Α’ Κυριακή των Νηστειών Κυριακή της Ορθοδοξίας Ο θρίαμβος της Εκκλησίας

 

Τας ου πρεπόντως εξορίστους Εικόνας,

Χαίρω, πρεπόντως προσκυνουμένας βλέπων.

 

 Αγίου Νικολάου Αχρίδος*

Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμισαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε, ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης, που είναι αδύνατον να βουλιάξει.

Όταν ασπάζεστε τις εικόνες των μαρτύρων του Χριστού, ασπάζεστε τις πληγές και τα παθήματά τους για χάρη του Βασιλέως Χριστού.

Όταν αγγίζετε με το χέρι σας τις εικόνες των οσίων ασκητών και εγκρατευτών, δεν αγγίζεται το σανίδι αλλά τους κόπους και τις αρετές τους.

«Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα

τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α’ Ιω. 5, 5)

Ας είναι ευλογημένη τούτη η μέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί μας υπενθυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της ορθόδοξης πίστης… Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας στρατηγοί. Οι Άγιοι ήταν εκείνοι που καθόρισαν τη σημερινή εορτή για να μας θυμίζει και να μην ξεχνούμε, για να μας ενθαρρύνει και να μην λυγίζουμε, για να μας θερμαίνει και να μην γινόμαστε ψυχροί, για να ανοίξει την πνευματική μας όραση και να μην τυφλωθούμε και μέσα στη τύφλωση εκείνη παραδοθούμε στον εχθρό.

Πραγματικά, η επίδραση τούτης της αγίας ημέρας σε όλες τις λογικές χριστιανικές ψυχές είναι τεράστια. Τούτη η μέρα μας φανερώνεται σαν τον αγγελιοφόρο από το πεδίο της μάχης, από πολλά πεδία μαχών, κομίζοντάς μας τη χαρούμενη είδηση της νίκης.

Στο άκουσμα της είδησης αυτής, σηκώνουμε την καρδιά μας στα ύψη μονολογώντας στον εαυτό μας: άνω σχώμεν τας καρδίας! Και με μία νέα δύναμη ξεσηκωνόμαστε ενάντια σε κάθε κακό, εσωτερικό και εξωτερικό, το οποίο περισφίγγει τη ψυχή μας και απειλεί να τη πνίξει…

Τούτη η μέρα όμως, τούτη η Κυριακή της Ορθοδοξίας, μας υπενθυμίζει, όχι μια νίκη ή έναν νικητή αλλά τη μακρά αλυσίδα από νίκες και ολόκληρο στράτευμα από νικητές. Πρόκειται για τις νίκες της Εκκλησίας σαν ολότητα. Η Εκκλησία είναι εκείνος ο νικητής που σήμερα θυμόμαστε και τιμούμε

Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια.

Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική.

Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες…

Η εκκλησία έμοιαζε με κενοτάφιο όπου η ταλαίπωρη ανθρώπινη ψυχή ένοιωθε μόνη και αβοήθητη, αγωνιζόμενη μόνη της, δίχως κάποια κλίμακα και υποστήριξη, να ανυψωθεί από τη σκόνη της γης στα ατελεύτητα ύψη του Θεϊκού θρόνου των ουρανών, στη κορφή του βασιλείου της αιωνιότητος.

Ενάντια σε μία τέτοια ασύνετη ερήμωση και πτώχευση των χριστιανικών ναών εξανέστησαν όλοι οι μεγάλοι και εμπνευσμένοι πνευματικοί μέσα στην αχανή βυζαντινή αυτοκρατορία και κατόπιν και σε άλλα ορθόδοξα βασίλεια.

Στο πλευρό τους στεκόταν και ολόκληρος ο ορθόδοξος λαός ο οποίος ένοιωθε, με τη καρδιά του, μολονότι δεν ήξερε να εκφράσει το συναίσθημα με λόγια, πως οι εικόνες αποτελούν ένα εξαιρετικό βοηθητικό μέσον για τις ψυχές των προσευχομένων. Σαν άλλο σκαλοπάτι το οποίο υψώνει την ψυχή στους ουρανούς και από το οποίο κατέρχεται η αρωγή, η παρηγορία και η ευλογία του Θεού στις ψυχές.

Είμαι βέβαιος, αδελφοί μου, ότι και οι δικές σας καρδιές νοιώθουν το ίδιο. Όταν προσκυνείτε τις εικόνες των Αγίων, δεν υποκλίνεστε στο ξύλο και το χρώμα του ξύλου αλλά σε ζώντες Αγίους οι οποίοι λάμπουν ως ο ήλιος στη βασιλεία του Θεού (Μτ. 13, 43).

Όταν ασπάζεστε τις εικόνες των μαρτύρων του Χριστού, ασπάζεστε τις πληγές και τα παθήματά τους για χάρη του Βασιλέως Χριστού.

Όταν αγγίζετε με το χέρι σας τις εικόνες των οσίων ασκητών και εγκρατευτών, δεν αγγίζεται το σανίδι αλλά τους κόπους και τις αρετές τους.

Όταν κλαίετε ενώπιον της εικόνας της Αγίας Θεοτόκου, δεν θρηνείται μπροστά σε ένα νεκρό κομμάτι ξύλου ή πανιού αλλά κλαίετε ενώπιον της ζωντανής και σπλαχνικής Μητέρας του Θεού η οποία βλέπει από τη Βασιλεία του Υιού της τα δάκρυά σας και σπεύδει σε βοήθεια.

Όταν συστέλλεσθε μπροστά στα πρόσωπα των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων, δεν το κάνετε μπροστά σε νεκρά αντικείμενα αλλά μπροστά στα πνεύματα του αγαθού και του φωτός, στους ασωμάτους και ισχυρούς στρατιώτες και υπηρέτες του Ζώντος Θεού.

Όταν ασπάζεστε το Σταυρό του Χριστού, δεν το κάνετε σαν να είναι ένα αντικείμενο αλλά ασπάζεστε την αγάπη του Κυρίου, η οποία φανερώθηκε στα παθήματά Του για σας επί του Σταυρού. Ασπάζεστε την ώρα εκείνη, το ισχυρότερο σύμβολο νίκης από το οποίο οι δαίμονες τρέμουν και φεύγουν, αυτό που δίνει θάρρος στη πληγωμένη καρδιά και παρηγορία στη ταλαίπωρη ψυχή.

Το σώμα σας υποκλίνεται στις εικόνες ενώ η ψυχή σε αυτούς που εικονίζονται σε αυτές. Το στόμα σας τις ασπάζεται μα η ψυχή ασπάζεται τις ψυχές των δοξασμένων αγίων στη Βασιλεία των Ουρανών. Τα μάτια σας βλέπουν το ξύλο και το χρώμα αλλά τα πνευματικά σας μάτια ατενίζουν ζωντανά πρόσωπα στο βασίλειο των πνευμάτων.

Για τους εικονομάχους, οι εικόνες αποτελούσαν πραγματικά είδωλα, αφού έβλεπαν επάνω τους μονάχα το ξύλο και το χρώμα αδυνατώντας να ανυψωθούν σε πνευματική ενατένιση των ζωντανών υπάρξεων, των αθανάτων πνευμάτων που εικονίζουν οι εικόνες. Όποιος μονάχα με τους σωματικούς οφθαλμούς κοιτά, αυτός και βλέπει σωματικά.

Γι’ αυτό, για ένα τέτοιον άνθρωπο, διαφεύγει η πνευματική σημασία της εικόνος, του μοιάζει ανόητο και ακατανόητο επειδή μόνο πνευματικά μπορεί να ιδωθεί κατά τους λόγους του Αποστόλου Παύλου (Α’ Κορ. Κεφ. 2).

Μα αντί να ντρέπονται για την αδυναμία κατανόησης οι εικονομάχοι εξανέστησαν υπεροπτικά για να επιβάλλουν την έλλειψη κατανόησής τους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μέσα από τις εικόνες επιβεβαιώνουμε την πραγματικότητα των Αγίων τα ζωντανά πρόσωπα. Ό,τι δεν είναι αληθινό, δεν μπορεί ούτε να εικονίζεται ούτε και να φωτογραφίζεται…

Οι δικοί μας Άγιοι όμως είναι πραγματικές ανθρώπινες υπάρξεις που έζησαν με τη παρότρυνση και ενθάρρυνση να βαδίσουμε και εμείς τον δικό τους δρόμο, να έχουμε τη σταθερότητα της πίστης τους, να καλλιεργούμε εντός μας τις αρετές τους, να ξεδιψούμε με την αφοβία τους μπροστά στα παθήματα και τις θλίψεις και να θυσιαζόμαστε από αγάπη προς τον Κύριο.

Η Βασιλεία των Ουρανών δεν θα γεμίσει με φαντασίες και οράματα αλλά με ζωντανούς ανθρώπους οι οποίοι κατέστησαν αντάξιοί της. Είμαστε και εμείς όλοι καλεσμένοι στη Βασιλεία των Ουρανών και όλοι μας ποθούμε να κερδίσουμε αυτή τη βασιλεία της ζωής και του φωτός, όσο τίποτε άλλο στο κόσμο.

Με τέτοια επιθυμία υψίστη ατενίζουμε τις εικόνες των Αγίων και διδασκόμαστε την οδό που οδηγεί στη Βασιλεία εκείνη. Στα πρόσωπα όλων των Αγίων διαβάζουμε την ταπείνωση, την αξιοπρέπεια, το βάθος της σκέψεως, την σοβαρότητα, την ειρήνη, την γλυκύτητα, την αγνότητα, την σωφροσύνη και τη καθαρότητα της ψυχής.

Ατενίζοντάς τους, διδασκόμαστε για το πως πρέπει να είμαστε και οι ίδιοι. Είναι οι πνευματικοί μας γεννήτορες, αδελφοί και αδελφές μας. Όταν λοιπόν, θεωρούμε ωφέλιμο να στολίζουμε τα σπίτια μας από αγάπη και σεβασμό, με φωτογραφίες των σαρκικών μας γονέων και αδελφών γιατί δεν θα ήταν ωφέλιμο το να κοσμούμε τον οίκο του Θεού με τις εικόνες των τέκνων Του, των εκλεκτών Του παιδιών, των συγγενών του Θεού κατά το κάλλος της ψυχής τους αλλά και δικών μας συγγενών κατά τα σωματικά παθήματα, κατά την πίστη και την ελπίδα;…

Όσοι εναντιώθηκαν στις εικόνες, στην ουσία εναντιώθηκαν στο θέλημα του Θεού. Στο τέλος έπεσαν και χάθηκαν στη θύελλα της εικονομαχίας που οι ίδιοι είχαν προκαλέσει. Η Εκκλησία του Θεού όμως εμπλουτίστηκε με μίαν ακόμα νίκη την οποία εμείς σήμερα τιμούμε και για την οποία ευχαριστούμε ειλικρινά το Θεό….

Δεν υπάρχει αδελφοί μου μεγαλύτερος μάρτυρας στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους από την Εκκλησία του Χριστού. Μα ούτε και μεγαλύτερος και ενδοξότερος νικητής. Νίκησε όλους τους αιρετικούς, ξερίζωσε όλες τις αιρέσεις, διατήρησε την καθαρότητα της διδαχής του Χριστού, διεφύλαξε την ιερότητα της αποκάλυψης και της παράδοσης. Έτσι, σαν αγνή και αγία νύμφη του Χριστού, έφτασε μέχρι εμάς βαδίζοντας τον ακανθώδη αλλά ορθό και νικηφόρο δρόμο της…

Ω αδελφοί μου αγαπητοί, η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμο. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον Σατανά. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα την αμαρτία. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον θάνατο.

Η πίστη μας είναι η νίκη του Χριστού με την οποία η Εκκλησία του Θεού ενίκησε ως τώρα όλους τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς….

Τίποτε απ’ όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό, τίποτα στο φλοιό και κάτω από το φλοιό της γης, τίποτε μην σας φοβίσει. Ακόμα και τούτο που συμβαίνει τώρα[ στον κόσμο] μην σας φοβίσει και σας κλονίσει, αυτή η βίαιη φίμωση και ο στραγγαλισμός της πίστεως και των ιερών του Χριστού!

Μάθετε πως αυτό δεν είναι το τέλος μα η εισαγωγή, η είσοδος στη μεγαλειώδη νίκη της πίστεώς μας. Μάθετε πως η στρατηγική και η τακτική του Θεού είναι διάφορη από την ανθρώπινη.

Αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν σαν συντριβή, ο Θεός το λαμβάνει ως νίκη και κείνο που στα μάτια των ανθρώπων είναι νίκη για το Θεό είναι το σούρουπο της καταστροφής. Επειδή, για τη στρατηγική και τη τακτική του Θεού έχει γραφεί ότι το «μωρόν του Θεού σοφώτερον των ανθρώπων εστί και το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί» (Α’ Κορ. 1, 25).

Έτσι, αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι μωρία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι μωρία αλλά μωρία Θεού η οποία είναι σωφότερη από τους ανθρώπους, απ’ όλους τους καιρούς και απ’ όλες τις μη χριστιανικές γενεές.

Και αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι αδυναμία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι αδυναμία αλλά αδυναμία Θεού η οποία είναι ισχυρότερη από τους ανθρώπους, τους δαίμονες και τον θάνατο. Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμισαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης που είναι αδύνατον να βουλιάξει….

Δοξάσατε αδελφοί τον Θεό ο Οποίος εδόξασε την πίστη μας με νίκες πολλές. Δοξάσατε τους Αγίους του Θεού οι οποίοι εκούσια με το αίμα τους και τα δάκρυα πλήρωσαν αυτές τις νίκες. Ας σας θυμίζει η ημέρα τούτη πως η πίστη μας είναι η πίστη η νικήσασα τον κόσμο.

Ας σας θυμίζει ότι η Ορθοδοξία στη γη κρατιέται από την Ορθοδοξία των ουρανών που σημαίνει πως ένα λαμπρό και ανίκητο στράτευμα από τον αόρατο κόσμο, στράτευμα πολυάριθμο σαν τους αστέρες του ουρανού, στέκει δίπλα και γύρω μας και μας βοηθά. Μπροστά από αυτό το στράτευμα των αμέτρητων νικητών ίσταται ο Νικητής των νικητών, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων! Αυτώ η δόξα και η ευχαριστία συν Πατρί και Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

*Αποσπασματα , «Εμπνευσμένες ομιλίες για να γνωρίσουμε το μεγαλείο της Κυριακής της Ορθοδοξίας», Εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη»

Καλή νηστεία ,κάντο με τη καρδιά σου

Νηστεύουμε για τον Χριστό. Κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία Του. Νηστεύουμε χωρίς να απολογούμαστε. Δεν το κάνουμε για να χάσουμε κιλά, δεν το κάνουμε για το "καλό της υγείας μας", αλλά για το καλό της ψυχής μας. Νηστεύουμε γιατί το πρότυπο μας είναι ο Χριστός και οι Άγιοι μας. Υπήρξε Άγιος που δεν νήστεψε; Υπήρξε κάποιος που δεν ωφελήθηκε με τη νηστεία;
Η νηστεία δεν είναι μόνο αποχή από την τροφή. Είναι αποχή από τα πάθη και τις αδυναμίες μας.
Νηστεία είναι ένας συνδυασμός τροφής-ελεημοσύνης-προσευχής. Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει ότι εκείνο που του γέμιζε την καρδιά ήταν όταν παράλληλα με την νηστεία του έκανε ελεημοσύνες για να γλυκάνει τον πόνο των δυστυχισμένων υπάρξεων της επαρχίας του. Για σκεφτείτε πόσο όμορφη εικόνα... Να ένα ωραίο παράδειγμα: Είναι μέρα νηστείας και πεινάς. Πόσο κάνει ένα σουβλάκι; 2ευρώ; Μην το φας και δώσε τα 2ευρώ στον πρώτο που σου ζητάει, στον πρώτο δυστυχισμένο, που θα δεις μπροστά σου. Χαμογέλασε του και πες του ένα καλό λόγο. Βάλτον στην προσευχή σου: "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς και τον κόσμο σου".
Κάντο με την καρδιά σου και δες τα αποτελέσματα...

ο Αη λαός

 Τα παιδιά μας εγίναν πετρώματα
πολιτείες θαμμένες και μάρμαρα
αεράκι που φέρνει αρώματα
μες στα χρόνια που έρχονται βάρβαρα.

Ρίξε Απρίλη δυο νερά
φέξε και συ φεγγάρι
άνοιξε γη να ξαναβγεί
το μέγα άνθος της φυλής
εκδίκηση να πάρει.

Τα παιδιά μας περνούν ψιθυρίζοντας
ποταμός μες στις πέτρες υπόγειος
ένας λίβας που καίει σφυρίζοντας
και γεμίζει με αίμα η Μεσόγειος.

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος.
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου, «Ο ΑΗ-ΛΑΟΣ», 1983

Η άνοιξη αυτή..

 

Η άνοιξη αυτή μας βρήκε

όλους απροετοίμαστους

κι ανόρεξους ή αδιάφορους.

Απροετοίμαστη κι η άνοιξη,

σε κάθε της βήμα κοντοστέκεται,

σαστίζει και σωπαίνει κάτω,

απ’ τα λίγα της δέντρα– δε ρωτάει.

Το φως επιστρέφει,

απ’ το περσινό καλοκαίρι,

κατάκοπο κι αφηρημένο,

απόμακρο, παραξενεμένο,

απ’ την καινούρια του νεότητα.

Γιάννης Ρίτσος

Το Ιράν στις φλόγες! Στο στόχαστρο το καθεστώς

 Έκτακτη ενημέρωση από τον Σάββα Καλεντερίδη για τη μεγάλη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή: Ισραήλ και ΗΠΑ προχωρούν σε πλήγματα στο Ιράν και η Τεχεράνη απαντά με χτυπήματα σε Κόλπο, Ιράκ (Ερμπίλ) και Ισραήλ.  

Στο βίντεο αναλύονται: • τι χτυπήθηκε και ποιοι είναι οι αρχικοί «δεδηλωμένοι στόχοι» (πυρηνικό – πυραυλικό – πληρεξούσιοι) • το ενδεχόμενο «μείζονος στόχου» που αγγίζει αλλαγή καθεστώτος και αναδιαμόρφωση της περιοχής • ποιες δυνάμεις μπορεί να μπουν ενεργά (Χεζμπολάχ, ιρακινές ομάδες, Χούθι) • τι σημαίνει το πιθανό γεωπολιτικό «κενό» και τα δύο σχήματα που επιχειρούν να το καλύψουν (σουνιτικός άξονας vs ισραηλινό “εξάγωνο”) • γιατί –κατά την εκτίμηση– Ελλάδα και Κύπρος επηρεάζονται, αλλά δεν φαίνεται αυτή τη στιγμή να είναι άμεσος στόχος • οι κίνδυνοι για Ισραήλ/ΗΠΑ, η διάρκεια της κρίσης και το πολιτικό κόστος για τον Τραμπ.

!!!

Οι ΗΠΑ κυριαρχούνται από παραληρηματικούς Προτεστάντες για τη Σιών;

 

«Από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη, θα ήταν δίκαιο να τα έπαιρναν όλα.» Η ομολογία του Χάκαμπι εκθέτει τον χριστιανικό σιωνισμό.

Μαουρίτσιο Μπλοντέ

Ο Αμερικανός πρέσβης στο Ισραήλ, σε συνέντευξη που έδωσε στον Τάκερ Κάρλσον , παραδέχεται ότι σύμφωνα με τη Βίβλο, το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να κατακτήσει τη μισή Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια, προσπαθεί να ανακαλέσει τη δήλωσή του, αλλά είναι πολύ αργά. Η δήλωση αποκαλύπτει την πραγματική φύση μιας συμμαχίας που οδηγεί τον κόσμο σε έναν καταστροφικό πόλεμο.
Η δήλωση έγινε μετά από σχεδόν μία ώρα θεολογικής διαμάχης. Ο Τάκερ Κάρλσον πίεσε τον Μάικ Χάκαμπι για τα σύνορα της «γης της επαγγελίας», παραθέτοντας τη Γένεση 15: «από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη». Ρώτησε αν, βάσει αυτής της υπόσχεσης, το Ισραήλ θα είχε το δικαίωμα να καταλάβει την Ιορδανία, τη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράκ. Ο Χάκαμπι απέστρεψε την προσοχή του, μιλώντας για την ασφάλεια, τα τρέχοντα σύνορα και το δικαίωμα ύπαρξης. Στη συνέχεια, στριμωγμένος, έριξε τη μάσκα του:

«Θα ήταν δίκαιο αν τα έπαιρναν όλα.»

Η πρόταση είναι τόσο εκρηκτική που ο Χάκαμπι προσπαθεί αμέσως να την ηρεμήσει: «Δεν μιλάμε γι' αυτό σήμερα», «Δεν το ζητούν αυτή τη στιγμή», «Αν τους επιτίθονταν και κέρδιζαν, θα ήταν μια διαφορετική ιστορία». Αλλά η ομολογία έχει γίνει. Και τίποτα δεν μπορεί να τη σβήσει. Αυτή η πρόταση είναι το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες. Αποκαλύπτει τα αληθινά μυαλά εκείνων που ηγούνται του χριστιανικού σιωνισμού. Αποκαλύπτει τη θεολογικά επεκτατική φύση του εγχειρήματος. Και πάνω απ' όλα, αποκαλύπτει την άβυσσο προς την οποία αυτό το δόγμα ωθεί τον κόσμο.

Μια θεολογία χωρίς σύνορα

Για τον Χάκαμπι, έναν Βαπτιστή πάστορα και νυν πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ, η Βίβλος δεν είναι βιβλίο πίστης, αλλά μια συμβολαιογραφική πράξη. Ο Θεός υποσχέθηκε αυτή τη γη στους Εβραίους. Όλη της. Από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Το γεγονός ότι Αιγύπτιοι, Ιορδανοί, Σύριοι, Λιβανέζοι και Ιρακινοί ζουν τώρα σε αυτή τη γη είναι μια λεπτομέρεια. Το γεγονός ότι υπάρχουν κυρίαρχα κράτη, αναγνωρισμένα από τα Ηνωμένα Έθνη, είναι άσχετο. Ο λόγος του Θεού, γι' αυτόν, εξαλείφει οποιαδήποτε σύνορα έχουν χαραχθεί από ανθρώπους.

«Γιατί να σταματήσουμε στα σύνορα του 1967;» πιέζει ο Κάρλσον. Και ο Χάκαμπι δεν ξέρει πώς να απαντήσει. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει απάντηση. Αν το δίκαιο είναι θεϊκό, είναι απόλυτο. Δεν σταματάει στο 1967, δεν σταματάει στο 1948. Σταματάει μόνο εκεί που ο Θεός είπε ότι θα γινόταν: στον Ευφράτη.

Έτσι, «το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει με ασφάλεια» - η φράση που χρησιμοποίησε ο Χάκαμπι για να ορίσει τον Σιωνισμό στην αρχή - αποκαλύπτεται για αυτό που είναι: ένας Δούρειος Ίππος. Περιέχει δυνητικά απεριόριστη επέκταση. Περιέχει κατακτητικούς πολέμους. Περιέχει την εξόντωση ολόκληρων λαών, υπό την προϋπόθεση ότι δεν είναι απόγονοι του Αβραάμ - παρόλο που, όπως επισημαίνει ο Κάρλσον, κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά ποιοι είναι αυτοί οι απόγονοι.

Ποιοι είναι οι κληρονόμοι του Αβραάμ; Ο Χάκαμπι δεν ξέρει.

Και εδώ είναι το θέμα. Γιατί αν η γη είχε υποσχεθεί στους απογόνους του Αβραάμ, πρέπει να καταλάβουμε ποιοι είναι. Και ο Χάκαμπι κολλάει σε αυτό. Από τη μία πλευρά, λέει ότι είναι οι Εβραίοι, που προσδιορίζονται από τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις. Αλλά ο Κάρλσον αναφέρει το παράδειγμα του Νετανιάχου: οι πρόγονοί του κατάγονται από την Ανατολική Ευρώπη, δεν μιλούσαν εβραϊκά, δεν ήταν θρησκευόμενοι και συχνά ήταν άθεοι. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε αυτή τη γη πριν από τον εικοστό αιώνα. Σε ποια βάση έχει περισσότερα δικαιώματα από έναν Χριστιανό αγρότη του οποίου η οικογένεια ζει εκεί για δύο χιλιάδες χρόνια;

Ο Χάκαμπι τραυλίζει. Προσπαθεί να πει ότι είναι θέμα «αίματος», αλλά μετά πρέπει να παραδεχτεί ότι ένας Εβραίος που ασπάζεται τον Χριστιανισμό χάνει το δικαίωμα να επιστρέψει στο Ισραήλ. Δεν είναι λοιπόν μόνο αίμα. Προσπαθεί να πει ότι είναι και θρησκεία, αλλά τότε τι δικαίωμα είχαν οι άθεοι ιδρυτές του Ισραήλ; Ο ορισμός του «Εβραίου» αποδεικνύεται ότι είναι ένας λογικός αγωγός μέσω του οποίου περνούν τα πάντα και τίποτα δεν εξηγείται.

Και πάνω σε αυτό το θολό θεμέλιο, πάνω σε αυτή την κυμαινόμενη ταυτότητα που μπορεί να επικαλεστεί ή να αρνηθεί κανείς ως βολική, κατασκευάζεται το καθημερινό απαρτχάιντ στη Δυτική Όχθη. Δικαιολογεί τα σημεία ελέγχου για τους Χριστιανούς που θέλουν να πάνε στον Πανάγιο Τάφο. Νομιμοποιεί την απαλλοτρίωση γης από οικογένειες που ζουν εκεί πριν από τη γέννηση του Μωάμεθ.

Ο πρέσβης που τάσσεται κατά της Αμερικής

Αλλά το πιο ανησυχητικό μέρος της συνέντευξης δεν είναι καν η θεολογία. Είναι ο ρόλος του Huckabee. Ένας Αμερικανός πρεσβευτής, πληρωμένος από τους Αμερικανούς φορολογούμενους, που χρησιμοποιεί τον χρόνο του για να συναντηθεί με τον Jonathan Pollard - τον πιο διαβόητο προδότη της Αμερικής, τον άνθρωπο που έκλεψε στρατιωτικά μυστικά για το Ισραήλ και τώρα ενθαρρύνει τους Αμερικανοεβραίους να κατασκοπεύουν για τη Μοσάντ. Ένας πρεσβευτής που, όταν ο Carlson τον ρωτάει για τις απώλειες αμάχων στη Γάζα, απαντά επαινώντας τον ισραηλινό στρατό ως πιο ηθικό από τον αμερικανικό στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μετάφραση: ένας εκπρόσωπος των ΗΠΑ δυσφημεί τη χώρα του για να δοξάσει μια ξένη δύναμη. Και κανείς στην Ουάσινγκτον δεν φαίνεται να το βρίσκει περίεργο.

Όταν ο Κάρλσον επισημαίνει ότι ένας Αμερικανός πολίτης που κατηγορείται για παιδεραστία (ο Τόμερ Αλεξάντροβιτς) έχει καταφύγει στο Ισραήλ και δεν εκδίδεται, ο Χάκαμπεϊ απαντά ότι «αυτό δεν είναι ευθύνη της πρεσβείας». Αλλά όταν πρόκειται για συνάντηση με τον Πόλαρντ ή για πιέσεις για πόλεμο κατά του Ιράν, τότε η πρεσβεία είναι σίγουρα αρμόδια.

Ο κίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη

Και φτάνουμε στο πιο δραματικό σημείο. Ο Κάρλσον θυμάται ότι ο Νετανιάχου έχει πάει στον Λευκό Οίκο επτά φορές μέσα σε ένα χρόνο. Επτά. Περισσότερες από οποιονδήποτε εκπρόσωπο του αμερικανικού λαού. Και το αίτημά του είναι πάντα το ίδιο: πόλεμος με το Ιράν.
Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι πάνω από το 70% των Αμερικανών δεν θέλουν έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Αλλά οι δημοσκοπήσεις δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι τι θέλει ο Μπίμπι. Και ο Μπίμπι θέλει οι Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν τη βρώμικη δουλειά: να βομβαρδίσουν το Ιράν, να καταστρέψουν τους συμμάχους του, να διατηρήσουν μια ισορροπία στον τρόμο.

Ο Χάκαμπι αρνείται ότι ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο. «Δεν θέλει πόλεμο», λέει. Αλλά εν τω μεταξύ, ο αμερικανικός στρατός αναπτύσσεται στον Κόλπο, τα αεροπλανοφόρα κάνουν κρουαζιέρες και τα έξυπνα μυαλά μιλούν για μια «αναπόφευκτη στρατιωτική επιλογή». Και αν ξεσπάσει πόλεμος, θα πληρωθεί με το αίμα Αμερικανών στρατιωτών και τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων. Για να υπερασπιστεί το «θείο δικαίωμα» του Ισραήλ να κατέχει εδάφη που ίσως, μια μέρα, «θα ήταν σωστό να τα πάρει όλα».

Ο Χριστιανικός Σιωνισμός ως Παγκόσμια Απειλή

Η ομολογία του Χάκαμπι—«Θα ήταν δίκαιο αν τα έπαιρναν όλα»—δεν είναι γλωσσικό ολίσθημα. Είναι δόγμα. 

Είναι αυτό που πιστεύουν εκατομμύρια Αμερικανοί ευαγγελικοί. Είναι αυτό που διδάσκουν στις εκκλησίες. Είναι αυτό που κηρύττουν σε συνέδρια που χρηματοδοτούνται από ποιος ξέρει τι κεφάλαια. Και αυτό το δόγμα, σήμερα, κάθεται στις αίθουσες της εξουσίας. 

Καθορίζει την εξωτερική πολιτική του πιο βαριά οπλισμένου έθνους στον πλανήτη. Ωθεί τον κόσμο προς μια σύγκρουση που θα μπορούσε να κατακλύσει τη μισή Μέση Ανατολή, να κλείσει το Στενό του Ορμούζ, να εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου και να παρασύρει τους πάντες σε μια ύφεση χειρότερη από αυτή του 1929.

Όλα αυτά βάσει μιας υπόσχεσης που δόθηκε πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια σε έναν νομάδα βοσκό, του οποίου την καταγωγή κανείς δεν μπορεί να αποδείξει, και του οποίου τα σύνορα - από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη - θα κατέκλυζαν τουλάχιστον έξι κυρίαρχα κράτη και δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Στο τέλος της συνέντευξης, ο Χάκαμπεϊ λέει στον Κάρλσον ότι δεν μισεί κανέναν. Ίσως αυτό να είναι αλήθεια. Αλλά δεν έχει νόημα να μισείς όταν υποστηρίζεις μια θεολογία που νομιμοποιεί την απεριόριστη επέκταση, τις συστηματικές διακρίσεις και τον προληπτικό πόλεμο. Απλώς πίστεψε. Απλώς μην κάνεις ερωτήσεις. Απλώς επανέλαβε ότι «θα ήταν σωστό» ενώ όλος ο κόσμος κρατάει την ανάσα του.

πηγή

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ; ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;

"Άε θοδώρισμαν"

Το Άε θοδώρισμαν είναι έθιμο των Ελλήνων του Πόντου, όπου για τρεις μέρες πριν την εορτή των Αγίων Θεοδώρων, νήστευαν οι κοπέλες δίχως να φάνε και να πιούν ούτε μία σταγόνα νερό. Η Καλομάναμ-γιαγιά μου Ελένη Ελευθεριαδου όταν ήταν κοπέλα αεθοδώρισε αρκετές φορές μέχρι να παντρευτεί. Θυμάται πως 3 μέρες δεν έτρωγε τίποτα ούτε μία σταγόνα νερό, ερχόταν το Σάββατο των Αγίων Θεοδώρων, κοινωνούσε και στο σπίτι πήγαιναν φίλες της και έτρωγαν φασουλοσούρβ' με φασόλια, κορκότα, λαζούδια και χαλβάν νισαστέν. Η μητέρα ή η γιαγιά της την έκαναν δώρα. Έτσι τιμούσαν τους Αγίους Θεοδώρους στον Πόντο αλλά και εδώ στην Ελλάδα. 

Κόλλυβα: Από μικρό νόμισμα… σε σύμβολο μνήμης & ανάστασης 🌾

 

Ξέρατε ότι η λέξη κόλλυβα ξεκινάει από την αρχαιότητα;

➤ Ο "κόλλυβος" ήταν μικρό αργυρό νόμισμα. Αλλά αργότερα δήλωσε τα μικροσκοπικά στρογγυλά σπόρια από βρασμένο σιτάρι – επειδή ήταν μικρά, σαν τα νομίσματα.

➤ Τον 4ο αιώνα έρχεται το γεγονός που συνδέει τα κόλλυβα με τα μνημόσυνα, ένα θαύμα που διασώζει η εκκλησιαστική παράδοση. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων φανερώνει στον Αρχιεπίσκοπο Ευδόξιο το σχέδιο του Ιουλιανού του Παραβάτη (που ήθελε να μολύνει τις τροφές με αίματα ειδώλων την Καθαρά Εβδομάδα της Σαρακοστής). Οι χριστιανοί τότε βράζουν σιτάρι (κόλλυβα) και τρώνε και έτσι μένουν καθαροί.

Το θαύμα έγινε το Α Σάββατο των Νηστειών και επειδή το Σάββατο στην εκκλησία ήταν ήδη ημέρα μνήμης νεκρών, τα κόλλυβα συνδέθηκαν με τα μνημόσυνα - συνδυάζοντας πιθανόν και τις πανάρχαιες παραδόσεις για προσφορές στους τάφους των νεκρών.

 

 

 

 

➤ "Κολλυβογράμματα": η λέξη προήλθε παρετυμολογικά από τα "κολοβο-γράμματα" = κολοβά/ατελή γράμματα: τα λίγα, δυσανάγνωστα γράμματα που μάθαιναν στα εκκλησιαστικά σχολεία – αλλά παρασυνδέθηκαν με τα κόλλυβα, επειδή είναι μικρά σαν σπυριά κολλύβων.

➤ Κολλυβάδες (και κολλυβάδικη παράδοση): Οι αγιορείτες Πατέρες του 18ου αι. (Μακάριος Νοταράς, Νικόδημος Αγιορείτης, Αθανάσιος Πάριος κ.ά.) που υπερασπίστηκαν την παλαιά παράδοση να τελούν μνημόσυνα μόνο Σάββατο (όχι Κυριακή) για να μη χάσει η Κυριακή τον αναστάσιμο χαρακτήρα της. Εξορίστηκαν από το άγιο Όρος και αποκλήθηκαν (ειρωνικά) «Κολλυβάδες»! Η λέξη όμως έχασε τον ειρωνικό της χαρακτήρα και έμεινε ως προσδιορισμός ενός τρόπου σκέψης και ερμηνείας της εκκλησιαστικής παράδοσης.

~ Μικρά σιτάρια, μεγάλες ιστορίες ... Αιωνία η μνήμη των κεκοιμημένων..

π. Αντώνιος: «Σταματήστε τις δωρεές, το ποσό καλύφθηκε – Σας ευχαριστώ»

Μέσα από μια συγκλονιστική αγρυπνία, ανακοινώθηκε η συγκέντρωση των χρημάτων για τον π. Αντώνιο, με μηνύματα ενότητας, στήριξης από την Εκκλησία και μνεία στα θύματα των Τεμπών.

ΤΕΜΠΗ –3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ : Όταν οι αριθμοί διαψεύδουν την"εικόνα" Η γεωμετρική απόδειξη της αλλοίωσης …

Το κορεό του Ερυθρού Αστέρα που μαγνήτισε τα βλέμματα

  

Ένα επιβλητικό κορεό δημιούργησαν οι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα στην αναμέτρηση με τη Λιλ, σχηματίζοντας τον Άγιο Συμεών τον Μυροβλύτη.Τις τελευταίες ώρες, το κορεό των φίλων του Ερυθρού Αστέρας, κάνει τον γύρο του διαδικτύου, με τα χιλιάδες σχόλια να επικροτούν την όμορφη ενέργεια των οπαδών.

pic.twitter.com/yJd2fJgtfS

— Ricardo Kaka (@rikardons) February 26, 2026

ΚΑΠΟΙΟΣ "ΡΩΤΗΣΕ" ΤΙΣ ΑΓΡΙΟΧΗΝΕΣ!

 συλλογικότητα, άμεση δημοκρατία, θαύματα της φύσης,ομαδικότητα,ομαδικό πνεύμα, φύση και άνθρωπος

❝ πηγαίνω ❞

 

Μια λέξη τόσο καθημερινή κρύβει μακρά ιστορία.

Το ρήμα ❝πηγαίνω❞ προέρχεται από το μεσαιωνικό ❝ὑπαγαίνω❞, που σχηματίστηκε από τον αόριστο ❝(ὑ)πῆγα❞ του αρχαίου ρήματος ❝ὑπάγω❞. Με τον ίδιο τρόπο δημιουργήθηκαν πάμπολλα ρήματα (πχ όπως έμαθα → μαθαίνω, έτυχα → τυχαίνω). Είναι το φαινόμενο του ΜΕΤΑΠΛΑΣΜΟΥ..

Ο σύντομος τύπος ❝πάω❞ προέρχεται από το μεσαιωνικό ❝πάγω❞ (< ❝ὑπάγω❞), όπου χάθηκε το ενδιάμεσο γ.

 

 

 

Στην αρχαία ελληνική, το ❝ὑπάγω❞ δεν σήμαινε αρχικά «πηγαίνω», αλλά «οδηγώ», «υποτάσσω» ή «απομακρύνω». Η σημασία «πηγαίνω» εμφανίζεται πολύ αργότερα, στα ελληνιστικά χρόνια, και μαρτυρείται ήδη στην Καινή Διαθήκη - όπου η χρήση του είναι πάρα πολύ συχνή! (Είναι από τα πιο ωραία παραδείγματα που δείχνουν πως η γλώσσα της Κ. Διαθήκης αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό την προφορική Ελληνική της εποχής). Χαρακτηριστικά από το Ευαγγέλιο του Μάρκου:

5,34 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε·

ὕ π α γ ε εἰς εἰρήνην,

8,33 ὁ δὲ [..] ἐπετίμησε τῷ Πέτρῳ λέγων·

ὕ π α γ ε ὀπίσω μου σατανᾶ·

10,52 καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ·

ὕ π α γ ε, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

16,7 ἀλλ᾿ ὑ π ά γ ε τ ε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ

καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν·

Κάθε φορά που λέμε «πάω» ή «πηγαίνω», χρησιμοποιούμε, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, μια λέξη που ταξιδεύει αδιάκοπα εδώ και χιλιάδες χρόνια.

____________

Προσαρμογή από Γ. #Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας https://lexicon.gr/etymologiko-lexico/ [λ. πηγαίνω]

🙠 ❝ Η προέλευση και ιστορία των ελληνικών λέξεων ❞

#lexicon_istorialexis #Greeklanguage

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς, με υπέροχες παιδικές φωνές ..

 Την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2025, στον Ενοριακό Ιερό Ναό της Παναγίας Αχειροποιήτου (παλαιοχριστιανικός 5ου αι.) Θεσσαλονίκης , ετελέσθη η Ιερά Ακολουθία της Γ΄ Στάσεως των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου. Στην Ακολουθία, θα ψάλλουν 400 μαθήτριες και μαθητές όλων των βαθμίδων της Εκπαίδευσης από Σχολεία της Θεσσαλονίκης.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Δεν λέμε κάτι άγνωστο όταν διαπιστώνουμε ότι η ακολουθία των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου αποτελεί μία από τις πιο αγαπημένες ακολουθίες της Εκκλησίας μας για όλους τους χριστιανούς, και τους πιο συνειδητοποιημένους αλλά και τους ευρισκομένους στις παρυφές όπως λέμε αυτής. Ακόμη δηλαδή και όσοι δεν εκκλησιάζονται τακτικά νιώθουν την ανάγκη τις ημέρες των Χαιρετισμών της Παναγίας να βρεθούν στον Ναό, να ανάψουν ένα κερί, να σταθούν, αμήχανα ίσως, μπροστά στην εικόνα της, να αφήσουν κάποιο κρυφό δάκρυ να κυλίσει στην καρδιά τους για κάποιο αίτημα που ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν τι είναι. Δεν είναι τυχαίο ότι ο λαός μας, ο πιστός ορθόδοξος λαός, έστω και με τα σκαμπανεβάσματά του, χαρακτηρίζει την εβδομάδα μετά το τέλος του Ακαθίστου Ύμνου ως «βουβή» ή «κουφή» εβδομάδα. Ούτε βουβή ούτε κουφή βεβαίως είναι, γιατί οι ακολουθίες εξακολουθούν και υφίστανται στους Ναούς, όμως επειδή δεν υπάρχει η συγκεκριμένη αναφορά στην Παναγία, για αρκετούς η Εβδομάδα «δεν έχει φωνή», «δεν ακούγεται».

Και τι είναι αυτό που μαγνητίζει τόσο τους πιστούς ώστε να έλκονται και μη θέλοντας προς την Παναγία; Μα τι άλλο από το γεγονός ότι συνιστά Αυτή, η Μοναδική, τη Μάνα όλων! Μάνα είναι η Παναγία, έστω και συμβολικά για κάποιους, που θα πει μία ανοικτή και τεράστια αγκαλιά, στην οποία μπορεί να βρει καταφύγιο κάθε πονεμένη ψυχή. Και πονεμένες ψυχές είμαστε όλοι μας στον κόσμο τούτο «τον απατεώνα», που το κυριαρχικό στοιχείο του είναι η θλίψη – «κοιλάδα πένθους και δακρύων» χαρακτηρίζει η Αγία Γραφή τη γη αυτή που η Πρόνοια του Θεού θέλησε να βρεθούμε. Ποιος την ώρα της θλίψης του δεν θέλει να καταφύγει στην αγκαλιά της μάνας του; Και πρώτη αγκαλιά, ανά πάσα στιγμή και ώρα, αν το θελήσουμε, είναι της Θεοτόκου.

Και πόσο βεβαιώνεται κανείς για την πραγματικότητα αυτή, όταν έχουμε τον ίδιο τον Κύριο με το αψευδές στόμα Του να το αποκαλύπτει πάνω από τον Σταυρό, καθώς απευθύνεται τόσο στη Μητέρα Του όσο και στον αγαπημένο μαθητή Του τον Ιωάννη: «Ιδού ο υιός σου» - «ιδού η μήτηρ σου». Παιδιά της Παναγίας είμαστε, κατά τον Ιησού Χριστό, Μάνα μας Εκείνη, κατά τον Ίδιο. Και η θεολογική εξήγηση μας ανοίγει τα μάτια: Αφ’ ης στιγμής βαπτιστήκαμε και γινήκαμε μέλη Χριστού, διότι «όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε», από εκείνη τη στιγμή και η Παναγία έγινε ουσιαστικά και χαρισματικά η μεγάλη Μάνα μας κι εμείς τα παιδιά Της.

Οπότε η έλξη προς την Παναγία είναι μεν η κατά χάριν φορά μας προς τη υπερφυή μάνα μας, στο βάθος όμως είναι η φορά μας προς τον Κύριο και Θεό μας, ο Οποίος θέλησε να έλθει στον κόσμο ως άνθρωπος μέσα από Εκείνην που την κατέστησε μητέρα Του. Χριστός και Παναγία συν-θεωρούνται πάντοτε κατά την πίστη μας, σε βαθμό που η στάση μας απέναντί Της συνιστά όρο και δόγμα της πίστεως αυτής. Όταν η Εκκλησία μας χαρακτηρίζει την Παναγία ως «Πλατυτέρα των Ουρανών» είναι ακριβώς διότι έφερε και φέρει έκτοτε στην ύπαρξή της τον Ποιητή Ουρανού και γης, κρατούσε κατά κυριολεξίαν Εκείνον που κρατάει τα σύμπαντα στα χέρια Του – «ου φέρει το μυστήριον έρευναν»!

Σπεύδουμε λοιπόν να «χαιρετίσουμε» και να αγκαλιάσουμε την Παναγία, γιατί σπεύδουμε να βρεθούμε στην αγκαλιά του Δημιουργού μας, να σταθούμε εκεί που αποτελεί το φυσικό κέντρο μας - Εκείνον αναζητούμε χωρίς επίγνωση κάποιες φορές, και μαζί μ’ Εκείνον όλο τον Τριαδικό Θεό μας. Και δεν γίνεται αλλιώς: Η πνοή Εκείνου μας κατέστησε έμψυχες εικόνες Του, κατ’ εικόνα Χριστού δημιουργηθήκαμε, οπότε όντως το πιο φυσιολογικό για τον άνθρωπο είναι να συναντήσει τον Θεό Χριστό του κι εκεί να αναπαυτεί. Όπως αναφέρει ο ιερός Αυγουστίνος «ανήσυχη είναι, Κύριε, η ψυχή μας, μέχρις ότου βρει Εσένα και αναπαυτεί σ’ Εσένα». Μέχρι να συμβεί όμως τούτο οι άνθρωποι θα ταλαιπωρούμαστε, δεν θα νιώθουμε καλά, θα μας δίνουν όλα τα επίγεια και θα αποστρέφουμε το πρόσωπό μας, γιατί θα είναι πολύ λίγα μπροστά στη δίψα μας για το Απόλυτο.

Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας μας ως μαγνήτης των ψυχών μας τελικώς αυτό αποκαλύπτουν: το ποιο είναι το φυσικό κέντρο μας, όπως το βλέπουμε και στην Παναγία Μητέρα του Κυρίου και δική μας Μητέρα. Εκείνη στο δυνατό απόλυτο για τον άνθρωπο έζησε και ζει την παρουσία Του στην ύπαρξή της, αλλά με την υπενθύμιση και της προϋποθέσεως που υφίσταται: της προσκλίσεως της θελήσεώς της στο θέλημα Κυρίου και Θεού της. Που σημαίνει: όσο και εμείς θα επιλέγουμε την υπακοή στο άγιο θέλημα του Θεού μας, τόσο θα Τον βλέπουμε να σαρκώνεται και σ’ εμάς, τόσο δηλαδή θα γινόμαστε κι εμείς «μικρές Παναγίες» που θα έλκονται για τον λόγο αυτόν προς τη Μεγάλη Παναγιά.

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΟΥ! (+27/2/1998)

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΣΩΘΗΚΕ, ΜΟΛΙΣ ΑΝΑΠΑΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ  

 

Η Κοίμηση του Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτη!

Μια ιστορική και μοναδική φωτογραφία από την κοίμηση του σύγχρονου Αγίου της Ορθοδοξίας.

Ο Άγιος Γέροντας Εφραίμ, το 1996 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο τον άφησε παράλυτο και κατάκοιτο.

Ο Όσιος Γέροντας δεν αναπαυόταν στην κατάκλιση.

Προτιμούσε να κάθεται στο κρεβάτι με τα πόδια χαμηλά

στο πάτωμα και την πλάτη στηριγμένη σε μαξιλάρια.

Όπως πάντοτε πολύ σκυφτός.

Η αγαπημένη του στάση προσευχής.

Σ’ αυτήν τη στάση τον πήρε ήσυχα ο Θεός στις 27 Φεβρουαρίου 1998.

Μια αλυσίδα χάριτος από τον Άγιο Χρυσόστομο στον Γέροντα Αμφιλόχιο

Μητροπολίτης Ναϊρόμπι Μακάριος

---

Πρόσφατα η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής απεφάσισε την αγιοκατάταξη του ηρωικού και ανεπανάληπτου Γέροντα Χρυσοστόμου Παπασαραντοπούλου. Το γεγονός αυτό δεν είναι μια απλή πράξη αλλά μεταδίδει μηνύματα και αρετές που στολίζουν κάθε ανθρώπινη ύπαρξη με τις χάρες και τα αγιαστικά νάματα της ουρανίου παρουσίας. Μια κατάσταση που στο τέλος μεταμορφώνει και ανακαινίζει τον άνθρωπο καθοριστικά. Αυτή η αγιοκατάταξη μάς επιτρέπει σήμερα να γράψουμε και να τονίσουμε το θυσιαστικό πνεύμα που οδήγησε τον Άγιο παρ’ όλο ότι ήταν μεν μόλις 59 ετών, είχε όμως ασθένειες που τον ταλαιπωρούσαν και τον βασάνιζαν ίσως για την εγκατάλειψη αυτού του τόσο πρωτοποριακού έργου της εποχής εκείνης. Όμως ο Άγιος ήταν αποφασισμένος και πεπεισμένος ότι τίποτε άλλο δεν ήθελε να κάνει στη ζωή του. Μόνη του έγνοια ήταν πώς να μεταδοθεί η Ορθοδοξία στα πέρατα της οικουμένης.

Σε παλαιότερες μελέτες μου ασχολήθηκα εκτενώς για τη βαθιά και ειλικρινή του επιθυμία να θυσιάσει τα πάντα, την καλοπέραση και άνεση στον χώρο της Μονής Πετράκη που είχε όταν βρισκόταν εκεί. Στις μελέτες μου λοιπόν αυτές έδωσα πρωτότυπες πληροφορίες και αυθεντικά στοιχεία που δικαιολογούσαν άνετα την πρόσφατη απόφαση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας για την αγιοκατάταξή του στο Αγιολόγιο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Ήδη όλα σχεδόν τα πρόσωπα που συνεργάσθηκαν μαζί του δεν ζουν. Και ο Άγιος Γέροντάς είχε τόση αγάπη και φιλανθρωπία που εμπνεύστηκε από ένα αριθμό αγίων που του συμπαρίσταντο καθ’ όλη τη διάρκεια της 12ετούς εργασίας στον χώρο της Ιεραποστολής. Πίστεψε βαθειά ότι χωρίς τις αρετές της αγάπης, της ταπείνωσης, της θυσίας δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε ότι ο ίδιος δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το προσωπικό του ανέβασμα αλλά για την εντολή του Κυρίου «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Αυτό ήταν το μυστήριο και η αποστολή του εαυτού του εξ ολοκλήρου: να υπηρετήσει τον διπλανό και τον πλησίον του της οποιασδήποτε καταγωγής ή προέλευσης.

Δεν ήταν δυνατό να τον γνωρίσω προσωπικά λόγω του νεαρού της ηλικίας μου, όμως διαβάζοντας τα νέα της εποχής εκείνης, ενθουσιάστηκα τόσο που τελικά γίναμε φίλοι εξ αποστάσεως και προέβλεψε ότι θα τον διαδεχθώ με τα εξής λόγια. «Λοιπόν, αγαπητέ μου Ανδρέα, τράβηξε εμπρός με τη χάριν και βοήθειαν του Χριστού μας. Αν ο Κύριος μ’ αφήσει να εργασθώ 8-10 χρόνια εδώ, θα είμαι ευτυχής να παραδώσω σε σένα, τον Ανδρέα Τηλλυρίδη από την Λεμεσόν της Κύπρου την συνέχειαν του ιερού έργου». Σύμπτωση ή πρόνοια Θεού; Ακόμα φωτισμένος από τον ουρανό ήταν σε θέση από τότε να επικοινωνεί και να εμπνέεται από το πνεύμα της αγιότητος. Πόσο ευλογημένη ήταν αυτή η έμπνευση σε μένα όταν μόλις είχα κλείσει τα δεκαπέντε μου χρόνια. Βρίσκομαι ακόμα μέσα στον βαθύ ωκεανό των ανεξερεύνητων βουλών του ίδιου του Θεού. Σκέφτηκα ότι τελικά για να αντιληφθούμε πόσο ο Θεός μάς επισκέπτεται μ’ ένα μυστικό τρόπο ας τον αφήσουμε να εργασθεί μέσα μας θαυματουργικά.

Αυτή την στιγμή ταξιδεύω σε μια από τις ανεξερεύνητες περιοχές της Κένυας που βρίσκεται στα σύνορα Αιθιοπίας, Σουδάν, Ουγκάντας και Σομαλίας. Να ήταν κι αυτό το γεγονός μέσα στο σχέδιο του Θεού ώστε να πληροφορηθώ για την αναχώρηση του αειμνήστου τώρα και στους ουρανούς ευρισκομένου Γέροντα Αμφιλοχίου Τσούκου, που μας συνδέει μια πολύ σημαντική στιγμή στο χώρο της Ιεραποστολής, εκεί δηλαδή που έγινε η γνωριμία μας. Φαίνεται εκείνες τις μέρες ότι αισθανόμουνα έντονη την επιθυμία να επικοινωνήσω μαζί του. Τηλεφωνούσα αλλά δεν είχα καμμία απάντηση και συνέχισα το ταξίδι μου με τη σκέψη ότι κι αυτό ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού.

Με τον αείμνηστο και θαυμάσιο Γέροντα Αμφιλόχιο συναντηθήκαμε γύρω στη δεκαετία του ’80 όταν κι εγώ οδοιπορούσα ήδη στον χώρο της Ιεραποστολής όπου κι εκείνος ήδη είχε υπηρετήσει και ακολούθησε τον Άγιο τώρα Χρυσόστομο, πρωτοπόρο της Εξωτερικής Ιεραποστολής στην Αφρικανική Ήπειρο. Και η ιστορία συνεχίστηκε έτσι ακριβώς όπως προφήτευσε και προέβλεψε ο Άγιος Χρυσόστομος. Εγκατασταθήκαμε και οι δυο μας στο σπιτάκι που έκτισε ο ίδιος ο Άγιος όπου έμεινε όλα τα χρόνια της εκεί διακονίας του στον περίβολο των Αγίων Αναργύρων στην πρωτεύουσα της Κένυας, Ναϊρόμπι. Εκεί λοιπόν στο σπιτάκι αυτό που ο πρωτοπόρος Άγιος τώρα Χρυσόστομος έστησε το κέντρο του, για να πορευθεί στη συνέχεια εκτός από την Κένυα στο Ζαΐρ (Κονγκό). Μέσα σ’ αυτό λοιπόν το ίδιο σπιτάκι ο Γέροντας Αμφιλόχιος κι εγώ νεαρός τότε και άπειρος έμαθα τι σημαίνει αγάπη και θυσία για τον διπλανό μου τον πλησίον μου και τον περιφρονημένο.

Ο Γέροντας Αμφιλόχιος θα μπορούσα να πω ότι υπήρξε για μένα ο δάσκαλός μου, ο πνευματικός μου πατέρας, ο ταπεινός και πράος, που πραγματικά τον είχα ανάγκη στο ξεκίνημά μου στον χώρο της Ιεραποστολής. Και το πιο σημαντικό, εκείνος μαθήτευσε δύο φορές κοντά στον Άγιο Χρυσόστομο, αφού την περίοδο 1968-69 βρισκόταν εδώ με μια άλλη μέλλουσα Αγία την Γαβριηλία. Να σημειώσω εδώ ότι παρών ήταν και ο π. Παύλος Νικηταράς προηγούμενος της Μονής Πάτμου και όλοι μας είχαμε αυτή τη μεγάλη ευλογία να ξεκινήσουμε το ιεραποστολικό μας ταξίδι με την ευχή του Γέροντα και σήμερα Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου. Τι να γράψω όταν σκέφτομαι ότι έζησα κι εγώ κάποιες στιγμές μαζί με όλους, ιδιαίτερα με τον Γέροντα Αμφιλόχιο.

Εκείνος ήταν ήδη έμπειρος κι εγώ ένας νέος στον στρατό της ειρήνης για την νέα περίοδο που μάς άφησε ο Άγιος Χρυσόστομος, θυμάμαι έντονα τις πρώτες εμπειρίες μου όταν σαν κατηχητής έκανα τις πρώτες προσπάθειες στην Λαϊκίπια με τους Μασάι και τους Τουρκάνα, έκανα αυτή την προσπάθεια μόνος μου καθισμένος κάτω από ένα δένδρο με μεταφραστή τον τυφλό Παύλο που μιλούσε άπταιστα την αγγλική και τις τοπικές διαλέκτους των διαφόρων φυλών της περιοχής. Ο Γέροντας Αμφιλόχιος ήταν εκείνος που έκανε τις πρώτες ομαδικές βαπτίσεις. Αν δεν με απατά η μνήμη μου περίπου 150 άτομα και μετά ακολούθησαν οι ομαδικοί εκκλησιαστικοί γάμοι. Ήταν πολύ φυσικό να γίνω ο νονός όλων και ο κουμπάρος στην προκειμένη περίπτωση. Θυμάμαι ακόμα έντονα στη μνήμη μου ότι ο Γέροντας Αμφιλόχιος ήταν συγκλονισμένος απ’ αυτό το γεγονός αφού γινόταν για πρώτη φορά στην ιστορία των διαφόρων φυλών της περιοχής. Ακόμα μού έρχονται στη σκέψη μου τα λόγια, οι σκέψεις και τα συναισθήματά του μέσα στο μακρινό και ιστορικό ταξίδι.

Μου έλεγε χαρακτηριστικά: «Ανδρέα μου, σήμερα γεύτηκα έντονα μέσα στην καρδιά μου, την άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Περίμεναν είκοσι αιώνες για να φθάσει κοντά τους ο Χριστός και η Ορθοδοξία. Αυτό δείχνει πόσο ο Θεός αγαπά τα δημιουργήματά του, τις υπάρξεις αυτές που σήμερα έγιναν παιδιά δικά Του, άγγελοι εδώ στη γη, με τα ίδια τα μάτια της ψυχής τους άγγισαν για πρώτη φορά την θεία αυτή διδασκαλία της αγάπης, της συγχώρησης, της ταπεινοφροσύνης και της υπακοής».

Οι μέρες μας περνούσαν ήσυχα και εφ’ όσον μέναμε μαζί στο ίδιο σπιτάκι του Αγίου Χρυσοστόμου δεν περνούσε στιγμή που δεν τον αναφέραμε. Νομίζαμε ότι ήταν εκεί μαζί μας και περιφερόταν γύρω μας αφού απ’ εκεί ξεκίνησε ο ίδιος τον φωτισμό των αδελφών μας όχι μόνο της Κένυας αλλά και στις άλλες χώρες της Αφρικής, Ουγκάντα, Τανζανία, Ζαΐρ κ.τ.λ.

Έτσι με τον Γέροντα Αμφιλόχιο περνούσαμε στιγμές ανεπανάληπτες αφού ο ίδιος αγαπούσε ιδιαίτερα τις ακολουθίες και είχαμε δίπλα μας τον Καθεδρικό ναό των Αγίων Αναργύρων, έτσι εκείνος λειτουργός κι εγώ ψάλτης. Ζούσαμε θα έλεγα μια από τις καλύτερες στιγμές της εδώ παρουσίας και των θείων ενεργειών που μας μετέδωσε η ουράνια παρουσία στρατιών από αγίους και αγγέλους που μας συνέδεαν πνευματικά.

Έπρεπε να γνωρίσουμε και άλλα μέρη της Κένυας. Έτσι αρχίσαμε ταξείδια και επισκέψεις στα ενδότερα. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν δρόμοι όπως σήμερα. Βλέπω ακόμα μπροστά μου τους βράχους και τα υψώματα που για να φθάσουμε στον προορισμό μας έπρεπε οπωσδήποτε να τα διασχίσουμε. Κι ο Γέροντας έκλεινε τα μάτια και με το κομποσχοίνι του έκανε την προσευχή του σιωπηλά. Πόσες ώρες, πόσες μέρες, πόσες νύχτες… Κι όμως μού έλεγε: «Ήλθαμε εδώ για να δουλέψουμε να δώσουμε τους εαυτούς μας για τους γύρω ανθρώπους μας που μας περιμένουν ν’ ακούσουν για πρώτη φορά τον λόγο του Ευαγγελίου της ζωής και της Ανάστασης. Σήμερα, Ανδρέα παιδί μου, καλούμαστε να θυσιάσουμε την ζωή μας και τους εαυτούς μας για να φέρουμε κοντά στον Χριστό τούς ανευαγγελίστους λαούς αυτούς που για τόσους αιώνες αναμένουν να Τον γνωρίσουν και να γίνουν στο τέλος παιδιά της Ουρανίου Βασιλείας Του».

Αυτά τα λόγια μέχρι σήμερα ενθυμούμαι, βγαλμένα από την ψυχή του πολυσέβαστου Γέροντα Αμφιλόχιου και που με καθοδηγούν ώστε να εκπληρώσω την ιερή μου αποστολή. Για του λόγου το αληθές παραθέτω πιο κάτω μια αυτούσια επιστολή του Γέροντα Αμφιλόχιου προς τον Άγιο Χρυσόστομο.

πηγή 

H λειτουργία της μετανοίας

+ Άγιος Γέροντας Πετρώνιος της Ρουμάνικης Σκήτης

 

Ἡ σωματική μετάνοια, τό σκύψιμο τῆς κεφαλῆς μέχρι τό ἔδαφος, εἶναι τό ὁρατό σημεῖο τῆς μετανοίας: μέ τό σκύψιμο ἐξομολογούμεθα τήν πτῶσι μας στήν ἁμαρτία, τήν κατάστασι τῆς παρακμῆς στήν ὁποίαν εὑρισκόμεθα. Μέ τό ἀνασήκωμα δείχνουμε τήν θέλησί μας νά ὑψωθοῦμε, νά λυτρωθοῦμε ἀπό τήν ἁμαρτία, νά ἀναγεννηθοῦμε ψυχικά. Ἀλλά ἡ λέξις μετάνοια (μετά-νοια) σημαίνει καί ἀναγέννησι τοῦ νοῦ, ἀλλαγή, πρᾶξις μετασχηματισμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου στόν νέον ἄνθρωπο, πνευματικοποίησις πού συντελεῖται μέ τήν μετάνοια.

Νά, συνεπῶς, τί θαυμαστό πρᾶγμα δείχνει αὐτή ἡ πρακτική τῆς προσευχῆς τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ συνοδευομένη ἀπό μετάνοιες: ὅ,τι λέγουμε μέ τό στόμα στήν προσευχή, τό κάνουμε ταυτόχρονα καί μέ τό σῶμα, μέ ὅλη μας τήν ὕπαρξι δηλαδή. Ἀναγνωρίζουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας καί πέφτουμε ταπεινά στό ἔδαφος, ἀλλά ἀνασηκωνόμαστε ἀμέσως, δείχνοντας τήν ἐπιθυμία μας γιά γρήγορη διόρθωσι.

Εἶναι σάν νά λέγουμε στόν Χριστό: «Κύριε, ξέχασε, πῶς ἔχω πέσει καί πόσο ἀχρεῖος εἶμαι δοῦλος τῶν παθῶν καί ἀποξενωμένος ἀπό Σένα καί ὅλο μου τό σῶμα! Ἀλλά, δέν θέλω νά μείνω ἔτσι. Εἶμαι δικός Σου. Σῶσον με καί κάνε με κατοικία τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος!»

Ἐδῶ εἶναι κάτι περισσότερο ἀπό προσευχή, εἶναι ἡ ἴδια ἡ πρᾶξις τῆς μετανοίας, ἡ ὁποία μετασχηματίζει καί ἀνανεώνει τόν ἄνθρωπο. Εἶναι μιά πραγματική μεταμόρφωσις, ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ νοερά στήν μεταμόρφωσι κατά τήν Θεία Εὐχαριστία ἐπάνω στό Ἱερό Θυσιαστήριο.

Εἶναι ἡ εὐχαριστία τῆς μετανοίας τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί ὅπως στήν Θεία Λειτουργία μέ τήν ἐπίκλησι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπό τόν ἱερέα, ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος πού προσφέρονται, μεταβάλλονται σέ Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Κυρίου, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἐδῶ: μέ τήν ταπεινή ἱκεσία πρός τόν Θεό, μέ τήν βαθειά μεταμέλεια καί τήν ἀσάλευτη πίστι, ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος μεταμορφώνεται σέ πνευματικό ἄνθρωπο.

Καί ὅπως ἡ ἐπίκλησις τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἀκούεται καί ἱκανοποιεῖται ἀμέσως ἀπό τόν Θεό, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ ἀναγέννησις μέσω τῆς βαθειᾶς μεταμέλειας συντελεῖται σύντομα. Μᾶς διαβεβαιώνει γι᾿ αὐτό τό ἴδιο τό Ἱερό Εὐαγγέλιο. Ὁ Τελώνης ἀναστέναξε ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς του: «Ἱλάσθητί μοι, τῶ ἁμαρτωλῶ!» καί ἀμέσως διορθώθηκε.

Ὁ ληστής ἐπάνω στόν σταυρό ἔκραξε: «Μνήσθητί μου, Κύριε», καί ἀμέσως ἄκουσε: «Σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔση ἐν τῶ παραδείσῳ» (Λουκ. 23, 43). Μετά μᾶς διαβεβαιώνουν καί οἱ ἀποκαλύψεις ἀπό τήν ζωή τῶν μεγάλων Ἁγίων: τοῦ Ὁσίου Παύλου τοῦ Ἁπλοῦ, τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου τοῦ διά Χριστόν σαλοῦ κ.ἄ. Καί οἱ διδασκαλίες τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἄν ἡ Λειτουργία τῆς Εὐχαριστίας εἶναι λειτουργία φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ, ἡ Λειτουργία τῆς Μετανοίας εἶναι ἡ ἀνταπόκρισις τοῦ ἀνθρώπου στήν θεϊκή ἀγάπη, μέσω τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφοσιώσεως στόν Θεό. Καί ὁ Θεός δεχόμενος τήν θυσία τῆς μετανοίας, καθαρίζει καί ἀνανεώνει τόν ἄνθρωπο μέ βαθειά ἀλλαγή. «Καί ἐάν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ» (Ἡσ. 1, 18). Τόσο βαθειά καί ὁλοκληρωτική εἶναι ἡ ἀνανεωτική δύναμις τῆς μετανοίας. Γι᾿ αὐτό καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία καθώρισε γιά κάθε χριστιανό μιά ὡρισμένη περίοδο τοῦ ἔτους, τήν ἁγία Τεσσαρακοστή, νά ἀσχολεῖται ἰδιαίτερα μ᾿ αὐτήν τήν καθαρτική καί καθαγιαστική πρᾶξι.

Δείτε επίσης :«είναι πολύ βαρύς,δε μου πάει...»