Ένα αγκάθι για την σάρκα του...

 

Γράφει ο Άγιος Παύλος ότι για να μην έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και να μην υπερηφανευεται για το πλήθος των αποκαλύψεων, ο Θεός του έστειλε ένα αγκάθι για την σάρκα του, έναν αγγελιοφόρο του σατανά για να τον προσγειώνει και να τον κρατάει σε διαρκή ταπείνωση . Όλο αυτό όμως τον έκανε πιο δυνατό και ο Κύριος δεν θέλησε ποτέ να του αφαιρέσει τον πειρασμό, παρόλο που του ζητούσε διακαώς.

Ποιος ήταν αυτός ο πειρασμός; Οχι ασθένεια σωματική ή ψυχική ταλαιπωρία. Ήταν οι εξ Ιουδαίων Χριστιανοί, οι οποίοι τον ακολουθούσαν σε κάθε πόλη και υπονόμευαν το κήρυγμα του. Ήταν οι ψευδοαπόστολοι που δεν έχαναν καιρό να υπενθυμίζουν σε όλους ότι δεν γνώρισε τον Χριστό, ήταν διώκτης και τους εμφανίστηκε από πουθενά έχοντας αξιώσεις Αποστόλου. Ήταν ακόμα και οι ίδιοι οι συναποστολοι του, οι οποίοι δειλιαζαν να αποκοπούν από τον Νόμο του Μωυσή και τις διατάξεις των Φαρισαίων και απέφευγαν να γίνονται δυσάρεστοι στους φανατικούς με τον νόμο Χριστιανούς. Ο Παύλος μιλάει ξεκάθαρα για τους Αποστόλους του Χριστού, οι οποίοι κατέλαβαν την κορυφή της Εκκλησίας, λέει και αμφισβητούσαν την αποστολικότητα του.

Τον είχαν σκάσει σε σημείο να αυτοαποκαλείται με πόνο έκτρωμα και να σκέφτεται ότι ισως τελικά δεν άξιζε τίποτα.

Καταλάβατε τώρα γιατί η Εκκλησία εικονογραφεί τον Πέτρο και τον Παύλο να ασπάζονται ο ένας τον άλλο και επινοήθηκε μια παράδοση οτι πεθαναν την ίδια μέρα, εν

ώ μαρτύρησαν σε άλλη εποχή και τόπο; Καταλάβατε γιατί τιμήθηκαν από κοινού τα λειψανα τους την ίδια μερα( 29 Ιουνίου) και από τότε γιορτάζουν μαζί;

Μια μετά θάνατον συμφιλίωση των μοντέρνων και συντηρητικών Αποστόλων, των δύο τάσεων της πρώτης Εκκλησίας.

Γι'αυτο και ο Χριστός είπε στον Παύλο ότι του είναι αρκετή η χάρη του και μέσα από την αδυναμία του θα γίνει πιο δυνατός.Όσο τον παλεύουν τόσο θα δοξάζεται. Και γι' αυτό στη συνέχεια διηγείται την ζωή και τα πάθη του. Του αρκεσε που την αποστολικότητα του την αναγνώριζε ο ίδιος ο Χριστός και μέσα στους διωγμούς και τα βάσανα του είχε την πιο λαμπρή σφραγίδα πιστότητας από όλους.

π. Παντελεήμων Κρούσκος 

Η Ελλάδα δεν χάνεται..

Υπάρχουν και κανονικοί Τούρκοι!

 

Γραφει ο Ανδρέας Σταλίδης  

Αντιγράφω την εξής ανάρτηση στο Χ από έναν Τούρκο. Πρώτα στα ελληνικά, μετά στα αγγλικά και στο τέλος στην γλώσσα που γράφτηκε, στα τούρκικα.

Εδώ η ανάρτηση - εδω

Υπάρχει ένα θεμελιώδες σημείο που παραβλέπουν όσοι κοιτάζουν τον χάρτη και κάνουν σχόλια αποκομμένα από την πραγματικότητα — λέγοντας πράγματα όπως, «Πώς γίνεται να υπάρχει ένα ελληνικό νησί ακριβώς στην πόρτα μας; Αυτό το μέρος θα έπρεπε να ήταν δικό μας». Βλέπετε τον χάρτη απλώς με όρους γεωγραφικής εγγύτητας, όμως κάθε μπλε κουκκίδα πάνω του αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα αιώνων στρατιωτικών και δημογραφικών πραγματικοτήτων.

Οι τοπικοί πληθυσμοί αυτών των νησιών είναι ιστορικά Έλληνες και σήμερα αποτελούν επίσημα ελληνικό έδαφος. Ναι, τα νησιά βρίσκονται ακριβώς δίπλα στην Ανατολία, αλλά το Αιγαίο είναι —λόγω της γεωγραφίας του— φυσικά μια ελληνική λίμνη, γεγονός που τους παρέχει ένα τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Αυτά τα σύνορα σας φαίνονται περίεργα, ή ακόμα και απαράδεκτα, επειδή σας λείπει η ιστορική γνώση. Αν το αποτέλεσμα απλώς αντανακλούσε τη φυσική ισορροπία δυνάμεων εκείνη την εποχή, όχι μόνο αυτά τα νησιά αλλά και η Σμύρνη και ολόκληρη η περιοχή του Αιγαίου θα τους ανήκαν σήμερα!

Ενώ δεν είχαμε ούτε ένα επιβατηγό πλοίο για να φτάσουμε στα νησιά που αποκαλείτε «ακριβώς στην πόρτα μας», η Ελλάδα διέθετε ήδη έναν σύγχρονο ναυτικό στόλο στο Αιγαίο. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, κατέλαβαν αυτά τα νησιά ένα προς ένα χωρίς ουσιαστικά καμία αντίσταση. Όταν η Βρετανία εξαπέλυσε την Ελλάδα εναντίον μας κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τους είχε υποσχεθεί ακριβώς αυτή την περιοχή του Αιγαίου - κατοικημένη από πυκνή ελληνική πλειοψηφία. Μόνο η στρατιωτική μας αντίσταση στην ξηρά ματαίωσε αυτό το σχέδιο, επιτρέποντάς μας να ανακτήσουμε τη Σμύρνη με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Εν ολίγοις, το καθεστώς των νησιών για τα οποία εκφράζετε τώρα εθνικιστικά αισθήματα δεν είναι αποτυχία της Λωζάνης. Είναι το αναπόφευκτο, αναπόφευκτο διπλωματικό αποτέλεσμα του να καθόμαστε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς να έχουμε καμία ναυτική ισχύ.

Ας θέσουμε το ερώτημα πιο ξεκάθαρα για όσους δεν κατανοούν το ζήτημα: Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η Σμύρνη ήταν γνωστή για αιώνες ως "Gâvur İzmir" (Άπιστη Σμύρνη); Με εξαίρεση την περιοχή Karşıyaka - όπου οι Οθωμανοί εγκατέστησαν Τούρκους ειδικά για να εξισορροπήσουν τα δημογραφικά στοιχεία - η Σμύρνη και οι γύρω περιοχές ήταν εξ ολοκλήρου ελληνοκατοικημένες περιοχές. Αν δεν είχε ιδρυθεί η Δημοκρατία και δεν είχε πραγματοποιηθεί η μαζική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, δεν θα υπήρχε καν τουρκική κυριαρχία στη Σμύρνη για την οποία καυχιέστε σήμερα. Σταματήστε να κοιτάτε τον χάρτη και να θρηνείτε από άγνοια. Σε έναν κόσμο όπου δεν έχεις ναυτική ισχύ, το γεγονός ότι τα νησιά ακριβώς στην πόρτα σου ανήκουν σε κάποιον άλλο δεν είναι «αφύσικο» — είναι μια από τις πιο θεμελιώδεις πραγματικότητες της ιστορίας.

Επομένως, ας αφήσουμε στην άκρη τη ρητορική που πυροδοτεί ανόητες εντάσεις —ή ακόμα και πόλεμο— με την Ελλάδα. Δεν υπάρχει λόγος να επιδιώκουμε την καταστροφή. Διαφορετικά, τη στιγμή που θα ακυρώσετε τη Συνθήκη της Λωζάνης και θα ανατρέψετε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όχι μόνο θα αποτύχετε να ασφαλίσετε τα νησιά, αλλά θα χάσετε και —στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων— ό,τι είχαμε κερδίσει στη Λωζάνη με τεράστιο αγώνα.

 

 

Στα αγγλικά

Looking at this map and still making comments detached from reality like, "How can there be a Greek island right under our noses; this should actually be ours," people are missing one very basic thing: You're mistaking the map for mere geographical proximity, but every single blue dot there is the result of centuries of military and demographic reality.

The local population of these islands has historically been Greek, and today they are officially Greek territory. Yes, the islands are at the doorstep of Anatolia, but the Aegean, by its geographical nature, is naturally a Greek lake, and this situation gives them tremendous strategic advantage. These borders seem strange to you, even unacceptable; because you lack historical knowledge. If things had been "normal," meaning the natural outcome of the power balances of that era, then today not only those islands but also Izmir and the entire Aegean region would have been theirs!

While you don't even have a single passenger ship to sail to those islands you call "right under our noses," Greece had a modern naval fleet in the Aegean and took those islands one by one during the Balkan Wars, practically waving hello as they did. During World War I, when Britain unleashed Greece upon us, it had promised them precisely this Aegean region teeming with dense Greek populations. Our military resistance on land disrupted that plan, allowing us to save Izmir at Lausanne. So, the status of those islands you're now invoking with nationalism isn't a failure of Lausanne; it's the inevitable, compulsory diplomatic balance of sitting at the table with zero naval military power.

For those who don't get it, let's ask more plainly: Why was Izmir called "Infidel Izmir" for centuries—have you ever thought about that? Apart from the Karşıyaka neighborhood where the Ottomans settled Turks just to balance the population, Izmir and its surroundings were entirely a Rum and Greek region. If the Republic hadn't been established and that massive population exchange of 1923 hadn't happened, there wouldn't even be Turkish dominance in the Izmir you're so proud of today. Stop lamenting in ignorance at the map; in a world where you have no naval power, the islands right under your nose belonging to someone else isn't "abnormal"—it's the plainest truth of history.

So let's finally drop the idiotic tensions with Greece and the rhetoric that could even trigger a war. There's no need to seek adventure; otherwise, the moment you invalidate Lausanne and overturn that table, you won't just fail to take the islands—you'll lose at the table everything we won with a thousand and one difficulties at Lausanne.

 

 

Πρωτότυπη ανάρτηση στα τούρκικα

Şu haritaya bakıp hâlâ "Burnumuzun dibinde Yunan adası mı olur, burası aslında bizim olmalıydı" diye gerçeklikten kopuk yorumlar yapanların anlamadığı çok temel bir şey var: Haritayı sadece coğrafi bir yakınlık sanıyorsunuz ama oradaki her bir mavi nokta, yüzlerce yıllık askeri ve demografik bir realitenin sonucudur.

Bu adaların yerel halkı tarihsel olarak Yunan'dır, bugün de resmi olarak Yunanistan toprağıdır. Evet, adalar Anadolu'nun dibindedir ama Ege, coğrafi yapısı gereği doğal olarak bir Yunan gölüdür ve bu durum onlara muazzam bir stratejik avantaj sağlar. Bu sınırlar size tuhaf, hatta kabul edilemez geliyor; çünkü tarih bilginiz yok. Eğer normali, yani o dönemki güç dengelerinin doğal sonucu olsaydı, bugün sadece o adalar değil, İzmir ve tüm Ege bölgesi de onların olacaktı!

"Burnumuzun dibi" dediğiniz adalara gidecek tek bir yolcu geminiz bile yokken, Yunanistan Ege’de modern bir savaş donanmasına sahipti ve Balkan Savaşları'nda o adaları tek tek, ellerini kollarını sallayarak zaten aldılar. İngiltere, 1. Dünya Savaşı’nda Yunanistan’ı üzerimize salarken onlara tam olarak bu yoğun Yunan nüfusunun yaşadığı Ege bölgesini vadetmişti. Kara savaşındaki askeri direnişimiz bu planı bozdu da Lozan'da İzmir’i kurtarabildik. Yani bugün milliyetçilik yaptığınız o adaların durumu Lozan'ın bir başarısızlığı değil; denizde sıfır askeri güçle masaya oturmanın kaçınılmaz, zorunlu bir diplomatik dengesidir.

Konuyu anlamayanlar için daha net soralım: İzmir’e neden yüzyıllarca "Gâvur İzmir" denildi, hiç düşündünüz mü? Osmanlı’nın sırf nüfus dengelensin diye Türkleri yerleştirdiği Karşıyaka semti hariç, İzmir ve çevresi tamamen Rum ve Yunan bölgesiydi. Cumhuriyet kurulup 1923'teki nüfus mübadelesiyle o devasa takas yapılmasaydı, bugün övündüğünüz İzmir’de Türk hakimiyeti bile olmayacaktı. Haritaya bakıp cehaletle hayıflanmayı bırakın; deniz gücünüzün olmadığı bir dünyada, burnunuzun dibindeki adaların başkasına ait olması "anormal" değil, tarihin en yalın gerçeğidir.

​Bu yüzden artık Yunanistan ile aptalca bir gerilim yaratmayı ve hatta savaşa girmeyi tetikleyecek söylemleri bir kenara bırakalım. Macera aramanın lüzumu yok; aksi halde Lozan'ı geçersiz kıldığınız, o masayı devirdiğiniz an, sadece adaları alamamakla kalmaz, Lozan'da binbir zorlukla kazandıklarımızı da masada kaybedersiniz.

«Όταν γέλασε η Σάρα...»

 

ΣΤΗΝ Παλαιά Διαθήκη υπάρχει μια θαυμαστή διήγηση για τη γέννηση του Ισαάκ από την υπερήλικη μητέρα του, τη Σάρα. Κατά τη διάρκεια της γνωστής φιλοξενίας του Αβραάμ, οι τρεις φιλοξενούμενοι άνδρες τού είπαν ότι η γυναίκα του θα γεννήσει παιδί. Όταν εκείνη το άκουσε μέσα από τη σκηνή της, γέλασε ξέροντας ότι δεν μπορεί να γεννήσει, αφού είναι πολύ μεγάλη στην ηλικία (“ἐξέλιπε τῇ Σάῤῥᾳ τὰ γυναικεῖα”)· και ο σύζυγός της επίσης ήταν «πρεσβύτερος».

❝ἐγέλασε δὲ Σάῤῥα ἐν ἑαυτῇ, λέγουσα· οὔπω μέν μοι γέγονεν

ἕως τοῦ νῦν, ὁ δὲ κύριός μου πρεσβύτερος❞ (Γεν. 18,12)

Είπε τότε ο Κύριος: «Γιατί γέλασε η Σάρρα; υπάρχει τίποτε αδύνατον για τον Θεό»; («μὴ ἀδυνατήσει παρὰ τῷ Θεῷ ῥῆμα;»). Ακούγοντάς το η Σάρα φοβήθηκε και είπε: «Όχι, δεν γέλασα». Και της απαντά ο Κύριος: «Όχι, γέλασες!» («οὐχί, ἀλλὰ ἐγέλασας»).

Όταν όμως μετά η Σάρα αποκτά παιδί, το γέλιο αλλάζει σημασία. Γίνεται γέλιο χαράς.

❝καὶ Ἁβραὰμ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν, ἡνίκα ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ

ὁ υἱὸς αὐτοῦ. εἶπε δὲ Σάῤῥα· γέλωτά μοι ἐποίησε Κύριος·

ὃς γὰρ ἂν ἀκούσῃ, συγχαρεῖταί μοι❞ (Γεν. 21,5-6)

 

 

 

ΔΕΝ είναι τυχαία αυτή η επιμονή του κειμένου στο γέλιο πικρής απόγνωσης της Σάρας, που μετά γίνεται γέλιο χαράς. Όταν τελικά τον επόμενο χρόνο έμεινε έγκυος και απέκτησε παιδί, το παιδί ονομάστηκε “Ισαάκ”, από το εβραϊκό “Yitcḥāq” «γελάει – θα γελάσει». Το όνομα έτσι έρχεται να σφραγίσει και να διαιωνίσει το γεγονός ότι η μητέρα του παιδιού γέλασε με την ιδέα της τεκνογονίας και μετά γέλασε από χαρά με την διάψευσή της (με άλλα λόγια, διακηρύχθηκε το γεγονός ότι η γέννηση αυτού του παιδιού ήταν ένα θαύμα του Θεού).

◆ Η ιστορία αυτή δείχνει κάτι πολύ ενδιαφέρον για τα ονόματα της Βίβλου: τις πιο πολλές φορές συνδέονται αιτιολογικά με τη γέννηση, τη βιοτή, και άλλα γεγονότα που συνδέονται με το πρόσωπο που φέρει το όνομα. Και το πιο ενδιαφέρον: το ίδιο το βιβλικό κείμενο έρχεται να εξηγήσει την αιτία της ονοματοδοσίας. Μερικά παραδείγματα:

▸ Το όνομα “Αβραάμ”, “Avrāham” σημαίνει «πατέρας πλήθους, πολλών εθνών». Λέει η Γραφή (Γένεσις 17,5): «ἀλλ’ ἔσται τὸ ὄνομά σου Ἀβραάμ, ὅτι πατέρα πολλῶν ἐθνῶν τέθεικά σε».

▸ Ο άλλος γιος του Αβραάμ, τον οποίο απέκτησε με την Άγαρ, ονομάστηκε “Ἰσμαήλ”, από το εβραϊκό “Yıšmāél” «ο Θεός ακούει», για το οποίο δίνεται η παρακάτω εξήγηση (Γένεσις 16, 11): «καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰσμαήλ, ὅτι ἐπήκουσεν Κύριος τῇ ταπεινώσει σου».

▸ Ο γιος του Ισαάκ ονομάστηκε “Ιακώβ”, από την εβραϊκή λέξη “aqḗb” «φτέρνα», αφού σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση κατά τη διάρκεια τού τοκετού ο Ιακώβ γεννήθηκε δεύτερος, κρατώντας τη φτέρνα τού δίδυμου αδελφού του Ησαύ.

▸ Μετά τη μάχη του με άγγελο του Θεού ο Ιακώβ ονομάστηκε “Ισραήλ”, από το εβραϊκό “Yisra’ēl”, που ίσως σημαίνει «μάχεται με τον Θεό», «μαχητής τού Θεού» ή «ο Θεός κυριαρχεί», Κι αυτό εξηγείται από το κείμενο (Π.Δ., Ο΄, Γένεσ. 32,28): «οὐ κληθήσεται ἔτι τὸ ὄνομά σου Ἰακώβ, ἀλλὰ Ἰσραὴλ ἔσται τὸ ὄνομά σου, ὅτι ἐνίσχυσας μετὰ Θεοῦ καὶ μετὰ ἀνθρώπων δυνατός».

▸ Το όνομα, τἐλος, του νομοθέτη Μωυσή, το εβραϊκό “Mošé”, σύμφωνα με τη Βίβλο σημαίνει «βγαλμένος έξω, σωσμένος (από το νερό)» (πβ. εβραϊκό “mašah” «βγάζω έξω»). Λέει πάλι το κείμενο της Εξόδου (Π.Δ., Ο΄, Έξοδος 2, 10): «ἐπωνόμασεν δὲ τὸ ὄνομα αὐτοῦ Mωυσῆν λέγουσα, ἐκ τοῦ ὕδατος αὐτὸν άνειλόμην».

◆ Στον βιβλικό πολιτισμό, όπου τα πάντα εντάσσονται στην προοπτική μιας ιερής ιστορίας, της σχέσης δηλαδή του Θεού με τον άνθρωπο, τα ονόματα ακολουθούν και τρόπον τινα υπομνηματίζουν αυτή τη προοπτική. Παρουσιάζονται σαν να αποτελούν αναπόσπαστο μέρος ενός γενικότερου ιερού νοήματος.

~ ~ ~

________

προσαρμογή από Γ. #Μπαμπινιώτη, Λεξικό Κυρίων Ονομάτων, https://lexicon.gr/lexico-kyrion-onomaton/

Μιὰ ὁδοιπορία στὴν Ἑλλάδα ὅπου ὅλα καὶ τίποτα δὲν ἔχει ἀλλάξει ἐδῶ καὶ 4.000 χρόνια!

 

«...Τὸ Ἑλληνικὸ Καλοκαίρι παραμένει ἱερό, μυθικό, αἰώνιος συμβολισμὸς τοῦ ὡραίου καὶ τοῦ χρόνου ὅπου τὸ συναίσθημα, ἡ ψυχὴ καὶ τὸ βλέμμα ἀποτελοῦν τοὺς μοναδικοὺς αἰσθητῆρες ἀπόλαυσης τῶν φεγγαριῶν, τῶν αἰγαιοπελαγίτικων χρωμάτων καὶ τῶν ἐπιβλητικῶν βουνῶν... ».

 

Jacques Lacarrière, «Ἑλληνικὸ Καλοκαίρι», ἐκδ. Βασδέκης, 2024.

Data Centers: Τα «θηρία» των Big Tech καταβροχθίζουν νερό και δεδομένα, και ο ΟΗΕ μας πουλάει «οικολογικό» σανό!

Ο Γκουτέρες προετοιμάζει την παντοδυναμία του ΟΗΕ με «πράσινο» περιτύλιγμα, προσφέροντας οικολογικό άλλοθι στους μεγιστάνες της τεχνολογίας 

 

 

Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Σε ρόλο κακού… αστυνομικού, ο ΟΗΕ αποφάσισε να κουνήσει προσχηματικά το δάχτυλο στις Big Tech, δήθεν για να επικρίνει το μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος των περιβόητων data centers. Ο ίδιος οργανισμός που υποτάσσει τα κράτη στο εφιαλτικό «Σύμφωνο για το Μέλλον» (ή αλλιώς «Ατζέντα 2045»), ένα διακρατικό μανιφέστο υποταγής στην παγκόσμια διακυβέρνηση, τώρα υποτίθεται ότι κάνει οικολογική «αντιπολίτευση» στους μεγιστάνες των δεδομένων. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, δήλωσε ότι οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης οφείλουν να αποκαλύψουν στο ευρύ κοινό το περιβαλλοντικό και ανθρακικό αποτύπωμα των υποδομών τους και να αναπτύξουν τεχνολογία «πράσινης» ενέργειας ώστε να λειτουργούν τα data centers τους. Μέχρι το 2030, τα κέντρα δεδομένων της ΑΙ «θα μπορούσαν να καταναλώνουν περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια από όλες τις χώρες του κόσμου εκτός από πέντε», δήλωσε ο Γκουτέρες, κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Δράσης για το Κλίμα στο Λονδίνο.

Προειδοποιώντας για την τεράστια κατανάλωση νερού που απαιτούν τα κέντρα δεδομένων, ο Γκουτέρες ανέφερε ότι σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Πανεπιστημίου του ΟΗΕ, έως το 2030 τα data center που υποστηρίζουν την Τεχνητή Νοημοσύνη, θα καταναλώνουν 9,3 τρισεκατομμύρια λίτρα ανά έτος, ποσότητα που θα κάλυπτε τις ανάγκες του παγκόσμιου πληθυσμού σε πόσιμο νερό για πάνω από 18 μήνες.

Εγκαινιάζοντας την Πρωτοβουλία Περιβαλλοντικής Διαφάνειας της ΑΙ, ο Γκουτέρες κάλεσε τις εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης να δημοσιοποιήσουν το αποτύπωμά τους σε κατανάλωση νερού, εκπομπές άνθρακα και χρήση γης. Επίσης, να δεσμευτούν ότι ως το 2030 τα data centers τους θα λειτουργούν αποκλειστικά με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. «Αν η τεχνητή νοημοσύνη πρόκειται να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς για το τι μας κοστίζει σήμερα», δήλωσε ο γγ του ΟΗΕ.

Προπέτασμα καπνού από τον ΟΗΕ

Η κριτική που ξεσηκώθηκε απέναντι στις δηλώσεις Γκουτέρες, υποστηρίζει ότι ο ΟΗΕ ουσιαστικά κάνει «Greenwashing», δηλαδή ελέγχει προσχηματικά τις Big Tech για να δείξει ότι λειτουργεί ως θεματοφύλακας του «πράσινου» δόγματος και παράλληλα στρέφει τους προβολείς προς τις εταιρείες, ώστε να φανούν ως υπεύθυνες οντότητες μόνο και μόνο αν λάβουν οικολογικό «χρίσμα».

Και έτσι ο παγκόσμιος επεκτατισμός των Big Tech να γίνει αποδεκτός από τις πλατιές μάζες ως βιώσιμη τεχνολογία, ενώ η δημόσια συζήτηση θα μετατοπίζεται από τη βαθύτερη ουσία του θέματος, που δεν είναι άλλη από τον κακόβουλο σκοπό για τον οποίο κατασκευάζονται τα data centers. Την ίδια στιγμή καλλιεργείται το έδαφος ώστε οι αντίπαλες (γεωπολιτικά) ΑΙ, να απομονωθούν ως ζημιογόνες και επικίνδυνες για τον πλανήτη. Ο ΟΗΕ θα κρίνει ποια λογισμικά προσκυνούν την πράσινη «θρησκεία» και ποια όχι, φυσικά με πολιτικά κριτήρια και καθόλου με οικολογικά.

Ο Γκουτέρες κάνει όψιμη «κριτική» στις Big Tech, ενώ συνεργάζεται στενότατα μαζί τους σε ψηφιακά προγράμματα, κι ενώ τις αφήνει εδώ και χρόνια να γεμίζουν την υφήλιο με χιλιάδες κέντρα δεδομένων που λειτουργούν ως «ρουφήχτρες» πόρων: ηλεκτρικής ενέργειας, νερού, γης και ορυκτών. Από τη μία ο ΟΗΕ προωθεί στην ατζέντα του τη ψηφιακή επιτήρηση της Τεχνητής Νοημοσύνης και των «clouds», και από την άλλη… εγκαλεί τους συνεργάτες του για αδιαφάνεια «αποτυπώματος».

Πρόκειται για ένα υποκριτικό πινγκ πονγκ μεταξύ ΟΗΕ και Big Tech, ώστε να διεθνοποιηθεί περεταίρω το πλαίσιο της (δήθεν) «πράσινης» διακυβέρνησης. Αποτελεί το κλασσικό μοντέλο marketing της Νέας Τάξης, όπου πρώτα εμφανίζεται (ή κατασκευάζεται) μια «απειλή» και έπειτα οι υπαίτιοι φέρνουν και την ετοιμασμένη «λύση». Στην περίπτωση των data centers, η περιβαλλοντική απειλή είναι απολύτως υπαρκτή, άλλα και απολύτως ανθρωπογενής. Μια ακόμα ειρωνεία της Νέας Τάξης, είναι ότι οι ίδιες εταιρείες (Google, Microsoft, Amazon, Meta κλπ) που έκαναν τεχνοκρατικό θέσφατο την πράσινη μετάβαση, τώρα αποστραγγίζουν τον πλανήτη από τους πόρους του, στον αγώνα για ψηφιακή κυριαρχία.

Ατομική ευθύνη για την ΑΙ

Οι Big Tech αποδέχονται να φανούν για λίγο ως άσωτοι… υιοί της «πράσινης» μετάβασης, ώστε ο ΟΗΕ να αποκτήσει το τέλειο πρόσχημα για επιβολή κεντρικού ελέγχου στα δεδομένα του πλανήτη, ως αυριανή υπερκυβέρνηση που θα ελέγχει το διαδίκτυο και την τεχνολογία. Οι προϋποθέσεις και πιστοποιήσεις «πράσινης» λειτουργίας των data centers, θα είναι τόσο κοστοβόρες που μόνο οι μεγάλοι παίκτες θα μείνουν στο παιχνίδι, ευθυγραμμισμένοι πλήρως με τις πολιτικές του ΟΗΕ.

Παράλληλα, κατασκευάζεται και το άλλοθι για τις Big Tech ώστε να μετακυλήσουν το περιβαλλοντικό κόστος στους χρήστες της ΤΝ, υποστηρίζοντας ότι εκείνοι παρέχουν απλώς μια υπηρεσία, αλλά οι πολίτες είναι αυτοί που «καίνε» πόρους με κάθε χρήση της ΤΝ. Αυτή η «ατομική ευθύνη» είναι που θα συνηγορήσει για την καθιέρωση προσωπικού αποτυπώματος άνθρακα, άγριας φορολογίας και περιορισμού της χρήσης ΑΙ.

Ακριβώς ότι έγινε με τα social media που τα πρώτα χρόνια ήταν τελείως ελεύθερα (ώσπου να επιτευχθεί ο εθισμός των μαζών) και τώρα απαγορεύονται δήθεν για το καλό των παιδιών (αλλά στην πραγματικότητα γίνονται το «τυράκι» για την επιβολή ηλεκτρονικής ταυτότητας), θα γίνει πιθανότατα στο μέλλον και για τη χρήση ΤΝ. Σε μια αγορά όπου η ΤΝ θα έχει γίνει αναπόσπαστο εξάρτημα των επιχειρήσεων και σε μια κοινωνία όπου η ΤΝ θα έχει αντικαταστήσει τη σκέψη και τη γνώση, φανταστείτε τι έχει να γίνει αν η ελίτ θέσει το δίλημμα: «ή γίνεστε αριθμοί στο σύστημά μας ή τέλος η ΤΝ για εσάς».

Η λεηλασία φυσικών πόρων

Πίσω από αυτήν την κακοστημένη παράσταση μεταξύ ΟΗΕ και Big Tech, εξελίσσεται ένας λυσσαλέος πόλεμος για τους π πόρους του πλανήτη. Το νερό από δημόσιο αγαθό, γίνεται καύσιμο για το νευρωνικό δίκτυο του «θηρίου» και λύτρο εκβιασμού για την καθυπόταξη της ανθρωπότητας.

Στη Θεσσαλία η οποία «βούλιαξε» με τον Daniel και η αγροτική παραγωγή καταστράφηκε από την κυβερνητική αδιαφορία, πρόκειται να χτιστεί ολόκληρη «κοιλάδα» από data centers που θα καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες νερού. Ο εθνικός μας σιτοβολώνας δεν θα αρδεύεται πλέον για να τραφεί ο λαός, αλλά για να τραφούν τα «θησαυροφυλάκια» των δεδομένων μας. Την ίδια στιγμή που η λειψυδρία παρουσιάζεται ως αυθύπαρκτο φαινόμενο, οι servers των τεχνολογικών γιγάντων ρουφάνε αχόρταγα τον υδροφόρο ορίζοντα ακόμα και στις πιο γόνιμες εκτάσεις της επικράτειας.

Οι «τράπεζες» δεδομένων απλώνονται σαν καρκίνωμα στον πλανήτη, τόσο εις βάρος της φύσης – όσο και εις βάρος της ελευθερίας. Τα data centers είναι τα πρώτα οχυρά του υπερ-κράτους, όπως ακριβώς οι αποικιοκράτες έχτιζαν φρούρια μόλις πατούσαν το πόδι τους σε κατακτημένη περιοχή. Μόνο που εκείνα τα φρούρια περιχαράκωναν την κυριαρχία σε σώματα, ενώ τα σημερινά παγιδεύουν σώματα και ψυχές, δεδομένα που ορίζουν ολόκληρη τη ζωή μας. Και το χειρότερο είναι ότι ο πολύς κόσμος δεν αντιλαμβάνεται τα τείχη που υψώνονται μέσα στον ίδιο τον τόπο του…

sportime.

Πω πώ

 Και αφού πήραμε δόσεις δροσιάς Πνεύματος Αγίου 

ΕΔΩ και  ΕΔΩ  ,

ας δούμε και το σκληρό πρόσωπο του δικαιωματισμού της Δεσποτοκρατίας στην Ελλάδα ...

Μεγάλη η χάρη του Προδρόμου .

 Μακαριστός π. Ανανίας Κουστένης

Μεγάλη η ευχή του. Μεγάλη η ευλογία του. Τον έχουμε στήριγμα. Τον έχουμε αποκούμπι. Τον έχουμε παρηγοριά. Τον έχουμε δικό μας. Κολλητό μας. Είναι πολύ κοντά μας ο άγιος Ιωάννης. Πάρα πολύ κοντά μας. Πιο κοντά από πολλούς άλλους αγίους. Διότι το έργο του συνεχίζεται, όπως είπαμε και το πρωί.

Κήρυξε, βέβαια, τον Χριστό, απ’ την κοιλιά της μάνας του, κήρυξε και στην κοιλιά του αναύγητου Άδη τον Χριστό, μετά τον θάνατό του, έλυσε τη στείρα μήτρα της μητέρας του και τη σιωπή του πατρός του Ζαχαρία, αλλά, και παρά ταύτα, τα τόσα μεγάλα, που πρόσφερε στη Θεία οικονομία και στην Εκκλησία, το έργο του καθόλου δεν τελείωσε. Θα τελειώσει με το τέλος του κόσμου. Με τη συντέλεια του αιώνος.

Τι δουλειά κάνει ο άγιος Ιωάννης! Είναι και τώρα Πρόδρομος. Προτρέχει του Χριστού μας, που είναι ο δρόμος. Που ’ναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» και η Ανάσταση. Προτρέχει. Έρχεται μπροστά από Κείνον στην κάθε ψυχή. Στην κάθε ύπαρξη. Στην κάθε οντότητα. Όπου κι αν είναι κι ό,τι κι αν κάνει. Και τι κάνει; Ετοιμάζει τον δρόμο του Κυρίου. Τον ερχομό του Κυρίου στην κάθε ψυχή. Αφού ο Ιησούς μας είναι «ο ευλογημένος ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Αφού είναι «ο ων και ο ην και ο ερχόμενος κατά την «Αποκάλυψη» του Ευαγγελιστού Ιωάννου.

Προετοιμάζει, κι έρχεται, όπως είπαμε και το πρωί, ο άη-Γαννάκος και τι κάνει; Θωπεύει τις ψυχές μας μυστικά και άρρητα. Μας κανακίζει. Μας καλοπαίρνει. Μας μαλώνει, αν χρειαστεί. Και το μάλωμα είν’ αγάπη και μάλιστα περίσσευμα αγάπης, πολλές φορές.

Κλαίει μαζί μας. Χαίρεται μαζί μας. Έχει σχέση μεγάλη και σπουδαία. Παρακαλεί για τις ψυχές μας. Και κάνει και τι δεν κάνει, προκειμένου να ’ρθούμε σε αίσθηση και σε μετάνοια και συναίσθηση! Να αναζητήσουμε τον Κύριο. Να επιθυμήσουμε τον Σωτήρα και λυτρωτή και ευεργέτη μας Χριστό, που ναι το παν.

Ο άγιος Ιωάννης δουλεύει πολύ, πάρα πολύ, επάνω σ’ αυτό. Σ’ όλες τις ψυχές και υπάρξεις και στον καθένα χωριστά. Με μοναδικό τρόπο. Οπότε δουλεύει στους αιώνες ο άγιος Ιωάννης. Και δεν κάθεται καθόλου. Αναπαμό δεν έχει και ησυχία δεν βρίσκει. Γιατί αγαπάει τόσο πολύ τους ανθρώπους ο άγιος Ιωάννης, που γίνεται θυσία. Που κοπιάζει. Που προσπαθεί. Που κλαίει. Που θρηνεί. Που ικετεύει. Που παρακαλεί, για όλους μαζί και τον καθένα μας.

Γι’ αυτό και η Παράδοση της Εκκλησίας, και η εικονογραφική αλλά και η Θεολογία μας, τον έταξε στα αριστερά του Χριστού. Στα ζερβά του Χρίστου, που λέει ένα τραγουδάκι από τη Θράκη μας. Και να παρακαλεί εκεί, με δεξιά θέση την Παναγία, να παρακαλεί τον αφέντη τον Χριστό για όλο τον κόσμο. Για κάθε ψυχή. Για κάθε απολωλός πρόβατο. Για κάθε αμετανόητο. Για κάθε δυσκολεμένο. Για κάθε μοναχικό άνθρωπο.

Γιατί ο άγιος Ιωάννης έζησε στην έρημο από τα σπάργανα, ακόμη, που λεν τα τροπάρια και το Ευαγγέλιο, π’ ακούσαμε το πρωί, στη Θεία Λειτουργία. Έζησε μόνος του. Μόνος με τον Θεό. Μόνος με τους αγγέλους. Και μόνος με τους πειρασμούς και τους δαίμονες και τις δυσκολίες. Το τρυφερό αυτό παιδάκι, να ‘ν’ ολομόναχο στην έρημο. Αλλά ήτανε επ’ αυτό Χάρις Θεού. Τον επεσκίαζε η Θεία Χάρις.

Άλλωστε, το ίδιο του το όνομα το λέει αυτό. Τι σημαίνει Ιωάννης; Ήταν όνομα, που πρώτη φορά ακουγόταν στην οικογένεια αυτή. Και έλεγαν, να τον βάλουνε Ζαχαρία. Τι σημαίνει Ιωάννης; Το ’πε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, κατά την ήμερα του ευαγγελισμού του Ιωάννου, στον Ζαχαρία. «Και το όνομα αυτού κληθήσεται Ιωάννης». Τι σημαίνει Γιοχάναν; Δώρον Θεού. Τι σημαίνει δώρον; Χάρις! «Και Χάρις Θεού ην επ’ αυτώ».

Είναι το δώρο του Θεού σε μας. Στα ελληνικά θα μεταφραζόταν ο Ιωάννης Θεόδωρος. Θεόδωρος! Συμπίπτουν εννοιολογικά Ιωάννης και Θεόδωρος. Είναι δώρο του Θεού στην Εκκλησία. Στην ανθρωπότητα. Στην οικουμένη. Στην ψυχή μας. Σε όλους.

Μεγάλος άγιος. Μεγάλη χάρη. Μεγάλο δώρο. Μεγάλη ομορφιά. Γι’ αυτό, ας το γνωρίζουμε αυτό. Και ας τον εκμεταλλευόμεθα τον άη-Γιαννάκο. Μην τον αφήνουμε. Είμαστε, πολλές φορές, μόνοι. Και αισθανόμεθα απαρηγόρητοι. Και αισθανόμεθα δυσκολία. Ας του μιλάμε. Ας τον φωνάζομε. Ο άγιος εκεί είναι. Δίπλα μας είναι. Κοντά μας είναι. Κολλητός μας είναι. Και θα πείτε δεν μιλάει. Δεν μιλάει, γιατί έχει εντολή απ’ τον Θεό, να μην παραβιάσει την ελευθερία μας. Το ξέρετε αυτό; Να μην παραβιάσει τήν ελευθερία μας!

Κι οι πεθαμένοι μας, πολλές φορές, θέλουνε να ’ρθουν. Να μας σκουντήσουν. Να μας ρίξουν και μια καρπαζιά, μ’ αυτά που κάνομε. Να μας συνεφέρουν. Να μας οδηγήσουν στα λάθη μας. Κι όμως, δεν τους αφήνει ο Θεούλης. Δεν τους αφήνει ο Θεούλης! Γιατί; Μην παραβιάσει την ελευθερία μας! Τι δώρο είν’ η ελευθερία! Τι δώρο Θεού! Άλλα και τι ευθύνη! Τι βάρος! Τι δυσκολία!

«Η θάλασσα της ακύμαντης πτωχείας»

Δόξα τω Θεώ στον ευλογημένο τόπο που αγίασε Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος ο τοπικός Επίσκοπος ομιλεί με Νου Χριστού

 

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ

Ἐν Νάξῳ τῇ 11ῃ Ἰουνίου 2026

Πρὸς

Τὴν Ἱερὰν Σύνοδον

Τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Εἰς Ἀθήνας

 

Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε,

Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Σύνεδροι,

Ἐξ ἀφορμῆς τῆς προσφάτου δημοσιοποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ ὑπὸ διαβούλευσιν πολυνομοσχεδίου, αἱ ὁποῖαι, μεταξὺ ἄλλων, προβλέπουν μίαν ἰδιαιτέρως ὑψηλὴν αὔξησιν τῶν μηνιαίων ἀποδοχῶν τῶν Ἀρχιερέων, μὲ προοπτικὴν ἐξισώσεως αὐτῶν μὲ τὰς ἀποδοχὰς τῶν Γενικῶν Γραμματέων τῶν Ὑπουργείων, εὐσεβάστως προάγομαι ἵνα παρακαλέσω Ὑμᾶς, ὅπως προβῆτε εἰς σχετικὴν ἐπίσημον Συνοδικὴν ἀνακοίνωσιν, διὰ τῆς ὁποίας θὰ διευκρινίζηται σαφῶς ὅτι εἰς οὐδεμίαν ἐνέργειαν διὰ τὴν τοιαύτην ρύθμισιν προέβη ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, ἀλλὰ ὅτι ἀποτελεῖ μονομερῆ πρόθεσιν τῆς Πολιτείας, περὶ τῆς ὁποίας ὡς Ποιμαίνουσα Ἐκκλησία διαφωνοῦμεν ἀπολύτως, μή ἐπιθυμούντες νά δημιουργηθῇ σκανδαλισμός τῶν πιστῶν, τοσούτῳ μᾶλλον καθ' ὅσον ἡ μεγάλη μερὶς τοῦ λαοῦ μας, πρωτίστως δὲ ὁ Ἱερὸς κλῆρος μας, καλεῖται νὰ ἐπιβιώνῃ μὲ πολὺ χαμηλοτέρους μισθούς, συντηρῶν μάλιστα καὶ μίαν ὁλόκληρον (ἐνδεχομένως καὶ πολύτεκνον) οἰκογένειαν.

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι,

ἔχομεν ἤδη ἐκτεθῆ τόσον εἰς τοὺς πολεμίους τῆς Ἐκκλησίας (οἱ ὁποῖοι εὗρον εὐκαιρίαν ἐπιθέσεως κατὰ τῶν Ἐπισκόπων καί σκληρᾶς κριτικῆς κατά τῶν κληρικῶν), ὅσον καὶ εἰς τοὺς πιστούς μας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν σκανδαλισθῆ ἀπὸ ὅλην αὐτὴν τὴν αἰφνιδίως ἀνακύψασαν ὑπόθεσιν καὶ τήν ἐξ αὐτῆς προκληθεῖσαν ἀναταραχήν. Διὸ καὶ ἀπαιτεῖται ἡ ἄμεσος καὶ ἀποφασιστικὴ ἀντίδρασις - τοποθέτησις τοῦ ἐπισήμου θεσμικοῦ ὀργάνου τῆς Ἐκκλησίας μας, ἤτοι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, πρὸς ἀποφυγὴν περαιτέρω δυσμενῶν ἐξελίξεων διά τὸ κῦρος καί τήν ἱερότητα τῆς Ἐκκλησίας μας ἀλλά καί διά τήν ἀπρόσκοπτον ποιμαντικὴν διακονίαν ἡμῶν καὶ τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου μας.

Ἐπί δέ τούτοις διατελοῦμεν μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ,

† Ο ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ

Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ ευαγγελίζηται [ὑμῖν] παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω» (Κεφάλαιο 1, στίχος 8).

 

Η ακριβής φράση βρίσκεται στην Προς Γαλάτας Επιστολή του Αποστόλου Παύλου. 

Τι σημαίνει:
Ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι ή ένας άγγελος από τον ουρανό σας κηρύξει κάτι διαφορετικό (ένα άλλο ευαγγέλιο) από αυτό που σας διδάξαμε, να είναι ανάθεμα (δηλαδή αποκομμένος από τον Θεό και καταραμένος). 

Ο σκοπός του ήταν να τονίσει στους Γαλάτες ότι το μήνυμα του Χριστού είναι απόλυτο, αδιαπραγμάτευτο και δεν πρέπει να το αλλάζουν, ακόμα κι αν το άκουγαν από υπερφυσικά όντα ή τους αρχικούς Αποστόλους.

 

Στην πονεμένη Κύπρο ενας θεολόγος  ονόματι Θεόδωρος Κυριακού βγαίνει σε τηλεοπτικά παράθυρα της Μεγαλονήσου και μεσουρανεί επι παντός επιστητού και τον καλούν επιμόνως τον ταλαίπωρο τούτο θολολόγο οι άσχετοι ή δόλιοι δημοσιοκάρφοι .Τούτος ο ταλαίπωρος  έχει φτιάξει ένα δικό του ευαγγέλιο, διεστραμμένο  ,δαιμονικό ...Είναι υπό δαιμονική επήρεια τούτα τα αντιευαγγελικα που συστηματικά λέει , είναι η βλακεία του να φανεί μοντέρνος  για λίγη  δημοσιότητα; Ένας θεός ξέρει..

 

Μέχρι πότε τα τηλεοπτικά κανάλια θα συνεχίσουν να επιδεικνύουν την ανεύθυνη στάση να καλούν αυτόν τον άνθρωπο να εμφανίζεται ως "αυθεντία" για τα θέματα Πίστεως;

Εδώ και χρόνια αυτός ο κύριος με τις δημόσιες εμφανίσεις του ζητεί από την Εκκλησία να αλλάξει την ποιμαντική της απέναντι στην ομοφυλοφιλία.

Σε αυτή του την προσπάθεια, πριν 11 μέρες στην εκπομπή Πρωτοσέλιδο δήλωσε ότι ο θεόπνευστος λόγος αποτελεί έκφραση "των απόψεων της εποχής". Από την ίδια εκπομπή πριν 3 χρόνια (24/05/2023) είχε δηλώσει ότι όσα αναφέρει ο Απ. Παύλος στην Αγία Γραφή "μας δεσμεύουν ΔΥΣΤΥΧΩΣ μέχρι σήμερα".

Όταν κάποιος αμφισβητεί με τέτοιο τρόπο την αποστολική διδασκαλία, δεν μπορεί ταυτόχρονα να παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ ως θεολόγος και ερμηνευτής της ορθόδοξης εκκλησιαστικής θέσης. Οφείλουν να ξεκαθαρίζουν τα κανάλια αν εκφράζει απλώς την προσωπική του άποψη. Και αν πρόκειται για άποψη, η οποία μάλιστα αποκλίνει από τα όρια της Εκκλησίας και είναι αιρετική, τότε ας μας εξηγήσουν γιατί αυτή πρέπει να προβάλλεται ως κάτι εγκυρότερο από την άποψη οποιουδήποτε άλλου.

Ας βγάλουμε τότε και τους ιεχωβάδες και τους λουθεριανούς να μας κηρύξουν τις αιρέσεις τους. Διότι αν το ζητούμενο είναι να λέει ο καθένας τα δικά του, γιατί δεν ανοίγουν τα κανάλια τα μικρόφωνα σε όλους; Η δημόσια συζήτηση είναι θεμιτή, όμως αυτό που βλέπουμε εδώ και χρόνια με τον συγκεκριμένο είναι η αλλοίωση της Ορθόδοξης εκκλησιαστικής διδασκαλίας υπό τον μανδύα του "ειδικού" και αυτό δεν μπορεί να περνά απαρατήρητο.Και μέσα σε όλα αυτά, εύλογο είναι το ερώτημα, η Ιερά Σύνοδος γιατί δεν τοποθετείται; Πού είναι;

 

Δια το λόγου το αληθές... 

 div>

Εντυπωσιακός Δάσκαλος ντράμς

Η μαζική παραφροσύνη να στηρίξουν έναν σιχαμένο ανθέλληνα πολιτικάντη μας ξεπερνά .. Για τον λαμόγιο Τσίπρα λέμε!

 

Είναι πολυ στενάχωρο νεοι, αξιόλογοι ανθρωποι να μετατρέπονται αυτοβούλως σε καμουφλάζ, φούμο κ παραπέτασμα καπνού προκειμένου να μασκαρευτεί ενας αποτυχημένος, ανέμπνευστος τέως π/θ, αποτελώντας έτσι το άλλοθι αυτού του παλαιοκομματικού, ανεπάγγελτου κ ημιμαθους παιδιού του κομματικού σωλήνα, που το μόνο που ξέρει είναι τα τάζει κενες περιεχομένου υποσχέσεις, εξαπατώντας κ απομυζώντας προς ιδιο όφελος τους πορους της κοινωνίας.

Οχι απλα λυπηρό, αλλά ένα πραγματικό χαρακίρι της κοινωνίας.

Τι ωραίος ο π. Προκόπιος _ Ένας καθαρός λόγος του 33χρονου εφημέριου στο Αγαθονήσι.

Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου_Εγκώμιον εις το Γενέσιον του Αγίου Προφήτου Προδρόμου.

 

Στην μαρτυρία του Κυρίου και η φωνή του δούλου.

Ακόμα κι αν ο λόγος μας έμοιαζε με ανοιξιάτικο ύμνο καλλικέλαδου αηδονιού, πολύ φτωχά θα πετύχαινε να υμνήσει την μεγάλη φωνή της αληθείας, που γεννιέται σήμερα. Αλλά πάλι, αυτός εδώ ο λόγος, έτσι ασθενικός, ξερός και κακόηχος, πως θα υμνήσει την μεγάλη προφητική δόξα; Πως θα αινέσει το εξαίρετο αποστολικό αξίωμα; Πως θα δοξάσει το παράξενο θάμβος των μαρτύρων; Και διαπιστώνω, εξετάζοντας προσεκτικά τούτο, πως ο καθένας από τους υπόλοιπους αγίους εγκωμιάσθηκε από κάποιον άλλον, ο υψηλός στην αρετή από κάποιον επίσης υψηλό, και ο μετριώτερος από κάποιον μέτριο. Γι’ αυτόν, όμως, που τώρα ευφημείται κατ’ εξοχήν, το εγκώμιο προέρχεται από τον ίδιο τον Χριστό τον Θεό, που είναι η αλήθεια. Γιατί αναφέρει: «Κανείς μεταξύ των ανθρώπων δεν έχει αναφανεί ανώτερος από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή». Επειδή, λοιπόν, ο Μεγάλος Πρόδρομος έχει επαινεθεί τόσο ανυπέρβλητα από τον Ανώτατο Λόγο (Θεό Λόγο), έχει άραγε, ανάγκη, αγαπητοί ακροατές, από τα δικά μας φτωχά λόγια; Μακριά μια τέτοια σκέψη. Αντίθετα, αποτολμούμε μια τέτοια προσπάθεια ξεπληρώνοντας χρέος δούλου, και κάνοντας υπακοή στον πατέρα και γέροντά μας, με την ελπίδα, πως και μόνη η ενασχόλησή μας με τον Πρόδρομο θα αποβεί προς αγιασμό.

Αγιόλεκτον ζεύγος

Ελάτε, λοιπόν όχι μόνο οι γειτονικές περιοχές, αλλά και όλα τα περίχωρα του νοητού Ιορδάνου, να γιορτάσουμε την ημέρα, να πανηγυρίσουμε με τη γέννηση. Να δούμε το παράξενο μυστήριο, να δούμε το παράδοξο τελούμενο σήμερα, να εμβαθύνουμε στα όσα θαυμαστά συνέβησαν στον Ζαχαρία, να αναγγείλουμε την ευεργεσία, που έγινε στην Ελισάβετ, και να ευχαριστήσουμε γι’ αυτήν. Οι γονείς του Προδρόμου δεν ήταν άσημοι, για να αναδειχθεί από τέτοιους αυτός μέγιστος, αλλά, αντίθετα, επίσημοι και περίδοξοι. Ο μεν Ζαχαρίας, σαν άλλος Ααρών και κατά την ηλικία και κατά το αξίωμα, φορώντας την ιερατική στολή, δηλαδή το εγκόλπιο, την επωμίδα, τον μακρύ μέχρι τα πόδια χιτώνα με τα κρόσια, την καλύπτρα της κεφαλής και τη ζώνη, και όλα αυτά πεποικιλμένα με χρυσό και πολύτιμους λίθους και υάκινθο και βύσσο, εισήλθε στα Άγια των Αγίων την ημέρα της ιερουργίας του στο ναό. Η δε Ελισάβετ, ισότιμη με τη Σάρρα και μάλλον ως συγγενής της Παναγίας, ανώτερη. Γιατί γεννά μετά από μια περίοδο στειρώσεως και με υπόσχεση Θεού, όχι τον Ισαάκ, που κλήθηκε δούλος του Θεού, αλλά τον Ιωάννη, που υπήρξε γνήσιος φίλος του Κυρίου. Μακαρία άγονη κοιλία, που κυοφόρησες τέτοιο βρέφος «Μακαρία άκαρπη γη, που βλάστησες τέτοιο στάχυ». Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν πρέπει να διστάζουμε να αναφωνήσουμε και γι’ αυτήν με καινούργιο τώρα νόημα, τα λόγια του κατ’ εξοχήν μεγαλόφωνου Ησαϊα: «Ευφραίνου, εσύ στείρα, που δεν γεννάς. Κραύγασε και βόησε εσύ, που δεν δοκίμασες ωδίνες τοκετού». Γιατί μέσα από την έρημη μήτρα, άνθισες το κρίνο της αγνείας, το ρόδο της πνευματικής ευωδίας, τον αγρό της εγκρατείας, που φέρει κάθε αγαθό, τον λαμπτήρα, που και στο φως ακόμα της ημέρας λάμπει και καταφωτίζει την παρουσία του Χριστού, τον Ιωάννη, τον θεοπρόβλητο στρατιώτη του ουρανίου βασιλέως, τον άριστο νυμφαγωγό της Εκκλησίας του Χριστού, τον ασίγητο μάρτυρα της πραγματικής αληθείας, τον Ιωάννη, τον βροντόφωνο κήρυκα της μετανοίας, τον ένσαρκο άγγελο του Κυρίου, που φανέρωσε τον Αμνό, ο Οποίος πήρε πάνω Του την αμαρτία του κόσμου. Κι αν ακόμα παρουσίαζα περισσότερες ονομασίες για το πρόσωπό του, πάλι δεν θα κατόρθωνα να συμπεριλάβω μέσα σ’ αυτές το μέγεθος της αξίας του. Γιατί και πολλά τιμητικά ονόματα έχει, και πολυάξιος είναι, έχοντας λάβει την μεγαλύτερη Χάρη από όλους τους εκλεκτούς δούλους του Κυρίου.

Πάντων σεβασμιώτερος

Τιμάται, βέβαια, και η γέννηση του προπάτορα Ισαάκ, γυιό που συνέλαβε και γέννησε η Σάρρα σε βαθύ γήρας και είπε γι’ αυτόν: «Ποιός θα αναγγείλει στον Αβραάμ, ότι η Σάρρα θηλάζει παιδί;» Γι’ αυτόν το λόγο και γιορτάσθηκε προς χάριν του η ημέρα της απογαλακτίσεώς του. Τιμάται πάλι και ο Σαμψών, προερχόμενος και αυτός από στείρα μητέρα, που χαρίσθηκε επίσης με θεία υπόσχεση στον Μανωέ. Αναφέρεται στην Αγία Γραφή, πως δεν θα πιεί οίνο ή άλλο οινοπνευματώδες ποτό και δεν θα γευθεί ο,τιδήποτε ακάθαρτο και με αυτόν τον τρόπο πρώτος αυτός θα ηγηθεί της σωτηρίας του Ισραήλ από τα εχθρικά φύλα. Και επί πλέον, για να αποσιωπήσω τις υπόλοιπες περιπτώσεις, και ο Σαμουήλ ο προφήτης τιμάται, που γέννησε η πολυΰμνητη Άννα με τον άνδρα της Ελκανά αφιερώνοντάς τον από βρέφος στο Θεό. Αλλά, αγαπητοί μου, όλοι αυτοί δεν έτυχαν τόσης μεγαλειότητος, όσης ο Ιωάννης. Γιατί άλλοι προηγήθηκαν κι άλλοι ακολούθησαν τον γραπτό νόμο. Και όπως τα άνθη βεβαιώνουν την άνοιξι, έτσι και ο Ιωάννης, ο γυιός Ζαχαρίου του ιερέως και Ελισάβετ της θαυμασίας, έγινε κήρυκας της παρουσίας του Χριστού, άνθισε ανάμεσα στον νόμο και τη Χάρη. Προανέτειλε το άστρο της αυγής το νοητό αναγγέλλοντας την ανατολή του Ηλίου της Δικαιοσύνης. Προπορεύθηκε ο στρατιώτης κάνοντας γνωστή την έλευση του Παμβασιλέως. Ήλθε ο νυμφαγωγός μηνύοντας την αποκλειστική αγάπη του Νυμφίου για τον καθένα μας. Και οι υπόλοιποι, που αναφέρθηκαν, προφήτευσαν ή θαυματούργησαν μετά την γέννησή τους. Αυτός, όμως, ήδη κυοφορούμενος, επλήσθη Πνεύματος αγίου και αναδείχθηκε θαυματουργός.

Προηγείται του Βασιλέως

Μέσα από μια εικόνα, όμως, αρκετά ενδεικτική, θα σας παρουσιάσω το μεγάλο ανάστημα του Προδρόμου. Όπως, λοιπόν, κάποιος βασιλέας εξέρχεται από τα ανάκτορα με βασιλική μεγαλοπρέπεια, έχοντας τοποθετήσει στην πρώτη γραμμή μερικούς ραβδούχους και σκηπτροφόρους, στη συνέχεια υπάτους και υπάρχους, και ταξιάρχους, και στο τέλος κάποιον μεγαλύτερου αξιώματος, μετά από τον οποίο ευθύς αμέσως κάνει ο ίδιος ο βασιλέας την εμφάνισή του, προβάλλοντας με όλη του τη λάμψη μέσα στον χρυσό και τους πολύτιμους λίθους, παρόμοια, νομίζω, στοχάσου και για τον αληθινό και μοναδικό βασιλέα των πάντων, τον Χριστό και Θεό μας. Και όταν επρόκειτο ο βασιλέας αυτός να σαρκωθεί και να κατέλθει στην οικουμένη, προηγήθηκαν αυτού πατριάρχες, όπως ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ. Έπειτα ο Μωϋσής ο θείος κήρυκας και ο Ααρών και ο Σαμουήλ και όλη η ομήγυρις των προφητών. Τελευταίος στη σειρά εμφανίσθηκε ο Ιωάννης, και ευθύς ο Δεσπότης Χριστός, που γι’ Αυτόν έλεγε ο Ιωάννης: «Αυτός, που με ακολουθεί, ήδη προηγείται, μια που και από καταβολής κόσμου ήταν πρώτος». Και σύμφωνα με αυτό που έχει λεχθεί, αποδεικνύεται, πως ο τελευταίος κατά την τάξη είναι ανώτερος κατά την αξία.

Έτσι, λοιπόν, ο Μέγας Πρόδρομος, σύμφωνα με αυτό που είπε ο Υιός και Λόγος του Θεού, θεωρείται ο κατ’ εξοχήν πρώτος ανάμεσα στους προφήτες και τους αποστόλους και όλους τους άλλους γενικά, κλείνοντας τον κύκλο των Προφητών, και ανοίγοντας τον κύκλο των Αποστόλων. Αλλά ερμηνεύοντας την ευαγγελική περικοπή ας ακούσουμε, ποιές είναι οι αγγελίες που έφερε ο Γαβριήλ στον Ζαχαρία.

Η οπτασία του αγγέλου

«Παρουσιάσθηκε σ’ αυτόν, λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, άγγελος Κυρίου και στάθηκε στα δεξιά του θυμιάματος. Και ταράχθηκε ο Ζαχαρίας, βλέποντάς τον και τον κυρίευσε φόβος». Όντως φοβερά η αγγελική οπτασία, και ο τόπος φοβερός, στον οποίο θεάθηκε. Γιατί έχει ειπωθεί: «Πόσο φοβερός είναι αυτός ο τόπος»! Δεν είναι ένας κοινός τόπος. Είναι οίκος Θεού». Και δεν είναι καθόλου παράδοξη η ταραχή και ο φόβος του ιερέα, μολονότι ο ίδιος ήταν άμεμπτος. Όλα αυτά συνέβησαν σε ένα χώρο, όπου και ο Δανιήλ, «ο άνδρας των επιθυμιών», είδε και εξέστη και έπεσε με το πρόσωπο κάτω και έμεινε άναυδος μπροστά στην ασύγκριτη λαμπρότητα της αγγελικής υπεροχής. «Φανερώθηκε σ’ αυτόν, λέει, άγγελος Κυρίου».

Τι έχουν να πουν ύστερα από αυτά, όσοι ονομάζονται «χριστιανοί», ταυτόχρονα όμως, αμφισβητούν την απεικόνιση μιας αγγελικής μορφής, και γίνονται έτσι εικονομάχοι; Άν έχει εμφανισθεί άγγελος σε άνθρωπο, οπωσδήποτε και δεν μπορεί να έχει εικονισθεί με διαφορετικό τρόπο, παρά καθώς έχει εμφανισθεί. Και έχει εμφανισθεί με τέτοια μορφή, όπως και στον Μωϋσή παλαιότερα, στο όρος Σινά, φανερώθηκαν τα Χερουβείμ συμβολικά γύρω από το θυσιαστήριο. Και αν κάτι, που δεν έχει σώμα και σχήμα, μπορεί και περιγράφεται σύμφωνα με την μορφή, με την οποία παρουσιάσθηκε, πως αυτό,που έχει σώμα και σχήμα και πέφτει στην αντίληψή μας με την θέα και την αφή και τις τρεις διαστάσεις, δεν θα μπορούμε να εικονίσουμε, όπως για παράδειγμα τη μορφή του Σωτήρος, για σαφέστερη απόδειξη της πέρα από κάθε αμφιβολία και αμφισβήτηση σαρκώσεώς Του; Και ας μη μας καταμαρτυρήσουν οι άφρονες, πως μέσα στην εικόνα (με την μορφή του Σωτήρος) συν-περικλείουμε και την θεότητα, μια και η θεότητα δεν εκφράζεται, και δεν κατανοείται, δεν τοποθετείται σε χώρο και δεν σχηματοποιείται, δεν περιορίζεται τοπικά, δεν υπόκειται σε μετρήσεις ηλικίας ή μεγέθους, και είναι έξω από κάθε περιγραφή, γιατί είναι άπειρη και απερινόητη. Αλλά και εδώ, εικονίζοντας απλώς τον άνθρωπο, δεν μπορούμε, αυτό δεν γίνεται, να εικονίζουμε ταυτόχρονα με το σώμα και την άϋλη ψυχή, που δεν σκιαγραφείται, αλλά αποδίδουμε και στην ψυχή και στο σώμα, αυτά που τους ανήκουν. Σ’ αυτό δηλαδή που δεν περιγράφεται, το απερίγραπτο, και σ’ αυτό που περιγράφεται, την περιγραφή, όπως αποδεικνύει ο Λόγος της αληθείας.

Αξίζει, όμως, να επανέλθουμε στο θέμα μας.

Άκουσε ο Θεός τις προσευχές σου

Και είπε προς αυτόν ο άγγελος: «Μη φοβάσαι, Ζαχαρία, γιατί εισακούσθηκε η δέησή σου». Και αμέσως κατεύνασε τον φόβο με την είδηση, επειδή η αγγελική οπτασία μετά από τον φόβο αφαιρεί την δειλία, ενώ το αντίθετο συμβαίνει με την έφοδο των δαιμόνων. «Μη φοβάσαι, λέει, Ζαχαρία, γιατί εισακούσθηκε η δέησή σου, και η γυναίκα σου Ελισάβετ θα σου γεννήσει γυιό». Πόσο επιθυμητή η θεόσδοτη προσταγή! Πόσο πολυπόθητη η υπόσχεση, που κόμισε ο άγγελος! Πέτυχε ο Ζαχαρίας αυτό, που ποθούσε. Έγινε πραγματικότητα αυτό, που παρακαλούσε. Βρήκε αυτό, που επίμονα ζητούσε, δηλ. τον ανακαινισμό της ατεκνίας, και την απόλαυση της καλλιτεκνίας, πράγμα το οποίο δεν στάθηκε συνέπεια φυσικής συνάφειας, αλλά δωρεά και ευλογία, ύστερα από ικετήρια δέηση. Και ούτε η στείρωση ήταν επιτίμιο κατάρας, μη φαντασθείς κάτι τέτοιο, αντίθετα, υπήρξε προτύπωση μεγάλου μυστηρίου. Και πιστεύω σχεδόν με σιγουριά, πως ο Θεός άκουσε με προσοχή τις πυκνές και επίμονες ικεσίες του Ζαχαρία, για να διαλυθεί η στείρωση. Δεν έφθασε ακόμα το πλήρωμα του χρόνου. Δεν έφθασε ακόμα η ημέρα της επιφανείας. Τότε πρόσμενε, Ζαχαρία, την τεκνογονία, όταν πρόκειται να έλθει η προσδοκία των Εθνών. Τότε υποδέξου τη λύση της στειρώσεως, όταν θα έλθει η ελπίδα όλων των περάτων της γης. Και επειδή ήλθε η ώρα, νιώσε την παρηγοριά με το ευχάριστο άγγελμα του Γαβριήλ. «Ανακαινίσου κατά την νεότητα, όπως ο αετός. Γνώρισε, λέει, ξανά ως σύζυγό σου την Ελισάβετ. Γιατί εισακούσθηκε η δέησή σου και η Ελισάβετ η γυναίκα σου θα σου γεννήσει γυιό και θα τον ονομάσεις Ιωάννη». Του έκανε γνωστό και το όνομα, που θα πάρει, κάτι που και η ετυμολογία δείχνει πως θα είναι ουρανόσταλτος.

Ζητεί σημείον

Και είπε ο Ζαχαρίας προς τον άγγελο, κάνοντας στο εξής διάλογο μαζί του, και μιλώντας με θάρρος σαν ίσος προς ίσο. «Με ποιό σημείο θα βεβαιωθώ γι’ αυτό, που μου λες; Μου φαίνεται απίθανο και απίστευτο, γιατί εγώ είμαι γέροντας, και η γυναίκα μου περασμένης ηλικίας». Και από το ένα μέρος η αυθόρμητη πατρική έκφραση απορίας καταλογίζεται στον ιερέα αμάρτημα απιστίας. Και από το άλλο μέρος, τα λόγια, που ειπώθηκαν όχι τυχαία, αλλά που βγήκαν μέσα από την εμπειρία της δοκιμασίας, καταδείχνουν, πως ο Ζαχαρίας έχει πάθει το ίδιο ακριβώς με τον μεγάλο Θωμά. Και δεν ήταν εύλογο γι’ αυτόν, όντας και προφήτης και καταρτισμένος περί τα θεία, να αγνοεί, πως θα μπορούσε, βέβαια, ο Θεός και την φύση να ανακαινίσει και τα γηρατειά να ανανεώσει, και μέσα από τα αδιέξοδα να φανερώσει διέξοδο, όπως συνέβη στον Αβραάμ και τη Σάρρα, στη Σουμανίτιδα και σ’ ένα σωρό άλλες ποικίλες και πολύμορφες παράδοξες περιπτώσεις. Επειδή, όμως, οι αναγγελίες των μεγάλων και παραδόξων προσδοκιών, καθώς ακούγονται ξαφνικά, συνήθως αναστατώνουν την ψυχή, έτσι και αυτός, νομίζω, κυριευμένος αμέσως από βαθειά χαρά, αναφωνεί και ρωτά: «Με ποιό σημείο θα βεβαιωθώ γι’ αυτό, που μου λες;» μη αμφισβητώντας την αγγελία, αλλά θέλοντας να επισπεύσει την πραγμάτωση του ποθουμένου. Μη με απατήσεις κι ούτε να με διαψεύσεις, αλλά δος μου ένα πειστήριο, να το έχω σαν απόδειξη. Όπως το σημείο της περιτομής, που παραχώρησε παλαιά ο Θεός στον Αβραάμ, προκειμένου να γίνει πατέρας πολλών εθνών, και να προέλθει από αυτόν βασιλικό γένος. Και όπως πριν από αυτόν, ακόμη παλαιότερα, στάθηκε για τον Νώε το ουράνιο τόξο σαν σημείο καταλλαγής (συμφιλίωσης του Θεού με τον άνθρωπο), πως δεν θα επιτρέψει, δηλαδή, άλλον κατακλυσμό. Επί πλέον, και στην περίπτωση του Μωϋσή, η μεταβολή της ράβδου σε φίδι και η γρήγορη αποκατάστασή της, αποτέλεσε αξιόπιστη μαρτυρία στους Αιγυπτίους του ότι φανερώθηκε σε αυτόν ο Θεός.

Δίδεται σημείον

Και αποκριθείς, αναφέρεται, ο άγγελος είπε σ’ αυτόν: «Και αφού ζητάς σημείο, ιδού, θα το έχεις, όχι, όμως, όπως το θέλεις. Θα είσαι βουβός, και δεν θα μπορείς να μιλήσεις, επειδή δεν πίστεψες στους λόγους μου, που θα πραγματοποιηθούν εξ ολοκλήρου στον καιρό τους». (Και πρέπει να προστεθεί κάτι, που εννοείται, ότι δηλαδή δεν πίστεψες απλά και ανεξέταστα). Έλαβε, λοιπόν, ο Ζαχαρίας σημείο κατάλληλο με την περίσταση. Στέρηση φωνής δηλ., μπροστά στη ζωντανή Φωνή, που θα γεννηθεί από αυτόν, δηλαδή,τον Τίμιο Πρόδρομο. Και συστέλλοντας τα χείλη υμνεί με ανήκουστες φωνές τον δοτήρα του τόκου. «Και όταν βγήκε από το θυσιαστήριο δεν μπορούσε, καθώς λέγει ο Ευαγγελιστής, να μιλήσει. Και κατάλαβαν, ότι είχε δει οπτασία μέσα στο ναό. Και εξακολουθούσε αυτός να συνεννοείται μαζί τους με νεύματα, παραμέμοντας κωφός και άλαλος. Από το ένα μέρος, για να μην ερωτάται, μια και δεν ήταν δυνατόν στους γύρω του να πληροφορηθούν όσα ο ίδιος είδε. Και από το άλλο μέρος, για να μένει κωφός σε ανυπόστατους λόγους και φήμες, όντας απορροφημένος εξ ολοκλήρου από το όραμα, σαν να είχε βγει έξω από τις αισθήσεις του». Τίποτε άλλο (παρά η σιωπή και η κώφευση) δεν μπορούσε να φανερώνει καλύτερα το έργο της προφητείας, και ότι ο Ζαχαρίας ήταν πατέρας προφήτου. Και ίσως το γεγονός αυτό να θέτει τελεία και παύλα στη νομική λατρεία, και να αποτελεί το άνοιγμα στην εποχή της Χάριτος δια της γεννήσεως του Ιωάννου. Αφήνοντας, όμως, κατά μέρος τα περαιτέρω σχόλια, αφού ούτε είναι της παρούσης εορτής ούτε ανταποκρίνονται στις δικές μας δυνατότητες, ας επανέλθουμε στο θέμα μας.

Μέγα το τελούμενο μυστήριο

«Και συνέβη, λέγεται, πως μόλις άκουσε η Ελισάβετ τον χαιρετισμό της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος με αγαλλίαση στην κοιλία της». Ιωάννη, μακάριο βρέφος, ακοίμητο έμβρυο. Ο κυοφορούμενος μέσα στην μητρική κοιλία, πως ταυτόχρονα βρίσκεσαι μέσα στον κόσμο; Ο ήδη ατελής, πως είναι και υπερτέλειος; Έμβρυο μόλις 6 μηνών, πως πολυχρόνιο; Πως, χωρίς ακόμα να μπορείς να διανοηθείς, φρονείς συνετά; Πως, χωρίς να μπορείς να μιλήσεις, ξαφνικά γίνεσαι εύλαλος; Πες μας, λοιπόν, πες μας, πως κλεισμένος μέσα στο σκοτεινό χώρο των μητρικών σπλάχνων, χωρίς να βλέπεις, χωρίς να ακούς, χωρίς να έχεις ακόμα ψελλίσει, χωρίς να έχεις κάνει ακόμα ούτε ένα βήμα, χωρίς να έχεις καν δώσει καλά- καλά ούτε ένα χαμόγελο, πως απόκτησες το διορατικό χάρισμα; Πως εκφράζεσαι τόσο σοφά; Πως θεολογείς; Πως σκιρτάς με τόση χαρά; Γιατί νιώθεις τέτοια αγαλλίαση; Αποκρίσου μας, αποκρίσου μας, άξιε κάθε θαυμασμού. Μέγα το τελούμενο μυστήριο, απαντά, και έξω από κάθε ανθρώπινο συλλογισμό το διαδραματιζόμενο. Όντως επιτελώ παράδοξα θαύματα, μια και πρόκειται να φανερώσω Αυτόν, που θα υπερβεί τους όρους της φύσεως. Όντας έμβρυο βλέπω, επειδή ακριβώς παρατηρώ να κυοφορείται ο ήλιος της δικαιοσύνης. Ακροάζομαι, μια και έχω συνείδηση των πάντων, γιατί γεννιέμαι για να είμαι η φωνή του Λόγου του Θεού. Αναφωνώ, επειδή ακριβώς αντιλαμβάνομαι, πως σαρκούται ο μονογενής Υιος του Πατρός. Σκιρτώ, καθώς αισθάνομαι να παίρνει ανθρώπινη μορφή ο Ποιητής των πάντων. Αγάλλομαι, καθώς στοχάζομαι, πως σαρκώνεται ο Λυτρωτής του κόσμου. Σας αναγγέλλω, απαντά, πως κατεβαίνει ο Θεός στον κόσμο, και προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση. Προπορεύομαι και ετοιμάζω την ελευσή Του, και εγώ πρώτος κατά κάποιον τρόπο προεξάρχω της δοξολογίας ευχαριστώντας τον Θεό. Καθώς και ο Δαυίδ λέει και προφητεύει, «λάβετε τύμπανο, γλυκύφθογγη λύρα και κιθάρα, και υμνήστε και ευχαριστήστε και σεις με τη σειρά σας, και διηγηθείτε τα θαυμάσια Αυτού».

Εγκωμιαστικοί Λόγοι εις τον Άγιον Ιωάννην τον Πρόδρομον και Βαπτιστήν – Έκδοση Ι. Μονής Γενεθλίου του Προδρόμου Καρυών Καρυστίας