Μετάνοια

3 Απριλίου 2016.  Μητροπολίτης Μόρφου  Νεόφυτος

 

Την ευχή σου Γερόντισσα .

Με πιό τρόπο μπορούμε να αποκτήσουμε

τη μετάνοια ;

 

Γερόντισσα: Η συνείδηση μας παιδί μου,

μας χαστουκίζει.

Απορώ πως ξαπλώνουν ορισμένοι και κοιμούνται.

Ύστερα ακούμε.

Διαβάζουμε τι θέλει ο Θεός.

Βλέπομε στους Αγίους τά χάλια τα δικά μας.

Έ ; τί να κάμομε ύστερα.

Να χορεύουμε;

Κλαίμε και αναστενάζομε....

 

Μόρφου: Προχωρεί αυτό το πράγμα;

 

Γερόντισσα: Άμα λέμε το όνομα του Ιησού Χριστού

και διακονιστούμε ( ζητιανέψουμε )

το έλεος του και εξομολογηθούμε, γίνεται

μία χαραμάδα στην ψυχή και έρχεται

φώς μέσα μας .

Δεν το βλέπομε αμέσως, αλλά το νοιώθουμε.

Φέρνει γαλήνη, ανακούφιση, ηρεμία.

Όπως όταν μπει ο ηλιος από το παραθύρι,

μας δείχνει και τή σκόνη.

Μετά η μετάνοια δυναμώνει

και συνέχεια ξεμπαζώνει.

Όσο μπαίνει ο Θεός βλέπομε τι είμαστε εμείς.

Όταν κάνω προσευχή και αναστενάζω βαθειά,

καταλαβένω πώς με ακούει ο Θεός. Ξεκουφίζω.

Γιατί ζητώ έλεος με την καρδιά μου.

Δηλαδή όταν γλυκαθείς από τον Θεό

λες συνέχεια δώσε μου έλεος

και όσο σου δίνει τόσο ζητάς.

 

Πηγή:Η ΟΣΙΑ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΉΤΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΌΡΦΟΥ.

ΚΥΠΡΟΣ 2-10-26 -Εντυπωσιακά φωτορυθμικά αστραπές !

 

Ο Μιχάλης Μυτακίδης των "Active Member"

Κατερίνα Γώγου | 1 Ιουνίου 1940 - 3 Οκτωβρίου 1993 |

Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.
Φοράς άσπρο κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου
72 φράγκα και φεύγεις.
Έχω μείνει στη θέση που μ’ άφησες
για να με ξαναβρείς.
Όμως πρέπει νά `χει περάσει πολύς καιρός
γιατί τα νύχια μου μακρύνανε
κι οι φίλοι (μου) με φοβούνται.

Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
έχω χάσει τη φαντασία μου
κι όταν ακούω «Κατερίνα» τρομάζω.
Νομίζω πως πρέπει να καταδώσω κάποιον.

Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον
που λέγανε πως είσαι συ.
Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια.

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο στόχος,
το νου σου ε;

| Τρία κλικ αριστερά | εκδόσεις Καστανιώτη, 1978

Λιγότερα

Ἡ βροχή πέφτει γιά ὅλους

 

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου

Ἀρχικά ὅμως δέν ἔγιναν ἔτσι τά πράγματα, λέει ἡ Γραφή, ἀλλά Ἐκεῖνος πού ἔπλασε ἐξαρχῆς τόν ἄνθρωπο τόν ἄφησε ἐλεύθερο, αὐτεξούσιο – συγκρατημένο μόνο ἀπό τό νόμο τῆς ἐντολῆς – καί πλούσιο μέσα στόν παράδεισο τῆς τρυφῆς.

Αὐτή τήν ἐλευθερία καί αὐτόν τόν πλοῦτο θέλησε νά χαρίσει – καί χάρισε – ὁ Θεός μέσω τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, καί στό ὑπόλοιπο ἀνθρώπινο γένος. Ἐλευθερία καί πλοῦτος ἦταν μόνο ἡ τήρηση τῆς ἐντολῆς. Φτώχεια ἀληθινή καί δουλεία ἦταν ἡ παράβασή της.

Μετά τήν παράβαση λοιπόν ἐμφανίστηκαν οἱ φθόνοι καί οἱ φιλονικίες καί ἡ τυραννία τοῦ διαβόλου, πού παρασύρει πάντα μέ τή λαιμαργία τῆς ἡδονῆς καί ξεσηκώνει τούς πιό τολμηρούς ἐνάντια στούς πιό ἀδύνατους.

Μετά τήν παράβαση, τό ἀνθρώπινο γένος χωρίστηκε σέ διάφορες φυλές μέ διάφορα ὀνόματα καί ἡ πλεονεξία κατακερμάτισε τήν εὐγένεια τῆς φύσεως, ἀφοῦ πῆρε καί τόν νόμο βοηθό της.

Ἐσύ ὅμως νά κοιτᾶς τήν ἀρχική ἑνότητα καί ἰσότητα, ὄχι τήν τελική διαίρεση, ὄχι τόν νόμο πού ἐπικράτησε, ἀλλά τόν νόμο τοῦ Δημιουργοῦ.

Βοήθησε, ὅσο μπορεῖς, τή φύση, τίμησε τήν πρότερη ἐλευθερία, δεῖξε σεβασμό στόν ἑαυτό σου, συγκάλυψε τήν ἀτιμία τοῦ γένους σου, παραστάσου στήν ἀρρώστια, σύντρεξε στήν ἀνάγκη.

Νά παρηγορεῖ ὁ γερός τόν ἄρρωστο, ὁ πλούσιος τόν φτωχό, ὁ ὄρθιος τόν πεσμένο, ὁ χαρούμενος τόν λυπημένο, ὁ εὐτυχισμένος τόν δυστυχισμένο.

Δῶσε κάτι στό Θεό ὡς δῶρο εὐχαριστήριο, γιά τό ὅτι εἶσαι ἕνας ἀπ’ αὐτούς πού μποροῦν νά εὐεργετοῦν καί ὄχι ἀπ’ αὐτούς πού ἔχουν ἀνάγκη νά εὐεργετοῦνται, γιά τό ὅτι δέν περιμένεις ἐσύ βοήθεια ἀπό τά χέρια ἄλλων, ἀλλ’ ἀπό τά δικά σου χέρια περιμένουν ἄλλοι βοήθεια.

Πλούτισε ὄχι μόνο σέ περιουσία, μά καί σέ εὐσέβεια, ὄχι μόνο σέ χρυσάφι,μά καί σέ ἀρετή, ἤ καλύτερα, μόνο σέ ἀρετή.

Γίνε πιό τίμιος ἀπό τόν πλησίον μέ τήν ἐπίδειξη περισσότερης καλοσύνης.

Γίνε Θεός γιά τόν δυστυχισμένο μέ τή μίμηση τῆς εὐσπλαχνίας τοῦ Θεοῦ.

Μητροπολίτης Δράμας: «Ζητάμε από την υπουργό Πολιτισμού να πάρει πίσω τη συμφωνία με τη Βουλγαρία»

 

Πρώην υφυπουργός πολιτισμού Κ. Τζαβάρας που είχε διαπραγματευθεί με τους Βουλγάρους: «Αύριο μαύρη μέρα για τη Μακεδονία – Ξεπλένονται οι θηριωδίες των Βουλγάρων»

Άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης – Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό

 

Γράφει ο  Μυργιώτης Παναγιώτης

 Σε κύκλους προοδευτικών, δήθεν, ανθρώπων και εγγραμμάτων λέγεται ότι η γνώση διώχνει την χριστιανική πίστη. Ο εγγράμματος αντιλαμβάνεται το λάθος της Ορθοδοξίας. Σφάλμα τεράστιο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο  σφάλμα από αυτό. Οι μεγάλοι επιστήμονες με καθαρή καρδιά και προαίρεση ασπάζονται την Αλήθεια της Ορθόδοξης Διδασκαλίας. Εν τάχει αναφέρομε τον Ιερό Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο και τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη.

Στο παρόν κείμενο με τις μικρές μου δυνάμεις θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Ο Διονύσιος γεννήθηκε στην Αθήνα περί το 10 μ. Χ. από οικογένεια επιφανή και έλαβε μεγάλη μόρφωση. Η Αθήνα ήταν ξακουστή για την σοφία των κατοίκων της. Ο Διονύσιος ήταν ειδωλολάτρης, με καλή καρδιά  και αγαθή διάθεση. Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό. Για την μεγάλη μόρφωση που είχε και τη δικαιοσύνη που τον διέκρινε ορίστηκε μέλος του Αρείου Πάγου. Ήταν ένας από τους εννέα βουλευτές. Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό.

Το 33 μ. Χ. βρίσκεται στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου για ανώτερες σπουδές. Μια μέρα, ενώ ήταν μεσημέρι, βλέπει τον ήλιο να χάνει το φως του και η γη να σείεται από ισχυρό σεισμό. Εκείνη την στιγμή ο Σωτήρας μας Χριστός σταυρωνότανε από τους άνομους Ιουδαίους και η φύση δεν μπορούσε να βλέπει τον δημιουργό της πάνω στον Σταυρό απαθής. Ο ευσεβής Διονύσιος αναφώνησε: «Ή θεός τις πάσχει, ή το παν απόλλυται»! Σημείωσε στο ημερολόγιό του την ημερομηνία, ημέρα και ώρα που έγιναν τα συμβάντα. Χαράχτηκαν στην μνήμη του και τον απασχολούσαν.

Αφού τελείωσε τις σπουδές του γύρισε στην Αθήνα και ανέλαβε τη θέση του Αρεοπαγίτη απονέμοντας δικαιοσύνη.

Το 49 μ.Χ. ήλθε στην Αθήνα ο φλογερός Απόστολος Παύλος για να κηρύξει την νέα θρησκεία, την Αλήθεια του Χριστού. Έτρεξαν να τον ακούσουν πολλοί άνθρωποι και φιλόσοφοι της εποχής και ο Διονύσιος. Σε ομιλία του ο Παύλος ανέπτυξε για τον «Άγνωστο Θεό» τον οποίο πιστεύουν χωρίς να τον γνωρίζουν.  Είπε, λοιπόν, ο απόστολος: «Ω, άνδρες Αθηναίοι, εγνώρισα ότι είσθε θεοσεβέστεροι και ευλαβέστεροι από τους άλλους ανθρώπους, διότι διερχόμενος από ταύτην την πόλιν σας, και βλέπων τα σεβάσματά σας, εύρον βωμόν, εις τον οποίον δεν έχετε κανένα είδωλον, αλλ’ έχετε αναγράψει επ’ αυτού ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ. Αυτόν λοιπόν τον αληθή Θεόν, τον οποίον αγνοούντες ευσεβείσθε, εκείνον κηρύττω και αυτόν σας αναγγέλλω, ότι αυτός όλον τον κόσμον εποίησεν, ορατόν  τε και αόρατον. Ο αληθής ούτος Θεός είναι ανενδεής και δεν χρειάζεται τίποτε από ημάς, αλλ αυτός μας δίδει την πνοήν και την ζωήν και όλα όσα χρειαζόμεθα, ως ελεήμων και εύσπλαγχνος , αυτόν όθεν τον όντως αληθή Θεόν έχω πόθον να σας καταστήσω γνωστόν, να τον εννοήσετε και να τον εύρητε ψηλαφώντες, αν και δεν είναι μακράν από ημάς, αλλά, καθώς είπεν και κάποιος εκ των ημετέρων φιλοσόφων «εν αυτώ ζώμεν» ( Πράξ. Ιζ΄,28) και δι αυτού κινούμεθα και εις αυτόν ευρισκόμεθα. Λοιπόν επειδή είμεθα γένους του Θεού, δεν είναι πρέπον να νομίζωμεν τον χρυσόν και τον άργυρον και πάσαν άλλην ύλην, ότι είναι όμοια του Θεού, αλλά, ας μετανοήσωμεν δια τα εξ αγνοίας ημών ανομήματα, ίνα και ο Θεός συγχωρήσει ημάς ως συμπαθέστατος».

Ο λόγος του Παύλου άφησε άφωνους τους φιλοσόφους. Μόνο ο Διονύσιος εκάλεσε τον Παύλο στο σπίτι του, όπου ο απόστολος του μίλησε για την Θεία οικονομία, την γέννηση, την διδασκαλία, την Σταύρωση, την Ανάστασή Του και την Ανάληψή Του στους ουρανούς. Διαπίστωσε ο Διονύσιος από το ημερολόγιό του ότι τα θαυμαστά γεγονότα έγιναν την ώρα της Σταυρώσεως του Κυρίου. Αμέσως ζήτησε να βαπτιστεί αυτός και η οικογένειά του. Από τον λόγο του Παύλου αρνήθηκε τα είδωλα η Δάμαρις. Μετά την βάπτιση του Διονυσίου αρκετοί πίστευσαν στον Χριστό.

Ο Απόστολος Παύλος χειροτόνησε τότε επίσκοπο των Αθηνών τον θείον και θαυμαστόν Ιερόθεον , ο οποίος δίδαξε τον Διονύσιον και άλλα απόκρυφα και θεία Μυστήρια, τα οποία είχε διδαχθεί από τον Παύλο. Διάδοχος του Ιεροθέου χειροτονήθηκε ο Άγιος Διονύσιος και αξιώθηκε της Θείας Χάριτος και δια τούτο φιλοσοφεί και λογογραφεί «Περί Ουρανίου Ιεραρχίας των Υπερκοσμίων Αγγέλλων», «Περί Καταφατικής και Αποφατικής Θεολογίας», « Περί Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας», « Περί Θείων Ονομάτων» και έτσι άφησε πλούσια ιερή γραπτή παρακαταθήκη.

«Εξ αιτίας της μεγάλης αγάπης που είχε προς τον Σωτήρα ημών Χριστό, όταν πληροφορήθηκε ότι η Παναγία ήταν ζωντανή πήγε να επισκεφθεί την αειπάρθενο Δέσποινα. Βλέποντας την θεία μορφή Αυτής και θαυμάσιον ωραιότητα και τους Αγγέλλους να την φυλάττουν και ακούσας εκείνα τα ουράνια λόγια  ομολόγησε ότι και το είδος και οι χαρακτήρες της εμαρτύρουν Θεού Μητέραν κατά αλήθειαν», γράφει ο συναξαριστής. Αφού παρέμεινε αρκετές ημέρες, χάρηκε την παρουσία Της και ωφεληθείς τα μέγιστα αναχώρησε για κήρυγμα αποστολικό σε διάφορες πόλεις και χώρες. Επιστρέφει στην Αθήνα και συνεχίζει την διαποίμανση του ποιμνίου του. Όταν η Κυρία Θεοτόκος εκοιμήθη παρέστη στην κηδεία Της και ο Άγιος Διονύσιος, αρπαγείς υπό νεφέλης όπως οι Απόστολοι και άλλοι Ιεράρχες.

Κατά τους τελευταίους χρόνους του αυτοκράτορα Νέρωνα πήγε στη Ρώμη να αποχαιρετήσει τον διδάσκαλόν του Παύλο και ήταν παρών στην αποκεφάλιση του Παύλου. Επιστρέφει στην Αθήνα. Ξαναπηγαίνει στη Ρώμη εξαπλώνοντας το κήρυγμα της ευσεβείας. Εκεί συναντήθηκε με τον Άγιο Κλήμεντα , τον επίσκοπο της Ρώμης, και κατά παρακίνηση εκείνου μεταβαίνει στην Γαλλία. Στο Παρίσι έκτισε εκκλησία μικρά και ευκτήριο οίκο. Εκεί δίδασκε και επιτελούσε πολλά θαύματα. Πολλοί άνθρωποι ασπάζονται τον Χριστιανισμό.

Ο αποστάτης δαίμονας βλέποντας να μειώνεται ο αριθμός των ειδωλολατρών παρακίνησε κάποιους να κατηγορήσουν τον Διονύσιο στον βασιλέα Δομετιανό. Ο βασιλέας θύμωσε και διέταξε να προσαγάγουν τον Άγιο ενώπιόν του. Με λόγια προσπαθεί να πείσει τον Άγιο να απαρνηθεί τον Χριστό και να λατρεύσει τα είδωλα, άκουσε από το στόμα του γενναίου Διονυσίου: «Μεγάλην σας αγνωσία είναι, κατά αλήθειαν, να προσκυνείτε λίθους και ξύλα και άλλας ύλας αναισθήτους, και να λέγετε ότι ήσαν θεοί οι πόρνοι και φονείς και φιλήδονοι, οίτινες έκαναν τόσας αισχρουργίας, ώστε αισχύνομαι να τας αναφέρω, δια να μη μολύνω τα χείλη μου». Μετά από αυτήν την απάντηση ο βασιλιάς διέταξε τον αποκεφαλισμό των τριών Αγίων‧ του Διονυσίου και των μαθητών του Ρουστικού και Ελευθερίου. Τιμάται η μνήμη των την 3^η Οκτωβρίου κάθε έτους.

 

Νόμιμος ὁ «Φραπές», νόμιμα τά καγκουρώ, πρός ἀθώωση καί οἱ βουλευτές

 

Τό Κοινοβούλιο καλεῖται νά θεσπίσει ἀκαταδίωκτο γιά τούς ἀγρότες πού ἐδήλωσαν παρανόμως ἐκτάσεις Natura ἤ δασικές γιά νά λάβουν ἐπιδοτήσεις ἑκατομμυρίων

Ἐπωφελοῦνται ἀπό τήν νομιμοποίηση καί οἱ κατηγορούμενοι βουλευτές τῆς ΝΔ! «Νόμιμες» οἱ ἐπιδοτήσεις, «ἀθῶοι» οἱ βουλευτές – Παραγράφεται τό σκάνδαλο γιά τήν ἐκτροφή καγκουρώ στήν Πίνδο!

Μέ μιά τροπολογία πού πέρασε, κατ’ ἀρχάς ἀπό Ἐπιτροπή τοῦ Κοινοβουλίου, διά νυκτός σέ νομοσχέδιο τοῦ Ὑπουργείου Ἀγροτικῆς Ἀναπτύξεως νομιμοποιοῦνται οἱ ἐκτάσεις πού ἐδηλώθησαν ἀπό ἀγρότες γιά νά πάρουν ἐπιδοτήσεις ἀπό τόν ΟΠΕΚΕΠΕ, ἀκόμη καί ἄν ἦσαν δασικές, ἀκόμη καί ἄν ἦσαν χαρακτηρισμένες Natura. Ἔτσι παύουν νά εἶναι παράνομες οἱ πράξεις πού διερευνῶνται ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Εἰσαγγελία, «ἀθωώνεται» ὁ «Φραπές» καί ὁ κάθε «Φραπές» καί βεβαίως οἱ κυβερνητικοί βουλευτές πού ἔχουν κατηγορηθεῖ γιά ἄσκηση ἐπιρροῆς προκειμένου νά δοθοῦν ἐπιδοτήσεις ἑκατομμυρίων εὐρώ στούς ἐμπλεκομένους αὐτῶν τῶν ὑποθέσεων ἐπωφελοῦνται, διότι καταργεῖται τό ἀντικείμενο τῆς διώξεως εἰς βάρος τους.

Εἰδικώτερα, τό σχέδιο νόμου μέ τόν τίτλο «Ρύθμιση τοῦ τομέα τῆς ἁλιείας, τροποποίηση τοῦ Ἁλιευτικοῦ Κώδικα, ρυθμίσεις γιά τίς Σχολές Ἐπαγγελμάτων Κρέατος, τό Μητρῶο Ἀγροτῶν καί Ἀγροτικῶν Ἐκμεταλλεύσεων καί λοιπές διατάξεις» ἐδόθη σέ δημόσια διαβούλευση μέ 72 ἄρθρα. Κατά τήν (νυκτερινή) διαδρομή προσετέθησαν ἄλλα δύο, τό ἕνα ἐκ τῶν ὁποίων, τό ἄρθρο 74, προβλέπει ὅτι τά ἀγροτεμάχια ἀρκεῖ νά «πληροῦσαν τούς ὅρους ἐπιλεξιμότητας», «χωρίς νά λαμβάνονται ὑπ’ ὄψη γιά τή διαπίστωση τῆς συνδρομῆς τῶν ὅρων καί τῶν προϋποθέσεων ἐπιλεξιμότητας δεδομένα δασικῶν χαρτῶν, ἀνεξαρτήτως τοῦ χρόνου κύρωσης ἤ ἀναμόρφωσής τους, σύμφωνα καί μέ τήν παρ. 10 τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ ν. 4685/2020 (Α΄ 92) καί τίς σχετικές πράξεις τῆς Διοίκησης τοῦ πρώην Ὀργανισμοῦ Πληρωμῶν καί Ἐλέγχου Κοινοτικῶν Ἐνισχύσεων Προσανατολισμοῦ καί Ἐγγυήσεων».

Καί ἡ ρύθμισις αὐτή ρητῶς ὁρίζεται ὅτι ἐφαρμόζεται «κατά τήν ἐκκαθάριση τῶν Ἑνιαίων Αἰτήσεων Ἐνίσχυσης (ἐφ’ ἑξῆς Ε.Α.Ε.) τῶν ἐτῶν ἐνίσχυσης 2018 ἕως 2022, ἀπό τόν διαπιστευμένο ὀργανισμό πληρωμῶν, γιά τούς σκοπούς τῆς χορήγησης, τῆς πληρωμῆς, τῆς ἐκκαθάρισης, τοῦ ἐλέγχου ἤ τῆς ἀνάκτησης ἐνισχύσεων στό πλαίσιο τῆς κοινῆς ἀγροτικῆς πολιτικῆς».

Καί, γιά μήν ὑπάρχουν παρανοήσεις, παρακάτω ὁρίζεται: «Τό παρόν ἐφαρμόζεται ἀποκλειστικά γιά τούς σκοπούς χορήγησης, πληρωμῆς, ἐκκαθάρισης, ἐλέγχου καί ἀνάκτησης ἐνισχύσεων τῆς κοινῆς ἀγροτικῆς πολιτικῆς. Δέν θίγει τό ἰδιοκτησιακό ἤ τό δασικό καθεστώς τῶν ἐκτάσεων, δέν συνιστᾶ ἀναγνώριση ἤ τεκμήριο κυριότητας ἤ ἄλλου ἐμπράγματου ἤ ἐνοχικοῦ δικαιώματος, δέν ἐπηρεάζει τίς διαδικασίες κύρωσης, διόρθωσης ἤ ἀναμόρφωσης τῶν δασικῶν χαρτῶν καί δέν ἐπηρεάζει τήν ἀποδεικτική ἰσχύ τῶν δασικῶν χαρτῶν ἔναντι κάθε ἄλλης διοικητικῆς ἤ δικαστικῆς Ἀρχῆς».

Δηλαδή, ἡ ρύθμισις νομιμοποιεῖ τίς ἐπιδοτήσεις πού ἐδόθησαν, ἀρκεῖ νά πληροῦσαν τούς ὅρους τῆς ἐπιλεξιμότητας ἐκείνη τήν περίοδο. Τό νομοσχέδιο ὑπερψηφίστηκε κατά πλειοψηφία, σέ πρώτη ἀνάγνωση, ἀπό τήν ἁρμόδια ἐπιτροπή τῆς Βουλῆς. Ὑπέρ ἐτάχθησαν μόνο οἱ βουλευτές τῆς ΝΔ, ἐνῷ, ἀπό τήν ἀντιπολίτευση –ἐκτός ἀπό τό ΚΚΕ πού δήλωσε ὅτι καταψηφίζει–, τό ΠΑΣΟΚ μαζί μέ τήν Ἑλληνική Λύση, τήν Νίκη, τόν ΣΥΡΙΖΑ καί τήν Πλεύση Ἐλευθερίας ἐπιφυλάχθηκαν γιά τήν ψήφισή του στήν Ὁλομέλεια.

Νά θυμίσουμε ὅτι ἐπιλέξιμη γιά χρηματοδότηση, μέ ποσόν μάλιστα 19 ἑκατομμυρίων εὐρώ, εἶχε θεωρηθεῖ δραστηριότης ἐκτροφῆς… καγκουρώ στήν Πίνδο. Ἡ ἀποκάλυψις εἶχε γίνει σέ τηλεοπτική ἐκπομπή καί, ἀπό ὅ,τι φαίνεται, καί αὐτή ἡ ὑπόθεσις μέ τήν τροπολογία πού πέρασε νομιμοποιεῖται.

 Εφημερίς Εστία

Χρόνης Εξαρχάκος (1932 - 27 Σεπτεμβρίου 1984)

Πίσω από το αστείρευτο γέλιο που χάρισε απλόχερα σε γενιές και γενιές, κρυβόταν μια ευαίσθητη και μοναχική ψυχή που αγάπησε το κοινό όσο λίγοι, κάνοντας αυτόν τον σπάνιο καλλιτέχνη έναν από τους πιο αγαπημένους και πρόωρα χαμένους «συγγενείς» της καρδιάς μας.

Στη μνήμη του αλησμόνητου ηθοποιού.

Καλό Παράδεισο, καλή ανάπαυση στην ψυχή του!

ο «σπερμολόγος» ~

 

❝ τί ἂν θέλοι ὁ σ π ε ρ μ ο λ ό γ ο ς οὗτος λέγειν; ❞

(«τι να θέλει να μας πει αυτός ο διαδοσίας;»)

ΜΕ αυτή τη λέξη αναφέρθηκαν στον απόστολο Παύλο οι Επικούρειοι και Στωικοί φιλόσοφοι, ακούγοντάς τον να διαδίδει τη διδασκαλία του για τον «άγνωστο Θεό», όταν επισκέφθηκε την Αθήνα (Πράξ. 17,18). 

 

 

❧ Στην πραγματικότητα "σπερμολόγος" είναι η αρχαία λέξη για το κορακοειδές πτηνό που με το σκληρό του ράμφος "ἀναλέγει" (μαζεύει) σπόρους" από το έδαφος. Σε αυτό το όνομα βασίστηκε η επιστημονική ονομασία “Corvus frugilegus”, που εύστοχα αποδόθηκε στα Eλληνικά “κόραξ ο σπερμολόγος” (το κοινό χαβαρόνι). [πβ κ. frugilegae formicae «τα μυρμήγκια που μαζεύουν καρπούς»].

Αλλά καθώς η επιλογή καταλήγει και σε συγκέντρωση άχρηστων σπόρων μαζί με τους χρήσιμους, το όνομα του πτηνού «σπερμολόγος» πήρε μετωνυμικά και μια αρνητική μεταφορικά χροιά: «αυτός που συγκεντρώνει και διαδίδει άκριτα πληροφορίες και φήμες». Κοινώς: ο φαφλατάς, ο αερολόγος, ο απεραντολόγος, διαδοσίας.

 

❧ Η πρόσκληση του «σπερμολόγου» Παύλου στον Άρειο Πάγο και η ομιλία του εκεί κατέληξε στον χλευασμό του από τους Αθηναίους σοφούς (ειδικά όταν αναφέρθηκε στην ανάσταση των νεκρών) με το ειρωνικό «ἀκουσόμεθά σου πάλιν περί τούτων» (Πράξ. 17,32) -που θυμίζει την τυπική φράση «Ευχαριστούμε, θα σας ειδοποιήσουμε»..

ΩΣΤΟΣΟ, η ομιλία του συγκίνησε ελάχιστες ευαίσθητες ψυχές, από τις οποίες οι Πράξεις των Αποστόλων μνημονεύουν δύο: την Δάμαρι και τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη, μετέπειτα επίσκοπο Αθηνών και πολιούχο της Αθήνας, που σήμερα (3 Οκτωβρίου) εορτάζεται η μνήμη του.

«Βούλγαροι, ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς της Ελλάδας τον περασμένο αιώνα»

 

Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης

Μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχουμε αλισβερίσια με τους Βούλγαρους με πιο πρόσφατο παράδειγμα την παράδοση των οστών του Τσάρου Σαμουήλ ωστόσο οι περισσότεροι Έλληνες αγνοούν ότι από τις αρχές του περασμένου αιώνα και μέχρι πριν λίγες δεκαετίες, ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας (ακόμα και από Τούρκους και Γερμανούς, τους οποίους πολλοί θεωρούν ως τους κυριότερους αντιπάλους μας) ήταν οι Βούλγαροι μαζί με τους Ιταλούς στους οποίους έχω αναφερθεί εκτενέστερα σε άλλο άρθρο. Από τον Μακεδονικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο, μέχρι τη σκληρή βουλγαρική κατοχή κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βούλγαροι επανέλαβαν ξανά και ξανά την ίδια πολιτική βίας, καταπίεσης και εκβουλγαρισμού με απώτερο σκοπό την Μεγάλη Βουλγαρία και πρόσβαση στις Ελληνικές θάλασσες.

Το 1904, στην καρδιά του Μακεδονικού Αγώνα, ένας νέος δάσκαλος, ο Ιωάννης Πίτσουλας, μόλις 23 ετών, αποφάσισε να υπηρετήσει την πατρίδα και τα ελληνόπουλα σε ένα ελληνικό σχολείο στη Γουμένισσα. Η Μακεδονία ήταν υπό οθωμανική κατοχή, ενώ οι Βούλγαροι κομιτατζήδες, υπό τον Αποστόλ Πετκώφ, απαιτούσαν από τους κατοίκους να δηλώσουν βούλγαροι, επιβάλλοντας φόβο και τρόμο.

Ο Πίτσουλας ξεκίνησε για το καθήκον του, γεμάτος πίστη και ενθουσιασμό, ακολουθώντας τις οδηγίες του Έλληνα Προξένου της Θεσσαλονίκης, Λάμπρου Κορομηλά. Μα ποτέ δεν έφτασε στο σχολείο του. Έπεσε σε ενέδρα, υπέστη τριήμερα βασανιστήρια, μαχαιρώθηκε πάνω από είκοσι φορές και κρεμάστηκε από ένα πλάτανο έξω από τη Γουμένισσα. Με την τελευταία του ανάσα, φωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάς» και τραγουδώντας τον Εθνικό μας Ύμνο, άφησε την ψυχή του στον αγώνα για την πατρίδα. Η αναθηματική πλάκα στο μεγάλο πλάτανο θυμίζει την ανδρεία του:

"ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΤΟ 1904 ΕΚΡΕΜΑΣΘΗ ΥΠΟ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΒΟΥΡΓΑΡΩΝ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΣΟΥΛΑΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΣ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ"

(μαρτυρική φωτό του ήρωα στα σχόλια για να μην μας κόψει το άρθρο ο αλγόριθμος)

Η θυσία του Εθνομάρτυρα Ιωάννη Πίτσουλα ενέπνευσε γενιές Μακεδονομάχων και έδωσε δύναμη στις καρδιές των Ελλήνων Μακεδόνων να συνεχίσουν τον αγώνα για την ελευθερία.Η ιστορία όμως δεν σταμάτησε εκεί. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βούλγαροι επανέλαβαν τις ωμότητες εναντίον των Ελλήνων, σε μια περίοδο που οι περισσότεροι πολέμησαν και για την ίδια τους την επιβίωση.Επίσης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η βουλγαρική κατοχή στη Μακεδονία και τη Θράκη απέδειξε την αμείλικτη συνέπεια αυτής της πολιτικής χιλιάδες Έλληνες εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, οι ελληνικές αρχές αντικαταστάθηκαν, η γλώσσα και η παιδεία καταλύθηκαν, και οι άμαχοι υποχρεώθηκαν να υποστούν εξαναγκαστική εργασία στα γνωστά «ντουρντουβάκια»

Οι άνδρες αναγκάζονταν να σπάνε πέτρες και να ανοίγουν δρόμους υπό άθλιες συνθήκες, με ξυλοδαρμούς, πείνα και βία. Οι γυναίκες και τα παιδιά υπέφεραν από την πείνα και την απουσία των δικών τους. Οι εκτελέσεις, οι διωγμοί και η καταπίεση ήταν καθημερινή πραγματικότητα. Η εξέγερση της Δράμας καταπνίγηκε βίαια, με περισσότερους από 2.000 νεκρούς, και οι απάνθρωποι Βούλγαροι ζήτησαν ακόμη από τους Έλληνες να πληρώσουν για τις σφαίρες με τις οποίες εκτέλεσαν τους συγγενείς τους.Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε και την αισχρή σύμπραξη Βουλγάρων και Ελλήνων κομμουνιστών κατά την διάρκεια της κατοχής αλλά και του εμφυλίου που ακολούθησε η οποία βασίστηκε στην ιδεολογική συγγένεια και την κοινή γραμμή της Κομιντέρν αποσκοπώντας στην απόσχιση της Μακεδονίας.

Κι όμως, η ελληνική ψυχή παρόλες αυτές τις επαίσχυντες και ύπουλες συνεχείς επιθέσεις δεν υποτάχθηκε. Οι Μακεδόνες, οι Θρακιώτες και όλοι οι Έλληνες που έζησαν εκείνα τα χρόνια διατήρησαν την ταυτότητά τους, την πίστη και την ελπίδα τους ζωντανή. Οι θυσίες του ηρωικού Δασκάλου Πίτσουλα, όλων των Μακεδονομάχων αλλά και των χιλιάδων θυμάτων των «ντουρντουβακίων» δημιούργησαν φλόγα που δεν έσβησε ποτέ.Σήμερα η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο αλλά προειδοποιεί.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Υ.Γ Όσα κρατήθηκαν με φωτιά και αίμα στον περασμένο αιώνα, δεν επιστρέφουν σήμερα ως πόλεμος. Επιστρέφουν πιο ύπουλα ως χρήμα, ως επιρροή, ως αθόρυβη παρουσία. Στη Μακεδονία, σε όλο τον Θερμαϊκό κόλπο, στην Καβάλα,στη Χαλκιδική, η γη αλλάζει συνεχώς χέρια και η πραγματικότητα μεταβάλλεται όχι με κραυγές, αλλά με συμβόλαια.Βουλγάροι, Σκοπιανοί,Κοσσοβάροι αγοράζουν ασταμάτητα Ελληνική γη, ανοίγουν επιχειρήσεις κ.ο.κ

Δεν είναι βεβαία εχθρός όποιος επενδύει. Εχθρός γίνεται η αφέλεια. Η λήθη. Η απουσία στρατηγικής.Γιατί τα σύνορα δεν απειλούνται μόνο όταν τα περνούν στρατοί αλλά κι όταν τα εγκαταλείπει η συνείδηση.Δεν μπορεί να ξεπουλιούνται το αίμα και οι θυσίες των προγόνων μας στο βωμό του χρήματος.Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από το παρελθόν. Κινδυνεύει μόνο αν το ξεχάσει.

Αν συναντήσεις έναν μοναχικό άνθρωπο ίσως είναι επειδή του αρέσει...

 

Καρυστιανού: «Το πιο βασικό που λείπει από την κοινωνία είναι το κράτος δικαίου»

Κυριακή Β ' Λουκά

 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μας διδάσκουν ότι ο ναός του Θεού δεν περιορίζεται στους τοίχους και την αρχιτεκτονική των εκκλησιών. Ο αληθινός ναός είναι η ψυχή μας, το σώμα μας, ο νους και η καρδιά μας. Κάθε σκέψη γεμάτη πονηρία, κάθε λέξη γεμάτη κακία και κάθε πράξη που δεν ευαρεστεί τον Θεό μολύνει τον ναό αυτόν. Ο Παύλος μας καλεί, λοιπόν, σε καθαρότητα και πνευματική άσκηση. Μας προτρέπει να είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση και να αγωνιζόμαστε με συνέπεια, ώστε ο ναός της ψυχής μας να παραμείνει άγιος και καθαρός.

Η καθαρότητα, όμως, δεν είναι το μόνο ζητούμενο. Στο Ευαγγέλιο του Λουκά, ο Κύριος μας διδάσκει ένα ακόμη θεμέλιο της πνευματικής ζωής: «Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να κάνετε καλό σ’ αυτούς που σας μισούν… Να γίνεστε ελεήμονες, όπως και ο Πατήρ σας είναι ελεήμων» (Λουκάς 6:27–36). Η αγάπη αυτή δεν είναι απλή ηθική ή κοινωνική συμπεριφορά. Πρόκειται για υπέρβαση της φυσικής μας τάσης να αντιδράμε με θυμό ή μίσος σε όσους μας πλήγωσαν. Ο Χριστός μας καλεί να αγαπάμε εκείνους που φαίνεται αδύνατο να αγαπήσουμε, να συγχωρούμε εκείνους που μας αδίκησαν και να δείχνουμε καλοσύνη και ελεημοσύνη χωρίς όρια.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος εξηγεί ότι η αγάπη αυτή καθαρίζει την καρδιά και καθιστά την ψυχή αληθινό ναό του Θεού. Ο θυμός, η μνησικακία και η πικρία δρουν σαν σαράκι, που διαβρώνει τον ναό και δηλητηριάζει την εσωτερική μας ζωή. Αντίθετα, η συγχώρεση, η καλοσύνη και η αγάπη οικοδομούν και αγιάζουν την καρδιά, καθιστώντας την χώρο όπου η παρουσία του Θεού μπορεί να κατοικήσει. Κάθε πράξη αγάπης και κάθε επιλογή συγχώρεσης καθαρίζει τη ψυχή και την προετοιμάζει να γίνει τόπος της θείας χάριτος.

Στην καθημερινή μας ζωή, η εφαρμογή αυτών των διδαχών φαίνεται δύσκολη. Σκεφτείτε τον συνάδελφο που σας αδίκησε στη δουλειά, τον γείτονα που σας κατηγορεί άδικα ή τον φίλο που σας πλήγωσε με λόγια ή πράξεις. Ο Χριστός μας καλεί να τους αγαπήσουμε και να τους συγχωρήσουμε. Αυτό δεν είναι έργο της δικής μας δύναμης, αλλά καρπός της Χάρης Του. Κάθε φορά που επιλέγουμε συγχώρεση αντί μίσους, καλοσύνη αντί εκδίκησης, η ψυχή μας καθαρίζεται και γίνεται χώρος όπου κατοικεί η αγάπη του Θεού.

Ο καθημερινός πνευματικός αγώνας είναι, επομένως, διπλός: αφενός να καθαρίζουμε την καρδιά μας από κάθε πάθος, εγωισμό και κακία, αφετέρου να γεμίζουμε τη ζωή μας με αγάπη, οικτιρμούς και φιλανθρωπία. Ένας καθαρός ναός και μια καρδιά γεμάτη αγάπη δεν ωφελούν μόνο εμάς, αλλά μεταδίδουν φως, ειρήνη και αγάπη σε όλους γύρω μας. Η ζωή μας γίνεται μάρτυρας της παρουσίας του Θεού στον κόσμο και παράδειγμα για τους άλλους να βαδίσουν τον δρόμο της αγιότητας.

Η πνευματική καθαρότητα και η άνευ όρων αγάπη συνδέονται άρρηκτα. Δεν μπορεί να υπάρξει αληθινός ναός χωρίς αγάπη ούτε αληθινή αγάπη χωρίς καθαρότητα. Η καθημερινή προσευχή, η νηστεία, η συμμετοχή στα μυστήρια και η άσκηση των αρετών καθαρίζουν την ψυχή. Η συγχώρεση, η ανιδιοτέλεια και η φιλανθρωπία την γεμίζουν με τη ζωντανή παρουσία του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο, η ψυχή μας γίνεται τόπος όπου το πνεύμα και η χάρη του Θεού μπορούν να κατοικήσουν και να ακτινοβολούν στο περιβάλλον μας.

Αδελφοί μου, ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας. Κάθε σκέψη, λόγος και πράξη έχει σημασία για τον καθαρισμό του ναού και την ανάπτυξη της αγάπης. Ο πνευματικός αγώνας δεν είναι θεωρητικός· είναι καθημερινός, πρακτικός και απαιτητικός. Κάθε επιλογή μας, ακόμη και στις πιο μικρές λεπτομέρειες, μπορεί να αγιάσει ή να μολύνει τον χώρο της καρδιάς μας. Όμως, η Χάρη του Θεού είναι πάντοτε διαθέσιμη, ώστε να μας ενισχύσει και να μας καθοδηγήσει.

Με την καθαρότητα της ψυχής και την αγάπη που υπερβαίνει κάθε λογισμό, η ζωή μας μετατρέπεται σε αληθινό μυστήριο, όπου η παρουσία του Θεού γίνεται ορατή μέσα από τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας και την καρδιά μας. Έτσι, γινόμαστε φως για τον κόσμο, αληθινοί ναοί της Ζώντος Παρουσίας Του, και μάρτυρες της αγάπης Του σε κάθε στιγμή της ζωής μας.

π.Παντελεήμων. Κρούσκος

Ο Λουστράκος

Αββάς Ισαάκ_ Ἐὰν ἀκούσεις γιὰ κάποιον ὅτι σὲ ἔβρισε, καὶ σὲ ἐπισκεφθεῖ, μὴν τοῦ δείξεις ὅτι τό ᾿μαθες, ἀλλὰ χαριτολόγησε μαζί του καὶ καλοσύνεψε τὸ πρόσωπό σου ἀπέναντί του, γιὰ νὰ ἔχεις παρρησία στὴν προσευχὴ σου.

Παράδοση λειψάνων του Τσάρου Σαμουήλ στη Βουλγαρία – Η 2η συμφωνία των Πρεσπών;

Γράφει ο Δημήτρης Κόττας.

Συμφωνήθηκε λέει η παράδοση των λειψάνων του τσάρου Σαμουήλ με αντάλλαγμα την επιστροφή εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν κλαπεί κατά την διάρκεια του 1ου ΠΠ.

Μερικά ερωτήματα:

Ισχύει πως θα πάρουμε πίσω μόνο 48 άπο τα άνω των 900 κειμηλίων που εκλάπησαν από τις λεηλατηθείσες μονές; Και αυτό θεωρείται κυβερνητική επιτυχία;

Η Αίγυπτος θα έδινε ποτέ τα οστά του Αλέξανδρου ή των Πτολεμαίων αν βρίσκονταν? Προφανώς και όχι. Οι αρχαιότητες μένουν στη χώρα στην οποία ανευρέθηκαν – και ορθώς!

Κάτω από ποιες συνθήκες έγινε αυτή η διαπραγμάτευση; Κρίνοντας εκ του πενιχρού για εμάς αποτελέσματος φαίνεται πως η “10ετης” διαπραγμάτευση διήρκησε τόσο γιατί εμείς ήμασταν αυτοί που παρακαλούσαμε, αν και εξ´αρχής είχαμε το ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί. Και αντ´αυτού παρακαλούσαμε να πάρουμε πίσω τα λιβανιστήρια; Είναι δυνατόν;

Αναλογίστηκε κανείς ότι παράδοση των λειψάνων του Τσάρου Σαμουήλ θα οδηγήσει σε αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος των γειτόνων και έξαρση του βουλγαρικού εθνικισμού; Σε μια περίοδο μάλιστα που στην βόρειο Ελλάδα σημαντικό μέρος των ακινήτων έχει περάσει σε βουλγαρικά χέρια και σε περιοχές της χώρας λειτουργούν ως κράτος εν κράτει;

Σκέφτηκε κανένας από τους “μεγάλους” διπλωμάτες της κυβερνήσεως που έχουν σπουδάσει πολιτικές επιστήμες στα Harvard και στα Georgetown university, πως όταν ανταλλάζεις αρχαιότητες που βρέθηκαν εντός ελληνικής επικράτειας, και νομίμως μας ανήκουν, με κλοπιμαία (και μάλιστα μέρος αυτών), τότε επιβραβεύεις την κλοπή και ουσιαστικά πληρώνεις λύτρα στους εκβιαστές σου;

Αν για να πάρουμε πίσω 2 μανουάλια τους δώσουμε πίσω τον σημαντικότερο εθνικό τους θησαυρό, για τα γλυπτά του Παρθενώνα τι θα δώσουμε στους Άγγλους; Την Πελοπόννησο;Αλλά ΑΝΤΕ και τα δώσαμε. Και ΑΝΤΕ και μας δώσανε πίσω όχι τα 48, αλλά και τα 900 κειμήλια που εκλάπησαν.

Θα υπάρχει στον λόγο του Βούλγαρου πρωθυπουργού, κατά την τελετή ανταλλαγής, αναγνώριση των Ελλήνων ως απογόνων της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της Μακεδονικής δυναστείας; Γιατί η σημειολογία της ανταλλαγής αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία να υπενθυμίσουμε για μια ακόμη φορά σε κάτι τριτοκλασάτες Αγίες Ρωμαϊκές αυτοκρατορίες των Γερμανών, και κάτι 3ες Ρώμες των Ρώσων το ποιοι είναι οι πραγματικοί και νόμιμοι κληρονόμοι.

Θα υπάρξει αναφορά στον αυτοκράτορα Βασίλειο Β´ από τον Έλληνα πρωθυπουργό; Ή μόνοι οι Βούλγαροι δικαιούνται να έχουν Τσάρο αλλά εμείς όχι αυτοκράτορα;

Ο Βασίλειος Β´ μετά την συντριπτική νίκη του επί των Βουλγάρων στην μάχη του Κλειδίου (1014) προσκύνησε στην Παναγία Αθηνιώτισσα (δηλαδή στον Παρθενώνα) συνδέοντας έτσι τον Βυζαντινό ελληνισμό με την αρχαία Ελλάδα. Θα κάνει ο Έλληνας πρωθυπουργός ευκαιρίας δοθείσης την αντίστοιχη σύνδεση της νέας Ελλάδας με την βυζαντινή, ή οι πολιτικές του δυνατότητες τον περιορίζουν στην αναγνώριση μόνον της 1000ετους ιστορικής συνέχειας των Βουλγάρων γειτόνων στους οποίους σε κίνηση πρωτοφανούς διπλωματικής αβρότητας τους αναγνωρίσει ιστορική συνέχεια;

Θα επανέλθουμε με περισσότερα όσο η υπόθεση εξελίσσεται.

πηγή 

Κύριε, ἐκέκραξα - Ἦχος πλ. α΄/ Ψάλλει ὁ Γιάννης Τσαρούχης

Μια ξεχωριστή στιγμή με τον σπουδαίο Έλληνα ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη να ψάλλει το «Κύριε, ἐκέκραξα» σε ήχο πλ. α΄. Το απόσπασμα προέρχεται από το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Βερνίκου για τη ζωή και το έργο του Γιάννη Τσαρούχη, το οποίο γυρίστηκε στο Παρίσι.

 

Δημητσάνα: Το ιστορικό χωριό με τη βιβλιοθήκη που συνδέθηκε με την Επανάσταση του 1821

 

Χτισμένη στην καρδιά της Γορτυνίας, η Δημητσάνα αποτελεί έναν από τους πιο ξεχωριστούς προορισμούς της Αρκαδίας, συνδυάζοντας την παραδοσιακή αρχιτεκτονική με μια ιστορία άρρηκτα δεμένη με τα ελληνικά γράμματα και την Επανάσταση του 1821.

Ανάμεσα στα πέτρινα σπίτια και τα γραφικά καλντερίμια του οικισμού βρίσκεται ένα ιδιαίτερα σημαντικό κομμάτι της πνευματικής ιστορίας της Ελλάδας: η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Δημητσάνας.

Η ιστορία της βιβλιοθήκης ξεκινά το 1764, όταν ιδρύθηκε η Ελληνική Σχολή της Δημητσάνας. Στον αρχικό πυρήνα της συλλογής βρίσκονταν βιβλία που είχαν μεταφερθεί από την ιστορική Μονή Φιλοσόφου.

Κατά τις επόμενες δεκαετίες, η συλλογή εμπλουτίστηκε με σημαντικά έργα Ελλήνων λογίων, ποιητών και εκκλησιαστικών συγγραφέων. Λίγο πριν από την έναρξη της Επανάστασης, η βιβλιοθήκη αριθμούσε περίπου 5.000 έντυπες εκδόσεις.

Η πορεία της, ωστόσο, συνδέθηκε με έναν ιδιαίτερο τρόπο με τον Αγώνα του 1821.

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, μέρος των βιβλίων χρησιμοποιήθηκε από τους αγωνιστές για την κατασκευή φυσιγγίων για το μπαρούτι. Το χαρτί των τόμων μετατράπηκε στις λεγόμενες «χαρτούτσες», με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος της ιστορικής συλλογής να χαθεί.

Μετά την απελευθέρωση, η βιβλιοθήκη άρχισε σταδιακά να ανασυγκροτείται, ενισχυμένη από δωρεές και νέες προσθήκες. Σήμερα, ο ηλεκτρονικός της κατάλογος περιλαμβάνει περίπου 35.000 τόμους, διατηρώντας ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής πνευματικής κληρονομιάς.

Εθνικά κειμήλια και σημαντικές συλλογές

Στους χώρους της βιβλιοθήκης φυλάσσονται επίσης αντικείμενα ιδιαίτερης ιστορικής αξίας. Ανάμεσά τους βρίσκεται η ορειχάλκινη λάρνακα με τα οστά του Παλαιών Πατρών Γερμανού, αλλά και η σέλα του αλόγου του Παπαφλέσσα, ο οποίος είχε φοιτήσει στην περίφημη Σχολή της Δημητσάνας.

Η συλλογή της βιβλιοθήκης κατατάχθηκε επίσημα ως ιδιαίτερης αξίας το 1925. Σήμερα αποτελεί Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη και υπάγεται στο υπουργείο Παιδείας.

Από την ιστορία στη φύση

Η επίσκεψη στη Δημητσάνα δεν περιορίζεται, βέβαια, στη βιβλιοθήκη. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης, όπου ο επισκέπτης μπορεί να γνωρίσει παραδοσιακές μορφές τεχνολογίας και παραγωγής.

Την εμπειρία συμπληρώνει το φυσικό τοπίο του Μαινάλου, με τα δάση, τα μονοπάτια και τις εικόνες που κάνουν τη Δημητσάνα έναν προορισμό όπου η ιστορία και η φύση συνυπάρχουν.

πηγή 

Δελτίον καιρού

 

Πιάνει νωρίς στα μέρη μου καιρός

Τής μάνητας παλιά βροχή,

κατεβασιές καινούργιες και χειμώνας

και μια ομίχλη,

ίδιο τής Μοίρας σουρτικό,

ώς το μεδούλι τής ζωής,

ώς το μεδούλι τής Τιμής,

που την σκεβρώνει

Κατάσαρκα, να πορευτώ,

φορώ τις λέξεις

κι ας είναι το στημόνι τους αδρύ,

ίδιο πληγή, π' ακόμα μέ κεντάει

κι ας είναι το υφάδι τους

σπαθόχορτου άνυδρου αιχμή,

που με το βάλσαμό του, τάχατες,

μέ ξεγελάει

Οι λέξεις περονιάζουν τον Καιρό

- σακκορράφες τής μνήμης

Τα φυλλοκάρδια ένα-ένα περονιάζουν,

για ν' αποξηρανθούν σωστά,

να ευωδιάζουν χώμα

κι όταν ανθούν μεσάνυχτα,

'ρόδο μαύρο βελούδο,

ν' αρπάζουν έγκατη φωνή,

ν'αρχίσουν να λαλούνε

τους μονολόγους μιας ζωής,

όλη την νύχτα

Συνάζουνε τούς φθόγγους τους

με την αυγή οι λέξεις

Σαλπίζουν προσκλητήριο

Πόσες χαθήκανε στο πάλεμα,

γυμνές

και πόσες λαβωθήκαν

Λούζει ένας ήλιος ύσσωπος

την αλφαβήτα αίματα

τού Καιρού και τής νύχτας.

''σε ευ ύφεση μείζονα'', Εκδόσεις Cinnabar Publications, 2024

Σάς σταυροφιλώ.

α.γ

Πώς να φτιάξετε ελιές στο σπίτι - Πως γίνονται οι ξυδάτες ελιές (ξιδάτες ελιές)

Κάποτε είχα πει στον Ωνάση : «τι ανάγκη έχετε εσείς, εξασφαλίσατε τον πλούτο σε πέντε γενιές απογόνων σας…»

  

Η αφήγηση ανήκει στον δημοσιογράφο Δημήτρη Λυμπερόπουλο.... και εμείς ακόμα περιμένουμε τη θεομηνία

 Είχε χαμογελάσει, τσίμπησε λίγη φέτα, κατάπιε μία γουλιά ούζο και μια ρουφηξιά προυσαλιό και με κοίταξε κατάματα:

«Τι λες ρε ψηλέ και άμυαλε;

Θα έρθει μέρα, που η απληστία της ιδιοκτησίας, του πλούτου και της έπαρσης θα αποθηκευτεί στις τράπεζες, στις πολυεθνικές και σε τόσο λίγους, που οι πολλοί μη κατέχοντες θα ξεσπάσουν σαν θεομηνία που θα κάνει τη ζωή των ολίγων κατεχόντων κόλαση…»

 

«Μα, υπάρχει και ο κομμουνισμός, η ελπίδα των κολασμένων…», τόλμησα να σχολιάσω…

 

 Με ξανακοίταξε, μου έριξε ούζο στο ποτηράκι μου και είπε:

«Μεγάλες ιδέες υπάρχουν, μικροί είναι οι άνθρωποι να τις γονιμοποιήσουν δημιουργικά…»

π. Θεόδωρος (Ζήσης), " Πρέπει να μεταφρασθούν τα λειτουργικά κείμενα ; ".

 "Οἰκουμενιστές ἐπίσκοποι ἐπαναφέρουν σχέδιο πού ἀπέτυχε".

Εσύ έχεις αγαπηθεί. Υπάρχει θέση για ένα ανάξιο πρόσωπο μέσα στη φλόγα της Καιομένης Βάτου;

 

Μια ψυχή, ένα πρόσωπο που αγαπώ δεν είναι ευτελές. Έχεις αγαπηθεί. «Εσύ» έχεις αγαπηθεί. Εμβάθυνε στην αξία αυτού του «εσύ». Δεν εξαγγέλλω εδώ μια γενική διαβεβαίωση. Δεν μιλώ αυτή τη στιγμή σ' ένα πλήθος. Δεν λέω τώρα: «έχετε αγαπηθεί».

Από ποια Αγάπη έχεις λοιπόν αγαπηθεί; Δεν σου λέω: «αγαπήθηκες». Ούτε σου λέω: «θα αγαπηθείς». Δεν είναι μόνο χθες ή προχθές που σ' αγάπησα. Δεν είναι μό­νον αύριο ή μεθαύριο που θα σ' αγαπήσω. Είναι σήμερα, αυτό το λεπτό, που αγαπιέσαι.

Έτσι συμβαίνει στην περίπτωση κάθε ανθρώπου. Ξα­φνιάζεσαι, παιδί μου, και με ρωτάς: «Αλήθεια; Σε όλες τις περιπτώσεις;» Ναι, σε όλες τις περιπτώσεις. Και συ­νεχίζεις: «Κύριε, πώς γίνεται αυτό; Εκείνος που αμαρτάνει εναντίον σου, μπορεί την ίδια στιγμή να αγαπιέται από σένα;» Ναι, παιδί μου. Αν δεν εξακολουθούσα ν' αγαπώ εκείνον που αμαρτάνει, θα τον άφηνα να υπάρχει ενώπιόν μου; Η Αγάπη κάθεται σαν ζητιάνος στην πόρτα εκεί­νου που δεν αγαπάει. Περιμένει. Θα περιμένει. Η διάρ­κεια της προσμονής μου ξεπερνά όλες τις ανθρώπινες προ­βλέψεις. Μη ζητάς να εισδύσεις στο μυστήριο. Εγώ περι­μένω. Και ποιος μπορεί να με χωρίσει από τον αγαπημέ­νο μου αμαρτωλό;

π. Λεβ Ζιλέ

«Τι να φταίει» με τη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού

Είμαστε σαν δυο καράβια
που ξεκίνησαν
και στο πρώτο τους ταξίδι
τα νερά τα τύλιξαν.

Τι να φταίει, τι να φταίει
που δεν πήγαμε μπροστά,
δεν μετρήσαμε το κύμα
και τον άνεμο σωστά.

Στα ρηχά, μικρή μου αγάπη
ναυαγήσαμε,
μακριά ήταν να πάμε
μα δεν ξεκινήσαμε.

Τι να φταίει, τι να φταίει
που δεν πήγαμε μπροστά,
δεν μετρήσαμε το κύμα
και τον άνεμο σωστά. [1]

«Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα και ακούγεται στον Άδη…»

 

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι πάντα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσεις.

Ένα ταξίδι στην ιστορία, στους πολιτιστικούς θησαυρούς που φυλάσσονται αιώνες αλλά και στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης.»

Αλέξη, ωραία τα λες. Πολύ ωραία. Τόσο ωραία, που για μια στιγμή ξεχνάς ποιος τα γράφει.

Γιατί ο άνθρωπος που σήμερα φωτογραφίζεται στη Σιμωνόπετρα, χρησιμοποιεί στίχους για τον Άδη και μιλά για το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι ο ίδιος άνθρωπος που στο παρελθόν είχε δηλώσει δημοσίως ότι δεν πιστεύει και ότι δεν είναι θρησκευόμενος. Ο ίδιος που όταν έγινε πρωθυπουργός επέλεξε συνειδητά τον πολιτικό και όχι τον θρησκευτικό όρκο, εξηγώντας στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο ότι δεν είχε κάνει θρησκευτικό γάμο, δεν έχει βαπτίσει μέχρι και σήμερα τους εφήβους γιούς του και δεν μπορούσε να ορκιστεί αντίθετα με τις απόψεις που διατύπωνε επί χρόνια.

Ωστόσο σήμερα, χρόνια αργότερα, τον βλέπουμε στον Άθωνα. Φυσικά και μπορεί να πάει. Το Άγιον Όρος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κόμματος και η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη να ζητήσει από κανέναν πιστοποιητικό πίστης για να περάσει την πόρτα της. Αλλά επιτρέψτε μου μια προσωπική απορία. Γιατί τώρα; Γιατί αυτή η τόσο έντονα πνευματική εικόνα; Γιατί οι φωτογραφίες, οι μοναχοί, η Σιμωνόπετρα, η ψαλμωδία, ο Άδης, το «βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης»;

Δεν γνωρίζω τι υπάρχει μέσα στην ψυχή του Αλέξη Τσίπρα και ούτε θα προσποιηθώ ότι μπορώ να το γνωρίζω. Μπορώ όμως να βλέπω την πολιτική εικόνα στην οποία φαίνεται ότι ένας άνθρωπος με συγκεκριμένη, επί χρόνια διακηρυγμένη σχέση με τη θρησκεία, σήμερα επιλέγει να προβάλλει δημόσια μια εικόνα πολύ πιο κοντά στο θρησκευτικό συναίσθημα μιας μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας.

Συγχωρέστε με, αλλά με βάση όλα τα παραπάνω εγώ δεν μπορώ να μην το δω και ως πολιτικό άνοιγμα. Όχι επειδή πήγε στο Άγιον Όρος αλλά επειδή φρόντισε να μας δείξει ότι πήγε.

Γιατί το Άγιον Όρος δεν είναι απλώς ένας πανέμορφος προορισμός. Δεν είναι πολιτιστικό αξιοθέατο, ούτε σκηνικό για μια προσεκτικά επιλεγμένη φωτογραφία στα κοινωνικά δίκτυα.

Είναι ο Άθωνας. Είναι αιώνες Ορθοδοξίας, προσευχή, άσκηση και μετάνοια. Είναι η Παναγία, οι Άγιοι, οι γέροντες, οι μοναχοί και η αδιάκοπη λατρευτική ζωή.Εδώ ακριβώς βρίσκεται η αντίφαση που εμένα προσωπικά με προβληματίζει περισσότερο.

Όταν ήσουν πρωθυπουργός, τα παιδιά σου έμειναν αβάπτιστα, ο γάμος σου δεν ήταν θρησκευτικός και ο όρκος σου ήταν πολιτικός, γιατί αυτή η Ελλάδα της Ορθοδοξίας ήταν κάτι από το οποίο επέλεγες να κρατήσεις αποστάσεις. Σήμερα όμως, όταν επιστρέφεις στην πολιτική σκηνή και αναζητάς ένα ευρύτερο ακροατήριο, η εικόνα του Αγίου Όρους αποκτά ξαφνικά μια ξεχωριστή επικοινωνιακή αξία. Γι΄αυτό θα μου επιτρέψετε να είμαι καχύποπτος. Γιατί άλλο η πνευματική αναζήτηση και άλλο το πολιτικό rebranding.

Άλλο να πηγαίνεις στον Άθωνα επειδή κάτι μέσα σου σε οδηγεί εκεί και άλλο να χρησιμοποιείς την εικόνα του Άθωνα για να χτίσεις μια διαφορετική εικόνα προς τα έξω.

Η πίστη, για όποιον την έχει ζήσει και την ζει, είναι καθημερινή ζωή, το σπίτι του και ο τρόπος που μεγαλώνει τα παιδιά του. Είναι ο τρόπος που στέκεται απέναντι στον θάνατο, στη ζωή, στην αμαρτία, στη μετάνοια, στον Θεό.

Γι' αυτό, ως άνθρωπος που έχει μεγαλώσει με την Ορθοδοξία και γνωρίζει τι σημαίνει για εκατομμύρια Έλληνες, δυσκολεύομαι να χειροκροτήσω μια ξαφνική επίκληση του «βαθύτερου νοήματος της ανθρώπινης ύπαρξης» χωρίς να θυμηθώ όσα ο ίδιος ο Τσίπρας έλεγε και έκανε όταν βρισκόταν στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας.

Γιατί ο Άθωνας δεν αλλάζει ανάλογα με τις πολιτικές ανάγκες κανενός.

Οι κυβερνήσεις περνούν, οι αρχηγοί κομμάτων περνούν, οι ιδεολογίες μεταλλάσσονται, οι πολιτικές καριέρες αρχίζουν και τελειώνουν.

Η καμπάνα όμως στη Σιμωνόπετρα και σε όλα τα μοναστήρια του Αγίου όρους συνεχίζει να χτυπά και αυτό είναι το μόνο πραγματικό μήνυμα που αξίζει να πάρει κανείς από τον Άθωνα.

Δεν μπορείς να δανείζεσαι την πίστη μόνο όταν σε εξυπηρετεί πολιτικά. Γιατί η Ορθοδοξία δεν ζητά ψήφο αλλά ψυχή τε και σώματι και η Σιμωνόπετρα μπορεί πράγματι να ψάλλει τόσο δυνατά ώστε να ακούγεται στον Άδη.

Αλλά δεν θα γίνει ποτέ προεκλογική εξέδρα κανενός.

Οκτώβριος – Μήνας Σκέπης, ευγνωμοσύνης και περισυλλογής.

 

Ο Οκτώβριος μάς οδηγεί βαθύτερα στο φθινόπωρο.
Η ημέρα μικραίνει, η γη αλλάζει χρώματα και η φύση αφήνει σιγά-σιγά πίσω της την εξωστρέφεια του καλοκαιριού.

Είναι ένας μήνας που μας καλεί να επιστρέψουμε λίγο περισσότερο προς τα μέσα. Να κρατήσουμε όσα πραγματικά έχουν αξία, να ευχαριστήσουμε για όσα μας δόθηκαν και να εμπιστευθούμε στον Θεό όσα δεν μπορούμε μόνοι μας να σηκώσουμε.

Μέσα στον μήνα αυτό τιμούμε:
– τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη (3/10),
– τον Άγιο Ιάκωβο τον Αδελφόθεο (23/10),
– τον Άγιο Δημήτριο τον Μυροβλύτη (26/10),
– και τη Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου (28/10), ημέρα ιδιαίτερα συνδεδεμένη με τις δοκιμασίες και την ιστορική μνήμη της πατρίδας μας.

Και ίσως αυτή η λέξη, «Σκέπη», να κλείνει μέσα της ολόκληρο το νόημα του Οκτωβρίου.

Όπως η φύση ετοιμάζεται για τον χειμώνα και αναζητά καταφύγιο, έτσι και ο άνθρωπος έχει ανάγκη από μια σκέπη. Όχι μόνο από τις δυσκολίες του κόσμου, αλλά και από τους φόβους, τις αγωνίες και τις θύελλες της ίδιας του της καρδιάς.

Για εμάς που αγαπούμε το Άγιον Όρος, η παρουσία της Παναγίας έχει ακόμη βαθύτερο νόημα. Ο Άθως είναι το Περιβόλι Της και επί αιώνες γενιές μοναχών εμπιστεύονται στη μητρική Της προστασία τον αγώνα, τις δοκιμασίες και την ελπίδα τους.

Ο Οκτώβριος ας μας θυμίσει ότι δεν χρειάζονται πάντοτε πολλά λόγια.
Μερικές φορές χρειάζεται περισσότερη προσευχή, περισσότερη υπομονή και περισσότερη εμπιστοσύνη στον Θεό.

Είθε η Υπεραγία Θεοτόκος, η Έφορος και Προστάτιδα του Αγίου Όρους, να απλώνει τη Σκέπη Της πάνω από το Περιβόλι Της, την πατρίδα μας, τις οικογένειές σας και κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται