Τετάρτη 19 Αυγούστου 2026

ΚΑΒΑΦΗΣ: ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ


Απαγγελία του Μακαριστού Μουσικοσυνθέτη, Τραγουδιστή Θεατρικού Συγγραφέα και Ηθοποιού, Νίκου Καλογερόπουλου, που έγινε στην εσπερίδα ΟΙ ΙΩΝΕΣ ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, στην Νέα Λάμψακο Ευβοίας, στις 31.3.2024..
Και το υπέροχο τραγούδι του «Ελληνακι μου»

Ε;

 Μπορεί να είναι εικόνα πλεούμενο, ωκεανός, λίμνη και κείμενο που λέει "Βάλε μου δύσκολα... Kai μηυ με βοηθάς..."

Η Τραγωδία ενός Στοχαστή: Πώς η Αγωνία του Στέλιου Ράμφου για το Ελλειμματικό Ήθος των Νεοελλήνων τον Οδήγησε στη Λησμονιά της Πόλεως.

 Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα


Του Σπύρου Στάλια, Οικονομολόγου Ph.D.
 
Ο Στέλιος Ράμφος δεν είναι μια τυχαία περίπτωση στη μεταπολεμική ελληνική διανόηση. Πρόκειται για έναν βαθύ μελετητή που γνώριζε όσο λίγοι το «ήθος» και τις «αρετές» που συγκρότησαν τον ανθρώπινο πολιτισμό στις μεγάλες ιστορικές του καμπές.
Γνώριζε τις ομηρικές αρετές της ανδρείας, της τιμής και της συμπόνιας .
Εμβάθυνε στις κλασικές αρετές του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη , την γνώση, τη φρόνηση, την οσιότητα, την ανδρεία που συνιστούν τον δίκαιο άνθρωπο, τη μεσόητα και, πάνω απ’ όλα, την απόλυτη προτεραιότητα της Πόλεως απέναντι στο άτομο. Μελέτησε τις χριστιανικές και πατερικές αρετές της ασκήσεως, της ταπεινοφροσύνης, της μετάνοιας και του υπαρξιακού βάθους του Προσώπου.
Γνώριζε, δηλαδή, με ποιον τρόπο κάθε ιστορική εποχή προσπάθησε να διαμορφώσει έναν «ολοκληρωμένο άνθρωπο», ικανό να υπερβαίνει τον ατομισμό του για να υπηρετεί το κοινό αγαθό.
Πώς, λοιπόν, ένας στοχαστής αυτού του βεληνεκούς κατέληξε, την περίοδο των μνημονίων, να γίνει ο πνευματικός απολογητής του πιο σκληρού νεοφιλελευθερισμού;
Η Αγωνία που Μετατράπηκε σε Δογματισμό
Η αφετηρία του Στέλιου Ράμφου δεν ήταν κακόβουλη. Διακατεχόταν από μια ειλικρινή, υπαρξιακή αγωνία για τα δομικά ελαττώματα της νεοελληνικής κοινωνίας: την ανευθυνότητα, τον πελατειασμό, τον λαϊκισμό και την ψυχολογική «ανηλικιότητα» ενός λαού που περίμενε τα πάντα από ένα πατερναλιστικό Κράτος.
Όταν όμως η χώρα βρέθηκε στη δίνη της κρίσης χρέους, η ειλικρινής αυτή αγωνία συνάντησε τη θεμελιώδη άγνοια της Πολιτικής Οικονομίας (άλλωστε αυτό είναι κοινό χαρακτηριστικό των Ελλήνων διανοουμένων, όλου του πολιτικού φασματος, αφού έχουν μετατραπεί σε υπαλληλους των κετεστημένων συμφερόντων, και γι’ αυτό οι ερμηνείες τους πάσχουν).
Ο Στέλιος Ράμφος, όπως και το εγχώριο πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο, αδυνατούσε να κατανοήσει τους πραγματικούς μηχανισμούς της σύγχρονης οικονομίας.
Αγνοούσε τις τομεακές ισορροπίες, τις λογιστικές ταυτότητες του συστήματος, τη φύση του χρήματος, την αρχιτεκτονική του Ευρώ και τον βίαιο τρόπο με τον οποίο το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο αναδιανέμει τον πλούτο, πως ο Βοράς εκμεταλλεύεται τον Νότο.
Έτσι, διολίσθησε σε ένα μοιραίο επιστημονικό και φιλοσοφικό σφάλμα.: ερμήνευσε μια καθαρά συστημική, ταξική και οικονομική κρίση αποκλειστικά ως «ηθική αμαρτία» και «ψυχικό ελάττωμα» του νεοέλληνα.
«Αρετή είναι να Πληρώνουμε τα Χρέη των Τραπεζών»
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο άγνοιας, η «αρετή» υπέστη μια δραματική μετάλλαξη.
Για τους κλασικούς, αρετή ήταν η επιδίωξη της Δικαιοσύνης στην Πόλη. Για τον χριστιανισμό, αρετή ήταν η αγάπη για τον πλησίον. Στον μνημονιακό λόγο του Στέλιου Ράμφου και του κατεστημένου, ως νέα «υψίστη αρετή» ορίστηκε η τυφλή υποταγή στους δείκτες της αγοράς και η αποπληρωμή ενός χρέους που δημιούργησε το ίδιο το τραπεζικό σύστημα.
Η πολιτική και οικονομική κατάρρευση ντύθηκε με το μανδύα της «παιδαγωγικής τιμωρίας». Η περικοπή μισθών, η διάλυση της δημόσιας υγείας και η εξαθλίωση της κοινωνίας δεν αναλύθηκαν ως αποτελέσματα μιας βίαιης εσωτερικής υποτίμησης, αλλά ως... «απαραίτητη θεραπεία» για να αποκτήσει ο Έλληνας ατομική ευθύνη.
Το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» βρήκε στο πρόσωπο του Στέλιου Ράμφου τον φιλοσοφικό του θεμελιωτή. Ο νεοέλληνας κλήθηκε να αισθανθεί καθολική ενοχή, μετατρέποντας μια κρίση του καπιταλισμού σε προσωπικό, υπαρξιακό ελάττωμα.
Η Μεγάλη Ειρωνεία
Εδώ αποκαλύπτεται η τραγωδία της διαδρομής του:
Ο άνθρωπος που αφιέρωσε δεκαετίες για να μελετήσει τον Πλάτωνα (που υπέτασσε την οικονομία στην πολιτική δικαιοσύνη) και τους Πατέρες της Εκκλησίας (που καταδίκαζαν την απληστία και τη φιλαργυρία), κατέληξε να νομιμοποιήσει τον πιο χυδαίο υλισμό, που η βασική του υπόθεση είναι ότι ο άνθρωπος στοχεύει, σε ότι κάνει, στην μεγιστοποίηση του κέρδους και της ωφέλειας του.
Πίστεψε ότι βάζοντας τον Έλληνα κάτω από το ζυγό της νεοφιλελεύθερης προσαρμογής θα τον έκανε «αυτόνομο πολίτη». Δεν κατάλαβε ότι το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα δεν παράγει ελεύθερους πολίτες, αλλά εξαθλιωμένους, χρεωμένους και φοβισμένους ιδιώτες, έρμαια μιας αδίστακτης αγοράς.
Η άγνοια της οικονομίας τον έκανε, εν τέλει, να ταυτιστεί με την άγνοια της άρχουσας τάξης από την δεξιά ως την αριστερά. Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει τον «ανήλικο» νεοέλληνα, του προσέφερε για φάρμακο το δηλητήριο που διέλυσε την Πόλη —μετατρέποντας την αληθινή Αρετή σε μια απλή λογιστική εξόφληση των σφαλμάτων του τραπεζικού συστήματος.
Το μόνο που πράγματι τον σώζει ήταν η καλή του προαίρεση. Ο Θεός ας τον αναπαυσει!

New York 19/8/2026

Η πιο όμορφη ξενάγηση.Σε μια εξαιρετική ταινία!

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ – Σταχυολογήματα

Τρεις είναι οι αγιότερες και πιο οσιακές μορφές της Ορθοδοξίας τον Βορρά, ο Άγιος Θεοδόσιος του Κιέβου, ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, τρία αστέρια ολοφώτεινα στο στερέωμα της Ρωσικής Ορθοδοξίας.

Ο Άγιος Σεραφείμ, νεώτερος των άλλων, έζησε, έδρασε και έλαμψε τον 18ον και 19ον αιώνα (1759— 1833). Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1759 στην πόλη Κούρσκ και παρέμεινε εκεί μέχρι το 18ο έτος της ηλικίας του. Στην ηλικία αυτή πήρε τη γενναία απόφαση να αφοσιωθεί ολόψυχα στο Θεό και οδήγησε τα βήματα του στο Μο­ναστήρι του Σάρωφ.

Στην μοναχική του κουρά ονομάσθηκε Σεραφείμ — προηγουμένως είχε το όνομα Πρόχορος. Ένα έτος αργό­τερα χειροτονήθηκε Διάκονος και μετά έξι χρόνια, σε ηλικία 34 ετών, Ιερεύς. Όταν λειτουργούσε, πετούσε στα ουράνια, και πολλές φορές αξιωνόταν να βλέπει θαυμαστά οράματα και να ακούει αγγελικές μελωδίες.

Διψώντας να πλησιάσει περισσότερο τον Θεό παρα­κάλεσε να αποσυρθεί σε μια ερημική περιοχή. Έλαβε από τη Μονή την άδεια και επί πέντε χρόνια αφοσιώθηκε στη σιωπή, στην άσκηση, στην έντονη προσευχή. Βαθειά μέσα στο δάσος αγωνιζόταν να ανεβαίνει ημέρα με την ημέρα την κλίμακα που οδηγεί στον Ουρανό. Τότε έκανε και την γνωστή άσκηση, τις «χίλιες νύχτες προσευχής». Ανεβασμένος σε μια μεγάλη πέτρα επί χίλιες νύχτες ξαγρύπνησε προσευχόμενος.

Μαζί με την προσευχή διάβαζε ακατάπαυστα την Αγία Γραφή. «Πρέπει να τρέφεις, έλεγε, την ψυχή με τον λόγον του Θεού, διότι ο λόγος του Θεού είναι ο «άρ­τος των αγγέλων». Με αυτόν πρέπει να τρέφονται οι ψυ­χές που αγαπούν με πάθος τον Θεόν». Ευλαβείτο αφάνταστα την Θεοτόκο. Στο πρόσωπό Της εύρισκε ανέκφρα­στη πνευματική αγαλλίαση. Έλεγε συχνά, «η Παναγία είναι η χαρά, η μεγαλύτερη απ’ όλες τις χαρές».

Με τις τόσες προσευχές και μελέτες και ασκήσεις έγινε κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος, γεμάτος χάρη και σοφία και πνευματική δύναμη. Απέκτησε φήμη αγίου και φωτισμένου ανδρός και ο κόσμος έτρεχε κοντά του να ξεδιψάσει. Στην αρχή απέφευγε τον κόσμο, αλλά αργό­τερα, το 1815, σε ηλικία 56 ετών, κατόπιν οράματος και προσταγής της Θεοτόκου, άνοιξε το κελλί του και δεχό­ταν τους πάντας. Τώρα πια άρχισε το έργο του «στάρετς», του πνευματικού καθοδηγητού.

Η δράση του ως «στάρετς» υπήρξε καταπληκτική. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος έτρεχε κοντά του. Ανα­ρίθμητες ψυχές πήγαιναν να βρουν σ’ αυτόν τη γαλήνη, τη χάρη, τη σωτηρία. Και όσοι δεν μπορούσαν να φθά­σουν μέχρι το κελλί του, τον κατέκλυζαν με επιστολές.

Οι επισκέπτες του εγύριζαν άλλοι άνθρωποι. Καθώς προσευχόταν γι’ αυτούς, καθώς τους ευλογούσε με το ση­μείο του Σταυρού, καθώς εμύρωνε το μέτωπό τους με λάδι από την κανδήλα της Παναγίας, καθώς τους έδινε πνευματικές συμβουλές.., μια μυστική δύναμη απλωνόταν στις ψυχές τους. «Οποιοσδήποτε ερχόταν στον στάρετς Σεραφείμ, ένοιωθε να τον εγγίζει η θεϊκή φλόγα που υπήρχε σ’ αυτόν και να αγκαλιάζει την ψυχή του». Σ’ ό­λους εμοίραζε ειρήνη, χαρά, θεϊκές ευλογίες.

Συνιστούσε συχνά την ειρήνη: «Απόκτησε την πνευ­ματική ειρήνη και τότε χίλιες ψυχές ολόγυρα σου θα βρουν τη λύτρωση». Σχετικά με τον προορισμό μας εδίδασκε: «Σκοπός του ανθρώπινου βίου είναι να αποκτή­σουμε μέσα μας το Άγιον Πνεύμα». Μιλούσε πολύ για την Ανάσταση του Χριστού. Χαιρετούσε τους επισκέ­πτες του με τα λόγια: «Χαρά μου, Χριστός ανέστη» ! Kαι κάθε φορά που κοινωνούσε, απήγγελλε τον πασχαλινό κα­νόνα «Αναστάσεως ημέρα…».

Για τα πνευματικά χαρίσματα που είχε, τι να πρωτοαναφέρουμε; Το μάτι του διέσχιζε τα βάθη των καρδιών. Είχε βλέμμα προφήτου. Προέβλεπε τα μέλλοντα. Απαν­τούσε σε επιστολές, χωρίς να τις ανοίξει, γιατί εγνώριζε το περιεχόμενο τους. Ήταν ακόμη και θαυματουργός. Εσκόρπιζε θεραπείες σε αρρώστους. Πολλές φορές το πρόσωπό του άστραφτε σαν ήλιος. Και μέσα στο δάσος, όταν ασκήτευε, είχε φιλίες με τα άγρια πουλιά και ζώα, και μάλιστα με μια πελώρια αρκούδα, που κάθε ήμερα ερχόταν να φιλοξενηθεί κοντά του! Ζωή προπτωτική, παραδεισένια!

Το πέρασμά του από τη γη θα μείνει αξέχαστο. Η Εκκλησία του Χριστού λίγες παρόμοιες μορφές εγνώρισε. Τα λόγια του και τα έργα του θα δυναμώνουν πάντα τους πιστούς.

Ο θάνατός του υπήρξε οσιακός. Ευρέθηκε (2 Ια­νουαρίου τον 1833) νεκρός, γονατισμένος, με τα μάτια του προσηλωμένα στην εικόνα της Θεοτόκου, ενώ την προηγουμένη ημέρα είχε κοινωνήσει των Αχράντων Μυ­στηρίων και είχε αποχαιρετήσει τους πατέρες του Μονα­στηριού. Άγιος ανεκηρύχθη επίσημα το 1903. Εορτάζει στις 2 Ιανουαρίου και στις 19 Ιουλίου. Η αγιότης του γίνεται συν τω χρόνω γνωστή σ’ όλο το χριστιανικό κόσμο.

Οι πρεσβείες του είθε να μας ενισχύουν στο δρόμο της ζωής μας και το παράδειγμά του ας μας εμπνέει.

Σταχυολογήματα

* Όπου ευρίσκεται ο Θεός, εκεί δεν υπάρχει κακό. Όλα όσα απορρέουν από τον Θεόν, έχουν μέσα τους την ειρήνη και οδηγούν τον άνθρωπο προς την αυτοκατάκριση και ταπείνωση.

* «Η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστί» (Ιακώ­βου 6, 26). Η πραγματική πίστις δεν είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς τα έργα. Όποιος πραγματικά πι­στεύει, εκείνος οπωσδήποτε θα πράττει και καλά έργα.

* Εάν ο άνθρωπος από αγάπη προς τον Θεόν και χάριν της ενάρετου Ζωής δεν έχει περιττή μέριμνα για τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι γι’ αυτόν φροντί­ζει ο Θεός, αυτή του η εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού είναι και πραγματική και συνετή.

* Όποιος πραγματικά αγαπά τον Θεόν, θεωρεί τον εαυτό του ταξιδιώτη και ξένο στη γη αυτή. Στην επι­δίωξή του να ενωθεί με τον Θεόν, με το νου και την καρδιά του διαρκώς ατενίζει μόνον Αυτόν.

* Ο άνθρωπος που θα αποφασίσει να ζήσει την εσω­τερική ζωή, πρώτα απ’ όλα πρέπει να έχει τον φόβο του Θεού που είναι και η αρχή της σοφίας.

* Ο νους του προσεκτικού ανθρώπου ομοιάζει με άγρυπνο φύλακα και φρουρό της εσωτερικής Ιερου­σαλήμ. Από το ύψος της πνευματικής ζωής βλέπει με το καθαρό του μάτι τα πέριξ και τις εντός της ψυχής του ενάντιες δυνάμεις, σύμφωνα με τα λόγια του Ψαλμωδού: «Και εν τοις εχθροίς μου επείδεν ο οφθαλμός μου» (Ψαλμ. νγ’, 9).

* Ο άνθρωπος με την σάρκα του ομοιάζει με αναμ­μένο κερί. Το κερί είναι προορισμένο να λιώσει και ο άνθρωπος να πεθάνει. Η ψυχή του όμως είναι αθά­νατη, γι’ αυτό και η μέριμνά μας πρέπει να στρέφεται περισσότερο για την ψυχή παρά για το σώμα: «Τι γάρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού» (Ματθ. ιστ’, 26).

* Εάν επιτρέψει ο Κύριος να δοκιμάσει ο άνθρωπος ασθένειες, τότε Εκείνος θα του δώσει και την δύναμη της υπομονής.

* Πρέπει να συνηθίσεις τον νου σου να κολυμβά στον νόμο του Κυρίου, κάτω από την καθοδήγηση του Οποίου να προσαρμόζεις και την ζωήν σου.

* Η ειρήνη της ψυχής αποκτάται διά των θλίψεων. Η Γραφή λέγει: «Διήλθομεν διά πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν» (Ψαλμ. ξε’, 12).

* Τίποτε δεν συμβάλλει τόσο στην απόκτηση της εσω­τερικής ειρήνης, όσο η σιωπή και η συζήτησις με τον εαυτόν μας μάλλον, παρά με τους άλλους.

* Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι; Μα πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νοιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους ε­σωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστόν;

* Για να διατηρήσεις την ψυχική ειρήνη πρέπει να διώχνεις από κοντά σου την αθυμία, να προσπαθείς να έχεις το πνεύμα της χαράς, να αποφεύγεις την κατάκριση των άλλων και να συγκαταβαίνεις στις αδυναμίες του αδελφού σου.

* Κάθε πρόοδο και επιτυχία σ’ οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας πρέπει να αποδίδουμε στον Κύριο και μαζί με τον προφήτη να λέμε: «Μη ημίν, Κύριε, μη ημίν, αλλ’ ή τω ονόματι σου δός δόξαν» (Ψαλμ. ριγ’,9).

* Κατά το τριακοστό πέμπτο έτος της ηλικίας, δηλα­δή στο ήμισυ της επιγείου ζωής, συμβαίνει να κάνει ο άνθρωπος μεγάλο αγώνα για την διατήρηση του εαυ­τού του. Πολλοί σ’ αυτή την ηλικία δεν παραμένουν στην αρετή, ξεφεύγουν, και ακολουθούν τον δρόμον των επιθυμιών τους.

* Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να έχει την καρδιά του σε κατάσταση μετανοίας και συντριβής: «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν’, 19).

* Όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να έχει καρδιά τα­πεινή και λογισμό ειρηνικό, τότε όλες οι σκευωρίες του εχθρού μένουν ανενέργητες. Διότι όπου υπάρχει η ειρήνη των λογισμών, εκεί αναπαύεται ο Ίδιος ο Θεός: «Εν ειρήνη ο τόπος Αυτού» (Ψαλμ. οε’, 3).

* Η απελπισία είναι η μεγαλύτερη χαρά του διαβό­λου. Είναι αμαρτία θανάσιμη.

* Προτού ακούσεις τον άλλον δεν πρέπει να απαν­τάς. «Ος αποκρίνεται λόγον πριν ακούσαι, αφροσύνη αυτώ εστί και όνειδος» (Παροιμ. ιη’, 13).

* Όταν ο άνθρωπος δεχθεί κάτι το θεϊκό μέσα του, η καρδιά του χαίρεται. Όταν αντιθέτως δεχθεί κάτι το διαβολικό τότε συγχύζεται και ταράζεται.

* Όποιος υποφέρει την ασθένεια του με υπομονή και ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, στεφανώνεται σαν μάρτυς και αγωνιστής.

* Πρέπει να προσπαθούμε να είμεθα ελεύθεροι από τους ακάθαρτους λογισμούς, ιδιαιτέρως όταν προσευχόμεθα προς τον Θεό. Διότι δεν είναι δυνατόν να συνυπάρχουν η δυσοσμία με την ευωδία.

* Εάν εμείς δεν συμφωνούμε με τους κακούς λογι­σμούς, που προέρχονται από τον διάβολον, κάνουμε πολύ καλά. Διότι το ακάθαρτο πνεύμα μόνον στους εμπαθείς ανθρώπους ασκεί αποτελεσματικά την επίδρασή του. Ενώ τους απαθείς προσπαθεί να τους επηρεάσει από μακριά.

* Ο νέος άνθρωπος είναι αδύνατο να μην ταράσσε­ται από σαρκικούς λογισμούς. Πρέπει γι’ αυτό να προσεύχεται επίμονα στον Θεό, για να σβήσει εγκαί­ρως την σπίθα των αισχρών επιθυμιών μόλις εμφανισθεί. Τότε δεν θα δυναμώσει ποτέ η φλόγα.

* Πρέπει πάντοτε να υπομένουμε όλα χάριν του Θεού, ευχαρίστως. Η ζωή μας είναι μια στιγμή συγ­κριτικά με την αιωνιότητα, και γι’ αυτό: «Ουκ άξια, κατά τον Απόστολον, τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς» (Ρωμ. η’, 18).

* Ας αγαπήσουμε την ταπεινοφροσύνη για να δού­με την δόξα του Θεού, διότι όπου στάζει η ταπεινο­φροσύνη εκεί αναβλύζει η δόξα του Θεού.

* Χωρίς το φως όλα είναι σκοτεινά και χωρίς την ταπεινοφροσύνη τίποτε δεν υπάρχει μέσα στον άν­θρωπο, παρά μόνο ένα σκοτάδι.

* Όπως το κερί αν δεν θερμανθεί και μαλακώσει, δεν μπορεί να δεχθεί επάνω του την σφραγίδα, έτσι και η ψυχή, χωρίς να δοκιμασθεί με τους κόπους και τις ασθένειες δεν μπορεί να λάβει επάνω της την σφραγίδα της αρετής.

* Στους πλησίον μας πρέπει να φερόμεθα με λε­πτότητα, χωρίς ούτε με το βλέμμα μας να τους προσ­βάλλουμε.

* Το πνεύμα του συγχυσμένου και θλιμμένου άνθρω­που φρόντισε να το ενθαρρύνεις με λόγια αγάπης.

* Για την αδικία που σου προξενούν οι άλλοι, όποια κι’ αν είναι αυτή, δεν πρέπει να εκδικείσαι, αλλά αν­τίθετα να συγχωρείς από τα βάθη της καρδιάς σου εκείνον που σε αδίκησε.

* Δεν πρέπει να τρέφεις στην καρδιά σου μίσος και αντιπάθεια κατά του πλησίον, που σε εχθρεύεται. Αλ­λά να τον αγαπάς και να του κάνεις όσο μπορείς καλό, ακολουθώντας την εντολή του Χριστού: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υ­μάς» (Ματθ. ε’, 44).

* Η θύρα της μετανοίας είναι για όλους ανοικτή και είναι άγνωστο ποιος θα πρωτομπεί σ’ αυτή, εσύ που κατακρίνεις τον άλλον ή αυτός που κατακρίνε­ται από σένα.

* Κατάκρινε πάντοτε τον εαυτόν σου και θα παύσεις να κατακρίνεις τους άλλους.

* Μπορείς να κατακρίνεις μια πράξη κακή, ποτέ όμως εκείνον που την έπραξε.

* Όταν εγκαταλειφθεί ο άνθρωπος από τον Θεό, τότε ο διάβολος είναι έτοιμος να τον αφανίσει, όπως αφανίζει η μυλόπετρα το σπόρο του σταριού.

* Η περιττή μέριμνα για τα βιοτικά πράγματα είναι γνώρισμα άνθρωπου άπιστου και μικρόψυχου. Και εί­ναι συμφορά εάν εμείς φροντίζοντας οι ίδιοι για τον εαυτό μας δεν στηριζόμαστε στον Θεό, που προνοεί για μας!

* Είναι καλύτερο για μας να περιφρονούμε όσα δεν είναι δικά μας, δηλαδή τα πρόσκαιρα και τα παροδικά, και να ζητούμε τα δικά μας, δηλαδή τα άφθαρτα και τα αιώνια.

* Η θλίψις είναι το σκουλήκι της καρδιάς, που κα­τατρώγει την μητέρα που το γέννησε.

* Όποιος ενίκησε τα πάθη αυτός ενίκησε και την θλίψη. Όποιος νικιέται από τα πάθη δεν θα αποφύγει τα δεσμά της θλίψεως. Όπως ο άρρωστος φαίνεται από το χρώμα του προσώπου του, έτσι ο εμπαθής από την κατάθλιψη.

* Ο Κύριος φροντίζει για την σωτηρία μας. Ο ανθρωποκτόνος όμως διάβολος προσπαθεί να μας οδηγήσει στην απελπισία.

* Δεν πρέπει να κλονιζόμαστε στην πνευματική ζωή από καμιά εχθρική δύναμη. Αντίθετα να στηριζό­μαστε στα λόγια του Θεού: «Τον δε φόβον αυτών ου μη φοβηθώμεν, ουδ’ ου μη ταραχθώμεν, ότι μεθ’ η­μών ο Θεός. Κύριον τον Θεόν ημών αυτόν αγιάσωμεν και Αυτός έσται ημίν φόβος» (πρβλ. Ήσ. η’, 12-13).

ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2000




δύο φύλλα ουρανού

 Μπορεί να είναι απεικόνιση

Δε με κατάλαβες όλη τη νύχτα
ήμουνα πλάι σου,
προσπαθούσα να κλείσω τα παράθυρα,
πάλευα - όλη νύχτα.
Ο αγέρας επέμενε.
Άπλωσα τότε
τις παλάμες μου πάνω σου
σαν δύο φύλλα ουρανού και σε σκέπασα.
Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα
δίχως χέρια τον κόσμο.

ΟΚΤΑΒΙΑΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 14 Μ.Χ. ΠΕΡΝΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΣΕ ΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΕ ΤΗΝ PAX ROMANA
 
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία. 
 
Γράφει  ο  Στυλιανός Καβάζης
 
Λίγο πριν πεθάνει, ο Αύγουστος συγκέντρωσε γύρω του τους αγαπημένους του φίλους και τους ρώτησε αν είχε παίξει καλά την «κωμωδία» της ζωής, τώρα που η παράσταση έφθανε στο τέλος της.Αφού τον διαβεβαίωσαν ότι είχε παίξει καλά τον ρόλο του, αναφώνησε, σύμφωνα με τον Σουητώνιο:
«Ἐπεὶ τοίνυν πάνυ καλῶς πέπαισται, δότε κρότον, καὶ πάντες ἡμᾶς μετὰ χαρᾶς προπέμψατε!»
«Αφού λοιπόν έπαιξα πολύ καλά, δώστε το χειροκρότημά σας και όλοι προπέμψτε μας με χαρά!»
Η περίφημη λατινική φράση «Plaudite, amici, comoedia finita est!» αποτελεί τη μεταγενέστερη γνωστή διατύπωση της φράσης. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ότι ο Σουητώνιος παραδίδει τα λόγια του Αυγούστου στα ελληνικά.
Ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας, λίγο πριν από το τέλος, χρησιμοποιεί τη γλώσσα του ελληνικού πολιτισμού για να δώσει έναν θεατρικό συμβολισμό στον ίδιο τον θάνατό του.
Ο Οκταβιανός γεννήθηκε το 63 π.Χ. και ήταν ανιψιός και υιοθετημένος γιος του Ιουλίου Καίσαρα. Ήταν μόλις 18 ετών όταν δολοφονήθηκε ο Καίσαρας το 44 π.Χ. και πληροφορήθηκε ότι τον είχε υιοθετήσει με τη διαθήκη του και τον είχε ορίσει κληρονόμο του.
 
🗡️ Το φορτίο που έπεσε στους ώμους του ήταν τεράστιο.Για να φθάσει όμως στην απόλυτη εξουσία, χρειάστηκε να περάσει μέσα από δεκατρία χρόνια εμφυλίων πολέμων, συμμαχιών, προδοσιών και αμείλικτων πολιτικών συγκρούσεων.Από τη Δεύτερη Τριανδρία μέχρι τη σύγκρουσή του με τον άλλοτε σύμμαχό του, Μάρκο Αντώνιο, ο Οκταβιανός αποδείχθηκε ένας από τους πιο ικανούς πολιτικούς και στρατηγικούς νους της αρχαιότητας.
 
 Η τελική αναμέτρηση ήρθε το 31 π.Χ., στη ναυμαχία του Ακτίου, στην Ελλάδα 
 
Εκεί ο στόλος του Οκταβιανού, υπό τη στρατηγική καθοδήγηση του Αγρίππα, συνέτριψε τις δυνάμεις του Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας και προς τιμήν της μεγάλης του νίκης αλλά και για να ελέγχει την δυτική Ελλάδα ίδρυσε την μεγαλύτερη σε έκταση πόλη της Αρχαίας Ελλάδας, την Νικόπολη. Έναν χρόνο αργότερα, η Αλεξάνδρεια έπεσε στα χέρια του και ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα έβαλαν τέλος στη ζωή τους.Ο Οκταβιανός έμεινε πλέον χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο.Δεν ήταν ο πιο επιβλητικός άνδρας της εποχής του. Η υγεία του ήταν συχνά εύθραυστη και ο ίδιος δεν διέθετε τη στρατιωτική αίγλη ενός Ιουλίου Καίσαρα ή ενός Μάρκου Αντωνίου.
 
Είχε όμως κάτι ίσως σημαντικότερο
 διορατικότητα, πολιτική ευφυΐα, υπομονή και απαράμιλλη ικανότητα διαχείρισης της εξουσίας.
Ο Οκταβιανός δεν κατέστρεψε απλώς την παλιά Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Κατάφερε κάτι πολύ δυσκολότερο να δημιουργήσει ένα νέο πολιτικό σύστημα που μπορούσε να λειτουργήσει και να επιβιώσει.Αναδιοργάνωσε τον στρατό, ενίσχυσε τη διοίκηση, αναμόρφωσε τη φορολογική και οικονομική διαχείριση, δημιούργησε μια πιο σταθερή κρατική μηχανή και αναδιοργάνωσε τις επαρχίες και τα σύνορα της ρωμαϊκής επικράτειας.Έτσι εγκαινιάστηκε η μακρά περίοδος σχετικής ειρήνης και σταθερότητας που έμεινε στην ιστορία ως Pax Romana.
 
Η Pax Romana δεν σήμαινε ότι σταμάτησαν όλοι οι πόλεμοι. Η Ρώμη συνέχισε να πολεμά στα σύνορά της και αντιμετώπισε εξεγέρσεις και συγκρούσεις. Σήμαινε όμως μια πρωτοφανή για τον μεσογειακό κόσμο περίοδο πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής σταθερότητας, η οποία συμβατικά συνδέεται με την εποχή του Αυγούστου και διήρκεσε περίπου δύο αιώνες, μέχρι τον θάνατο του Μάρκου Αυρηλίου το 180 μ.Χ.Μετά τον θάνατό του ο Αύγουστος θεοποιήθηκε και το όνομά του έμεινε για πάντα χαραγμένο όχι μόνο στην ιστορία αλλά και στο ίδιο το ημερολόγιό μας.Ο μήνας Sextilis μετονομάστηκε σε Αύγουστος το 8 π.Χ., προς τιμήν του.
Υπάρχει επίσης μια πολύ γνωστή μεταγενέστερη παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Αύγουστος πρόσθεσε μία ημέρα στον μήνα που έφερε το όνομά του, αφαιρώντας την από τον Φεβρουάριο, ώστε ο Αύγουστος να μη στερείται σε διάρκεια από τον Ιούλιο.Η ιστορία αυτή είναι δημοφιλής, όμως δεν επιβεβαιώνεται από τις αρχαίες πηγές. Έτσι, ας αφήσουμε τον δύσμοιρο Φεβρουάριο να κουτσαίνει τουλάχιστον μέσα στην παράδοση! 
Η προσωπικότητα του Αυγούστου σημάδεψε ανεξίτηλα την ιστορία της Ρώμης και ολόκληρου του τότε γνωστού κόσμου.Η αντίληψή του για την εξουσία και τη διακυβέρνηση αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στην παράδοση που τον παρουσιάζει να θεωρεί ύψιστο επίτευγμα όχι απλώς την κατάκτηση της εξουσίας, αλλά την εγκαθίδρυση ενός κράτους σε σταθερές βάσεις και τη διασφάλιση της συνέχειάς του μετά τον ίδιο.
Ακριβώς εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο επίτευγμα του Αυγούστου κατά την άποψη μου.
Δεν δημιούργησε απλώς μια αυτοκρατορία για τον εαυτό του. Δημιούργησε ένα σύστημα εξουσίας που συνέχισε να υπάρχει μετά τον θάνατό του.
🏛️ Από τον Οκταβιανό στον Αύγουστο.
Από τον εμφύλιο πόλεμο στην Pax Romana.
Από τη Δημοκρατία στην Αυτοκρατορία.
Όμως θα κλείσω από εκεί ακριβώς όπου ξεκίνησα.Με μια ελληνική αναφορά.
🇬🇷 Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Υπήρξε μια συμβολική «συνάντηση» ανάμεσα σε δύο από τις σημαντικότερες μορφές της αρχαιότητας.Ο ένας, ο Οκταβιανός Αύγουστος, ήταν ο άνθρωπος που έβαλε τα θεμέλια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Ο άλλος, ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μακεδών, είχε πεθάνει σχεδόν τρεις αιώνες νωρίτερα, αλλά η μνήμη του εξακολουθούσε να δεσπόζει στην Ανατολή.Όταν ο Αύγουστος βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια, θέλησε να επισκεφθεί τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο Σουητώνιος, στους Βίους των Καισάρων, παραδίδει ότι ο Αύγουστος ζήτησε να δει τη σορό του Αλεξάνδρου και, αφού την αντίκρισε, την τίμησε τοποθετώντας πάνω της χρυσό στεφάνι και λουλούδια.Όταν οι Αιγύπτιοι τον ρώτησαν αν ήθελε να δει και τους τάφους των Πτολεμαίων, ο Αύγουστος απάντησε:
«Ἐγὼ βασιλέα ἤθελον ἰδεῖν, οὐ νεκρούς.»
«Ήρθα να δω έναν βασιλιά, όχι νεκρούς.»
Μια συγκλονιστική εικόνα.
Ο Ρωμαίος ηγεμόνας, ο οποίος μόλις είχε κατακτήσει την Αίγυπτο, στέκεται μπροστά στη σορό ενός βασιλιά που είχε κατακτήσει τον ίδιο αυτόν κόσμο αιώνες πριν.
Δεν μπορούσαν να συναντηθούν.
Ο ένας ήταν ζωντανός. Ο άλλος είχε πεθάνει εδώ και σχεδόν τρεις αιώνες.
Κι όμως, εκείνη τη στιγμή η ιστορία έφερε τον έναν μπροστά στον άλλον.
Ο Αύγουστος δεν στάθηκε μπροστά στον Αλέξανδρο ως ένας απλός κατακτητής μπροστά σε έναν νεκρό.Στάθηκε μπροστά στη μνήμη ενός βασιλιά που είχε ήδη γίνει θρύλος και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη εικόνα για το τέλος.
🇬🇷 Ο Μακεδόνας Αλέξανδρος, που άνοιξε τον ελληνικό κόσμο προς την Ανατολή. Ο Ρωμαίος Αύγουστος, που ένωσε κάτω από τη ρωμαϊκή εξουσία μεγάλο μέρος εκείνου του κόσμου.
Δύο διαφορετικές εποχές.
Δύο διαφορετικές αυτοκρατορικές ιδέες.
Δύο από τις μορφές που άλλαξαν για πάντα την πορεία της Μεσογείου και της οικουμένης.
📸 «Ο Οκταβιανός Αύγουστος αποτίει φόρο τιμής στη μούμια του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου»

Ξεσκεπάζονται ξανά οι απόλυτοι ΜΙΣΗΤΈΣ της ανθρωπότητας..

Αυτά λένε αυτοί οι δαβολοάνθρωποι ,
όμως ο Κύριος της Ιστορίας είναι ο Χριστός,
Εκείνος γνωρίζει,
Εκείνος επιτρέπει όταν Εκείνος το αποφασίσει..
Νομίζουν ότι ορίζουν τις τύχες μας αλλά φευ!
Δεν είμαστε έρμοι των διαβολάνθρωπων!
 

Οι φασίστες που αυτοαποκαλούνται «δημοκράτες» την κουμουνιστή Κίνα έχουν ως πρότυπο ,εκεί θέλουν να μας οδηγήσουν…

Στην τεχνολογικά προηγμένη Κίνα, πολλές δυτικές εφαρμογές είναι μπλοκαρισμένες, ενώ πληρωμές, μετακινήσεις και βασικές υπηρεσίες απαιτούν κινεζικές πλατφόρμες όπως το WeChat και το Alipay. Επισκέπτες και κάτοικοι εξαρτώνται σχεδόν απόλυτα από το κινητό τους, παραχωρώντας παράλληλα προσωπικά δεδομένα σε ένα αυστηρά ελεγχόμενο ψηφιακό οικοσύστημα. 

 

🖌 Ρεπορτάζ: Έφη Γκανά

ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΜΠΟΥΡΔΕΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΗΤΟΣΤΑΚΟΥΛΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ,ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΝΟΣ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ

Τα συσίτια της κατοχής | Θεματα Στρατιωτικης Ιστοριας


Έκοψαν τις αυξήσεις και μοιράζουν τις κουμουνιστικής λογικής  δωροεπιταγές...

Το απόλυτο κόλπο της αγοράς. 

Και καταργεί τα μετρητά 

και έχει υποχείριους του δύσμοιρους Έλληνες 

και τους φορολογεί εάν ξεπεράσουν ένα όριο που κρίνει 

αυτος ..

Δαιμονικό μυαλό ε; 

Η πραγματικότητα στην ελληνική αγορά εργασίας είναι αμείλικτη. Σε μια περίοδο που η ακρίβεια γονατίζει τα νοικοκυριά, όλο και περισσότερες επιχειρήσεις γυρίζουν την πλάτη στις «κανονικές» αυξήσεις μισθών, επιλέγοντας το μονοπάτι των... παροχών σε είδος. Το αποτέλεσμα; Ένας στους τέσσερις εργαζόμενους στη χώρα μας να λαμβάνει τακτικά ή περιστασιακά κουπόνια και κάρτες σίτισης για να μπορέσει να επιβιώσει.

Σύμφωνα με τα αμείλικτα στοιχεία του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων (ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ), το 25% των εργαζομένων βασίζεται πλέον σε αυτές τις διατακτικές. Και η σκληρή αλήθεια κρύβεται στους αριθμούς: Το εντυπωσιακό 95,7% των εργαζομένων δεν χρησιμοποιεί αυτές τις κάρτες για το μεσημεριανό του φαγητό στο γραφείο, αλλά στα σούπερ-μάρκετ, προσπαθώντας απεγνωσμένα να καλύψει τα βασικά έξοδα του σπιτιού.

Οι εργοδότες, από την πλευρά τους, δεν κρύβουν τους λόγους αυτής της τακτικής. Το 54,2% των επιχειρήσεων ομολογεί ότι επιλέγει τα κουπόνια ξεκάθαρα για τα φορολογικά οφέλη, ενώ μικρότερα ποσοστά επικαλούνται τη διατήρηση του προσωπικού (40%) και την εταιρική κουλτούρα (39,2%). Υπό αυτό το πρίσμα, οι κοινωνικοί εταίροι πιέζουν ήδη το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας ζητώντας αύξηση του ημερήσιου αφορολόγητου ορίου από τα 6 στα 10 ευρώ.

Η «παγίδα» της Εφορίας: Πότε φορολογούνται τα κουπόνια

Το κράτος, ωστόσο, παρακολουθεί στενά αυτή την πρακτική και η φορολογική νομοθεσία κρύβει παγίδες που μετατρέπουν τα κουπόνια σε κανονικό φορολογητέο εισόδημα.

Η φορολογική αντιμετώπιση εξαρτάται απόλυτα από το είδος της παροχής:

  • Διατακτικές Σίτισης: Απαλλάσσονται από τον φόρο εισοδήματος αυστηρά μέχρι το ποσό των 6 ευρώ ανά εργάσιμη ημέρα (περίπου 1.400 ευρώ τον χρόνο). Αν ένας εργοδότης δώσει κάρτα με μεγαλύτερη ημερήσια αξία, το επιπλέον ποσό θεωρείται παροχή σε είδος και φορολογείται κανονικά ως εισόδημα από μισθωτή εργασία, επιβαρύνοντας τον εργαζόμενο.

  • Δωροεπιταγές και Κουπόνια Αγορών: Η συγκεκριμένη κατηγορία θεωρείται γενική παροχή σε είδος. Το αφορολόγητο όριο εδώ είναι εξαιρετικά χαμηλό, φτάνοντας μόλις τα 300 ευρώ συνολικά ανά έτος. Οτιδήποτε ξεπεράσει αυτό το ποσό, προστίθεται στο εισόδημα και φορολογείται.

Ο λαβύρινθος του ΦΠΑ

Ακόμα πιο σύνθετο είναι το τοπίο όσον αφορά την απόδοση του ΦΠΑ, ο οποίος διαχωρίζει τα κουπόνια σε δύο αυστηρές κατηγορίες:

  1. Κουπόνια συγκεκριμένου σκοπού: Σε αυτή την περίπτωση, ο τόπος φορολόγησης και ο συντελεστής ΦΠΑ είναι γνωστά εξαρχής. Για παράδειγμα, μια διατακτική για αγορά ρούχων από συγκεκριμένη αλυσίδα στην Ελλάδα. Εδώ, ο ΦΠΑ αποδίδεται απευθείας κατά την έκδοση ή την πώληση του κουπονιού.

  2. Κουπόνια πολλαπλών σκοπών: Πρόκειται για κάρτες που μπορούν να εξαργυρωθούν οπουδήποτε (π.χ. σε ένα σούπερ μάρκετ όπου τα προϊόντα έχουν διαφορετικούς συντελεστές ΦΠΑ, 13% ή 24%). Σε αυτή την περίπτωση, η απόδοση του ΦΠΑ δεν γίνεται κατά την έκδοση, αλλά αποκλειστικά κατά τη στιγμή της εξαργύρωσης στο ταμείο.

Σύμφωνα με τον Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας, η αλυσίδα είναι μεγάλη (εκδότης, μεσάζοντας, εξοφλών, τελικός κάτοχος), καθιστώντας τη σωστή φορολογική αποτύπωση μια εξαιρετικά λεπτή διαδικασία, με την Εφορία να περιμένει στη γωνία για την παραμικρή παράβαση.

Το απόλυτο κόλπο της αγοράς. Αντί για πραγματικές αυξήσεις, ένας στους τέσσερις εργαζόμενους πληρώνεται με... κουπόνια για να βγάλει τον μήνα στο σούπερ μάρκετ. Όλος ο χάρτης της Εφορίας, το όριο των 6 ευρώ και η παγίδα του ΦΠΑ

Αν ο Αύγουστος ήταν εικόνα, θα ήταν μια αιώρα κρεμασμένη κάπου κοντά στη θάλασσα..

 Μπορεί να είναι εικόνα πετσέτα

Ο ελληνισμός στον σημερινό Πόντο

 Η εκπομπή «365 στιγμές» με τη Σοφία Παπαϊωάννου, κάνει ένα οδοιπορικό στα ορεινά χωριά του Πόντου και στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, στα σπίτια, στα γλέντια, στους ανθρώπους που κρατάνε ακόμα ζωντανό το ελληνικό στοιχείο. 

 

Ο Πόντος στη ζωή και στη μνήμη των ανθρώπων που κατάγονται από εκεί, αλλά και όλων των Ελλήνων, έχει συνδεθεί με τον πόνο, τη γενοκτονία, τον βίαιο ξεριζωμό. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να εξοντώσουν ή να αφομοιώσουν τους Πόντιους και να αφανίσουν αυτόν τον πανάρχαιο ελληνικό πληθυσμό από την Τουρκία. Όμως ο Πόντος δεν είναι μόνο κάτι που χάθηκε, αλλά κάτι που μέχρι σήμερα παραμένει ζωντανό. Η εκπομπή «365 στιγμές» με τη Σοφία Παπαϊωάννου παρουσιάζει τα σημάδια του ελληνισμού που είναι μέχρι και σήμερα εμφανή… Την ποντιακή διάλεκτο με τις ελληνικές λέξεις, τα παλιά ελληνικά σπίτια, τις βανδαλισμένες εκκλησίες με τους σταυρούς και τις τοιχογραφίες ακόμη πάνω τους.

Νόσος Αλτσχάιμερ: Ουσία που παράγεται στο έντερο, απειλεί τον εγκέφαλο – Ο ρόλος της διατροφής

Νόσος Αλτσχάιμερ: Ουσία που παράγεται στο έντερο, απειλεί τον εγκέφαλο – Ο ρόλος της διατροφής 
Μαρία Κοτοπούλη

Νέα στοιχεία για τη σύνδεση ανάμεσα στο εντερικό μικροβίωμα και τη νόσο Αλτσχάιμερ φέρνει στο φως μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Communications.

Ειδικότερα, οι ερευνητές εντόπισαν έναν συγκεκριμένο μεταβολίτη, την προπιονική ιμιδαζόλη (ImP), ο οποίος παράγεται από ορισμένα βακτήρια του εντέρου και φαίνεται να σχετίζεται τόσο με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου όσο και με ταχύτερη γνωστική εξασθένηση.

Τα υψηλότερα επίπεδα των τιμών του μεταβολίτη στο αίμα συνδέθηκαν με βιολογικούς δείκτες νευροεκφύλισης, ενώ σε πειραματικά μοντέλα η ουσία φάνηκε να ενισχύει τη συσσώρευση β-αμυλοειδούς και tau στον εγκέφαλο. Το εύρημα θεωρείται ιδιαίτερα ενδιαφέρον, καθώς ανοίγει τον δρόμο για τη διερεύνηση ενός νέου, δυνητικά τροποποιήσιμου θεραπευτικού στόχου.

Από το έντερο στον εγκέφαλο

Η ερευνητική ομάδα του University of Wisconsin–Madison μελετά εδώ και σχεδόν μία δεκαετία τη σχέση του μικροβιώματος με τη νόσο Αλτσχάιμερ. Προηγούμενη δουλειά της είχε δείξει ότι η σύνθεση των μικροοργανισμών στο έντερο ανθρώπων με τη νόσο διαφέρει από εκείνη υγιών ατόμων.

Το μεγάλο ερώτημα ήταν τι σημαίνουν αυτές οι διαφορές για τον εγκέφαλο. «Από τότε προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς αυτή η διαφορά στο έντερο μπορεί να οδηγεί σε αλλαγές στον εγκέφαλο», εξηγεί η Barbara Bendlin, καθηγήτρια Γεροντολογίας στο University of Wisconsin–Madison.

Η νέα μελέτη στρέφει το ενδιαφέρον στην προπιονική ιμιδαζόλη. Τα βακτήρια που μπορούν να παράγουν τη συγκεκριμένη ουσία υπάρχουν στο έντερο πολλών ανθρώπων, χωρίς όμως να είναι εξίσου δραστήρια ή άφθονα σε όλους. Όπως εξηγεί ο καθηγητής Βακτηριολογίας Federico Rey, «ένα μικρόβιο δεν χρειάζεται να είναι άφθονο για να έχει επίδραση στον οργανισμό».

Η προπιονική ιμιδαζόλη δεν παραμένει απαραίτητα εγκλωβισμένη στο έντερο. Μπορεί να περάσει στην κυκλοφορία του αίματος και να φτάσει σε άλλα όργανα, ενώ στο παρελθόν έχει συνδεθεί με τον διαβήτη τύπου 2 και τη στεφανιαία νόσο.

Τι συνέβη όταν η ουσία έφτασε στον εγκέφαλο

Στα πειράματα σε ποντίκια, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η παρουσία της προπιονικής ιμιδαζόλης στον εγκέφαλο αύξανε τη συσσώρευση β-αμυλοειδούς και πρωτεΐνης tau, των δύο παθολογικών πρωτεϊνών που βρίσκονται στο επίκεντρο της νόσου Αλτσχάιμερ. «Η διαδικασία αυτή οδηγεί τελικά στον θάνατο των νευρώνων και, στους ανθρώπους, αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της νόσου Αλτσχάιμερ», σημειώνει ο Federico Rey.

Οι ερευνητές, όμως, δεν περιορίστηκαν στα πειραματόζωα. Ανέλυσαν τα επίπεδά της στο αίμα σχεδόν 1.200 ανθρώπων που συμμετείχαν σε ερευνητικά προγράμματα για την πρόληψη και τη μελέτη της νόσου Αλτσχάιμερ στο Wisconsin. Όπως παρατήρησαν, όσοι είχαν υψηλότερες συγκεντρώσεις της ουσίας ήταν πολύ πιθανότερο να εμφανίζουν δείκτες που σχετίζονται με παθολογικές μεταβολές πρωτεϊνών και δυσλειτουργία των νευρώνων.

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα ήταν η εικόνα που προέκυψε όταν οι ερευνητές αξιοποίησαν τα επαναλαμβανόμενα γνωστικά τεστ των συμμετεχόντων. «Επειδή έχουμε τα αποτελέσματα γνωστικών δοκιμασιών που έκαναν αυτοί οι εθελοντές με την πάροδο του χρόνου, μπορούμε να δούμε ότι οι άνθρωποι με τα υψηλότερα επίπεδα ImP παρουσίαζαν επίσης πολύ ταχύτερη γνωστική έκπτωση», αναφέρει ο Rey.

Η γενετική παράμετρος που εντόπισαν οι επιστήμονες

Στο παζλ προστέθηκε και ένας γενετικός παράγοντας. Οι ερευνητές εντόπισαν μια γενετική παραλλαγή, η οποία υπήρχε περίπου στο 43% των συμμετεχόντων και συνδεόταν με σημαντικά υψηλότερα επίπεδα ImP στο αίμα.

Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι η παραλλαγή επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι νεφροί απομακρύνουν την ουσία από τον οργανισμό. Η συγκεκριμένη γενετική διαφοροποίηση είχε ήδη συσχετιστεί σε μεγάλες γενετικές μελέτες με αυξημένο κίνδυνο της νόσου Αλτσχάιμερ. «Τώρα ίσως καταλαβαίνουμε γιατί υπάρχει αυτή η σύνδεση», σχολιάζει ο Rey.

Μπορεί να περιοριστεί μέσω της διατροφής;

Η προπιονική ιμιδαζόλη παράγεται όταν ορισμένα βακτήρια μεταβολίζουν την ιστιδίνη, ένα απαραίτητο αμινοξύ που βρίσκεται σε πολλά τρόφιμα και ιδιαίτερα σε πηγές πρωτεΐνης. Αυτό σημαίνει ότι τα νέα ευρήματα δεν αποτελούν λόγο για αυθαίρετους αποκλεισμούς τροφίμων από τη διατροφή.

«Η γενικότερη βελτίωση της διατροφής πιθανότατα θα βοηθούσε», λέει η Barbara Bendlin. «Αλλά δεν είναι τόσο απλό όσο να πούμε “σταματήστε να τρώτε αυγά” ή “μην τρώτε τόσο κόκκινο κρέας”. Χρειαζόμαστε την ιστιδίνη και βρίσκεται παντού».

Ωστόσο, αν αποδειχθεί ότι η μείωση της προπιονικής ιμιδαζόλης μπορεί πράγματι να επηρεάσει τον κίνδυνο ή την εξέλιξη της νόσου, τότε οι επιστήμονες θα έχουν στα χέρια τους έναν συγκεκριμένο και δυνητικά τροποποιήσιμο θεραπευτικό στόχο.

Η Bendlin χρησιμοποιεί μια χαρακτηριστική αναλογία με την καρδιαγγειακή πρόληψη: όπως σήμερα η υψηλή χοληστερόλη μπορεί να αντιμετωπιστεί φαρμακευτικά ώστε να περιοριστεί ο κίνδυνος καρδιακής νόσου, ίσως στο μέλλον να είναι δυνατό να μειωθεί αντίστοιχα και η προπιονική ιμιδαζόλη: «Εάν μπορέσουμε να βρούμε έναν αναστολέα που θα βοηθά στη μείωση των επιπέδων της ImP στο αίμα, θα μπορούσαμε, ελπίζουμε, να μειώσουμε τον κίνδυνο της νόσου Αλτσχάιμερ και την ταχύτητα της γνωστικής έκπτωσης για έναν σημαντικό αριθμό ανθρώπων», καταλήγει.

πηγή

!!!

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "Καλημέρα Χειρότερος από τον πολιτικό που λέει ψέματα είναι o πολιτικός που κάνει τον λαό να τα χρειάζεται. Apkas"

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ ἤ Μεγάλη Παρασκευή;

 

 (Ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου).

 1


Ἀλγεινὰ αἰσθήματα μᾶς προκάλεσε κι ἐφέτος ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.

Ἐπιτάφιοι νὰ περιφέρονται, σώματα τῆς Θεοτόκου ἀποκομμένα ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως νὰ ἐναποτίθενται ἐντὸς κι ἐκτὸς ἐπιταφίων, νὰ λιτανεύονται στοὺς ὤμους καί τίς ἀγκαλιές τοῦ ἱερατείου καὶ φυσικὰ τὰ ἀνάλογα ἐγκώμια πρὸς μίμησην τῶν ἐγκωμίων τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἰς τὴν ταφὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κι ἔτσι ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ παραποιεῖται καὶ διαστρεβλώνεται ἡ ὀντολογικὴ προσέγγιση τῆς ἑορτῆς μὲ κύρια ἐπιδίωξη τὴν πρόκληση συναισθηματικοῦ φόρτου.

Ἀντὶ γιὰ τὴν ἀπ' αἰώνων κρυστάλλινη καταστάλαξη τοῦ εἰκονογραφικοῦ τύπου τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἀποκόπτεται βιαίως τὸ σῶμα τῆς Παναγίας καὶ ὀρφανὸ περιφέρεται.

Ἀντὶ γιὰ τὴν προσοχή μας στὴν ἀσύλληπτης ποιητικῆς ὀμορφιᾶς ὑμνολογία τοῦ ἑσπερινοῦ καὶ τοῦ ὄρθρου τῆς ἑορτῆς, ὅπου "κλῖμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται", προσγειωνόμαστε στὸν τάφο, σὲ πένθιμο κλίμα Μεγάλης Παρασκευῆς.

Ἀντὶ γιὰ τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ ἔχουμε κηδεία καὶ ἐξαφάνιση τοῦ κυριοτέρου μέρους τῆς ἑορτῆς, ποὺ εἶναι ἡ μετάστασις τῆς Θεοτόκου στοὺς οὐρανούς.

Καὶ τὸ χειρότερο εἶναι, ὅτι ὅλα αὐτὰ διαδίδονται μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτὸς ἀπὸ ἐνορία σὲ ἐνορία καὶ ἀπὸ μητρόπολη σὲ μητρόπολη.

Κωνσταντίνος Σαμοΐλης, δάσκαλος

Θωμάς Γκιάτας, δάσκαλος

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

18.8.2026

Σκανάρουν τα σπάνια βιβλία και μετά τα κάνουν κομματάκια... feed the monster

 ⚠️ Action Alert🚨ΜΗΝ κάνετε χρήση καμίας ΤΕΧΝΙΚΉΣ  ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ , είτε για βοήθεια, είτε για πλάκα - Αφήστε το τέρας να ψοφήσει! Κοστίζει πανάκριβα στις εταιρείες που προς το παρόν μπαίνουν μέσα!

Η Ξεφτιλισμένη «κυβερνητική» θρασύτητα στην «μπουδελάδα» του Μητσοτάκουλα . Άντε να ξεβρωμίσει ο τόπος….

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Στις διαμαρτυρίες για την αύξηση των διοδίων στην Εγνατία, όπου εκτός των άλλων κλείνουν και λωρίδες για έργα, δεν υπάρχουν βενζινάδικα κλπ., το υπουργείο υποδομών απαντά "δεν είναι υποχρεωτικό να πηγαίνετε από εκεί που υπάρχουν διόδια, πηγαίνετε από τα βουνά και τα λαγκάδια".
Δείτε την υπέροχη βλακοτεχνοκρατική διατύπωση από την αναπληρώτρια προϊσταμένη της Διεύθυνσης Δ17 του υπουργείου:
"Η χρήση του οδικού δικτύου που διέπεται από Συμβάσεις Παραχώρησης κατά κύριο λόγο δεν είναι υποχρεωτική για τους μετακινούμενους. Στην έννοια εξάλλου της δυνατότητας σύνδεσης μεταξύ των πόλεων και κωμοπόλεων, αναφορά γίνεται, όχι κατ’ ανάγκη σε ένα ευθυτενές οδικό δίκτυο που βαίνει παράλληλα και εκατέρωθεν του αυτοκινητόδρομου με ανάλογα γεωμετρικά χαρακτηριστικά, αλλά στην ύπαρξη εναλλακτικού οδικού δικτύου που θα δίνει τη δυνατότητα αυτής της σύνδεσης".
Στη φωτογραφία το υπουργικό συμβούλιο τη στιγμή που απαντά στα θρασύτατα αιτήματα των πλεμπαίων.
Πριν γελάσετε, σκεφτείτε όχι τι είναι ΑΥΤΟΙ, οι οποίοι μια χαρά κάνουν τη δουλειά τους αλλά τι ακριβώς είμαστε ΕΜΕΙΣ, αφού δεχόμαστε να μας συμπεριφέρονται έτσι. Για το τι είναι εκείνοι που τους ψηφίζουν κιόλας, δεν γράφω για να μην πάω φυλακή καλοκαιριάτικα

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

 

Σήμερα, 19 Αυγούστου, το Άγιον Όρος πανηγυρίζει με ιδιαίτερη κατάνυξη τη μεγάλη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Στην κορυφή του Άθωνα, σε υψόμετρο 2.033 μέτρων, εκεί όπου ο ουρανός μοιάζει να αγγίζει τη γη, βρίσκεται το μικρό εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Κάθε χρόνο, την παραμονή της εορτής, προσκυνητές και μοναχοί παίρνουν τον δύσκολο ανηφορικό δρόμο, μέσα από τα μονοπάτια του Αγίου Όρους, για να φτάσουν στην κορυφή και να συμμετάσχουν στην πανήγυρη. Εκεί, μέσα στη σιωπή του Άθωνα, τελείται η αγρυπνία και η Θεία Λειτουργία προς τιμήν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που πάνω στο όρος Θαβώρ φανέρωσε στους μαθητές Του τη θεϊκή Του δόξα.

κύρ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "Το ξέραμε ότι κάποιοι άνθρωποι δεν άξιζαν παραπάνω! Απλά δεθήκαμε, γιατί πιστεύαμε ότι αξίζαμε εμείς λιγότερα. Παπαδιαμάντης"

«Ποῦ ἡ μακαρία ἐκείνη ἐποχή,δὲν ἦσαν πολλὰ χρόνια ἔκτοτε, ἀλλὰ πόσον γρήγορα τὰ παρόντα γίνονται παρελθόντα!»
«Το Γιαλόξυλο, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης» 
 
  Γράφει ο Στυλ. Καβάζης
Κάθε φορά που θέλω πραγματικά να ταξιδέψω, δεν ανοίγω χάρτες. Δεν ψάχνω προορισμούς. Παίρνω ένα βιβλίο από τα Άπαντα του Παπαδιαμάντη που έχω στη βιβλιοθήκη μου, το ανοίγω στην τύχη και αφήνω τον κυρ-Αλέξανδρο να με πάρει μαζί του.
Σήμερα έπεσα στο «Γιαλόξυλο».
Ένα από τα σχετικά άγνωστα διηγήματά του. Κι όμως, ακόμη κι εδώ, σε ένα φαινομενικά μικρό και απλό αφήγημα, ο Παπαδιαμάντης κατορθώνει το ακατόρθωτο μέσα σε λίγες σελίδες χωράει ολόκληρο τον άνθρωπο.
Δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία.
Ανατέμνει μια κοινωνία.
Παρατηρεί ανθρώπους, χαρακτήρες, αδυναμίες, πάθη, σχέσεις, μικρότητες, φιλοτιμίες, φτώχεια, πονηριά, καλοσύνη. Καταγράφει χωρίς στόμφο την καθημερινότητα μιας Ελλάδας που έφυγε, αλλά μέσα από τις σελίδες του εξακολουθεί να αναπνέει.Το «Γιαλόξυλο» όπως και σχεδόν όλα τα διηγήματα του είναι ταυτόχρονα κοινωνιογραφία, ψυχογράφημα, φιλοσοφικός στοχασμός και βαθιά ανθρώπινη παρατήρηση.
Αυτό ακριβώς πιστεύω πως είναι το μεγαλείο του Παπαδιαμάντη.Δεν χρειάζεται μεγάλες ιστορίες για να μιλήσει για τα μεγάλα.Του αρκεί ένα μικρό περιστατικό, ένας φτωχός άνθρωπος, μια βάρκα, ένα κομμάτι ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα και από εκεί ανοίγει μπροστά σου ένας ολόκληρος κόσμος.Μια Ελλάδα φτωχή, σκληρή, θαλασσινή, γεμάτη στερήσεις, αλλά ταυτόχρονα γεμάτη ζωή. Μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι γνωρίζονταν μεταξύ τους, όπου η χαρά και η δυστυχία ήταν κοινή υπόθεση, όπου η φήμη ταξίδευε από στόμα σε στόμα και η θάλασσα ήταν όχι απλώς τοπίο, αλλά τρόπος ζωής και μοίρα.
Ο Παπαδιαμάντης κοιτάζει αυτή την κοινωνία με την μοναδική του μάτια χωρίς να την εξιδανικεύει.Δεν κρύβει τις αμαρτίες της.
Δεν κρύβει τις μικρότητές της.
Δεν κρύβει την ανθρώπινη αδυναμία.
Μα ούτε και την περιφρονεί.
Γιατί γνωρίζει κάτι που η εποχή μας έχει ξεχάσει
ο άνθρωπος δεν γίνεται καλύτερος επειδή αλλάζει εποχή.Αλλάζει τα σπίτια του, τα ρούχα του, τα εργαλεία του, τις μηχανές του, τις συνήθειές του.Η ψυχή του όμως παραμένει εκπληκτικά ίδια.Η απληστία, η ζήλια, η φιλοδοξία, η μοναξιά, η ανάγκη για αγάπη, η ενοχή, η μετάνοια, η μικρότητα, η γενναιοδωρία όλα υπήρχαν τότε.Όλα υπάρχουν και σήμερα.
Γι’ αυτό ο Παπαδιαμάντης δεν παλιώνει.
Θα μπορούσε να σταθεί άνετα δίπλα στα ιερά τέρατα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Στον Τσέχωφ για την απαράμιλλη παρατήρηση της ανθρώπινης ψυχής. Στον Ντοστογιέφσκι για το βάθος των χαρακτήρων. Στον Τολστόι για την ικανότητα να μετατρέπει την καθημερινότητα σε καθολικό ανθρώπινο δράμα.
Μόνο που για εμάς τους Έλληνες υπάρχει κάτι ακόμη.Κάτι που δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανέναν και καθιστά τον Παπαδιαμάντη πραγματικά την κορυφή των κορυφών όπως τον είχε χαρακτηρίσει και ο εξίσου κορυφαίος ποιητής μας Κωνσταντίνος Καβάφης.Οι μεγάλοι συγγραφείς της ανθρωπότητας μπορούν να μας μεταφέρουν σε έναν κόσμο, όμως ο Παπαδιαμάντης μάς επιστρέφει στον δικό μας.
Μας πηγαίνει στη Σκιάθο.
Στα ακρογιάλια.
Στα φτωχικά σπίτια.
Στα ξωκκλήσια.
Στις καμπάνες.
Στα πανηγύρια.
Στα καΐκια.
Στις αυλές.
Στις χαρές και στα πένθη.
Στις ψυχές των ανθρώπων που έζησαν πριν από εμάς.Μας κάνει να ακούσουμε ξανά μια Ελλάδα που σήμερα κινδυνεύουμε να γνωρίζουμε μόνο από φωτογραφίες και μουσειακές προθήκες.
Η Ελλάδα του Παπαδιαμάντη δεν είναι σύνθημα. Είναι βίωμα.Υπάρχει στη γλώσσα του, στη θάλασσά του, στο τοπίο του, στην βαθιά πίστη του στην Ορθοδοξία, στα ήθη, στα έθιμα, στους ανθρώπους του.Υπάρχει στην ίδια την ανάσα των σελίδων του και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία της εποχής μας.Ζούμε σε έναν κόσμο που έχει περισσότερα μέσα από ποτέ για να επικοινωνεί και λιγότερη πραγματική επικοινωνία.Έχουμε περισσότερη πληροφορία και λιγότερη μνήμη.Περισσότερη ταχύτητα και λιγότερο χρόνο.Περισσότερη «πρόοδο» και συχνά λιγότερη γνώση του ποιοι υπήρξαν πριν από εμάς.
Νομίσαμε πως για να κοιτάξουμε μπροστά πρέπει να ξεχάσουμε πίσω.
Καπώς έτσι ασυναίσθητα ανοίγεις τον Παπαδιαμάντη και ανακαλύπτεις πως ο άνθρωπος που έζησε πριν από περισσότερο από έναν αιώνα σε γνωρίζει καλύτερα απ’ όσο νόμιζες ότι σε γνώριζε η δική σου εποχή.Αυτός είναι ο Παπαδιαμάντης.Ο άνθρωπος που πήρε τις μικρές ζωές των ταπεινών ανθρώπων και τις έκανε μεγάλη λογοτεχνία.Που πήρε μια μικρή κοινωνία και την έκανε καθρέφτη ολόκληρης της ανθρωπότητας.Που πήρε την Ελλάδα της εποχής του και την πέρασε στην αιωνιότητα.Ακριβώς γι’ αυτό κάθε φορά που ανοίγω ένα βιβλίο του στην τύχη, δεν αισθάνομαι ότι απλώς
διαβάζω.Αισθάνομαι ότι επιστρέφω.Επιστρέφω σε έναν κόσμο που δεν πρόλαβα να γνωρίσω, αλλά μου είναι παράξενα οικείος.Σε μια Ελλάδα που έφυγε.Μια Ελλάδα που δεν ήταν τέλεια όπως καμία εποχή δεν είναι άλλωστε,αλλά είναι πραγματικά δική μας.
Όσο οι σελίδες γυρίζουν, τόσο ακούγεται μέσα μου εκείνη η φράση:
«Ποῦ ἡ μακαρία ἐκείνη ἐποχή…»
Και τότε καταλαβαίνω πως δεν είναι απλώς νοσταλγία αλλά μια βαθιά υπενθύμιση για το πόσο γρήγορα περνά η ζωή.
Γιατί πράγματι:
«πόσον γρήγορα τὰ παρόντα γίνονται παρελθόντα!»
Οι εποχές περνούν.
Οι άνθρωποι φεύγουν.
Τα σπίτια γκρεμίζονται.
Οι φωνές σβήνουν.
Οι δρόμοι αλλάζουν.
Η μνήμη ξεθωριάζει και όμως, κάπου ανάμεσα στα κύματα, σαν ένα παλιό γιαλόξυλο που αρνείται να βυθιστεί, επιπλέει ακόμη ένας ολόκληρος κόσμος.Ο κόσμος του Παπαδιαμάντη.
Ο κόσμος μιας Ελλάδας που δεν υπάρχει πια όπως τότε, αλλά υπάρχει ακόμη όσο υπάρχουν άνθρωποι που την θυμούνται.
Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα θελήσετε πραγματικά να ταξιδέψετε, δοκιμάστε κάτι απλούστερο.Μην αρχίσετε να ψάχνετε στο Google και σε ταξιδιωτικά γραφεία για τον επόμενο προορισμό σας.Απλά ανοίξτε Παπαδιαμάντη.
Πάρτε ένα βιβλίο του από τη βιβλιοθήκη σας, ανοίξτε το στην τύχη και αφήστε τον κυρ-Αλέξανδρο να σας οδηγήσει.
Δεν θα χάσετε μια ώρα διαβάσματος.
Θα κερδίσετε ένα ταξίδι και μπορεί να γυρίσετε από αυτό με κάτι πολύ πιο πολύτιμο από μια ανάμνηση,με την Ελλάδα λίγο περισσότερο μέσα σας.

Γιατί ο Παπαδιαμάντης δεν έγραψε απλώς για την Ελλάδα που έζησε.Την διέσωσε και όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα ανοίγουν τις σελίδες του,η Ελλάδα εκείνη,η αληθινή Ελλάδα δεν θα χαθεί.