Ζωντάνεψε την ημέρα που θα «δωρίζανε» τα όργανά του!

 

Από την Nancy Flanders, για την ιστοσελίδα του LiveAction

Ο Ethan Preseau, 28 χρονών, αξιωματικός του Αμερικανικού Ναυτικού, βρέθηκε από την κοπέλα του αναίσθητος μπροστά στο σπίτι τους ενώ έκανε μετακόμιση.

Διακομίσθηκε στο νοσοκομείο, μπήκε στην εντατική και «διαγνώστηκε» ως εγκεφαλικά νεκρός.

Σε γενόμενη μαγνητική διαπιστώθηκε νεκρωμένη μια βασική περιοχή του εγκεφάλου του.

Η οικογένειά του ζήτησε περίοδο χάριτος,10 ημέρες, πριν αφαιρεθεί η μηχανική υποστήριξη.

Κατόπιν, σχεδίασαν την κηδεία του και ετοιμάστηκαν να δωρίσουν τα όργανά του.

Την 10η ημέρα, τον αποσυνέδεσαν από την μηχανική υποστήριξη, αλλά ο Ethan δεν πέθανε. Αντίθετα, ξύπνησε.

Τώρα αναρρώνει σε κέντρο αποκατάστασης.

Θάνατος σημαίνει πλήρη παύση, συνολικά, κάθε εγκεφαλικής και άλλης σωματικής δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφαλικού στελέχους, σε συνδυασμό με παύση των καρδιοπνευμονικών λειτουργιών. Ούτε η παύση της εγκεφαλικής δραστηριότητας, ούτε η παύση των καρδιοπνευμονικών λειτουργιών, ούτε η παύση οποιασδήποτε άλλης λειτουργίας (π.χ νεφρικής) από μόνες τους επαρκούν για να τεθεί η διάγνωση του θανάτου.

Ένα άτομο είναι είτε πραγματικά νεκρό, είτε εξακολουθεί να ζει.

Και μόνο η επινόηση του όρου «εγκεφαλικός θάνατος» δείχνει ότι στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν είναι νεκρός.

Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Κική μου εμείς αλλιώς σε μάθαμε..

 

 

σχόλιο :«Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται.

Δεν είναι καν δρόμος…»

(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, 1881-1956)

❝ ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά Σου ❞

 

Γιατί «ὄνομα» και γιατί στην αρχή της Κυριακής Προσευχής; Πώς ένα Όνομα «αγιάζεται»; Και, αν είναι το όνομα του Θεού, δεν είναι ήδη άγιο;
Η απάντηση βρίσκεται στην εβραϊκή πνευματική παράδοση, μέσα από την οποία ο Ιησούς σταδιακά αποκαλύπτει το Ευαγγέλιό Του.

✦ Το Όνομα του Θεού στην εβραϊκή παράδοση
~ Στην Εβραϊκή Βίβλο και στη λατρευτική ζωή, το Όνομα του Θεού (הַשֵּׁם – HaShem) δεν είναι ένας απλός προσδιορισμός. Είναι φορέας της παρουσίας, της δόξας, της αγιότητας και της δύναμής Του. Γι' αυτό και η βλασφημία κατά του Ονόματος θεωρείται βλασφημία κατά του ίδιου του Θεού.

✦ Τι σημαίνει «ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου»;
~ Η φράση αντιστοιχεί στην εβραϊκή έκφραση יִתְקַדַּשׁ שִׁמְךָ (Yitkaddash Shimkha) – «Ας αγιαστεί το Όνομά Σου», γνωστή ήδη από την εβραϊκή λατρεία.

Δεν σημαίνει «να γίνει άγιο» το όνομα του Θεού, αφού είναι ήδη άγιο, αλλά να αναγνωρισθεί ως άγιο, να φανερωθεί παντού η παρουσία και η κυριαρχία Του. Εκφράζει την επιθυμία να γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι τον αληθινό Θεό και να συμμετάσχουν στη δόξα Του μέσα στην ιστορία.

Η ίδια αυτή αντίληψη απαντά ήδη στην Παλαιά Διαθήκη:
Ησ. 29,23
❝ δι᾿ ἐμὲ ἁγιάσουσιν τὸ ὄνομά μου... ❞

Λουκ. 1,49 (η ωδή της Θεοτόκου)
❝ ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ❞

✦ Η προσευχή Καδίσ (Kaddish) και το «Πάτερ ἡμῶν»
~ Η φράση «ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου» απαντά και στη συναγωγική προσευχή Καδίσ (קדיש), η οποία ήταν ήδη γνωστή στους χρόνους του Ιησού.

Η χαρακτηριστική της αρχή είναι:
❝ יִתְגַּדַּל וְיִתְקַדַּשׁ שְׁמֵהּ רַבָּא ❞
(Yitgaddal ve-yitkaddash shmei rabba)
= «Ας μεγαλυνθεί και ας αγιασθεί το μεγάλο Του Όνομα».

Παρουσιάζει αξιοσημείωτες ομοιότητες με τις πρώτες αιτήσεις του «Πάτερ ἡμῶν»:

✦ ❝Ας μεγαλυνθεί και αγιασθεί το Όνομά Του❞ → Ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου
✦ ❝Και να εγκαθιδρυθεί η βασιλεία Του❞ → Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου
✦ ❝Ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ ἐπὶ γῆς❞ → Ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς

Ο Ιησούς, μεγαλωμένος μέσα στην ιουδαϊκή παράδοση και τη συναγωγική λατρεία, χρησιμοποίησε τη γλώσσα, τις εικόνες και τις προσευχές που ήταν οικείες στους συγχρόνους Του. Μέσα από αυτές, όμως, αποκάλυψε το νέο περιεχόμενο της Βασιλείας του Θεού και τον νέο Νόμο της Χάριτος, οδηγώντας τους από το γνώριμο στο καινούργιο.

Προσέξτε τι τρώτε οι διαβολάνθρωποι είναι αδίστακτοι …

κύρ Φ.Κόντογλου,το βασίλεμα του ήλιου

 

Πρός το βράδυ, ένα χρυσαφένιο γλυκό φως μπαίνει μέσα στον αγιασμένο πύργο της εκκλησιάς (στον τρούλλο), σαν να τον γεμίζει με θυμίαμα. Τούτη την ιερή ώρα βουΐζει ο τελευταίος φτερωτός προσκυνητής, ένας αθώος καντηλοσβήστης.

Από κάτω, την ίδια ώρα, λέγει ο καλόγερας με φωνή ήσυχη το «Φως ιλαρόν», ενώ ο ήλιος βασιλεύει, και τελειώνει η μέρα: «Φώς ιλαρόν αγίας δόξης αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν και άγιον Πνεύμα, Θεόν. Άξιόν Σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς αισίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς. Διό ο κόσμος Σε δοξάζει».

Δάκρυα έρχουνται στα μάτια του ανθρώπου, ακούγοντας αυτά τ' αρχαία λόγια, που είναι απλά και αιώνια σαν το βασίλεμα του ήλιου.

Το βιβλίο που' ναι ακουμπισμένο απάνω στ' αναλόγι, γράφει πως είναι «ΠΟΙΗΜΑ ΑΘΗΝΟΓΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ».

Παμπάλαιος ύμνος, που τον λένε κάθε βράδυ, σαν τελειώνει η μέρα, από δυό χιλιάδες χρόνια ίσαμε σήμερα, απλοί άνθρωποι που βαστάνε από τους αρχαίους Έλληνες, σαν και τούτον τον Αγιονορίτη καλόγερα, που είναι και στο πρόσωπο σαν τους παλαιούς.

Σκασμός εσύ Αντωνάκη μου

Καλό Παράδεισο στην Μάρω Κοντού 

Σε συνέντευξή της έλεγε πριν λίγο καιρό …

Άθεοι, αναζητητές, άγιοι & ερημίτες

 

Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΕΡΗΜΙΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

Γράφει ο  Κυριάκος Μαρκίδης * 

 

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, στα μέσα Μαΐου του 2010, λίγο μετά το τέλος της ακαδημαϊκής μας χρονιάς, η Έμιλι κι εγώ γυρίσαμε στην Κύπρο για νέες συζητήσεις με τον πατέρα Μάξιμο. Θεωρούσα ότι η δουλειά μου είχε ολοκληρωθεί ουσιαστικά, επομένως δεν χρειαζόμουν άλλο υλικό για το βιβλίο.

Όμως, η Έμιλι επέμενε να γνωρίσω έναν Κύπριο επιχειρηματία τον οποίο δεν γνώριζε η ίδια, αλλά που, σύμφωνα με μια στενή φίλη της, τη Θέκλα, είχε μια εκπληκτική ιστορία την οποία έπρεπε να ακούσω. Έχοντας ακούσει πολλές θαυμαστές και παραφυσικές ιστορίες, ήμουν απρόθυμος να επενδύσω κι άλλο χρόνο σε νέες γνωριμίες. Όμως, όπως συνήθως, η διαίσθηση της Έμιλι αποδείχθηκε απόλυτα εύστοχη. Τελικά, πείσθηκα να γνωρίσω τον Γιάννη, τον άγνωστο με την ασυνήθιστη εμπειρία.

Ο Γιάννης στην αρχή αντιμετώπισε με καχυποψία τις προθέσεις της Έμιλι, όταν έλαβε το τηλεφώνημά της. «Πώς βρήκατε τον αριθμό μου;» ήταν η πρώτη του αντίδραση.

Όπως φαίνεται, η ιστορία του ήταν ένα μυστικό που το γνώριζε μόνο ένας μικρός κύκλος έμπιστων φίλων. Η Θέκλα την είχε μάθει έμμεσα, από φίλους στην ενορία της είναι πάντα δύσκολο να κρατήσεις μυστικά στην Κύπρο Όταν, όμως, η Έμιλι του εξήγησε το λόγο του τηλεφώνημα της, ο άγνωστος μαλάκωσε κάπως. «Έχω διαβάσει τα βιβλία του συζύγου σας», είπε. «Και δεν θα είχα αντίρρηση να του αφηγηθώ την ιστορία μου».

Μια Δευτέρα πρωί, δύο μέρες μετά το τηλεφώνημα της Έμιλι, ο Γιάννης έφτασε στο διαμέρισμά μας μαζί με ένα φίλο του, τον Σωτήρη, συνταξιούχο κρατικό υπάλληλο. Στην αρχή έδειχνε ανήσυχος, αλλά όταν αρχίσαμε να μιλάμε, ξεπέρασε την επιφυλακτικότητά του. Το γεγονός ότι ο φίλος του ήταν πνευματικός μαθητής του πατρός Μαξίμου μας βοήθησε να δημιουργήσουμε μια φιλική επαφή από την αρχή. Ύστερα από μερικά λεπτά προεισαγωγικών εξηγήσεων, ο Γιάννης άρχισε να αφηγείται την ιστορία του λεπτομερειακά.

Ήταν ένας πενηντάχρονος επιχειρηματίας, παντρεμένος, με δύο παιδιά, δύο κόρες εφηβικής ηλικίας. Σε ένα επιχειρηματικό ταξίδι σε μια πρώην σοβιετική δημοκρατία, τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν φυλακή με πλαστές κατηγορίες σωματεμπορίας. Μας εξήγησε ότι οι δεσμοφύλακες στην πραγματικότητα ανήκαν σε ένα κύκλωμα τύπου μαφίας και η σύλληψή του έγινε με σκοπό να του αποσπάσουν λύτρα. Απαίτησαν τριάντα χιλιάδες ευρώ. Σύμφωνα με τον Γιάννη, η τοπική μαφία συνεργαζόταν με διεφθαρμένους πολιτικούς που είχαν διασυνδέσεις με το δικαστικό σύστημα της χώρας. «Κόντευα να τρελαθώ», μας είπε. «Δεν είχα ιδέα τι θα μου συνέβαινε και οι συνθήκες ζωής στη φυλακή ήταν άθλιες. Κρύωνα και πεινούσα».

Αφού δεν ήξερε την τοπική γλώσσα και δεν είχε κανέναν για να τον υπερασπιστεί, ο Γιάννης βρέθηκε σε έναν καφκικό εφιάλτη. Η οικογένειά του στην Κύπρο αγωνιούσε. Η γυναίκα του κατάφερε να προσλάβει ένα δικηγόρο, ο οποίος ήρθε σε επαφή μαζί του. Μέσω του δικηγόρου, η θρήσκα μητέρα του του έστειλε την Αγία Γραφή και ένα βιβλίο με τους βίους των αγίων. «Δεν ήμουν θρήσκος άνθρωπος», εξήγησε ο Γιάννης. «Δεν είχα ξαναδιαβάσει ποτέ την Αγία Γραφή ούτε και κανένα άλλο θρησκευτικό βιβλίο. Όμως, μέσα σε εκείνη την ολοκληρωτική απόγνωση και απομόνωση, άρχισα να διαβάζω αυτά τα δύο βιβλία όταν δεν με έβλεπαν οι φύλακες, καθώς το διάβασμα απαγορευόταν».

Ένα βράδυ, καθώς ο Γιάννης ήταν ξαπλωμένος στην κουκέτα του τρέμοντας και νιώθοντας απαίσια, εμφανίστηκε στο κελί του ένας ηλικιωμένος μοναχός και του είπε ότι ήταν ο γέροντας Παΐσιος από το Άγιο Όρος. Ο Γιάννης έσπευσε να μας διαβεβαιώσει ότι δεν είχε ξανακούσει ποτέ για τον Παΐσιο και δεν ήξερε ποιος ήταν. Το βιβλίο με τους βίους των αγίων που του είχε στείλει η μητέρα του δεν έγραφε τίποτα για τον συγκεκριμένο γέροντα.

«Ο γέροντας Παΐσιος σε εκείνο το όραμα μου είπε: “Τέκνον μου, μη φοβάσαι. Έχε πίστη και θα σε βοηθήσω να φύγεις από αυτό το μέρος. Αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς πως όταν γυρίσεις στην Κύπρο, θα αναζητήσεις το γέροντα Σεραφείμ και θα τον έχεις ως πνευματικό και εξομολογητή σου”.

Δεν είχα ξανακούσει ποτέ ούτε για το γέροντα Σεραφείμ», είπε ο Γιάννης. Μας είπε ότι είδε αρκετά ακόμα οράματα με το γέροντα Παΐσιο στο κελί του και ότι ο γέροντας του έδινε κουράγιο όσο κράτησε η εξάμηνη δοκιμασία του. Ο Γιάννης δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν παραληρούσε και δεν έβλεπε πράγματα που δεν υπήρχαν. Επιπλέον, τα οράματά του ήταν θεραπευτικά. Απαλλάχθηκε από το φόβο του και άρχισε να ελπίζει ότι τα δεινά του θα λάμβαναν τέλος σύντομα.

Αν ήταν εκεί παρόντες συμβατικοί ψυχολόγοι ή ψυχίατροι για να ακούσουν την αφήγηση του Γιάννη, είμαι σίγουρος ότι θα ερμήνευαν τα οράματά του ως παραισθήσεις, αποκυήματα ενός εγκεφάλου υπό ακραία πίεση. Δεν θα μπορούσαν να βγάλουν άλλο συμπέρασμα, αφού η συμβατική επιστήμη, λειτουργώντας στο πλαίσιο της αναγωγιστικής κοσμοθεωρίας της νεωτερικότητας, δεν προσφέρει άλλες εξηγήσεις. Ήμουν σίγουρος, όμως, ότι η εμπειρία του Γιάννη δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τέτοιο συμβατικό τρόπο. Έχω γνωρίσει προσωπικά ανθρώπους που είναι απόλυτα σώφρονες και φυσιολογικοί, αλλά έχουν βιώσει τέτοιες εμπειρίες και, έτσι, ήμουν ανοιχτός στο ενδεχόμενο αυτή η εμπειρία να ήταν αυθεντική.

Ο Γιάννης τόνισε ότι δεν είχε καμία αμφιβολία πως τα οράματά του ήταν πραγματικά. Με τη βοήθεια του δικηγόρου του, αποφυλακίστηκε προσωρινά μέχρι την εμφάνισή του στην παρωδία δίκης που θα γινόταν, όπως το έθεσε. Ο δικηγόρος του, όμως, τον συμβούλευσε να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία και να το σκάσει, γιατί, όπως τον προειδοποίησε, «δεν θα βρεις δικαιοσύνη εδώ και δεν θα μπορέσεις να φύγεις από τη χώρα ζωντανός».

Ο Γιάννης κατάφερε να το σκάσει από τη χώρα. Ανησυχούσε ακόμη μήπως το κύκλωμα της μαφίας τον καταδίωκε μέχρι την Κύπρο και γι’ αυτόν το λόγο αντέδρασε καχύποπτα όταν έλαβε το τηλεφώνημα της Έμιλι.

Με την επιστροφή του στην Κύπρο, ο Γιάννης ανακάλυψε ότι ο γέροντας Σεραφείμ ήταν όντως υπαρκτό πρόσωπο, ένας γερο-ερημίτης που συνδεόταν με ένα από τα αρχαία ορεινά μοναστήρια του νησιού. 

Εκπληρώνοντας το αίτημα του γέροντα Παΐσιου, επικοινώνησε με το γέροντα Σεραφείμ για εξομολόγηση και πνευματική καθοδήγηση. Αυτός, με τη σειρά του, δέχθηκε τον Γιάννη ως μαθητή του. Έτσι, ο Γιάννης από αγνωστικιστής έγινε βαθιά θρήσκος.

«Βλέποντας τα πράγματα εκ των υστέρων», μας είπε, «μπορώ να πω ότι η δοκιμασία μου ήταν το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη στη ζωή μου. Μέσα από αυτήν ανακάλυψα τον Θεό».

Μία εβδομάδα αργότερα, η Έμιλι κι εγώ, μαζί με τον Γιάννη και το φίλο του τον Σωτήρη, ταξιδέψαμε σε μια δασώδη απομακρυσμένη περιοχή στους πρόποδες του Σταυροβουνίου για να συναντήσουμε τον πατέρα Σεραφείμ. Φτάσαμε στο ερημητήριό του στις επτά το βράδυ, αλλά ήταν μέσα Ιουνίου και είχε ακόμη αρκετό φως.

Ο γέροντας Σεραφείμ ήταν μια πραγματική έκπληξη. Για ενενηντάχρονο μοναχό, ήταν απίστευτα ακμαίος και γεμάτος φωτεινή ενέργεια. Πραγματικά, έδειχνε τουλάχιστον τριάντα χρόνια μικρότερος από την πραγματική του ηλικία. Λεπτός και με μέτριο ύψος, μου θύμισε έναν από εκείνους τους σπάνιους εντυπωσιακούς ενενηντάρηδες αθλητές που τρέχουν ακόμη σε μαραθώνιους. Γρήγορα συνειδητοποιήσαμε ότι ο γέροντας εξέφραζε όλους τους καρπούς του Πνεύματος που είχε συζητήσει μαζί μας ο πατήρ Μάξιμος και για τους οποίους είχε γράψει ο Απόστολος Παύλος. 

Πραγματικά, ο πατήρ Σεραφείμ μου θύμισε το γέροντα Παΐσιο, τον οποίο είχα γνωρίσει το 1991, δύο χρόνια πριν αναπαυθεί. Όπως και Παΐσιος, ακτινοβολούσε μια άπλετη αφοπλιστική αγάπη και μια πηγαία χαρά που σε ηλέκτριζε. Η εύθυμη διάθεσή του, που θύμιζε επίσης το γέροντα Παΐσιο, έκανε εγκάρδια τη συζήτηση και δημιουργούσε μια άμεση σύνδεση καρδιάς. Από προσωπική άποψη, χάρηκα όταν ανέφερε ότι είχε διαβάσει αρκετές φορές τις ελληνικές μεταφράσεις του Όρους της Σιωπής και των Δώρων της Ερήμου και εξέφρασα μεγάλο θαυμασμό για τον πατέρα Μάξιμο.

Αφού ανάψαμε τα κεριά μας στο μικρό του παρεκκλήσι όπου έκανε τις ολονυκτίες και τις προσευχές του, ο γέροντας Σεραφείμ μας έδειξε το πλούσιο και περιποιημένα περιβόλι του, το οποίο φρόντιζε ο ίδιος. Αυτός και η 'Εμιλι αντάλλαξαν πληροφορίες για διάφορα φυτά και τα μυστικά τους. Μετά, καθίσαμε και οι πέντε σε παγκάκια κάτω από μια κληματαριά, ενώ ο γέροντας Σεραφείμ μας μίλησε για τη ζωή του. Στο μεταξύ, ο Γιάννης, δείχνοντας την εξοικείωσή του με το ερημητήριο, μας ετοίμαζε αναψυκτικά.

 

Μέχρι τα εβδομήντα του, ο γέροντας Σεραφείμ ήταν άθεος και ένα από τα πρώτα μέλη μεγάλου κόμματος του νησιού. 

«Μπήκα στο κόμμα στα δεκαπέντε μου», μας είπε, «επειδή από πολύ νωρίς στη ζωή μου είχα ένα τρομερό πάθος με τη δικαιοσύνη. Κοίταζα γύρω μου και το μόνο που έβλεπα ήταν η εκμετάλλευση των φτωχών από τους πλούσιους. Οι μοναδικοί που πάλευαν για εντιμότητα και δικαιοσύνη ήταν οι συνδικαλιστές, οι οποίοι εκείνη την εποχή ήταν όλοι μέλη του κόμματος. Έτσι μπήκα στο κόμμα. Πίστευα ότι το κόμμα είχε τις απαντήσεις σε όλα τα προβλήματά μας. Η θρησκεία δεν ήταν για εμένα. Ήταν το όπιο του λαού».

Ο γέροντας Σεραφείμ παντρεύτηκε και έκανε τρία παιδιά, δύο γιους και μία κόρη. «Αντίθετα από εμένα», μας είπε, «η γυναίκα μου ήταν πολύ θρήσκα και πήγαινε στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Τη συνόδευα μέχρι εκεί και μετά πήγαινα σε ένα κοντινό καφενείο κι έπαιζα χαρτιά ή τάβλι μέχρι να τελειώσει η λειτουργία. Μετά, γύριζα μαζί της σπίτι. Φανταστείτε, δεν είχα μπει ποτέ μου σε εκκλησία από τα δεκαπέντε μου μέχρι τα εβδομήντα. Ήμουν άθεος επί πενήντα πέντε χρόνια!».

Ο γέροντας Σεραφείμ γέλασε τρανταχτά. Μετά, συνέχισε λέγοντας ότι οι άνθρωποι που είχε γνωρίσει στο κόμμα δεν ήταν κακοί άνθρωποι. Είχαν καλές προθέσεις και ενδιαφέρονταν ειλικρινά για το κοινό καλό. Αυτοί ήταν που, στο διάστημα της βρετανικής κυριαρχίας, δούλεψαν ενεργά για να θεσπιστεί νομοθετικά η οκτάωρη εργασία και άλλοι νόμοι που προστάτευαν τα δικαιώματα των εργατών.

Σε ένα σημείο της ζωής του, λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο πατήρ Σεραφείμ μετανάστευσε με την οικογένειά του στο Λονδίνο, όπου έγινε επιτυχημένος επιχειρηματίας ανοίγοντας εστιατόρια που σέρβιραν ένα από τα τυπικά φαγητά των Άγγλων, ψάρι με τηγανητές πατάτες. Όλο αυτό το διάστημα παρέμεινε αφοσιωμένος στην ιδεολογία του. «Μου άρεσαν, επίσης, τα τυχερά παιχνίδια», πρόσθεσε γελώντας. «Ήταν ένα από τα πολλά μου βίτσια. Βλέπετε, δεν πίστευα σε τίποτα άλλο πέρα από την ύλη».

Ύστερα από αρκετά χρόνια στην Αγγλία, ο πατήρ Σεραφείμ επέστρεψε στην Κύπρο και επένδυσε τις οικονομίες του σε ένα ξενοδοχείο στη Λεμεσό. Τα παιδιά του έκαναν δικές τους οικογένειες κι αυτός επέστρεψε στις πολιτικές του δραστηριότητες.

Μια προσωπική κρίση, για την οποία δεν μας έδωσε λεπτομέρειες, άλλαξε ριζικά την κοσμοθεωρία του. «Σε μια στιγμή απελπισίας», συνέχισε, «έπεσα στα γόνατα και φώναξα: “Θεέ μου, αν υπάρχεις, δείξε μου ένα σημάδι της ύπαρξής σου και βοήθησέ με, με τα προβλήματά μου!”»

Αυτό ήταν ένα σημείο καμπής στη ζωή του πατρός Σεραφείμ, που, πριν γίνει μοναχός, λεγόταν Ανδρέας. Βίωσε μια πνευματική εμπειρία, μια κλασική αποκάλυψη σαν τουΠαύλου στο δρόμο προς τη Δαμασκό, στην οποία, όπως είπε ο ίδιος, «εντελώς ξαφνικά οι ουρανοί άνοιξαν και είδα την εκθαμβωτική δόξα του Θεού». 

Κούνησε το κεφάλι και είπε ότι, δυστυχώς, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις για να εξηγήσει τι του είχε συμβεί. Ένα πράγμα ήταν βέβαιο σε ηλικία εβδομήντα ετών, η συνειδητότητα του πατρός Σεραφείμ άλλαξε ριζικά. Ενώ ήταν άθεος, μεταμορφώθηκε σε έναν βαθιά ευλαβικό πιστό, σε τέτοιο σημείο ώστε, με τη συναίνεση της γυναίκας του, αποφάσισε να γίνει μοναχός και να περάσει την υπόλοιπη ζωή του σε συνεχή προσευχή και περισυλλογή. Μάλιστα, η γυναίκα του αποφάσισε να γίνει κι αυτή μοναχή και, μαζί με τον άντρα της, να αφιερώσει τα υπόλοιπα χρόνια της στην επιδίωξη της ένωσης με τον Θεό. Δυστυχώς, πέθανε τρεις μήνες μετά την απόφασή της να πάει σε μοναστήρι.

Ο πατήρ Σεραφείμ επισκέφθηκε μερικά μοναστήρια ζητώντας να γίνει δόκιμος μοναχός, αλλά τον απέρριπταν για τί ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία για να μονάσει. Σε μια από τις μονές, ένας μοναχός του είπε ότι «τα μοναστήρια δεν είναι οίκοι ευγηρίας. Άλλωστε, δεν δεχόμαστε παντρεμένους εδώ».

Ο πατήρ Σεραφείμ (ή Ανδρέας εκείνη την εποχή) πήγε στο Άγιο Όρος και συμβουλεύτηκε έναν σεβαστό ερημίτη. Αυτός του είπε να επιστρέφει στην Κύπρο και τον διαβεβαίωσε ότι θα τον δέχονταν στην τελευταία μονή που τον είχε απορρίψει. Με την επιστροφή του στο νησί, πήγε πάλι σε αυτό το μοναστήρι και δήλωσε: «Ήρθα εδώ για να μείνω και δεν έχω σκοπό να φύγω». Ο γέροντας της μονής, ένας φημισμένος άγιος άνθρωπος που ήταν προικισμένος με διόραση (και ο οποίος έπαιξε επίσης ένα ρόλο στην αρχή της πνευματικής ζωής του πατρός Μαξίμου), έκανε μια μεγάλη συζήτηση μαζί του. Συνειδητοποίησε ότι η εμπειρία του πατρός Σεραφείμ ήταν μια γνήσια εκδήλωση του Αγίου Πνεύματος και του έδωσε άδεια να παραμείνει στη μονή. Έτσι, ο πατήρ Σεραφείμ μεταβίβασε την περιουσία του στα παιδιά του και έγινε μοναχός.

«Επί δύο χρόνια», μας είπε ο πατήρ Σεραφείμ, «προσπάθησα να είμαι υποδειγματικός δόκιμος, δείχνοντας ολοκληρωτική υπακοή στον μοναστικό τρόπο ζωής και στο γέροντα. Ταυτόχρονα, επειδή είχα πολλές πρακτικές ικανότητες από τις εμπειρίες μου στον κόσμο, ήμουν πολύ χρήσιμος στη μονή. Δεν τους έγινα βάρος όπως φοβήθηκαν στην αρχή και κατέληξαν να εκτιμήσουν τη διαμονή μου εκεί».

Όμως, ο πατήρ Σεραφείμ βρήκε τη ζωή στη μονή πολύ εύκολη και λαχταρούσε μεγαλύτερες πνευματικές προκλήσεις. Βιαζόταν να προχωρήσει. Το πάθος του ήταν να ενωθεί με τον Δημιουργό του όσο πιο γρήγορα μπορούσε, πριν φύγει από αυτή τη ζωή. Η πνευματική εμπειρία του τον έκανε να νιώθει ανυπομονησία με οτιδήποτε λιγότερο. Ο γέροντας της μονής, που ήταν ο ίδιος τέσσερα χρόνια νεότερος από τον πατέρα Σεραφείμ, αναγνωρίζοντας τα ειδικά του χαρίσματα και την ασυνήθιστη πνευματική του κατάσταση, τον έκειρε «μεγαλόσχημο», που είναι το ανώτατο επίσημο αξίωμα για έναν μοναχό, το αντίστοιχο ενός διδακτορικού. Επιπλέον, του έδωσε την ευλογία του για να γίνει ερημίτης και να αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του σε ένα πιο αυστηρό πρόγραμμα προσευχής.

Ο πατήρ Σεραφείμ πήρε άδεια να χρησιμοποιήσει ένα ερημητήριο που ήταν ιδιοκτησία μιας άλλης μονής, σε μικρή απόσταση στο πευκόφυτο βουνό. 

Εκεί, ζούσε με ακατάπαυστη προσευχή σχεδόν είκοσι χρόνια. Έτρωγε μόνο μία φορά τη μέρα, νήστευε τις περισσότερες μέρες του έτους και δούλευε μερικές ώρες κάθε μέρα στον κήπο του 

για να έχει να τρώει. Επιπλέον, κάθε μέρα από τις εννιά μέχρι τις έντεκα το πρωί καλωσόριζε προσκυνητές που ζητούσαν πνευματική καθοδήγηση. Την περισσότερη ώρα, όμως, την περνούσε με προσευχή, ενώ κοιμόταν ελάχιστα. Κάθε βράδυ, ο πατήρ Σεραφείμ είχε ολονυκτία. Προσευχόταν για το καλό των άλλων και του κόσμου και για τη δική του σωτηρία.

«Δεν ήμουν ποτέ πιο ευτυχισμένος σε όλη μου τη ζωή», μας είπε με συγκίνηση στη φωνή του. Ο πατήρ Σεραφείμ ήταν ζωντανό παράδειγμα χαρούμενου ανθρώπου. Βασισμένοι στο χρόνο που περάσαμε μαζί του, δεν είχαμε καμιά αμφιβολία ότι αυτά που μας είπε ήταν αλήθεια. «Η αγάπη και η ευσπλαχνία του Θεού για κάθε άνθρωπο είναι ανείπωτη, πιστέψτε με!» μας είπε επανειλημμένα. Ήταν το ίδιο μήνυμα που είχα ακούσει να επαναλαμβάνει ο γέροντας Παΐσιος όταν τον γνώρισα με τον Αντώνη και τον πατέρα Μάξιμο το 1991. Ήταν επίσης το μήνυμα που είχαμε ακούσει από έναν άλλον σεβαστό ερημίτη στο πρόσφατο ταξίδι μας στο Αγιο Όρος. Πραγματικά, εκείνος ο ερημίτης δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του καθώς μας μιλούσε για τη δύναμη της αγάπης του Χριστού για όλους τους ανθρώπους. Όπως και ο πατήρ Σεραφείμ, μιλούσε με τη βεβαιότητα του ανθρώπου που είχε άμεση εμπειρία της αγάπης του Θεού για τα πλάσματά Του.

Ο πατήρ Σεραφείμ μας παρακίνησε να τον επισκεφθούμε πάλι στο ερημητήριό του και συμφώνησε ευχαρίστως όταν η Έμιλι του ζήτησε στην επόμενη επίσκεψή μας να φέρουμε μαζί μας το φίλο μας τον Βλαδίμηρο. Αφού ήταν και οι δύο πρώην μέλη του ίδιου κόμματος, θα είχαν πολλά πράγματα να συζητήσουν. Όμως, ο απώτερος σκοπός της Έμιλι ήταν να βοηθήσει ο πατήρ Σεραφείμ τον Βλαδίμηρο να ξεπεράσει την κατάθλιψη και το φόβο του για τα γηρατειά και το θάνατο.

Την επόμενη εβδομάδα πήγαμε τους φίλους μας από τη Λεμεσό στο ερημητήριο του πατρός Σεραφείμ και ο γέροντας υποδέχθηκε εγκάρδια τον Βλαδίμηρο και τη γυναίκα του, την Έλενα, με την προσφώνηση «αγαπημένοι μου φίλοι». Μιλώντας μαζί τους, τους αφηγήθηκε πολλές ιστορίες σχετικές με την προσωπική του μεταμόρφωση που τον έστρεψε από το κόμμα στην αποκλειστική αναζήτηση του Θεού. Όμως, ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης ανάμεσα στον πατέρα Σεραφείμ και τον Βλαδίμηρο αφορούσε ανθρώπους και γεγονότα από τα πολλά χρόνια που είχαν περάσει και οι δύο στο ίδιο κόμμα. Αυτό από μόνο του αναζωογόνησε τον Βλαδίμηρο και τον έκανε να νιώσει άνετα με τον πατέρα Σεραφείμ. Όμως, δεν ήταν σαφές εκείνη τη στιγμή αν αυτή η συνάντηση επηρέασε καθόλου την κοσμοθεωρία του Βλαδίμηρου.

Στο ταξίδι της επιστροφής στη Λεμεσό, συζήτησα με την Έμιλι και τους φίλους μας μερικές σκέψεις μου για το πώς μπορεί κανείς να κατανοήσει τη ριζική μεταμόρφωση του πρώην άθεου.

 *Απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγητή του πανεπιστημίου του Μέην (ΗΠΑ) Κυριάκου Μαρκίδη Ο Μέσα Ποταμός

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ _ΣΥΓΓΝΏΜΗ ΑΔΕΛΦΙΑ ΝΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΗΤΑΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ...

Η Γερμανική Ορθόδοξη Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδας στο Buchhagen

 Αγία Τριάδα

Η Αγία Μονή της Αγίας Τριάδος στο Buchhagen, στο Weserbergland, ιδρύθηκε το 1990 από τον Γέροντα Ιωάννη. Είναι η έδρα της πρώτης γερμανικής ορθόδοξης μοναστικής κοινότητας και από το 1993 αποτελεί αββαείο του Βουλγαρικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου. Η μοναστική ζωή ακολουθεί την παράδοση του Αγίου Όρους Άθω.

Οι μοναχοί είναι άνδρες αφιερωμένοι στον Θεό, οι οποίοι ζουν σε άγια υπακοή με τον γέροντά τους. Η καρδιά του μοναχισμού είναι η αγάπη προς τον Θεό που υπερβαίνει τα πάντα και η πλήρης αφοσίωση σε Αυτόν, η οποία βρίσκει την έκφρασή της στην ολοκληρωτική μοναστική προσφορά. Στη μυστηριώδη σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου, στην προσευχή, την εργασία και τη μελέτη, αυξάνει η ζωή του αγιασμού.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάπτυξη και καλλιέργεια της γερμανόφωνης ορθόδοξης εκκλησιαστικής ψαλμωδίας. Ακούστε εδώ 

Η μονή είναι οικονομικά αυτοσυντήρητη. Η βιολογική κηπουρική, οι οικιακές εργασίες, η μεταφραστική εργασία, οι καλλιτεχνικές και άλλες δραστηριότητες ανήκουν στη ζωή της όπως και η καρδιακή προσευχή, η λατρεία και η ιερή ψαλμωδία.

Ανέγερση του καθολικού της μονής

Επιτέλους έφθασε η ώρα. Η εκκλησία υψώνεται πλέον ορατά. Μαζί με εθελοντές βοηθούς, οι πατέρες εργάζονται οι ίδιοι ως προσευχόμενοι κτίστες και οικοδόμοι. Στον σχεδιασμό, ο Γέροντας συνδέεται με την αρχαιότερη γερμανική ιερή αρχιτεκτονική, η οποία ήταν στενά συνδεδεμένη με τη βυζαντινή. Στο πνεύμα της Αγίας Παραδόσεως, χάρη στην εφαρμογή μουσικά φυσικών αναλογιών, δημιουργείται εδώ ένας ιερός χώρος εξαιρετικής αρμονίας και ομορφιάς.

Για να στηρίξετε την ανέγερση του καθολικού της μονής δωρεές εδώ

Λογαριασμός δωρεών (Παρακαλούμε προσέξτε τα κεφαλαία και πεζά γράμματα)

Deutsches Orthodoxes Dreifaltigkeitskloster

IBAN: 

DE50 2545 0110 0026 0024 28

BIC: NOLADE 21 SWB

Sparkasse Hameln-Weserbergland

Ιστορία

Η Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος ιδρύθηκε το 1990 από τον Γέροντα Ιωάννη και τα επόμενα χρόνια ανεγέρθηκε μαζί με τους πρώτους μοναχούς με ίδια μέσα και με τα ίδια τους τα χέρια. Στο μεταξύ το ιερό στηρίζεται από μια δεύτερη γενιά μοναχών. Η γραμμή της μοναχικής κουράς του μεγάλου σχήματος, η οποία μεταδίδεται στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος, μπορεί να ανιχνευθεί πίσω σε πολλές γενιές. Οδηγεί μέσω του Γέροντα Δανιήλ των Κατουνακίων (αρχές 19ου αι.) στην περιοχή της Μεγίστης Λαύρας και στον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη.

Ο πατήρ Ιωάννης σπούδασε τη δεκαετία του 1970 στο Βερολίνο μουσική, αργότερα θρησκειολογία και βυζαντινολογία. Αφού ήρθε σε επαφή με την Ορθοδοξία το 1974, παρακολουθούσε τακτικά τις ορθόδοξες ακολουθίες και άρχισε την άσκηση της καρδιακής προσευχής. Το 1981 έγινε μοναχός στο Άγιον Όρος και εκεί, τον Αύγουστο του 1984, έλαβε τη μοναχική κουρά του Μεγάλου Σχήματος.

Με την ευλογία του γέροντά του, το 1985 άρχισε την χορωδιακή προσευχή μαζί με δύο αδελφούς σε ένα προσωρινό μοναστηριακό διαμέρισμα στο τότε Δυτικό Βερολίνο και προετοίμαζε την ίδρυση της μονής. Η ζωή κινήθηκε για μερικά χρόνια ανάμεσα στο Άγιον Όρος και το Βερολίνο.

Το έτος της γερμανικής ενότητας, το 1990, οι μοναχοί αγόρασαν το οικόπεδο στο Buchhagen και άρχισαν την οικοδόμηση του γερμανικού ορθόδοξου ιερού.

Απρόβλεπτες αντιστάσεις στάθηκαν απέναντι στην ίδρυση της μονής· ατελείωτες δυσκολίες έπρεπε να ξεπεραστούν. Όμως με τη χάρη και την ευλογία της Αγίας Τριάδος, τη βοήθεια της Παναγίας Θεοτόκου Μαρίας και των Αγίων Πατέρων συνέβησαν και πολλά θαύματα.

Τον Αύγουστο του 1994 η μονή καθαγιάστηκε από την Αυτού Υψηλοσεβασμιότητα Συμεών, Μητροπολίτη Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης, ως γερμανική ορθόδοξη αββαεία στην κοινωνία του Βουλγαρικού Πατριαρχείου. Κατά τα επόμενα δύο χρόνια ανεγέρθηκε η κρύπτη του μοναστηριακού ναού και το 1996 καθαγιάστηκε επίσης ως ναός της Θείας Σοφίας.

Από το 1999 έως το 2002 ανεγέρθηκαν ο πύργος του Μιχαήλ και το βόρειο μοναστηριακό τείχος με τον πύργο της Μαρίας.

Από το 2004 έως το 2009 κατασκευάστηκε η κρήνη του αγιασμού, και το 2013 και 2014 αναδιαμορφώθηκε ο χώρος της εισόδου.

Η μονή είναι πλέον αδιανόητη χωρίς την περιοχή. Οι άνθρωποι της γύρω περιοχής εκτιμούν τους μοναχούς και χαίρονται όταν βλέπουν έναν από τους πατέρες στην πόλη. Ξέρουν ότι όταν από το βουνό οι καμπάνες ηχούν προς την κοιλάδα, στο ιερό αρχίζει η ψαλμωδία και οι μοναχοί προσεύχονται για τη χώρα και τους ανθρώπους. Ορισμένοι ορθόδοξοι πιστοί μετακόμισαν στην περιφέρεια Holzminden εξαιτίας της μονής, για να μπορούν να συμμετέχουν τακτικά στις ακολουθίες. Πολλοί επισκέπτες από τη Γερμανία και από πολλές άλλες χώρες ελκύονται ξανά και ξανά στη μονή του Buchhagen, όπου βρίσκουν και στην κοντινή περιοχή καλές δυνατότητες διανυκτέρευσης σε ξενοδοχεία και πανσιόν.

Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε την ιστοσελίδα της Μονής εδώ

«Η κόρη που 'φερνε ο Βοριάς»

 Σε μεγάλη απόσταση μέσα στην ευωδιά του δυόσμου αναλογίστηκα πού πάω κι είπα για να μη μ’ έχει του χεριού της η ερημιά να βρω εκκλησάκι να 'χω να μιλήσω... Έσπρωξα τη μικρή ξύλινη πόρτα και άναψα κερί Που μια ιδέα μου είχε γίνει αθάνατη. 

 

 Οδυσσέας Ελύτης 

Άγιος Μπιντ (Βέδας) ο επιστήμων

Τού Δημήτρη Σαλαπάτα

Ο Άγιος Μπιντ (Bede) είναι ένας από τους «άγνωστους» Αγίους της Εκκλησίας μας, ειδικά στον ελληνορθόδοξο κόσμο. Θεωρείται ως ο σπουδαιότερος Αγγλοσάξονας επιστήμονας. Έγραψε πάνω από σαράντα βιβλία, κυρίως θεολογικά και ιστορικά. Ο Μπιντ κατάγεται από την βορειοδυτική Αγγλία και έζησε κατά τον 7ο με 8ο αιώνα. Όταν ήταν μόλις επτά ετών εισήλθε στη μονή Τζάροου (Jarrow) όπου σπούδασε και έμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Βγήκε μόλις τρεις φορές από την μονή του για θέματα που αφορούσαν την Εκκλησία.

Από τα έργα του διαπιστώνεται το γεγονός ότι ξόδεψε όλες του τις δυνάμεις στη μελέτη της Αγίας Γραφής, στη διδασκαλία, στη συγγραφή και στην τήρηση των Κανόνων της Μοναχικής Πολιτείας. Τα έργα του περιλαμβάνουν ερμηνεία της Βίβλου, παρατηρήσεις για την φύση, τη μουσική και την ποίηση, ύμνους, επιστολές, διάφορες ομιλίες και συνέθεσε το «Μικρόν Μαρτυρολόγιον». Το σπουδαιότερο έργο του, που είναι κύρια πηγή για την κατανόηση της Βρετανικής ιστορίας από την περίοδο της ρωμαϊκής περιόδου μέχρι την εποχή του και την εξάπλωση του Χριστιανισμού στις Βρετανικές νήσους, έχει τίτλο «Ιστορία της Εκκλησίας της Αγγλίας και του Αγγλικού Λαού». Με αυτό του το έργο καθιερώθηκε ως σπουδαίος ιστορικός. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρωτότυπη γλώσσα του έργου ήταν η αγγλική. Ήταν ο πρώτος που αναφέρεται στους «Άγγλους». Μέσω αυτού του σπουδαίου έργου μαθαίνουμε για πολλούς Αγγλοσάξονες Αγίους, όπως για παράδειγμα τον Άγιο Κάθμπερτ. Επίσης μετάφρασε μεγάλο μέρος της Αγίας Γραφής από τα λατινικά στα αγγλικά. Άρα ο Λούθηρος δεν ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να μεταφράσει το κείμενο της Αγ. Γραφής από τα λατινικά σε μια άλλη γλώσσα.

Ο Μπιντ πήρε μια ιδέα από έναν μοναχό από την Συρία και εισήγαγε στον δυτικό κόσμο την μέθοδο της χρονολόγησης σε π.Χ. και μ.Χ. Έγραψε για τον χρόνο και ισχυρίστηκε ότι η γη ήταν στρογγυλή. Μίλησε για το δίσεκτο έτος και για την ισημερία. Ασχολήθηκε με τον τρόπο που πρέπει να βρίσκουμε τον εορτασμό του Πάσχα, μια μέθοδος που χρησιμοποιείται και σήμερα.

Εκτός από τα επιστημονικά και τα συγγραφικά του κατορθώματα ήταν πάνω από όλα άνθρωπος του Θεού, ευλαβέστατος, ταπεινός, αγνός και αξιοπρεπής στην ψυχή και το σώμα. Εργάστηκε ακατάπαυστα ώστε να εδραιωθεί ο χριστιανισμός στην Αγγλία, κάτι το οποίο πέτυχε με την παραδειγματική και άγια μοναστική ζωή του και το ανεπανάληπτο έργο του. Χαρακτηρίστηκε ως ο σπουδαιότερος επιστήμων της εποχής του και για αιώνες πολλοί μοναχοί εκπαιδεύονταν χρησιμοποιώντας τα έργα του.

Ένας από τους μοναχούς στο Τζάροου περιέγραψε τις τελευταίες μέρες του Αγίου Μπιντ. Ενώ ήταν βαριά άρρωστος και συχνά δυσκολευόταν στην αναπνοή του, συνέχισε να διδάσκει τους μοναχούς μαθητές του, έψελνε τους Ψαλμούς και μετέφραζε το Ευαγγέλιο του Αγ. Ιωάννη από τα λατινικά στα αγγλικά. Την τελευταία μέρα της επίγειας ζωής του, όντας εξαντλημένος, του υπενθύμισε ένας μοναχός πως δεν είχε τελειώσει την μετάφραση και πως έλειπε το τελευταίο κεφάλαιο. «Γράφε τέκνον μου, γράφε γρήγορα» είπε ο Μπιντ και άρχισε να υπαγορεύει. Όταν τελείωσε την ερμηνεία και αποχαιρέτησε τους μοναχούς πήγε στο ναό να προσευχηθεί, όπως έκανε για εξήντα χρόνια, λέγοντας «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Όταν μαθεύτηκε στην ηπειρωτική Ευρώπη ο θάνατος του Μπιντ, ένας Αγγλοσάξονας ιεραπόστολος είπε: «Το φως της μάθησης, που είχε ανάψει με το Άγιο Πνεύμα, έχει σβήσει».

Ο Μπιντ απεβίωσε το 735. Έπρεπε όμως να περάσουν πολλοί αιώνες μέχρι να αναγνωρισθεί τελικά το 1899 από τον Πάπα Λεόντα ΙΓ΄ ως Διδάσκαλος της Εκκλησίας. Η ιστορία του έχει προσδώσει τον τίτλο «σεβάσμιος» και το συγγραφικό του έργο, ειδικά η ιστορία του, έχουν μείνει αναντικατάστατα. Τα λείψανα του Αγίου βρίσκονται στον Καθεδρικό Ναό του Ντάραμ. Το 1537 ο βασιλιάς Ερρίκος ο Η΄ διέταξε να καταστραφούν οι τάφοι των Αγίων Κάθμπερτ και Μπιντ. Οι σημερινοί τάφοι υπάρχουν από το έτος 1730. Ο Άγιος τιμάται στις 27 Μαϊου.

Στο τέλος της ιστορίας του γράφει: «Σε προσκυνώ, ευγενικέ Χριστέ, όπως Εσύ μου έχεις με καταδεκτικότητα παραχωρήσει χαρμόσυνα να κατανοώ τις λέξεις της γνώσεώς Σου, για τούτο Εσύ από την γενναιοδωρία Σου παραχώρησέ μου να έρθω κοντά Σου, την Πηγή της σοφίας, και να κατοικήσω ενώπιόν Σου, για πάντα».

Ρωσία ,πως σε μια κανονική χώρα προστατεύεται η ζωή !

 

1402 ιδιωτικές κλινικές σε όλη τη Ρωσική Ομοσπονδία έχουν αποκηρύξει αυτοβούλως τις εκτρώσεις.

π. Φεόντορ Λουκιάνοβ: Η άμβλωση είναι εθνική αυτοκτονίαΜέρος Α

Σε συνέντευξή του στο TACC, ο Ιερέας Φεόντορ Λουκιάνοβ, Πρόεδρος της Πατριαρχικής Επιτροπής για θέματα οικογένειας, προστασίας της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας, μίλησε για τα βασικά επιτεύγματα για την προστασία των παιδιών, την καταπολέμηση των αμβλώσεων, τον αυξανόμενο αριθμό πολύτεκνων οικογενειών, καθώς και για το σχεδιασμό του νομοθετικού περιορισμού της διαφήμισης των αποκρυφιστικών υπηρεσιών και τη μεταρρύθμιση του συστήματος υιοθεσίας και ανάδοχων οικογενειών.

Πατέρα Φεόντορ, πώς δραστηριοποιείται η Πατριαρχική Επιτροπή στον τομέα της προστασίας των παιδιών; Ποιες πρωτοβουλίες έχουν ήδη υλοποιηθεί και ποιες θεωρείτε κρίσιμης σημασίας για την εφαρμογή τους σε ετήσια βάση;

Η προστασία της αξιοπρέπειας της ζωής ενός παιδιού από τη στιγμή της σύλληψης αποτελεί το κύριο μέλημα της Πατριαρχικής Επιτροπής. Ο Αγιώτατος Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών, Κύριλλος, το θέτει αυτό στην πρώτη γραμμή του έργου του. Η χώρα μας αντιμετωπίζει ένα σοβαρό νομικό κενό, καθώς η βιολογία έχει αποδείξει εδώ και καιρό, και η Εκκλησία συμφωνεί πλήρως, ότι ένα παιδί θεωρείται άνθρωπος από τη στιγμή της σύλληψης. Επί του παρόντος, 1402 ιδιωτικές κλινικές σε όλη τη Ρωσική Ομοσπονδία έχουν αποκηρύξει αυτοβούλως τις αμβλώσεις. Αυτός ο αριθμός αντιπροσωπεύει περισσότερες από τις μισές κλινικές που έχουν άδεια να πραγματοποιούν αμβλώσεις.

Σε 17 περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αυτός ο τομέας έχει μεταφερθεί πλήρως στον έλεγχο κρατικών ιατρικών ιδρυμάτων, όπου έχει θεσπιστεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα μέτρων υποστήριξης για τις γυναίκες που υπόκεινται σε αναπαραγωγικές επιλογές. Σε 31 περιοχές, περισσότερες από το ένα τρίτο των ιδιωτικών κλινικών έχουν σταματήσει να πραγματοποιούν αμβλώσεις. Σε όλη τη Ρωσία, το θέμα της άμβλωσης έχει πάψει να είναι ταμπού, υπό όρους θετικό ή κανονιστικό - έχει καταστεί αρνητικό. Πιστεύουμε, ότι η άμβλωση είναι εθνική αυτοκτονία. Ένα έθνος, ένας λαός που δεν σώζει τα παιδιά του, που τα στέλνει στον θάνατό τους, δεν μπορεί να επιβιώσει. Έχουμε μόνο μία διέξοδο: να αποκηρύξουμε αυτό το κακό, όπως ακριβώς αποκηρύσσουμε την αμαρτία στην εξομολόγηση, και να επιστρέψουμε σε αυτό που είναι φυσικό για κάθε έθνος: να αγκαλιάσουμε και να δεχτούμε κάθε παιδί ως ευλογία.

Τα επίσημα στοιχεία για τις αμβλώσεις είναι ανησυχητικά—περίπου 450.000 ετησίως—αν και καταλαβαίνουμε ότι οι πραγματικοί αριθμοί είναι πολύ υψηλότεροι. Η καθαρή αύξηση της μετανάστευσης είναι περίπου η ίδια, ακόμη και υψηλότερη—568.000. Ο Θεός λέει: αν δεν θέλετε να κάνετε παιδιά, να οι άνθρωποι για τους οποίους ένα παιδί είναι δώρο του Παντοδύναμου. Οι μετανάστες παίρνουν τη θέση των παιδιών των Ρώσων, των παιδιών που οι μητέρες, οι πατέρες και οι παππούδες μας δεν γέννησαν ποτέ. Η σημερινή μας γενιά πρέπει να το αντισταθμίσει αυτό.

Σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας, καταφέραμε να εισαγάγουμε περιορισμούς στην πρόσβαση στις ιατρικές αμβλώσεις. Δυστυχώς, δεν μας επέτρεψαν να τους καταργήσουμε εντελώς, αλλά μας επέτρεψαν να προσθέσουμε φάρμακα για ιατρικές αμβλώσεις στον κατάλογο των ελεγχόμενων ουσιών - δηλαδή, στον κατάλογο των ναρκωτικών ουσιών. Μέχρι το τέλος του 2024, ο αριθμός των φαρμάκων που παραδόθηκαν σε ιατρικά ιδρύματα ήταν 33% χαμηλότερος από ό,τι το 2023 και 46% χαμηλότερος από ό,τι το 2022.

— Πώς σχετίζεται αυτό με το έργο της Πατριαρχικής Επιτροπής στις περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας;

— Συνεργασία βρίσκεται επίσης σε εξέλιξη με τις περιφερειακές νομοθετικές αρχές. Τριάντα μία (31) περιφέρειες έχουν υιοθετήσει κάποια εκδοχή νόμων που απαγορεύουν τον εξαναγκασμό σε άμβλωση. Τα πρόστιμα για τον εξαναγκασμό μιας γυναίκας σε άμβλωση ποικίλλουν μεταξύ των περιοχών. Για παράδειγμα, στη Δημοκρατία της Κριμαίας, τα πρόστιμα μπορούν να φτάσουν τα 500.000 ρούβλια για παραβάσεις από νομικά πρόσωπα. Ταυτόχρονα, υπάρχουν περιοχές όπου ο εξαναγκασμός σε άμβλωση θεωρείται αδίκημα, αλλά η ποινή γι' αυτό δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Ορισμένες περιοχές έχουν θεσπίσει νόμους για την προστασία της μητρότητας. Πρόκειται για ένα σύνολο μέτρων υποστήριξης. Για παράδειγμα, ένας αντίστοιχος νόμος έχει θεσπιστεί στην περιοχή της περιφέρειας της Μόσχας.

— Ποιο, κατά τη γνώμη σας, είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της Πατριαρχικής Επιτροπής στον τομέα της προστασίας των παιδιών τα τελευταία χρόνια;

— Θεωρώ την απαγόρευση της εμπορίας παιδιών ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της Πατριαρχικής Επιτροπής τα τελευταία χρόνια. Αναφέρομαι στον νόμο του 2022, ο οποίος απαγορεύει σε αλλοδαπούς πολίτες και απάτριδες να λαμβάνουν τις «υπηρεσίες» παρένθετων μητέρων στη Ρωσία. Δυστυχώς, ο νόμος που το επέτρεπε αυτό ίσχυε από το 2011. Για σχεδόν 10 χρόνια, η Ρωσία ήταν πηγή πλουτισμού και εξαγωγής παιδιών μέσω ιδιωτικών επιχειρήσεων και παρένθετης μητρότητας.

Αρχικά, αυτό παρουσιάστηκε ως βοήθεια σε άτομα με προβλήματα γονιμότητας, αν και δεν είναι τελικά βοήθεια, επειδή η Εκκλησία θεωρεί την παρένθετη μητρότητα σε οποιαδήποτε μορφή ως ανήθικη. Η μητρότητα δεν μπορεί να χωριστεί σε βιολογική και κοινωνική. Στις μητέρες που κυοφορούν ένα παιδί για άλλους ανθρώπους λέγεται να μην κοιτάζουν το παιδί στα μάτια, καθώς αυτό θα δημιουργούσε έναν συναισθηματικό δεσμό. Αυτό υπονομεύει τον θεσμό της μητρότητας.

Καταφέραμε να περιορίσουμε τη ροή παιδιών προς το εξωτερικό. Πάνω από 10.000 βρέφη διακινούνταν ετησίως, και περίπου 80.000 συνολικά - κυρίως σε ομόφυλα ζευγάρια- στην Κίνα και τις Φιλιππίνες, και από εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε ευρωπαϊκές χώρες. Όλες αυτές οι προσπάθειες ήταν επιτυχείς επειδή η Εκκλησία κατάφερε να ενώσει τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου και τους νομοθέτες. Πρόκειται για ένα σημαντικό εγχείρημα, το οποίο χωρίς την προσωπική συμμετοχή της Αυτού Αγιότητας του Πατριάρχη, θα ήταν αδύνατο.

Χάρη στη συμμετοχή του Πατριάρχη, το Προεδρικό Διάταγμα Αρ.702 εγκρίθηκε το 2024, επιτρέποντας σε αλλοδαπούς πολίτες από χώρες με επιβαλλόμενες καταστροφικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές να αποκτήσουν προσωρινή άδεια παραμονής (ΡΒΠ) στη Ρωσία μέσω μιας απλοποιημένης διαδικασίας. Για παράδειγμα, στη Γαλλία, πάνω από δύο χιλιάδες άτομα βρίσκονται στη λίστα αναμονής για ρωσική υπηκοότητα. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι από εύπορες ευρωπαϊκές χώρες είναι πρόθυμοι να μετακινηθούν μόνο και μόνο για να αποφύγουν να δουν ομόφυλα ζευγάρια στην γειτονιά τους.

Ένα άλλο σημαντικό επίτευγμα είναι, ότι οι νομοθέτες μας ψήφισαν νόμους που απαγορεύουν τις χειρουργικές επεμβάσεις αλλαγής φύλου στη χώρα μας και απαγορεύουν την υιοθεσία παιδιών σε χώρες όπου επιτρέπονται τέτοιες χειρουργικές επεμβάσεις. Πρόκειται για μια επιχείρηση, που παραλύει τους νέους. Η αλλαγή φύλου δεν υπάρχει. Ένα άτομο παραμένει γενετικά αυτό που ήταν πριν. Απλώς παραλύει, στερείται της ικανότητας αναπαραγωγής και τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά αλλοιώνονται. Στο εξωτερικό, υπάρχει ένα ολόκληρο κίνημα νέων γυναικών και ανδρών, οι οποίοι συνειδητοποίησαν ότι επρόκειτο για απάτη, αλλά εθίστηκαν στις ορμόνες και έμειναν ανάπηροι, παρόλο που πριν ήταν υγιείς νέοι.

Εμποδίσαμε την εμφάνιση αυτής της βιομηχανίας στη χώρα μας. Την παραμονή της απαγόρευσης, υπήρχε ήδη ένα επιχειρηματικό μοντέλο: μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες ήταν έτοιμες να παράγουν ορμόνες και να εθίσουν τους νέους μας, όπως ακριβώς στις ΗΠΑ, όπου περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι υποχρεούνται να αγοράζουν ορμόνες σε τακτική βάση. Φανταστείτε τα κέρδη που αντιπροσωπεύει αυτό για αυτούς τους ασεβείς ανθρώπους. Χάρη στην ακλόνητη στάση του Πατριάρχη και των νομοθετών μας, αυτό το πρόβλημα έχει ξεπεραστεί.

Σημαντικό επίτευγμα είναι και η απαγόρευση του διεθνούς κινήματος ΛΟΑΤΚΙ (αναγνωρισμένου ως εξτρεμιστικού και απαγορευμένου στη Ρωσική Ομοσπονδία), το οποίο είναι εξτρεμιστικό και ανατρεπτικό. Υποστηρίζεται από εκείνους, που θα ήθελαν να μειώσουν τον παγκόσμιο πληθυσμό και να καταστρέψουν τις οικογένειες ως τέτοιες. Το ΛΟΑΤΚΙ καταστρέφει τον πυρήνα του ανθρώπινου πολιτισμού και της οικογένειας. Το ποσοστό αυτοκτονιών στις ενώσεις ΛΟΑΤΚΙ είναι εκτός ορίων. Αυτή είναι μια πρόκληση για την ανθρώπινη φύση και τη φύση του Θεού.

Επίσης, ψηφίστηκε ένας νόμος που απαγορεύει την προώθηση της άτεκνης φύσης - το λεγόμενο κίνημα χωρίς παιδιά. Το 2025, το Ανώτατο Δικαστήριο αναγνώρισε επίσης το Διεθνές Σατανιστικό Κίνημα ως εξτρεμιστική οργάνωση και απαγόρευσε τις δραστηριότητές του στη Ρωσία. Αυτό το κίνημα προωθεί μια μισάνθρωπη και παιδοφιλική ιδεολογία. Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στοχεύει επίσης στην προστασία των παιδιών.

Συνεχίζεται…

Μιχαήλ Κλιμόβσκι
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Κωνσταντίνος Θώδης

Pravoslavie.ru

7/15/2026