Όποιος δει το Χρι­στό, αμέ­σως θε­ώ­νε­ται και όποιος δει την Πα­να­γία, επί­σης θε­ώ­νε­ται...

 

Όποιος δει το Χρι­στό, αμέ­σως θε­ώ­νε­ται και όποιος δει την Πα­να­γία, επί­σης θε­ώ­νε­ται (κατά οι­κο­νο­μία επι­τρέ­πει ο Χρι­στός να συμ­βαί­νει αυτό και στην Μάνα Του). Για να ξα­να­εμ­φα­νι­στεί ο Θεός, θα πρέ­πει ο άν­θρω­πος να ανέ­βει πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο στην πνευ­μα­τι­κή σκά­λα.

Στον Αβρα­άμ για πα­ρά­δειγ­μα, ο Θεός εμ­φα­νί­στη­κε όταν ήταν 75 ετών και ξα­να­εμ­φα­νί­στη­κε όταν ήταν 99 ετών. Ο Χρι­στός και η Πα­να­γία δεν έχουν εμ­φα­νι­στεί σε πολ­λούς Αγί­ους, αλλά σε όσους έχουν εμ­φα­νι­στεί, εί­ναι κο­ρυ­φαί­οι Άγιοι...

Η Θε­ό­τη­τα του Χρι­στού δεν φαί­νε­ται. Κα­νό­νι­σε όμως ο Χρι­στός, ''κά­τι'' από την Θε­ό­τη­τα Του να βλέ­πε­ται. Αυτό το ''κά­τι'' εί­ναι το Φως Του, εί­ναι η Άκτι­στη Δόξα Του και εί­ναι το λε­γό­με­νο το Άκτι­στο Φως, το οποίο προ­ϊ­όν της Θε­ό­τη­τας Του.

Από την Ου­σία και τη Φύση της Θε­ό­τη­τας λοι­πόν γεν­νά­ται το Άκτι­στό Φως και η όρα­ση αυ­τού του Φω­τός από τον άν­θρω­πο, τον θε­ώ­νει. Δη­λα­δή, θα τον κά­νει να μην πε­θά­νει ποτέ ψυ­χι­κά και να μην κο­λα­στεί. Ο μό­νος κίν­δυ­νος που υπάρ­χει, εί­ναι να πέ­σει από οί­η­ση και εγωι­σμό.

Αυτό το Φως δεν έχει σκιά και δεν κι­νεί­ται, όπως τα άλλα φώτα. Το Φως αυτό, το βλέ­πουν μόνο οι άξιο-δε­κτι­κοί αυ­τής της ορά­σε­ως.

Η όρα­ση αυτή του Ακτί­στου Φω­τός, εί­ναι καρ­πός της με­γά­λης τα­πει­νό­τη­τας του πι­στού και εί­ναι σαν μια πνευ­μα­τι­κή αμοι­βή.

Μας έλε­γε ένας μο­να­χός, ότι ήταν μαζί με άλλα 13 άτο­μα στον Πα­νά­γιο Τάφο και είδε το Άκτι­στο Φως, ενώ οι υπό­λοι­ποι δεν κα­τά­λα­βαν τί­πο­τα!

Η θέα του Ακτί­στου Φω­τι­σμού στην ψυχή εί­ναι με­γά­λη εμ­πει­ρία. Ομοιά­ζει με την εμ­πει­ρία ενός εκ γε­νε­τής τυ­φλού, που αρ­χί­ζει μετά από κά­ποια χρό­νια να βλέ­πει φως. Να εί­ναι χρό­νια στο σκο­τά­δι και ξαφ­νι­κά να δει το φως του ηλί­ου. Πρω­τό­γνω­ρα πράγ­μα­τα.

~ Mακαριστός Γέροντας  Εφραίμ 

της Σκήτης Αγίου Ανδρέα στο  Άγιον Όρος

Η ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΥΔΙΚΗ*

  

ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΦΙΛΕΣ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ

ΞΑΝΑ ΜΑΖΙ

ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Ή ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΕΦΥΓΕ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026

(η πολυαγαπημένη αδερφή του Νίκου Ξυλούρη)

 Λουδοβίκος των Ανωγείων

 

ΑΣΥΛΟ ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΓΑΪΛΑΛΗ!

 

Ἡ ὥρα τῆς κρίσης πλησιάζει γιὰ τὸν Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί. Τὴν Δευτέρα 3 Αὐγούστου ὁ ποντιακῆς ἑλληνικῆς καταγωγῆς δημοσιογράφος καὶ ἀκτιβιστὴς θὰ παρουσιασθεῖ ἐκ νέου ἐνώπιον τῆς Ἀρχῆς Προσφυγὼν, ἡ ὁποία καλεῖται νὰ ἐξετάσει σὲ δεύτερο βαθμὸ τὸ αἴτημά του γιὰ ἄσυλο στὴν Ἑλλάδα.

Ἡ ἀναγνώρισή του ὡς πρόσφυγα εἶναι τὸ ἐλάχιστο!

Ο σπουδαιότερος Έλληνας αγωνιστής του 1821 που έχουμε κανονική φωτογραφια του γύρω στα 1877, λίγο πριν εκδημήσει εις Κύριον

 

Γράφει ο  Στυλιανός Καβάζης

 

 Ο γνωστός μπουρλοτιερης Κωνσταντίνος Κανάρης με τα παράσημα της τότε εποχής,αν και κοντά στα 85 έτη στη φωτογραφία δείτε το ύφος του και την κορμοστασιά του. Μονο το βλέμμα του να έβλεπαν οι απέναντι...

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης (ο ξάδελφος του Αγίου των γραμμάτων Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και κατόπιν μοναχός Ανδρόνικος ), σε άρθρο του στο περιοδικό «Οι Τρεις Ιεράρχαι» (φύλλο 606/1925), για τον αρχιμπουρλοτιέρη του αγώνα(αλλά και του μοναδικού Έλληνα πρωθυπουργού που επί των ημερών του η Βουλή ψηφίζει ή αναθεωρεί το Σύνταγμα της Ελλάδας δυο φορές, το 1844 και το 1864) τον Κωσταντή Κανάρη, επεισόδια πραγματικά αξιοθαύμαστα.

«Διηγούνται ότι ο Ναύαρχος πιστός τηρητής των νηστειών της Εκκλησίας, μίαν Τεσσαρακοστήν ησθένησεν. Ο δε ιατρός διέταξε να καταλύση χάριν της υγείας του, ζωμόν ή γάλα..

– Αδύνατον! Ηρνήθη ο Ναύαρχος.

– Μα είναι ανάγκη! Ολίγον ζωμόν, επέμενεν ο ιατρός Ορφανίδης.

– Άλλο τίποτε φαγητόν ξεύρετε; Ηρώτησεν επιμένων ο Ναύαρχος.

Τότε ο Ορφανίδης ενθυμήθη το κακάον και συγκατέβη να πίη από αυτό ο Ναύαρχος.

-Τώρα μάλιστα, υπέλαβεν ο Ναύαρχος. Τώρα σας ακούω. Και κατέλυσε την νηστείαν πίνων κακάο.

Εις τας ιεροτελεστίας επροτιμούσε πάντοτε τον μακαρίτην παπα-Χαρίλαον, έναν πολύ σεβάσμιον εφημέριον της Ζωοδόχου Πηγής, όστις μετά δικαίας υπερηφανείας μου το έλεγε. Με προτιμούσε πάντοτε ο Ναύαρχος, διότι έλεγον καθαρά τας ευχάς και το Ευαγγέλιον πολύ καθαρά χωρίς τερετισμούς. Εις τούτον λοιπόν τον καλόν εφημέριον διηγείτο ο Ναύαρχος, ότι προ πάσης ναυτικής του πράξεως, κατά τον μακρόν αγώνα της Επαναστάσεως, προ πάσης ναυμαχίας, συνήθιζε να διατάσση γενικόν εξιλασμόν εις το πλήρωμά του. Την παραμονήν της ναυμαχίας εξομολογούμενοι όλοι οι ναύται του, μετελάμβανον των Αχράντων Μυστηρίων, ηγουμένου του ενδόξου Πυρπολητού, όστις τότε με ακατάβλητον θάρρος προέβαινε κατά του εχθρικού στόλου, βέβαιος περί της επιτυχίας. Και δεν απετύγχανεν. Ετίμα δε υπερβαλλόντως το ιερατείον ο Ναύαρχος. Μετά την Θείαν Λειτουργίαν, δεν εξήρχετο του ναού, πριν συμπληρώση τας τελευταίας του ευχάς ο ιερεύς, αλλ’ επερίμενεν εν τω στασιδίω του, έως ου αποδυθή ο ιερεύς τα ιερά άμφια, και τότε ηγουμένου του λειτουργού του Υψίστου ηκολούθει ο ναύαρχος, και ανήρχοντο εις την δροσερήν έπαυλιν, να λάβουν τον συνήθη καφέ μετά γλυκού. Εις μίαν δε Κυριακήν η υπηρέτρια αφηρημένη παρουσίασε τον δίσκον πρώτον εις τον ναύαρχον, εις τον κύριόν της, ούτω κρίνασα, αλλ΄ ο ευγενέστατος ναύαρχος σταματήσας αυτήν, λέγει μετά γλυκείας πραότητος.

– Καϋμένη! Πόσον έσφαλες! Εις τον Λειτουργόν του Υψίστου πρώτα να πας! Εις τον Λειτουργόν!

Και έδειξε τον παπα-Χαρίλαον με την δεξιάν του».

Μια σπουδαία μορφή του Ελληνικού Έθνους, που ξεπερνά τον χρόνο.Νηστεία ο Κανάρης. Θεία Κοινωνία ο Κανάρης. Ταπείνωση ο Κανάρης. Σεβασμός στους απλούς ιερείς. Ανδρεία στη μάχη. Ανιδιοτέλεια στην εξουσία και όμως, υπήρξε πέντε φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Σήμερα, σε μια εποχή όπου σχεδόν όλοι οι πολιτικοί επενδύουν περισσότερο στην εικόνα παρά στο ήθος, στην επικοινωνία παρά στην ουσία και στη διαχείριση της δημοσιότητας παρά στην προσφορά προς την Πατρίδα, η μορφή του Κωνσταντίνου Κανάρη στέκεται ως αδιάψευστος μάρτυρας ενός διαφορετικού πολιτικού πολιτισμού.Ο Κανάρης δεν ζητούσε να τον υπηρετούν,υπηρετούσε ο ίδιος το Έθνος. Δεν αντλούσε κύρος από το αξίωμά του αλλά έδινε κύρος στο αξίωμα με τη ζωή και το παράδειγμά του.Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερους επαγγελματίες της πολιτικής. Έχει ανάγκη από ανθρώπους με πίστη στον Θεό, αγάπη για την Πατρίδα, αίσθημα ευθύνης, προσωπική θυσία και αδιάφθορο χαρακτήρα.Τέτοιες μορφές δεν ανήκουν μόνο στην ιστορία αλλά αποτελούν το μέτρο με το οποίο κρίνονται όλες οι επόμενες γενιές.

Παλιά Ρεμπέτικα: Μεράκι, Πόνος και Φιλότιμο στα Λιμάνια

Η Γερόντισσα Ευλαμπία Ρωμανίδου

του Πρεσβ. π. Λαμπρου Φωτοπούλου

Η καταγωγή

Η Ευλαμπία Ρωμανίδου, μητέρα του πατρός Ιωάννη Ρωμανίδη, κατήγετο από την Αραβισσό της Καππαδοκίας, μια περιοχή που ποτέ δεν έπαυσε να συζητάη θεολογικά, ακόμα και μετά τούς μεγάλους Καππαδόκες Πατέρες (Βασίλειο το Μεγα και Γρηγόριο Νυσσης).

Γεννημένη πριν από την καταστροφή (το 1895), μεγάλωσε σε ένα χώρο βαθειάς πίστης. Στο χώρο αυτό η Ορθοδοξία ήταν πρώτη αξία, η γλώσσα και η καταγωγή το δευτερεύον. Ανήκε σ ?κε?νον τον μεγαλειώδη λαο των Καραμανλήδων, που με την δική του ελληνική γραφή, τα σημαντικά μνημεία του, τα μοναδικά ήθη και έθιμά του μετέφρασε το ορθόδοξο βίωμα των ασκητών και των αγίων σε καθημερινή πράξη.

Το θεολογικό πρότυπο των Καππαδοκών είναι η μίμηση των αυστηρών ησυχαστών, όπως των στηλιτών αγίων Συμεών και Δανιήλ, του αγίου Αλεξίου του Ανθρώπου του Θεού, κ.α. Η προσωπικότητα του αγίου Αλεξίου, ειδικότερα, τόσο μεγάλη εντύπωση είχε κάνει στούς Καππαδόκες, λόγω της υπερβολικής νηστείας, της ξενιτείας και της σκληρής άσκησης, ώστε πολλά τραγούδια γράφτηκαν γι α?τ?ν που τραγουδιώνται ακόμη. Καθε σαρακοστή στην Καππαδοκία επικρατούσε περισυλλογή, μνήμη θανάτου, προσευχή και άσκηση. Το κέντρο της κοινωνικής ζωής του Καππαδόκη ήταν ο Ναός και πνευματικό κατόρθωμα ήταν η άσκηση στη νοερά προσευχή. Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η αναπνοή της Καππαδοκίας ήταν στο ρυθμό της Ευχής “Κυριε Ιησού Χριστέ (εισπνοή), ελέησόν με (εκπνοή)!”

Μεσα σε αυτό το πνευματικό περιβάλλον μεγάλωσε η Ευλαμπία Ρωμανίδου.

Τα παιδικά χρόνια

Τα παιδικά χρόνια της Γερόντισσας Ευλαμπίας ήσαν μέσα στον πόνο. Πονος βαθύς, αλλά σωτήριος. Δωδεκάχρονο κοριτσάκι γνώρισε την φοβερή σφαγή των γονέων της, ένα γεγονός που τα παιδικά μάτια το τύπωσαν βαθειά μέσα στην ψυχή της. Εν τούτοις η εμπειρία αυτή, αντί να αποβή καταστρεπτική για την Ευλαμπία, ήταν το ουράνιο μήνυμα να πάρη την καλή στροφή, να αγαπήση τον Χριστό και την Εκκλησία.

Κοινωνικά η Ευλαμπία έμεινε ορφανή, αλλά πνευματικά απέκτησε μια παντοδύναμη προστασία. Η Βασίλισσα των Ουρανών, η των ορφανών βοηθός, την πήρε κάτω από τη δική της σκέπη. Με θαυμαστή απλότητα για τόσο μεγαλειώδεις εμπειρίες μιλούσε αργότερα στις μοναχές η γερόντισσα και έλεγε πως της παρουσιαζόταν η Παναγία, πως την έπαιρνε από το χέρι και την έσωζε από διαφόρους ψυχικούς κινδύνους. Από γλέντια που γίνονταν γύρω της την εμπόδιζε, την απομάκρυνε. Μετά ερχόταν πολλή διάθεση για προσευχή. Ετσι από μικρό παιδί επικοινωνούσε δια της προσευχής με το Θεο!

Άραγε, τι είδους προσευχή να έκανε η μικρή ορφανή Ευλαμπία; Σε μια έγγραφη εξομολόγηση που άφησε, λέει τα εξής: “Δωδεκα χρονών που ήμουν, προσευχή που έκανα αυτή ήταν. Παράκληση, Εξάψαλμος, Απόδειπνο, Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Ετσι περνούσα το χρόνο μου. Αυτούς τούς λόγους δεν τούς άφηνα από το μυαλό μου νύχτα και μέρα. Κυριε Αγαθέ, τα αγαθά σου μη μου στερήσης, από κάθε τι, να ακούω τα λόγια σου. Από απρεπή πράγματα με την βοήθειά Σου, Κυριε μου, φύλαξέ με. Κυριε, κατά την εντολή Σου, όπως ξέρεις εσύ, Κυριε, ο λάρυγγάς μου, ο,τι λέει δικός Σου είναι. Η Βασίλισσα η Παναγία μας, με τις πρεσβείες Της και των αγίων… Και από όλους αυτούς ευλογητός είσαι εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν”.

Στην προσφυγιά

Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή έρχεται στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στον Πειραιά. Παντρεύεται τον συμπατριώτη της Σαββα Ρωμανίδη και αποκτά το πρώτο της παιδί, αγόρι. Το έχει ταμένο στον επίσης πρόσφυγα, άγιο Ιωάννη το Ρώσσο. Αξιώνεται, όταν το παιδί έγινε 2 ετών, να πραγματοποιήση το τάμα της και να το βαπτίση, τον μετέπειτα ιερέα Ιωάννη, στο Προκόπι Ευβοίας, όπου είχε εναποτεθή το ιερό Λείψανο.

Η ζωη στην Ελλάδα είναι δύσκολη και η οικογένεια Ρωμανίδη μεταναστεύει το 1927 στην Αμερική.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής η Ευλαμπία Ρωμανίδου βοηθά τον σύζυγό της στη ραπτική, ένα επάγγελμα που τούς έδωσε τη δυνατότητα να μεγαλώσουν τα δύο παιδιά τους. Η πολυπολιτισμική κοινωνία, με την ποικιλόχρωμη θρησκευτικότητα και τις διαφορετικές αξίες, δεν την επηρέασαν, αντίθετα της έδωσαν την πρόκληση για ιεραποστολή. Πολεμάει με τις όποιες δυνάμεις διαθέτει τον προτεσταντικό περίγυρο. Η θερμότητα της πίστης της κάνει εντύπωση. Οι αιρετικοί διαβλέπουν ότι θα είναι μεγάλη επιτυχία γι αυτούς αν προσηλυτίσουν στις ιδέες τους αυτήν την Καπαδόκισσα με την πολλή πίστη. Δεν παραγνωρίζουν και το αξιόμαχο της αντιπάλου. Οργανώνουν έτσι πραγματική “επιχείρηση” για τον προσηλυτισμό της, στην οποία συμμετέχουν 10-15 άτομα. Την επισκέπτονται και προσπαθούν μέσα από την αγία Γραφή, με τα γνωστά τους επιχειρήματα, να την κλονίσουν. Η Ευλαμπία έχει άλλα, μεγαλύτερα και ακαταμάχητα επιχειρήματα. Τούς αφήνει για λίγο μόνους και καταφεύγει στούς αγίους, που έχει στο “εικονοστάσι” του δωματίου της. Προσεύχεται με θέρμη να την φωτίση ο Θεός. Και, ω! του θαύματος! Μια δυνατή βοη βγαίνει από τις εικόνες. Την ακούν και οι Προτεστάντες και τρέπονται σε άτακτη φυγή. Εκτοτε δεν την ξαναενόχλησαν.

Ιεραπόστολος

Η γερόντισσα Ευλαμπία είχε βεβαιωθεί ότι η μόνη αλήθεια είναι η Ορθόδοξη Πιστη και δεν υπάρχει άλλος τρόπος σωτηρίας από το Ορθόδοξο Άγιο Βαπτισμα. Ετσι, όταν έμαθε ότι η κόρη της παντρεύτηκε στην Ν. Ζηλανδία έναν ετερόδοξο, τον Malcolm, ανώτερο κρατικό υπάλληλο, κατάλαβε ποιο είναι ακριβώς το καθήκον της. Πηγαίνει στην Ν. Ζηλανδία και μένει εκεί μέχρις ότου να κατηχήση σωστά τον γαμπρό της και να τον βαπτίση ορθόδοξο με το όνομα Μάρκος. Δεν εγκαταλείπει την Νεα Ζηλανδία πριν να εκπληρώση και τον άλλο ιερό σκοπό της: Να ιδρύση Ορθόδοξη Εκκλησία στο Christchurch, τη δεύτερη μεγάλη πόλη της χώρας αυτής.

Μια προσφυγοπούλα ράφτρα από την Αμερική, χωρίς συνδρομή ιεραποστολικών κλιμακίων και οικονομική υποστήριξη, μόνη με μόνο το Θεο στην καρδιά της, γίνεται ισαπόστολος και ιδρύει Ορθόδοξη Εκκλησία στις εσχατιές της Γης…

Η μοναχή

Μετά το θάνατο του συζύγου της προσφέρει τις υπηρεσίες ως ράπτρια στο αντρικό μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στη Βοστώνη και συγχρόνως αρχίζει μόνη της να ασκήται στην μοναχική ζωη. Παίρνει έτσι σταθερά την απόφαση να γίνη μοναχή. Η ευκαιρία δεν άργησε να δοθή. Ο γιός της, ο π. Ιωάννης, επιστρέφει οικογενειακώς στην Ελλάδα και η γερόντισσα τον ακολουθεί ενημερώνοντάς τον συγχρόνως για τις προθέσεις της.

Με την μεσολάβηση του π. Ιωάννη και την συνδρομή του (νυν) Επισκόπου Τυρολόης και Σερεντίου κ. Παντελεήμονος Ροδοπούλου ο π. Πολύκαρπος Μαντζάρογλου τη συνιστά στο Ιερό Ησυχαστήριο “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτής Θεσσαλονίκης, όπου γίνεται δεκτή ως δόκιμη στις 17/1/1971. Στις 4/5/1973 γίνεται η κουρά της σε μεγαλόσχημη, χωρίς να αλλάξη το βαπτιστικό της όνομα, κατά παράκληση του π. Ιωάννη.

Ως μοναχή ουδέποτε παρέλειπε τον κανόνα της. Τα μεσάνυχτα προσευχόταν ανελλιπώς με τον τρόπο που είχε συνηθίσει από νέα. Εξηγούσε δε με τον ακόλουθο χαρακτηριστικό τρόπο την συνήθειά της αυτή: “τότε, παιδί μου, ανοίγει ο ουρανός”, έλεγε.

Στο μοναστήρι έζησε μέχρι το 1980, οπότε κοιμήθηκε εν Κυρίω οσιακά, όπως το ζητούσε αδιάκοπα από το Θεο: “Το όνομά μου εν βίβλω ζωής να περάση. Ειρηνικά χριστιανικά τα τέλη της ζωής μου δος μου…”

Προγνώριζε το θάνατό της και το έλεγε (το 1980) στις αδελφές που την υπηρετούσαν, όταν της μιλούσαν για γεγονότα που θα γίνονταν αργότερα (κτίσιμο ναού αγίων Αρχαγγέλων). Άλλωστε, το γεγονός του θανάτου ήταν η μελέτη της καρδίας της από ηλικίας 12 χρονών· “τον θάνατο να μην βγάλω από το νου μου Κυριε δος μου”, έλεγε. Ο Θεός της έδωσε τούς τελευταίους μήνες της ζωής της όλες τις αναγκαίες πληροφορίες για να προετοιμαστή για το μεγάλο πέρασμα.

“Εις μνημόσυνον αιώνιον”

Ποσο διαφορετική είναι αυτή η γερόντισσα από όλα εκείνα τα τεχνητά μοντέλα που “λανσάρει” το θρησκευτικό “star system” της εποχής μας.

Εχοντας την χάρη του “ταπεινού και ησυχίου” Αγίου Πνεύματος υποτάχθηκε στο θέλημα του Τριαδικού Θεού. Υπ?μεινε την ορφάνια και την προσφυγιά με πίστη στο Θεο και αδιάλειπτη Προσευχή. Εζησε μέσα στον κόσμο αφοσιωμένη στα καθήκοντά της ως σύζυγος και μητέρα και, όταν αποφάσισε να μονάση, προέκρινε ταπεινά την υπακοή σε ένα Ορθόδοξο Μοναστήρι.-

Ελληνοφώνοι Γραικύλοι

 

Ὅταν χτές σχολίαζα σχετικά μέ τά 52 χρόνια τῆς Μεταπολίτευσης δέν φανταζόμουν πόσο πανηγυρικά θά μέ ἐπιβεβαίωνε ὁ ἴδιος ὁ Πρόεδρος τῆς λεγόμενης Δημοκρατίας μας. Πού, ἐγκαινιάζοντας ἄλλο ἕνα ἀναστηλωμένο τζαμί στά Γιάννενα, δήλωσε: «Τὰ Ἰωάννινα πέρασαν ἀναίμακτα τὸ φθινόπωρο τοῦ 1430 στὰ χέρια τῶν Ὀθωμανῶν, γιατί διδαχθήκαμε ἀπό τὴν ἅλωση τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ εἶχε σφαγές καὶ ἐξανδραποδισμούς καὶ οἱ Γιαννιῶτες φρόντισαν αὐτά νὰ τὰ ἀποφύγουν καὶ τὰ ἀπέφυγαν καὶ πῆραν προνόμια»!!!

 

Δέν τούς φτάνει δηλαδή πού εἶναι νενέκοι - ἀμερικανοτσολιάδες - νεοραγιάδες, δέν τούς φτάνει πού κάνανε σάν τά μοῦτρα τους τήν νεοελληνική κοινωνία, θέλουν καί νά τό διακηρύσσουν μέ κάθε ἐπισημότητα!

Δέν περιγράφω ἄλλο...

 Κώστας Καραΐσκος

Ο Fauci δεν τόλμησε ούτε να κοιτάξει τους ανθρώπους που έβλαψε.

Όταν ο Γερουσιαστής Moreno του ζήτησε να γυρίσει και να κοιτάξει τους ανθρώπους πίσω του που έβλαψε με τις πράξεις του, δεν τόλμησε ΟΥΤΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ!

Αυτή ήταν η απόλυτη συντριβή του!

 

Κυβερνώντες κάποτε θα φτάσει και η δική σας ώρα.

ΑΠΑΙΤΩ ΝΑ ΥΠΟΧΡΕΩΘΕΙ Ο ΤΣΙΟΔΡΑΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΛΘΕΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΑΖΙ ΜΟΥ. Η Δημοκρατία το επιβάλλει.

Και αν δεν είναι τώρα, θα είναι σε λίγο. Το οφείλουμε σε αυτούς που έβλαψαν αυτός, τα «αφεντικά» και οι μαριονέτες τους…

Ιατρός Δημήτριος Γάκης

 

 

 

Χόλεϊ κατά Φάουτσι: «Εσύ πλούτισες, ο κόσμος πέθανε»

 

Ο γερουσιαστής Τζος Χόλεϊ άσκησε έντονη κριτική στον Δρ. Άντονι Φάουτσι κατά τη διάρκεια ακρόασης στη Γερουσία. Ο Φάουτσι επικαλέστηκε την Πέμπτη Τροπολογία 111 φορές, ενώ ο Χόλεϊ υποστήριξε ότι η προεδρική χάρη που είχε λάβει του στερεί το δικαίωμα να επικαλείται αυτή την προστασία.

 

Συνελόντι ειπείν!

σκηνή από την ταινία "Ενας ιππότης για τη Βασούλα"

📜🌾❝ πέμπουσι πρὸς τὴν ὀγδόην ❞

 

Το επίγραμμα είναι αφιερωμένο στους αγίους Επτά Μακκαβαίους Παίδες (1 Αυγούστου), επτά νέους Εβραίους που μαρτύρησαν για την πίστη τους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αντίοχου Δ' Επιφανούς.

Ο ποιητής αξιοποιώντας αριστοτεχνικά τον αριθμό 7 των μαρτύρων, λέει ότι τα βασανιστήρια που υπέστησαν («ἀρθρέμβολα, πῦρ, τροχοὶ») τους στέλνουν από την «εβδόμη» ημέρα στην «ογδόη».

Στην εκκλησιαστική γλώσσα, η «όγδοη ημέρα» συμβολίζει την αιωνιότητα, καθώς είναι η μέρα που ακολουθεί μετά τις 7 ημέρες της δημιουργίας (οι οποίες συμβολίζουν τον παρόντα κόσμο). Πβ. σχετικό ύμνο της Περιτομής του Κυρίου, η οποία έγινε την όγδοη ημέρα μετά τη γέννησή Του:

«Τήν του μέλλοντος ἄληκτον

ἡ ὀγδοάς ζωὴν ἐξεικονίζει

ἐν ᾗ ὁ Δεσπότης,

περιετμήθη Χριστός»

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι αυστηρή νηστεία από τροφές για την αγάπη της Παναγίας.

 

Μόνο για την αγάπη της νηστεύουμε . Όχι λόγω πένθους για την μετάσταση της Θεοτόκου ,ανύπαρκτο για την ορθοδοξία, όχι λόγω προσωπικών αμαρτιών. Η μετάσταση της ειναι χαρά και ολοκλήρωση μιας ζωής αφοσιωμένης στον Θεό. Φυσική κατάληξη λοιπον είναι η δοξα Της και οχι η ήττα της από τον θάνατο .

Αν και είναι σχετικά νέα νηστεία σε σχέση με τα Τετραδοπαράσκευα και την Σαρακοστή του Πάσχα, παγιώθηκε σαν μια από τις κύριες και περιποθητες για τον πνευματικό αγωνιστή νηστείες του χρόνου. Ωστόσο η θερμή και ζωντανή παρουσία Της αυτές τις μέρες ανάμεσα μας ελαφρύνει την πίκρα της στέρησης και μας γεμίζει πνευματική χαρά. Xρήσιμο είναι να θυμόμαστε ότι η αφοσίωση στην προσευχή και η καλλιέργεια των αρετων σε συνδυασμό με την σωματική άσκηση μας φερνει πιο κοντά στα γεγονότα καθε εορτής. 

Η νηστεία δεν είναι για αυτοβελτίωση προσωπική. Δεν ειναι ενα στοίχημα με τον εαυτό μας. Αν δηλαδή μπορουμε να νικήσουμε τις σωματικές απαιτήσεις και να κοιμησουμε έξεις, πάθη και συνήθειες. Ειναι για να μας επαναφέρει στον Χριστό. Γιατί μέρα με την μέρα χάνουμε κάτι από το κάλλος μας το πρωτόκτιστο.Αντί για αξιώσεις βελτίωσης οφείλουμε να έχουμε ταπεινές εκκλήσεις προς τον Χριστό για βοήθεια.Μέτρο και τέλος είναι ο Χριστός , όχι ο βελτιωμένος άνθρωπος. 

π.π. 

🌿 θαλασσινή μονιά ~

 

Η λέξη " μονιά " σημαίνει « φωλιά άγριων ζώων » ( < μτγν. "μονία" < αρχ. μόνος. Δηλαδή, «το μέρος όπου κάποιος ζει μόνος του».... Τι θαυμαστή σύλληψη για τη φωλιά του άγριου ζώου! Κάποιες λέξεις, κρίμα που χάνονται...).

 

 

 

 

[...] μηδεὶς ἔθ᾽ ὑμέων εἰσορέων θαυμαζέτω

μηδ᾽ ἐὰν δελφῖσι θῆρες ἀνταμείψωνται νομὸν

ἐνάλιον, καί σφιν θαλάσσης ἠχέεντα κύματα

φίλτερ᾽ ἠπείρου γένηται, τοῖσι δ᾽ ὑλέειν ὄρος.

Αρχίλοχος, 122W

~

[...] και κανένας σας να μη θαυμάζει, αν βλέπει

πως τα θεριά θαλασσινή μ ο ν ι ά με τα δελφίνια

αλλάξαν και τα κύματα τα βροντερά τούς γίναν

πιο αγαπημένα απ᾽ τη στεριά, κι ότι και το βουνό είναι

γλυκό για τα δελφίνια.

(μετάφρ. Ηλ. Βουτιερίδη)

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΠΟΥ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ!

 

 

«Αρνητές ταυτοτήτων». Αυτό είναι το νέο σλόγκαν που βγήκαν να κρώξουν οι καρακάξες και οι καλιακούδες των συστημικών ΜΜΕ, με αφορμή την προσέλευση κόσμου στα αστυνομικά τμήματα της χώρας για να εκδώσουν διαβατήριο.

 

Η ίδια βλακώδης, κακοήθης, συκοφαντική και ρατσιστική επίθεση που εφαρμόστηκε στην πανδημία με το διαβόητο: «αρνητές εμβολίων», βγαίνει και τώρα από τη μουχλιασμένη φαρέτρα τους για να τοξεύσει τους πολίτες που ανησυχούν για τις συνταγματικές ελευθερίες τους.

 

Τρία χρόνια αυτής της δημοσιογραφικής αλητείας φαίνεται ότι δεν στάθηκαν αρκετά ώστε να καταλάβουν τα συγκεκριμένα κορακοειδή ότι το επάγγελμά τους δεν είναι να ασκούν bullying στον ελληνικό λαό. Και ότι αυτή η πρόστυχη ταμπελοποίηση, όχι μόνο δεν εξυπηρετεί τις βλέψεις των αφεντικών τους, αλλά ίσα – ίσα που πεισμώνει τον κόσμο να κινηθεί ακόμα πιο αντιδραστικά.

 

Βλέπεις ακόμα και αριστερόστροφες ελληνικές ιστοσελίδες να κοροϊδεύουν τις ουρές για διαβατήριο και είναι οι ίδιοι που αφιερώνουν ολόκληρα «σεντόνια» αρθρογραφίας για το φακέλωμα της χούντας, αλλά για το παγκόσμιο ηλεκτρονικό φακέλωμα δεν έχουν κανένα πρόβλημα!

 

Τα εκατομμύρια Ελλήνων που γυρίζουν την πλάτη στις ηλεκτρονικές ταυτότητες, δεν είναι «αρνητές ταυτοτήτων» αλλά αντιρρησίες συνειδήσεως απέναντι σε μια κάρτα που ΔΕΝ είναι ταυτότητα, αλλά μόνο χρησιμοποιεί τον φερετζέ της ταυτότητας. Η ίδια ακριβώς ένσταση υπήρχε και για τα πειραματικά σκευάσματα κατά του Covid, τα οποία δεν ήταν εμβόλια με την κλασσική έννοια του όρου, αλλά προϊόντα γενετικής μηχανικής που δεν είχαν δοκιμαστεί επαρκώς. Ούτε τότε υφίσταντο «αρνητές εμβολίων», αλλά σκεπτικιστές απέναντι σε ένα σκεύασμα που ήταν πολλά παραπάνω από ένα συνηθισμένο εμβόλιο.

Γούστο τους και καπέλο τους αν εκατοντάδες πολίτες στήνονται έξω από ΑΤ για να βγάλουν διαβατήριο! Δεν κατάλαβα δηλαδή, δεν έχουν το συνταγματικό δικαίωμα να εκδώσουν διαβατήριο ή μήπως πρέπει να πάρουν άδεια από τους συγκεκριμένους δημοσιογραφίσκους;

Οι άνθρωποι με τα “διπλώματα” αφάνισαν τη γλώσσα

 

Την γλώσσα την έφκιασε μόνος του ο λαός,
από την εποχή που δεν πήγαινε ακόμη σχολείο. 

του Οδυσσέα Ελύτη

Α….(η ελληνική) είναι μια γλώσσα με πολύ αυστηρήγραμματική, που την έφκιασε μόνος του ο λαός, από την εποχή που δεν πήγαινε ακόμη σχολείο. Και την τήρησε με θρησκευτική προσήλωση κι αντοχή αξιοθαύμαστη, μέσα στις πιο δυσμενείς εκατονταετίες. Ώσπου ήρθαμ΄ εμείς, με τα διπλώματα και τους νόμους να τον βοηθήσουμε. Και σχεδόν τον αφανίσαμε. Από το ένα μέρος του φάγαμε τα κατάλοιπα της γραφής του και από το άλλο του ροκανίσαμε την ίδια του την υπόσταση, τον κοινωνικοποιήσαμε, τον μεταβάλαμε σε έναν ακόμα μικροαστό, που μας κοιτάζει απορημένος από κάποιο παραθυράκι κάποιας πολυκατοικίας του Αιγάλεω.

απόσπασμα/από τα δημόσια και τα ιδιωτικά

✨️Η φορεσιά της Καραγκούνας και η σημασία των #κοσμημάτων ανά στάδιο ζωής

​Ελεύθερη (Κορίτσι): Η φορεσιά ήταν πιο απλή. Τα κοσμήματα ήταν λίγα και λιτά, κυρίως για να δηλώσουν την αγνότητα.

​Αρραβωνιασμένη & Νύφη (Το απόγειο του πλούτου): Η νυφική φορεσιά είναι η πιο φορτωμένη. Η νύφη φορούσε όλο τον πλούτο της οικογένειας (αλλά και δανεικά κοσμήματα από συγγενείς) στο στήθος, τη μέση και το κεφάλι. Τα χρυσά και ασημένια νομίσματα, οι μεγάλες πόρπες και τα τσαπράζια δήλωναν την οικονομική επιφάνεια των δύο οικογενειών, ενώ ταυτόχρονα λειτουργούσαν ως «προστασία» (φυλαχτό) από το κακό μάτι.

​Νέα Παντρεμένη (Νιόπαντρη): Για τα πρώτα χρόνια του γάμου ή μέχρι τη γέννηση του πρώτου παιδιού, η γυναίκα διατηρούσε σχεδόν όλη τη λαμπρότητα

αμφίεσης στις γιορτές και τις κυριακάτικες λειτουργίες.

​Μητέρα / Μεσήλικη: Με την πάροδο των χρόνων τα βαριά επιστήθια κοσμήματα και τα πολλά νομίσματα αφαιρούνταν σταδιακά. Παρέμεναν μόνο τα βασικά (μια απλή ζώνη με πόρπη, λίγα νομίσματα στο στήθος).

Η φορεσιά ανήκει στην Ιματιοθήκη του Ιδρύματος Ζήση και είναι προσωπική συλλογή του Προέδρου του Ι.Π.Ζ κ. @Περικλή Κώτση

Φωτογραφία: @Νεφέλη Παπαχρήστου

Φωτογράφος: @Στέργιος Λεόπουλος

-Φοβάμαι...

 

-Φοβάμαι...

-Μη φοβάσαι ... εγώ είμαι εδώ.

-Γιατί μας καίνε;

-Γιατι υποβαθμισαν τα δασαρχεία, γιατί δεν έχουν εξοπλισμό, γιατί ανατεθηκε η ευθύνη στη περιφέρεια και τους δήμους, γιατί δεν προσέχουν οι άνθρωποι, να φτιάξουν οικόπεδα,να βγάλουν αντιμονιο,γιατί δεν εφαρμόζουμε την αντιπυρα,γιατί καμιά από τις 5.500 συμβάσεις δασοπυροσβεστων δεν ανανεώθηκε,γιατί η ΔΕΔΗΕ δεν "επενδύει", γιατί ...

-Γιατί δεν μας σώζουν;

-Γιατί δεν είμαστε τράπεζες...

-Γιατί δεν έρχονται οι πυροσβέστες;

-Γιατί δεν υπάρχουν πολλά πυροσβεστικά.... δεν τους έδωσε η κυβέρνηση λεφτά να πάρουν... , τουλάχιστον έρχονται τα κανάλια ...που πήραν λεφτά .

-Τι είναι κυβέρνηση;

-Σσσσσ μη λες κακές κουβέντες αυτές τις ώρες.

Παλιά θυμάμαι, υπήρχε ένα μεγάλο ρωσικό αεροσκάφος που έριχνε τόσο νερό,που προλαβαινε την εξάπλωση της φωτιάς.

Τότε ,δεν είμασταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Αυτό το 112 που ακούγεται παντού,τι είναι;

Μας ζητάνε να εγκαταλείψουμε τις φωλιές μας .

Τα ζώα γιατί είναι ακόμη κλεισμένα και δεμένα ενώ πλησιάζει η φωτια;

Γιατί σημασία έχει "να μην θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα".

-Θέλω να φύγουμε από δω .

-Θα φύγουμε...στο υπόσχομαι .

- Και που θα πάμε;

- Κάπου που να μην υπάρχουν άνθρωποι....ή κάπου που θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μας αγαπάνε ...που θα ξέρουν να αγωνίζονται γι 'αυτούς και για μας ...κάπου που οι άνθρωποι δεν θα σκύβουν το κεφάλι...

- Όμως εγώ φοβάμαι ακόμα.

-Μη φοβάσαι ....είμαι εγώ για σένα...είμαστε μαζί ...κι αν καούμε θα καούμε μαζί....κράτα με σφιχτά.

-Αν όμως καούμε;

-Τότε θα πουν ότι τουλάχιστον δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές...

ΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΙΠΑΝ; Κωνσταντίνος Αρβανίτης

Κωνσταντινούπολη_🗓️Πρωτομηνιά σήμερα και όπως κάθε πρωτομηνιά, στην Παναγία του Βεφά γίνεται ένα ιδιότυπο, διαφορετικό προσκύνημα:

 

Μουσουλμάνοι είναι αυτοί που, για μία φορά ακόμη, συρρέουν σε τόπο χριστιανικό για να εμπιστευθούν στην Παναγία τα βάσανά τους και να ζητήσουν τις πρεσβείες Της. Εννοείται ότι η Μητέρα Εκκλησία δεν αποδιώχνει κανέναν από όσους προστρέχουν σε αυτήν.

Ayın Biri Kilisesi λοιπόν, όπως είναι γνωστή στους μουσουλμάνους η Παναγία στο Βεφά και ιδού η διεύθυνση:

  Hacı Kadın, Katip Çelebi Cd. No:1, 34134 Fatih

 

Αξίζει να βρεθεί κανείς εκεί κάποια πρωτομηνιά, να δεηθεί τη βοήθεια της Παναγίας και να θαυμάσει την επίδραση του Αγίου Ονόματός Της στους ανθρώπους!

Ο κόσμος περιμένει απο το ξημέρωμα υπομονετικά στην ουρά για να μπουν στο ναό, στην ουρά να πάρουν την ευχή του ιερέα, να παραλάβουν το κλειδάκι με το σταυρό, να ανάψουν κερί , να προσευχηθούν και να κατέβουν στο υπόγειο αγίασμα .

Όταν η παράκλησή τους εισακουστεί επιστρέφουν το κλειδάκι στο ναό και κερνούν τους προσκυνητές.

Καλό μήνα λοιπόν!

Χαίρε, Τίμιε Σταυρέ, χαρά της ψυχής μου!

  

Bucură-te, Cinstită Cruce, veselia sufletului meu!

Κύπρος _Όταν οι πολίτες αντιδρούν, οι αποφάσεις ανατρέπονται

 

 

 

Γράφει  ο  Γεωργιος Αποστολακης

 

Η Κυπριακή Κυβέρνηση ανακάλεσε την απόφασή της να αφαιρέσει τα ονόματα του πατέρα και της μητέρας από τις νέες βιομετρικές ταυτότητες. Το Υπουργείο Εσωτερικών παραδέχθηκε εμπράκτως ότι η αφαίρεσή τους δεν αποτελούσε ευρωπαϊκή υποχρέωση ούτε τεχνικό μονόδρομο, αλλά αναστρέψιμη πολιτική επιλογή.

Η εξέλιξη αυτή δεν προέκυψε από κυβερνητική ευαισθησία. Ήταν αποτέλεσμα των έντονων αντιδράσεων, των δημόσιων παρεμβάσεων και της πίεσης που άσκησαν πολίτες και συλλογικότητες. Στον αγώνα ενημέρωσης συνέβαλε και το δικό μας δημοσίευμα, αναδεικνύοντας ότι πίσω από την αφαίρεση δύο φαινομενικά «διοικητικών» πεδίων κρυβόταν ένα βαθύτερο ανθρωπολογικό ζήτημα: η σταδιακή υποκατάσταση της οικογενειακής και ιστορικής ταυτότητας του ανθρώπου από αριθμούς, chip και βιομετρικά δεδομένα.

Κανένα άρθρο δεν ανατρέπει μόνο του μια κυβερνητική απόφαση. Όταν όμως ενώνεται με τη φωνή χιλιάδων ενεργών πολιτών, γίνεται μέρος μιας πραγματικής κοινωνικής δύναμης.

Το μήνυμα της Κύπρου είναι καθαρό: οι ψηφιακές επιλογές των κυβερνήσεων δεν είναι αναπόφευκτες ούτε τετελεσμένες. Ελέγχονται, αμφισβητούνται και ανατρέπονται. Η σιωπή νομιμοποιεί· η ενημέρωση αφυπνίζει· ο συλλογικός αγώνας φέρνει αποτελέσματα. Όταν οι πολίτες αντιδρούν εγκαίρως και αποφασιστικά, μπορούν να νικήσουν.

Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό. Εγώ τον έχω δει από καταμεσίς της θάλασσας.

  

Οδυσσέας Ελύτης

Σκιάθος – Το πάσχα του καλοκαιριού

''Παραμονές Δεκαπενταύγουστου''

 

Σαν τη λαίδη Μακμπέθ σε υπνοβασία

πιτσιλισμένη απ' τον ασβέστη

στα μαλλιά και το φόρεμα.

Και τα δωμάτια μοσχοβολούσαν

παραμονές Δεκαπενταύγουστου.

Οι φωτιές της ροδιάς.

Η αυλή με τη βρύση.

Τα μυρμήγκια που τρέχουν

για να γλιτώσουν.

Τα σκούπιζες και τα 'ριχνες

στο κηπάκι για να σωθούν.

Ώρα έξι το απόγευμα και μάζευες

την άγκυρα να ελευθερωθεί το σπίτι.

Μάζευες τα σκοινιά

κι άναβες τις μηχανές

να φύγει το σπίτι,

να σαλπάρει το σπίτι

και να ταξιδέψει στο άσπιλε,

αμόλυντε, άφθορε, άχραντε

και σ' εκείνο το θεόνυμφε

που υποσχόταν δόξες.

Μάνος Ελευθερίου

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ - Εικόν' αχειροποίητη

 

Eικόν' αχειροποίητη, που στην καρδιά μου σ' είχα,
κ' είχα για μόνο φυλαχτό μια της κορφής σου τρίχα.

Oνείρατα στον ύπνο μου μαυροφτερουγιασμένα,
σαν περιστέρι στη σπηλιά μ' ετάραξαν για σένα.

Kίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε·
τ' αηδόνια αυτά που κελαδούν μου φαίνονται να κλαίνε.

Να σε χαρεί κι η άνοιξη μαζί με τα λουλούδια
όπου 'ναι σαν αμέτρητα ζωγραφιστά τραγούδια.

Συ στο σκολειό δεν έμαθες να γράφης ραβασάκια·
στα χείλη σου τα ρόδινα πού τά 'βρες τα φαρμάκια;

Στα μάτια τα ψιχαλιστά πόχ' έρωτας καρτέρι,
πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει.

 Τη χάρη σου τη σπλαχνική μη μ' αρνηστείς αρνί μου
αγάπη μου αιώνια αγάπη μου στερνή μου

Η σχέση του Εσπερινού και του Όρθρου με τη Δημιουργία του Κόσμου και τη Σωτηρία μας (την καθημερινή μας ελπίδα)

 

Μακαριστός π. αλέξανδρος σμέμαν, για να ζήσει ο κόσμος

Αντίθετα με την κοσμική εμπειρία του χρόνου, η λειτουργική μέρα αρχίζει με τον εσπερινό, και τούτο σημαίνει: αρχίζει το βράδυ. Αυτό φυσικά είναι ανάμνηση του βιβλικού: Και εγένετο εσπέρα, και εγένετο πρωί, ημέρα μία (Γένεσις, 1,5). Ωστόσο είναι κάτι περισσότερο από ανάμνηση. Γιατί αληθινά το τέλος κάθε χρονικής «μονάδας» είναι που φανερώνει το αχνάρι και το νόημα του χρόνου, που χαρίζει στο χρόνο την πραγματικότητά του.

Ο χρόνος πάντα είναι αύξηση, όμως μονάχα στο τέλος μπορούμε να διακρίνουμε την κατεύθυνση αυτής της αύξησης και να παρατηρήσομε τους καρπούς της. Στο τέλος κάθε μέρας, στο βράδιασμα κάθε μέρας, ο Θεός βλέπει τη δημιουργία Του ως καλήν· στο τέλος της δημιουργίας είναι που ο Θεός τη χαρίζει στον άνθρωπο. Και έτσι η Εκκλησια αρχίζει στο τέλος της μέρας τη λειτουργία του καθαγιασμού του καιρού (=χρόνου).

Καθώς ερχόμαστε στην εκκλησία, ο κόσμος και εμείς που βρισκόμαστε στον κόσμο έχομε περάσει πολλές ώρες και αυτές οι ώρες γέμισαν, όπως συνήθως, με δουλειά και ξεκούρασμα, με πόνο και χαρά, με φθόνο και αγάπη. Άνθρωποι πέθαναν και άνθρωποι γεννήθηκαν. Για μερικούς στάθηκε η πλέον ευτυχισμένη μέρα της ζωής τους, μια μέρα που θα τη θυμούνται παντοτινά. Και για μερικούς άλλους έφερε το τέλος σε όλες τις ελπίδες τους, ρήμαξε την ίδια την ψυχή τους. Και ολάκερη η μέρα βρίσκεται τώρα εδώ – μοναδική, αμετάστροφη, ανεπανόρθωτη. Η μέρα διάβηκε, όμως τα αποτελέσματά της, οι καρποί της θα χαρίσουν το σχήμα της στην επόμενη μέρα, γιατί ό,τι κάναμε μια φορά απομένει παντοτινά.

Όμως η εσπερινή ακολουθία (=τελετουργία) δεν αρχίζει ως θρησκευτικός «επίλογος» της μέρας, ως προσευχή προσθετή σε όλες τις άλλες εμπειρίες της μέρας. Αρχίζει στην Αρχή και αυτό σημαίνει στην «ξανά ανακάλυψη», με τη λατρεία και την ευχαριστία, πως ο κόσμος είναι δημιούργημα του Θεού. Η Εκκλησία μάς πηγαίνει, σα να πούμε, στο πρώτο εκείνο βράδυ όπου ο άνθρωπος, προσταγμένος από το Θεό, άνοιξε τα μάτια του και αντίκρισε αυτά που ο Θεός του έδωσε με την αγάπη Του, αντίκρισε όλη την ομορφάδα, όλη τη δόξα του ναού μέσα στον οποίο στεκόταν (=της πλάσης), και ο άνθρωπος ανάπεμψε ευχαριστία στο Θεό. Και με την ευχαριστία αυτή έγινε ο εαυτός του.

Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον, Ευλογητός εί Κύριε…

Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε. Πάντα εν σοφία εποίησας.

Επληρώθη η γη της κτίσεώς σου.

Άσω τω Κυρίω εν τη ζωή μου

Ψαλώ το Θεώ μου έως υπάρχω (Ψαλμός 104)*

*Στα δικά μας βιβλία: 103 (σημ. του μεταφραστή).

Και έτσι πρέπει να είναι. Πρέπει να υπάρχει κάποιος σε αυτό τον κόσμο – τον κόσμο που απαρνήθηκε το Θεό και που με την απάρνηση αυτή, με τη βλαστήμια αυτή, γίνηκε ένα σκοτιδιασμένο χάος – πρέπει να υπάρχει κάποιος που να σταθεί στο κέντρο του κόσμου και να τον ξεχωρίσει, να τον δει και πάλι να είναι φορτωμένος από το θεϊκό πλούτος, να είναι η ομορφιά και η σοφία, και να ευχαριστήσει το Θεό για τον κόσμο. Αυτός ο «κάποιος» είναι ο Χριστός, ο νέος Αδάμ που έρχεται να αποκαταστήσει αυτή την «ευχαριστιακή ζωή», την οποία εγώ, ο παλαιός Αδάμ, απαρνήθηκα και απώλεσα, που με κάνει πάλι αυτό που είμαι, και έρχεται να μου αποκαταστήσει τον κόσμο. Και αν η Εκκλησία είναι εν Χριστώ, η αρχική πράξη της είναι πάντα η πράξη αυτή της ευχαριστίας, της απόδοσης του κόσμου πίσω στο Θεό.

Σε αντίθεση με την ομορφιά και με το θαύμα της δημιουργίας, ανακαλύψαμε ωστόσο τη σκοτεινάδα και την αποτυχία του κόσμου, το δεύτερο μεγάλο θέμα του εσπερινού. Αν ο Ψαλμός 104 (103) λέει την αλήθεια, ο κόσμος όπως τον ξέρομε είναι – σε αντίθεση – ένας βραχνάς. Επειδή πρώτα είδαμε την ομορφάδα του κόσμου, μπορούμε τώρα να δούμε την ασχημάδα του, να καταλάβομε τι χάσαμε, να νιώσομε το γιατί ολάκερη η ζωή μας (και όχι μονάχα μερικές «παραβάσεις») έγινε Αμαρτία, και μπορούμε να μετανιώσομε για αυτό.

Τα φώτα τώρα σβήστηκαν. Η «Ωραία πύλη» του ιερού κλείστηκε. Ο ιερουργός έβγαλε τα άμφιά του· είναι ο γυμνός και πονεμένος άνθρωπος, που θρηνεί έξω από τον Παράδεισο, και έχοντας νιώσει καλά την εξορία του, την προδοσία του, τη σκοτεινιά του, λέει στο Θεό: Εκ βαθέων εκέκραξά Σοι, Κύριε. Αντίκρυ στη δόξα της δημιουργίας ανάγκη να υπάρχει μια φοβερή θλίψη. Ο Θεός μας χάρισε άλλη μια μέρα, και μπορούμε να δούμε πώς ακριβώς χαλάσαμε αυτό το δώρο Του. Δεν είμαστε οι «καλοί» Χριστιανοί που χωρίστηκαν από τον απαίσιο κόσμο. Αν δε σταθούμε ακριβώς σα να είμαστε αντιπρόσωποι αυτού του κόσμου, σαν αληθινά να είμαστε αυτός ο κόσμος, αν δε σηκώσομε ολάκερο το βάρος της μέρας τούτης, μπορεί η «ευσέβειά» μας να είναι ευσέβεια· δεν είναι χριστιανική.

Έρχεται τώρα το τρίτο θέμα του εσπερινού: η Λύτρωση. Στον κόσμο τούτο της αμαρτίας και της σκοτεινιάς ήρθε φως: φως ιλαρόν αγίας δόξης αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ. Ο κόσμος βρίσκεται στο βράδιασμά του επειδή έχει έρθει ο Ένας που φέρνει στον κόσμο το τελικό νόημά του· μέσα στη σκοτεινιά αυτού του κόσμου, το φως του Χριστού φανερώνει ξανά την αληθινή φύση των πραγμάτων.

Τούτος δεν είναι ο κόσμος που ήταν προτού έρθει ο Χριστός: ο ερχομός Του ανήκει τώρα στον κόσμο. Το αποφασιστικό γεγονός του σύμπαντος κόσμου συντελέστηκε. Τώρα γνωρίζομε πως ο Χριστός θα μεταμορφώσει καθετί που έχει να κάνει με τη ζωή μας. Μονάχα εξαιτίας του Χριστού μπορούμε να δοξάζομε τη δημιουργία στην αρχή του εσπερινού, μονάχα επειδή Εκείνος μας έδωσε μάτια ιδείν, καθώς λέει ο Μέγας Βασίλειος, την φιλάνθρωπον χείραν της Σης παντοδυναμίας εν πάσι τοις έργοις Σου.

Την ώρα που μπορούμε να ευχαριστήσομε το Θεό για το Χριστό, αρχίζομε να καταλαβαίνομε πως στο Χριστό όλα έχουν μεταμορφωθεί σε αληθινό θαύμα. Στο αχτιδοβόλο φως Του ο κόσμος δεν είναι κοινοτοπικός. Το ίδιο το έδαφος όπου στεκόμαστε είναι μια θαυματουργική δίνη από άτομα που βουίζουν μέσα στο διάστημα. Το σκοτάδι της αμαρτίας ξεκαθαρίζει, και υπάρχουν τώρα πλάτες για να σηκώσουν το βάρος της. Ο θάνατος στερήθηκε από τον τελικό σκοπό του, πατήθηκε χάμω με το θάνατο του Χριστού. Σε έναν κόσμο όπου όλα όσα φαίνονται παρόντα γίνονται την ίδια στιγμή περασμένα, όλα μπορούν να μοιραστούν μέσα στο Χριστό το αιώνιο παρόν του Θεού. Η ίδια η εσπέρα είναι ο πραγματικός καιρός της ζωής μας.

Και φτάνομε στο τελευταίο θέμα του εσπερινού: το θέμα του Τέλους. Το αναγγέλνει το ψάλσιμο του Νυν Απολύεις (Nunc Dimittis). Το Ευαγγέλιο βάζει τα λόγια στο στόμα του γέρο Συμεών που ανάλωσε τη ζωή του καρτερώντας αδιάκοπα τον ερχομό του Μεσσία επειδή του ειπώθηκε μέσα σε όραμα πως δε θα πέθαινε προτού δει τον επαγγελμένο του Ισραήλ. Όταν η Μαρία και ο Ιωσήφ έφεραν τον Ιησού βρέφος για να τον παρουσιάσουν στο ναό του Θεού, ο άνθρωπος ήταν εκεί και Τον παρέλαβε στην αγκαλιά του, και το Ευαγγέλιο μνημονεύει πως είπε:

Νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ό ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών. φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ (Λουκ. 2, 29-32).

Ο Συμεών καρτερούσε μια ζωή ολόκληρη και στο τέλος ο Χριστός Βρέφος του παραδόθηκε: κράτησε τη Ζωή του κόσμου στην αγκαλιά του. Στην απαντοχή και στη νοσταλγία του συμβόλιζε τον κόσμο και τα λόγια που χρησιμοποίησε για να εκφράσει την ευχαριστία του έγιναν λόγια δικά μας. Μπόρεσε να αναγνωρίσει τον Κύριο επειδή Τον περίμενε. Τον πήρε στην αγκαλιά του γιατί είναι φυσικό να αγκαλιάσεις κάποιον που αγαπάς· και τότε πληρώθηκε (=ολοκληρώθηκε) μια ζωή ολόκληρη απαντοχής. Ο Συμεών αντίκρισε τον Ένα που νοσταλγούσε. Ολοκλήρωσε το σκοπό της ζωής του και βρέθηκε έτοιμος για το θάνατο.

Ο θάνατος για τον Συμεών δεν ήταν καταστροφή. Ήταν μονάχα μια φυσική έκφραση του πληρώματος της απαντοχής του. Δεν έκλεινε τα μάτια του στο φως που τελικά το είδε· ο θάνατός του ήταν μονάχα η αρχή για ένα εσωτερικότερο όραμα αυτού του φωτός. Κατά τον ίδιο τρόπο ο εσπερινός είναι η αναγνώριση πως ήρθε το βράδιασμα αυτού του κόσμου, που αναγγέλνει εκείνη την ανέσπερη Μέρα (δηλ. τη Δευτέρα Παρουσία και την αιώνια ζωή στη Βασιλεία του Θεού). Σε τούτο τον κόσμο κάθε μέρα αντικρίζει τη νύχτα· ο ίδιος ο κόσμος αντικρίζει τη νύχτα. Ο κόσμος δεν μπορεί να βαστάξει παντοτινά. Ωστόσο η Εκκλησία βεβαιώνει πως ένα βράδυ δεν είναι μονάχα ένα τέλος, αλλά είναι και μια αρχή μιας άλλης μέρας. Στο Χριστό και μέσα από το Χριστό μπορεί ένα βράδυ να γίνει η απαρχή μιας καινούργιας ζωής, της ανέσπερης Μέρας, γιατί τα μάτια μας είδαν τη σωτηρία και ένα φως που ποτέ δε θα λείψει. Και για τούτο το λόγο ο χρόνος του κόσμου αυτού βρίσκεται τώρα γεμάτος από καινούργια ζωή.

Παρουσιαζόμαστε στο Χριστό για να Του προσφέρουμε τον καιρό μας, ανοίγομε την αγκάλη μας για να Τον δεχτούμε. Και Εκείνος γεμίζει αυτό τον καιρό με τον εαυτό Του, τον γιατρεύει και τον κάνει – πάλι και πάλι – καιρό της σωτηρίας.

***

Εσπέρας και πρωί… Μόλις ανοίξομε τα μάτια μας, η πρώτη αίσθηση που λαβαίνομε είναι της νυχτιάς, όχι του φωτός· βρισκόμαστε στην πιο αδύνατη, στην πιο αβοήθητη στιγμή μας. Είναι σαν ένας άνθρωπος που πρώτη φορά δοκιμάζει πραγματικά τη ζωή σε όλη την ασυναρτησία και τη μοναξιά της (πρωτύτερα δεν τις έβλεπε, προφυλαγμένος μέσα στη θαλπωρή της οικογένειας).

Κάθε πρωί, μέσα στο ασχημάτιστο σκοτάδι, ανακαλύπτομε την αδράνεια της ζωής. Και έτσι το πρώτο θέμα του όρθρου είναι πάλι ο ερχομός του φωτός στα σκοτεινά. Αρχινάει, όχι με τη Δημιουργία καθώς ο εσπερινός, αλλά με την Πτώση. Μέσα ωστόσο σε αυτή την αδυναμία και τον απελπισμό, κρύβεται μια προσμονή, μια πείνα και δίψα. Και μέσα στο σκηνικό αυτό η Εκκλησία δηλώνει τη χαρά της, όχι μονάχα αντίθετα στο ρεύμα της φυσικής ζωής, αλλά πληρώνοντάς την (by fulfilling it). Η Εκκλησία αναγγέλνει κάθε πρωί πως ο Θεός είναι ο Κύριος και αρχίζει να οργανώνει τη ζωή γύρω από το Θεό.

Στην εκκλησιά τα πρώτα φώτα του όρθρου είναι κεριά, πρόγευση του ήλιου. Αργότερα βγαίνει ο ήλιος, διώχνοντας τα σκοτάδια του κόσμου και η Εκκλησία βλέπει σε τούτο την ανατολή του αληθινού Φωτός του κόσμου, τον Υιό του Θεού. Γνωρίζομε πως ο Λυτρωτής μας ζει, και πως καταμεσίς στην ασυναρτησία της ζωής Εκείνος θα μας αποκαλυφθεί και πάλι. Με όλο που μας «κυκλώνουν» οι ζάλες του βίου, κάθε πρωί μπορούμε να αναγγείλομε ωστόσο με τον ήλιο που βγαίνει τον ερχομό του πολυκαρτερεμένου Μεσσία. Άσχετα με όλα αύτη είναι η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος – αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή. Ευλογημένος ο Ερχόμενος εν Ονόματι Κυρίου (Ψαλμός 117, 24).

Καθώς πληθαίνει ο φως, η ακολουθία (=τελετουργία) σχετίζει το καινούργιο πρωινό με τον καινούργιο καιρό (=χρόνο). Όπως ο εσπερινός σχέτιζε το βράδιασμα με ολόκληρη τη χριστιανική εμπειρία του κόσμου ως «βραδιάσματος» – έτσι και ο όρθρος σχετίζει το πρωινό με τη χριστιανική εμπειρία της Εκκλησίας ως «πρωινού» και ως απαρχής.

Αυτές οι δυο συμπληρωματικές, ωστόσο απόλυτα ουσιαστικές, διαστάσεις του καιρού χαρίζουν σχήμα στην καιρική ζωή μας και, δίνοντας στο χρόνο καινούργιο νόημα, τον μεταμορφώνουν σε χριστιανικό χρόνο. Η διπλή αυτή εμπειρία αληθινά εφαρμόζεται σε όλα όσα έχομε να κάνομε. Βρισκόμαστε πάντα ανάμεσα πρωί και βράδυ, ανάμεσα Κυριακή και Κυριακή, ανάμεσα Πάσχα και Πάσχα, ανάμεσα στους δυο ερχομούς του Χριστού. Η εμπειρία του καιρού ως τέλους χαρίζει απόλυτη σπουδαιότητα σε οτιδήποτε καταπιανόμαστε τώρα· το κάνει τελικό, αποφασιστικό. Η εμπειρία του καιρού ως απαρχής γεμίζει όλο το χρόνο μας με χαρά, γιατί του προσθέτει το «συντελεστή» της αιωνιότητας. Ουκ αποθανούμαι, αλλά ζήσομαι και διηγήσομαι τα έργα Κυρίου (Ψαλμός 117, 17).

Δουλεύομε στον κόσμο και η δουλειά αυτή – πραγματικά οποιαδήποτε δουλειά – αν αναλυθεί καθαρά από την άποψη του κόσμου, χάνει το νόημά της, γίνεται άσκοπη, ξεκάρφωτη. Σε κάθε πολιτεία του κόσμου υπάρχει κάθε πρωί ένα κύμα από καθαρούς και ξυρισμένους ανθρώπους που πηγαίνουν στη δουλειά τους. Και κάθε βράδυ υπάρχει ένα κύμα από τους ίδιους ανθρώπους, αποσταμένους και βρωμισμένους, που πηγαίνουν τώρα στην αντίθετη κατεύθυνση. Όμως εδώ και πολλά πολλά χρόνια ένας σοφός άνθρωπος παρακολούθησε το κύμα αυτό (οι μορφές αλλάζουν, το άσκοπο δεν αλλάζει) και είπε:

Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης.

Τίς περισσεία τω ανθρώπω εν παντί μόχθω αυτού, ώ μοχθεί υπό τον ήλιον;

Γενεά πορεύεται και γενεά έρχεται,

και η γη εις τον αιώνα έστηκε.

Ου πλησθήσεται οφθαλμός του οράν, και ου πληρωθήσεται ούς από ακροάσεως.

Και ουκ έστι παν πρόσφατον υπό τον ήλιον...

(Εκκλησιαστής, 1, 2-4,8,9)

Και αυτό αληθεύει για τον πεσμένο κόσμο. Μα εμείς οι Χριστιανοί λησμονήσαμε πολλές φορές πως ο Θεός λύτρωσε τον κόσμο. Για αιώνες κηρύξαμε στους βιαστικούς ανθρώπους: η καθημερινή βιασύνη σας δεν έχει νόημα, δεχτείτε την ωστόσο – και θα λάβετε για ανταμοιβή σας την αιώνια ανάπαυση σε έναν άλλο κόσμο. Όμως ο Θεός μας αποκάλυψε και μας προσφέρει αιώνια Ζωή, όχι αιώνια ανάπαυση. Και ο Θεός αποκάλυψε αυτή την αιώνια Ζωή καταμεσίς του καιρού – και της βιασύνης του – ως κρυμμένο νόημα και ως σκοπό του καιρού. Και έτσι έκανε τον καιρό, και τη δουλειά μας μέσα στον καιρό, μυστήριο του ερχόμενου κόσμου, μια λειτουργία πλήρωσης (=ολοκλήρωσης, τελειοποίησης) και ανεβάσματος.

Όταν φτάσομε στο τέρμα της αυτάρκειας του κόσμου, τότε ο κόσμος ξαναρχίζει για μας από την αρχή ως υλικό ή ως συστατικό του μυστηρίου που έχομε να πληρώσομε (to fulfill) στο Χριστό.

Και ουκ έστιν παν πρόσφατον υπό τον ήλιον. Ωστόσο κάθε μέρα, κάθε στιγμή αντηχάει τώρα η νικηφόρα βεβαίωση: Ιδού καινά ποιώ πάντα. Εγώ ειμί το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος… (Αποκάλυψις, 21, 5-6).