα και Μάρτυρας βρισκόταν εδώ ακριβώς πριν την άφιξή σας... Με επισκέπτεται κατά καιρούς. Βλέπετε, έχω τα λείψανά της. Μερικές φορές αναδύουν ευωδία μετά την αναχώρηση της Μεγάλης Πριγκίπισσας».

Χωρίς ίχνος λυρισμού, μπορούμε να πούμε ότι ήταν ο επίγειος κρίνος της Βασίλισσας των Ουρανών

Ο Ιωσήφ σπάνια μιλούσε για την εσωτερική του ζωή, όμως, όταν οι άνθρωποι συναναστρέφονταν μαζί του, αισθανόντουσαν σωματικά ότι είχαν μπροστά τους έναν άνθρωπο εξαιρετικής αγνότητας. Χωρίς καμία αμφιβολία και χωρίς ίχνος λυρισμού, μπορούμε να πούμε ότι ήταν ο επίγειος κρίνος της Βασίλισσας των Ουρανών. Κάθε μέρα διάβαζε μπροστά από τη θαυματουργή εικόνα τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου (κατά κανόνα, στα γαλλικά) και του αγίου του οποίου η μνήμη εορταζόταν από την Εκκλησία. Στη διάρκεια των ιερών ακολουθιών συμπεριφερόταν με μεγάλη σεμνότητα και ποτέ δεν προκαλούσε την προσοχή των άλλων: στεκόταν ήσυχα στο πίσω μέρος, απαρατήρητος, ως αληθινός μοναχός.

Στο όρος Σινά, παρέα νεαρών από την Αμερική συνάντησαν τον αδελφό Ιωσήφ. Εκείνος συστήθηκε και ανέφερε ότι είναι από τον Καναδά (Κεμπέκ). Οι νέοι ενημέρωσαν τον Ιωσήφ ότι είχαν ακούσει πως στο Μόντρεαλ υπάρχει η Μυροβλύζουσα Εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων. Ο αδελφός Ιωσήφ απάντησε ότι το γνώριζε, αλλά δεν ανέφερε ότι ο ίδιος ήταν ο φύλακας αυτής της θαυματουργής εικόνας.

Ο Ιωσήφ ως χαρακτήρας συνδύαζε την ανοιχτότητα στην επικοινωνία με τους ανθρώπους με την ακλόνητη στάση στην πίστη. Απομακρυνόταν από τους μηχανορράφους, τους χλιαρούς και τους συμφεροντολόγους. Ο Ιωσήφ πονούσε πολύ όταν έβλεπε να λείπει η αγάπη ανάμεσα στους πιστούς, και να υπάρχει φθόνος και συκοφαντία. «Κύριε, πόσο λυπημένος είμαι για όλα αυτά», έγραψε κάποτε στο ημερολόγιό του.

Άποψη των πεδιάδων στους πρόποδες του Σινά. Φωτογραφία: Πρωτοπρ.Ίγκος Πτσελίντσεβ Άποψη των πεδιάδων στους πρόποδες του Σινά. Φωτογραφία: Πρωτοπρ.Ίγκος Πτσελίντσεβ

Το θαύμα, στο οποίο ήταν γραφτό να γίνει ο πρώτος μάρτυρας, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το ήδη ισχυρό πνεύμα της προσευχής του. Είχε βαφτίσει 58 χριστιανούς. Και προσευχόταν καθημερινά για τον καθένα από αυτούς – και όχι μόνο για αυτούς. Οι λίστες με τα ονόματα που μνημόνευε έμοιαζαν με τα μοναστηριακά δίπτυχα. Καθημερινά απευθυνόταν με προσευχή στη Θεοτόκο για την ορθόδοξη νεολαία – «ώστε όλοι να γίνουν άγιοι άνδρες και άγιες γυναίκες».

Ένας από τους Γάλλους γνωστούς του Ιωσήφ, ο Βλαδίμηρος, αναφέρει σε μια προσωπική επιστολή:

«Η Εικόνα πάντα επισκίαζε τον αδελφό Ιωσήφ (απόλυτα δικαιολογημένα). Μας φαινόταν απλός, σεμνός, πάντα δικός μας (σχεδόν ο καθένας θα μπορούσε να πει ότι ήταν φίλος του), αλλά ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, όπως κι εμείς, με τη διαφορά ότι σε αυτόν είχε συμβεί ένα τέτοιο θαύμα... Τώρα όμως, που η εικόνα δεν υπάρχει πια, η προσωπικότητά του άρχισε να διαγράφεται διαφορετικά. Άλλωστε, αυτός ήταν που προσευχόταν για τρεις εβδομάδες μπροστά στην εικόνα, διαβάζοντας τους Χαιρετισμούς κάθε μέρα, και χάρη στις προσευχές του η εικόνα άρχισε να μυροβλύζει. Σαν να είχε συσσωρευτεί, να είχε ξεχειλίσει η αγάπη του, και αυτή άρχισε να ξεχειλίζει από τις άκρες του δοχείου, και η Θεοτόκος είχε ανταποκριθεί με μια αντίστοιχη πράξη θαυματουργίας. Άλλωστε, ήταν αυτός που περιπλανιόταν με το κειμήλιο σε όλο τον κόσμο, χωρίς να δίνει σημασία σε τίποτα – ούτε στις προσωπικές ασθένειες, ούτε στις κακουχίες των ταξιδιών, ούτε στην έλλειψη πόρων, ούτε στην αντίσταση ορισμένων ανθρώπων (μάλιστα, μέχρι και τελευταία, μου μιλούσε ο ίδιος πολλές φορές για αυτό), και παράλληλα κατάφερνε να εκτελεί το εκτενές προσευχητικό του κανόνα (μέχρι και χίλιες φορές την ευχή του Ιησού επιπλέον όλων των άλλων), να αγιογραφεί... Δεν μπορούσε να έχει καμία προσωπική ζωή. Οι άνθρωποι ερχόντουσαν, τηλεφωνούσαν, έγραφαν, ζητούσαν βοήθεια, μεσιτεία, προσευχές. Και αυτός προσευχόταν για όλους».

Συχνά δεν είχε χρήματα για να αγοράσει φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης

Ο Ιωσήφ δεν διέθετε πολλά χρήματα. Όταν απέκτησε την εικόνα, δεσμεύτηκε και έταξε ότι δεν θα την χρησιμοποιούσε ως πηγή πλουτισμού. Και το τήρησε μέχρι τον θάνατό του. Γνωρίζω από αξιόπιστες πηγές ότι συχνά δεν είχε χρήματα για να αγοράσει φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης. Πολλές φορές έδινε σε όσους είχαν ανάγκη όλα τα χρήματα που του είχαν απομείνει.

Στο ημερολόγιο του Ιωσήφ βρέθηκε ένα σημείωμα στα γαλλικά, γραμμένο με το χέρι του το 1985, από το οποίο φαίνεται πόσο δύσκολο ήταν γι’ αυτόν να εκτελεί το διακόνημα της φύλαξης της μυροβλύζουσας εικόνας της Θεοτόκου, και το οποίο μαρτυρεί ότι πολύ πριν από τον μαρτυρικό θάνατό του τον είχε προβλέψει.

Ο Ιωσήφ Μουνιόζ-Κορτές με την Τατιάνα Φιλίπιεβα στην Βραζιλία δίπλα στην Μυροβλύζουσα εικόνα του Μόντρεαλ, το 1997. Μια από τις τελευταίες φωτογραφίες της Εικόνας και του Ιωσήφ  

Ο Ιωσήφ Μουνιόζ-Κορτές με την Τατιάνα Φιλίπιεβα στην Βραζιλία δίπλα στην Μυροβλύζουσα εικόνα του Μόντρεαλ, το 1997. Μια από τις τελευταίες φωτογραφίες της Εικόνας και του Ιωσήφ Ακολουθεί το κείμενο του σημειώματος:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, που ήρθες στη γη για τη σωτηρία μας και εκουσίως σταυρώθηκες και έπαθες για τις αμαρτίες μας, δώσε μου και εμένα να αντέξω τα δικά μου βάσανα, τα οποία δεν δέχομαι από τους εχθρούς μου, αλλά από τον αδελφό μου. Κύριε! Μην του το καταλογίσεις ως αμαρτία».

Ο Δημήτρης Γκορτίνσκι, χορωδός του Ιερού Ναού της Αναλήψεως του Σωτήρος στο Σακραμέντο (Καλιφόρνια, ΗΠΑ), σε επιστολή προς την πρεσβυτέρα μου με ημερομηνία 25 Δεκεμβρίου 1997, περιγράφει το ακόλουθο περιστατικό από τη ζωή του Ιωσήφ:

«Ξύπνησε τη νύχτα και ένιωσε ότι ήταν δεμένος στα χέρια και στα πόδια. Το στόμα του ήταν επίσης βουλωμένο, και δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει ούτε να φωνάξει. Προσπαθούσε να ελευθερωθεί, αλλά δεν μπορούσε, και απλώς προσευχόταν μέσα του. Ήξερε ότι επρόκειτο για ακάθαρτη δύναμη, αυτή που τον κράτησε έτσι όλη τη νύχτα. Αυτό το διηγήθηκε ο ίδιος ο Χοσέ (ο Ιωσήφ) στα ισπανικά στη σύζυγό μου πριν από ένα χρόνο, και εκείνη μου το μετέφρασε τότε, ενώ τώρα μου το ξαναδιηγήθηκε για να μπορέσω να το καταγράψω με ακρίβεια».

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Ιωσήφ, δεν ήταν καθόλου όνειρο, αλλά όλα συνέβησαν στην πραγματικότητα και έλαβαν χώρα ακριβώς ένα χρόνο πριν από τη δολοφονία του.

Στην τελευταία του συνέντευξη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Русский пастырь» (Ελλ: «Ο Ρώσος Ποιμένας») που εκδιδόταν στο Σαν Φρανσίσκο, σαν προαισθανόμενος τον μαρτυρικό θάνατό του, ο Ιωσήφ είπε:

«Δεν πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο για τον Χριστό»

«Οι πιστοί πρέπει να είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την αλήθεια, να μην ξεχνούν ότι, αποκτώντας εχθρούς εδώ, κερδίζουμε τη Βασιλεία των Ουρανών... Όποιος είναι πιστός στα μικρά, θα είναι πιστός και στα μεγάλα, όταν χρειαστεί. Όταν μας δίνεται η ευκαιρία να γίνουμε ομολογητές, δεν πρέπει να την χάσουμε. Χάνοντας τη επίγεια ζωή, κερδίζουμε την ουράνια. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο για τον Χριστό».

Το δωμάτιο του ξενοδοχείου στην Αθήνα, στο οποίο βασανίστηκε ο Ιωσήφ, είναι γωνιακό και διαθέτει μπαλκόνι – το μοναδικό σε ολόκληρο το ξενοδοχείο με πρόσβαση στην ταράτσα του γειτονικού κτιρίου. Αυτό εξηγεί γιατί η πόρτα του δωματίου, στο οποίο δολοφονήθηκε ο Ιωσήφ, βρέθηκε κλειδωμένη από μέσα. Σύμφωνα με τον γιατρό που εξέτασε το νεκρό σώμα, η δολοφονία διαπράχθηκε από δύο ή τρία άτομα: ο ένας τον κρατούσε, ο άλλος του έδεσε τα χέρια και τα πόδια, ενώ ο τρίτος έδωσε τα χτυπήματα. Προφανώς, οι δολοφόνοι ήθελαν να μάθουν πού βρίσκεται η εικόνα. Σημειώνουμε ότι η τοποθεσία της εικόνας παραμένει προς το παρόν άγνωστη.

Στη δίκη ο γιατρός κατέθεσε ότι από όλα τα στοιχεία φαίνεται ότι ο Ιωσήφ δεν προέβαλε αντίσταση. Βρισκόταν δεμένος κατά μήκος του κρεβατιού. Ίχνη βασανιστηρίων είναι ορατά στο πρόσωπο, στα πόδια, στα χέρια και στο στήθος του. Ο δικαστής μας έδειξε φρικτές αστυνομικές φωτογραφίες, οι οποίες μαρτυρούν ότι ο Ιωσήφ πέθαινε μόνος του, για πολλή ώρα και βασανιστικά...

Ιερέας Αλέξανδρος Ιβασέβιτς 

 Ιερέας Αλέξανδρος Ιβασέβιτς Ο ιερέας Αλέξανδρος Ιβασέβιτς, ο οποίος κατοικεί στην Αργεντινή και είχε συνοδεύσει τον Ιωσήφ στο τελευταίο του ταξίδι στην Ελλάδα, αφηγείται τις τελευταίες του ημέρες, των οποίων έτυχε να είναι αυτόπτης μάρτυρας:

«Την τελευταία νύχτα δεν κοιμηθήκαμε· μια μακρά συζήτηση μετατράπηκε σε αμοιβαία εξομολόγηση... Σε μια στιγμή ο αδελφός Ιωσήφ ξαναζούσε ολόκληρη τη ζωή του. ...». Στο αεροδρόμιο χωρίσαμε. Αυτό ήταν, ήρθε η ώρα να αποχαιρετιστούμε. Όταν φτάσαμε στην είσοδο ξεχωριστής αίθουσας, ο αδελφός Ιωσήφ μου είπε: “Συγχώρεσέ με, πάτερ, για όλα τα κακά που έκανα, και αν σε πλήγωσα, σου ζητώ από τα βάθη της καρδιάς μου να με συγχωρέσεις”. Εγώ του είπα: “Εσύ να με συγχωρέσεις, Χοσέ”. “Ο Θεός θα σε συγχωρέσει! – μου απάντησε. – Ευχαριστώ για όλα, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ”. Εκεί, στο αεροδρόμιο, ο αδελφός Ιωσήφ έκανε μια μετάνοια μπροστά μου, και εγώ το ίδιο... αγκαλιαζόμασταν για πολλή ώρα και σφιχτά. Έπρεπε να συνεχίσω το ταξίδι μου, και ο αδελφός Ιωσήφ αναφώνησε: «Ευλόγησέ με, πάτερ!» – «Ο Θεός να σε ευλογεί, Χοσέ!». Μου είπε: «Με τον Θεό!» Και εγώ του λέω: «Με τον Θεό!» – για τελευταία φορά... Έτσι αποχαιρετιζόμασταν με τον αδελφό Ιωσήφ, μόλις δύο ώρες πριν από το θάνατό του...»

Το καλοκαίρι του 1996, ο Ιωσήφ είχε ταξιδέψει στο Άγιο Όρος για να αποχαιρετήσει τον ετοιμοθάνατο γέροντα Κλήμεντα, τον πνευματικό του πατέρα. Τότε, ο γέροντας του είπε ότι το επόμενο έτος – το 1997 – θα ήταν καθοριστικό για τη ζωή του και ότι θα συνέβαιναν τρομερά γεγονότα. Την παραμονή του μαρτυρικού θανάτου του, ο Ιωσήφ, μαζί με τον ιερέα Αλέξανδρο Ιβασέβιτς, επισκέφθηκε το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στο νησί της Άνδρου, για να προσκυνήσει τα κειμήλιά του. Ο μοναχός που τους άνοιξε τις πόρτες του Κυριακού του μοναστηριού, εξεπλάγη πάρα πολύ όταν είδε ότι η αρχαία τοιχογραφία της Παναγίας έσταζε δάκρυα. Ο ηγούμενος της μονής, ο αρχιμανδρίτης Δωρόθεος, εξήγησε ότι η εικόνα δακρύζει όταν ωριμάζουν τρομερά γεγονότα ή στη διάρκεια αυτών. Στον Ιωσήφ αυτό το σημάδι της Θεοτόκου προκάλεσε βαθιά εντύπωση, και επανειλημμένα έλεγε στον πατέρα Αλέξανδρο: «Πατέρα, αισθάνομαι ότι πολύ σύντομα θα συμβεί κάτι τρομερό. Δεν ξέρω τι ακριβώς, αλλά κάτι θα συμβεί». Και την ίδια μέρα του θανάτου του, το πρωί, ο Ιωσήφ είχε μοιραστεί για άλλη μια φορά με τον πατέρα Αλέξανδρο το προαίσθημά του.

Ο μεγαλόσχημος Ηγούμενος Κλήμης († 1997 г.), γέροντας της Σκήτης της Γεννήσεως του Χριστού στο Άγιο Όρος (φωτογραφία του 1994) Ο Γέροντας Κλήμης († 1997 г.), γέροντας του κελιού της Γεννήσεως του Χριστού στο Άγιο Όρος (φωτογραφία του 1994)

Το φέρετρο άνοιξε, ο σάκος σκίστηκε και όλοι είδαν τα σημάδια των βασανιστηρίων

Ο φύλακας της μυροβλύζουσας εικόνας της Παναγίας της Πορταΐτισσας κηδεύτηκε 13 ημέρες μετά τη δολοφονία του στην Αθήνα. Ήθελαν να τον κηδεύσουν με κλειστό φέρετρο και μέσα σε σφραγισμένο πλαστικό σάκο. Όμως ο Θεός αποφάσισε διαφορετικά. Το φέρετρο άνοιξε, ο σάκος σκίστηκε και όλοι είδαν τα σημάδια των βασανιστηρίων. Δεν υπήρχαν καθόλου σημάδια αποσύνθεσης.

Πολλοί άνθρωποι, που είχαν καταφθάσει εκείνες τις ημέρες στο Τζόρντανβιλ από όλο τον κόσμο, μαρτυρούν για την ευλογημένη ατμόσφαιρα της κηδείας. Ένας πρώην ρασοφόρος της Μονής της Αγίας Τριάδας στο Τζόρντανβιλ της Νέας Υόρκης έγραψε για τη διάθεση που επικρατούσε την ημέρα της κηδείας και της ταφής του αδελφού Ιωσήφ:

«Μου φάνηκε ότι παρευρισκόμουν στις ιερές ακολουθίες του Μεγάλου Σαββάτου· μου ήρθε στο μυαλό η ευλαβική παράσταση μπροστά στον Επιτάφιο, όταν οι ψυχές των πιστών με δέος και συγκίνηση αντικρίζουν τα σωτήρια Πάθη του Κυρίου και αναπολούν την ταφή Του. Όλα όσα συνέβαιναν... ήταν εξίσου μυστηριώδη και μεγαλοπρεπή, φωτεινά και θλιβερά. Φυσικά, υπήρχαν και δάκρυα· και πώς θα μπορούσαν τα μάτια μας να τα συγκρατήσουν, όταν στο φως της ημέρας διακρίναμε πιο καθαρά το εξαντλημένο πρόσωπό του, το μαρτυρικό σώμα του, στολισμένο με πληγές, σαν κάποιο Θείο μαργαρίτη. Είδαμε τα χέρια του, στα οποία είχαν μείνει πορφυρές ουλές από τα δεσμά με τα οποία τον είχε δέσει ο δήμιος...».

 

Ένας δούλος του Θεού, που είχε έρθει από τη Ρωσία και βρέθηκε στην κηδεία του Ιωσήφ, είπε: «Είχα την αίσθηση ότι δεν παρευρισκόμουν σε κηδεία και ταφή, αλλά στον εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας. Συνειδητοποίησα απολύτως ξεκάθαρα ότι, ακόμα κι αν εκείνες τις στιγμές μας έβγαζαν όλους έξω από τον ναό και μας εκτελούσαν, όπως και να ήταν τα πράγματα: εμείς νικήσαμε!»

Και τώρα ας επιστρέψουμε στη συνέχεια της ιστορίας του ορθόδοξου Ισπανού Χόρχε Φερνάντες, τον οποίο ανέφερα στην αρχή:

«Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έφυγα για την Ισπανία, όπου έχω ρίζες, και έγινα ενορίτης του μοναδικού ορθόδοξου ναού σε ολόκληρη τη χώρα, Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου, όπου και πάλι δεν ακούγονταν τίποτα για εκείνον τον Χιλιανό, του οποίου το όνομα δεν γνώριζα τότε, αλλά τον οποίο συχνά θυμόμουν. Στη συνέχεια μετακόμισα στην Αμερική με την οικογένειά μου. Και να που πριν από τρεις μήνες, σε μια συζήτηση με μια δόκιμη ρωσικού ορθόδοξου μοναστηριού στην Ιερουσαλήμ, την ρώτησα αν γνώριζε κάτι για τον Χιλιανό, και μου είπε ότι είχε δολοφονηθεί βάναυσα πριν από 10 χρόνια, καθώς και ότι η θαυματουργή εικόνα είχε εξαφανιστεί. Στη συνέχεια, μου είπε ότι έχει ταφεί κοντά στη Νέα Υόρκη, στο Τζόρντανβιλ. Είναι δύσκολο να περιγράψω όλα τα συναισθήματα που με κυρίευσαν όταν το έμαθα. Θλίψη για τον θάνατό του και την απώλεια της εικόνας και, ταυτόχρονα, χαρά που αυτός βρίσκεται κοντά μου και ότι θα μπορέσω επιτέλους να τον επισκεφτώ, πράγμα που έκανα λίγες μέρες αργότερα. Και εδώ αρχίζει το πιο δύσκολο, το πιο σημαντικό και, ίσως, το πιο σύντομο μέρος της ιστορίας μου, γιατί υπάρχουν πράγματα που είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν με λόγια.

Από τη στιγμή που στάθηκα δίπλα στον τάφο του, ένιωσα ξεκάθαρα την παρουσία φίλου. Ο Κύριος αγιάζει όχι μόνο τις ψυχές μας, αλλά και τα σώματα εκείνων που, όσο ζουν, αφιερώνονται εξ ολοκλήρου σ’ Αυτόν, και έτσι στον εφήμερο, πεπτωκότα κόσμο μας εμφανίζονται νησίδες εκείνου του μέλλοντος κόσμου που μας έχει υποσχεθεί ο Θεός. Δίπλα σε μια τέτοια νησίδα στεκόμουν τότε. Προσευχόμουν στα ισπανικά· ή μάλλον, δεν προσευχόμουν καν, απλώς του μιλούσα και του ζητούσα ό,τι ζητάμε από τους ουράνιους φίλους μας, τους αγίους. Όλα όσα ζήτησα, και ακόμη περισσότερα, μου δόθηκαν. Την επόμενη μέρα μετά τη λειτουργία, ένας άνθρωπος που δεν είχα συναντήσει ποτέ πριν, μου χάρισε ένα κομμάτι βαμβάκι με μύρο από την εικόνα της Παναγίας των Ιβήρων-Μόντρεαλ, της οποίας φύλακας ήταν ο αδελφός Ιωσήφ για 15 χρόνια. Μετά την επιστροφή μου στο Νιου Τζέρσεϊ, στη ζωή μου συνέβησαν μια σειρά γεγονότων, τα οποία δεν μπορούν να εξηγηθούν παρά μόνο ως Θεία Πρόνοια.

Ο σταυρός στον τάφο του Ιωσήφ Μουνιόζ  

Ο σταυρός στον τάφο του Ιωσήφ Μουνιόζ Εν μέρει από αίσθημα ευγνωμοσύνης, εν μέρει από την επιθυμία να συναντήσω προσωπικά τον Χοσέ, επισκέφθηκα τον τάφο του την ημέρα της 10ης επετείου από τη δολοφονία του. Μέχρι τότε, η σύζυγός μου και εγώ είχαμε ήδη διαβάσει το βιβλίο για τη ζωή του «Η Μυροβλύζουσα Εικόνα του Μόντρεαλ και ο αδελφός Ιωσήφ», κάτι που με έφερε ακόμη πιο κοντά του. Μετά από αυτό το δεύτερο ταξίδι, όταν επέστρεψα στο σπίτι, ο αδελφός Ιωσήφ μου έκανε τεράστια χάρη.

Καλώ όλους όσοι διαβάζουν αυτή την αδέξια αφήγησή μου να προσεύχονται σ’ αυτόν, να ζητάνε, να τον ευχαριστούν. Εάν είναι δυνατόν, να πάνε να τον επισκεφθούν, να ανάψουν ένα κερί. Να προσευχηθούν στον τάφο του. Ξέρω από την εμπειρία μου ότι κανείς δεν θα φύγει «με άδεια χέρια». Ο αδελφός Ιωσήφ και η θαυματουργή εικόνα του μας δόθηκαν από τον Κύριο, όπως το καταλαβαίνω, ως υπενθύμιση του μέλλοντος Κόσμου και ως ενδυνάμωση της πίστης μας. Δεν γνωρίζουμε πού βρίσκεται η εικόνα, αλλά γνωρίζουμε πού βρίσκεται ο φύλακάς της· να προστρέχετε σ’ αυτόν, και είθε να μας φυλάει όλους ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και η Πάναγνη Μητέρα Του».

***

Μετά τον μαρτυρικό θάνατο του αδελφού Ιωσήφ το 1997 και την απόκρυψη της εικόνας της Παναγίας του Μόντρεαλ, πολλοί ρωτούσαν: θα επιστρέψει η εικόνα;

Με τη χάρη του Θεού, στις 6 Οκτωβρίου 2007 (την εορτή της Συλλήψεως του Αγίου Προφήτη και Προδρόμου Ιωάννη) – το έτος αποκατάστασης της κανονικής ενότητας εντός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – στην πολιτεία της Χαβάης εμφανίστηκε μυροβλύζουσα εικόνα, αντίγραφο της εικόνας του Μόντρεαλ-Ιβήρων, γνωστή ως η «εικόνα της Παναγίας της Χαβάης».

Αυτό ήταν η απάντηση στα ερωτήματα των πιστών για το αν «θα επιστρέψει η εικόνα;». Η επιστροφή της Μυροβλύζουσας Εικόνας της Παναγίας των Ιβήρων υπήρξε ένα σημαντικό πνευματικό αποτέλεσμα της Πράξης Περί Κανονικής Κοινωνίας και σημάδι της Θείας εύνοιας προς την Τοπική Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πρωθιερέας Βίκτορ Ποτάποφ
Ουάσιγκτον, D.C. (ΗΠΑ)
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Pravoslavie


Στο γαλαζοβαμμένο βλέμμα του Σινά

 

π.Π.Κ. 

ένατο

Σακίδιο επιβίωσης...

 Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα


Τούτες τις μέρες τις ανηφορικές, τις πρωτόγνωρες, τις ανασφαλείς, τις για κάποιους ανέλπίδες, όλοι μας πλάθουμε με το νου μας κάποια σενάρια για το μέλλον, που βάσει των τωρινών δεδομένων, προδιαγράφεται ζοφερό. Και ετοιμαζόμαστε για τα δύσκολα, τα αναπάντεχα, όχι και τόσο αναπάντεχα εδώ που τα λέμε… Μας προειδοποιούν οι ειδικοί της πολιτικής προστασίας, να είμαστε πάντοτε προετοιμασμένοι. Μας λένε: Να έχετε καθαρίσει τα ξερόχορτα, να έχετε κλαδέψει τα ψηλά δέντρα, να έχετε δεξαμενή μεγάλη με νερό για να μπορείτε σε περίπτωση διακοπής του ρεύματος να προστατέψετε το σπίτι σας, να έχετε σακίδιο, αυτό και σε περίπτωση σεισμού, με είδη πρώτης ανάγκης και βοήθειας τρόφιμα νερό αναπτήρα φακό… Ένα σακίδιο επιβίωσης έκτακτης ανάγκης. Μπείτε στο διαδίκτυο και αναζητήστε το! Υπάρχει και διεθνής ορολογία! Ο όρος buging out αναφέρεται λοιπόν στην απόφαση εγκατάλειψης του σπιτιού λόγω μιας απρόβλεπτης κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Το bag out bug είναι ένα έτοιμο κιτ μία θήκη δηλαδή επιβίωσης σε περίπτωση εκκένωσης.
Μη μεριμνάτε περί μηδενός μας παραγγέλνει ο Απόστολος Παύλος στην προς Φιλιππησίους επιστολή του… μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν. Φιλιπ. (4,6) Προσευχηθείτε σχετικώς στον Κύριο, εμπιστευτείτε πλήρως την θεία πρόνοια! Και ο Χριστός μας στο κατά Ματθαίον! Μην μεριμνάτε, μην αγωνιάτε και στενοχωριέστε για τα κατώτερα, αλλά για τα ανώτερα, τα ύψιστα, την καρδιά και την ψυχή σας!
Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος; (Ματθ. 6,25)
Αναρωτιόμαστε λοιπόν… Να μην το φτιάξουμε εκείνο το σακίδιο με τα είδη πρώτης ανάγκης; Φτιάξε το αδερφέ μου ταλαίπωρε εαυτέ μου, αλλά βάλε μέσα το πρώτο και το πιο αναγκαίο, που κάνεις ειδικός και εκπαιδευμένος σε τέτοιες καταστάσεις, δεν προτείνει ως πρώτο και τόσο απαραίτητο… Βάλε μέσα το Ευαγγέλιο, την Αγία Γραφή, τον λόγο Του Λόγου του Θεού, όπως θα έκαναν οι ήρωες της σημερινής μας εκπομπής! Πρώτα αυτό! Πνευματική τροφή, ζωντανό νερό, Θείο φως και άνωθεν ενίσχυση και έπειτα από όλα τα υπόλοιπα! Πρώτα όμως αυτό! Πρώτα από όλα να επιζητούμε Τον Λόγο και τη βασιλεία του Θεού και όλα τα υπόλοιπα έπονται! …Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. (Ματθ. 6,33) Είδος όχι πρώτης ανάγκης , μα είδος μονής ανάγκης και ασύγκριτης με οποιαδήποτε άλλη βιοτική . Ανάγκη της αθάνατης και αιώνιας ψυχής για τη δική της, στις πλείστες των περιπτώσεων, απρογραμμάτιστη εγκατάλειψη τούτου του πρόσκαιρου κόσμου.
Διψά και πείνα η ψυχή αξεδίψαστα και ακόρεστα! Και εκείνος που υπακούει στις φωνές και τις εκκλήσεις της ζωντανής και αιώνιας ψυχής του, τη φροντίζει και επιμελείται συνεχώς των αναγκών της! Μεριμνά ώστε να προτάσσει τον πνευματικό εφοδιασμό της με την φωτεινή και ανόθευτη αλήθεια της Αγίας Γραφής!
Η Αναστασία που στερήθηκε τη σωματική όραση αλλά ψηλαφητά ρουφούσε κάθε λέξη του Αγίου Ευαγγελίου, με τα ακροδάχτυλα της και στο τέλος της ακόμα και με τα χείλη της. Κοιμήθηκε οσιακά ψελίζοντας το εν αρχή ην ο Λόγος! Η Βασιλική που γύριζε παντού με την Καινή Διαθήκη, το βιβλίο το καλό , έτσι το αποκαλούσε, στα χέρια της! Και οι σημερινοί μας νέοι ήρωες οι φιλόθεοι, ένιωσαν βαθιά τους και διαπίστωσαν, πως όλοι οι θησαυροί αυτής της πρόσκαιρης Ζωής δεν μπορούν να συγκριθούν στο ελάχιστο με τον ατίμητο και αδαπάνητο θησαυρό της Αλήθειας που απορρέει από τον ολοζώντανο λόγο του Θεού! Αυτή η γαλήνη και η βεβαία Ελπίδα της αιώνιας και ατελεύτητης Ζωής που δεν αγοράζεται ούτε ανταλλάσσεται!
Για εκείνους, Ο Λόγος του Θεού δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης!
Μα είδος μόνης ανάγκης!
Νώντας Σκοπετέας

Δουλεύουν όλοι για τον Αντίχριστο;

Ο αρτοποιός της Κοζάνης Γιάννης Σιδέρης και τα μηνύματα στον φούρνο του για τις κάρτες

 Ο αρτοποιός της Κοζάνης Γιάννης Σιδέρης και τα μηνύματα στον φούρνο του για τις κάρτες 

Ένα ιδιαίτερο στιγμιότυπο από την καθημερινότητα στην τοπική αγορά της Κοζάνης προσφέρει ο αρτοποιός Γιάννης Σιδέρης, ο οποίος διατηρεί τον παραδοσιακό φούρνο του επί της οδού Πύρρου 3. Με εμπειρία δεκαετιών στο επάγγελμα, ο έμπειρος αρτοποιός δεν περιορίζεται μόνο στην παραγωγή ψωμιού, αλλά επιλέγει να μοιράζεται ανοιχτά τις απόψεις του με τους πελάτες του μέσα από χειρόγραφες πινακίδες στο κατάστημά του.

 

Οι πινακίδες στον φούρνο και οι θέσεις για τις ηλεκτρονικές πληρωμές

Στις πινακίδες που έχει αναρτήσει στα ράφια με τα ψωμιά, ο Γιάννης Σιδέρης εκφράζει την έντονη επιφύλαξή του για τη χρήση των τραπεζικών καρτών στις καθημερινές συναλλαγές, ιδίως για μικρά ποσά.

«Αν οι κάρτες ήταν καλές, δε θα τις βγάζαν τραπεζίτες και ολιγάρχες» «Αποφεύγετε να πληρώνετε μικροποσά με κάρτα – μόνο οι τράπεζες πλουτίζουν»

Με τα μηνύματα αυτά, ο αρτοποιός αποτυπώνει τον προβληματισμό μέρους της μικρής λιανικής αγοράς για τις προμήθειες που παρακρατούνται στις ηλεκτρονικές συναλλαγές χαμηλής αξίας, καλώντας τους καταναλωτές να προτιμούν τα μετρητά.


Χιούμορ και πρωτότυπες σημάνσεις στα προϊόντα

Πέρα από τα οικονομικά μηνύματα, στον χώρο ξεχωρίζουν και πιο ανάλαφρες πινελιές, όπως η σήμανση στο παραδοσιακό προζύμι. Δίπλα στην τιμή του προϊόντος, ο αρτοποιός έχει τοποθετήσει μια φωτογραφία του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, αναγράφοντας χαρακτηριστικά τη λέξη «Ρούβλια», συνδυάζοντας την επικαιρότητα με τη δική του ξεχωριστή αισθητική.

Ο φούρνος του Γιάννη Σιδέρη παραμένει σημείο αναφοράς για τη γειτονιά της Κοζάνης, συνδυάζοντας την παραδοσιακή αρτοποιία με έναν αυθόρμητο τρόπο επικοινωνίας με το κοινό.

πηγή 

Ποιητά ,τώρα να δείς..

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗ ΜΑΓΙΚΗ ΤΕΛΕΝΔΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ!

 Είναι πλέον τάμα να περνάμε απ' την Τέλενδο όποτε βρισκόμαστε στην Κάλυμνο. Ούτε αυτή η φορά μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση, μολονότι τα δρομολόγια των πλοιαρίων που συνδέουν την Τέλενδο με τις Μυρτιές μειώνονται δραματικά κατά την διάρκεια των χειμερινών μηνών. Ήρθε τελικώς και μας πήρε απ' το λιμανάκι του Μελιτσάχα ο Σταύρος Μαγκούλιας για να μας επιστρέψει στην Κάλυμνο το απόγευμα. Στο μεσοδιάστημα κάναμε την καθιερωμένη βόλτα στο πανέμορφο νησάκι, μέχρι το εκκλησάκι του Άη Γιώργη, την Παλαιοχριστιανική Νεκρόπολη και την παραλία του "Πνιγμένου" στον αντίποδα του οικισμού της Τελένδου. Μιλήσαμε επίσης με έναν Τελένδιο μετανάστη της Αυστραλίας, τον Νικόλα Πάντελο, για τα προβλήματα του νησιού και τον Παντελή Ντουνιά ο οποίος έπαιξε με το μπουζούκι του έχοντας κουρνιασμένη τη γάτα στα πόδια του.

Η «Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη»

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Διαβάζουμε την παραβολή του ανθρώπου που έπεσε στους ληστές με έναν τρόπο εντελώς ανθρωποκεντρικό. Ακόμη και το όνομά της έχει αλλάξει σε «Παραβολή του Καλού Σαμαρείτη». Έτσι την ακούμε από τους άμβωνες, στα κατηχητικά και στα σχολεία, από τότε που ήμασταν παιδιά.
Μας γοητεύει να τη θεωρούμε έτσι. Να αισθανόμαστε καλοί, δοτικοί, πρόθυμοι να προσφέρουμε, πάντα διαθέσιμοι για τον άλλον. Να κάνουμε καλές πράξεις, οικοδομώντας παράλληλα την καλή εικόνα του καλού Χριστιανού. Ακόμη και η έννοια του πλησίον έχει περιοριστεί μέσα σε ιδεολογικά όρια. Άλλοι θεωρούν πλησίον τον συμπατριώτη, τον Χριστιανό, τον άνθρωπο που έχει καλή μαρτυρία. Άλλοι, πάλι, περιφρονούν τους ομοεθνείς τους και περιορίζονται να θαυμάζουν, ακόμη και να αγιοποιούν, τους ξένους, τους περιθωριακούς, τους απροσάρμοστους. Ιδιαίτερα αυτή η δεύτερη θεώρηση του πλησίον βρίσκεται πολύ στη μόδα.
Όμως οι λέξεις, οι παραδεδομένες λέξεις, τα ονόματα έχουν σημασία, παιδιά! Σημασία! Δεν μας παρέδωσαν τυχαία οι Πατέρες την παραβολή αυτή με τον τίτλο «Παραβολή για τον άνθρωπο που έπεσε στους ληστές».
Εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια ανθρωπιστική πράξη αλληλεγγύης, αυτονόητη άλλωστε για κάθε συνειδητό Χριστιανό. Εδώ έχουμε την αποκάλυψη της ανθρώπινης φύσης, τραυματισμένης από την αμαρτία, η οποία αποστάτησε από τον Θεό και έπεσε στα χέρια των δαιμόνων. Και πραγματικά, αυτή η εικόνα μας προκαλεί τρόμο, γιατί μας απογυμνώνει. Δεν μας προσφέρει το ευχάριστο συναίσθημα της αυτοδικαίωσης, την εκ δεξιών οίηση που μπορεί να μας χαρίσει η ικανοποίηση ότι αποδεικνυόμαστε «καλοί Σαμαρείτες».
Είναι ένας καθρέφτης που αποκαλύπτει ένα σώμα σχεδόν νεκρό, γεμάτο πληγές, που έχει απόλυτη ανάγκη τον Κύριο. Και ο ίδιος αυτός άνθρωπος, ο πληγωμένος και ανήμπορος, είναι και ο κάθε πλησίον μας, για τον οποίο έχουμε ευθύνη. Κι αυτό είναι κάτι που δύσκολα αντέχεται. Η ανάγκη να θεραπευτούμε τη στιγμή που θεωρούμε τους εαυτούς μας υγιείς και, ταυτόχρονα, να αναλάβουμε τη θεραπεία του άλλου,ενώ πολύ συχνά τον βλέπουμε ανταγωνιστικά, αποτελεί φοβερό πλήγμα στην αυταρέσκειά μας. Σκεφτείτε ότι ο Χριστός μας,είπε να αναλάβουμε αυτόν που μας κάνει κακό, αυτόν τον οποίο θεωρούμε εμπόδιο στα σχέδια μας, αυτον που φθονούμε ή τον θεωρούμε βάρος της γης.Αναξιοπρεπή πράγματα για χριστιανούληδες , θα έλεγε κάποιος μυαλωμένος. Ακόμα χειρότερα, να αναλάβουμε κάποιον αφανή και άσημο μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας, γεγονός που θα μας στερήσει επαίνους αλλά και μια γερή δόση ικανοποίησης για τις δυνατότητες μας.
Δείτε τη δυτική τέχνη, εκεί όπου συχνά πλεονάζει η νοοτροπία του ακτιβισμού και των έργων αυτοδικαίωσης. Ο πληγωμένος άνθρωπος εικονίζεται ως ο Χριστός. Εκείνος έχει ανάγκη από εμάς. Εμείς είμαστε οι δυνατοί, οι συγκροτημένοι, εκείνοι που μπορούν να προσφέρουν. Και αυτή η εικόνα συγκινεί, γιατί μας τοποθετεί στη θέση του σωτήρα.
Δείτε, όμως, και την ορθόδοξη τέχνη. Σαμαρείτης είναι ο Χριστός και ο γέροντας Αδάμ εικονίζεται ως το πτώμα που κείτεται στον δρόμο. Αυτή είναι μια αποκάλυψη της αλήθειας. Ο άνθρωπος δεν σώζει τον άνθρωπο. Ο Χριστός σκύβει πάνω στην ανθρώπινη φύση, την περιποιείται, χύνει στις πληγές της το κρασί και το λάδι της θεραπείας και την παραλαμβάνει για να την οδηγήσει στο πανδοχείο της σωτηρίας.
Γι' αυτό και πολλοί από τους πολιτισμένους, τους σοβαρούς και τους ευαίσθητους ανθρώπους αποστρέφονται αυτή την τέχνη της Εκκλησίας μας. Επειδή τους ελέγχει. Επειδή δεν τους αφήνει να σταθούν απέναντί της ως αυτάρκεις ευεργέτες, αλλά τους φανερώνει την πραγματική τους κατάσταση. Κι όμως, αυτή η αποκάλυψη δεν είναι καταδίκη. Είναι ένα προσκλητήριο στη σωτηρία τους.
 
 π..Παντελεήμων Κρούσκος

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Άγιος Λαυρέντιος Πηλίου

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία. 

Πριν το ξύλο γίνει φλόγα και η φλόγα θαλπωρή, μεσολαβεί ο δρόμος του αγωγιάτη. Στον Άγιο Λαυρέντιο, τα άλογα εξακολουθούν να μεταφέρουν όχι μόνο ξύλα, αλλά μνήμες και παραδόσεις γενεών.

!!!

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο

αλέθεται ο άνθρωπος με τούτο και 'κείνο

 

– και το 'να και τ' άλλο, με το σήμερα και με τ' αύριο,
δεν προφταίνει μια στιγμή να σταθεί και να ιδεί τι γίνεται ολόγυρά του. 
 
 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Όχι, η Αποκάλυψη του Ιωάννη ΔΕΝ είναι «ποιητικό» βιβλίο – Είναι προφητεία!

 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Όχι, η Αποκάλυψη του Ιωάννη δεν είναι σε καμία περίπτωση «ποιητικό» βιβλίο. Είναι τουλάχιστον θλιβερό, ενώ γίνεται λόγος για ανάγκη επανακατήχησης στο χριστεπώνυμο πλήρωμα, να γυρίζουμε τόσο πίσω που παρερμηνεύουμε το «άλφα» της αλφαβήτας. Και μάλιστα αυτή η διαστρέβλωση να προέρχεται από εισηγήσεις σε ιερατικές συνάξεις!

Σε μια τέτοια σύναξη ιερέων  εδω που πρόσφατα έλαβε χώρα στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος υπό την προεδρεία του Μητροπολίτη Ιγνατίου, προωθήθηκε η ανοίκεια – για τα δεδομένα της Ορθοδοξίας - άποψη ότι η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι απλώς ένα… ποιητικό και ομολογιακό βιβλίο (θεόπνευστο αλλά όχι προφητικό), που αφορά αποκλειστικά την ιστορική εποχή του ευαγγελιστή Ιωάννη και όχι γεγονότα του μέλλοντος.

Ακόμα χειρότερα, διατυπώθηκε η θεώρηση ότι τα όσα γράφει ο Ιωάννης συντέθηκαν «με δημιουργικό τρόπο» (άρα δεν ήταν απόρροια θείας αποκαλύψεως όπως μαρτυρεί ο ίδιος ο Ιωάννης από την πρώτη κιόλας λέξη του ιερού κειμένου του;), κάτι που παραπέμπει εμμέσως σε ένα επινοημένο κατασκεύασμα, ένα έργο που γέννησε (μερικώς;) ο νους του Ιωάννη και επομένως δεν περιέχει «ὅσα εἶδε» (Αποκ. 1,2), όσα «ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός» και όσα «ἐσήμανεν ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δούλῳ αὐτοῦ Ἰωάννῃ» (Αποκ. 1,1).

Επιπλέον, σύμφωνα με τη (εξόφθαλμα) μεταπατερική προσέγγιση που προβλήθηκε στη Μητρόπολη Δημητριάδος, ο αριθμός του θηρίου αφορά αποκλειστικά και μόνο τον… Νέρωνα, ο Αντίχριστος δεν υφίσταται καν ως μελλοντικό πρόσωπο (κάνουν λόγο για «δήθεν έλευση του Αντιχρίστου»!) και φυσικά (εδώ φτάνουμε στην ποθητή κατακλείδα όλων των παραπάνω στρεβλώσεων) ο προσωπικός αριθμός και οι ηλεκτρονικές ταυτότητες δεν έχουν καμία σχέση με την Αποκάλυψη και άρα μπορούμε να φακελωθούμε χωρίς κανένα πρόβλημα.

Αποκάλυψη: Την αποσαφηνίζει ο Ιωάννης, ο Παύλος και ο Χριστός

Οι θεολογικές (και όχι μόνο) αποδείξεις ότι η Αποκάλυψη είναι προφητικό βιβλίο και όχι κάτι σαν… Ομηρικό έπος, είναι ατελείωτες, αλλά θα αρκεστούμε σε κάποιες βασικές. Ασχέτως αν ο Ιωάννης χρησιμοποιεί εκφράσεις άφταστης λυρικότητας (όπως και στο Ευαγγέλιο του), φροντίζει να ξεκαθαρίσει από την αρχή το πνεύμα της Αποκάλυψης: «μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς» (Αποκ. 1,3).  

Μακάριος είναι εκείνος που αναγινώσκει, και εκείνοι οι οποίοι ακούουν τα λόγια της θείας αυτής προφητείας και τηρούν με ευλάβεια και πίστη όλα όσα είναι γραμμένα εις αυτήν· διότι ο καιρός, που θα πραγματοποιηθούν αυτά, είναι πολύ κοντά. Μέλλοντας, όχι ενεστώτας. Την αναφερόμενη εγγύτητα των γεγονότων, παρά το γεγονός ότι ο Ιωάννης προειδοποιούσε γι’ αυτά πριν 2 χιλιάδες χρόνια, η Ορθόδοξη θεολογία την εξηγεί με το ότι μετά την ανάληψη του Χριστού, η ανθρωπότητα εισήλθε στην εποχή των εσχάτων. Και συνεχίζει να τη βιώνει για όσο ορίσει η άπειρη μακροθυμία του Θεού.

Ο άγγελος Κυρίου σε πολλά σημεία της Αποκάλυψης ξεκάθαρα ζητά από τον Ιωάννη να καταγράψει μελλοντικά γεγονότα («Γράψον οὖν ἃ εἶδες καὶ ἃ εἰσὶ καὶ ἃ μέλλει γενέσθαι μετὰ ταῦτα»). Εμφανέστατα ξεδιπλώνονται στο ιερό βιβλίο γεγονότα που δεν έχουν καμία σχέση με την εποχή του ευαγγελιστή και ούτε θα μπορούσαν να έχουν: H προσκύνηση του Θηρίου από όλα τα έθνη της γης, το χάραγμα του 666 και η αδυναμία να αγοράζει και να πουλά όποιος δεν το έχει δεχτεί, η ταυτόχρονη παγκόσμια (τηλε)θέαση των άταφων σωμάτων των επανεμφανισμένων Ηλία και Ενώχ από στην πλατεία των Ιεροσολύμων (μια αδιανόητη σκέψη για τον καιρό του Ιωάννη), οι καταστροφές παγκόσμιου βεληνεκούς (όπως το Τσερνόμπιλ, η «Άψινθος»), ο Αρμαγεδδώνας, η νίκη του Χριστού, η Δευτέρα Παρουσία, η ανάσταση των νεκρών, η Κρίση και η Νέα Ιερουσαλήμ δηλαδή η Ουράνια Βασιλεία.

Το γεγονός ότι ο Ιωάννης συνυφαίνει στο θείο του όραμα γεγονότα του παρελθόντος, του (τότε) παρόντος και του μέλλοντος, δεν αναιρεί ότι το – συντριπτικά – μεγαλύτερο μέρος της Αποκάλυψης αφορά προφητείες του μέλλοντος. Η ίδια η Αποκάλυψη δικαιώνει το όνομά της, αφού αρκετά εδάφια της που πριν κάποιους αιώνες φαίνονταν ακατάληπτα, στην εποχή μας βγάζουν άριστο νόημα, δηλαδή έννοιες που αποκαλύπτονται εν καιρώ.

Η Αγία Γραφή έχει τόσο εκπληκτική συνοχή νοημάτων (ακριβώς διότι είναι θεόπνευστη) που αν κάποιος αλλοιώσει τα μηνύματα ενός βιβλίου της, είναι σαν να την απορρίπτει ολόκληρη. Ένας υπερθαύμαστος μηχανισμός άμυνας, ώστε να προστατεύονται αιωνίως τα αιώνια ρήματα της. Είναι πραγματικά ανήκουστο, μετά από δύο χιλιετίες θεολογικής «σκαπάνης» των θησαυρών της Γραφής και μετά από είκοσι αιώνες πατερικής γραμματείας, να γίνεται σήμερα λόγος για «δήθεν Αντίχριστο»!

Ο ίδιος ο Ιωάννης στις επιστολές του λέει:

«Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί· καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». (Α΄ Ιωάννου 2:18)

«Καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη».

Ο Απόστολος Παύλος επίσης μιλά για τον επερχόμενο Αντίχριστο ως συγκεκριμένο μελλοντικό πρόσωπο, ονομάζοντάς τον «υιό της απωλείας»:

«Μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον, καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:1-4).

«Καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ· οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ’ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:8-9).

Αλλά και ο ίδιος ο Χριστός μέσα από τα Ευαγγέλια αναφέρεται σε πλάνους που θα έρθουν στο μέλλον:

«ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες· ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσιν» (Κατά Ματθαίον 24:3-5) εννοώντας τους πρόδρομους του Αντιχρίστου και τον ίδιο τον Αντίχριστο.

Και παρακάτω: «Ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Ματθαίος 24:21-24).

Ακόμη πιο ξεκάθαρα, ο Χριστός πέρα από τους ψευδόχριστους της ιστορίας, αναφέρεται σε ένα και μοναδικό πρόσωπο που μέλλει να έρθει, τον κατεξοχήν ψευδόχριστο δηλαδή τον Αντίχριστο: «Ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε» (Ιωάννης 5:43) Δηλαδή: «Εγώ ήρθα εξ’ ονόματος του Πατέρα μου κι όμως δεν με δέχεστε. Όταν άλλος έρθει εξ’ ονόματος του εαυτού του (εννοεί τον Αντίχριστο), εκείνον θα τον δεχτείτε».

Την αποσαφηνίζουν οι Άγιοι Πατέρες

Η θέση της Γραφής είναι πεντακάθαρη σαν τον ήλιο. Ο Αντίχριστος θα είναι προσδιορισμένο και υπαρκτό πρόσωπο της ιστορίας, ο φρικωδέστερος δικτάτορας όλων των εποχών που θα ανακηρύξει τον εαυτό του Μεσσία. Αναιρώντας λοιπόν την Αποκάλυψη, είναι σαν να διαψεύδουμε τον Χριστό, τους Ευαγγελιστές, τους Αποστόλους, αλλά και πλήθος αγίων πατέρων που πραγματεύτηκαν τα νοήματα του ιερού βιβλίου.

Ο Άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου, ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, ο Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Άγιος Αυγουστίνος Ιππώνος, ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, είναι λίγοι μόνο από τους πατέρες που εντρύφησαν (και συγκατένευσαν απόλυτα) στην προφητική φύση της Αποκάλυψης.

Αν περάσουμε δε και σε σύγχρονους Αγίους, χάνεται το μέτρημα των επιχειρημάτων. Νεκτάριος, Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος, Ιωσήφ Ησυχαστής, Εφραίμ Κατουνακιώτης, Σωφρόνιος του Έσσεξ, Αμφιλόχιος Μακρής, Γεώργιος Καρσλίδης, Νικηφόρος ο Λεπρός, Ιουστίνος Πόποβιτς, Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Λουκάς Συμφερουπόλεως, Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός, Κλεόπας Ήλιε, Σάββας ο εν Καλύμνω, Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης και πάρα-πάρα πολλοί άλλοι, παραδέχτηκαν τη μελλοντική εκπλήρωση της Αποκάλυψης και την εμφάνιση του Αντίχριστου ως απτή ύπαρξη των εσχάτων.

Αλλά και αποφάσεις ή εγκύκλιοι της (πλήρους) Ιεράς Συνόδου (1993, 1997, 1998) έχουν εκφράσει την άρνηση παραλαβής ταυτότητας, την πιθανότατη (μελλοντική) σύνδεση της με τον «δυσώνυμον και απαράδεκτον αριθμόν 666», τη διακινδύνευση των προσωπικών δεδομένων και των ατομικών ελευθεριών και τον συσχετισμό αυτών των απειλών με την Αποκάλυψη. Άρα τι έγινε ξαφνικά σήμερα; Τις πετάμε αυτές τις αποφάσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν πολύ μεγαλύτερο ιεροκανονικό βάρος από μεμονωμένες απόψεις αρχιερέων;

Την επιβεβαιώνουν ψευδοθρησκείες και η ίδια η «ελίτ»

Ο Ιουδαϊσμός, ο Ισλαμισμός, ο Βουδισμός, ο Ινδουισμός, οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά, οι Ευαγγελικοί, οι Προτεστάντες, οι Μορμόνοι, οι Αντβεντιστές και οι εκατοντάδες παραφυάδες της New Age θρησκείας, όλοι αναμένουν έναν επίγειο «Μεσσία» των εσχάτων που θα βασιλέψει στην οικουμένη. Ποιον περιμένουν; Ποιος θα είναι αυτός που θα έρθει για να λάβει πολιτική και μεσσιανική εξουσία; Μετά απόλυτης βεβαιότητας, εμείς οι Ορθόδοξοι γνωρίζουμε ότι ΔΕΝ θα είναι ο Χριστός. Άρα θα είναι ένας άνθρωπος στο πρόσωπο του οποίου θα πληρωθούν όλες οι πλάνες της ιστορίας, όλες οι ψευδοθρησκείες, όλες οι αιρέσεις. Ο Αντίχριστος.

Με το να μιλάμε για «δήθεν Αντίχριστο», είναι σαν να ωθούμε την ορθόδοξη Εκκλησία στην ίδια μεσσιανική απάτη που βρίσκονται όλες οι άλλες κακοδοξίες, αθωώνοντας προκαταβολικά έναν παγκόσμιο «χαρισματικό» ηγέτη που αναμένεται να ανακηρυχθεί «εκλεκτός» όλων των στρεβλών δοξασιών, και που ΗΔΗ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ αρχηγοί κρατών, πολιτικοί και κορυφαία στελέχη πολυεθνικών. Όχι αόριστα, όχι αφηρημένα, όχι συμβολικά, αλλά ως κορυφή συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας.

Σε παλαιότερο άρθρο έχουμε αναφερθεί στην ενδεικτική περίπτωση του Πίτερ Τιλ (Peter Thiel), δισεκατομμυριούχου συνιδρυτή της διαβόητης εταιρείας παρακολούθησης και διαχείρισης δεδομένων «Palantir», ο οποίος διοργάνωσε ολόκληρη σειρά διαλέξεων για τον Αντίχριστο (αναφέροντας τον έτσι ακριβώς) και μάλιστα στη Ρώμη. Τόσο πολιτικοί του Ισραήλ (και ο ίδιος ο Νετανιάχου), όσο και κορυφαίοι πολιτικοί των ΗΠΑ που έχουν ασπαστεί τον χριστιανοσιωνισμό, μιλούν χωρίς περιστροφές για «ερχομό του Μεσσία», ερμηνεύοντας την παρουσία του στη γη μέσω της πλάνης της χιλιετούς βασιλείας.

Επομένως, είναι δυνατόν οι ίδιοι οι ισχυροί του πλανήτη να καταθέτουν ξεδιάντροπα πλέον την «ευλαβική» καρτερία τους για τον Αντίχριστο και να συνδέουν τον ερχομό του με συγκεκριμένες γεωπολιτικές κινήσεις, και την ίδια ώρα ορθόδοξοι ιερείς να λένε ότι δεν θα υπάρξει Αντίχριστος; Δηλαδή οι ίδιοι οι πρόδρομοι του Αντιχρίστου επιβεβαιώνουν σε τέλειο βαθμό τον Ιωάννη κι εμείς θα βαλθούμε να τον διαψεύσουμε; Είναι δυνατόν; Για ποιο λόγο ακριβώς; Για να πέσει για ύπνο το ποίμνιο; Για να βγάλουμε «γραφικούς» όλους τους Αγίους; Για να υποβιβάσουμε τη Γραφή σε «ποιητικό» δοκίμιο; Πραγματικά δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό τέτοιων απόψεων, όσους αγαθούς λογισμούς και αν μετρήσω.

Δηλαδή τι άλλο πρέπει να γίνει για να ληφθούν στα σοβαρά οι λόγοι της Γραφής για τον τελικό Αντίχριστο, να περάσει έξω από την πόρτα μας το κόκκινο χαλί που του στρώνουν; Κανείς δεν λέει με σιγουριά ότι ο Αντίχριστος θα έρθει «αύριο», «μεθαύριο», σε 5, σε 10, σε 30, σε 100 χρόνια, ούτε σε οποιαδήποτε ορισμένη ημερομηνία. Κάτι τέτοιο θα ήταν μέγα σφάλμα, στο οποίο δυστυχώς πολλοί έχουν υποπέσει. Ούτε χρειάζεται ο παραμικρός φόβος για το μέλλον, διότι το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο και η νίκη ανήκει ήδη στον Χριστό. Εκείνος είναι η απάντηση στον φόβο και όχι το αφήγημα ότι δεν (θα) υπάρχει Αντίχριστος ή ότι η Αποκάλυψη είναι ένα «αφηρημένο» δημιούργημα που δεν αφορά καθόλου τα σημερινά γεγονότα. Το πνεύμα της Γραφής είναι να γρηγορούμε πάντοτε για τον «κλέφτη» που μπορεί να έρθει τη νύχτα, όχι να υποστηρίζουμε ότι δεν υπάρχει κλέφτης και ότι η κλοπή είναι μια ανύπαρκτη πράξη που μετά βεβαιότητας δεν θα υποστούμε ποτέ…

sportime.