Σάββατο 20 Ιουλίου 2024

Το σπήλαιο στην έρημο Χοζεβά στο οποίο κρύφτηκε ο Προφήτης Ηλίας, όταν με έναν μόνο λόγο του έκλεισε για σαράντα δύο μήνες τον ουρανό να μην δώσει ούτε δρόσο, εξαιτίας της Αποστασίας του Λαού από τον Θεό.

 Μπορεί να είναι εικόνα Εθνικό Πάρκο Μπράις Κάνυον

Βασιλιάδες και στρατεύματα τον κυνηγούσαν για να τον βρουν, ήταν ο μεγάλος καταζητούμενος της εποχής του, αλλά και ο Θεϊκός φόβος και τρόμος. Είχε τέτοια Δύναμη ο Λόγος του, που έπεφτε φωτιά από τον ουρανό και έκαιγε τους εναντίους.
" Και οι κόρακες έφερον αυτώ άρτους το πρωΐ και κρέας το δειλινό"
Παράδοξο γιατί ως γνωστόν οι κόρακες δεν σπλαχνίζονται και δεν ταΐζουν ούτε τους νεοσσούς τους.
Μόλις εκκολαφθούν τα εγκαταλείπουν και με τις κραυγές τους πηγαίνουν και τους δίνουν τροφή άλλα πουλιά.
"Διδόντι τοῖς κτήνεσι τροφὴν αὐτῶν καὶ τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις Αὐτόν" Ψαλμός146,9.
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία. 
Πολλά τα μυστήρια στη ζωή του Προφήτη Ηλία και τότε και τώρα.
Και το σημαντικότερο είναι Πού Βρίσκεται Τώρα αφού δεν εγνώρισε θάνατο και "ανελήφθη εν συσσεισμώ ΩΣ εις τον ουρανόν".
Όχι "ΕΙΣ τον ουρανόν" όπως ανελήφθη ο Χριστός αλλά "ΩΣ εις τον ουρανόν''

Κύπρος _Εκδήλωση Μνήμης για τις μαύρες Επετείους του Πραξικοπήματος και της Τουρκικής Εισβολής

Μαρία Φαραντούρη - Δεν Ξεχνώ (Ο Αγνοούμενος)

 Κι όταν ξυπνώ, θυμάμαι Κι όταν στον ύπνο κρυφτώ, αχ, θυμάμαι Κι όταν διψώ, θυμάμαι Κι όταν χορταίνω νερό, αχ, θυμάμαι Κι αν σε πήραν, είσ’ εδώ Σ’ έχουν αυτοί, μα σ’ έχω εγώ Κι αν, μισή, ακόμα ζω Είναι που δεν ξεχνώ Κι αν μου πήραν την ψυχή Δεν μου ‘χουν πάρει το κλειδί Το ‘κανα χρυσό Για να στο χαρίσω όταν σε βρω Κι όλα πια δικά σου θα ΄ναι Δεν ξεχνώ. Σε θυμάμαι. Κι όταν γελώ, λυπάμαι Κι όταν για ελπίδα μιλώ, αχ, φοβάμαι Χρόνια, καρφιά, περνάνε Κι όσο περνάν, πιο βαθιά, αχ, τρυπάνε Κι αν σε πήραν, είσ’ εδώ Σ’ έχουν αυτοί, μα σ’ έχω εγώ Κι αν, μισή, ακόμα ζω Είναι που δεν ξεχνώ Κι αν μου πήραν την ψυχή Δεν μου ‘χουν πάρει το κλειδί Το ‘κανα χρυσό Για να στο χαρίσω όταν σε βρω Κι όλα πια δικά σου θα ΄ναι Δεν ξεχνώ. Σε θυμάμαι.

Η ερειπωμένη εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη σκλαβωμένη Ζώθκια.



Φωτογραφική ματιά Β. Χαραλάμπους 

πηγή

Ό Όσιος Αρσένιος Καππαδόκης καί ή τυφλή μουσουλμάνα..

 Μπορεί να είναι εικόνα βουνό


Κάποτε είχαν φέρει στόν όσιο Αρσένιο τον Καππαδόκη μια τυφλή μουσουλμάνα, την Φάτμα. Την έφεραν όμως ημέρα Τετάρτη, που ήταν έγκλειστος. Αφού χτύπησαν πολύ την πόρτα του κελλιού του, την άφησαν κοντά στο κατώφλι και απομακρύνθηκαν.
Σε λίγη ώρα ήρθε μια φαρασιώτισσα με αγκύλωσι στο χέρι και, γνωρίζοντας ότι την Τετάρτη και την Παρασκευή ο όσιος δεν δέχεται, πήρε χώμα από το κατώφλι της πόρτας του. Το έβαλε στο αρρωστημένο χέρι της και έγινε καλά!
Όταν είδε την τυφλή μουσουλμάνα, την ρώτησε, τι περίμενε. Η Φάτμα της φανέρωσε την αιτία της αναμονής.
-Τι κάθεσαι και χασομεράς; της είπε τότε η χριστιανή. Δεν ξέρεις ότι ο Χατζεφεντής Τετάρτη και Παρασκευή δεν ανοίγει; Πάρε χώμα από το κατώφλι της πόρτας του και τρίψε το στα μάτια σου. Έτσι κάνουμε εμείς αυτές τις δύο μέρες.
Η Φάτμα παραξενεύθηκε μ’ αυτό που άκουσε, αλλά έψαξε, βρήκε το κατώφλι, πήρε χώμα και το έτριψε στα μάτια της. Αμέσως άρχισε να βλέπη θαμπά. Από την χαρά της τότε πήρε μια πέτρα και χτυπούσε σαν τρελλή την πόρτα του οσίου Αρσενίου. Εκείνος άνοιξε και επειδή είδε πως ήταν μουσουλμάνα, ενώ δεν μιλούσε αυτή την ημέρα, έκανε διάκρισι και την ρώτησε τι ήθελε. Του είπε τον λόγο και ο όσιος πήρε το Ευαγγέλιο και την διάβασε. Αμέσως ήρθε όλο της το φως. Εκείνη τότε από την χαρά της έπεσε στα πόδια του και τον προσκυνούσε με ευλάβεια, αλλ’ ο όσιος την μάλωσε και της είπε:
-Εάν θέλης να προσκυνήσης, να προσκυνήσης τον Χριστό, που σου έδωσε το φως, και όχι εμένα.

Μας τα είπε κατάμουτρα

Μπορεί να είναι εικόνα 5 άτομα και κείμενοΑπό το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτολγου «Το στρατηγικό βάθος» (εκδ. Ποιότητα):


«Η Κύπρος, που κατέχει μια κεντρική θέση παγκοσμίως από την άποψη της ίσης σχεδόν απόστασης που απέχει από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, βρίσκεται μαζί με την Κρήτη πάνω σε έναν άξονα όπου τέμνονται και οι υδάτινες αρτηρίες… Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει τη στρατηγική θέση της… Στο πλαίσιο αυτό το Κυπριακό δεν είναι ούτε ένα συνηθισμένο τουρκοελληνικό εθνοτικό ζήτημα, ούτε απλώς μια χρονίζουσα τουρκοελληνική διένεξη. Η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να αξιολογήσει την επί του Κυπριακού πολιτική της έξω από το περιορισμένο πλαίσιο των τουρκοελληνικών σχέσεων… Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου»

Πρόβα για τα εγκαίνια των Ολυμπιακών Αγώνων Παρίσι 2024. Αυτός που κατάλαβε! Το έπιασε!!

Παιδαγωγική του Αγίου Σωφρονίου

 Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο

Ιερομ. Αδριανός: Ποιά είναι η ουσία τής διδασκαλίας του (γέροντος Σωφρονίου ) για την πνευματική καθοδήγηση, την οποία εφάρμοσε και στη ζωή του, η ουσία της διδασκαλίας του για υπακοή;
 
Ιερομ.Νικόλαος Σαχάρωφ: Μου έκανε εντύπωση αμέσως στον πατέρα Σωφρόνιο η ιδέα του για την υπακοή. Στην πραγματικότητα, τη λέξη «υπακοή» ο πατέρας Σωφρόνιος χρησιμοποιούσε πολύ σπάνια. Ποτέ δεν απαιτούσε υπακοή από τους ανθρώπους. Όλα όσα έκαναν οι άνθρωποι, το έκαναν από αγάπη γι’ αυτόν. Νομίζω ότι αυτή ήταν υπακοή, γιατί όταν αγαπάς έναν άνθρωπο, ακολουθείς τη βούλησή του. Δεν πρόκειται μόνο για το μοναχισμό, έτσι είναι και στη ζωή και στην οικογένεια. Φυσικά τον πατέρα Σωφρόνιο, τέτοιο μεγάλο γέροντα, ήταν πολύ εύκολο να τον αγαπάς. Και να κάνουμε γι’ αυτόν κάτι, να εκτελέσουμε τη βούληση του ήταν πραγματικά χαρά για όλους μας.
Ως εκ τούτου, τη λέξη «υπακοή» την ακούσαμε σπάνια. Ο πατέρας Σωφρόνιος πάντοτε πίστευε ότι η υπακοή είναι, πρώτα απ’ όλα, μια πράξη της ελεύθερης βούλησης. Και η υπακοή η οποία επιβάλλεται σε ένα άνθρωπο από έξω, ιδίως όταν επιβάλλεται διά της βίας, με απειλές, τέτοια υπακοή δεν θα φέρει πνευματικό καρπό. Δεν θα παραμείνει στην αιωνιότητα. Ο πατέρας Σωφρόνιος γράφει: «Όλα αυτά που επιτυγχάνονται με τη βία, δεν έχουν αιώνια αξία, αλλά μόνο εκείνο που επιτυγχάνεται μέσω της αγάπης και της ελεύθερης συνειδητής υπακοής». Πίστευε ότι ακριβώς αυτή η υπακοή έχει την πνευματική αξία. Νομίζω ότι αυτό, πρωτ’ απ’ όλα, είναι η μεγάλη ευθύνη για τον πνευματικό, για τον στάρετς, διότι η πνευματική καθοδήγηση δεν είναι απλώς μια διοικητική θέση, ή θέση της εξουσίας. Πρωτίστως ο Γέροντας είναι ένας άνθρωπος που είναι σε θέση να οδηγήσει άλλους εις τό Άγιο Πνεύμα. Και μία τέτοια αγάπη που είχαν οι δόκιμοι στον γέροντα τους, δεν μπορείς να επιβάλεις με κανένα κανόνα. Μπορείς μόνο να την κερδίσεις. Ο ίδιος ο άνθρωπος μπορεί να βρει το κλειδί από την καρδιά του άλλου ανθρώπου μόνο μέσω της αγάπης. Και τότε η υπακοή θα ρέει ως «ύδατος ζώντος», συμφωνά με τον Ιωάννη (Ιωαν. 7, 38). Φυσικά, τώρα μιλάμε για πρότυπα. Αλλά αυτό που είδα στον πατέρα Σωφρόνιο, και αυτό που ήταν στον Άγιο Σιλουανό, ο οποίος ήταν ο στάρετς του πατέρα Σωφρόνιου, είναι το γεγονός ότι από αυτούς ποτέ δεν έβγαινε ο παραμικρός λόγος εξαναγκασμού. Όλα πραγματοποιούνταν με ελεύθερη βούληση. Ακόμη και αν ένας δόκιμος ήθελε να εκπληρώσει αμέσως την υπακοή, ακόμη και τότε ο πατέρας Σωφρόνιος δεν φορτωνόταν σ’ αυτόν. Αν έβλεπε την ανθρώπινη επιθυμία στην υπακοή σ’ αυτόν, τότε ανοιγόταν σταδιακά. Μάλλον, ο ίδιος υπάκουε σ’ όλους τους άλλους. Ακόμα, μου έκανε εντύπωση στον πατέρα Σωφρόνιο η εξαιρετική του ταπεινοφροσύνη, η αποκλειστική πρόσβαση σ’ αυτόν τον άνθρωπο.
Θυμάμαι τις αναμνήσεις του Μητροπολίτη Αντωνίου του Σουρόζ. Όταν η μητέρα του ήταν άρρωστη και ήταν στο νοσοκομείο, ο πατέρας Σωφρόνιος την επισκέφτηκε. Εκείνη τη στιγμή, μόλις είχε επιστρέφει από τη Γαλλία. Αυτή ήταν πολύ συγκινημένη από τη συνάντησή του, το πρώτο που είπε ήταν: «Είναι άνθρωπος υπέροχης ανθρωπιάς». Είναι πολύ ακριβής ορισμός του πατέρα Σωφρονίου, τα χαρακτηριστικά του ήταν ακριβώς η προσβασιμότητα, η ειλικρίνεια και η έλλειψη οποιασδήποτε απόστασης επικοινωνίας. Παρά το γεγονός ότι είμαι συγγενής του, ποτέ δεν είχαμε «συγγενικές» συνομιλίες, ποτέ δεν βλέπαμε ο ένας τον άλλον ως συγγενείς κατά σάρκα. Πρώτα απ’ όλα με ενδιέφερε ο πνευματικός πλούτος του, και η εικόνα του ως γέροντα. Πάντα είχαμε σχέσεις γέροντας – δόκιμος. Από την πλευρά του, ποτέ δεν με έβλεπε ως ένα μέλος της οικογένειας κατά σάρκα, αλλά ως μέλος της πνευματικής οικογένειας, του μοναστηρίου, έναν από τους ανθρώπους τους οποίους του εμπιστεύτηκε ο Θεός, για τους οποίους ένιωθε την ψυχή του σε προσευχή για τον καθένα από εμάς. Ξέρετε, αυτή την ενέργεια της αγάπης, εδώ στο μοναστήρι την αισθανόταν πάντα ο καθένας μας: οι μοναχοί, οι ενορίτες, μόλις έφταναν στο μοναστήρι. Ειδικά οι μοναχοί. Δεν υπήρχαν τέτοιες περιπτώσεις να σε στέλνουν κάπου για διακόνημα, εσύ να το κάνεις μηχανικά και αυτό να θεωρείται διακονία στο Θεό. Όχι, ο πατέρας Σωφρόνιος, στέλνοντας κάποιον σε οποιαδήποτε εργασία ή διακόνημα, πάντα σκεφτόταν γι’ αυτόν τον άνθρωπο, για το πνευματικό του όφελος πρώτα απ’ όλα, και όχι, ας πούμε, για πρακτικές ανάγκες της μονής.
Ως εκ τούτου, μπορούσε να αλλάξει συχνά τα διακονήματα ενός ανθρώπου. Θυμάμαι, ήρθε μία αδελφή η οποία κατά βούλησή της αρχικά ασχολούνταν με τον κήπο, επειδή ο πατέρας Σωφρόνιος πάντα σεβόταν την επιθυμία τού ανθρώπου, τη βούλησή του. Στη συνέχεια είδε ότι έχει ικανότητες για θεολογία. Όλο εκείνο τον καιρό με τις σκέψεις του ήταν μαζί της στον κήπο, καθώς και μέ όλους μας, ενδιαφερόταν για το πώς πέρασε η ημέρα, τί κάναμε. (Και στη συνέχεια έδινε την ευλογία σ’ αυτήν να ασχολείται με τη θεολογία). Παναγια Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου –ΈσσεξΌταν έφθασα για πρώτη φορά στην Αγγλία, δεν γνώριζα Αγγλικά, και ο πατέρας Σωφρόνιος φρόντισε για την εκπαίδευσή μου. Όταν με έστειλε στο σχολείο στην κοντινή πόλη Κάλτσεστερ, ενδιαφερόταν για τα πάντα: πώς να πάω με το λεωφορείο, τί είδους αίθουσες είναι εκεί, τί καθηγητές, πώς περνώ εκεί το χρόνο μου … Και νοιαζόταν έτσι για τον καθένα, για να έχει ο άνθρωπος την ευκαιρία στη ζωή του να πραγματοποιήσει τον εαυτό του ως προσωπικότητα και να μην είναι περιορισμένος σε τίποτα. Επειδή αγαπούσε και ανησυχούσε, και πάντα ήταν μαζί μας με τις σκέψεις του.
 
H συνέντευξη για τον Γέροντα Σωφρόνιο (Σαχάρωφ), που δόθηκε στο site Bogoslov.ru και συγκεκριμένα στον ιερομόναχο Αδριανό από τον ιερομόναχο Νικόλαο Σαχάρωφ, ανεψιό του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου, για τις εμπειρίες ζωής που είχε από τον Γέροντα.

Ο Άγιος της κορφής..

 Μπορεί να είναι εικόνα λυκόφως και Σαντορίνη

Manolis Zannis (Eκκλησάκι Προφήτη Ηλία, Σάμος)

"Είμαι Ζωντανός Χάρη στην Παναγία: Πώς Επέζησα από την Τουρκική Εισβολή του 1974"

 

Ο Δημήτρης Χρυσάνθου από το Γέρι, κάτοικος Αθηαίνου, περιγράφει πολύ συγκινητικές, αλλά και συνταρακτικές εμπειρίες από την τουρκική εισβολή του 1974, τον πόλεμο, την αιχμαλωσία του στις φυλακές της Τουρκίας, την ανταλλαγή αιχμαλώτων, τους αγνοούμενους, τους προδότες αξιωματικούς/πολιτικούς κλπ. Και την θαυμαστή εκπλήρωση της υπόσχεσης της Παναγίας, όταν του φανερώθηκε στον πόλεμο, και του υποσχέθηκε ότι δεν θα πάθει τίποτε.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ.

Μπορεί να είναι doodle κείμενο 
 
Κάνει ζέστη λέει ο άλλος και τα μυαλά μας έχουν κουρκουτιάσει θαρρείς και χωρίς την ζέστη τα μυαλά μας δούλευαν κανονικά.
Βιαστές και δολοφόνοι ελεύθεροι, εγκλήματα ζήλιας, μαχαίρια βγαίνουν από ανήλικα, στα τηλεπαιχνίδια νέα παιδιά "μορφωμένα" δεν ξέρουν ούτε ποια είναι η Νίκη της Σαμοθράκης ούτε που είναι έχουν την εντύπωση ότι μάλλον είναι η κυρία Νίκη χαϊδευτικό της Ελπινίκης που έχει το μικρό μάρκετ στο κάμπινγκ. Μια κοινωνία σε απόγνωση αφού απαγορεύεται για χάρη της εξέλιξης και της μιας κάποιας δημοκρατίας των λίγων να πεις την χονδρή χονδρή, την αδελφή αδελφή, τον γύφτο γύφτο και διάφορες τέτοιες απαγορεύσεις που τελικά κοιτώντας το δένδρο χάσαμε το δάσος.....
Οσες γελοίες απαγορεύσεις τέτοιου είδους κι αν βάλετε δήθεν για τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας τόσα περισσότερα εγκλήματα, οικογενειακή βία, σεξουαλική κακοποίηση μικρών παιδιών θα γίνονται από αυτούς που η γιαγιά μου η Χρύσω, η μάνα μου αλλά και όλη η τότε κοινωνία τους αποκαλούσε ανώμαλους και που η σημερινή κοινωνία τους έδωσε εξουσία, θέσεις ευθύνης και καθημερνή προβολή στις τηλεοράσεις μας, το lifeStyle δηλαδή αυτό είναι που μας έλλειπε.
Επειδή μάλλον απαγορεύεται τώρα να πούμε αυτό που έλεγε η Μαλβίνα "έξω π@@@τη απ΄ την παράγκα" που πολύ θα το ήθελα, αλλά σίγουρα μου επιτρέπεται να γράψω ότι
"μερικοί άνθρωποι είναι το χαμόγελο του Θεού
και μερικοί είναι οι μορφασμοί του"....
Καλησπέρα γείτονες και καλά θα κάνουμε να κοιτάζουμε κάθε πρωί τον καθρέπτη μας και ανάλογα με το τι βλέπουμε να τον φτύνουμε η για να μην τον ματιάζουμε η για αποδοκιμασία.
  θεία Ευτέρπη

Σαντορίνη ,του Προφήτη Ηλία

Η σπασμένη εκκλησιά του Προφήτη Ηλία στον Πενταδάκτυλο και ο Μόντης με το Γράμμα στη μητέρα του για την Ελλάδα που ΔΕΝ ήρθε

 

Η κορυφή του Πενταδάκτυλου Κύπρο

Στιγμές της Εισβολής – Κώστας Μόντης

Είναι δύσκολο να πιστέψω πως μάς 

τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας,

είναι δύσκολο να πιστέψω πως μάς τους 

έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας.

Πικρή θάλασσα της Κερύνειας

που πρέπει να αποσύρουμε πια

τους στίχους που σου γράψαμε.

Σκέψου να μας γίνει βραχνάς 

η οροσειρά της Κερύνειας

σκέψου να την κοιτάμε με τρόμο,

σκέψου να την υποψιαζόμαστε,

σκέψου να τη μισάμε!

Ανασήκωσε την πλάτη 

κι απόσεισέ τους 

Πενταδάκτυλέ μου...

Το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία στον βουνό Πενταδάκτυλος

Η σπασμένη εκκλησιά ήταν πάνω στο λόφο πολύ πιο πίσω από το κάστρο σε προστατευμένο μέρος ακόμα κι αν σιγά-σιγά είχε γίνει ένα ερείπιο. Η παρουσία της είχε στιγματίσει το νησί και τη μνήμη του χαμαιλέοντα.

Όταν την αντίκρυσε για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια δεν την αναγνώρισε αμέσως και χρειάστηκε όλη η εμπάθειά του για να δει και να νιώσει τον πόνο της.

Σε αυτήν την κατάσταση που βρισκόταν, έδινε την εντύπωση ότι την είχαν εγκαταλείψει ακόμα και οι δικοί μας, ενώ δεν ήταν η αλήθεια.

Απλώς δεν είχαν τη δυνατότητα να τη βοηθήσουν ή τουλάχιστον αυτό πίστευαν. Είχε δει και άλλες εκκλησιές στην ίδια κατάσταση σε κατεχόμενες περιοχές κι ήξερε να κάνει τη διαφορά.

Εδώ δεν είχε χτυπηθεί όπως στις άλλες περιπτώσεις. Μόνο που η κοινωνία είχε αδιαφορήσει για το παρελθόν και της απαγόρευε το μέλλον.

Η μελέτη του εσωτερικού της εκκλησιάς έδειξε τα ίδια προβλήματα αλλά και χειρότερα γιατί το ξύλο της μνήμης έπρεπε να διορθωθεί.

Ήξερε όμως ότι αυτό ήταν εφικτό διότι στο Άγιον Όρος είχε συναντήσει πατέρες που ήταν τεχνίτες διαχρονικοί και θα μπορούσαν εύκολα να υποστηρίξουν την όλη προσπάθεια.

Στον πρώτο όροφο κοίταξε μερικές αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες για να έχει μια πλήρη εικόνα και τελείωσε με τους τρούλους.

Έτσι αποφάσισε ότι αυτή η εκκλησιά θα είχε μέλλον στο νησί λόγω θρησκείας και συμβολισμού.

Οι μαθητές άκουσαν τη σιωπή και κατέγραψαν όλο το φως για να αποτελέσει τα θεμέλια της διαδικασίας διόρθωσης.

Το έκτο δάκτυλο

Κοίταζε το χέρι του προσεκτικά

όπως όλοι το νόμιζαν

είχε πέντε δάκτυλα 

Κι όμως όταν άρχισε να γράφει 

απέδειξε το λάθος τους. 

Το έκτο δάκτυλο δεν ήταν φαντασία, 

εκείνο έγραφε την επόμενη ζωή, 

λες και γνώριζε για το κάρμα 

και τη θεωρία της κενότητας.

Μόνο αυτό άγγιζε την τελειότητα.

Πάνω στα πέντε δάχτυλα

το Βυζαντινό κάστρο του Άγιου Ιλαρίωνα   στο βουνό Πενταδάκτυλος

Βυζαντινό κάστρο του Άγιου Ιλαρίωνα στο βουνό Πενταδάκτυλος.

Κύπρος. Καμένες εκτάσεις στις πλαγιές του Πενταδάκτυλου

από το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα (kypros.org)

Άμα δεν έχεις δει τα πέντε δάκτυλα από τις δύο όψεις δεν μπορείς να καταλάβεις τη χρήση του χεριού. Το ίδιο συμβαίνει με τον Πενταδάκτυλο. Όλοι όσοι λένε ότι μάχονται ενώ κοιτάζουν πάντα την ίδια πλευρά δεν έχουν συμπληρώσει τη θητεία τους.

Διότι η αξία του μαχητή φαίνεται στο μέτωπο, κι ειδικά αν είναι μεγάλο σαν του Απόστολου Παύλου.

Αν σκεφτείς λοιπόν ότι είναι κατεχόμενη μια από τις πρώτες χώρες του Χριστιανισμού κι ότι παλεύει για την ελευθερία της μέσω του απέραντου γαλάζιου, τότε θα καταλάβεις και ποιος είναι ο ρόλος σου.

Πρέπει να πάψει αυτή η καταδίκη γιατί είναι σταύρωση και τώρα με τα πέντε δάκτυλά σου πρέπει να παράγεις έργο για την απελευθέρωση.

Σταμάτα λοιπόν να σκέφτεσαι μόνο την απόλαυσή σου και βοήθα τους άλλους για να δουν επιτέλους την αποστολή. Αλλιώς δεν έχει νόημα να έρχεσαι μαζί μας στα κατεχόμενα.

Κάθε μαθητής, κάθε μαθήτρια είναι ένας αγωνιστής, μια αγωνίστρια όταν υπάρχει ανάγκη. Δεν αρκεί να λες ότι αγαπάς τη γη σου, αν την έχεις εγκαταλείψει στα χέρια των βαρβάρων.

Δεν αρκεί να λες ότι πιστεύεις, αν δεν πας στις εκκλησίες μας.

Κι αν βρεις καμπάνα και μπορείς να την χτυπήσεις, κάνε το γιατί αυτό είναι το σύνθημα της επανάστασης και της ειρήνης.
Δεν αρκεί λοιπόν να λες, κάνε. Κι αν κάνεις, δεν είναι ανάγκη να το λες. Μάζεψε κεριά, πάρε μια σημαία και θυμήσου τους δικούς μας στην επανάσταση.

Με τα πέντε δάκτυλα κάνε τις κινήσεις της σιωπής για την πατρίδα μας επειδή δεν είσαι ραγιάς και απαγόρευσε την βαρβαρότητα. Κι αφού τώρα έχεις Δάσκαλο για να παλέψεις στρατηγικά.

Δεν ήμασταν ποτέ ισχυροί και γι’ αυτό την επινοήσαμε, άρα μη φοβάσαι κι ακολούθα τα βήματά μας, διότι τα θεμέλιά μας είναι στη θάλασσα και τον ουρανό για να προστατέψουμε τη γη των αθώων. Έτσι μίλησε ο Δάσκαλος στους μαθητές του.


Η θεωρία της κενότητας - Ν. Λυγερός

Δεν είσαι ένας πυρήνας. Δεν είμαστε οι προεκτάσεις σου.

Ο κόσμος δεν είναι ένα σολιψιστικό* όνειρο.

Το σύμπαν είναι ενιαίο μέσα στην πολλαπλότητά του.

Δεν είμαστε παρά αυτή η ολότητα και συ είσαι ουσιώδης.


*σολιψισμός: Φιλοσοφική/επιστημολογική θεωρία σύμφωνα με την οποία το μόνο που μπορούμε να γνωρίζουμε (με βεβαιότητα) είναι η προσωπική μας αντίληψη/συνείδηση. Ο εξωτερικός κόσμος -που μπορεί να μην είναι καν υπαρκτός- δεν είναι προσβάσιμος από τη γνώση μας (δε μπορεί δηλ. να γίνει κτήμα της).

Μεταφυσική πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι δημιούργημα μόνο του μυαλού του καθενός ανθρώπου. Άρα δεν υπάρχει τίποτα έξω από τη σκέψη μας.

Ο Νίκος Λυγερός γεννήθηκε το 1968 στο Βόλο. 

Είναι Έλληνας μαθηματικός, συγγραφέας, ποιητής... 


Οι κατεχόμενες Εκκλησίες της Κύπρου

Το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία στον Πενταδάκτυλο

Το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, που ανήκει στην Εκκλησία του χωριού Κάρμι   της Επαρχίας Κερύνειας και το οποίο βρίσκεται σε κορφή ΝΔ του χωριού

Το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, που ανήκει στην Εκκλησία του χωριού Κάρμι της Επαρχίας Κερύνειας και το οποίο βρίσκεται σε κορφή ΝΔ του χωριού. Μπορούσε να το δει ο καθένας από τη Λευκωσία και την ευρύτερη περιοχή της. Άσπρο, ολάσπρο, όπως ήταν, ξεχώριζε, και ήταν, για όλους μας, μια πρόκληση, αλλά και πρόσκληση, να μη ξεχνάμε τα κατεχόμενα από τον Αττίλα Ιερά μας.

Στη φωτογραφία το ξωκλήσι βομβαρδισμένο και κατεστραμμένο από τον Τούρκο κατακτητή.

Αχ! Πενταδάκτυλε μου, ακόμα μια βαθιά πληγή στο κορμί σου, μια μαχαιριά μπηγμένη στη καρδιά σου.

Μικρό υπόστεγο κτίσμα στο ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, που ο νεοαττίλας δεν βομβάρδισε ακόμα. Κι αυτό, είναι μια θύμιση. Σ’ αυτό ξεκουράζονταν οι κουρασμένοι προσκυνητές, στις 20 Ιουλίου, τη μέρα της γιορτής – πανήγυρης του Προφήτη Ηλία.

Παναγιώτης Παπανικολάου
Θεολόγος, Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι παρμένες από
τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεωνά Παπανικολάου.

 

Γράμμα στη Μητέρα - Κώστας Μόντης

Αποσπάσματα από το «Τρίτο γράμμα στη μητέρα» του Κώστα Μόντη γραμμένο το 1980. Η οδύνη του πολέμου, η απελπισία και οι φόβοι του για το μέλλον του νησιού είναι διάχυτα στο ποίημα. Περιγράφει τη ζωή στο έρεβος που απλώθηκε μετά την τουρκική εισβολή. Σημαντική και έντονη είναι η αναφορά του στην ηχηρή απουσία της Ελλάδας στις δύσκολες εκείνες στιγμές που ζούσε η Κύπρος.

[…]
Μητέρα, αν το βρεις βαρύ το γράμμα μου,
είναι που σκύβει απάνω του ο Πενταδάκτυλος 

φορτωμένος Τούρκο, αν το βρεις ασήκωτο,
είναι που γονατίζει απάνω του 

ο Πενταδάκτυλος φορτωμένος Τούρκο.
[...]
Την περιμέναμε μέσʼ απ' τους καπνούς 

και τις φλόγες της κοιλάδας των Κέδρων,
Την περιμέναμε απ' το ξάγναντο του Τρίπυλου,
την περιμέναμε βουτηγμένοι ως το λαιμό
στη θάλασσα της Κερύνειας,
συγκρατούσαμε το ξεψύχισμά μας να μας προφτάξει.
Φυλλομετρούσαμε την Ιστορία της.
Φυλλομετρούσαμε σαν ευαγγέλιο την Ιστορία της
-«να εδώ κ' εδώ κ' εδώ»- και την περιμέναμε...
[...]
κι «όχι, δεν μπορεί να μην έρθει», λέγαμε
κι «όχι, δεν γίνεται να μην έρθει», λέγαμε
κι όπου ναʼ ναι άκου την με τους Σπαρτιάτες της
και τα «Υπό σκιάν» και τα «Μολών λαβέ»
και τον «Αέρα», κι όπου ναʼ ναι άκου την!

Και πραγματικά μια νύχτα έφτασε
το μήνυμα πως η Ελλάδα ήρθε.
Τι νύχτα ήταν εκείνη, μητέρα, τι αντίλαλος ήταν εκείνος,
τι βουητό ήταν εκείνο που σάρωσε το νησί!

Αγκαλιαστήκαμε κλαίγοντας και πηδούσαμε
και φιλιόμαστε και νοιώθαμε ρίγη να μας περιλούουν
και τα στήθια μας φούσκωναν να διαρραγούν
κ' η καρδιά μας χτυπούσε να της ανοίξουμε να βγει.
οι χαροκαμένοι ξέχασαν τα παιδιά τους
και τους αδελφούς και τους πατέρες
κ' έκλαιγαν για την Ελλάδα πια,
κ' έχασκαν μ' ένα γελόκλαμα.
Κ' έλεγαν οι δάσκαλοι «Είδατε;»
Και λέγαμε όλοι «Είδατε;»

Ώσπου την άλλη μέρα πέσαμε ως το βυθό
ώσπου την άλλη μέρα πέσαμε πέρα απ' το βυθό,
ώσπου την άλλη μέρα βούλιαξε το Τρίπυλο,
ώσπου την άλλη μέρα πισωπάτησε
σιωπηλό το Τρόοδος να βρει βράχο να καθίσει,
ώσπου την άλλη μέρα γούρλωσε τα μάτια η Αίπεια,
ώσπου την άλλη μέρα γούρλωσαν τα μάτια οι Σόλοι
και το Κούριο κ' οι αγχόνες της Λευκωσίας
γιατί η Ελλάδα δεν ήρθε, γιατί ήταν ψεύτικο το μήνυμα,
ψέμα η Ελληνική μεραρχία στην Πάφο,
γιατί μας είπαν ψέμα οι ουρανοί και ψέμα οι θάλασσες
και ψέμα τα χελιδόνια και ψέμα η καρδιά
και ψέμα οι Ιστορίες μας, ψέμα, όλα ψέμα.

Είχε λέει, άλλη δουλειά η Ελλάδα, κάτι πανηγυρισμούς,
κ ήμαστε και μακριά και δεν μπορούσε, λέει,
λυπόταν, δεν το περίμενε, ειλικρινά λυπόταν,
ειλικρινά λυπόταν πάρα πολύ.

Κ' οι δάσκαλοί μας έσκυψαν ντροπιασμένοι,
και τα «Εγχειρίδια» έσκυψαν ντροπιασμένα
κ' οι δάσκαλοί μας τρέμουν τώρα πια,
και τα «Εγχειρίδια» τρέμουν τώρα πια
όσο πλησιάζουν τα περί Θερμοπυλών
και τα περί Σαλαμίνος...
Δεν κάνω ποίηση, μητέρα, έχω αντίγραφα.

spasmeni-ekklisia-pentadaktylos

Ο Κύπριος συγγραφέας Κώστας Μόντης (18 Φεβρουαρίου 1914 - 1 Μαρτίου 2004) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ελληνοκύπριους ποιητές/συγγραφείς του 20ου αιώνα. Το 1984 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ. 

Το 1997 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου. Ανάλογη τιμή δέχτηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2001.

Ο μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας, προσωπικός φίλος του ποιητή και επίσης καταγόμενος από την Κύπρο, μελοποίησε μερικά από τα έργα του Κώστα Μόντη αναφερόμενα στην τουρκική εισβολή του 1974.

Το έτος 2014 ανακηρύχθηκε στην Κύπρο έτος Μόντη.

sophia-ntrekou.

Τίποτα πιὸ δύσκολο ἀπό τὴν εὐθύτητα καὶ τίποτα πιὸ εὔκολο ἀπό τὴν κολακεία.


 Φ. Ντοστογέφσκι

Οι γενναίοι πεθαίνουν δυο φορές!

Παγκόσμιο χάος από το ψηφιακό «blackout» – Σε λίγες ώρες αποδείχτηκε σε τι όλεθρο μας οδηγούν όσοι προωθούν την ψηφιοποίηση των πάντων

Η υπερβολική εξάρτηση στην τεχνολογία οδηγεί τα κράτη στο να καταρρέουν με το παραμικρό «σφάλμα» ενός λογισμικού

Παγκόσμιο χάος από το ψηφιακό «blackout» – Σε λίγες ώρες αποδείχτηκε σε τι όλεθρο μας οδηγούν όσοι προωθούν την ψηφιοποίηση των πάντων 



Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Άραγε έπρεπε να συμβεί ένα παγκόσμιο ψηφιακό «blackout» στα λογισμικά της Microsoft για να αντιληφθεί ο κόσμος τι σημαίνει να παραδίδεις χώρες ολόκληρες στο έλεος μιας χούφτας από μεγιστάνες της τεχνολογίας;

Το πρωτοφανές παγκόσμιο κρασάρισμα σε υπολογιστές όλου του κόσμου φέρεται να οφείλεται σε σφάλμα του λογισμικού κυβερνοασφάλειας της αμερικανικής Crowdstrike, ενός τεχνολογικού κολοσσού που παρέχει προστασία στα δεδομένα της παγκόσμιας βιομηχανίας που αποθηκεύονται στο «νέφος» (cloud) της Microsoft, δηλαδή στα κέντρα συλλογής δεδομένων (data centers) που καταβροχθίζουν κάθε δευτερόλεπτο τα ψηφιακά στοιχεία που «αιμοδοτούν» εκατομμύρια επιχειρήσεων και υποδομών σε όλο τον κόσμο. Και όταν λέμε για επιχειρήσεις και υποδομές, εννοούμε φυσικά και ιδιωτικές και κρατικές.

Αν και η κατάρρευση των συστημάτων πληροφορικής επηρέασε σποραδικά κάποια κομμάτια του πλανήτη, το αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από τρομακτικό:

Κατέρρευσε η λειτουργία νοσοκομείων, ακυρώθηκαν χειρουργεία, σταμάτησαν μεταφορές φαρμάκων, παρέλυσαν αεροδρόμια και ακυρώθηκαν πτήσεις, ματαιώθηκαν σιδηροδρομικές μετακινήσεις, γραμμές έκτακτες ανάγκης έπαψαν να λειτουργούν, κανάλια έριξαν «μαύρο» στην οθόνη, τράπεζες διέκοψαν τις συναλλαγές, συστήματα κάποιων σούπερ μάρκετ «τυφλώθηκαν», υπηρεσίες έκδοσης εισιτηρίων για αθλητικούς αγώνες κατέρρευσαν στην Αγγλία, applications σταμάτησαν να λειτουργούν.

Tα περισσότερα προβλήματα εντοπίστηκαν κυρίως στην Αυστραλία και την Αγγλία, αλλά αρκετά προβλήματα παρουσιάστηκαν και στην Αμερική, την Ισπανία, την Ελβετία, τη Γερμανία, τη Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ, την Ινδία, τη Νότια Κορέα και πολλές άλλες χώρες.

Κάποιοι που αρέσκονται στο να σκέφτονται πιο καχύποπτα, μίλησαν για παγκόσμιο «πείραμα» που δεν είναι τυχαίο ότι συμβαίνει λίγες μέρες μετά την απόπειρα δολοφονίας του Ντόναλντ Τραμπ. Εκτιμούν δηλαδή ότι πρόκειται για μια πρόβα μιας επερχόμενης ψηφιακής κατάρρευσης που θα εξυπηρετήσει τα σχέδια ελέγχου της Νέας Τάξης.

Ενώ δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε αυτό το σενάριο εφόσον δεν έχουμε κάποιες ενδείξεις (φυσικά δεν το θεωρώ διόλου απίθανο, μετά τα σημεία και τέρατα που είδαμε στον καιρό της πανδημίας), παρόλα αυτά μπορούμε να σημειώσουμε κάποιες χρήσιμες παρατηρήσεις και συμπεράσματα.

Εάν η κατάρρευση των συστημάτων προκάλεσε τέτοιο χάος μέσα σε λίγες μόνο ώρες, φανταστείτε τι θα συμβεί εάν το «blackout» διαρκέσει κάμποσες μέρες ή και εβδομάδες. Σε μια παγκοσμιοποιημένη αλυσίδα εταιρειών όπου τα πάντα έχουν ψηφιοποιηθεί, αρκεί μόνο ένα σαμποτάζ (εκ των έσω ή εκ των έξω) για να παραλύσει ο πλανήτης και ο πολιτισμός να καταρρεύσει στο σκοτάδι.

Διότι ο πολιτισμός στις μέρες μας επιβιώνει κυρίως λόγω της τεχνολογίας και όχι (πια) λόγω της κοινωνικής συνοχής και της ατομικής δυνατότητας για αυτάρκεια και επιβίωση. Οι λαοί έχουν παραδώσει όλα τα κοινωνικά αγαθά σε αυτοματοποιημένα συστήματα που κρατάνε τους πολίτες στη ζωή. Στην τροφή, στην ενέργεια, στη μετακίνηση, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στην ενημέρωση, στη περίθαλψη, σε όλες τις ανάγκες της ζωής ο μέσος πολίτης εξαρτάται άμεσα από φορείς και εταιρείες, και άρα και από την τεχνολογία που χρησιμοποιούν αυτά. Και εάν καταρρεύσει αυτή η τεχνολογία, καταρρέει και η ίδια η σημερινή κοινωνία, έτσι όπως έχει καταντήσει εν πολλοίς.

«Ο πολιτισμός σας θα χαθεί όταν κοπεί το ρεύμα», λέει ένα παλιό, πετυχημένο σύνθημα των Εξαρχείων. Και θα προσθέταμε ότι ο πολιτισμός χάνεται και όταν «πέσουν» τα Windows και το internet.

Παρατηρώντας στον παγκόσμιο χάρτη τις χώρες που επηρεάστηκαν από τη διακοπή λειτουργίας, διαπιστώνεται αμέσως ότι πρόκειται για κράτη που εξαρτώνται πλήρως ή αρκετά από ψηφιακούς κολοσσούς του δυτικού «άξονα». Δηλαδή κράτη που έχουν παραδώσει σε μεγάλο βαθμό τους αρμούς τους στο αμερικανικό «υπερ – κράτος» της Microsoft, τόσο σε λειτουργικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.

Γεωπολιτικά μιλώντας, αυτό σημαίνει ότι σε οποιαδήποτε κυβερνοεπίθεση ενδέχεται να συμβεί στο μέλλον, ο δυτικός «άξονας» θα καταρρεύσει σύσσωμος σε όλον τον κόσμο, πέρα από τα λίγα κράτη που θα έχουν επενδύσει σε ένα «plan b» διαχείρισης πληροφοριών, για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Εφόσον τα δυτικά κράτη έδωσαν (σχεδόν) μονοπώλιο τις  υπηρεσίες τους στη Microsoft, θα πάρουν και μονοπώλιο την τυχόν καταστροφή τους ή τον μαζικό έλεγχό τους.

Το ψηφιακό «blackout» έρχεται να δείξει πόσο τυχοδιωκτική και καταστροφική είναι η πολιτική ψηφιοποίησης των κρατών και σε τι όλεθρο μας οδηγούν οι ηγεσίες που προωθούν την αντικατάσταση των μετρητών με το ψηφιακό νόμισμα. Σε μια βραχύχρονη κατάρρευση των συστημάτων πληροφορικής, το μόνο που θα μπορούσε να συνεχίσει να κινείται στην αγορά, θα ήταν το μετρητό.

Με την απουσία του μετρητού, οι πολίτες δεν θα μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα για να επιβιώσουν, πέρα ίσως από κάποια μέτρα αντιπραγματισμού, όπου και αυτά χρειάζονται αλληλεγγύη και ανθρωπιά για να βοηθήσουν στην επιβίωση, ειδάλλως πέφτουν στη χοάνη της μαύρης αγοράς.

Το βέβαιο είναι ότι η θεοποίηση της τεχνολογίας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την ανθρωπότητα στο χάος. Οι ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων βρίσκονται στα χέρια λίγων τεχνολογικών κροίσων που παίζουν γεωπολιτικό «σκάκι» με τα λειτουργικά συστήματά τους. Η απληστία για υφαρπαγή των δεδομένων, η ομηρία των κρατών στον εξελισσόμενο τεχνοφασισμό και η απόλυτη εξάρτηση της κοινωνίας από την τεχνολογία, δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για την τέλεια ψηφιακή καταιγίδα που θα σαρώσει τα πάντα.

Τι μπορεί να αναστρέψει την πορεία στην καταστροφή;  Φυσικά η (κατά το δυνατόν) απεξάρτηση από την τεχνολογία (τόσο σε ατομικό όσο και σε εθνικό επίπεδο), η προάσπιση της ιδιωτικότητας και η επιστροφή σε λογικές αυτάρκειας. Να απαγκιστρωθούμε όσο γίνεται από τη βιομηχανία και να επανασυνδεθούμε με όλες τις φυσικές ευλογίες με τις οποίες έχει προικίσει ο Θεός την ανθρωπότητα: την καλλιέργεια γης, την κτηνοτροφία, την αλιεία, την καλή εκμετάλλευση όλων των δώρων της φύσης.

Να συνδεθούμε ξανά δηλαδή με όλες εκείνες τις ευεργεσίες με τις οποίες μας αποξένωσαν οι δυνάστες μας και τώρα επιδιώκουν μανιωδώς να τις ληστέψουν από τα χέρια των λαών. Όσο εκείνοι επιδιώκουν να φτιάξουν τον καλωδιωμένο μετα – άνθρωπο, τόσο εμείς να επιστρέφουμε στον πυρήνα της ανθρώπινης φύσης, έτσι όπως την ορίζουν τα μέτρα του Θεού.

sportime

Ερωτόκριτος - Νίκος Βρέντζος ( Μπουργονίκος ) - Λυκούργος Πασπαράκης

Ἡ ἁγία νεομάρτυς Λυδία ἡ Ρωσίδα

 

Ἡ ἁγία νεομάρτυς Λυδία ἡ Ρωσίδα (20 Ἰουλίου 1928) καὶ οἱ σὺν αὐτῇ στρατιῶτες Κύριλλος καὶ Ἀλέξιος.

Ἡ Λυδία, κόρη ἑνὸς ἱερέως τῆς πόλεως Οὔφα – βρίσκεται στὴ δυτικὴ Σιβηρία, στὶς ὄχθες τοῦ ὁμωνύμου ποταμοῦ – γεννήθηκε στὶς 20 Μαρτίου τοῦ 1901. Ἀπὸ παιδὶ ἦταν εὐαίσθητη, στοργικὴ καὶ ἀγαπητὴ ἀπὸ ὅλους. Φοβόταν τὴν ἁμαρτία καὶ κάθε τί ποὺ δὲν τὸ ἐπέτρεπε ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. Μόλις τελείωσε τὸ παρθεναγωγεῖο στὰ δεκαεννιά της χρόνια, παντρεύτηκε καὶ ἀμέσως ἔχασε τὸν ἄνδρα της στὸν ἐμφύλιο πόλεμο μὲ τὴν ἀναχώρησι τοῦ Λευκοῦ (τσαρικοῦ) Στρατοῦ.

Ὁ πατέρας της, ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀρχὲς τοῦ σχίσματος τῶν «Ἀνακαινιστῶν» (πρόκειται γιὰ ἐκκλησιαστικὸ νεωτεριστικὸ κίνημα, τὸ ὁποῖο γιὰ ἕνα διάστημα πέτυχε νὰ ἀναγνωρισθῆ σὰν ἡ ἐπίσημη ρωσικὴ ἐκκλησία ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἄλλες αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες) ποὺ ὀργανώθηκε ἀπὸ τοὺς Μπολσεβίκους τὸ 1922, προσχώρησε σ’ αὐτό. Ἡ θυγατέρα του τότε γονάτισε μπροστὰ στὰ πόδια τοῦ πατέρα της καὶ εἶπε : «Δῶσε μου τὴν εὐχή σου, πατέρα, νὰ σ’ ἀφήσω, γιὰ νὰ μὴ σὲ δεσμεύω στὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς σου». Ὁ γέρων ἱερέας ἤξερε καλὰ τὴν κόρη του, ὅπως ἤξερε καλὰ τὸ ἐσφαλμένο τῆς κινήσεώς του. Δάκρυσε καί, δίδοντας τὴν εὐλογία του στὴν Λυδία νὰ ζήση μόνη της, τῆς εἶπε προφητικά: «Κοίταξε, κόρη μου, ὅταν κερδίσης τὸ στεφάνι σου, νὰ πῆς στὸν Κύριο ὅτι παρόλο ποὺ φάνηκα πολὺ ἀδύνατος γιὰ ἀγώνα, ὡστόσο δὲν σὲ ἐμπόδισα, ἀλλά σοῦ ἔδωσα τὴν εὐχή μου». «Θὰ τὸ πῶ, πατέρα», τοῦ εἶπε ἐκείνη φιλώντας του τὸ χέρι καὶ προβλέποντας ἔτσι κι αὐτὴ προφητικὰ τὸ μέλλον.

Ἡ Λυδία πέτυχε νὰ διοριστῆ στὴν δασονομικὴ ὑπηρεσία καὶ τὸ 1926 μετατέθηκε στὴν κολλεκτίβα ὑλοτομίας τῆς περιοχῆς, ὅπου δούλευε κοντὰ στοὺς πιὸ χαμηλόμισθους ἐργάτες. Ἐδῶ ἦρθε ἀμέσως σὲ ἐπαφὴ μὲ ἁπλοὺς ἀνθρώπους τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ, τοὺς ὁποίους ἀγαποῦσε πολὺ καὶ οἱ ὁποῖοι ἀνταποκρίθηκαν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Οἱ ξυλοκόποι καὶ οἱ ὁδηγοί, ποὺ εἶχαν σκληρυνθῆ ἀπὸ τὴ δουλειὰ μέσα σὲ δύσκολες συνθῆκες, ἀφηγοῦνταν μὲ κατάπληξι ὅτι στὸ γραφεῖο τοῦ Τμήματος Ὑλοτομίας, ὅπου ἐρχόταν σὲ ἐπαφὴ μαζί τους ἡ Λυδία, τοὺς διαπερνοῦσε ἕνα γνώριμο ἀλλὰ τώρα μισοξεχασμένο αἴσθημα, παρόμοιο μ’ ἐκεῖνο ποὺ εἶχαν νιώσει κάποτε ὅταν πρὶν τὴν ἐπανάστασι εἶχαν πάει νὰ ὑποδεχθοῦν τὴν περίφημη εἰκόνα τῆς Παναγίας ἀπὸ τὸ χωριὸ Μπογκορόντσκογιε τῆς περιφερείας τῆς Οὔφα. Στὸ γραφεῖο δὲν ἀκούγονταν πιὰ ἄσχημες κουβέντες, βρισιὲς καὶ καυγάδες. Τὰ πάθη εἶχαν ἐκλείψει καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν εὐγενικώτεροι μεταξύ τους.

Αὐτὸ ἦταν καταπληκτικὸ καὶ ἔγινε ἀντιληπτὸ ἀπ’ ὅλους, τῶν κομματικῶν ὀργάνων μὴ ἑξαιρουμένων. Παρακολούθησαν τὴ Λυδία, ἀλλὰ δὲν ἀνακάλυψαν τίποτε ὕποπτο. Δὲν πήγαινε καθόλου στὶς ἐκκλησίες ποὺ εἶχαν νομιμοποιηθῆ ἀπὸ τοὺς Μπολσεβίκους καὶ συμμετεῖχε ἀραιὰ καὶ προσεκτικὰ σὲ ἀκολουθίες τῆς μυστικῆς ἐκκλησίας «τῶν κατακομβῶν».

Ἡ Γκὲ-Πὲ-Οὔ (ἡ σοβιετικὴ ἀστυνομία κατὰ τὰ ἔτη 1922-34) ἤξερε ὅτι ὑπῆρχαν μέλη τῆς μυστικῆς ἐκκλησίας στὴν περιφέρεια, δὲν ἔβρισκε ὅμως τὸν τρόπο νὰ τὰ ἀνακαλύψη καὶ νὰ τὰ συλλάβη. Μὲ σκοπὸ νὰ ἀνακαλύψη ὅσους δὲν εἶχαν ἀκόμη συλληφθῆ ἡ Γκὲ-Πὲ-Οὔ ξαφνικὰ ἐπανέφερε ἀπὸ τὴν ἐξορία τὸν ἐπίσκοπο Ἀνδρέα ποὺ ἦταν πολὺ σεβαστὸς στὸν λαό, ἀλλὰ καὶ σ’ ὅλους τοὺς παράγοντες τῆς μυστικῆς ἐκκλησίας. Σύμφωνα ὅμως μὲ ὁδηγίες ποὺ εἶχε στείλει πρωτύτερα, ὁ ἐπίσκοπος ἔγινε φανερὰ δεκτὸς μόνο ἀπὸ μία ἐκκλησία τῆς Οὔφα, παρόλο ποὺ μυστικὰ ἦρθε νὰ τὸν δῆ ὁλόκληρη ἡ περιφέρεια. Ἡ Γκὲ-Πὲ-Οὔ πεπεισμένη γιὰ τὴν ἀποτυχία τοῦ σχεδίου της συνέλαβε πάλι τὸν ἐπίσκοπο Ἀνδρέα καὶ τὸν ἐξώρισε.

Ἡ Λυδία συνελήφθη στὶς 9 Ἰουλίου 1928. Οἱ μυστικὲς ὑπηρεσίες γιὰ ἀρκετὸ καιρὸ ἀναζητοῦσαν μιὰ δακτυλογράφο ποὺ ἐφοδίαζε τοὺς ἐργάτες τῆς δασονομικῆς ὑπηρεσίας μὲ δακτυλογραφημένα φυλλάδια, ποὺ περιεῖχαν βίους Ἁγίων, προσευχές, ἀκολουθίες καὶ συμβουλὲς ἀρχαίων καὶ συγχρόνων ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας. Παρατήρησαν ὅτι στὴν γραφομηχανὴ αὐτῆς τῆς δακτυλογράφου τὸ κάτω μέρος τοῦ «κ» ἦταν σπασμένο. Ἔτσι ἀποκαλύφθηκε ἡ Λυδία.

Ἡ Γκὲ-Πὲ-Οὔ κατάλαβε ὅτι εἶχε πέσει στὰ χέρια της τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ ἀνακαλύψη ὁλόκληρη τὴν μυστικὴ ἐκκλησία. Δέκα μέρες ἀδιάκοπης ἀνακρίσεως δὲν κατάφεραν νὰ κλονίσουν τὴν μάρτυρα. Πολὺ ἁπλὰ ἀρνήθηκε νὰ πῆ ὁτιδήποτε. Στὶς 20 Ἰουλίου ὁ ἀνακριτής, ἔχοντας χάσει τὴν ὑπομονή του, παρέδωσε τὴν Λυδία στὸ «εἰδικὸ τμῆμα» γιὰ ἀνάκρισι.

Αὐτὸ τὸ «εἰδικὸ τμῆμα» ἐργαζόταν σ’ ἕνα γωνιακὸ δωμάτιο στὸ ὑπόγειο τῆς Γκὲ-Πὲ-Οὔ. Ἕνας φρουρὸς στεκόταν μόνιμα στὸν διάδρομο τοῦ ὑπογείου. Ἐκείνη τὴν ἡμέρα φρουρὸς ἦταν ὁ Κύριλλος Ἀτάεβ, ἕνας εἰκοσιτριάχρονος φαντάρος. Εἶδε τὴν Λυδία καθὼς τὴν ἔφερναν στὸ ὑπόγειο. Ἡ προηγούμενη δεκαήμερη ἀνάκρισι εἶχε ἐξαντλήσει τὴν μάρτυρα καὶ δὲν μποροῦσε νὰ κατέβη τὰ σκαλιά. Ὁ στρατιώτης Ἀτάεβ, σὲ πρόσταγμα τῶν προϊσταμένων του, τὴν κράτησε καὶ τὴν ὡδήγησε κάτω στὸν ἀνακριτικὸ θάλαμο. «Ὁ Χριστὸς νὰ σὲ σώση» εἶπε ἡ Λυδία εὐχαριστώντας τὸν φρουρό, καθὼς ἀντιλήφθηκε μιὰ σπίθα συμπαθείας γι’ αὐτὴν στὴ λεπτὴ εὐγένεια τῶν δυνατῶν χεριῶν τοῦ φρουροῦ τοῦ Ἐρυθροῦ Στρατοῦ.

Καὶ ὁ Χριστὸς ἔσωσε τὸν Ἀτάεβ! Τὰ λόγια τῆς μάρτυρος καὶ τὰ γεμάτα πόνο μάτια της μίλησαν στὴν καρδιά του. Δὲν μποροῦσε πιὰ ν’ ἀκούη μὲ ἀδιαφορία τὶς ἀδιάκοπες κραυγὲς καὶ τὰ κλάμματά της, ὅπως εἶχε προηγουμένως ἀκούσει ὅμοιες κραυγὲς ἀπὸ ἄλλους ἀνακρινομένους καὶ βασανιζομένους.

Ἡ Λυδία βασανίστηκε πολλὴ ὥρα. Οἱ βασανιστὲς τῆς Γκὲ-Πὲ-Οὔ δροῦσαν συνήθως μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ μὴν ἀφήνουν κανένα ἰδιαίτερα εὐδιάκριτο σημάδι στὸ σῶμα τοῦ βασανιζομένου. Ὅμως στὴν ἀνάκρισι τῆς Λυδίας καμμιὰ προσοχὴ δὲν δόθηκε σ’ αὐτό. Οἱ κραυγὲς καὶ τὰ κλάμματα τῆς Λυδίας συνεχίστηκαν σχεδὸν χωρὶς διακοπὴ γιὰ πάνω ἀπὸ μιάμιση ὥρα.

«Μὰ δὲν πονᾶς; Τσιρίζεις καὶ κλαῖς. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι σὲ πονάει;» Ρώτησαν ἐξαντλημένοι οἱ βασανιστὲς σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ διαλείμματα.

«Πονάει! Ὦ Κύριε, πόσο πονάει!» ἀπάντησε ἡ Λυδία μ’ ἕνα σπασμένο βογγητό.

«Τότε γιατί δὲν μιλᾶς; Θὰ σὲ πονέση περισσότερο!» εἶπαν μὲ φανερὴ ἀμηχανία οἱ βασανιστές.

«Δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω…Δὲν μπορῶ…Δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψη αὐτό…», βόγγηξε ἡ Λυδία.

«Ποιὸς δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψη;»

«Ὁ Θεὸς δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψη!».

Τότε οἱ βασανιστὲς ἐπινόησαν κάτι καινούργιο γιὰ τὴ μάρτυρα: τὴν ἠθικὴ κακοποίησι. Ἦταν τέσσερεις. Κοιτάχθηκαν μεταξύ τους. Χρειαζόταν ἕνας ἄλλος. Φώναξαν τὸν φρουρὸ νὰ τοὺς βοηθήση.

Μόλις ὁ Ἀτάεβ μπῆκε στὸ δωμάτιο, εἶδε τὴ Λυδία, κατάλαβε τὸν τρόπο τοῦ παραπέρα βασανισμοῦ της καὶ τὸν δικό του ρόλο σ’ αὐτόν, καὶ μέσα του ἔγινε ἕνα θαῦμα παρόμοιο μὲ τὴν ἀπροσδόκητη μεταστροφὴ τῶν ἀρχαίων βασανιστῶν. Ἡ ψυχὴ τοῦ Ἀτάεβ εἶχε σιχαθῆ τὴν σατανικὴ ἀποτροπαιότητα καὶ ἕνας ἱερὸς ἐνθουσιασμὸς τὸν κατέλαβε. Χωρὶς καθόλου νὰ συνειδητοποιήση τὸ τί ἔκανε, ὁ φρουρὸς τοῦ Ἐρυθροῦ Στρατοῦ σκότωσε ἐπὶ τόπου μὲ τὸ πιστόλι του τοὺς δύο βασανιστὲς ποὺ στέκονταν μπροστά του. Πρὶν κιόλας ἀντηχήση ὁ δεύτερος πυροβολισμός, ὁ ἄνδρας τῆς Γκὲ-Πὲ-Οὔ ποὺ στεκόταν ἀπὸ πίσω, χτύπησε τὸν Κύριλλο στὸ κεφάλι μὲ τὴν λαβὴ τοῦ πιστολιοῦ του. Ὁ Ἀτάεβ εἶχε ἀκόμη ἀρκετὴ δύναμι, ὥστε νὰ γυρίση καὶ νὰ ἁρπάξη τὸν ἀντίπαλό του ἀπὸ τὸν λαιμό, ἀλλὰ ἕνας πυροβολισμὸς ἀπὸ τὸν τέταρτο τὸν ἔρριξε στὸ πάτωμα.

Ὁ Κύριλλος ἔπεσε μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὸ μέρος τῆς Λυδίας, ποὺ ἦταν δεμένη καὶ τεντωμένη μὲ λουριά. Ὁ Κύριος τοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία ν’ ἀκούση γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ λόγια ἐλπίδας ἀπὸ τὸ στόμα τῆς μάρτυρος. Κοιτώντας τὴν Λυδία κατ’ εὐθείαν στὰ μάτια καὶ μὲ τὸ αἷμα νὰ τρέχη ἀπὸ τὸ σῶμα του, ὁ Κύριλλος πρόφερε ἀσθμαίνοντας τὶς λέξεις ποὺ δήλωναν τὴν ἕνωσί του μὲ τὸν Θεό.

«Ἁγία, πάρε με μαζί σου!»

«Θὰ σὲ πάρω», χαμογέλασε ὁλόλαμπη ἡ Λυδία.

Μὲ τὸ ἄκουσμα καὶ τὴν σημασία αὐτῆς τῆς συνομιλίας ἦταν σὰν νὰ ἀνοίχτηκε μία πόρτα γιὰ τὰ οὐράνια μπροστὰ στὰ μάτια τῶν δύο ἀνδρῶν τῆς Γκὲ-Πὲ-Οὔ ποὺ ἐπέζησαν. Ὁ τρόμος τοὺς συσκότισε τὴν συνείδησι. Μὲ ὑστερικὲς κραυγὲς ἄρχισαν νὰ πυροβολοῦν τὰ δύο ἀνυπεράσπιστα θύματα, ποὺ εἶχαν ἀπειλήσει τὴν ἀσφάλεια τῆς κοσμοθεωρίας τους, μέχρι ποὺ ἄδειασαν καὶ τὰ δύο πιστόλια τους. Αὐτοὶ ποὺ ἦρθαν τρέχοντας στὸ ἄκουσμα τῶν πυροβολισμῶν, τοὺς ἀπομάκρυναν, ἐνῶ ἐκεῖνοι οὔρλιαζαν ὑστερικά. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιοι τὸ ἔβαλαν γρήγορα στὰ πόδια κυριευμένοι ἀπὸ ἕναν ἀκατανόητο τρόμο.

Ὁ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δύο ἄνδρες τῆς Γκὲ-Πὲ-Οὔ περιῆλθε σὲ κατάστασι τελείας παραφροσύνης. Ὁ ἄλλος σύντομα πέθανε ἀπὸ νευρικὸ κλονισμό. Πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό του αὐτὸς ὁ δεύτερος τὰ διηγήθηκε ὅλα στὸν φίλο του λοχία Ἀλεξέϊ Ἰκόνικωφ, ὁ ὁποῖος ἐπέστρεψε στὸν Χριστὸ καὶ γνωστοποίησε τὸ γεγονὸς στὴν Ἐκκλησία. Λόγω δὲ τοῦ ὅτι διέδιδε παντοῦ μὲ ζῆλο αὐτὸ τὸ γεγονός, βρῆκε μαρτυρικὸ θάνατο καὶ ὁ ἴδιος.

Καὶ οἱ τρεῖς, Λυδία, Κύριλλος καὶ Ἀλέξιος, ἔχουν καθιερωθῆ ὡς ἅγιοι στὴ συνείδησι τῆς ρωσικῆς ἐκκλησίας «τῶν κατακομβῶν». Μὲ τὶς πρεσβεῖες τους εἴθε ὁ Κύριος νὰ ἐλεήση τὸν χριστιανικὸ λαὸ τῆς Ρωσίας!

(Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξηροποτάμου τοῦ Ἁγίου Ὄρους (ὑπὸ τὴν πνευματικὴ πατρότητα τοῦ Γέροντα Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας), «Ἁγιορείτικη Μαρτυρία»)

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2024

!!!

 Μπορεί να είναι απεικόνιση 1 άτομο

Ευρωβουλευτής Εύα Ζαγιάτσοβσκα στη Φον ντερ Λάιεν «Θα έπρεπε να είστε φυλακή»

 polwni-mak_2

Αίσθηση προκάλεσε χθες στο Ευρωκοινοβούλιο, λίγο πριν ξεκινήσει η ψηφοφορία για την εκλογή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η ομιλία της Πολωνής λεβέντισσας  ευρωβουλευτή Εύας Ζαγιάτσοβσκα, η οποία επιτέθηκε φραστικά στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, λέγοντάς της πως «με όσα έχει κάνει, η θέση της είναι στη φυλακή και όχι στην Κομισιόν».

 Συγκεκριμένα, η Ζαγιάτσοβσκα είπε στην ομιλία της: «Κυρία Φον ντερ Λάιεν είναι ο καιρός να σας πει κάποιος άμεσα τι σκέφτεται η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών για εσάς. Είστε το πρόσωπο του ευρωπαϊκού Πράσινου νόμου, που καταστρέφει την ευρωπαϊκη οικονομία και μετατρέπει την Ευρώπη σε υπαίθριο μουσείο, που καταστρέφει τη γεωργία και οδηγεί την Ευρώπη σε οικονομικό τέλμα. Είστε το πρόσωπο της κλιματικής τρέλας, που οδηγεί εμάς τους Ευρωπαίους να γινόμαστε όλο και πιο φτωχοί. Τέλος, είστε το πρόσωπο του νόμου περί μετανάστευσης και σας απευθύνομται ως γυναίκα προς γυναίκα και σαν μάνα σε μάνα. Πώς μπορείτε να μην ντρέπεστε προάγοντας κάτι σαν το Σύμφωνο Μετανάστευσης, που οδηγεί εκατομμύρια γυναίκες και παιδιά να αισθάνονται πως απειλούνται μέσα στις ίδιες τους τις πόλεις; Είστε υπύθυνη για κάθε βιασμό, για κάθε επίθεση και για κάθε τραγωδία που προκλήθηκε από τους παράνομους μετανάστες, διότι εσείς είστε που καλείτε αυτούς τους ανθρώπους στην Ευρώπη. Και γι' αυτά που κάνατε, θα έπρεπε να πάτε στη φυλακή και όχι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή».

«Ξέρετε τι σκεφτόμαστε για το Ευρωπαϊκό Πράσινο Σύμφωνό σας; Αυτό. Ξέρετε τι σκεφτόμαστε για το Σύμφωνο Μετανάστευσης; Αυτό!» πρόσθεσε σε έντονο ύφος, σκίζοντας δύο κομμάτια χαρτιά. Εκείνη τη στιγμή, παρενέβη η Ρομπέρτα Μετσόλα, που προσπάθησε να τη διακόψει, λέγοντας πως τελείωσε ο χρόνος της, ενώ η Φον ντερ Λάιεν την παρακολουθούσε με ένα μειδίαμα. 

Ποια είναι η Εύα Ζαγιάτσοβσκα

Η 34χρονη Ζαγιάτσοβσκα είναι καθηγήτρια ιστορίας και δημοσιογράφος, εκπρόσωπος Τύπου του πατριωτικού σχηματισμού «Konfederacja Wolność i Niepodległość» στην Πολωνία. Ξεκίνησε την πολιτική της πορεία το 2014, συνδεόμενη με το κόμμα Korwin στην πόλη που γεννήθηκε, το Ράντομ.

Από το 2016 ως το 2023 εργάστηκε σε ιστοσελίδες σαν δημοσιογράφος, καλύπτοντας πολιτικά, οικονομικά και γεωργικά θέματα.
Από τον Δεκέμβριο του 2023 ορίστηκε εκπρόσωπος Τύπου του συνασπισμού «Konfederacja» και κέρδισε μια έδρα ως ευρωβουλευτής στις φετινές ευρωεκλογές. 

 

 Χιλια μπράβο στην Εύα Ζαγιάτσοβσκα, κάθε σοβαρός Ευρωπαίος προσυπογράφει και την τελευταία της λέξη!Η αντίδραση του εγκαθιδρυμένου ιερατείου ''time's up'' και φιδίσια μειδιάματα αντίστοιχα, ανάλογα του ''έργου'' που πρόσφεραν στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια...Επιτέλους κάποιοι (όχι λίγοι) τους τρίβουν στην μούρη τα πεπραγμένα τους.

Η αγιασμένη γερόντισσα Σαλώμη από το Θέρμο

 «Η αγιότητα δεν είναι ένα έπαθλο γιατί έφερες εις πέρας κάποιες εξετάσεις ή γιατί τήρησες κάποιους κανόνες. Η αγιότητα είναι τρόπος ζωής! Αχ! είναι ζηλευτοί αυτοί οι άνθρωποι που ‘φτασαν στην τέλεια αγάπη»! «Τη θυμάμαι τη Σαλώμη, τη θυμάμαι σαν έναν άνθρωπο αγιασμένο, που ‘χε κοντά της το Χριστό»! ~  

Ναι, η γρια-Σαλώμη ασκήτεψε πολύ εκ νεότητος και μέτρησε στους κόμπους του κομποσχοινιού τη ζωή της και καθαρίστηκε και φωτίστηκε κι έφτασε στην τέλεια αγάπη! Ας τη γνωρίσουμε, λοιπόν! Έχει τόσα πολλά να μας πει... Ίσως τέτοιους ανθρώπους σαν τη Σαλώμη να ‘χουμε σήμερα ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε… Τους ψάχνουμε να μας μιλήσουν για πολλά κι ας μη το λέμε!

Ετοιμασίες!

 Έκτακτο ,φαίνεται πως την συμβουλή του Βαρθολομαίου και την συναίνεση της ανθελληνικής Κυβέρνησης της Ελλάδας ,κάτι κακό θα συμβεί το επόμενο διάστημα στην Αθωνική πολιτεία.

 


σχόλιο:Ελπίζουμε χρήσιμοι ηλίθιοι να μην γίνουν οι προϊστάμενοι και τα υπόλοιπα μοναστήρια  σε αυτήν την μοχθηρία ...

Ευρωσκυλοβούλιο....

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Στίχοι από ελληνικά τραγούδια που τους ακούγαμε λάθος και τους τραγουδάγαμε λάθος, κάποιες λέξεις που νομίζαμε ότι είναι άλλες.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία. 
Μερικοί από αυτούς τους λάθος στίχους μαζί με τους σωστούς, ως αντιπαραβολή.
●Με το άγαλμα στον ώμο προχωρήσαμε
Με το άγαλμα στο δρόμο προχωρήσαμε, με κτύπησε στον ώμο και χωρίσαμε
● Πέφτεις ελάφι, τι έχεις πάθει;
Πέφτεις σε λάθη, τι έχεις πάθει;
● Της Αμμουστάλα η καρδιά μου
Της άμμου στάλα η καρδιά μου
● Σάββατο κι απόβραδο και ας σε τυλίγει
Σάββατο κι απόβραδο και ασετιλίνη
● Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας Πατρινιάς κι ενός με κολοκύθι
Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας Πατρινιάς κι ενός Μεσολογγίτη
● Θέλει κι η Ζωντανίνα πίνει το αίμα τους
Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους
● Τα μαρούλια μια σταλιά
Καμαρούλα μια σταλιά
● Ω ρε παπά και πάει στην ποταμιά
Ωρέ παπάκι πάει στην ποταμιά
● Στην οδό Γραφημόνος, επικίνδυνη λέξη
Στην οδό γράφει «μόνος», επικίνδυνη λέξη
● Και στο δίσκο δυο ρομάντζα, γλυκιά μου Φραγκοσυριανή
Και στο Πισκοπιό ρομάντζα, γλυκιά μου Φραγκοσυριανή
● Ένατο χελιδόνι
Ένα το χελιδόνι
● Δεν έχω ρύγχος, δεν έχω υλικό
Δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό
● Είμαι στα πάνω μου, είμαι στα ωραία μου, γιατί με τρέλανες εσύ Αγαπηνέα μου
Είμαι στα πάνω μου, είμαι στα ωραία μου, γιατί με τρέλανες εσύ, αγάπη νέα μου
● Εδώ είναι Αττικής Θεών νταμάρι
Εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
● Παραδώσου λοιπόν, πάρε φόρα μωρό μου
Παραδώσου λοιπόν, άνευ όρων μωρό μου
● Έφτασε η ώρα για να σηκωθείς, εργατιά προχώρα, δίπλα συγγενείς
Έφτασε η ώρα για να σηκωθείς, εργατιά προχώρα, δίπλα σου κι εμείς
● Της αγάπης ψέματα με πορφύρωσαν
Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
● Με βιολί σαν του Ροβιόλη, θα χορέψουν κι οι διαβόλοι
Με βιολί σαντουροβιόλι, θα χορέψουν κι οι διαβόλοι
● Λες και σπέρνομαι στα βράχια, λες κι οργώνομαι στην άμμο
Λες και σέρνομαι στα βράχια, λες κι εργάζομαι στην άμμο
● Με τα φώτα νυχτωμένα και βαριά, τριγυρνάνε Ιταλοί μες στην Αθήνα
Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά τριγυρνάνε οι νταλίκες στην Αθήνα
● Και φούμα φούμα στη Φρεαττύδα, ότι μ' αγάπαγες απ' τη Στυλίδα
Και φούμα φούμα στη Φρεαττύδα ότι μ' αγάπαγες, άπιστη, είδα
● Έφαγα τη γίδα, σε αναζητάω
Έφαγα τη γη να σ' αναζητάω
● Εκεί μέσα κάτι κούρσες πικραμένη εντροπαλή
Εκεί μέσα εκατοικούσες πικραμένη, εντροπαλή
● Θα σου φύγω στο Χαπί
Θα σου φύγω σ' το 'χα πει / θα σου φύγω και γέλαγες εσύ
● Κι αν χιονίζει και αν βρέχει, το αγριογούρουνο αντέχει
Κι αν χιονίζει και αν βρέχει, τ' αγριολούλουδο αντέχει
● Πουώσαν τα μαλλιά σου και οι όρκοι που είχες κάνει
Που όσα τα μαλλιά σου κι οι όρκοι που 'χες κάνει
● Καπετάν Αντρέα Ζέπο, και Ρωμαίο θα σε βλέπω
Καπετάν Αντρέα Ζέπο, χαίρομαι όταν σε βλέπω
● Τρίτο δεν θα αντέξω, μάλλον θα τα μπλέξω
Τρίτο δε θ' αντέξω, μ' άλλον θα τα μπλέξω
● Τέλι-τέλι-τέλι, κάλπη και ντουνιά
Τέλι τέλι τέλι, κάλπικε ντουνιά
● Καρδιά μου στα 'δωσα όλα κι έμεινα στο Νάσο
Καρδιά μου στα 'δωσα όλα κι έμεινα στον άσο
● έλα μωράκι μου στόμα, ναι, καπιτονέ
έλα μωράκι μου, το στρώμα είναι καπιτονέ
● Μωρό μου φάλτσο, είσαι το σιμπεμόλαρ που έχω στην καρδιά μου
Μωρό μου φάλτσο, είσαι το Σι μπεμόλ ακόρντο στην καρδιά μου
● Του Φεσιώνη πέφτουνε στο παραθυράκι
Τούφες χιόνι πέφτουνε στο παραθυράκι
● Τώρα θέλω σαλάχι
Τώρα τέλος τα λάθη
● Μαϊμού μαϊμού
Μάη μου, Μάη μου
● Άσπρα όνειρα, μαύρα όνειρα, πέφτει άλτις μες στο αίμα
Άσπρα όνειρα, μαύρα όνειρα, εφιάλτης μες στο μέλλον
● Στα θαλασσινά μπαράκια, πήρες και καλαμαράκια
Στα θαλασσινά μπαράκια μπίρες και καλαμαράκια
● Όχι και λατρεία, δίχως και φιλιά
Κόχη και λατρεία, τοίχος και φιλιά
● Γιορτάζω, γιορτάζω, μα ούτε που το φωνάζω
Γιορτάζω, γιορτάζω, μ' ακούτε που το φωνάζω
● Δυο πράσινα μάτια με βλέπουν γαρίδες
Ή ● Δυο πράσινα μάτια με μπλε μπλε φαρίδες
Δυο πράσινα μάτια, με μπλε βλεφαρίδες
Δημήτρης Κανελλόπουλος, Εφ. Συν