Λοιπόν μάγκες , ακούστε να σας πω εγώ γιατί ξεκίνησε ο Τρωικός Πόλεμος , σύμφωνα με όσα συμπέρανα βλέποντας το τρέιλερ της τελευταίας Αμερικανικής παραγωγής.

 

 

Όχι τίποτα άλλο ..Για να μην τρώτε παπά από τον Όμηρο δηλαδή ..

Ο Πάρης λοιπόν επειδή γουστάριζε τις πολύ μελαχρινές πήγε και έκλεψε την Ελένη (Το ωραία δεν υπάρχει . Είναι κι αυτό ποίημα ) .

Όταν λοιπόν την πήγε στην Τροία και την είδαν οι υπόλοιποι έγιναν έξαλλοι.

"Ρε ηλίθιε για αυτήν εδώ πας να μας βάλεις σε μπελάδες ;; Που την είδες την ωραία ;;," του είπαν.

Και μεταξύ μας είχαν δίκιο ..

"Πήγαινε την πίσω" του είπαν όλοι με μια φωνή.

Άρχισαν λοιπόν οι διαπραγματεύσεις της επιστροφής της Ελένης , αλλά έλα που οι άλλοι δεν την ήθελαν πίσω ..Κι άρχισε ένα τρελό σκηνικό , τύφλα να έχει η περιγραφή του αντιπροέδρου του Εδεσσαϊκού δηλαδή του τύπου "εμείς τους είπαμε , αλλά αυτοί μας είπαν και μετά εμείς είπαμε" κ.λ.π.

Ε , τα υπόλοιπα τα ξέρετε πάνω - κάτω , από την Ιλιάδα βασικά ..

Αλλά ποτέ μην είστε σίγουροι ..Μπορεί να βγει κι άλλη ταινία που θα μας ξαναβάλει σε σκέψεις ..

 Θοδωρής Μεχλιζόγλου

ΘΕΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ :Ο νέος πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου εγκαταλείπει το σχέδιο για την ψηφιακή ταυτότητα

Η Βρετανία αποτελεί σημαντικό παράδειγα δημοκρατικής αντιστάσεως.

Όπως θυμάστε, κυβέρνηση του Κιρ Στάρμερ ανακοίνωσε τον Σεπτέμβριο του 2025 εθνική ψηφιακή ταυτότητα, η οποία θα γινόταν υποχρεωτική για την απόδειξη δικαιώματος εργασίας. Οι πολίτες δεν αρκέστηκαν στη διαμαρτυρία. Συγκέντρωσαν 2.984.191 υπογραφές στην επίσημη κοινοβουλευτική πλατφόρμα. Η Big Brother Watch οργάνωσε την εκστρατεία No2DigitalID. Δεκατρείς οργανώσεις δικαιωμάτων συνεργάστηκαν. Το θέμα συζητήθηκε στο Κοινοβούλιο και απέκτησε τεράστιο πολιτικό κόστος.

Τον Ιανουάριο του 2026 η κυβέρνηση εγκατέλειψε την αποκλειστική υποχρεωτικότητα. Και στις 18 Ιουλίου, ο νέος ηγέτης των Εργατικών και εισερχόμενος πρωθυπουργός Άντι Μπέρναμ ανακοίνωσε ότι καταργεί συνολικά το σχέδιο εθνικής ψηφιακής ταυτότητας. Οι υφιστάμενοι ηλεκτρονικοί έλεγχοι εργασίας δεν καταργούνται, αλλά το ενιαίο εθνικό σύστημα αποσύρεται.

Σχεδόν τρία εκατομμύρια υπογραφές δεν έμειναν ένα διαδικτυακό ξέσπασμα. Έγιναν κοινοβουλευτική συζήτηση, κοινωνική πίεση, πολιτικό κόστος, κυβερνητική υποχώρηση και, τελικά, ανατροπή.

Η βρετανική εμπειρία αποτελεί υπόδειγμα κλιμακώσεως της δημοκρατικής δράσεως. Η μαζικότητα των υπογραφών δεν αρκούσε από μόνη της· συνδυάστηκε με τεχνική κριτική, εκστρατεία της Big Brother Watch, κοινή παρέμβαση οργανώσεων και διακομματική πίεση. Έτσι φθάσαμε στο ευχάριστο αποτέλεσμα.

Γι’ αυτό φωνάζουμε: Εκλογές έρχονται. Ευκαιρία είναι. Πιέστε, όπως ο καθένας μπορεί, τους πολιτικούς. Να πάρουν θέση κατά της υποχρεωτικότητας της ηλεκτρονικής ταυτότητας και του Π.Α. 

 

Γεωργιος Αποστολακης

 

Προφήτης Ηλίας στον Όλυμπο!

 

Ο Άγιος Διονύσιος, ιδρυτής της Μονής της Αγίας Τριάδας (σήμερα γνωστή ως Μονή Αγίου Διονυσίου), ίδρυσε επίσης το εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία τον 16ο αιώνα.

Χτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου οικοδομήματος. Ο Διόνυσος, που ασκήτευε, λέγεται ότι κατά καιρούς ζούσε στο εξωκκλήσι.

Η κορυφή Προφήτης Ηλίας σε υψόμετρο 2.803 μέτρων βρίσκεται κοντά στις ψηλότερες κορυφές του Ολύμπου (Μύτικας και Στεφάνι).

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΚ -ΠΟΥΣΤΕΥΕΤΕ ΛΕΜΕ, τι κάνει η Εκκλησία της Ελλάδας συλλείτουργα και πανηγύρεις, τι θέτε;

Σε καιρό ανομβρίας παρακαλούσαν, τον Προφήτη Ηλία, να τους στείλει βροχή. Όταν όμως έβρεχε ασταμάτητα, τότε τον παρακαλούσαν να σταματήσει, για να μην τους πνίξει…

 

Αρνήθηκαν τον οίκο ευγηρίας και δημιούργησαν τη δική τους αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα

– Έτσι αλλάζουν ζωή μετά τη σύνταξη -

 

---

Δώδεκα συνταξιούχοι, ηλικίας από 60 έως 82 ετών, επέλεξαν έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής για τα χρόνια μετά τη σύνταξη. Αντί να μετακομίσουν σε οίκο ευγηρίας ή να ζήσουν μόνοι τους, αγόρασαν από κοινού ένα αρχοντικό του 18ου αιώνα στη νότια Γαλλία και δημιούργησαν μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, όπου συνδυάζουν την ανεξαρτησία με την αλληλεγγύη.

Η κοινότητα, που ονομάζεται La Ménardière, λειτουργεί ως συνεταιρισμός. Κάθε κάτοικος διαθέτει το δικό του ιδιωτικό διαμέρισμα, ενώ όλοι μοιράζονται κοινόχρηστους χώρους, όπως την κουζίνα, την τραπεζαρία, το σαλόνι, τη βιβλιοθήκη και τους μεγάλους εξωτερικούς χώρους του κτήματος. Οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά και κάθε μέλος συμβάλλει ανάλογα με τις δυνατότητές του στη λειτουργία της κοινότητας.

Οι κάτοικοι δεν επιδιώκουν απλώς να αντιμετωπίσουν τη μοναξιά της τρίτης ηλικίας. Θέλουν να διατηρήσουν την αυτονομία τους, να αλληλοϋποστηρίζονται στην καθημερινότητα και να παραμένουν ενεργοί μέσα από πολιτιστικές και κοινωνικές δράσεις που είναι ανοιχτές και στην τοπική κοινωνία. Στον χώρο διοργανώνονται προβολές ταινιών, εκδηλώσεις, αγορές τοπικών προϊόντων και συναντήσεις, μετατρέποντας το αρχοντικό σε σημείο αναφοράς για την περιοχή.

Το μοντέλο αυτό αποτελεί μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στους παραδοσιακούς οίκους ευγηρίας. Οι συμμετέχοντες επένδυσαν από κοινού στην αγορά του ακινήτου μέσω συνεταιρισμού, ενώ κάθε μέλος μπορεί να αποχωρήσει, ανακτώντας το μερίδιό του σύμφωνα με τους κανόνες της κοινότητας. Παράλληλα, καταβάλλουν μηνιαία εισφορά που αντιστοιχεί στον χώρο που χρησιμοποιούν και στα κοινά έξοδα.

Το ενδιαφέρον για το εγχείρημα αυξάνεται συνεχώς, καθώς ολοένα περισσότεροι ηλικιωμένοι αναζητούν λύσεις που συνδυάζουν την ανεξάρτητη διαβίωση με την κοινωνική ζωή και την αλληλοβοήθεια, χωρίς να χάνουν την ιδιωτικότητά τους. Οι δημιουργοί της La Ménardière εκτιμούν ότι τέτοιες κοινότητες μπορούν να αποτελέσουν ένα νέο μοντέλο για την τρίτη ηλικία, προσφέροντας ποιότητα ζωής, συντροφικότητα και αξιοπρέπεια.

Τι είναι τούτος εδώ πάλι…

Θα πουν ότι ανοησία μπορούν ώστε να προωθήσουν τους νεωτερισμούς τους εντός της λειτουργικής ζωής των πιστών.

Οι ναοί σήμερα είναι ασφυκτικά γεμάτοι και το ποσοστό των νέων είναι σε αριθμούς ρεκόρ.

Πώς καταφέρνουν να παραμένουν τόσο μίζεροι κάποιοι εντός της εκκλησίας είναι απορίας άξιον.

 

 

ΚΥΠΡΟΣ :Μένουμε μ’ ανοιχτές τις πληγές στο σταυρό του ορίζοντα.

| Δεσπόζει το αίμα. Η Κύπρος καλεί. Στους | δρόμους του κόσμου αντηχεί η φωνή μας. | Ας μην αναπαύονται οι άνθρωποι. […]

(Μιχάλης Πασιαρδής)

Πενήντα δύο Χρόνια από την τουρκική εισβολή και κατοχή. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

 

 

 

Η ΕΝ ΨΥΧΡΏ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΕΛΛΗΝΑ ΚΎΠΡΙΟΥ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΉΣ ΕΙΒΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (1974), ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ Ερόλ Τομπάκ

 

Θέλησαν να τον ανακρίνουν αλλά δεν του απέσπασαν λέξη. Στάθηκε με περιφρόνηση απέναντι στους Τούρκους κατά τη διάρκεια της ανάκρισης,

Το πόδι του ήταν δεμένο με ένα πρόχειρο επίδεσμο και από τα αχαμνά του έτρεχε αίμα. Τους έφτυσε με τη δήλωση:

"δεν προδίδω την πατρίδα μου, εγώ δεν μαγαρίζω το γάλα της μάνας μου. Ό,τι κι αν γίνει δεν θα φανερώσω το μέρος κανενός, δεν θα πω πού είναι τα όπλα"

Θα σε σκοτώσουμε, του είπα. Ε, σκοτώστε με, είπε,

Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο Σινάν, ένας μικροκαμωμένος Τούρκος, με το πιστόλι στο χέρι.

Ο Έλληνας καταδρομέας, στάθηκε απέναντί του με ψηλά το κεφάλι και τεντωμένο το στήθος! Είπε: «Ρίξτε».

Ο κοντοπίθαρος Τούρκος πυροβόλησε. Η σφαίρα μπήκε από το κεφάλι και βγήκε από την άλλη.

Εάν αυτό επιβεβαιωθεί μιλάμε για εθνική προδοσία όχι μόνο του αλιτήριου Μητσοτάκουλα και της σιχαμένης ομήγυρης του αλλά και των αιρετών που θα δεχθούν τέτοια ξεφτίλα.

Η ΕΙΔΗΣΗ :Υποχρεωτική η ένταξη των μουσουλμάνων και των ΜΚΟ στα δημοτικά συμβούλια.Μετα το ξεπούλημα της γης προχωράει ο εποικισμός!

 

 

σχολιο:Για έναν επιπλέον λόγο που πρέπει να φύγει να ξεβρομίσει η Ελλάδα ,χθες..

Όταν η «οικουμενική» αποστολή γίνεται γεωπολιτική αντιπροσωπεία και περισσεύει η υποκρισία..

 

Γράφει ο  Γεώργιος Αποστολάκης

Η επίσκεψη του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στην Ουκρανία και η άνιση εκκλησιαστική ευαισθησία απέναντι στους διωκόμενους πιστούς του Μητροπολίτη Ονουφρίου

Η επίσκεψη αντιπροσωπείας του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» στην Ουκρανία, από τις 14 έως τις 17 Ιουλίου 2026, υπό τον γενικό γραμματέα του, καθηγητή Jerry Pillay, παρουσιάστηκε ως αποστολή αλληλεγγύης προς τον ουκρανικό λαό και υποστήριξης της ειρήνης.

Κανείς δεν αμφισβητεί το χριστιανικό καθήκον συμπαραστάσεως προς έναν λαό που δοκιμάζεται από τη ρωσική εισβολή, με τους θανάτους, τις καταστροφές και την προσφυγιά που αυτή προκάλεσε. Ούτε μπορεί να μένει χωρίς κριτική η θρησκευτική δικαιολόγηση του πολέμου από τη ρωσική εκκλησιαστική ηγεσία. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην επιλεκτικότητα της εκκλησιαστικής ευαισθησίας και στην ευκολία με την οποία η αλληλεγγύη προς έναν λαό μετατρέπεται σε επικύρωση της κρατικής και γεωπολιτικής γραμμής της ηγεσίας του.

Δύο συνομιλίες, αλλά όχι ίση αντιμετώπιση

Στις 15 Ιουλίου η αντιπροσωπεία του ΠΣΕ συναντήθηκε με το Πανουκρανικό Συμβούλιο Εκκλησιών και Θρησκευτικών Οργανώσεων και πραγματοποίησε ιδιαίτερη επίσκεψη στην κατοικία του Επιφανίου, επικεφαλής της αποκαλούμενης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Η συνάντηση προβλήθηκε αναλυτικά και συνοδεύθηκε από φωτογραφικό υλικό. Εκεί εκφράστηκε η «ακλόνητη υποστήριξη» προς την Ουκρανία και καταδικάστηκε η ρωσική επιθετικότητα ως παράνομη, ανήθικη και απολύτως απαράδεκτη.

Μετά την ολοκλήρωση της επισκέψεως, το ίδιο το ΠΣΕ ανακοίνωσε ότι πραγματοποιήθηκαν «στοχευμένες συνομιλίες» τόσο με την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Μητροπολίτη Ονουφρίου όσο και με την Εκκλησία του Επιφανίου. Η διευκρίνιση είναι ουσιώδης: δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η αντιπροσωπεία αρνήθηκε κάθε επικοινωνία με την Εκκλησία του Ονουφρίου.

Ωστόσο, η ανακοίνωση δεν κατονομάζει τους εκπροσώπους της, δεν αναφέρει συνάντηση με τον ίδιο τον Μητροπολίτη και δεν εκθέτει όσα καταγγέλθηκαν για αφαιρέσεις ναών, διώξεις κληρικών, έρευνες σε μονές, συλλήψεις, διοικητικές πιέσεις και το νομοθετικό πλαίσιο που απειλεί την υπόστασή της. Για τη μία πλευρά υπήρξαν ιδιαίτερη επίσκεψη, ονομαστική προβολή και φωτογραφίες· για την άλλη, μία συνοπτική αναφορά χωρίς πρόσωπα, περιεχόμενο ή δημόσια δέσμευση προστασίας των δικαιωμάτων της.

Η διαφορά δεν είναι απλώς επικοινωνιακή. Στην εκκλησιαστική διπλωματία, οι συναντήσεις, οι εικόνες, οι ανακοινώσεις και οι αποσιωπήσεις παράγουν θεσμικό και εκκλησιολογικό αποτέλεσμα.

Άκουσαν τους διωκόμενους – αλλά ποιον πίστεψαν;

Ο Jerry Pillay ανέφερε ότι συζητήθηκαν οι σχέσεις Εκκλησίας και κράτους και οι συνέπειες της νέας ουκρανικής νομοθεσίας. Πρόσθεσε, όμως, ότι η αντιπροσωπεία άκουσε την απάντηση της κυβερνήσεως και τη διαβεβαίωση του Πανουκρανικού Συμβουλίου Εκκλησιών ότι η ρύθμιση «δεν απειλεί τη θρησκευτική ελευθερία στην Ουκρανία».

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Η αντιπροσωπεία συνομίλησε και με τις δύο πλευρές, αλλά ως τελικό συμπέρασμα πρόβαλε τη διαβεβαίωση της κρατικής και θεσμικής ουκρανικής πλευράς. Δεν πληροφορούμαστε τι ακριβώς της κατήγγειλαν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας του Ονουφρίου ούτε πώς αξιολογήθηκαν οι καταγγελίες τους. Εάν η συνομιλία με τους διωκόμενους δεν αφήνει ίχνος στο τελικό ανακοινωθέν, ενώ η άρνηση των διώξεων προβάλλεται ως καθησυχαστική απάντηση, η ακρόαση κινδυνεύει να αποδειχθεί προσχηματική.

Δεν αρκεί να ακούσεις τον διωκόμενο. Οφείλεις να ερευνήσεις όσα καταγγέλλει και να υπερασπιστείς δημόσια τα δικαιώματά του. Διαφορετικά, η «ισόρροπη ακρόαση» γίνεται διαδικαστικό άλλοθι για ένα ήδη προειλημμένο πολιτικό συμπέρασμα. «Ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με», λέγει το Ευαγγέλιο — όχι για μια τυπική ακρόαση, αλλά για την αναγνώριση του ίδιου του Χριστού στο πρόσωπο του πάσχοντος.

Μια εκκλησιαστική πληγή που παραμένει ανοικτή

Το ΠΣΕ δεν είναι ορθόδοξη Σύνοδος και δεν έχει κανονική αρμοδιότητα να αναγνωρίζει αυτοκεφαλίες. Ωστόσο, η ιδιαίτερη συνάντηση με τον Επιφάνιο και η απουσία αντίστοιχης ορατής συναντήσεως με τον Ονούφριο δημιουργούν την εντύπωση ότι η μία πλευρά αποτελεί την επίσημη και διεθνώς αποδεκτή εκκλησιαστική έκφραση της Ουκρανίας, ενώ η άλλη μια προβληματική κοινότητα, της οποίας οι ισχυρισμοί ακούγονται χωρίς να κρίνονται άξιοι δημοσιότητας.

Η χορήγηση αυτοκεφαλίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στη νέα ουκρανική εκκλησιαστική δομή δεν θεράπευσε το σχίσμα. Ο Επιφάνιος απέκτησε τον Τόμο και την αναγνώριση ορισμένων τοπικών Εκκλησιών, όχι όμως πανορθόδοξη αποδοχή. Απέναντί του παραμένει η ιστορική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο, η οποία ήταν κανονικά συνδεδεμένη με το Πατριαρχείο Μόσχας.

Η ιστορική αυτή σχέση δεν καθιστά τους πιστούς της συλλογικά υπεύθυνους ούτε για τη ρωσική εισβολή ούτε για τις θεολογικές δικαιολογήσεις της από τον Πατριάρχη Κύριλλο. Η Εκκλησία του Ονουφρίου έχει καταδικάσει τον πόλεμο και διακηρύξει την οργανωτική της ανεξαρτησία από τη Μόσχα, μολονότι η έκταση και οι κανονικές συνέπειες αυτής της απομακρύνσεως αμφισβητούνται. Οι πιστοί δεν μπορεί να υποχρεώνονται να αποδείξουν τον πατριωτισμό τους εγκαταλείποντας την Εκκλησία στην οποία βαπτίστηκαν, κοινώνησαν και έζησαν την πνευματική τους ζωή.

Το ΠΣΕ ανάμεσα στη μεσολάβηση και στην επικύρωση

Το 2022 το ΠΣΕ είχε συναντηθεί ονομαστικά τόσο με τον Επιφάνιο όσο και με τον Ονούφριο. Και τώρα συνομίλησε με εκπροσώπους και των δύο πλευρών. Το ερώτημα όμως παραμένει: λειτούργησε ως πραγματικός μεσολαβητής ή ως θεσμικός επικυρωτής της κυρίαρχης πλευράς;

Μπορεί να μιλά για συμφιλίωση χωρίς να δημοσιοποιεί ούτε μία καταγγελία της διωκόμενης κοινότητας; Να υπερασπίζεται τη θρησκευτική ελευθερία, αρκούμενο στη διαβεβαίωση εκείνων που κατηγορούνται ότι την περιορίζουν; Να καταδικάζει —ορθώς— την εργαλειοποίηση της Εκκλησίας από τη Μόσχα, αλλά να παραβλέπει την εργαλειοποίηση της θρησκείας από το Κίεβο; Η χριστιανική αλήθεια δεν μεταβάλλεται ανάλογα με τη γεωπολιτική πλευρά που παραβιάζει τα δικαιώματα των πιστών.

Μια πραγματικά εκκλησιαστική αποστολή όφειλε να συναντήσει ονομαστικά και ισότιμα τους δύο επικεφαλής, να δημοσιοποιήσει τις θέσεις και των δύο πλευρών, να ζητήσει ανεξάρτητη διερεύνηση των καταγγελιών, να απαιτήσει την παύση κάθε βίαιης ή διοικητικής μεταβιβάσεως ναών και να καλέσει σε διάλογο χωρίς προαπαιτούμενο την εξαφάνιση της άλλης πλευράς. Αντί γι’ αυτό, το τελικό μήνυμα συνέπεσε με την επίσημη θέση ότι η νέα νομοθεσία δεν απειλεί τη θρησκευτική ελευθερία.

Η συμμετοχή του Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας Γαβριήλ

Ιδιαίτερη σημασία για την Εκκλησία της Ελλάδος έχει η συμμετοχή του Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος κ. Γαβριήλ, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣΕ και της Επιτροπής των Εκκλησιών για τις Διεθνείς Υποθέσεις. Πρόκειται για ιεράρχη με έντονη παρουσία στον οργανωμένο οικουμενικό διάλογο, το όνομα του οποίου αναφέρεται συχνά σε εκκλησιαστικά δημοσιεύματα μεταξύ όσων ενδέχεται να διαδραματίσουν μελλοντικά πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδοχή του αρχιεπισκοπικού θρόνου.

Τίθεται, επομένως, εύλογο ερώτημα: ποια θέση εξέφρασε κατά τις συνομιλίες; Ζήτησε ανεξάρτητη διερεύνηση των καταγγελιών της Εκκλησίας του Ονουφρίου; Έθεσε το ζήτημα των αφαιρέσεων ναών και των διώξεων κληρικών; Διατύπωσε επιφύλαξη απέναντι στη διαβεβαίωση ότι η νέα νομοθεσία δεν απειλεί τη θρησκευτική ελευθερία ή αποδέχθηκε χωρίς δημόσια διαφοροποίηση το τελικό συμπέρασμα; Η απάντηση αφορά όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και τον εκκλησιολογικό προσανατολισμό που εκπέμπει διεθνώς η Εκκλησία της Ελλάδος.

Να γίνουν ορατοί εκείνοι που η εξουσία θέλει αόρατους

Η επίσκεψη του ΠΣΕ δεν αγνόησε απολύτως την Εκκλησία του Ονουφρίου. Τη συνάντησε, σύμφωνα με την τελική ανακοίνωση. Δεν γνωρίζουμε, όμως, ποιοι μίλησαν εκ μέρους της, τι κατήγγειλαν και τι απάντηση έλαβαν. Το ΠΣΕ πρόβαλε αναλυτικά τις κρατικές θέσεις και τη συνάντηση με τον Επιφάνιο, αλλά άφησε σχεδόν αόρατη τη μαρτυρία της άλλης πλευράς. Καταδίκασε τον ρωσικό πόλεμο, όχι όμως με ανάλογη σαφήνεια τον εσωτερικό εκκλησιαστικό καταναγκασμό. Αυτή δεν είναι ισότιμη μέριμνα· είναι επιλεκτική ευαισθησία.

Εάν το ΠΣΕ θέλει να υπηρετήσει την ειρήνη, δεν αρκεί να επαναλαμβάνει τη γλώσσα της διεθνούς πολιτικής. Οφείλει να μεταφέρει δημόσια τη μαρτυρία των αποκλεισμένων, να ερευνά τις καταγγελίες τους και να υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους. Διότι η Εκκλησία δεν καλείται να επιλέξει τον γεωπολιτικά χρήσιμο. Καλείται να αναγνωρίσει στο πρόσωπο κάθε διωκόμενου τον ίδιο τον Χριστό.

Στου Προφήτη Ηλία

 

Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια, τα σοκάκια

γέμιζα φιλιά τα μαλλιά σου

μ’ άστρα την ποδιά σου.

Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια τα βραδάκια

περπατούσαμε, μου γελούσες

πόσο μ’ αγαπούσες.

Τώρα στην καρδιά μου το μαράζι

κι ο καημός φωλιάζει.

Πότε θα φανείς σαν και πρώτα

στην παλιά τη γειτονιά;

Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια, τα σοκάκια

γέμιζα φιλιά τα μαλλιά σου

μ’ άστρα την ποδιά σου.

Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια τα βραδάκια

περπατούσαμε, μου γελούσες

πόσο μ’ αγαπούσες.

Τώρα στην καρδιά μου το μαράζι

κι ο καημός φωλιάζει.

Πότε θα φανείς σαν και πρώτα

στην παλιά τη γειτονιά;

Είμαι μόνος μου δίχως ταίρι

και ζητώ παρηγοριά.

Ενα ποίημα για την Κύπρο

 

Κύπρος

Μυριόμορφη της Ευρώπης κόρη

Μυριάνθιστο της θάλασσας λουλούδι

Από την ομορφογέννα μήτρα σου

Αφροδίτη ομορφιάς θεά αναδύθηκε

Αρχαίων φιλοσόφων μάνα γη

Επιστημών αστείρευτος πηγή

Αποστόλων Χριστού πρώτα βήματα

Χριστιανών πίστης πρώτη προσευχή

Μουσουλμάνων τόπος Ιερός

Κάθε πίστης ελεύθερη προσευχή

Ομορφιά και πλούτη ζηλεμένα

Από χέρια ληστή ληστευμένα

Ταγοί και εταίροι με αργυρώνητη καρδιά

Μονάχη σ’ άφησαν στα χέρια του φονιά

Στα δυό μοίρασαν την αγκαλιά σου

Στα δυό μοίρασαν τα παιδιά σου

Το ένα χέρι με τ’ άλλο δεν σμίγει

Η αγκαλιά μισό αιώνα δεν σφίγγει

Ένοχη η σιωπή σαράντα έξι χρόνια σιωπά

Λάφυρα από απεχθές έγκλημα προσδοκά

Ο πόνος σου ποτέ μην γίνει σιωπή

Δυνατή της φωνής να γίνει κραυγή

Δύση και Ανατολή να αφυπνιστεί

Τον αδίστακτο να διώξουν ληστή

Η αυγή μισή ξημερώνεται

Μισόηλιος ο ήλιος σηκώνεται

Το ματωμένο σου φεγγάρι με πληγώνει

Η ελπίδα της λευτεριάς τον πόνο μερώνει

Με το ένα χέρι με αγκαλιάζεις

Με δακρυσμένο μάτι κοιτάζεις

Η αγάπη μου δίπλα σου θα σταθεί

Ο πόνος σου πόνος μου να γενεί

Η λευτεριά έρχεται να σε βρει

Ο χρόνος άλλο δεν την αργεί

Θα σμίξει πάλι η αγκαλιά σου

Όλα θα χωρέσει τα παιδιά σου

Σ’ αγαπώ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Ιωάννης Αριστοτέλης Γκούμας

25-09-2020

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ, 20-07-2025

Το ψέμα της αλήθειας και η αλήθεια του ψέματος, για την προδοσία της Κύπρου, πριν το 1974, το 1974 και μετά το 1974 μέχρι σήμερα.

Όταν αγκαλιάζεις τον βιαστή σου, ο οποίος ουδέποτε μεταμελήθηκε, για τον βιασμό σου, να είσαι βέβαιος, ότι, αργά ή γρήγορα, θα σε βιάσει ξανά.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, την κραυγή από τους τάφους των αδικοσκοτωμένων Παλληκαριών.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, το μοιρολόι των Ψυχών του Ουρανού που τις νύχτες μοιρολογούν, στις κορυφές του Πενταδάκτυλου.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, την κραυγή από τα σπλάχνα των βιασμένων Γυναικών, που το αίμα τους, πίκρανε για πάντα, τον κάμπο της Μεσαορίας.

«Η ιστορία έχει μνήμη», αλλοίμονο, σε αυτούς που την ξέχασαν και θα την δουν να επιστρέφει, πιο οδυνηρή.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση και τον χρόνο σας.

 

Με εκτίμηση,

Ιωάννης Αριστοτέλης Γκούμας

Μηχανολόγος Μηχανικός ΕΜΠ

ΜΒΑ Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ποιητής

Την εικοστή του μήνα η ανάβαση του Προφήτη ΗΛΙΑ του Θεσβίτη, μέσα σε φωτιά( πυρφόρος ανάβασις), ως τον ουρανό.

 

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Ο άγιος και μέγας προφήτης Ηλίας, αυτός ο άγγελος μέσα σε σώμα, που έλαβε από τον Θεό την εξουσία να ανοίγει και να κλείνει τους ουρανούς, καταγόταν από την Θέσβη της Γαλαάδ (σημ.: Λιστίμπ, νοτίως του Ουάντι Γιαμπίς). Λέγεται ότι την στιγμή της γέννησής του ο πατέρας του είδε άνδρες λευκοφόρους να τον σπαργανώνουν με φωτιά και, ονομάζοντάς τον, του έδωσαν να καταπιεί μια φλόγα, σύμβολο του θείου ζήλου που έμελλε να τον κατατρώει καθ’ όλη την ζωή του. Από παιδί τηρούσε αυστηρά όλες τις εντολές του Νόμου και στεκόταν νομίμως ενώπιον του Θεού με την απαθή παρθενία του, την διαρκή νηστεία και την φλογερή προσευχή, που έκαναν την καρδιά του σαν φωτιά και τον κατέστησαν υπόδειγμα μοναχικού βίου.

Όταν ο Αχαάβ ανήλθε στον θρόνο του βασιλείου του βορρά, που είχε αποσχισθεί από τα χρόνια του Ιεροβοάμ, έφθασε στο απόγειό της η ασέβεια και η αχρειότητα των προκατόχων του. Με την ενθάρρυνση της γυναίκας του, της μιαρής Ιεζάβελ, εδίωκε τους προφήτες και όλους τους ανθρώπους που έμεναν πιστοί στον Θεό και επιδόθηκε στην λατρεία των ψευδοθεών: του Βάαλ και της Αστάρτης. Ο προφήτης Ηλίας μετέβη τότε στον βασιλιά και του δήλωσε: «Ζη Κύριος ο Θεός των Δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ, μπροστά στον Οποίον εγώ παραστέκομαι, και λέγω ότι τα επόμενα χρόνια δεν θα πέσει στην γη δροσιά ούτε βροχή, παρά μόνο με προσταγή δική μου» (Γ΄ Βασ. 17, 1). Με τα λόγια του προφήτη μια τρομερή ξηρασία ενέσκηψε τότε σαν πυρετός στην γη: όλα ξεράθηκαν, ερημώθηκαν, κάηκαν· άνδρες, γυναίκες, παιδιά, κατοικίδια ζώα και αγρίμια, όλα πέθαιναν από έλλειψη τροφής· οι πηγές στέρεψαν, τα φυτά μαράθηκαν και τίποτε δεν γλύτωσε από την μάστιγα που επέτρεψε ο Θεός με την ελπίδα ότι ο λιμός θα οδηγούσε τον λαό του Ισραήλ στην μετάνοια.

Με εντολή Θεού, ο προφήτης που φορούσε μηλωτή και δερμάτινη ζώνη, άφησε το βασίλειο του Ισραήλ και μετέβη στον χείμαρρο Χερίθ, ανατολικά του Ιορδάνη. Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, στον τόπο αυτό ακριβώς ανεγέρθη μεταγενέστερα η Μονή του Χοζεβά, που υπάρχει και σήμερα [8 Ιαν.]. Εκεί, ο προφήτης του Θεού έπινε νερό από τον χείμαρρο και ο Κύριος τού έστελνε κόρακες - πουλιά που οι Ισραηλίτες τα θεωρούσαν ακάθαρτα, τα οποία ήσαν γνωστά για την σκληρότητά τους απέναντι στα νεογνά τους - για να του φέρνουν ψωμί το πρωί και κρέας το δειλινό (Γ΄ Βασ. 17, 6), προτρέποντας έτσι τον προφήτη Του να είναι εύσπλαχνος απέναντι στον δοκιμαζόμενο λαό Του. Αυτό το γεγονός αποτελεί το θέμα πολλών πατερικών ομιλιών για τον προφήτη Ηλία και συγκεκριμένα το κοντάκιο Ζ΄ του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού (SC 99, 309-341) [1 Οκτ.]. Όταν ο χείμαρρος ξεράθηκε κι αυτός, ο Θεός έστειλε τον δούλο Του στην Σαρεπτά της Σιδωνίας, δείχνοντάς του καθ’ οδόν τα ολέθρια αποτελέσματα της ανομβρίας, για να τον παραινέσει για μια φορά ακόμη να είναι συμπονετικός. Έφθασε σε μια φτωχιά χήρα ειδωλολάτρισσα, που μάζευε ξύλα για να ψήσει ψωμί για την ίδια και τον γιο της. Παρά την έσχατη ένδεια στην οποία βρισκόταν, έβαλε πρώτα από όλα το καθήκον της φιλοξενίας και, μόλις ο προφήτης τής το ζήτησε, πήγε να ετοιμάσει γι’ αυτόν μία λαγάνα με το λίγο αλεύρι και λάδι που της είχε απομείνει. Σύντομα αποζημιώθηκε για την φιλοξενία της: με τα λόγια του προφήτη το πιθάρι με το αλεύρι και το δοχείο με το λάδι δεν επρόκειτο να αδειάσουν μέχρι να έλθει η πολυπόθητη βροχή. Κατέλυσε για λίγες ημέρες στο σπίτι της χήρας, αλλά εν τω μεταξύ ο γιος της αρρώστησε και πέθανε. Η γυναίκα μέσα στον πόνο της κατηγόρησε τον άνθρωπο του Θεού ότι έφερε δυστυχία και όλεθρο μέσα στο σπίτι της. Ο προφήτης Ηλίας ανέβασε το παιδί στο ανώγι όπου έμενε και, αφού επικαλέστηκε τον Θεό και ενεφύσησε τρεις φορές στο άψυχο παιδί και προσευχήθηκε στον Κύριο, επέστρεψε στην μητέρα τον γιο της ζωντανό, προφητεύοντας έτσι την Ανάσταση των νεκρών (Γ΄ Βασ. 17, 10-24).

 

Η ανομβρία βασάνισε την περιοχή επί τρία έτη και μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε αποδεκατισθεί· ο Θεός όμως, σεβόμενος τον όρκο του προφήτη Του, δεν ήθελε να δείξει την ευσπλαχνία Του προτού καταλάβει ο Ηλίας ότι επιθυμία Του δεν είναι ο θάνατος των αμαρτωλών, αλλά η μεταστροφή τους (βλ. Ιεζ. 33, 11). Απέστειλε τότε τον προφήτη στον βασιλιά Αχαάβ για να του αναγγείλει ότι η ξηρασία επρόκειτο να πάψει σύντομα. Ο Ηλίας παρουσιάστηκε στον έκπληκτο βασιλιά, που έβλεπε να έρχεται ελεύθερα αυτός που είχε βάλει πριν να τον αναζητούν παντού, και τον κάλεσε να συγκεντρώσει όλον τον λαό του Ισραήλ στο Καρμήλιον όρος για να παραστεί μάρτυρας στην αντιπαράθεσή του με τους τετρακόσιους πενήντα προφήτες του Βάαλ και τους τετρακόσιους προφήτες των ιερών αλσών που συντηρούσε η Ιεζάβελ. Μόλις έγινε η μεγάλη αυτή σύναξη, ο Ηλίας είπε στον λαό: «Ως πότε θα αμφιταλαντεύεστε; Αν ο Κύριος είναι στ’ αλήθεια ο Θεός, ακολουθήστε Τον· κι αν είναι θεός ο Βάαλ, ακολουθήστε τότε εκείνον!» (Γ΄ Βασ. 18, 21). Έδωσε εντολή να ετοιμασθούν προς θυσία δύο μοσχάρια και να τοποθετηθούν πάνω στα ξύλα, χωρίς όμως να ανάψουν φωτιά, και άφησε τους ψευδοπροφήτες να θυσιάσουν πρώτοι αυτοί. Αυτοί, πάλι, με μεγάλες φωνές επικαλούνταν τον Βάαλ κάνοντας χαρακιές στα σώματά τους από το πρωί ως το βράδυ, αλλά ματαίως. Ο Ηλίας τούς ενέπαιζε προτρέποντάς τους να φωνάξουν ακόμη πιο δυνατά, μήπως και ο θεός τους είχε αποκοιμηθεί ή ήταν απασχολημένος σε άλλη δουλειά (!). Όταν βράδιασε, ο προφήτης ανήγειρε θυσιαστήριο με δώδεκα πέτρες, που παρίσταναν τις φυλές του Ισραήλ, έσκαψε γύρω του ένα μεγάλο αυλάκι και τοποθέτησε πάνω στα ξύλα του θυσιαστηρίου το κομματιασμένο μοσχάρι. Είπε τότε να περιχύσουν τρεις φορές άφθονο νερό πάνω στο ολοκαύτωμα και στα ξύλα και έτσι το αυλάκι γέμισε από τα νερά που έτρεχαν. Έπειτα ανεβόησε προς τον ουρανό επικαλούμενος τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ. Στην στιγμή έπεσε φωτιά από τον ουρανό και έκαψε εντελώς το ολοκαύτωμα, τα ξύλα και τις πέτρες, γλείφοντας ως και το νερό. Τότε ο λαός έσκυψε το κεφάλι στην γη φωνάζοντας: «Στ’ αλήθεια ο Κύριος, Αυτός είναι ο Θεός!» (Γ΄ Βασ. 18, 39). Με εντολή του Ηλιού συνελήφθησαν οι ψευδοπροφήτες και ο άνθρωπος του Θεού τούς έσφαξε με τα ίδια του τα χέρια στον χείμαρρο Κισσών. Κατόπιν ανήγγειλε στον Αχαάβ ότι η ανομβρία θα έπαιρνε σύντομα τέλος. Ο ίδιος ανέβηκε στην κορυφή του Καρμηλίου και, προσπίπτοντας στην γη με το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα και τον νου συγκεντρωμένο στην καρδία του, προσευχήθηκε. Επτά φορές έστειλε τον υπηρέτη του να ατενίσει τον ορίζοντα κατά την θάλασσα, και την εβδόμη φάνηκε μακριά ένα μικρό σύννεφο, σε λίγο δε ο ουρανός σκοτείνιασε και ξέσπασε δυνατή βροχή σκορπίζοντας στην γη την ουράνια ευλογία.

Όταν η βασίλισσα Ιεζάβελ έμαθε την σφαγή των προφητών της, εξοργίστηκε και ορκίστηκε να εκδικηθεί. Ο Ηλίας, που δεν είχε φοβηθεί το πλήθος των ψευδοπροφητών, αυτή την φορά εγκαταλείφθηκε από την Χάρη του Θεού και, κυριευμένος από μικροψυχία, έφυγε για την Βηρσαβεέ, στην γη του Ιούδα. Εξαντλημένος από την οδοιπορία στην έρημο, κάθισε στην σκιά ενός δένδρου και ζήτησε από τον Θεό να του πάρει την ζωή. Άγγελος Κυρίου επεφάνη τότε σ’ αυτόν και του έδωσε μια λαγάνα κι ένα κανάτι νερό. Αναζωογονημένος από την θεϊκή αυτή αρωγή, μπόρεσε να περπατήσει σαράντα ημέρες μέσα στην έρημο μέχρι το βουνό του Θεού, το Χωρήβ, την κορυφή του όρους Σινά, εκεί όπου ο Θεός εμφανίστηκε στον Μωυσή (βλ. Εξ. 33). Μπήκε εκεί σε ένα κοίλωμα βράχου, όπου είχε κρυφτεί άλλοτε ο Μωυσής, και κατέλυσε την νύκτα. Ο Θεός τότε του απευθύνθηκε και ο Ηλίας απάντησε: «Με ζήλο μεγάλο αγωνίστηκα για Σένα, Κύριε, Παντοκράτορα! Αλλά να, που οι Ισραηλίτες αθέτησαν την διαθήκη Σου, γκρέμισαν τα θυσιαστήριά Σου και κατάσφαξαν τους προφήτες Σου· μονάχα εγώ απέμεινα μόνος εδώ και ζητούν κι εμένα τώρα να με θανατώσουν» (Γ΄ Βασ. 19, 10). Ο Θεός τον πρόσταξε να βγει από εκεί και να σταθεί πάνω στο βουνό, για να Τον δει. Τότε, σφοδρός άνεμος έσχιζε τα όρη και συνέτριβε τους βράχους, αλλά ο Κύριος δεν ήταν μέσα στον άνεμο· κατόπιν έγινε ισχυρός σεισμός, αλλά ο Κύριος δεν ήταν μέσα στον σεισμό· και μετά τον σεισμό έγινε μεγάλο πυρ, αλλά ο Κύριος δεν ήταν στο πυρ· και μετά το πυρ ήλθε μία φωνή που ήταν σαν αύρα λεπτή (Γ΄ Βασ. 19, 12) την οποία, μόλις την άκουσε και την αισθάνθηκε ο Ηλίας, σκέπασε από ευλάβεια το πρόσωπό του με την μηλωτή του και στάθηκε στην είσοδο του σπηλαίου, διότι ο Θεός ήταν στ’ αλήθεια μέσα σε αυτή την λεπτή αύρα, την οποία οι άγιοι Πατέρες μας την ερμήνευσαν ως προτύπωση της Ενανθρωπήσεως του Χριστού, ανώτερη κατά πάντα από τις τρομακτικές θεοφάνειες της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Κύριος τον βεβαίωσε ότι δεν ήταν ο Ηλίας ο μόνος δίκαιος, καθότι άλλοι επτά χιλιάδες Ισραηλίτες δεν είχαν σκύψει το κεφάλι μπροστά στον Βάαλ, και τον διέταξε να επιστρέψει από τον ίδιο δρόμο για να χρίσει βασιλέα της Συρίας τον Αζαήλ και τον Ιού βασιλέα του Ισραήλ, κατόπιν δε να χρίσει διάδοχό του τον Ελισαίο [14 Ιουν.]. Ο Ηλίας βρήκε τον Ελισαίο να οργώνει με δώδεκα ζευγάρια βόδια και, ρίχνοντας πάνω του την μηλωτή του, τον έκανε μαθητή του.

Ο βασιλιάς Αχαάβ ωστόσο συνέχισε τις ασεβείς πράξεις του και άρπαξε το αμπέλι του Ναβουθαί του Ιεζραηλίτη, προκαλώντας δολίως την θανάτωσή του κατόπιν συμβουλής της Ιεζάβελ. Ο προφήτης Ηλίας, που είχε σιωπήσει για κάποιο διάστημα, στάλθηκε από τον Κύριο στην Σαμάρεια και είπε στον βασιλέα: «Στον τόπο όπου τα σκυλιά έγλυψαν το αίμα του Ναβουθαί, θα γλύψουν και το δικό σου το αίμα κι όλες οι πόρνες πρόκειται να λουστούν μ’ αυτό» (Γ΄ Βασ. 21, 19). Πρόσθεσε ότι συμφορά θα έπεφτε σε όλον τον οίκο του Αχαάβ και ότι τα σκυλιά θα κατασπάραζαν το σώμα της Ιεζάβελ στο περιτείχισμα του Ιεζράελ. Στα φοβερά λόγια αυτά ο βασιλιάς έπεσε σε συντριβή· έσκισε τα ρούχα του, φόρεσε σάκκο και νήστεψε. Ο Κύριος είδε ευνοϊκά την μετάνοιά του και ανήγγειλε στον προφήτη του ότι δεν θα άφηνε να ξεσπάσει η οργή του παρά μόνο στις ημέρες τις βασιλείας του γιου του.

Ο Αχαάβ πέθανε λίγο αργότερα και ανέλαβε την εξουσία ο γιος του Οχοζίας, άνθρωπος δεισιδαίμων. Αρρώστησε και έστειλε μηνυτές να συμβουλευτούν τον Βεελζεβούλ, τον θεό των Ακκαρών. Ο προφήτης Ηλίας παρουσιάστηκε στους απεσταλμένους αναγγέλλοντας ότι ο βασιλιάς δεν θα αναλάμβανε. Όταν αυτοί μετέδωσαν το μήνυμα περιγράφοντας τον προφήτη, ο βασιλιάς, αναγνωρίζοντας τον Ηλία, έστειλε ένα απόσπασμα από πενήντα άνδρες να τον συλλάβουν. Δύο φορές όμως που έγινε αυτό, φωτιά έπεσε από τον ουρανό με την επίκληση του προφήτη και έκανε στάχτη τους στρατιώτες. Ο τρίτος πεντηκόνταρχος ικέτευσε έντρομος τον Ηλία να τον λυπηθεί, και ο προφήτης τον εισάκουσε και πήγε μόνος του στον βασιλέα αναγγέλλοντας με ζωηρή φωνή ότι επρόκειτο να πεθάνει διότι κατέφυγε στους ψευδοθεούς. Ο Οχοζίας πέθανε πράγματι λίγες ημέρες αργότερα και ο αδελφός του Ιωράμ έγινε βασιλιάς του Ισραήλ. Κατά τα δώδεκα έτη της βασιλείας του κατήργησε την λατρεία του Βάαλ, αλλά δεν έβαλε τέρμα στο αμάρτημα του Ιεροβοάμ, που είχε προκαλέσει το σχίσμα στον λαό του Θεού και είχε ενθαρρύνει την ειδωλολατρεία. Γι’ αυτό και ο Θεός έστειλε συμφορές στον οίκο του και εκπλήρωσε την προφητεία που ανήγγειλε ο Ηλίας την εποχή του Αχαάβ: ο Ιού πήρε την εξουσία μετά από συνωμοσία κατά του Ιωράμ και, μπαίνοντας στην πόλη Ιεζράελ, θανάτωσε την Ιεζάβελ γκρεμίζοντάς την από ένα ψηλό παράθυρο. Το αίμα της έβαψε τον τοίχο και τα σκυλιά κατασπάραξαν το σώμα της πριν μπορέσουν να την θάψουν (Δ΄ Βασ. 1, 1-18).

Μετά από δεκαπέντε έτη προφητικής λειτουργίας, έχοντας εκπληρώσει την αποστολή που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, ο Ηλίας μετέβη από τα Γάλγαλα στην Βαιθήλ συνοδευόμενος από τον Ελισαίο που αρνιόταν να εγκαταλείψει τον δάσκαλό του. Από εκεί πήγαν στην Ιεριχώ. Φθάνοντας στην όχθη του Ιορδάνη, ο Ηλίας πήρε την μηλωτή του, την τύλιξε και κτύπησε με αυτή τα νερά, που χώρισαν στα δύο για να τους αφήσουν να περάσουν αβρόχοις ποσίν. Όταν ο Ελισαίος τού ζήτησε να έρθει σ’ αυτόν διπλάσιο το προφητικό πνεύμα, ο Ηλίας απάντησε: «Δύσκολο πράγμα μού ζήτησες. Ωστόσο, αν με δεις την στιγμή που θα φεύγω από κοντά σου, τότε θα γίνει αυτό που ζήτησες. Αν όμως δεν με δεις, δεν θα γίνει» (Δ΄ Βασ. 2, 10). Ενώ λοιπόν βάδιζαν στην έρημο συζητώντας, ένα άρμα από φωτιά που έσερναν πύρινα άλογα εμφανίσθηκε ανάμεσά τους. Ο Ηλίας ανέβηκε στο άρμα και ανελήφθη «ὡς εἰς τὸν οὐρανόν» (Δ΄ Βασ. 2, 11), μέσα σε ένα ανεμοστρόβιλο, ενώ ο Ελισαίος τού φώναξε: «Πατέρα μου, πατέρα μου! Εσύ είσαι το άρμα και ο αρματηλάτης του Ισραήλ!» (Δ΄ Βασ. 2, 12). Οι Πατέρες υπογράμμισαν ότι αυτό το «ὡς», που προσέθεσε η μετάφραση των Εβδομήκοντα [Ο΄], δείχνει ότι ο Ηλίας δεν αναλήφθηκε σωματικά στους Ουρανούς, πράγμα αδύνατον πριν την Ανάσταση και την Ανάληψη του Ιησού Χριστού, αλλά ότι απέφυγε τον θάνατο όπως ο Ενώχ και ακόμη ότι τον φύλαξε ο Θεός σε τόπο άγνωστο μέχρι την εσχάτη ημέρα. Ο Ελισαίος πήρε την μηλωτή του προφήτη και διδασκάλου του, που είχε πέσει πάνω του και, κτυπώντας τα νερά δύο φορές, μπόρεσε να διασχίσει τον Ιορδάνη· ενώ οι υπόλοιποι υιοί των προφητών τον χαιρετούσαν λέγοντας: «Το πνεύμα του Ηλία αναπαύθηκε κι έμεινε στον Ελισαίο» (Δ΄ Βασ. 2, 15).

Αναλαμβανόμενος σωματικώς στα απροσπέλαστα ύψη του ουρανού, ο προφήτης Ηλίας προτύπωσε κατ’ αυτό τον τρόπο την Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και με την πέμψη της μηλωτής του επί του μαθητού του, του Ελισαίου, ανήγγειλε την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής (Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, Κοντάκιον Ζ΄, Εις τον Προφήτην Ηλίαν 33, SC 99, 341).

Επιφανής εκπρόσωπος του τάγματος των Προφητών και έχοντας φθάσει με τον πρωτοφανή ζήλο του στην κορυφή της αρετής, ο Ηλίας κρίθηκε άξιος να δει πρόσωπο με πρόσωπο την δόξα του Ενανθρωπήσαντος Θεού μαζί με τον Μωυσή και τους τρεις Αποστόλους κατά την ημέρα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (βλ. Ματθ. 17), όπου ανήγγειλε την Δευτέρα Παρουσία Του. Κατεβαίνοντας από το Θαβώρ, οι Μαθητές ρώτησαν τον Κύριο αν ο Ηλίας θα ερχόταν πριν την ανάσταση των νεκρών για να αποκαταστήσει τα πάντα, όπως διδάσκουν οι προφήτες (Μαλ. 3, 23). Ο Χριστός τούς απάντησε: «Σας βεβαιώνω πως ο Ηλίας ήδη έχει έλθει, μα δεν τον αναγνώρισαν και του έκαναν ό,τι ήθελαν» (Ματθ. 17, 12), υπαινισσόμενος τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και Βαπτιστή, που ήλθε να προετοιμάσει την έλευση του Χριστού «με το πνεύμα και την δύναμη του προφήτη Ηλία» (Λουκ. 1, 17). Η σεπτή εκκλησιαστική παράδοση είδε συχνά δύο μάρτυρες που θα νικηθούν κατά την έσχατη μάχη με τον Αντίχριστο (Αποκ. 11): τον Ενώχ και τον Ηλία, οι οποίοι αμφότεροι διέφυγαν τον θάνατο για τον εσχατολογικό αυτό σκοπό. Όπως ο Ιωάννης υπήρξε ο Πρόδρομος της πρώτης εν σαρκί παρουσίας του Υιού και Λόγου του Θεού, έτσι και ο Προφήτης Ηλίας πιστεύεται ακράδαντα από την συνείδηση της Εκκλησίας ότι θα είναι ο δυναμικός πρόδρομος της Δευτέρας και ενδόξου Παρουσίας του Χριστού κατά την φοβερή και ανεκδιήγητη συντέλεια των αιώνων.

※

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας»·

Τόμος 11ος (Ιούλιος),

Εκδόσεις «Ίνδικτος»·

ο ψωμί και το νερό του προφήτη ~

 

Στην εμβληματική ιστορία του προφήτη Ηλία, όπως την αφηγείται το Γ΄ Βασιλειών, μετά τη νικηφόρα αλλά εξουθενωτική αναμέτρηση με τους προφήτες του Βάαλ, ο Ηλίας καταρρέει. Φοβισμένος από την Ιεζάβελ, εξαντλημένος ψυχικά και σωματικά, πέφτει κάτω από ένα σπάρτο στην έρημο και ζητά να πεθάνει. Εκεί, στο χαμηλότερο σημείο της πίστης του, τον ξυπνά μια ουράνια φωνή με δύο λέξεις:

❝ ἀνάστηθι καὶ φάγε❞

Τότε

❝ ἐπέβλεψεν Ἠλιού, καὶ ἰδοὺ πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ

ἐ γ κ ρ υ φ ί α ς ὀλυρίτης καὶ κ α ψ ά κ η ς ὕδατος·

καὶ ἀνέστη καὶ ἔφαγε καὶ ἔπιε· καὶ ἐπιστρέψας ἐκοιμήθη. ❞ 

 

 

 

Ο "ἐγκρυφίας (ἄρτος)" στην αρχαιότητα ήταν το ψωμί που ψήνεται μέσα στη στάχτη (επειδή κατά κάποιον τρόπο "εγκρύπτεται" μέσα σ' αυτήν).

"Ὀλυρίτης" λέγεται αν είναι παρασκευασμένος από "ὄλυρα", το σιτηρό τής αρχαιότητας που ονομαζόταν "ζειά" -από όπου και το νεοελλ. "ζέα" (πβ. αλεύρι ζέας). Βέβαια, η λέξη είναι επιλογή των Ο΄ (Εβδομήκοντα) στη μετάφραση, πιθανώς για να αποδώσουν κάποιον τύπο άρτου πενιχρού, κατάλληλου για την έρημο.

"Καψάκης" (κ. "καμψάκης") είναι το πήλινο αγγείο, παράλληλος τ. της λ. "κάψα" (λατ. capsa «θήκη, θύλακος»), η οποία σήμερα επιβιώνει, προφανώς με αφορμή το σχήμα της, στη Βοτανική (το περικάρπιο), αλλά και στη Φαρμακευτική (κάψουλα).

Τρεις λέξεις για τρία ταπεινά πράγματα — ψωμί σε στάχτη, στάρι φτωχικό, δοχείο πήλινο. Κι όμως μ᾽ αυτά σηκώνεται ο εξουθενωμένος προφήτης και περπατά ως το όρος Χωρήβ. Καμιά φορά η αναγέννηση δεν χρειάζεται λόγο μεγάλο — αρκεί μια φωνή που λέει: "σήκω και φάε"...

Πραξικόπημα Στην Ευρωπαϊκή Ενωση

 

Οι πρόσφατες αποφάσεις στις Βρυξέλλες για το Chat Control έχουν προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις από πολιτικούς, οργανώσεις προστασίας της ιδιωτικότητας, ειδικούς στην κυβερνοασφάλεια και φορείς ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Λουδοβίκος των Ανωγείων: «Ο Ψαραντώνης είναι ένα φιλοδώρημα του θεού στην Κρήτη»!

---

Ρίγη συγκίνησης. Λόγια από καρδιάς. Περιγραφή που μόνο ο Λουδοβίκος των Ανωγείων θα μπορούσε να κάνει για τον Ψαραντώνη στην εκδήλωση που οργάνωσε στην Πλάκα το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων.

Με την εκδήλωση αυτή ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο ο καλοκαιρινός κύκλος των δράσεων του Μουσείου.

Ο Λουδοβίκος συνεπήρε το ακροατήριο μιλώντας με θέμα: «Ψαραντώνης Σιωπές και εκρήξεις»

«Ο Ψαραντώνης είναι ένας άγριος θυμωμένος μουσικός . Τον τράβηξε η ομορφιά μιας εμπνευσμένης εποχής και η παράδοση μεγάλων μουσικών των Ανωγειων» είπε και συνέχισε:

«Ο ίδιος θεώρησε μουσικό του πατέρα το στραβό, το τυφλό λυράρη Μανώλη Πασπαράκη λέει ο ίδιος :

«Από μικρό παιδί οχτώ χρονών πήγαινα στους γάμους και καθόμουνα δίπλα στο μοναδικό λυράρη των παιδικών μου χρόνων. Του έδινα το τσιγάρο στο στόμα όση ωραία έπαιζε, αυτό μου έδινε μεγάλη χαρά.

Όταν εφτανα του έλεγε ο μαντολινάρης του “Μανώλη ήρθε ο φίλος σου”,  μου έλεγε “το Αντωνιό είσαι ;”. “Ναι θείε εγώ είμαι”.

Μου χάιδευε το κεφάλι και μου έλεγε: “η λυρα μου είναι βαρεμένη”, έγκυος δηλαδή, “όταν γεννήσει θα σου κρατήσω θα σου χαρίσω το καλύτερο λυράκι”.

Θα το πιστέψετε ότι ακόμα το περιμένω;»

Ο στραβός κατά γενική ομολογία υπήρξε εμπνευσμένος μουσικός που έδωσε κύρος και κατεύθυνση στη μουσική παράδοση της Κρήτης.

Στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του αυτού του πρωτομάστορα της μουσικής των Ανωγείων, όταν ήρθε η στιγμή του Ψαραντώνη σηκώθηκε και παρέλαβε ευλαβικά από τα χέρια της γυναίκας του Στραβού την περίφημη λύρα του. Την Κανάκισε σαν μωρό την αγκάλιασε τρυφερά την φίλησε την κούρδισε και μετά έπαιξε μόνο ένα κομμάτι και είπε βουρκωμένος δεν μπορώ να παίξω άλλο και σηκώθηκε μέσα σε μια καθολική συγκίνηση του κόσμου.

Ο Ψαραντώνης είναι απόφοιτος της ανώτατης μουσικής σχολής των Ανωγειων. Πολεμησε την ασχήμια μιας περιρέουσας μουσικής αντίληψης λαθεμένης για την παράδοση. Η παράδοση κάνει το καθήκον της σου δίνει την πληροφορία που έχει επιλέξει, εσύ οφείλεις να την αφρουκαστεις χωρίς να επαναλαμβάνεις. Και σε προτρέπει να ανακαλύψεις το δικό σου βηματισμό το δικό σου αποτύπωμα.

Αυτό ακριβώς μας διδάσκει η στάση του Ψαραντώνη, ο οποίος μάτωσε τα χέρια του το μυαλό του ανοίγοντας μέσα από τα κλαδιά και αγκάθια το μονοπάτι του για μια κορυφή που κανείς άλλος ποτέ δε θα φτάσει.

Δεν άφησε μαθητές γιατί ο δρόμος που άνοιξε με τον καιρό χάθηκε στα κλαδιά

Ερωτικός και Ασυμβίβαστος

Πορεύτηκε χωρίς Εκπτώσεις

Ο δρόμος που ανοιξε χωράει μόνο το ίδιο και κανέναν άλλον. Δρόμος αδιάβατος Ανηφορικός» ανέφερε ο Λουδοβίκος.

«Δεν έχει εύκολο άκουσμα», είπε. «Για να ακούσεις τον Ψαραντώνη πρέπει να είσαι ανοιχτός στην ψυχή.

Δίδει μεγάλο κύρος στην παύση, στο ψίθυρο, στην κραυγή.

Έρχεται κατευθείαν από την αρχαια μνήμη. Έφτιαξε μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη μουσική πραγματικότητα. Ανακάλυψε κρυμμένες φωνές της λύρας. Άλλες φωνές άγνωστες.

Το δοξάρι του με τη λύρα είναι σε μια άγρια μάχη. Συχνά τον βλέπουμε να μαστιγώνει την λυρα, όπως ο αναβάτης το άλογο του και να τερματίζει πρώτος.

Ο Ψαραντώνης είναι ένα φιλοδώρημα του θεού στην Κρήτη. Ζει μονίμως σε ένα παράλληλο άγνωστο κόσμο. Είναι πολεμιστής, γνωρίζοντας πως ο πολεμιστής είναι ανώτερη ιδιότητα από ότι νικητή και πως ο δρόμος ανοίγεται με μικρά βήματα και μεγάλες ανάσες.

Πιστός σε ένα όραμα σε μια κατεύθυνση που κανείς δεν τον πίστεψε στην αρχή και δε λύγισε και δεν αμφεβάλε καμιά στιγμή. Πήρε τα εργαλεία που είχε και άρχισε ένα αγώνα: δοξάρι, λυρα, φωνή. Η φωνή του δεν κολακεύει με το άκουσμα, κάνει κάτι πιο βαθύ. Αφυπνίζει. Φωνή θεού!

Με τα γαλανά ουράνια μάτια του παρατηρητές υφαίνει μια αισθητική πρόταση. Καταργεί τις επαναλήψεις. Πετάει το καλό για να κρατήσει το καλύτερο, πετάει το καλύτερο για να κρατήσει το άριστο.

Πολλές φορές δινει την εντύπωση ενός θρηνωδού, που περιγραφει μοιρολογώντας μια εποχή που έφυγε οριστικά.

Όταν παίζει τον αγαπημένο του Ανωγειανο πηδηχτό, βάζει φωτιά στα πόδια των χορευτών κάνοντας τους αναστενάρηδες.

Το αποτύπωμα του Ψαραντώνη ξεκαθαρίζει το μουσικό προσωπο της Κρήτης και κρατάει μόνο την καρδιά, την ουσία και ό,τι την εξυψώνει. Παίζει με τα μάτια κλειστά και το πρόσωπο του γίνεται ενα πέτρινο δάσος κι η φωνή του, φωνή κουρασμένου θεού. Και χάνεται. Όταν επανέρχεται είναι όπως ένας μαθητης που είπε το μάθημα του και πήρε άριστα

Σε όλη του τη ζωή φέρει πάνω του την ευθύνη και το βάρος ενός Μυστη, το τραύμα ενός Μυστη. Μοιάζει με αγιογραφία σε ερημοκλήσι, μια τοιχογραφία που ξεθωριάζει σιγά-σιγά, ωστοσο αυτό πληθαίνει την αγιότητα του.

Υπήρξε ένα ωραίο λάθος στην εποχή του.

Κάθε φορά με τη λύρα του παρουσιάζει μια άποψη καινούργια άγνωστη σε ένα κοινό συντηρητικό αμετακίνητο στις παραδόσεις, δημιουργεί αμηχανία. Αυτό είναι και το παράσημο του

Βλεπω το ουράνιο βλέμμα του χαμηλωμένο να παρακολουθεί τις αντιδράσεις την ώρα που παίζει κάτι το νέο.

Ξέραμε όλοι πως στο τέλος το δίκιο είναι με το μέρος του. Μόνο αυτός που περπατεί αφήνει ίχνη πίσω, ταυτίζεται η καθημερινότητά του με το έργο του, με το χιούμορ του η ολική αφαίρεση από το παρόν, κατοικεί στη χώρα της μουσικής. Δεν ενδιαφέρεται να κολακέψει, να εντυπωσιάσει, να αρέσει. Βυθίζεται στην πραγματική του αλήθεια, σ’ αυτό που είναι προορισμένο να κάνει και την βγάζει στην επιφάνεια. Ερμηνεύει με την πιο τρυφερή αγριότητα. Η αφοσίωση του σ’ αυτό που παράγει είχε να κάνει μόνο με την αλήθεια.

Απέκτησε σ’ όλη τη ζωή του πως ο καθένας έχει προσωπικό αποτύπωμα. Το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι να το ανακαλύψει και μετά να το υπερασπιστεί.

Ο Ψαραντώνης είναι ένας Απόστολος. Φέρει την παλιά μνήμη την μακριά μνήμη της πατρίδας, τους καημούς και τα κλάματα. Για να επιβιώσει μέσα σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να το καταλάβει έγινε αυστηρός, απαιτητικος, εγωιστής. Έπρεπε να περιφρουρήσει την ευαισθησία του και την αποστολή του.

Ο Ψαραντώνης είναι εκείνος που άλλαξε τη στάση του Λυραρη στην καρέκλα, έβαλε το σώμα του να δουλεύει ελεύθερα, έσπασε αυτό το ταμπού του καθωσπρέπει μουσικού με γραβάτα και ακίνητου σαν άγαλμα.

Όπως ένα παιδί που κλέβει το γλυκό από το βάζο και μετά το γυρνάει πίσω και το κρύβει στο ίδιο μέρος χωρίς τον αντιληφθούν, με τον ίδιο τρόπο έκλεβε κρυφά τη λύρα του Νίκου του μεγαλου του αδερφού.  Έπαιζε και μετά την άφηνε από εκεί που την πήρε. Κκαι κάποια στιγμή τον έπιασε ο Νίκος στα πράσα. Δεν τον μάλωσε του είπε: “Για παίξε να σε ακούσω» και τον ενθάρρυνε.

Είπαμε πριν ότι ο Ψαραντωνης δεν έχει μαθητές ωστόσο φρόντισε να έχει συνεχιστές τα παιδιά του, τον Ψαρογιώργη, τον Ψαρολαμπη, την Ψαρονικη.

Σε όλο αυτό το έργο να υπολογίσουμε το μεγάλο του στήριγμα την δραστήρια υπομονετική κυρία, τη γυναίκα του Κατερίνα.

Είχα τη μεγάλη τύχη να με έχει φίλο του ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, θαύμαζε πολύ τον Ψαραντώνη. Κάποια στιγμή μου είπε όταν ο Ψαραντώνης φύγει η Κρήτη θα γείρει.

Σας ευχαριστώ».

 creta24.gr

« Μεγαλείο»

Το ζεϊμπέκικο ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004

Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς*

Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν τιμή στην Εκκλησία επειδή την επισκέπτονται. Κάποιοι απʼ αυτούς έχουν το εξής σκεπτικό: «Κοίτα, εγώ, άνθρωπος του εικοστού αιώνα, ανώτερος υπάλληλος, ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, με γνώσεις φυσικής και βιολογίας, αντί να πάω στο καφενείο ή στο θέατρο, έκανα την τιμή στην Εκκλησία και την επισκέφτηκα». Για τέτοιους ανθρώπους η Εκκλησία έχει μόνο μομφή και οίκτο.

Στην Εκκλησία κανένας δεν κάνει τιμή εκτός απʼεκείνον ο οποίος εξεγείρεται εναντίον του κακού. Τη μέγιστη τιμή στην Εκκλησία κάνουν οι μέγιστοι επαναστάτες εναντίον του κακού, οι οποίοι και τη θεμελίωσαν, και εκείνοι οι οποίοι μέσω των αιώνων κράτησαν τη λάμψη της. Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν και στο μέλλον μόνο εκείνοι οι οποίοι θα ζεσταίνουν την χριστιανική επανάσταση στις ανθρώπινες ψυχές. Τιμή στην Εκκλησία θα κάνουν οι γονείς που θα συνηθίσουν τα παιδιά τους πάντα να εξεγείρονται ενάντια στο κακό, και οι δάσκαλοι που θα κάνουν τους μαθητές τους χριστιανούς επαναστάτες, και όλοι εμείς που θα αναζωπυρώσουμε την πλέον ευγενική επανάσταση στις νεκρές καρδιές και τις κοιμισμένες ψυχές των αδερφών μας και ο ένας του άλλου.

*( Αργά βαδίζει ο Χριστός,“Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική”, εκδ.Εν πλω, σελ.54,55)

❝ελπίδα❞

Δύο διαφορετικές έννοιες:

α) η δύναμη τής θέλησης και

β) η προσδοκία μελλοντικών πραγμάτων

συνδέονται στενά στη λεξιλογική οικογένεια που έχει την αφετηρία της στην Ι.Ε. ρίζα *wel- «θέλω».

Από τη συγκεκριμένη ρίζα σχηματίστηκε στην Ελληνική το αρχ. ρ. ἔλπομαι «ελπίζω, προσδοκώ» (από όπου η λ. ελπίδα), που έχει περιοριστεί στη δήλωση τής προσδοκίας ή αναμονής.

Εντούτοις, σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες τα ομόρριζα ρήματα απέκτησαν ευρύτερες σημασίες και αξιοσημείωτα παράγωγα, που σχετίζονται με τη βούληση και την επιτυχία.

Στις γερμανικές γλώσσες ορισμένα παράγωγα διατηρούν ίχνη τής προσδοκίας ή αναμονής (όπως στο γερμ. σύνθ. will-kommen «καλωσορίζω»), αλλά τα περισσότερα απέκτησαν τη σημασία «θέλω» και προεκτάσεις της (γερμ. wollen «θέλω», Wille «θέληση» – αγγλ. will «θέληση», επίρρ. well «καλά, ικανοποιητικά»). 

 

 

 

Στην ίδια ρίζα έχει την απώτερη αρχή του το αγγλ. wealth «πλούτος» (αρχικώς «ευημερία, ευζωία»).

Τέλος, από το ομόρριζο λατ. velle «θέλω» (α΄ πρόσ. volo) προήλθαν τα βασικά ρήματα ορισμένων ρομανικών γλωσσών με αυτή τη σημασία: γαλλ. vouloir, ιταλ. volere, ρουμ. voi.

Προσαρμογή από Γ. #Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής

__________

Ο Παύλος, γράφοντας στους Ρωμαίους, δείχνει πώς η ελπίδα δεν είναι απλή αισιοδοξία, αλλά το τέλος μια μακράς διαδικασίας, που είναι και ο στόχος του πνευματικού αγώνα:

«ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται,

ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα·

ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει

ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται

ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν » (Ρωμ. 5, 3-5)

Η θλίψη γεννά υπομονή, η υπομονή δοκιμασμένο χαρακτήρα, κι αυτός γεννά ελπίδα — μια ελπίδα που «δεν ντροπιάζει, δεν διαψεύδει», γιατί πιστοποιεί την αγάπη του Θεού, που είναι χυμένη στην καρδιά.

Η ελπίδα για αυτόν δεν είναι απλώς το «φάρμακο» της θλίψης, αλλά αυτό που γεννά η θλίψη, όταν περάσει μέσα από την υπομονή.

❝Ανοίχτε τα παράθυρα για νά 'μπει ο ήλιος,

γκρεμίζοντας τις μάντρες πόκτισαν οι ανθρώποι,

του Θεού στην κορυφή σημάδι ν' ανατείλει

η απλή ανθοφορεμένη γλυκιά ελπίδα❞.

(Ν. Γαβριήλ Πεντζίκης)