Διατροφικοί μύθοι: 5 παρανοήσεις που... κληρονομήσαμε

 

Το "ένα μήλο την ημέρα..." ήταν σωστό. Το επιβεβαίωσαν έρευνες επί ερευνών, ότι η λαϊκή θυμοσοφία σε αυτήν τουλάχιστον την περίπτωση δεν έκανε λάθος. Έκανε, όμως, σε άλλες. Πόσες φορές, για παράδειγμα, δεν έχετε ακούσει ή/και την περίφημη συζήτηση περί σατανικών συνδυασμών, που θα σας παχύνουν ως διά μαγείας; Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, η "μεσογειακή λεκάνη" οφείλεται στην τάση των λαών της Νοτίου Ευρώπης να σερβίρουν τα κρέατά τους με υδατάνθρακες -πατάτες, ρύζι ή μακαρόνια- ενώ οι Βορειοευρωπαίοι το τρώνε "σκέτο" (sic) γι' αυτό είναι αδύνατοι.

Υπάρχουν διατροφικοί μύθοι τόσο διαδεδομένοι, που κληρονομούνται από γενιά σε γενιά, και δεν καταρρίπτονται παρά μόνο αφού περάσουν χρόνια και αποδειχθούν λανθασμένοι από σειρά ερευνών -διότι μία έρευνα δεν είναι ποτέ επαρκής για να σβήσει από το μυαλό τα λόγια της "σοφής γιαγιάς, που κάτι ήξερε, στο κάτω κάτω έζησε εκατό χρόνια". Ο καθηγητής φυσικής αγωγής και σύμβουλος διατροφής Παντελής Αντωνίου επιχειρεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, ξεκαθαρίζοντας πέντε διατορφικούς μύθους που μας κληροδότησαν οι γονείς ή ακόμη κι οι παππούδες μας. Δεν θα είναι εύκολο...

Η πορτοκαλάδα ανεβάζει την πίεση
Ίσως θυμάστε από πολύ μικρή ηλικία την γιαγιά σας να λέει ότι δεν κάνει να φάει πορτοκάλι γιατί έχει πίεση. Από την άλλη, κάθε φορά που κάποια δεσποινίδα έπεφτε ημιλυπόθυμη στην τάξη λόγω χαμηλής πίεσης, της έφερναν και μια πορτοκαλάδα για να "της την ανεβάσουν". Στην πραγματικότητα, το στοιχείο που ευθύνεται για την υψηλή πίεση είναι το νάτριο, το οποίο βρίσκεται σε μηδαμινή ποσότητα στην πορτοκαλάδα. Αντίθετα, τα πορτοκάλια και ο φυσικός χυμός τους μάλλον μειώνουν την πίεση παρά την αυξάνουν, λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε κάλιο. Η πορτοκαλάδα, λοιπόν, δεν θα πρέπει να αποφεύγεται από ανθρώπους που έχουν τέτοιου είδος προβλήματα, καθώς λειτουργεί ευεργετικά.

Κρέας και άμυλο: Ο συνδυασμός που παχαίνει
Το κρέας με τα μακαρόνια είναι από τους συνδυασμούς που θεωρούνται "απαγορευμένοι". Το πιο συχνό διατροφικό λάθος που έχει αναγκάσει πολλούς ανθρώπους να δοκιμάσουν μονοφαγικές δίαιτες προκειμένου να χάσουν βάρος. Η παρερμηνεία αυτή φαίνεται πως ξεκινά από το γεγονός πως τόσο το άμυλο όσο και η πρωτεΐνη αποτελούν σύνθετα συστατικά που ο οργανισμός καθυστερεί να πέψει. Ωστόσο, η αύξηση ή η απώλεια βάρους εξαρτώνται αποκλειστικά από το ισοζύγιο ενέργειας και όχι από την ποιότητα ή κάποιον "μαγικό" συνδυασμό των θρεπτικών συστατικών. Τα μακαρόνια με το κρέας σε συνδυασμό με τη σάλτσα που πολλές φορές τα συνοδεύει, πράγματι, μπορεί να είναι ένα πιάτο με αρκετές θερμίδες στο σύνολό του. Ανάλογες θερμίδες, ωστόσο, μπορεί προσλάβει κάποιος αν φάει... φασολάκια σε ποσότητα που να δίνει αντίστοιχες θερμίδες.

Σπανάκι για "σιδερένια" μπράτσα
"Φάε όλο το σπανάκι σου για να γίνεις δυνατός σαν τον Ποπάυ. Το σπανάκι έχει σίδηρο". Πόσες μάχες δεν έχουν δώσει οι μανάδες μας για να αδειάσουμε το πιάτο μας! Ευτυχώς, ο σύμμαχος αυτής της προσπάθειας βρισκόταν στα κόμικς διευκολύνοντας την κατάσταση. Κι όμως, η θεωρία των παιδικών μας χρόνων ότι το σπανάκι είναι πολύ πλούσιο σε σίδηρο οφείλεται σε κάποια αρχική λανθασμένη μέτρηση. Στη θεωρία αυτή βασίστηκε ο Ποπάυ και ξεδιπλώθηκε ο μύθος. Ποια είναι η αλήθεια; Τα φασόλια περιέχουν 3,7mg/ 100 γρ., το σπανάκι έρχεται δεύτερο με 3,6 mg/ 100 γρ, ενώ τελευταίες, ποιος να το πίστευε, είναι οι φακές με 3,3 mg/ 100γρ. Την πρωτιά, ωστόσο, φαίνεται να κατέχουν τα πράσα, που περιέχουν 7,6 mg/ 100 γρ. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί, άραγε, τον Ποπάυ να τρώει πράσα και μετά να νικάει τους κακούς; Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως ο σίδηρος των φυτικών τροφών (μη αιμικός σίδηρος) απορροφάται σε πολύ μικρό ποσοστό. Για να αυξήσετε την απορρόφηση του μη αιμικού σιδήρου, φροντίστε να συνοδεύετε τα αντίστοιχα γεύματά σας με μια πηγή βιταμίνης C, όπως ένα φυσικό χυμό πορτοκάλι ή ένα χυμό με έξτρα βιταμίνη C.

"Μη βάζεις ζάχαρη στο γάλα σου, παχαίνει, αν θες βάλε μέλι…"
Πολλές φορές στην παιδική ηλικία οι γονείς παρότρυναν να χρησιμοποιούμε μέλι αντί για ζάχαρη, επειδή αφενός είναι πιο υγιεινό και αφετέρου έχει λιγότερες θερμίδες από τη ζάχαρη. Πράγματι, το μέλι φαίνεται να είναι πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά, όπως κάποια ιχνοστοιχεία και βιταμίνες, αν και η ποσότητα που δίνει ένα κουταλάκι μέλι είναι τόσο μικρή που δε διαφοροποιεί σημαντικά τις προσλαμβανόμενες βιταμίνες στο σύνολο της ημέρας. Όσο για τις θερμίδες; Τίποτα. Το μέλι στην πραγματικότητα έχει περισσότερες θερμίδες από τη ζάχαρη, 64 αντί 46 ανά κουταλιά. Το πλεονέκτημά του είναι ότι είναι πιο γλυκό, άρα με μικρότερη ποσότητα μελιού έχουμε την ίδια γλυκιά γεύση. Πόσο εύκολα, όμως, μπορούμε να έχουμε μια κοφτή κουταλιά μέλι;

Δώσε αίμα, πιες… χυμό πορτοκάλι
Μια από τις μεγαλύτερες παρανοήσεις είναι η συνήθεια να πίνει κάποιος πορτοκαλάδα, αφού έχει δώσει αίμα. Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι η πορτοκαλάδα ανεβάζει τον αιματοκρίτη και βοηθά στην αποκατάσταση του όγκου του αίματος που έφυγε από τον οργανισμό μας. Η αλήθεια είναι ότι το ίδιο θα συνέβαινε αν πίναμε απλά… νεράκι. Στην πραγματικότητα, τα κύτταρα και τα στοιχεία που βρίσκονται διαλυμένα στο αίμα αποκαθίστανται περίπου σε 3-4 εβδομάδες μετά την αιμοδοσία. Η παρανόηση γίνεται επειδή στον δότη προσφέρεται πορτοκαλάδα, κάτι που έχει να κάνει περισσότερο με ψυχολογικούς (η πορτοκαλάδα ενισχύει τον οργανισμό μας, περιέχει βιταμίνη C κ.α) παρά με ουσιαστικούς λόγους.

Κάθε Σάββατο μεσημέρι, η πλατεία του χωριού σταματούσε.

 

 Οι γυναίκες άφηναν το πλύσιμο στο ποτάμι, οι άντρες παράταγαν τα τσαπιά στα χωράφια, τα παιδιά έτρεχαν ξυπόλητα στο καλντερίμι. Το αυτί τους ήταν κολλημένο στον ήχο που ερχόταν από τη στροφή του Αγίου Λιά. Το μουγκρητό του φορτοεπιβατικού της «άγονης γραμμής Τρίπολη - Βυτίνα».

Εκείνο το Σάββατο του Ιούλη του 1960, ο ήλιος έκαιγε τις πέτρες της πλατείας. Το ΚΤΕΛ Αρκαδίας φάνηκε σκονισμένο, φορτωμένο σαν γαϊδούρι στο παζάρι. Στην οροφή του δεμένα ξύλινα κασόνια με ντομάτες από την Τρίπολη, τσουβάλια με ζάχαρη, ένα κλουβί με κότες που κακάριζαν τρομαγμένες. Από τα παράθυρα κρέμονταν καλάθια με ψάθες και μπόγοι με ρούχα. Μέσα, στριμωγμένοι, πέντε-έξι χωριανοί που είχαν κατέβει στην πόλη για γιατρό ή για δουλειές.

Ο Μπάρμπα-Γιώργης ο οδηγός έσβησε τη μηχανή μπροστά στον πλάτανο. Η σκόνη κάθισε αργά για λίγο δεν ακουγόταν τίποτα. Μόνο το νερό της βρύσης «Ο Πλάτανος» και το λαχάνιασμα της μηχανής.

Πρώτος κατέβηκε ο Μήτσος ο βοηθός, ένα παιδί δεκαοχτώ χρονών με μουτζουρωμένο πρόσωπο. Σκαρφάλωσε στην οροφή σαν αίλουρος και άρχισε να φωνάζει με το τεφτέρι στο χέρι.

«Για την κυρα-Λένη το πετρέλαιο!»

Η κυρα-Λένη με το κόκκινο μαντήλι και τη μπλε ποδιά έσπρωξε τον κόσμο. Το βαρέλι ήταν για τη λάμπα. Το ρεύμα στο χωριό δεν είχε φτάσει ακόμα. Θα ερχόταν σε πέντε χρόνια.

«Για τον πρόεδρο, τα φάρμακα από την Τρίπολη!»

Ο πρόεδρος πλησίασε σοβαρός. Η πενικιλίνη για τον μικρό του Νικόλα που είχε ανεβάσει πυρετό. Όλο το χωριό σταυροκοπήθηκε όταν την είδε.

«Για τον μπακάλη, το καφάσι με τα λουκούμια!»

Τα παιδιά έκαναν κύκλο. Ο μπακάλης ο κυρ-Παντελής άνοιξε το καφάσι εκεί στην πλατεία και κέρασε ένα στον καθένα για χρόνια μετά, η γεύση του λουκουμιού θα είχε τη γεύση εκείνης της μέρας.

Οι δύο κοπέλες στην άκρη περίμεναν υπομονετικά. Η μία με το άσπρο φόρεμα, η Βαγγελιώ, περίμενε το δέμα από την αδερφή της στην Αθήνα. Μέσα είχε πατρόν για φορέματα και ένα γράμμα που μύριζε πόλη. Η άλλη, η Μαρίκα, είχε παραγγείλει κλωστές για τον αργαλειό. Το προικιό της έπρεπε να τελειώσει μέχρι τον Οκτώβρη που θα παντρευόταν.

Ο Μπάρμπα-Γιώργης κατέβηκε τελευταίος. Σκούπισε τον ιδρώτα του με ένα λερωμένο μαντήλι και άναψε τσιγάρο. Ήξερε πως για μια ώρα θα γινόταν το κέντρο του κόσμου. Έφερνε νέα. Ποιος αρραβωνιάστηκε στην Τρίπολη, ποια ήταν η τιμή του λάδιου, αν θα έβρεχε.

Σε μια ώρα η πλατεία άδειασε. Το λεωφορείο είχε ξεφορτώσει. Τώρα θα φόρτωνε. Τυριά μέσα σε καλάθια για να πουληθούν στην Τρίπολη. Ένα γράμμα του δασκάλου για τον Έπαρχο. Τον μπάρμπα-Θανάση που θα πήγαινε στο νοσοκομείο.

Οι γυναίκες γύρισαν στα σπίτια τους με τις παραγγελίες αγκαλιά. Οι άντρες στα καφενεία να σχολιάσουν τα νέα. Τα παιδιά έγλειφαν τα λουκούμια.

Ο Μπάρμπα-Γιώργης έβαλε μπρος, κόρναρε μια φορά για αποχαιρετισμό. Το λεωφορείο ξεκίνησε αργά, αφήνοντας πίσω του σκόνη και μια πλατεία γεμάτη μυρωδιές από ζάχαρη, πετρέλαιο και χαρτί φρέσκου γράμματος.

Μέχρι την επόμενο Σάββατο, το χωριό θα ζούσε με αυτά που έφερε το λεωφορείο γιατί το 1960, στις άγονες γραμμές, το λεωφορείο δεν ήταν απλώς συγκοινωνία. Ήταν το ταχυδρομείο, το παντοπωλείο, το φαρμακείο, η εφημερίδα και η ελπίδα. Ήταν ο ομφάλιος λώρος που ένωνε το χωριό με τον υπόλοιπο κόσμο.

Άννα Δανάλη

Ένας δάσκαλος μουσικής στην Τεχεράνη επέστρεψε στο σχολείο του, το οποίο καταστράφηκε από αεροπορική επιδρομή στις 23 Μαρτίου, και έπαιξε ένα παραδοσιακό περσικό τραγούδι μέσα στα συντρίμμια.

 

«Αυτός ο ήχος, ίσως να είναι ο τελευταίος ήχος αυτού του σχολείου. Και ίσως ακόμη και ο τελευταίος ήχος από εμένα να παίζω. Ίσως να μην είμαι εδώ ούτε αύριο. Αλλά αυτός ο ήχος θα παραμείνει», έγραψε σε μήνυμα προς το ABC News μαζί με το βίντεο.

«Η υποδομή που ανήκει στον λαό αυτής της γης δεν είναι κάτι που μπορεί εύκολα να καταστραφεί ή να καταστραφεί», συνεχίζει το μήνυμα. «Μητέρα μου… Ιράν… Να προσέχεις τον εαυτό σου είτε είμαστε εδώ είτε όχι»

Μεγάλε, Παπαδιαμάντη..

 

Διαβάζοντας στον "ερωτικό Παπαδιαμάντη", διηγήματα όπως το "Όνειρο στο κύμα" και το "έρως-ήρως" παρατηρεί κανείς, αυτό που συμβαίνει πολύ συχνά στον έρωτα , ότι ο ερωτευμένος αδειάζει όπως λέμε τον εαυτό του χάριν τού άλλου, αλλά θαρρώ μόνο ή κυρίως όταν ο άλλος ανταποκρίνεται. Όταν αδιαφορεί όμως ο τελευταίος, ο ερωτευμένος λέει "σ' αγαπώ" είτε σαν παράκληση, είτε σαν προσπάθεια να επιβληθεί στον άλλον, είτε σαν να του επιβάλλει ενα χρέος. Στα διηγήματα αυτά ο Παπαδιαμάντης βάζει και κάτι άλλο που καταλύει την ερωτική φιλαυτία.

Καλά, κοινοτοπίες θα πείτε. Ο έρωτας έχει ιδιοτέλεια, κι αυτό φαίνεται και στον Παπαδιαμάντη. Μάλιστα οι άντρες- ήρωες των εν λόγω διηγημάτων σκέφτονται ακόμη και το κακό προκειμένου να αποκτήσουν τις γυναίκες που αγαπούν. Στον έρωτα υπάρχει τρυφερότητα αλλά και πολλή σκληρότητα (στο όνομα της αγάπης).

Ο Γιωργής στο Έρως-ήρως θέλει να βουλιάξει τη βάρκα όπου επιβαίνουν η Αρχόντω, η γυναίκα που αγαπάει (αλλά, όντας μέσα στη βάρκα, πηγαίνει ως νύφη στο σπίτι του γαμπρού...) και οι δικοί της, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές όλων αλλά και της Αρχόντως, την οποίαν όμως σκέφτεται ότι θα την σώσει ο ίδιος (ίσως και για να κερδίσει την αγάπη της).

Το βοσκόπουλο στο Όνειρο στο κύμα, βλέπει την Μοσχούλα να κολυμπά γυμνή και του πέρασε από το μυαλό "να εκινδύνευεν άξαφνα! να έβαζε μια φωνή! [...], και να εφώναζε βοήθειαν!..." Οπότε κι εδώ ο ερωτευμένος βοσκός σκέφτεται τον εαυτό του, ήγουν πώς θα έρθει κοντά στην αγαπημένη έστω κι αν αυτή πρέπει πρώτα να κινδυνεύσει... Και όντως συμβαίνει αυτό, κι ο βοσκός σώζει από πνιγμό τη Μοσχούλα. Αλλά "κανείς ιδιοτελής λογισμός δεν υπήρχε την στιγμήν εκείνην εις το πνεύμα μου. Η καρδία μου ήτο πλήρης αυτοθυσίας και αφιλοκερδείας. Ποτέ δεν θα εζήτουν αμοιβήν!".

Στο Έρως-ήρως, ο Γιωργής δε βυθίζει τη βάρκα, αφήνει την αγαπημένη του να πάει εκεί που κίνησε να πάει. "Είπεν: 'Ας πάγη, η πτωχή, να ζήση με τον άνδρα της! Με γεια της και με χαρά της!' Κατέστειλε το πάθος, επραΰνθη, κατενύγη, έκλαυσε κι εφάνη ήρως εις τον έρωτά του - έρωτα χριστιανικόν, αγνόν, ανοχής και φιλανθρωπίας".

 Γιώργος Μπάρλας

ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Γράφει ο π.Διονύσιος Ταμπάκης

 

ΧΡΩΣΤΩ μεγάλη ευγνωμοσύνη στον Θεό που με αξίωσε να μεγαλώσω στην Παλαιά Κοκκινιά του Πειραιά,σε ένα φτωχό και περιφρονεμένο μεν, αλλά πολυπολιτισμικό κόσμο , που μέσα σε 3-4 τετράγωνα υπήρχαν και υπάρχουν Έλληνες, Αρμένιοι, Τουρκικό Νεκροταφείο, Ορθόδοξοι Ναοί -Καθολικός Ναός και Ναός των Αρμενίων μαζί με το σχολείο τους. Ολυμπιακοί , Εθνικοί, αριστεροί, δεξιοι, Βασιλικοί…μα ποτέ δεν θυμάμαι σαματάδες.Υπήρχε πάντοτε ένας αλληλοσεβασμός.

Ο κοινός πόνος από την προσφυγιά και από την θηριωδία των Nazi του 40 (είχαν πάρει και τον Παππού μου στον μπλόκο της Κοκκινιάς,μέσα στον καύσωνα όλη την ημέρα όρθιοι να αναμένουν τον θάνατο) τους είχε ενώσει.

Αυτό το οικουμενικό πνεύμα  που με συνέχει από μικρό, πέρα από ανθρωποκτόνες ιδεολογίες, κοινωνικούς ρατσισμούς -τον έχω νοιώσει έντονα στο πετσί μου και μάλιστα  σε μία μικρή και εσωστρεφή πριν  από χρόνια κοινωνία από κάποιους παλαιούς σκληροτράχηλους ανθρώπους , λόγω που δεν είμασταν ντόπιοι, πλούσιοι και επιφανείς  -πέρα από τραχύτητες ,αδιαλλαξίες και πρακτικές αποκλεισμού και μάλιστα των φτωχών, αδικημένων και ευπαθών ομάδων, το οποίο προσπαθώ να διακηρύξω και μέσα από την μουσική μου , με βοήθησε να προσεγγίσω τους αδελφούς και γείτονές μας Τούρκους ,οι οποίοι προσέρχονται σχεδόν κάθε Παρασκευή στο Ναύπλιο και στην Εκκλησία της Παναγίας μας.

Οι όμορφες εμπειρίες και η γεύση που μας έχουν αποκομίσει είναι συγκινητικές!

Όταν βρεθούμε κάτω από την στέγη της Εκκλησιάς δεν υπάρχουν πια εθνικά μίση και μισαλλοδοξίες, αλλά με αγάπη συνομιλούμε(από τα λίγα Τουρκικά που γνωρίζω και με την βοήθεια του καλοσυνάτου διερμηνέα Αλή Μπέη) βγάζουμε φωτογραφίες, όπου με αγκαλιάζουν αυθόρμητα και αν θέλουνε τους διαβάζω διάφορες ευχές κάτω από το Πετραχήλι, όπως έκανε και ο Άγιος Αρσένιος στην Καππαδοκία, είτε για υγεία-sağlık, για πρόοδο- ilerlemek στα παιδιά, για επίτευξη γάμου-düğün, (ακόμη και από άνδρες)για οικογενειακή ειρήνη-huzur κ.α. Μάλιστα με είχε συμβουλεύσει πριν λίγο καιρό ένας Αγιορείτης Ασκητής , όταν διαβάζω  ευχές στους Τούρκους να βάζω μαζί όλη την καρδιά μου.

 Ο σεβασμός που δείχνουν προς τον Ρασοφόρο κληρικό είναι ξεχωριστός ακόμη και από γυναίκες που φορούνε μαντήλα και είναι ένθερμες Μουσουλμάνες. Τέτοιο σεβασμό δεν έχω νοιώσει  ούτε καν από κάποιους που αυτοαποκαλούνται ως  πολύ Έλληνες μάλιστα.

Πριν καιρό είχε έρθει και ένα νέο παιδί 26 χρονών από την Τουρκία μαζί με τα ακουστικά του, μπογιατζής στο επάγγελμα και μας ζήτησε να του δώσουμε ένα Χριστιανικό όνομα πριν από την Βάπτιση που θέλει να κάνει.Τον βγάλαμε(ακολουθία ονοματοδοσίας) Παϊσιο

Κάποτε μάλιστα ένα μικρό Τουρκάκι ήρθε και με αγκάλιασε στα ξαφνικά εκεί που μιλούσα.

Αυτό που τους τονίζω είναι πως Τούρκοι και Έλληνες είμαστε αδέλφια και πως τα εκατέρωθεν πολεμικά μίση δημιουργούνται από τους πολιτικούς συνήθως ,για να αυξάνονται οι αγορές όπλων και ο παράς στην τσέπη τους.

Η απλότητά και η αυθεντικότητα στην ψυχή και στην συμπεριφορά τους μου θυμίζουν Έλληνες της δεκαετίας του 70.Μάλιστα κάποιοι έρχονται από πολύ μακρινά μέρη όπως η Άγκυρα ή η Μερσίνα.

Άλλοτε είχε έρθει και ένας τυφλός Τούρκος από την Κιουτάχεια με την κορούλα του και φωτογραφηθήκαμε.

Είθε να ξεπερνάμε τα εθνικά λάθη του παρελθόντος ,όπου και αν γίνανε αυτά , και να κοιτάμε και να αγαπάμε πρόσωπο με πρόσωπο τον άνθρωπο ,όποιος και να είναι και από όπου και αν κατάγεται ,όπου και σε ό,τι κι’αν πιστεύει,σε όποια κατάσταση και ανάγκη κι’ αν βρίσκεται και ετούτη η προσωπική αγάπη και ο ειλικρινής σεβασμός είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να προσφέρουμε ως άνθρωποι και Χριστιανοί.

 

Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστε, ἐάν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις".(Ιωανν.ιγ΄-35)

Οι Μασάι, οι παραγκουπόλεις και ο ιεραπόστολος

 Ένα ταξίδι στους τροπικούς, πριν αρχίσουν τα ταξίδια σας..

Βασίλειος Μανουράς, Ταγματάρχης Α' Μοίρας Καταδρομών.

 

Συμμετείχε στην Επιχείρηση «ΝΙΚΗ», τη νύχτα της 21ης Ιουλίου 1974, όταν μεταφέρθηκαν Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις αεροπορικώς στην Κύπρο, εν μέσω της τουρκικής εισβολής.

"Εμείς για ένα είμαστε περήφανοι, ότι ενώ μας έτυχε να υπερασπιστούμε το έδαφος της Ελλάδας, γιατί η Κύπρος είναι Ελλάδα, δεν παραδώσαμε ούτε μια σπιθαμή."

Απο το Γεροντικό

 

ΕΠΗΓΕ ΜΙΑ φορὰ ὁ ῞Οσιος Μακάριος νά κάνη συντροφιά σ' ἕναν ἄρρωστο

Ἐρημίτη. Ρίχνοντας μια ματιά γύρω στο γυμνό κελλάκι του, εἶδε πώς δὲν ὑπῆρχε πουθενά οὔτε ἴχνος φαγητοῦ.

-Τί θὰ ἤθελες να φᾶς, Ἀδελφέ; ἐρώτησε ὁ ῞Οσιος.

Ὁ ἄρρωστος ἐδίστασε ν' ἀπαντήση. Τί νὰ ζητοῦσε τάχα, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε τίποτε σ᾽ ἐκείνη τὴν ἐρημιά;

Τέλος, ἐπειδὴ ἐπέμενε νὰ τὸν ἐρωτᾶ ὁ ῞Οσιος, είπε πως εἶχε ἐπιθυμήσει λίγη αλευρόσουπα. Ἀλλά ποῦ νὰ βρεθῆ ἀλεύρι;

Ὁ Ὅσιος Μακάριος, γιὰ ν' ἀναπαύση τὸν ἄρρωστο ἀδελφό του, κατέβηκε στην ᾿Αλεξάνδρεια κάνοντας πενήντα μίλια μέ τά πόδια γιὰ νὰ βρῆ ἀλεύρι...

(50 μίλια = 80,47 χιλιόμετρα περίπου 80,5 χλμ.)

 

 

Ἐκδόσεις Βασ. Ῥηγοπούλου

Θεσσαλονίκη 1969.

ΑΝ ΕΡΧΌΤΑΝ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΉΜΕΡΑ ,ΟΙ ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΟΙ ΕΧΘΡΟΊ ΤΟΥ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΉΤΑΝ;;;

Ομιλει ο Μακαριστός Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης 

 

Ηλεκτρονικές Ταυτότητες: Οι 6 στους 10 αγνοούν το ψηφιακό «κλουβί» - Σχεδόν 3 χρόνια πήρε στον πρωθυπουργό να βγάλει τη δικιά του!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Με ιδιαίτερο προβληματισμό σχολιάζουν τα συστημικά ΜΜΕ την εξαιρετικά αργή ανταπόκριση των Ελλήνων στην υποχρεωτική λήψη ηλεκτρονικής ταυτότητας. Παρά την ενορχηστρωμένη τρομοκρατία από τον Τύπο με συστηματικά δημοσιεύματα που λειτουργούν ως ψυχολογική πρέσα, η προσέλευση στα αστυνομικά τμήματα παραμένει πολύ κατώτερη των προσδοκιών.

Και τι δεν έχουμε δει να επιστρατεύει η τέταρτη εξουσία: παραπλανητικούς τίτλους, απειλητικές διορίες, ακόμα και παραπληροφόρηση που διαστρεβλώνει τα πραγματικά δεδομένα. Κι όμως, μόλις 15 μήνες πριν την οριστική ημερομηνία για τη λήψη ηλεκτρονικών ταυτοτήτων (Σεπτέμβριος του 2027), έχουν εκδοθεί 3.790.000 νέες ταυτότητες. Αν συνυπολογιστούν τα περίπου 580.000 ραντεβού που εκκρεμούν ως τον προσεχή Σεπτέμβρη, θα μιλάμε για κάτι παραπάνω από 4 εκατομμύρια ηλεκτρονικές ταυτότητες, δηλαδή λιγότερο από τον μισό ελληνικό πληθυσμό άνω των 12 ετών.

Έχει σημασία να τονίσω ακόμα ότι αυτή η χαμηλή προσέλευση επιμένει, παρά το γεγονός ότι σε έναν μήνα (από 3 Αυγούστου) παύει η δυνατότητα ταξιδιών στο εξωτερικό από κατόχους των παλαιών δελτίων. Θα πει κανείς, εδώ ο Έλληνας δεν βγαίνει οικονομικά να πάει ταξίδι ούτε μέσα στη χώρα του, θα τον νοιάζει το εξωτερικό; Σωστό και αυτό, αλλά το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού θυσιάζει ακόμα και την υποθετική δυνατότητα για ταξίδια στο εξωτερικό, παραμένει πολύ εντυπωσιακό. Και ακόμα ένα άλλο μεγάλο κομμάτι, έχει μεριμνήσει ήδη να βγάλει διαβατήριο. Αν μη τι άλλο, αυτά δείχνουν μια τεράστια καχυποψία απέναντι στην ψηφιακή παράδοση των προσωπικών δεδομένων μας.

Δάσκαλε που... δίδασκες

Εντύπωση προκάλεσε σε πολλούς και το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο κατεξοχήν υμνητής του ψηφιακού φακελώματος, έσυρε τα βήματά του στο ΑΤ Συντάγματος μόλις πριν μια εβδομάδα για να βγάλει ηλεκτρονική ταυτότητα. Όχι και το καλύτερο… παράδειγμα από έναν πρωθυπουργό που έχει επιστρατεύσει ολόκληρο μηχανισμό για να πείσει την κοινωνία να αλλάξει ταυτότητα.

Να θυμηθούμε ότι ο κ. Μητσοτάκης είχε σπεύσει από τους πρώτους να δείξει ότι κάνει το εμβόλιο κατά του Covid για να αβαντάρει την υποχρεωτικότητα, με ανάλογα «σόου» να ακολουθούν σε όλες τις επόμενες δόσεις. Τώρα τι έπαθε άραγε ο πρωθυπουργός και δεν διαφήμισε το «προϊόν» του νέου εκβιασμού του στους πολίτες; Τόση… εμπιστοσύνη έχει στην κρατική βάση δεδομένων που του πήρε 2 χρόνια και 9 μήνες μέχρι να καταθέσει τη μπλε του ταυτότητα; Ακριβώς στην εκπνοή της διορίας για τα ταξίδια στο εξωτερικό!

Φυσικά ο πρωθυπουργός εξυπηρετείται με το διπλωματικό του διαβατήριο και δεν έχει ανάγκη την ταυτότητα ως μέσο ταυτοποίησης και μετακίνησης στο εξωτερικό. Άρα μήπως αποφάσισε να πάει ακριβώς διότι το πρόγραμμα των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων «σέρνεται» και ήθελε απεγνωσμένα να του προσφέρει κάποια ώθηση; Αν είχε βγάλει ηλεκτρονική ταυτότητα από το 2023 κανείς δεν θα το θυμόταν, ενώ τώρα έκανε «statement» στην πιο «πιασάρικη» στιγμή. Επομένως δεν συμπεριφέρθηκε ως υπεύθυνος πρωθυπουργός που στηρίζει πρώτος την εμπιστοσύνη του στο μέτρο που επιβάλει, αλλά ως εμπορικός αντιπρόσωπος του project που «πουλάει».

Μέχρι τον Σεπτέμβρη του 27 πολλά μπορούν να γίνουν

Μόνο που το επόμενο διάστημα η προσέλευση για νέες ταυτότητες αναμένεται να πέσει σε ακόμα πιο δευτερεύουσα μοίρα. Όσο τα κυβερνητικά σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται, η πολιτική αστάθεια εντείνεται και η πιθανότητα για πρόωρες εκλογές μεγαλώνει, οι Έλληνες ψυχανεμίζονται ότι, όχι το μακρινό Σεπτέμβρη του 2027, αλλά πολύ πιο σύντομα θα αλλάξουν πολλά – αν όχι τα πάντα. Επομένως οι υποψιασμένοι πολίτες δεν βλέπουν απολύτως κανένα λόγο για βιαστικές κινήσεις και πανικό. Τα γεγονότα πέφτουν στο διάβα της χώρας σαν ώριμα φρούτα και οι 15 μήνες φαντάζουν σαν «αιώνας», δεδομένης της ρευστότητας που υπάρχει, τόσο στην Ελλάδα – όσο και διεθνώς.

Ένα μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού φαίνεται ότι έχει αηδιάσει από την ψηφιακή γραφειοκρατία, τη στιγμή που όλοι οι άλλοι θεσμοί παραπαίουν. Σε όλα τα θέματα η ζωή του Έλληνα δυσκολεύει και γίνεται αφόρητη, εκτός από την ψηφιακή παγίδευση του. Τα απανωτά σκάνδαλα διαρροής προσωπικών δεδομένων, με πιο πρόσφατη την καταδίκη της Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου για την παράνομη πρόσβαση στα στοιχεία των ομογενών, έχουν ραγίσει για τα καλά το γυαλί της εμπιστοσύνης. Τρόπος για να κολλήσει δεν υπάρχει πέρα από τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία, «αρετές» που διέπρεψε η κυβέρνηση στα χρόνια της πανδημίας.

Κρύβονται με ιδιωτικές συνομιλίες, αυτοί που ζητούν να τις καταργήσουν!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει προς την κατεύθυνση των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και της ψηφιακής ταυτοποίησης ηλικίας, την ίδια ώρα που κλονίζεται από σκάνδαλα απόκρυψης δεδομένων. Μετά το Pfizergate, στο νέο σκάνδαλο που αφορά την Oύρσουλα φον ντερ Λάιεν και έβγαλε στη φόρα πριν λίγες μέρες το Politico, η «σιδηρά κυρία» της Κομισιόν φέρεται να επικοινωνούσε με ηγέτες εντός και εκτός ΕΕ (Ζελένσκι, Μακρόν, Μερτς, Μελόνι, Στάρμερ κλπ) μέσω κρυπτογραφημένου chat στην πλατφόρμα Signal, συζητώντας πολιτικές κατά του Ντόναλντ Τραμπ. Έτσι τα ίχνη αυτών των εξωθεσμικών συνομιλιών εξαφανίζονταν πίσω από το παραπέτασμα της ιδιωτικότητας. Αυτό που οι ίδιοι στηλιτεύουν ως εκκολαπτήριο ανομίας.

Δηλαδή η ίδια η ελίτ που επιβάλει παρακολούθηση όλων των chat και ψηφιακή ταυτοποίηση όλων των χρηστών, οικειοποιείται την απόκρυψη των συνομιλιών μόνο για τα σκιώδη συμφέροντα της. Αν υπήρχε μνημείο υποκρισίας, θα έπρεπε να τους αφιερωθεί. Αυτά βλέπει ο κόσμος και αντιλαμβάνεται ότι η ψηφιακή μετάβαση είναι δρόμος μονής κατευθύνσεως, μια παράδοση ελευθεριών κυρίως για τους πολίτες. Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι η ηλεκτρονική ταυτότητα θα γίνει το «κλειδί» για όλα τα δυστοπικά μέτρα: τη μετατροπή της ταυτότητας σε κάρτα πολίτη και τραπεζική κάρτα, τη μαζική παρακολούθηση και συλλογή ευαίσθητων δεδομένων, τον αποκλεισμό από το διαδίκτυο, το σύστημα κοινωνικής πίστωσης, το σύστημα ανθρακικού αποτυπώματος, το δίκτυο πόλεων των 15 λεπτών, τις άμεσες ποινές συμμόρφωσης και τόσα άλλα.

Δικαιολογίες δεν υπάρχουν πια για να λέει κάποιος ότι δεν ήξερε, καθότι οι ίδιοι οι παγκοσμιοποιητές έχουν ανακοινώσει στα forum τους όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα. Γνώση υπάρχει για όποιον την ψάξει. Χρόνος υπάρχει επίσης, για μεγάλες ανατροπές. Όποιος κλειδώνεται μόνος του στο ψηφιακό κλουβί, το πέταγμα του κλειδιού είναι καθαρά επιλογή του…

sportime

Πως περνούν τα χρόνια!

Αγιορείτες πατέρες που γνωρίσαμε κάτω , πως τους ομόρφυνε ο Χριστός επάνω ...

Ο αιώνος Χατζιδάκις...

!!!

 

Λάσπη ιαματική

 

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Γνωρίζω πόσο δύσκολα ὑποφέρεται ἡ συκοφαντία. Εἶναι λάσπη -μὰ λάσπη ἰαματική.

Ὑπομονή! Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ λήξει ἡ δοκιμασία. Ὁ Γιατρὸς τῶν ψυχῶν θὰ ἀφαιρέσει τὸ τσουχτερὸ κατάπλασμα…

Συκοφαντοῦσαν καὶ τὸν Κύριο: «Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, τελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν» (Μάτθ. 11:19).

«Δαιμόνιον ἔχει καὶ μαίνεται» (Ἰω. 10:20). Τί μεγάλη δόξα, νὰ μετέχουμε στὰ παθήματα τοῦ Χριστοῦ!

Σηκῶστε ταπεινὰ κι ἀγόγγυστα τὸ σταυρό σας. Μὴ λιποψυχεῖτε. Ἂν ἡ συνείδησή σας δὲν σᾶς κατακρίνει, μπορεῖτε νὰ ὑψώνετε πάντα μὲ θάρρος τὸ βλέμμα σας στὸ Θεὸ καὶ νὰ στέκεστε μὲ παρρησία μπροστά Του. Τί πιὸ σπουδαῖο ἀπ’ αὐτό;…

Νὰ ζεῖτε καὶ νὰ φέρεστε φυσιολογικά. Τὸ πῶς σᾶς βλέπουν οἱ ἄλλοι νὰ μὴν τὸ λογαριάζετε. Μόνο τοῦ Θεοῦ ἡ κρίση ἔχει βαρύτητα, ὡς ἀλάθητη.

Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι δὲν γνωρίζουμε καλά-καλὰ οὔτε τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό, πολὺ περισσότερο τὸν πλησίον.

Άγιος Ιλάριος Πικταβίου: «Τα αυτιά του λαού είναι αγιότερα από τις καρδιές των Ιερωμένων»

• 

Άρθρο τοῦ μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση

Ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Πικταβίου ὁ Ὁμολογητής τόν 4ο αἰ. διαπιστώνει, ὅτι ἡ πνευματική διάκριση τῶν ἁπλῶν Ὀρθοδόξων τούς καθιστᾷ ἐνίοτε θεολογικότερους ἀπό τούς Κληρικούς!

---

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367)

1α. Ἠ ἀποτελεσματική «οἰκονομία» καί διάκριση τοῦ Ἁγίου Ἱλαρίου

2. Τό θεολογικό διακύβευμα τῆς ἐποχῆς (351 – 361)

3. Σημαντικά ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς κατά τοῦ Ἐπισκόπου Αὐξεντίου

3α. Ἡ θόλωση τῆς ἀκριβείας στά ἐκκλησιαστικά Δόγματα προετοιμάζει τήν αἵρεση, ἀλλά καί τήν εἴσοδο τοῦ Ἀντιχρίστου

3β. Ὁ Ἐπίσκοπος Αὐξέντιος εἶναι αἱρετικός καί ἀντίχριστος, μολονότι φαινομενικῶς ὁμιλεῖ ὀρθοδόξως

3γ. Τό Ὀρθόδοξο Ποίμνιο ἀντιλαμβάνεται ὀρθοδόξως ἐκεῖνα πού οἱ αἱρετίζοντες Ἐπίσκοποι διαστρέφουν πρός τήν αἵρεση

3δ. Ὁ κίνδυνος τῆς προσκολλήσεώς μας στά ἐκκλησιαστικά κτήρια· προτιμότερη ἡ Ὀρθοδοξία στίς ἐρημιές

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367)

Ἡ παροῦσα περιδιάβασή μας στίς ὁδούς τῆς πρώιμης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας μᾶς ὁδηγεῖ στόν ἱερό Ἱλάριο, Ἐπίσκοπο Πικταβίου (τοῦ σημερινοῦ Πουατιέ, Poitiers, τῆς Δυτ. Γαλλίας), καί στίς ἔνδοξες ἐκκλησιαστικές σελίδες τῶν μαρτυρικῶν ἀγώνων τῶν Ὀρθοδόξων κατά τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ τόν 4^ο αἰῶνα [1].

Φοβερός ἐχθρός τῆς αἱρέσεως σέ λόγους καί ἔργα, ὁ Ἱλάριος ἀπεκλήθη «Ἀθανάσιος τῆς Δύσεως» καί «Σφύρα [κατά] τῶν Ἀρειανῶν» (“malleus Arianorum”)· τούς ὁποίους πράγματι σφυροκόπησε τόσον ἐπίμονα, ὥστε ἐπανειλημμένως νά ὑποστεῖ διωγμούς καί τετραετῆ ἐξορία χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτῆς ἀνεδείχθη στήν Δύση στήριγμα, «Στῦλος Ὀρθοδοξίας» θά λέγαμε, ὅπως καί ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή. Λίγο μετά τόν θάνατό του ἤδη ἐθεωρεῖτο, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος, μαζί μέ τούς Ἁγίους Κυπριανό καί Ἀμβρόσιο, συναριθμεῖται στούς τρεῖς ἐπιφανεῖς τετελειωμένους «μάρτυρες καί Ὁμολογητές» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως [2]. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στήν Δύση στίς 13 Ἰανουαρίου (ἀλλά πρό τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, στίς 14 τοῦ μηνός). Στά παλαιότερα ἑλληνικά Συναξάρια (καί τίς Πατρολογίες καί Ἐγκυκλοπαιδεῖες κ.ἄ.), ὅσο καί ἄν ἐρευνήσαμε ἀρχικῶς, δέν εὑρήκαμε νά μνημονεύεται ἑορτασμός τῆς μνήμης του ἀπό τούς Ἀνατολικούς Ὀρθοδόξους· σέ ἀνάλογες νεότερες συναξαριστικές ἐκδόσεις, ὡστόσο, ἔντυπες καί ψηφιακές, οἱ ὁποῖες ἔχουν συμπεριλάβει ἀκόμη περισσοτέρους παλαιούς Ὀρθοδόξους Ἁγίους τῆς Δύσεως, ἔχει ἐνταχθεῖ καί ὁ Ἅγιος Ἱλάριος στίς 13 Ἰανουαρίου [3]. Ἅλλωστε ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος (c. 342-420) σέ δύο τοὐλάχιστον σημεῖα τῶν ἔργων του ὀνομάζει τόν Ἱλάριο «ἅγιο» καί πολλές φορές «Ὁμολογητή», τόν ἔχει δέ συμπεριλάβει στό ἔργο του De Viris Illustribus (Περί τῶν Ἐπιφανῶν Ἀνδρῶν), ἐνῷ καί ὁ δυτικός ἐκκλησιαστικός ἱστορικός καί θεολόγος Ρουφῖνος (345-411) ἐπίσης τόν χαρακτηρίζει ὡς «ἅγιο ἄνδρα» καί «Ὁμολογητή». [4] Ἀκόμηκαί στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή ὁ ἱερός Θεοδώρητος Κύρου (c. 393 – c. 457) στόν Ἐρανιστή του παραθέτει ἐκτενῆ θεολογική γνώμη τοῦ «Ἁγίου Ἱλαρίου Ἐπισκόπου καί Ὁμολογητοῦ» [5].

Ὁ Ἅγιος, λοιπόν, Ἱλάριος, Γέροντας τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου τῆς Τουρώνης, δηλ. τῆς Tours (316/336 – 397), ὑπῆρξε ὄχι μόνον ὁ πρῶτος ἐκκλησιαστικός ὑμνογράφος τῆς Δύσεως, ἀλλά κυρίως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μέ τά τριαδολογικά καί πολεμικά κατά τῶν Ἀρειανῶν ἔργα του κατέστησε κατανοητή στήν Δύση τήν θεολογία τῆς συγκρούσεως στήν Ἀνατολή μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Ἀρειανῶν. Σέ αὐτό συνετέλεσε ἡ καλή γνώση του τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ἡ ὁποία τοῦ κατέστησε προσιτή τήν γραμματεία τῶν δικῶν μας, Ἀνατολικῶν, ἑλληνοφώνων Ἁγίων Πατέρων.

Σέ μία ἐποχή κατά τήν ὁποία ὁ Ἀρειανισμός, ἀφοῦ εἶχε ἐπικρατήσει στήν Ἀνατολική Αὐτοκρατορία, δυστυχῶς ἐπέλαυνε ἀποφασιστικῶς καί στήν Δύση, μετά τόν θάνατο (τό 350) τοῦ Ὀρθοδόξου Αὐτοκράτορος τῆς Δύσεως Κώνσταντος, ὁ Ἱλάριος ἔσωσε τήν Ὀρθοδοξία στήν Δύση, ἀπέναντι στήν πυγμή τοῦ ἀρειανόφρονος (συν)Αὐτοκράτορος τῆς Ἀνατολῆς (καί Μονοκράτορος, τελικῶς) Κωνσταντίου Β΄ (337-361).

Τήν περίοδο ἐκείνη, οἱ περισσότεροι Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι τῆς Δύσεως, ἀκόμη καί οἱ πρωτοστάτες τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Δύση Λιβέριος, Πάπας Ρώμης, καί Ὅσιος, Ἐπίσκοπος Κορδούης (Κόρδοβας), ἐξαναγκάσθηκαν ἀπό τόν αἱρετικό Αὐτοκράτορα Κωνστάντιο Β΄ σέ ὑπογραφή τοῦ ἀρειανίζοντος β΄ Συμβόλου τοῦ Σιρμίου (357) ὡς ὑποκαταστάτου τοῦ ὀρθοδόξου Συμβόλου τῆς Νικαίας· ὁ Λιβέριος μάλιστα συνυπέγραψε καί τήν συνοδική καταδίκη τοῦ Μ. Ἀθανασίου ἀπό τούς Ἀρειανούς. Τό β΄ σύμβολο τοῦ Σιρμίου μεταξύ ἄλλων καταδίκαζε τόν ὅρο «ὁμοούσιος» τῆς Νικαίας, τῶν Ὀρθοδόξων, ἀλλά καί τόν ὅρο «ὁμοιούσιος». Στήν δίδυμη «οἰκουμενική» Σύνοδο τῆς Ἀριμίνου (Rimini, Ἰουλ 359) καί τῆς Σελευκείας (Δεκ 359), μέ ἔξωθεν πίεση τοῦ Αὐτοκράτορος ἐπιβλήθηκε τό ἀρειανικό Σύμβολο τῆς Νίκης (τροποιημένο δ΄ Σύμβολο Σιρμίου) καί ἔτσι στερεώθηκε ἡ ἐπιβολή τῶν ἰσχυρῶν Ἀρειανῶν «Ὁμοίων» ἐπί τῶν μετριοπαθῶν Ἀρειανῶν «Ὁμοιουσιανῶν» (οἱ ὁποῖοι πλησίαζαν θεολογικῶς τούς Ὀρθοδόξους).

Ὅμως ὁ Ἱλάριος τοῦ Πικταβίου, ἤδη ἐξορισμένος στήν Φρυγία (356-360), διότι δέν εἶχε ὑπογράψει τήν καταδίκη τοῦ Μ. Ἀθανασίου, παρέμεινε ἀσάλευτος [6]. Συγκρότησε τό 361 στό Παρίσι Σύνοδο τῶν ἐναπομεινάντων (καί τῶν μεταμεληθέντων γιά τήν ὑπογραφή τους) Ὀρθοδόξων δυτικῶν Ἐπισκόπων, καί διέσωσε τήν Γαλατία (Γαλλία) ἀπό τόν Ἀρειανισμό [7]. Ἡ προσπάθειά του τό 364 νά ἀπομακρύνει μέ Σύνοδο καί ἀπό τά Μεδιόλανα (τό Μιλᾶνο τῆς Ἰταλίας) τόν Ἀρειανό Ἐπίσκοπο (343-374) Αὐξέντιο τόν Καππαδόκη ἀπέτυχε.

Ὁ Ἱλάριος «στόν διπλό του ἀγώνα, ἐναντίον τοῦ ἀρειανισμοῦ καί τοῦ καισαροπαπισμοῦ, ὑπῆρξε ὄχι μόνο σταθερός, ἀλλά καί ὀξύς καί τερτυλλιανικά σκληρός, ἐνῷ γιά τό ποίμνιο καί τούς φίλους του ἦταν ἤπιος, συνετός, ἐπιβλητικός καί ἀγαπητός» [8].

1a. Ἠ ἀποτελεσματική «οἰκονομία» καί διάκριση τοῦ Ἁγίου Ἱλαρίου

Ὁ δυτικός ἐκκλησιαστικός ἱστορικός Σουλπίκιος Σεβῆρος (c. 363 – c. 425) ἐξαίρει τήν ἀποτελεσματική ποιμαντική διάκριση καί «οἰκονομία» τοῦ Ἁγίου Ἱλαρίου (σέ ἀντιπαράθεση πρός τόν – ἐπίσης Ὀρθόδοξο, ὅμως ἄτεγκτο – Λουκίφερ, Ἐπίσκοπο Καλάρεως), διότι ὁ Ἱλάριος δέν καταδίκασε καί ἀπομόνωσε προχείρως ὅσους Ἐπισκόπους εἶχαν ὑπογράψει τό ἀρειανίζον Σύμβολο τῆς Νίκης μετά τήν Σύνοδο τῆς Ἀριμίνου (Rimini) τό 359, ἀλλά μαζί μέ αὐτούς καί μέ τούς ὀλιγοστούς ἄλλους Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, ἀνασυγκρότησαν τήν ἐκκλησιαστική Ἱεραρχία καί καταδίκασαν τήν αἵρεση. Γράφει ὁ Σουλπίκιος: «Τελικῶς, ὁ Ἱλάριος διατάχθηκε νά ἐπιστρέψει στήν Γαλατία, ὡς “ἑστία διχoνοίας” καί “ταραχοποιός τῆς Ἀνατολῆς” [9],χωρίς τήν ἀνάκληση τῆς ἐξορίας του. Ἀλλά, ὅταν εἶχε περιδιαβεῖ σχεδόν ὅλη τή γῆ, ἡ ὁποία εἶχε μολυνθεῖ μέ τό κακό τῆς ἀπιστίας, ὁ νοῦς του ἦταν γεμᾶτος ἀμφιβολία καί βαθειά ταραγμένος μέ τό πανίσχυρο φορτίο φροντίδων πού ἀσκοῦσαν ἐπάνω του πίεση. Συνειδητοποιώντας, ὅτι φαινόταν καλό σέ πολλούς νά μή ἔλθουν σέ κοινωνία μέ ἐκείνους πού εἶχαν ἀποδεχθεῖ τήν Σύνοδο τῆς Ἀριμίνου, σκέφθηκε, ὅτι τό καλύτερο πού θά μποροῦσε νά κάνει ἦταν νά τούς ἐπιστρέψει ὅλους σέ μετάνοια καί ἀναδιοργάνωση. Σέ συχνές Συνόδους ἐντός Γαλατίας, καί ἐνῷ σχεδόν ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι δημοσίως ἀνέλαβαν τήν εὐθύνη τοῦ σφάλματος πού εἶχε διαπραχθεῖ, καταδικάζει [ὁ Ἱλάριος] τίς διαδικασίες στήν Ἀρίμινο, καί προσδιορίζει ἐκ νέου τήν Πίστη τῶν Ἐκκλησιῶν, σύμφωνα μέ τήν ἀνόθευτη μορφή της […] Τοῦτο τό γεγονός εἶναι ἀπό ὅλους παραδεκτό, ὅτι οἱ ἐπαρχίες μας στήν Γαλατία ἀπελευθερώθηκαν ἀπό τήν ἐνοχή τῆς αἱρέσεως διά μέσου τῶν εὐγενῶν προσπαθειῶν τοῦ Ἱλαρίου καί μόνου».

«Ἀλλά ὁ Λουκίφερ [10], πού ἦταν τότε στήν Ἀντιόχεια, εἶχε μία ἐντελῶς διαφορετική γνώμη. Διότι καταδίκασε σέ τέτοιο βαθμό ἐκείνους πού συνάχθηκαν στήν Ἀρίμινο, ὥστε διεχώρισε τόν ἑαυτό του ἀπό τήν κοινωνία ἀκόμη καί ἐκείνων πού τούς εἶχαν δεχθεῖ ὡς φίλους [τούς “πεπτωκότες” στήν Ἀρίμινο], ἀκόμη καί ἀφοῦ εἶχαν προσφέρει ἱκανοποίηση ἤ εἶχαν δείξει μετάνοια. Ἐάν αὐτή ἡ ἀπόφασή του ἦταν ὀρθή ἤ ἐσφαλμένη, δέν θά λάβω τήν εὐθύνη νά τό πῶ» [11].

Ἡ Ἐπιστολή τοῦ Ἱλαρίου Κατά Αὐξεντίου (Contra Auxentium),πρός τούς Μιλανέζους, ἀποσπάσματα τῆς ὁποίας παρουσιάζουμε παρακάτω, ἐξηγεῖ τήν πονηρία τοῦ ἀρειανόφρονος Αὐξεντίου, Ἐπισκόπου Μεδιολάνων, ἐκ τῶν ἡγετῶν τῶν Ἀρειανῶν (τῆς μερίδος τῶν «Ὁμοίων») στήν Δύση, καί προτρέπει σέ ἀκοινωνησία (Ἀποτείχιση) τῶν Ὀρθοδόξων τῆς πόλεως τῶν Μεδιολάνων πρός αὐτόν.

Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ὀνομάζει τό κείμενο αὐτό τοῦ Ἱλαρίου «εὐφυέστατον λίβελλον κατά Αὐξεντίου» [12].

2. Τό θεολογικό διακύβευμα τῆς ἐποχῆς (351-361)

η συνέχεια 

Ομορφιές δροσερές...

Ὁ μακαριστός Γεροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης διὰ τοὺς λατινίζοντας «Ὀρθοδόξους»

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ἄκρως λαθεμένη ἀντίληψη τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, γιὰ τὴν  περὶ Ὀρθοδοξίας καὶ ἱεραποστολῆς, ὁ μακαριστὸς λόγιος μοναχὸς π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, εἶχε ἐπισημάνει:

«Καὶ οἱ Λατῖνοι μὲν οὕτως. Ἀλλ’ ἔχομεν καὶ τὸν κίνδυνον ἐκ τῶν ἰδικῶν μας “λατίνων” ἢ λατινοφρόνων — ἡ διαστολὴ καθίσταται δυσδιάκριτος. Οἱ ὁποῖοι τελευταίως ἀναφανδὸν κηρύσσονται ὑπὲρ τῶν “ἐπαφῶν”, ὑπὲρ τῆς “φιλίας”, ὑπὲρ τῆς “ἑνότητος” καὶ μάλιστα καθ’ ὅν χρόνον οἱ ἀντίπερα Λατῖνοι δὲν παύουν νὰ μᾶς ὑπενθυμίζουν, ὅτι εἴμεθα ἀπεσχισμένοι καὶ ὅτι πρέπει νὰ τὸ πάρωμεν ἀπόφασιν, ἀναμένουν τὴν ἐξ ἡμῶν ἀναγνώρισιν τοῦ… θείου Πάπα!… Καὶ οἱ ἡμέτεροι λατινίζοντες εἶναι πολλοί, δυστυχῶς!… Κληρικοὶ καὶ λαϊκοί. Μὲ ἀξιώματα ὑψηλότατα καὶ θέσεις περιόπτους. Καὶ περιάγουν ξηρὰν καὶ θάλασσαν, διὰ νὰ ἑτοιμάσουν τὴν ἅλωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, “δοκοῦντες, τάχα, λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ”! Τοῦτο μόνον δὲν γνωρίζομεν. Διότι πρόκειται περὶ ποικιλίας τύπων καὶ μὲ ἐλατήρια διαφέροντα. Ἄλλοι εἶναι χρονίως νοσοῦντες ἀπὸ “ἀγάπην”, ἄλλοι εἶναι καιροσκόποι, θεωροῦντες τὴν ὑπερθεμάτισιν εἰς τὸ λατινισμὸν ὡς εὐκαιρίαν ἄγρας εὐαρεσκειῶν “ὑψηλῶν” τινων, ὑψηλότατα ἱσταμένων, ἄλλοι εἶναι δειλοί, φοβούμενοι, ὅπως νομίζουν, τὸ γένειόν των ἢ τὴν θέσιν των, ἄλλοι εἶναι ἐκ πεποιθήσεως φιλοπαπικοί, ἄλλοι ἀποτίνουν φόρον διὰ παροχάς, δοθείσας ἢ ἐλπιζομένας, ἄλλοι διὰ νὰ μὴ ὑστερήσουν εἰς τὴν ἑνωτικὴν πλειοδοσίαν, ἄλλοι…, ἀλλὰ πάντες εἶναι πεπτωκότες!…». Κι ὅλα αὐτὰ γίνονται διότι οἱ «δικοί» μας λατινίζοντες δὲν πιστεύουν στὴν μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ἐντάσσουν σὲ μία ἀπὸ τὶς «ἐκκλησίες» τῆς Δύσης, σὲ ἕνα «κλάδο» τῆς «ἐκκλησίας τῶν κλάδων»!

orthodoxostypos

Κλασσική Κυπραίικη Μάννα!

Κατάθεση - κόλαφος Τούρκου καθηγητή στο Κογκρέσο: Η «Γαλάζια Πατρίδα» απειλεί τη σταθερότητα

 

Γράφει ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

---

Ο Τούρκος πολιτικός επιστήμονας, καθηγητής και αναλυτής του Foundation for Defense of Democracies (FDD), Σινάν Τσίντι, προχώρησε την (30/6) σε μια κατάθεση – κόλαφο, ενώπιον της επιτροπής του Κογκρέσου, τονίζοντας ότι η στάση του δεν είναι αντιτουρκική αλλά αντι-Ερντογάν. Περιγράφει πώς η σταθερή κριτική του απέναντι στο αυταρχικό και ισλαμιστικό καθεστώς της Άγκυρας έχει οδηγήσει στην απαγόρευση των λογαριασμών του στην Τουρκία και στη στοχοποίησή του ως προδότη.

Ο αναλυτής κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη δυτική διπλωματία, υποστηρίζοντας ότι πολλοί αναλυτές υποτιμούν τον αναθεωρητισμό του Ερντογάν, ο οποίος πλέον απειλεί ανοιχτά τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και κινδυνεύει να προκαλέσει ένοπλη σύρραξη με την Ελλάδα, την Κύπρο ή το Ισραήλ.

Η Κύπρος ως θεμέλιος λίθος του τουρκικού αναθεωρητισμού

Η Κύπρος, σύμφωνα με τον Τσίντι, δεν αποτελεί μια περιφερειακή διαφορά, αλλά το κεντρικό γρανάζι της στρατηγικής της Άγκυρας για την ανατροπή του ναυτικού και αμυντικού χάρτη της περιοχής. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται την περιφερειακή αναταραχή που προκάλεσε ο πόλεμος εναντίον του Ιράν για να κλιμακώσει τις προκλήσεις της στα κατεχόμενα.

Η μεταστάθμευση μαχητικών αεροσκαφών F-16C στο παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου αποτελεί μια πρωτοφανή στρατιωτικοποίηση, η οποία μάλιστα εγείρει νομικά ζητήματα για την παραβίαση των αμερικανικών όρων τελικής χρήσης (ITAR). Οι προκλήσεις κορυφώθηκαν με την παρενόχληση του αεροσκάφους που μετέφερε Ευρωπαίους Υπουργούς Άμυνας, αποδεικνύοντας ότι η Άγκυρα επιχειρεί να ακυρώσει τις αυξανόμενες αμυντικές συνεργασίες της Κύπρου με τη Γαλλία και την Ευρώπη.

Το ρίσκο της αμυντικής ενίσχυσης και η «Γαλάζια Πατρίδα»

Η Ουάσιγκτον θα διέπραττε τεράστιο λάθος αν επέτρεπε την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 ή αν προχωρούσε στην πώληση των κινητήρων F110 για το τουρκικό μαχητικό Kaan, επίσημαίνει ο Τούρκος αναλυτής. Το καθεστώς Ερντογάν επιδιώκει τη στρατηγική αυτονομία για να εφαρμόσει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», αμφισβητώντας την κυριαρχία 152 ελληνικών νησιών και εμποδίζοντας την ενεργειακή ανάπτυξη της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ. Η παράλληλη διατήρηση των ρωσικών S-400 στο τουρκικό έδαφος δημιουργεί σοβαρότατο κίνδυνο κατασκοπείας, καθώς ευαίσθητα δεδομένα της τεχνολογίας stealth των F-35 θα μπορούσαν να διαρρεύσουν στη Μόσχα, το Πεκίνο και την Τεχεράνη, ειδικά από τη στιγμή που η Τουρκία βασίζεται στην κινεζική Huawei για το εθνικό της δίκτυο 5G.

Υποστήριξη της τρομοκρατίας και νέος γεωπολιτικός χάρτης

Σύμφωνα με τον Σινάν Τσίντι η  Άγκυρα λειτουργεί πλέον ως κρατικός χορηγός της τρομοκρατίας, προσφέροντας υλική και πολιτική στέγη στη Χαμάς και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα με στόχο την υπονόμευση του Ισραήλ και της αμερικανικής επιρροής. Αμερικανικές κυρώσεις έχουν ήδη επιβληθεί σε τουρκικές οργανώσεις που διοχετεύουν κεφάλαια στη Γάζα. Η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας επεκτείνεται στην υποστήριξη του ιρανικού καθεστώτος, στη μεταφορά όπλων στο Σουδάν και στη χρήση του παραστρατιωτικού δικτύου SADAT στην Αφρική. Όλες αυτές οι ενέργειες δείχνουν ότι η Τουρκία του Ερντογάν δεν επιθυμεί να αποτελεί ισχύ ισορροπίας για τη Δύση, αλλά μια νεο-οθωμανική δύναμη που σκοπεύει να ανατρέψει πλήρως τη διεθνή τάξη πραγμάτων.

Ολόκληρη η γραπτή κατάθεση του Σινάν Τσίντι

30 Ιουνίου 2026

Κύριε Πρόεδρε Σμιθ, Κύριε Πρόεδρε ΜακΓκόβερν και αξιότιμα μέλη, σας ευχαριστώ για την ευκαιρία να καταθέσω σχετικά με την πολιτική της Τουρκίας έναντι της Κύπρου, της ευρύτερης Ανατολικής Μεσογείου και τις επιπτώσεις στην ασφάλεια και τη σταθερότητα της διατλαντικής συμμαχίας.

Ως πολιτικός επιστήμονας και αναλυτής πολιτικής, μελετώ και διδάσκω τη σύγχρονη τουρκική πολιτική από το 2002 στην Τουρκία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπήρξα μάρτυρας της ανόδου του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην εξουσία τον Νοέμβριο του 2002 και παρακολουθώ την πορεία του έκτοτε. Από τις πρώτες μέρες του στην εξουσία, στάθηκα απέναντι στην ισλαμιστική κοσμοθεωρία του, κατέγραψα την περιφρόνησή του προς τη δημοκρατική διακυβέρνηση και εξιστόρησα την υποδούλωση του τουρκικού λαού στην οικονομική και πολιτική καταστροφή. Οι Τούρκοι σήμερα βρίσκονται σε σαφώς χειρότερη μοίρα υπό την κυριαρχία του Ερντογάν από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία της Τουρκίας ως δημοκρατίας.

Η αδιάκοπη κριτική μου για το ιστορικό του Ερντογάν είχε ως αποτέλεσμα η τουρκική κυβέρνηση να απαγορεύσει τους λογαριασμούς μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην Τουρκία με δικαστική απόφαση, να με ανακηρύξει προδότη και να με χαρακτηρίσει μέλος του ισλαμιστικού κινήματος του Φετουλάχ Γκιουλέν, το οποίο ήταν εν μέρει υπεύθυνο για το πραξικόπημα ανατροπής του Ερντογάν το 2016. Από την πλευρά μου, είμαι τόσο υπερήφανος Τούρκος όσο και Βρετανός και Αμερικανός πολίτης. Μεγάλωσα σε μια κοσμική και προοδευτική οικογένεια. Είμαι γιος ενός καταξιωμένου πιλότου της Πολεμικής Αεροπορίας και μιας διεθνώς αναγνωρισμένης, βραβευμένης καλλιτέχνιδας μητέρας. Όλη η οικογενειακή και εκπαιδευτική μου ανατροφή με ωθεί να σέβομαι τις αρετές της δημοκρατικής διακυβέρνησης και να απορρίπτω το αυταρχικό-ισλαμιστικό σχέδιο διακυβέρνησης του Ερντογάν και το κλεπτοκρατικό καθεστώς που έχει χτίσει. Η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας μου δεν περιορίζονται στα λόγια μου εδώ, αλλά αντηχούν σε όλο το δημόσιο επιστημονικό μου έργο από την έναρξη της καριέρας μου.

Ο λόγος που σας παραθέτω το σύντομο βιογραφικό μου είναι απλός: δεν είμαι κατά της Τουρκίας, αλλά κατά του Ερντογάν. Η συμβουλή μου προς αυτή την επιτροπή βασίζεται στην επιθυμία μου να προστατεύσω τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών και της συμμαχίας του ΝΑΤΟ και, τελικά, να συνεισφέρω ό,τι μπορώ για να διευκολύνω την επιστροφή της Τουρκίας στη δημοκρατική διακυβέρνηση. Πάρα πολλοί μελετητές, αναλυτές και δημοσιογράφοι παραβλέπουν ή υποβαθμίζουν τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει ο Ερντογάν για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ και τους ίδιους τους πολίτες της Τουρκίας. Πολλοί Τούρκοι φοβούνται να επικρίνουν τον Ερντογάν, φοβούμενοι δικαιολογημένα την απώλεια των πόρων διαβίωσής τους, τη φυλάκιση ή τη στοχοποίησή τους από πράκτορες του αυταρχικού καθεστώτος του.

Αντίθετα, πολλοί Τούρκοι που δεν υποστηρίζουν την εσωτερική διακυβέρνηση του Ερντογάν στην Τουρκία εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι επιδιώξεις του στην εξωτερική πολιτική κάνουν την Τουρκία ισχυρότερη στην παγκόσμια σκηνή. Είμαι εδώ για να επιχειρηματολογήσω ενάντια σε αυτή την οπτική και να επισημάνω την αυξανόμενη απειλή που παρουσιάζει ο Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο, ή στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Πολλοί Τούρκοι έχουν ξεχάσει ή δεν βλέπουν ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ του να θέλεις η χώρα σου να είναι ισχυρή, να είναι επιτυχημένη και να υπερασπίζεται τα συμφέροντα ασφαλείας της, και του να θέλεις να ενδυναμώσεις μια ολοένα και πιο κακόβουλη κυβέρνηση με αναθεωρητικές φιλοδοξίες που θα μπορούσε να ξεκινήσει ένοπλη σύγκρουση με την Ελλάδα, την Κύπρο ή ακόμη και το Ισραήλ.

Η Τουρκία επιδιώκει να αποκτήσει πρόσβαση σε αμερικανικά αμυντικά συστήματα αιχμής, συμπεριλαμβανομένης της επανένταξης στο πρόγραμμα F-35, από το οποίο απομακρύνθηκε το 2019 λόγω της αγοράς ρωσικού συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας, καθώς και του κινητήρα F-110 για την τροφοδοσία του εγχώριου μαχητικού αεροσκάφους πέμπτης γενιάς, του Kaan. Ο εξοπλισμός του Ερντογάν με τέτοιες αμερικανικές δυνατότητες θα ήταν ένα τεράστιο λάθος. Η μεταφορά τους στην Τουρκία δεν θα ήταν το ίδιο με τη μεταφορά τους σε άλλους πιστούς συμμάχους του ΝΑΤΟ, όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Γερμανία ή η Πολωνία. Αυτές οι χώρες έχουν αποδείξει όλες την επιθυμία να διαφυλάξουν τα συλλογικά συμφέροντα της ευρωπαϊκής ασφάλειας και του ΝΑΤΟ· ο στόχος του Ερντογάν είναι να εξοπλίσει τον στρατό του για αναθεωρητικούς σκοπούς που θα μπορούσαν να επιχειρήσουν να επαναχαράξουν τα σύνορα της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Το ΝΑΤΟ είναι μια συλλογική συμμαχία που διασφαλίζει τα συμφέροντα ασφάλειας όλων των μελών του· δεν είναι ένα σώμα που δημιουργήθηκε για να προωθήσει το αλυτρωτικό όραμα ενός αυταρχικού ηγέτη.

Το καθεστώς που έχει οικοδομήσει ο Ερντογάν θα μπορούσε να τον επιβιώσει, αντιπροσωπεύοντας μια διαρκή απειλή για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, καθώς και για τα βασικά συμφέροντα ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία που επιδιώκει να οικοδομήσει ο Ερντογάν δεν είναι μια δύναμη που σκοπεύει να αποτελέσει πολλαπλασιαστή ισχύος για τη διατλαντική και βασισμένη σε κανόνες τάξη που προέκυψε στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου· είναι μια δύναμη που επιδιώκει να την αντικαταστήσει.

Μια ολόκληρη βιομηχανία αναλύσεων παρουσιάζει την Τουρκία του Ερντογάν ως μια δύναμη που πλησιάζει στην υποστήριξη των συμφερόντων ασφάλειας του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, και ως πιθανό εγγυητή για τις προσπάθειες της Δύσης να περιορίσει ή ακόμη και να ανατρέψει τις απειλές που θέτει η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Είμαι εδώ για να υποστηρίξω ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Τέτοιες αναφορές βασίζονται στην επιθυμία να εξομαλυνθούν τα αυταρχικά κατορθώματα του Ερντογάν και να ξεπλυθούν και να υποβαθμιστούν οι αναθεωρητικές του φιλοδοξίες για την Εγγύς και Μέση Ανατολή.

Η Τουρκία του Ερντογάν είναι ένας κρατικός χορηγός της τρομοκρατίας, με αποδεδειγμένο ιστορικό παροχής υλικής υποστήριξης στη Χαμάς, τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και ενδεχομένως τη Χεζμπολάχ. Η υποστήριξη προς αυτές τις εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οντότητες βασίζεται στην επίβλεψη της ανάδυσης ενός νέου γεωστρατηγικού χάρτη της Μέσης Ανατολής — ενός χάρτη στον οποίο κυριαρχεί η Τουρκία, ενώ παράλληλα υπονομεύει το Ισραήλ και τους άλλους περιφερειακούς εταίρους του και αντικαθιστά την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ τάξη ασφάλειας που εγγυάται τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο εδώ και δεκαετίες. Η Κύπρος βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού του σχεδιασμού. Δεν είναι μια περιφερειακή διαμάχη· είναι ο θεμέλιος λίθος της ευρύτερης προσπάθειας του Ερντογάν να αναδιαμορφώσει τον ναυτικό και αμυντικό χάρτη της περιοχής προς όφελος της Τουρκίας.

Κύπρος: Ο Θεμέλιος Λίθος της Αναθεωρητικής Στρατηγικής της Τουρκίας

Η Κύπρος είναι η σαφέστερη απεικόνιση του χάσματος μεταξύ της εικόνας που θα προβάλει ο Ερντογάν στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα και της πραγματικότητας των πράξεών του. Η Τουρκία κατέχει παράνομα περίπου το ένα τρίτο του νησιού από την εισβολή του 1974, διατηρώντας δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες, μαχητικά drones και πυραυλικές δυνατότητες σε έδαφος που κανένα άλλο κράτος εκτός από την Τουρκία δεν αναγνωρίζει ως τη λεγόμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Η διεθνής κοινότητα, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως τη μόνη νόμιμη κυβέρνηση του νησιού.

Κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, η Άγκυρα χρησιμοποίησε την περιφερειακή αναταραχή που προκλήθηκε από τον πόλεμο κατά του Ιράν ως προκάλυμμα για να κλιμακώσει δραματικά την κατάσταση. Τον Μάρτιο του 2026, η Τουρκία ανέπτυξε έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16C και πρόσθετα συστήματα αεράμυνας στον κατεχόμενο βορρά, επιχειρώντας από το αεροδρόμιο του Ερτζάν κοντά στη Λευκωσία. Αυτή ήταν η πρώτη ανάπτυξη πολεμικών αεροσκαφών στην κατεχόμενη ζώνη και μια σημαντική κλιμάκωση στη στρατιωτικοποίηση της Ανατολικής Μεσογείου. Η κίνηση αυτή προκάλεσε επίσης σοβαρά νομικά ερωτήματα: ο στόλος των F-16 της Τουρκίας αποκτήθηκε μέσω αμερικανικών ξένων στρατιωτικών πωλήσεων και υπόκειται στους όρους τελικής χρήσης των Διεθνών Κανονισμών Εμπορίας Όπλων (ITAR). Η τοποθέτηση αεροσκαφών αμερικανικής κατασκευής σε κατεχόμενα εδάφη, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση, είναι ακριβώς το είδος της συμπεριφοράς που απαιτεί την εποπτεία του Κογκρέσου και τη διεξαγωγή έρευνας για το αν παραβιάστηκαν οι συμφωνίες τελικού χρήστη.

Οι προκλήσεις δεν σταμάτησαν εκεί. Τον Ιούνιο του 2026, τουρκικά F-16 παρενόχλησαν αεροσκάφος που μετέφερε τους υπουργούς Άμυνας της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας καθώς πετούσαν προς την Κυπριακή Δημοκρατία για μια άτυπη αμυντική συνάντηση της ΕΕ, με την παρεμβολή να προέρχεται από το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου στον κατεχόμενο βορρά. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε έρευνα, αλλά το επεισόδιο υπογράμμισε την άποψη της Άγκυρας ότι η Κύπρος είναι μια στρατηγική αρένα μέσω της οποίας μπορεί να αμφισβητήσει τους περιφερειακούς ανταγωνιστές της και να δοκιμάσει τη βούληση της Ευρώπης να υπερασπιστεί τα δικά της συμφέροντα.

Η αντίθεση της Τουρκίας στην εμβάθυνση των σχέσεων ασφαλείας της Κύπρου με την Ευρώπη —συμπεριλαμβανομένης της συμφωνίας για το Καθεστώς των Δυνάμεων (SOFA) που θα επέτρεπε σε γαλλικό στρατιωτικό προσωπικό να επιχειρεί στο νησί (υπογράφηκε τον Ιούνιο του 2026)— αποκαλύπτει τη λογική που επικρατεί. Η Άγκυρα αντιλαμβάνεται την ανάδυση ενός περιφερειακού μπλοκ αποτελούμενου από την Κύπρο, την Ελλάδα, τη Γαλλία και ενδεχομένως το Ισραήλ ως μια απειλή που πρέπει να ανατραπεί, και όχι ως μια σταθεροποιητική εξέλιξη που πρέπει να γίνει ευπρόσδεκτη. Αυτή είναι η στάση μιας αναθεωρητικής δύναμης, όχι ενός συμμάχου που επιθυμεί τη διατήρηση του status quo.

Οι αναθεωρητικές πολιτικές της Τουρκίας ως απάντηση στις αναδυόμενες συνεργασίες και την περιφερειακή τάξη στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να ληφθούν υπόψη καθώς γίνονται προσπάθειες για την επανεκκίνηση μιας νέας πρωτοβουλίας για την επίλυση του Κυπριακού. Προηγούμενες απόπειρες θα είχαν ως αποτέλεσμα μια Κύπρο —η οποία, παρεμπιπτόντως, απέχει λίγες μέρες από την ολοκλήρωση της δεύτερης θητείας της στην προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης— της οποίας η εξωτερική πολιτική θα υπόκειτο στις επιθυμίες του Ερντογάν. Η προοπτική ενός μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης με δικαίωμα βέτο και ιδρυτικού μέλους του Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου να πρέπει να προσαρμόσει την εξωτερική του πολιτική με οποιονδήποτε τρόπο για να ευχαριστήσει την παρούσα κυβέρνηση στην Άγκυρα θα έπρεπε να τρομάζει τόσο την Ουάσιγκτον όσο και τις Βρυξέλλες. Η Κύπρος έχει μεταμορφωθεί την τελευταία δεκαετία σε κράτος της πρώτης γραμμής για τα δυτικά συμφέροντα ασφαλείας και σε βασικό ενδιάμεσο μεταξύ της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης. Το να επιτραπεί σε αυτόν τον στρατηγικό εταίρο των Ηνωμένων Πολιτειών να υπόκειται στις ιδιοτροπίες του Ερντογάν με οποιονδήποτε τρόπο θα αποτελούσε διπλωματικό παράπτωμα.

Επαναχάραξη του Χάρτη: Η «Γαλάζια Πατρίδα» και ο Ναυτικός Αναθεωρητισμός

Η Κύπρος δεν μπορεί να κατανοηθεί μεμονωμένα από τις ευρύτερες ναυτικές φιλοδοξίες της Άγκυρας. Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν προωθήσει εγχώρια νομοθεσία που θα κωδικοποιούσε διεκδικήσεις σε έως και 152 νησιά και νησίδες στο Αιγαίο Πέλαγος — μια άμεση απειλή για τις ρυθμίσεις κυριαρχίας που θεσπίστηκαν από διεθνείς συνθήκες και έχουν γίνει προ πολλού αποδεκτές από τους ίδιους τους συμμάχους της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Αυτό είναι το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» στην πράξη: μια προσπάθεια μονομερούς επαναχάραξης των θαλάσσιων συνόρων μέσω κοινοβουλευτικής νομοθεσίας, ναυτικής πίεσης και σταθερής στρατιωτικοποίησης των αμφισβητούμενων χώρων.

Ο στόχος είναι να στερηθεί η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ η δυνατότητα ανάπτυξης των υπεράκτιων ενεργειακών πόρων. Η Άγκυρα επιδιώκει επίσης να διασπάσει τις συνεργασίες που έχουν οικοδομήσει αυτά τα κράτη γύρω τους και να προβάλει αξιώσεις που δεν αναγνωρίζονται από την πλειονότητα των κρατών. Το Ισραήλ, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των 300 μιλίων από την Κύπρο, έχει αναπτύξει ολοένα και πιο στενούς αμυντικούς και ενεργειακούς δεσμούς με την Αθήνα και τη Λευκωσία, συμπεριλαμβανομένων κοινών ασκήσεων και συνεργασίας σε υπεράκτιες υποδομές φυσικού αερίου. Τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη που επιχειρούν από τη Βόρεια Κύπρο θέτουν τα ισραηλινά ναυτικά σκάφη, τις ενεργειακές πλατφόρμες και τις αεροπορικές διαδρομές σε πιο κοντινή επιχειρησιακή εμβέλεια. Η στρατιωτικοποίηση της Κύπρου δεν είναι επομένως μια τοπική διαμάχη μεταξύ Άγκυρας, Αθήνας και Λευκωσίας. Είναι ένα εσκεμμένο εργαλείο για την υπονόμευση της ασφάλειας τριών εταίρων των ΗΠΑ ταυτόχρονα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η επιτροπή θα πρέπει να σταθμίσει τις συνέπειες για την Τουρκία από την απόκτηση του F-35. Η ανάπτυξη των F-16 τέταρτης γενιάς στην κατεχόμενη Κύπρο έχει ήδη απειλήσει τη σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου. Η εισαγωγή ενός στελθ αεροσκάφους πέμπτης γενιάς θα τη μεταμόρφωνε πλήρως. Ένα F-35 που θα έχει ως βάση ή θα επιχειρεί από τον κατεχόμενο βορρά θα ήταν σε θέση να διεισδύσει στον αμφισβητούμενο εναέριο χώρο με χαμηλό ίχνος ραντάρ, να θέσει σε κίνδυνο την κυπριακή, ελληνική και ισραηλινή αεράμυνα και να επιτηρεί τα ισραηλινά πολεμικά πλοία και τις υπεράκτιες ενεργειακές πλατφόρμες με βαθμό ατιμωρησίας που κανένα αεροσκάφος στο τρέχον οπλοστάσιο της Τουρκίας δεν μπορεί να επιτύχει. Δεδομένης της αποδεδειγμένης προθυμίας της Άγκυρας να αναπτύσσει εκ των προτέρων πολεμικά αεροσκάφη αμερικανικής προέλευσης σε κατεχόμενα εδάφη χωρίς διαβούλευση, υπάρχει κάθε λόγος να αναμένεται ότι το F-35 θα χρησιμοποιηθεί όχι ως συνεισφορά στην κοινή άμυνα αλλά ως μέσο εξαναγκασμού εναντίον τριών εταίρων των ΗΠΑ.

Ο κίνδυνος επιτείνεται από τη διατήρηση του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400 από την Τουρκία. Το σκεπτικό για την αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35 το 2019 ήταν ότι η λειτουργία του S-400 παράλληλα με το αεροσκάφος θα επέτρεπε στο προηγμένο ραντάρ του να συλλέγει δεδομένα για το ίχνος στελθ του F-35 και να εκθέτει ευαίσθητα τακτικά χαρακτηριστικά στη Μόσχα — πληροφορίες που η Ρωσία θα αναμενόταν να μοιραστεί με το Ιράν και την Κίνα. Αυτός ο κίνδυνος δεν έχει μειωθεί· οι S-400 παραμένουν σε τουρκικό έδαφος. Η τοποθέτηση του πιο προηγμένου στελθ μαχητικού στον κόσμο στα χέρια μιας κυβέρνησης που ταυτόχρονα διαθέτει ρωσική αεράμυνα, στεγάζει τη Χαμάς και είναι ανοιχτά εχθρική προς το Ισραήλ δεν θα ενίσχυε τη συμμαχία. Θα παρέδιδε σε έναν αναθεωρητικό παράγοντα μια δυνατότητα που θα μπορούσε να στρέψει εναντίον των ίδιων των εταίρων που το ΝΑΤΟ υπάρχει για να προστατεύει.

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ: Μάρκετινγκ Εναντίον Πραγματικότητας

Στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ που θα φιλοξενήσει η Τουρκία τον Ιούλιο του 2026, ο Ερντογάν θα παρουσιαστεί ως ένας ισχυρός δυτικός σύμμαχος αφοσιωμένος στη συλλογική ασφάλεια και ως ένα πιθανό προπύργιο έναντίον της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν. Αυτή η παρουσίαση είναι μια εκστρατεία μάρκετινγκ, όχι μια δήλωση προθέσεων. Η πραγματική του προτεραιότητα είναι η στρατηγική αυτονομία — ανεξαρτησία από τη Δύση επαρκής για να επιδιώξει τους αναθεωρητικούς και αλυτρωτικούς του στόχους χωρίς περιορισμούς.

Τα στοιχεία είναι ολοφάνερα. Όταν ο Ερντογάν ταξίδεψε στην Ουάσιγκτον το φθινόπωρο του 2025, ο κεντρικός του στόχος ήταν να εξασφαλίσει προηγμένη αμυντική τεχνολογία: επανένταξη στο πρόγραμμα F-35 και άδειες παραγωγής για τους κινητήρες F110 που θα τροφοδοτούσαν το εγχώριο μαχητικό Kaan της Τουρκίας. Έφυγε με άδεια χέρια στα θέματα που είχαν τη μεγαλύτερη σημασία, εξασφαλίζοντας μόνο μικρότερες συμφωνίες στην πολιτική πυρηνική συνεργασία και στις πωλήσεις επιβατικών αεροσκαφών. Δύο νομικά πλαίσια στάθηκαν εμπόδιο και θα πρέπει να παραμείνουν σε ισχύ: οι κυρώσεις βάσει του Νόμου για την Αντιμετώπιση των Αντιπάλων της Αμερικής Μέσω Κυρώσεων (CAATSA), που επιβλήθηκαν μετά την αγορά του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400 από την Τουρκία, και το Άρθρο 1245 του Νόμου περί Εθνικής Άμυνας για το Οικονομικό Έτος 2020, το οποίο απαγορεύει τις μεταφορές F-35 στην Τουρκία, εκτός εάν η Άγκυρα απομακρύνει το σύστημα S-400 και το σχετικό προσωπικό του. Η Άγκυρα δεν προσέφερε καμία τέτοια δέσμευση.

Αυτός ο υπολογισμός δοκιμάζεται τώρα σε πραγματικό χρόνο. Τις ημέρες που προηγήθηκαν άμεσα αυτής της ακρόασης, η κυβέρνηση Τραμπ ενημέρωσε το Κογκρέσο ότι προτίθεται να προχωρήσει στην πώληση κινητήρων General Electric F110 αξίας άνω των 700 εκατομμυρίων δολαρίων για την τροφοδοσία του μαθητικού Kaan της Τουρκίας, παρακάμπτοντας το πάγωμα που είχε θέσει στη συμφωνία ο βουλευτής Γκρέγκορι Μικς, ο οποίος αντιτάχθηκε στο γεγονός ότι η κυβέρνηση παρέκαμψε τον έλεγχο του Κογκρέσου και απέτυχε να ενημερώσει τους νομοθέτες για τις επιπτώσεις της πώλησης ή για τη συνεχιζόμενη κατοχή των S-400 από την Τουρκία. Μιλώντας μαζί με τον Αντιπρόεδρο Βανς, ο πρόεδρος άφησε να εννοηθεί ότι ήταν έτοιμος να κάνει κάτι που θα έκανε τον Ερντογάν «πολύ χαρούμενο» τόσο για τους κινητήρες όσο και για τα F-35, ενώ ο αντιπρόεδρος δήλωσε ότι η κυβέρνηση εξετάζει εάν η Τουρκία πληρούσε τις εκ του νόμου απαιτήσεις πιστοποίησης για το αεροσκάφος.

Οι κίνδυνοι αυτής της πορείας είναι σημαντικοί και απαιτούν τη στενή προσοχή αυτής της επιτροπής. Ο κινητήρας F110 είναι ο σημαντικότερος καταλύτης του προγράμματος Kaan, της ναυαρχίδας της προσπάθειας του Ερντογάν για ένα εγχώριο μαχητικό πέμπτης γενιάς και, μαζί με αυτό, για τη στρατηγική ανεξαρτησία που καθοδηγεί την εξωτερική του πολιτική. Η έγκριση της πώλησης του κινητήρα προωθεί ακριβώς τη δυνατότητα που η Τουρκία σκοπεύει να λειτουργήσει ελεύθερη από δυτικούς περιορισμούς, και αυτό εκλαμβάνεται στην Άγκυρα —και παρουσιάζεται από Τούρκους αξιωματούχους— ως το πρώτο βήμα επιστροφής προς το ίδιο το F-35. Η πρόοδος παρά τις αντιρρήσεις του Κογκρέσου, χωρίς την πιστοποίηση ότι οι S-400 έχουν απομακρυνθεί όπως απαιτεί ο νόμος, διαβρώνει το ίδιο το πλαίσιο εποπτείας που το Άρθρο 1245 και ο CAATSA σχεδιάστηκαν να προστατεύουν. Επιπλέον, ανταμείβει μια κυβέρνηση που δεν έχει προσφέρει καμία παραχώρηση για τους S-400, καμία αλλαγή στη στέγαση της Χαμάς και καμία μείωση της εχθρότητάς της تجاه του Ισραήλ. Καμία χώρα, σύμμαχος ή μη, δεν αξίζει το δικαίωμα να αποκτά τέτοιες δυνατότητες ως μέσο υπονόμευσης της ασφάλειας άλλων συμμάχων των ΗΠΑ και των ίδιων των στόχων εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπάρχει επίσης το ζήτημα της εξάρτησης της Τουρκίας από τη Ρωσία και της στρατηγικής συνεργασίας μαζί της. Ο Πρόεδρος Τραμπ προσδιόρισε με ακρίβεια ένα βασικό εμπόδιο: την εξάρτηση της Τουρκίας από τη ρωσική ενέργεια. Ωστόσο, ο Ερντογάν επιβεβαίωσε την απροθυμία του να τερματίσει τις εισαγωγές ρωσικών ορυκτών καυσίμων, οι οποίες μόνο αυξήθηκαν υπό τη διακυβέρνησή του — καθιστώντας την Τουρκία τον τρίτο μεγαλύτερο εισαγωγέα ρωσικών ορυκτών καυσίμων μετά την Κίνα και την Ινδία. Ένας ηγέτης πραγματικά δεσμευμένος στη διατλαντική συμμαχία θα αντιμετώπιζε αυτή την εξάρτηση ως υποχρέωση που πρέπει να εξαλειφθεί. Ο Ερντογάν την αντιμετωπίζει ως μια πολιτική που πρέπει να υπερασπιστεί. Ο λόγος που επιδιώκει τη δυτική τεχνολογία διατηρώντας παράλληλα τους δεσμούς του με τη Μόσχα είναι επειδή θέλει τις ικανότητες της Δύσης χωρίς τους περιορισμούς της. Η ίδια λογική παρακινεί τα προγράμματα πυραύλων και εγχώριων μαχητικών της Τουρκίας, τα οποία θα έπρεπε να ανησυχούν παρά να καθησυχάζουν την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μια επιπλέον διάσταση αξίζει την εξέταση της επιτροπής: η έκθεση της Τουρκίας σε κινεζικό τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό. Η Άγκυρα επέτρεψε στη Huawei να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην οικοδόμηση του εθνικού της δικτύου 5G, την ίδια στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες και ένας αυξανόμενος αριθμός συμμάχων έχουν κινηθεί για να αποκλείσουν την εταιρεία με το σκεπτικό ότι η κινεζική νομοθεσία περί πληροφοριών μπορεί να την αναγκάσει να παραδώσει δεδομένα και ότι η υποδομή της μπορεί να περιέχει εκμεταλλεύσιμες κερκόπορτες (backdoors). Αυτό δεν είναι μια αφηρημένη ανησυχία για το F-35. Το αεροσκάφος αντιπροσωπεύει τις αμυντικές δυνατότητες πρώτης γραμμής του αμερικανικού στρατού, και η αποτελεσματικότητα και η συντήρησή του εξαρτώνται από ασφαλή δίκτυα. Η Ουάσιγκτον έχει εξετάσει στο παρελθόν τον περιορισμό της στάθμευσης F-35 σε συμμαχικές χώρες, εν μέρει λόγω της παρουσίας της Huawei στα τηλεπικοινωνιακά τους συστήματα, και κινεζικοί παράγοντες έχουν καταγεγραμμένο ιστορικό στοχοποίησης δεδομένων σχεδιασμού του F-35. Μια Τουρκία που λειτουργεί ρωσική αεράμυνα και βασίζεται σε κινεζική δικτυακή υποδομή αποτελεί κίνδυνο αντικατασκοπείας: ευαίσθητα δεδομένα για το ίχνος του αεροσκάφους, τα συστήματα αποστολής και τα πρότυπα λειτουργίας θα μπορούσαν να εκτεθούν σε δύο από τους κύριους στρατηγικούς ανταγωνιστές της Αμερικής ταυτόχρονα. Αυτό από μόνο του είναι ένας λόγος για το Κογκρέσο να παρακρατήσει επ’ αόριστον τα F-35 από την Τουρκία.

Κανένα από αυτά τα γεγονότα δεν περιγράφει μια Τουρκία που ευθυγραμμίζεται για να υποστηρίξει τα συμφέροντα ασφάλειας του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης. Το ιστορικό δείχνει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η Τουρκία που χτίζει ο Ερντογάν δεν επιδιώκει να είναι πολλαπλασιαστής ισχύος για την βασισμένη σε κανόνες τάξη· επιδιώκει να την αντικαταστήσει, προβάλλοντας τον εαυτό της ως μια νεο-οθωμανική δύναμη και τον κύριο αμφισβητία του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.

Κρατική Υποστήριξη της Τρομοκρατίας και ο Νέος Περιφερειακός Χάρτης

Ο αναθεωρητισμός του Ερντογάν δεν περιορίζεται στα θαλάσσια σύνορα. Η κυβέρνησή του παρέχει υλική υποστήριξη και πολιτικό καταφύγιο στη Χαμάς. Οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν φιλοξενήσει ηγέτες της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη, και το άσυλο που παρέχει η Τουρκία έχει τροφοδοτήσει τρομοκρατικές επιχειρήσεις που φτάνουν μέχρι τη Δυτική Όχθη. Από τις θανατηφόρες τρομοκρατικές επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου που κατέληξαν στη δολοφονία περισσότερων από 1.200 Ισραηλινών πολιτών, η υπεράσπιση της Χαμάς από τον Ερντογάν έχει αυξηθεί. Δηλώνει σταθερά: «Η Χαμάς δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση· είναι μια απελευθερωτική ομάδα, “μουτζαχεντίν” που διεξάγουν μάχη για να προστατεύσουν τα εδάφη και τον λαό τους». Ο Ερντογάν και ανώτεροι Τούρκοι αξιωματούχοι φιλοξενούν τακτικά την ανώτατη ηγεσία της Χαμάς, επαινώντας τις τρομοκρατικές τους πράξεις ενάντια σε αυτό που ο Ερντογάν αποκαλεί ισραηλινό «απόσπασμα γενοκτονίας/σφαγής». Μόνο τον Μάρτιο του 2026, ο επικεφαλής των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών, Ιμπραχίμ Καλίν, φιλοξένησε την ανώτατη ηγεσία της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη για συνομιλίες, «δίνοντας έμφαση στον συντονισμό» μεταξύ Τούρκων αξιωματούχων και της Χαμάς εναντίον του Ισραήλ.

Μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ έχει επιβάλει κυρώσεις σε πολυάριθμες τουρκικές οντότητες για την υποστήριξή τους προς τη Χαμάς, με τις πιο πρόσφατες τον Μάρτιο του 2026. Το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) κατονόμασε τις οργανώσεις Ghazi Destek Dernegi (GDD), Hayat Yolu και την Παλαιστινιακή Ένωση Αλληλεγγύης και Βοήθειας “Λευκά Χέρια” για τους ρόλους τους στη διοχέτευση πόρων σε φιλανθρωπικά ιδρύματα με έδρα τη Γάζα υπό τον έλεγχο της Χαμάς — επιτρέποντας ουσιαστικά στην οργάνωση να δημιουργεί και να μεταφέρει πόρους προς υποστήριξη των στρατιωτικών της επιχειρήσεων.

Αξιωματούχοι του Υπουργείου Οικονομικών επικαλέστηκαν εσωτερικά έγγραφα της Χαμάς που περιήλθαν στην κατοχή των ερευνητών, τα οποία δείχνουν ότι η GDD, σε συντονισμό με άλλες οντότητες που έχουν υποστεί κυρώσεις, όπως η Waed Society Gaza, παρείχε υλική υποστήριξη σε μεμονωμένα στελέχη της Χαμάς και συνεισέφερε σε κατασκευαστικά έργα που προήγαγαν άμεσα την υποδομή της οργάνωσης. Η Hayat Yolu, εν τω μεταξύ, αναγνωρίστηκε ως διευκολύνουσα δίκτυα συγκέντρωσης πόρων που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, στοιχεία της οποίας έχουν χαρακτηριστεί ως τρομοκρατικές οργανώσεις από την κυβέρνηση Τραμπ.

Πέρα από τη Χαμάς, η Τουρκία λειτουργεί ως βάση για το ευρύτερο δίκτυο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και των τζιχαντιστικών παρακλαδιών της. Αυτές δεν είναι οι διασυνδέσεις ενός δυτικού εταίρου ασφαλείας· είναι τα εργαλεία ενός κράτους που επιδιώκει την ανάδυση μιας νέας περιφερειακής τάξης στην οποία σκοπεύει να κυριαρχήσει, εκτοπίζοντας το Ισραήλ και άλλους εταίρους των ΗΠΑ. Οι φιλοδοξίες της Άγκυρας δηλώνονται ανοιχτά. Ο Υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας εξέφρασε πρόσφατα τη φιλοδοξία διακυβέρνησης της Ιερουσαλήμ — μια εσκεμμένη πρόκληση που στρέφεται κατά του Ισραήλ. Η αναβίωση του σιδηροδρόμου της Χετζάζης από την Άγκυρα και η προώθηση ενός ανταγωνιστικού εμπορικού διαδρόμου αποτελούν προσπάθειες υπονόμευσης του περιφερειακού ρόλου του Ισραήλ και αναδιαμόρφωσης της οικονομικής γεωγραφίας της περιοχής προς όφελος της Τουρκίας, σε αντιπαλότητα με τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC).

Αυτό το μοτίβο επεκτείνεται και στο Ιράν. Αντί να συμμετάσχει στη δυτική προσπάθεια για τον περιορισμό της Τεχεράνης, η Άγκυρα καταδίκασε τα πλήγματα των ΗΠΑ στο Ιράν και τοποθετήθηκε ως υπερασπιστής της επιβίωσης του κληρικού καθεστώτος. Η Τουρκία έχει διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στη μεταφορά ιρανικών όπλων στο Σουδάν, και η χρήση του παραστρατιωτικού δικτύου SADAT —ενός τουρκικού ισοδύναμου της ρωσικής ομάδας Wagner— μαζί με τις αποσταθεροποιητικές παρεμβάσεις της στο Κέρας της Αφρικής αποδεικνύει μια προθυμία προβολής ισχύος με τρόπους που έρχονται σε αντίθεση με τα δυτικά συμφέροντα, ακόμη και με τα συμφέροντα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Συνολικά, αυτά τα στοιχεία δεν περιγράφουν έναν σύμμαχο· περιγράφουν έναν αντίπαλο.

 newsbreak.