Το εφιαλτικό σχέδιο Έπσταϊν-Γκέιτς για την ανθρωπότητα που ξεπερνά κάθε φαντασία!

 Επιτέλους παγιδευμένος - σαν τον αρουραίο...

Ο αρχηγός του σχεδίου μείωσης πληθυσμού.!
Τον αναζητούν περισσότερες από 70 χώρες!
Για τις ζημίες που προκάλεσε με τα εμβόλια! 
Μπιλ Γκέιτς φρουρείται από την κυβέρνηση Του Ντόναλντ Τραμπ σε περίπτωση αρπαγής!Όσο κι αν τον "κρύψουν" δεν μπορεί να ξεφύγει 
Από τη τιμωρία, όπως ο άλλος, Τζορτζ Έμπστιν
Όλοι πληρώνουν, ανάλογα για τις πράξεις τους 

 

Τα κρυφά email που καίνε τον Μπιλ Γκέιτς...

Το κεντρικό τους όραμα;

 

ΕΔΩ 

«Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασε το πνεύμα μου εις τον Θεόν τον Σωτήρα μου». Λουκάς α:46-47

Ψαλμωδία στα Αραμαϊκά η γλώσσα που μιλούσε η Θεοτόκος στην καθημερινή της ζωή.

Ψάλλουν Χριστιανές του Λιβάνου .

Ὁ Θεός πατέρας εἶναι ἕνας ἐλεύθερος ἄρχοντας εἰρήνης καί ἀγάπης.

 

Ἔτσι θέλει καί τά παιδιά του. Δέν μποροῦμε νά κατανοήσουμε τό μέγεθος τῆς εὐσπλαχνίας του, τῆς ἀγάπης του καί τῆς ἐλευθερίας του. Τόν Θεό δέν τόν φοβίζει τίποτε. Ἡ ἐλευθερία θέλει γερά πνευματικά κότσια. Δέν μποροῦμε ἤ δέν θέλουμε ν᾽ ἀποδεχθοῦμε τόν ἄλλο ὅπως εἶναι, αὐτός πού εἶναι. Γιατί θέλουμε βάναυσα νά ἐπέμβουμε ἄμεσα στή ζωή του καί νά τόν διορθώσουμε κι ἐξωραΐσουμε; Εἴμαστε τόσο σίγουροι καί βέβαιοι γιά τίς διορθωτικές πράξεις μας ἔναντι τῶν ἄλλων; Γιατί εἴμαστε τόσο ὑπερβολικά αὐστηροί μέ τούς ἄλλους καί τόσο ἐπιεικεῖς μέ τόν ἑαυτό μας; Γιατί δέν ἀρχίζουμε μέ τόν ἑαυτό μας; Γιατί δέν ἐξαντλοῦμε τήν αὐστηρότητά μας σέ αὐτόν; Εἴμαστε τρομερά εὔκολοι στήν κριτική καί ἀφάνταστα δύσκολοι στήν αὐτοκριτική. Γιατί ἀσχολούμεθα τόσο ἐπισταμένως μέ τούς ἄλλους καί σχεδόν καθόλου μέ τόν ἑαυτό μας; Γιατί ἔχουμε τόσες πολλές δικαιολογίες καί προφάσεις γιά μᾶς καί καμία γιά τούς ἄλλους, τούς ἀδελφούς μας, τούς πλησίον;

Κυκλοφοροῦμε, ὄχι μόνο τίς ἀπόκριες, μέ μάσκες ὑποκρισίας, προσποιήσεως, μεταποιήσεως καί μεταλλαγῆς. Ἄλλοι εἴμαστε καί ἄλλοι φαινόμαστε. Τουλάχιστον ὁ ἄσωτος ἦταν αὐτός πού ἦταν. Ἀγνώμων, ἀχάριστος, ἀσεβής, ἐπιπόλαιος, θρασύς, προπέτης, τολμηρός, ἐνθουσιώδης καί ἀπρόσεκτος. Δέν ἔκανε τόν θεοφοβούμενο, μισοκακόμοιρο καί καλό ἀδελφό του. Παρουσίασε τή γύμνια του ἐνώπιον τοῦ στοργικοῦ καί λυπημένου πατέρα του. Ὁ πατέρας γνώριζε καλά ποιό θά εἶναι τό τέλος τῆς ἱστορίας του. Δέν τόν ἐμπόδισε. Δέν θά τόν ἄκουγε. Δέν ἄκουγε κανένα τότε. Εῖχε πείσει καλά τόν ἑαυτό του ὅτι αὐτό πού κάνει εἶναι νόμιμο ἄρα καί ἠθικό. Δέν ἀδικοῦσε κανέναν σέ κάτι. Τό δικαίωμά του κατοχύρωνε. Δέν τόν συγκίνησε ἡ ἀγάπη τοῦ πατέρα του. Δέν ἐκτίμησε τή σιωπή του, πού ἔλεγε ὅμως πολλά. Δέν πισωγύρισε, ὅταν εἶδε τόν πατέρα του νά ὑπακούει στήν ἀνταρσία του καί νά τοῦ δίνει ἀμέσως ὅ,τι τοῦ ζητοῦσε. Ἔτσι πῆρε ὅ,τι τοῦ ἀναλογοῦσε κι ἔφυγε μακριά, πολύ μακριά. Νομίζοντας ὅτι ἔτσι θά μποροῦσε νά κινεῖται ἀνεξέλεγκτα πλήρως.

Νόμιζε ὅτι ἀπομακρυσμένος δέν θά συνοδεύεται ἀπό τή ματιά τοῦ πατέρα του καί ἀπό τίς ὡραῖες μνῆμες τοῦ πατρογονικοῦ του. Θεωροῦσε τόν ἑαυτό του νικητή. Ὅτι μπορεῖ τώρα πιά νά κάνει ἀνενόχλητα ὅ,τι θέλει, δίχως νά δίνει κανένα λογαριασμό σέ κανένα. Αὐταπατᾶτο. Σύντομα σκόρπισε τήν περιουσία του δεξιά κι ἀριστερά ζώντας μία ζωή ἐντελῶς ἄσωτη. Τήν ἐγκράτεια θεωροῦσε δουλεία, τό σπίτι του φυλακή, τήν ὑπακοή ἀνελευθερία, τόν σεβασμό ἄχρηστο, τήν καθαρότητα περιττή. Ζοῦσε γιά πρώτη φορά τή χαρά τῆς ἐλευθερίας κι αἰσθανόταν εὐτυχισμένος. Πραγματική εὐτυχία στήν ἁμαρτία ποτέ δέν ὑπάρχει. Δίχως Θεό ἡ ζωή εἶναι θολή, μουντή, μαύρη, ταραγμένη, φοβισμένη, ἄχαρη καί δύσκολη. Ἡ νομιζόμενη εὐτυχία μετετράπη σέ πραγματική δυστυχία.

Ἐκεῖ πού κατέφυγε, ἔπεσε πεῖνα μεγάλη. Τοῦ εἶχαν λείψει καί τά ἐντελῶς ἀπαραίτητα. Δέν εἶχε νά φάει κάτι λίγο. Μέ τί χρήματα νά ψωνίσει; Ξένος, μόνος, φτωχός, γυμνός, πεινασμένος, διψασμένος, ἐγκαταλελειμμένος, ἀπένταρος, ἄστεγος, βρώμικος, ἄγρυπνος, στερημένος τῶν πάντων. Ἔτσι καταντᾶ ὁ ἄνθρωπος δίχως Θεό.

Στήν ἄθλια αὐτή κατάσταση, σέρνοντας τά βήματά του, κατάντησε νά γίνει χοιροβοσκός καί νά προσπαθεῖ νά γεμίσει τήν κοιλιά του μέ τίς χοιροτροφές. Καί τί τραγική εἰρωνεία, ἀδελφοί μου. Γευόταν τά ξυλοκέρατα κι αὐτός, τά ὁποῖα στήν ἀρχή εἶναι γλυκά καί μετά στυφά, ὅπως καί ἡ κάθε ἁμαρτία.

Μέσα σέ αὐτό τό φοβερό κατάντημα, πληγωμένος, πονεμένος, ἀδικημένος, νικημένος, κουρασμένος, ταπεινωμένος, ντροπιασμένος κι ἐξουθενωμένος ἄρχισε νά συνέρχεται. Μέσα στόν βοῦρκο ὄχι καί δίχως δάκρυα ἴσως θυμήθηκε τό σπιτικό πού ἄφησε, τήν ἀγάπη τοῦ πατέρα, τόν πλοῦτο πού εἶχαν, τήν εἰρήνη, τήν κατανόηση, τήν εὐημερία καί ἡσυχία. Νοστάλγησε κυρίως τόν πατέρα του, πού δέν τόν ἀποπῆρε φεύγοντας. Αὐτό τόν βοήθησε πολύ. Διαφορετικά, ἄν τόν εἶχε ἀπειλήσει, καταραστεῖ, ὑβρίσει καί ἀπογοητεύσει, τότε πού ζήτησε ν᾽ ἀναχωρήσει, θά τοῦ ἦταν ἀδύνατον νά ἐπιστρέψει τώρα. Δηλαδή τώρα κι ἐμεῖς τόν δικαιώνουμε τόν πατέρα. Ἤξερε πολύ καλά τί ἔκανε. Δέν ἔβλεπε ὅτι ἐκείνη τήν στιγμή θίγεται, ὅτι ἀναιρεῖται ἡ θέση του, ὅτι προσβάλλεται τό κύρος του καί ἡ αὐθεντία του. Παρατηροῦσε μία ψυχή νά βασανίζεται, καί μάλιστα τοῦ ἀγαπητοῦ παιδιοῦ του, τοῦ ὁποίου τό μέλλον δέν τό διέγραφε, ἀλλά τό προετοίμαζε γι᾽ αὐτή τήν ἐπιστροφή. Μή εἴμαστε κοντόθωροι. Μή τά θέλουμε ὅλα δικά μας. Ἄς παίρνουμε καί τήν θέση τοῦ ἄλλου. Πιό πολλά θά κερδίσουμε μέ τήν ἀνεκτικότητα, τήν ὑπομονή, τή συγχωρητικότητα, τήν προσευχή καί τήν ἐλπίδα.

Μακαριστός Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης

Μαρία Κάλλας: τι την έκανε τη μεγαλύτερη ντίβα της όπερας

Ακόμα και σήμερα, η Μαρία Κάλλας (1923-1977) παραμένει σταθερά μια από τις πιο δημοφιλείς τραγουδίστριες της κλασικής μουσικής όλων των εποχών. Μέσα από φωτογραφίες, αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις (συμπεριλαμβανομένων και αυτών με φίλους και συναδέλφους) - αυτή η 90λεπτη παρουσίαση προσφέρει στον θεατή ένα αρκετά προσωπικό πορτρέτο της Κάλλας, το οποίο εμβαθύνει επίσης στους αγώνες, καθώς και στα σκάνδαλα, που δυστυχώς την μάστιζαν κατά το δεύτερο μισό της μάλλον σύντομης ζωής της.

Ό παπα Γιώργης καί οί άγιοι Θεόδωροι

 

Πρό τού 1940 ένας ξενιτεμένος γιά χρόνια, επέστρεφε στό χωριό του, στήν Άνω Βροντού. Χαρές, γέλια, καλωσορίσματα, κεράσματα, γιά τήν επιστροφή τού νοικοκύρη.

Ένα από τά πρώτα πράγματα πού ρώτησε, ήταν:

-Τί κάνει ό παπά-Γιώργης;

-Α, τού είπαν, στήν Εκκλησία θά είναι, στούς Αγίους Θεοδώρους.

-Έ, πάω νά πάρω τήν ευχή του καί ξαναγυρίζω.

Πηγαίνει στήν Εκκλησία, ό δρόμος τόν οδήγησε από τό πίσω μέρος. Τά παράθυρα ήσαν ανοιχτά. Άκουε τίς ζωηρές ομιλίες. Σκύβει λοι­πόν από ένα παράθυρο λόγω περιέργειας καί βλέπει μέσα στόν Ναό.

Ό παπά-Γιώργης συζητούσε ζωηρά μ’ έναν ωραιότατο νέο, υψηλό, παράξενα ντυμένο, καί τού έλεγε:

-Α, όλα κι όλα! Θα μου κάνης αυτό πού σου ζητώ! Δεν ξέρω τι λογαριασμό έχεις εκεί πέρα, αλλά εμένα θα μου κάνης αυτό πού σου ζήτω!

Άφησε το παράθυρο γεμάτος απορία και πάει από μπροστά, αλλά βρίσκει την πόρτα κλειστή. Χτυπά δυνατά… Τίποτα. Ξαναχτυπά και λέγει:

-Παπα-Γιώργη, ξέρω ότι είσαι μέσα. Άνοιξε μου!

Ησυχία… Ξαναχτυπάει πάλι και του λέει:

-Την ευχή σου θέλω μόνο παπα-Γιώργη, είμαι ο Σιδερης. Μό­λις τώρα, ήρθα από το ταξίδι.

Τίποτα. Τελεία ησυχία… Σπρώχνει την πόρτα, ξανασπρώχνει… δεν άνοιγε. Απογοητευμένος κίνησε να φυγή. Ανεβαίνοντας το ανηφοράκι βλέπει να κατεβαίνη με την μαγγούρα του ο παπα-Γιώργης!

-Βρε, βρε, καλώς τον!!! λέει ο παπα-Γιώργης

Άφωνος ο Σιδέρης.

-Ε, Σιδερή, του λέει. Μη δίνης σημασία σ’ αυτά πού είδες στους Αγίους Θεοδώρους. Δεν πειράζει, παιδάκι μου, φαντασίες σου είναι, φαντασίες σου. Καλώς ώρισες!!! Αυτά τα διηγούντο στη Δράμα.

 

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος. 

Οι νέες αποκαλύψεις των φακέλων Έπσταϊν είναι εδώ και τα πράγματα είναι ΠΟΛΥ χειρότερα από όσο νομίζαμε...

❝ Εἰς ἀναμάρτητον χώραν❞: ο κύκλος της γεωργίας του σταριού ~

  

Ένας υπέροχος ύμνος από την Κυριακή του Ασώτου, που χρησιμοποιεί μεταφορικά εικόνες από τον κύκλο της γεωργίας του σιταριού για να εκφράσει την πνευματική πορεία από τη πτώση στη μετάνοια και τη σωτηρία.

❝Εἰς ἀναμάρτητον χώραν

καὶ ζωηράν ἐπιστεύθην,

γεωσπορήσας τὴν ἁμαρτίαν,

τῇ δρεπάνῃ ἐθέρισα

τοὺς στάχυας τῆς ἀμελείας,

καὶ δραγμάτων ἐστοίβασα,

πράξεών μου τὰς θημωνίας,

ἃς καὶ κατέστρωσα

οὐχ ἅλωνι τῆς μετανοίας.

Ἀλλ' αἰτῶ σε, τὸν προαιώνιον

γεωργὸν ἡμῶν Θεόν,

τῷ ἀνέμῳ τῆς σῆς φιλευσπλαγχνίας

ἀπολίκμισον τὸ ἄχυρον τῶν ἔργων μου

καὶ σιτάρχησον τῇ ψυχῇ μου τὴν ἄφεσιν,

εἰς τὴν οὐράνιόν σου συγκλείων με

ἀποθήκην καὶ σῶσόν με.❞ 

 

 

 

Σπορά →

«Εἰς ἀναμάρτητον χώραν καὶ ζωηρὰν ( = γεμάτη ζωή) ἐπιστεύθην, γεωσπορήσας τὴν ἁμαρτίαν.»

Ο άνθρωπος είναι σαν γεωργός που σπέρνει, αλλά αντί να καλλιεργήσει το καλό, έσπειρε την αμαρτία.

Θερισμός →

«Τῇ δρεπάνῃ ἐθέρισα τοὺς στάχυας τῆς ἀμελείας.»

Με το δρεπάνι θέρισα στάχυα αμέλειας, δηλαδή οι πράξεις μου δεν απέδωσαν καρπούς μετανοίας.

Δεμάτιασμα (δραγμάτιασμα) →

«Δραγμάτων ἐστοίβασα πράξεών μου τὰς θημωνίας.»

Όπως ο γεωργός στοιβάζει τα δεμάτια, έτσι κι εγώ συσσώρευσα τις πράξεις μου, αλλά όχι για καλό.

Αλώνισμα →

«Ἃς καὶ κατέστρωσα οὐχ ἅλωνι τῆς μετανοίας.»

Το αλώνι είναι ο χώρος όπου καθαρίζεται το σιτάρι, αλλά εγώ δεν άλεσα τα έργα μου στο αλώνι της μετάνοιας.

Λίκμισμα ( = λίχνισμα του σιταριού στον αέρα) →

«Τῷ ἀνέμῳ τῆς σῆς φιλευσπλαγχνίας, ἀπολίκμισον τὸ ἄχυρον τῶν ἔργων μου.»

Όπως ο γεωργός αφήνει τον άνεμο να ξεχωρίσει το άχυρο από τον καρπό, έτσι ζητάμε από τον Θεό να διώξει το μάταιο των πράξεών μας.

Αποθήκευση του καρπού →

«Καὶ σιτάρχησον τῇ ψυχῇ μου τὴν ἄφεσιν, εἰς τὴν οὐράνιόν σου συγκλείων με ἀποθήκην.»

Τροφοδότησε, πρόσφερε στην ψυχή μου την άφεση, ώστε να "αποθηκευτούμε" σαν καλός καρπός στην ουράνια αποθήκη , τη Βασιλεία του Θεού.

Ένας ύμνος γεμάτος γεωργικές εικόνες.

Αριστοτεχνικά ο υμνογράφος, μοιράζει τον κύκλο του σταριού σε δύο φάσεις: οι μισές εργασίες είναι του ασώτου, οι άλλες μισές του Θεού...

Το Ορτάκιοϊ της Θράκης, μια ελληνική κοινότητα

Παραδοσιακη αρχιτεκτονική στο χωριό Ορτάκιοϊ της Θράκης

Το Ορτάκιοϊ της Θράκης (σημερινή ονομασία Ιβαϊλογκραντ), βρίσκεται κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, δεξιά του ποταμού Άρδα σε απόσταση 4-5 χιλιομέτρων και είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στη νότια πλευρά ενός λόφου. Απέχει 37 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αδριανούπολης και άλλα τόσα βορειοδυτικά του Διδυμοτείχου. Ο οικισμός σχηματίστηκε στα τέλη του 16ου με αρχές του 17ου αιώνα.

Κατά τον Ορτακηνό Κωνσταντίνο Αθανάσιο Μακρίδη (ή Ουζούνογλου όπως λέγονταν τότε), οι πρόγονοί του ήταν Ηπειρώτες κτίστες και λατόμοι όπου μεταφέρθηκαν εκεί για την κατασκευή του τεμένους του Σελίμ Β΄ της Αδριανουπόλεως τον 16ο αιώνα. Αντιθέτως ο δικηγόρος Σδόλλας πίστευε ότι οι Ορτακηνοί κατάγονται από το Βελεστίνο ή τα Τρίκαλα. Το 1675 το χωριό αριθμούσε περί τις 150 οικογένειες, όλες Ελληνικές. Κατά το 1790 το Ορτάκιοϊ κατά τον Ουζούνογλου καταστράφηκε από Γκιρτζαλίδες και Γενίτσαρους και οι κάτοικοι του διασκορπίστηκαν σε διάφορα χωριά και πόλεις της Θράκης. Επαναπατρίζονται αργότερα και στα τέλη του 19ου αιώνα με αρχές του 20ου η πόλη αριθμεί περισσότερους από 3000 Έλληνες κατοίκους. Σαν έδρα υποδιοικήσεως του νομού Αδριανουπόλεως, στην πόλη ήταν εγκατεστημένες αρκετές τουρκικές αρχές όπως το Επαρχείο, το Ειρηνοδικείο, το Ιεροδικείο, την Χωροφυλακή καθώς και το Σύνταγμα πεζικού. Για το λόγο αυτό, υπήρχαν και αρκετοί τούρκοι υπάλληλοι εγκατεστημένοι με τις οικογένειες τους.Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήταν ελληνικό. Η επαρχία Λιτίτζης στην οποία ανηκε το Ορτάκιοϊ έλαβε την ονομασία της από την ομώνυμη κωμόπολη, που ήταν ανέκαθεν η έδρα της. Όταν όμως πυρπολήθηκε το 1770 από τους Τούρκους, η έδρα της επαρχίας μεταφέρθηκε στο Ορτάκιοϊ.

Οι Ορτακηνοί ασχολούνταν με το εμπόριο, την σηροτροφία, την γεωργία αλλά και με την κτηνοτροφία. Υπήρχαν ακόμα αρκετοί βιοτέχνες όπως ξυλουργοί, αμαξοποιοί, ράφτες, χαλκουργοί και υποδηματοποιοί. Κάθε Σάββατο σημειώνονταν μεγάλη εμπορική κίνηση στην εβδομαδιαία αγορά (παζάρι), όπου οι κάτοικοι των γύρω χωριών συγκεντρώνονταν για να πουλήσουν προϊόντα και να προμηθευτούν τα απαραίτητα. Επίσης, κάθε χρόνο στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου και μέχρι τέλους του μήνα, παρατηρούνταν μεγάλη αγοραστική δραστηριότητα για κουκούλια.

Λιθόκτιστο γεφύρι της περιοχής Ορτάκιοϊ

Στα 1910 η παραγωγή κουκουλιών στο Ορτάκιοϊ είχε φτάσει τα 150.000 κιλά. Παράλληλα με τα καταστήματα, υπήρχαν δυο φαρμακεία, δυο ιατρεία, ενώ για τις νομικές υποθέσεις των κατοίκων υπήρχαν 2 δικηγόροι. Λειτουργούσαν επίσης δυο ξενοδοχεία και αρκετά χάνια, αφού το Ορτάκιοϊ αποτελούσε συγκοινωνιακό κόμβο μιας και συνδέονταν με δημόσια οδό με την Αδριανούπολη, το Διδυμότειχο και το Κίρτζαλι. Από το 1859-61 το Ορτάκιοϊ γίνεται η έδρα της Μητρόπολης Λητίτσης. Έτσι μαζί με την λιθόκτιστη εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα (1805) χτίστηκε και ο επιβλητικός μητροπολιτικός ναός του Προφήτη Ηλία (1872). Η δυναμική παρουσία του ελληνικού στοιχείου φαίνεται και από την έντονη εκπαιδευτική δράση που αναπτύσσει. Στην πόλη υπήρχαν μια αστική σχολή, ένα παρθεναγωγείο και ένα νηπιαγωγείο.

Το Ορτάκιοϊ κατελήφθη από τους Βούλγαρους κατά τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο για να επιστραφεί στην Τουρκία τον Σεπτέμβριο του 1913 με την συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως. Κατά την διάρκεια όμως του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου παραχωρήθηκε από την Τουρκία στη Βουλγαρία με την συνθήκη της 6 Σεπτεμβρίου 1915. Από εκείνη τη χρονική στιγμή οι Έλληνες κάτοικοι ξεκίνησαν να εγκαταλείπουν την πόλη. Ένας ακμαίος ελληνικός πληθυσμός εκπατρίστηκε από τις πατρογονικές του εστίες και οι κάτοικοί των κατέφυγαν πρόσφυγες στην ελεύθερη Ελλάδα όντες φορείς μιας μακραίωνης παράδοσης και ιστορίας.

Ψηφιδωτό Ρωμαικής έπαυλης που ανακαλύφθηκε κοντά στο Ορτάκιοϊ

Μικρός αριθμός Ορτακηνών εγκαταστάθηκανστο Νομό Έβρου. Η πλειονότητα όμως εγκαταστάθηκε στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία και ιδιαίτερα στην πόλη της Δράμας. Στη Δράμα δημιουργήθηκε από τους Ορτακηνούς πρόσφυγες ολόκληρη συνοικία με το όνομα ”Ορτακινά” και μάλιστα κεντρικη οδός ονομάζεται ως σήμερα ”οδός Ορτάκιοϊ”. Τέλος, μνείαν ποιούμεθα του μακαριστού σεβάσμιου ιερέως και διδασκάλου του Ορτάκιοι της Θράκης πατρός Αποστόλου (Παπαποστόλου), που άφησε μνήμη αγαθή στην τοπική κοινότητα.

Μια άγνωστη ιστορική πτυχή: Η ορκωμοσία των Θρακών αγωνιστών στη Μονή Κωνσταντίνου & Ελένης στο Ορτάκιοϊ στις 23 Σεπτεμβρίου 1907.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, για την αντιμετώπιση της βουλγαρικής προπαγάνδας των κομιτατζήδων και την ενίσχυση του ελληνικού στοιχείου ιδρύθηκαν φιλεκπαιδευτικοί σύλλογοι στις κυριότερες πόλεις της Θράκης। Παράλληλα, με τη συμπαράσταση των προκρίτων, ιερέων, δασκάλων και άλλων φωτισμένων Ελλήνων της περιοχής δημιουργήθηκαν εθνικές επιτροπές στα σπουδαιότερα θρακικά κέντρα (Αδριανούπολη, Σαράντα Εκκλησιές, Σουφλί, Δεδέαγατς, Διδυμότειχο, Ορτάκιοϊ, Κεσσάνη κ.λ.π.) και αναπτέρωσαν το φρόνιμα του τοπικού Ελληνικού πληθυσμού οργανώνοντας ταυτόχρονα την αντίσταση του ελληνικού πληθυσμού. Στα πλαίσια αυτών των δράσεων – προάσπισης της ελληνικότητας της περιοχής και των πληθυσμών αλλά και της αναχαίτισης της βουλγαρικής θηριωδίας – έγινε η ορκωμοσία Θρακών αγωνιστών στην Ιερά Μονή Κωνσταντίνου και Ελένης του Ορτάκιοϊ στις 23 Σεπτεμβρίου 1907 με απώτερο στόχο της απελευθέρωση της περιοχής της Θράκης. Μια θρακική Αγία Λαύρα των αγωνιστών του νεότερου Ελληνισμού.

Φραγκοσυριανή

 

Ζω

για την στιγμή

που ο βοσκός

θα νιώσει στο σκληρό πετσί του μονομιάς

όλη την ποίηση

απ' το «Κεφάλαιο» του Μαρξ

κι ο σπουδαγμένος στην Οξφόρδη

θα γονατίσει κλαίγοντας

μπροστά στη μεταφυσική

του εκδορέα Βαμβακάρη.

 Πέννυ Μηλιά

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ, από το βιβλίο

Mάρκος Bαμβακάρης, Aυτοβιογραφία, Eκδόσεις Παπαζήση, 1978

Tράβηξε η καρδιά μου να γράψω την ιστορία μου. Θέλω να την ιδώ γραμμένη και να τη διαβάσω απ’ την αρχή ώς το τέλος σα να ήταν κάποιου άλλου. Πιστεύω πως έτσι θα ξεθυμάνει το φούσκωμα της καρδιάς που μου σταλάξανε τόσα πολλά και διάφορα, τέτοια που ο καθένας δεν θα ήθελε να τα ’χει στη δική του την ιστορία. Έχω σκοπό να δημοσιέψω κιόλας την ιστορία μου.

H χριστιανή που μου κάνει το γραμματικό λέει πως οι πρώτοι χριστιανοί ξεμολογιόντουσαν δυνατά, μπρος σε όλο τον κόσμο, κι όλος ο λαός τούς συγχωρούσε και ξαλάφρωναν για καλά. Όμως τώρα ο κόσμος είναι χαλασμένος και ξέρω πως σήμερα θα βρεθούνε πολλοί που θα σκεφτούνε πως έπρεπε να ντραπώ να ομολογήσω πολλά πράγματα. Eγώ θα πάρω το θάρρος τούς τέτοιους να μην τους λογαριάσω. O άνθρωπος, για να λέγεται αληθινός άνθρωπος, πρέπει να μπορεί νά ’ρθει και στη θέση του άλλου, του ομοίου του. Γιατί απ’ όσα θα σας πω και τα παθήματα και τα φταιξίματα ίδια είναι. Kαι τα φταιξίματα είναι κι αυτά παθήματα.

Δεν εγεννήθηκα κακός ούτε σκέφτηκα ποτές μου να φχαριστηθώ άμα λυπηθεί ο άλλος. Δεν εγεννήθηκα κακός, ούτε για να ζήσω τη ζωή μου όπως την έζησα. Kαι γι’ αυτό παίρνω το θάρρος να εκθέσω τα αμαρτήματά μου στον κόσμο. Σε έναν κόσμο που εγώ πρώτος τού τραγούδησα τις χαρές και τις λύπες του, τα πλούτη και τη φτώχεια του, την ορφάνια του και την ξενιτιά του.

Aυτός ο κόσμος θέλω να γίνει ο εξομολόγος μου και πιστεύω ότι όλοι αυτοί για τους οποίους έχω γράψει και γράφω μα και θα γράφω εκατοντάδες τραγούδια, θα με συγχωρέσουν, μια και αυτός είναι ο σκοπός της περιγραφής και εξιστορήσεως της ζωής μου, δηλαδή η συγγνώμη και η συγχώρεση. Γι’ αυτό όσοι θα διαβάσετε την ιστορία μου, φίλοι ή ξένοι, γνωστοί ή άγνωστοι, και μάλιστα οι γνωστοί μου, να ’ρθείτε και να μου σφίξτε το χέρι και να μου πείτε ένα ανοιχτόκαρδο γεια σου. Nα μου πείτε πως όλα περάσανε, ότι όλα αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Nα μου πείτε πως αν ζούσατε την ίδια ζωή με μένα, τα ίδια θα παθαίνατε και τα ίδια θα κάνατε.

Tώρα όλα αυτά βέβαια ανήκουν στο παρελθόν, και την παλιά μου ζωή τη θυμάμαι σαν ένα κακό όνειρο που όταν θα το ιδείς τινάζεσαι από το κρεβάτι σου. Έτσι περίπου τινάζομαι όταν αναπολώ την περασμένη μου ζωή και θυμηθώ τις κακές στιγμές της. Tώρα πια η ζωή μου είναι στρωμένη. Zω ήσυχος, οικογενειάρχης, με καλή και αγαπημένη γυναίκα και τα τρία μου αγόρια. O θεός να μας τα χαρίζει. Tα παιδιά μου τα λατρεύω κυριολεκτικά και τα σπουδάζω και τα τρία για να ζήσουν μεθαύριο άνθρωποι ηθικοί και χρήσιμοι στην κοινωνία, για να τα βλέπω και να τα καμαρώνω και να χαίρομαι.

Θέλω να είμαι περήφανος για τα παιδιά μου, έστω και αν εγώ δεν μπόρεσα να κάνω τους γονείς μου περήφανους για μένα. Aφού λοιπόν δεν μπόρεσα να κάνω τους γονείς μου να υπερηφανεύονται για μένα, ας κάνω το καθήκον μου σαν πατέρας.

Μάρκος Βαμβακάρης

ΚΟΜΠΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ !..

Πως αυτό το λαμόγιο η διευθύντρια της ΜΚΟ ‘Advocates Abroad’ Αριέλ Ρίκερ πλημμυρίζει τα Ελληνικά νησιά με επικίνδυνους λαθροεποίκους.

  

Έχοντας διασυνδέσεις με διακινητές, εθελοντές από πανεπιστήμια και τον Διεθνή Δικηγορικό Σύλλογο, η (μάλλον Εβραία στην καταγωγή) Αριέλ Ρίκερ, έχει μετατρέψει τα σύνορα της Ελλάδος σε σουρωτήρια και τους ελεγκτές σε αχρηστα πόκεμον. Η Αριέλ και η κάθε Αριέλ βρίσκει και κάνει, διότι οι Έλληνες έχασαν τα σωστά κριτήρια και ψηφίζουν πουλημένους προδότες.

Η παραβολή του Ασώτου Υιού ( ένα από τα ωραιότερα κείμενα για την παραβολή του σπλαχνικού Πατέρα )

 

Η ανταρσία του νεώτερου υιού και η διαγωγή του πατέρα

Τον νεώτερο υιό της παραβολής τον σώζει η αίσθηση που έχει ότι είναι υιός του πατέρα. Αισθάνεται και εκφράζεται μ’ αυτήν την ορολο­γία. Ζη σ’ αυτόν τον οικογενειακό χώρο. Γι’ αυτό λέει: «Πάτερ, δος μοι…»

Η αμαρτία, η αδυναμία του, είναι ότι όντας ανώριμος δεν έχει φτάσει στο να ξέρη ότι η ουσία του Πα­τρός είναι η ίδια με την ουσία του Υιού. Δεν ξέρει τούτη τη στιγμή αυτό που λέει παρακάτω ο πατέρας στον πρεσβύτερο υιό, «τα εμά πάντα σα εστί», γι’ αυ­τό ζητά από τον πατέρα του να του δώση «το επιβάλ­λον μέρος της ουσίας», το κομμάτι που του ανήκει. Αυτός ο χωρισμός που γίνεται μέσα του είναι η αμαρ­τία του.

Αυτός ο χωρισμός, ο τεμαχισμός είναι η αμαρτία, το κακό. «Όρος σύντομος του κακού ότι ου κατά φύσιν αλλά κατά μερικήν έλλειψιν του αγαθού εστί» (Αγιος Μάξιμος, Ρ.G. 4, 301Α).

Ο πατέρας είναι άρχοντας αγάπης. Δεν ενδια­φέρεται για τον εαυτό του. Ενδιαφέρεται να σώση τον άλλο, το παιδί του. Αυτό βρίσκεται στον σκοπό της ζωής του, είναι καταξίωσι του είναι του. Δεν τον ενδιαφέρει τι θα πη ο κόσμος, αν θα χάση το κύρος του, αν παρουσιαστή ως πατέρας αποτυχημένος, με παιδί που αφήνει το σπίτι και φεύγει μακριά. Η αγάπη του πατέρα πάει πιο μακριά απ’ ό,τι μπορεί να πάη η κρίσι του κόσμου ή η ανταρσία του γιου του. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν θέλει να του κάμη διδασκαλία με λόγια. Ξέ­ρει ότι δεν πρόκειται να βγη τίποτε. Δεν πρόκειται να νοιώση κάτι ο νεώτερος υιός του.

Τώρα πρέπει να τον αφήση να περιπλανηθή, να πάθη, να μάθη, να δη προσωπικά. Αυτό ξέρει ο πατέρας ότι είναι κάτι θανάσιμα επικίνδυνο, αλλά δεν βλέπει άλλη λύσι.

Θα τον συντροφεύη πάντοτε με την αγάπη του, που μένει στο σπίτι, αλλά απλώνεται παντού. Γι’ αυτό δεν αμύνεται στενόκαρδα, δεν πιέζει. Δίδει αγωγή στο παιδί του υποφέροντας μυστικά ολόκληρος, βγαί­νοντας στον σταυρό της αναμονής.

Το θέμα δεν είναι ο πατέρας να κρατήση δια της βίας τον υιό κοντά του, αλλά να του δώση τη δυνατότητα, να του δημιουργήση τις προϋποθέσεις, ώστε ο ίδιος, μόνος του, να έλθη προς Αυτόν, την πηγή της Ζωής. Αυτή η κίνησι προς τον Πατέρα ορίζει τον υιό.

Η προσωπική κίνησι προς τον Πατέρα ορίζει το πρόσωπο του Υιού. Η φράσι «και ο Λόγος ην προς τον Θεόν» (και όχι «εν τω Θεώ») δεν θέλει άραγε να μας πη κάτι για το μυστήριο της υιότητος και της πατρότητος;

Να δώσης τη δυνατότητα στον άλλο να γυρίση στο σπίτι εν ελευθερία. Να το βρη. Να το νοιώση, να γίνη δικό του. Να μην μπορή να φύγη, γιατί οπουδήποτε και να βρίσκεται, τότε -με τη σωστή τοποθέτησι και σχέσι υιού προς πατέρα- θα είναι «εν παντί καιρώ και τόπω» στον πατρικό οίκο.

Και χωρίς να πη λόγο, «διείλεν αυτοίς τον βίον». Του μιλά και του συμπεριφέρεται με τον τρόπο που ο υιός καταλαβαίνει, όχι με εκείνον που ο πατέρας ξέρει.

Του έδωσε το κομμάτι που ζητούσε. Αλλά το κομμάτι αυτό, αποκομμένο από το σύνολο της αληθείας της αμπέλου της ζωής, δεν μπορεί να ζήση, να καρποφορήση. Το κομμάτι αυτό, όταν το παίρνουμε δυναστικά, αντάρτικα -όπως και όταν θέλουμε- δεν μας οδηγεί, δεν μας φέρνει στη ζωή, στον Παράδεισο, αλλά στην απόγνωσι και καταστροφή. Αυτό που συνάγομε με το επαναστατημένο θέλημά μας -«συναγαγών άπαντα»- το σκορπίζαμε ασώτως -«διεσκόρπισε την ουσίαν αυτού ζων ασώτως» (α-σωτηρία, α-σώον, μισερά, αμαρτωλά, εκτός Θεού, σε παρά φύσιν κατάστασι).

Μαραίνεται και ξηραίνεται σύντομα. Σκορπίζεται. Τελειώνει σε μια κατάστασι στείρα, οπού χωρί­ζεται η ζωή από την πνευματική ζωή. Σε μια κατά­στασι που δεν έχει φως, καρποφορία, συνέχεια για τον άνθρωπο. Όπου τα πάντα μυρίζουν φθορά και είναι θάνατος.

Το κομμάτι που μας δίδει ο Θεός είναι από ένα σώμα θεανθρώπινο που μερίζεται και δεν διαιρείται, που εσθίεται και ουδέποτε δαπανάται. Είναι μικρό προζύμι με όλο τον δυναμισμό της βασιλείας, που σώ­ζει τα σύμπαντα και ζυμοί τα τρία σάτα της δημιουργίας ολόκληρης.

 

 Το ψεύτικο χάνεται, μας εγκαταλείπει

η συνέχεια 

Μεγαλοτραπεζίτες, πολιτικοί και μεγαλοεπιχειρηματίες - τα τέρατα του πλανήτη!

Φάκελοι Επσταϊν: Όταν οι Συνωμοσίες Γίνονται Πραγματικότητα!

Τα ανοσιουργήματα Επσταϊν με τα ανθρωπόμορφα κτήνη που διαφεντεύουν τον κόσμο

Τραμπ, Μπους, Κλίντον και Γκέιτς η κορυφή του παγόβουνου της διαστροφής

Ο ρόλος της Μοσάντ, των τελετών και του Νταβός

Ταύτην σοι προσφέρω την εξομολόγησιν, Δέσποινα Θεοτόκε...

Ευχή εξομολογητική είς την Υπεραγία Θεοτόκον,αγίου Γρηγορίου τού Παλαμά

Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε, η τον Θεόν Λόγον κατά σάρκα γεννήσασα, οίδα μεν, οίδα, ότι ουκ έστιν ευπρεπές, ουδέ άξιον εμέ τον ούτω πανάσωτον εικόνα καθαράν σου της αγνής, σου της αειπαρθένου, σου της σώμα και ψυχήν εχούσης καθαρά και αμόλυντα, οφθαλμοίς μεμολυσμένοις οράν και χείλεσιν ακαθάρτοις και βεβήλοις περιπτύσσεσθαι, η παρακαλείν

Δίκαιον γαρ εστιν εμέ τον ούτω πανάσωτον υπό της σης καθαρότητος μισείσθαι και βδελύττεσθαι· πλην, επειδήπερ δια τούτο γέγονεν ο Θεός, ον εγέννησας, άνθρωπος, όπως καλέση τους αμαρτωλούς εις μετάνοιαν, θαρρών καγώ προσέρχομαί σοι μετά δακρύων δεόμενος.

Δέξαι μου την παρούσαν των πολλών και χαλεπών πταισμάτων εξομολόγησιν, και προσάγαγε τω μονογενεί σου Υιώ και Θεώ, ικετηρίαν ποιούσα, όπως ίλεως γένηται τη αθλία και ταλαιπώρω μου ψυχή· δια γαρ το πλήθος των ανομιών μου κωλύομαι του προς αυτόν ατενίσαι και αιτήσαι συγχώρησιν.

Δια τούτο σε προβάλλομαι πρέσβυν τε και μεσίτιν, διότι πολλών και μεγάλων απολαύσας δωρεών παρά του πλαστουργήσαντός με Θεού, αμνήμων πάντων φανείς ο άθλιος και αχάριστος, εικότως παρασυνεβλήθην τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθην αυτοίς· πτωχεύων ταις αρεταίς, πλουτών τοις πάθεσιν, αισχύνης πεπληρωμένος, παρρησίας θείας εστερημένος, κατακρινόμενος υπό Θεού, θρηνούμενος υπό Αγγέλων, γελώμενος υπό δαιμόνων, μισούμενος παρά ανθρώπων, ελεγχόμενος υπό του συνειδότος, υπό των πονηρών μου πράξεων καταισχυνόμενος, και προ θανάτου νεκρός υπάρχων, και προ της κρίσεως αυτοκατάκριτος ων, και προ της ατελευτήτου κολάσεως αυτοτιμώρητος υπό της απογνώσεως τυγχάνων.

Διο δη εις την σην και μόνην καταφεύγω θερμοτάτην αντίληψιν, Δέσποινα Θεοτόκε, ο των μυρίων οφειλέτης ταλάντων εγώ, ο ασώτως δαπανήσας την πατρικήν ουσίαν μετά πορνών, ο πορνεύσας υπέρ την πόρνην, ο παρανομήσας υπέρ τον Μανασσήν, ο υπέρ τον πλούσιον άσπλαγχνος γεγονώς, ο λαιμαργιών δούλος, το των πονηρών λογισμών δοχείον, ο των αισχρών και ρυπαρών λόγων θησαυροφύλαξ, ο πάσης ακαθαρσίας έμπλεως και πάσης αγαθής εργασίας αλλότριος.

Ελέησόν μου την ταπείνωσιν, οικτείρησόν μου την ασθένειαν. Μεγάλην έχεις προς τον εκ σου τεχθέντα την παρρησίαν, ως ουδείς έτερος. Πάντα δύνασαι, ως Θεού Μήτηρ. Πάντα ισχύεις, ως πάντων υπερέχουσα κτισμάτων. Ουδέν σοι αδυνατεί, εάν θελήσης μόνον.

Μη τα δάκρυά μου παρίδης· μη βδελύξη μου τον στεναγμόν· μη απώση μου τον εγκάρδιον πόνον· μη καταισχύνης μου την εις σε προσδοκίαν· αλλά ταις μητρικαίς σου δεήσεσι την του αγαθού Υιού και Θεού σου αβίαστον βιασαμένη ευσπλαγχνίαν, αξίωσόν με τον ταλαίπωρον και ανάξιον δούλόν σου το πρώτον και αρχαίον επαναλαβείν κάλλος της ψυχής, την των παθών αμορφίαν αποβαλείν, ελευθερωθήναι από της αμαρτίας, δουλωθήναι τη δικαιοσύνη, εκδύσασθαι τον μιασμόν της σαρκικής ηδονής, ενδύσασθαι τον αγιασμόν της ψυχικής καθαρότητος, νεκρωθήναι τω κόσμω, ζήσαι τη αρετή· οδοιπορούντί μοι συνοδεύουσα, εν θαλάσση πλέοντι συμπλέουσα, αεί πολεμούντάς με δαίμονας νικώσα, αγρυπνούντά με ενισχύουσα, υπνούντα διαφυλάττουσα, θλιβόμενον παραμυθουμένη, ολιγοψυχούντα παρακαλούσα, ασθενούντα ρωννύουσα, αδικούμενον ρυομένη, συκοφαντούμενον αθωούσα, εις θάνατον κινδυνεύοντα συντόμως προφθάνουσα, φοβερόν με ορατοίς εχθροίς και αοράτοις δεικνύουσα καθ κάστην, ίνα γνώσωσι πάντες οι αδίκως τυραννούντές με δαίμονες τίνος δούλος υπάρχω.

Ναι, υπεραγία μου Δέσποινα Θεοτόκε, επάκουσόν μου της οικτροτάτης ταύτης δεήσεως, και μη καταισχύνης με από της προσδοκίας μου, η ελπίς πάντων των περάτων της γης.

Τον βρασμόν της σαρκός μου κατάσβεσον·

τον εν τη ψυχή μου εγειρόμενον αγριώτατον κλύδωνα του ακαίρου θυμού καταπράϋνον·

τον τύφον και την αλαζονείαν της ματαίας νεότητος εκ του νοός μου αφάνισον·

τας νυκτερινάς φαντασίας των πονηρών πνευμάτων και τας καθημερινάς των ακαθάρτων εννοιών προσβολάς εκ της καρδίας μου μείωσον·

παίδευσόν μου την γλώτταν λαλείν τα συμφέροντα·

δίδαξον τους οφθαλμούς μου του βλέπειν ορθώς της αρετής την ευθύτητα·

τους πόδας μου τρέχειν ασκελίστως ποίησον την μακαρίαν οδόν των εντολών του Θεού·

τας χείράς μου αγιασθήναι παρασκεύασον, ίνα αξίως αίρωνται προς τον Ύψιστον·

κάθαρόν μου το στόμα, ίνα μετά παρρησίας επικαλέσωμαι Πατέρα τον φοβερόν Θεόν και πανάγιον.

Άνοιξόν μου τα ώτα, ίνα ακούσω αισθητώς και νοερώς τα γλυκύτερα μέλιτος και κηρίου των αγίων Γραφών λόγια· δεχόμενος ποιώ αυτά υπό σου κραταιούμενος.

Δος μοι καιρόν μετανοίας και λογισμόν επιστροφής.

Αιφνιδίου με ελευθέρωσον θανάτου.

Κατακεκριμένου με συνειδότος απάλλαξον.

Τέλος παράστηθί μοι εν τω χωρισμώ της ταπεινής μου ψυχής εκ του αθλίου τούτου σώματος, την αφόρητον εκείνην ελαφρύνουσα βίαν, τον ανέκφραστον εκείνον επικουφίζουσα πόνον, την απαραμύθητον εκείνην παραμυθουμένη στενοχωρίαν, της σκοτεινής με των δαιμόνων λυτρουμένη μορφής, του πικροτάτου λογοθεσίου των τελωνών του αέρος και των αρχόντων του σκότους εξαίρουσα, τα χειρόγραφα των πολλών μου αμαρτιών διαρρήσουσα, τω Θεώ με οικειούσα, της εκ δεξιών αυτού και μακαρίας στάσεως, της εν τω φοβερώ κριτηρίω, καταξιούσα, των αιωνίων και ανυποίστων ρυομένη κολάσεων, των αοιδίμων και ακηράτων αγαθών ποιούσα κληρονόμον.

Ταύτην σοι προσφέρω την εξομολόγησιν, Δέσποινα Θεοτόκε, το φως των εσκοτισμένων μου οφθαλμών, η παραμυθία εμής ψυχής, η μετά Θεόν μου ελπίς και προστασία· ην ευμενώς πρόσδεξαι, και καθάρισόν με από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, αξιούσά με εν τω παρόντι αιώνι ακατακρίτως μετέχειν του αχράντου σώματος και αίματος του Υιού και Θεού σου, εν τω μέλλοντι δε της γλυκύτητος του ουρανίου δείπνου, της τρυφής του παραδείσου, της βασιλείας του Θεού, ένθα πάντων εστίν ευφραινομένων η κατοικία.

Και τούτων τυχών των αγαθών ο ανάξιος, δοξά σω εις αιώνα αιώνος το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα του Υιού και Θεού σου, του δεχομένου πάντας τους εξ όλης μετανοούντας ψυχής, δια το σε γενομένην πάντων των αμαρτωλών μεσίτιν και εγγυήτριαν, και δια σου, πανύμνητε και υπεράγαθε Δέσποινα, περισώζεται πάσα βροτεία φύσις, αινούσα και ευλογούσα Πατέρα και Υιόν και Άγιον Πνεύμα, την παναγίαν Τριάδα και ομοούσιον, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Το τάμα του Κολοκοτρώνη στο μοναστήρι Αγία Μόνη στα Κύθηρα.

Όπως περιγράφει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στην αυτοβιογραφία του, βρέθηκε στα Κύθηρα εν μέσω θαλασσοταραχής (ήτανε Μεγάλη Εβδομάδα) και πήγε στο "χαλασμένο" από τους Τούρκους Μοναστήρι της Αγίας Μόνης:
"Αυτό το Μοναστήρι ήταν μεγάλο και εχαλάσθη εις την πρώτην Τουρκίαν , όταν επέρασα ήτον μία μάνδρα χαλασμένη και σκεπασμένη η εκκλησιά με κλάδους δένδρων"
αφηγείται ο Κολοκοτρώνης.

Βλέποντας τα γκρεμίσματα και την εκκλησιά "σκεπασμένη με κλάδους δέντρων" έταξε στην Παναγία:

"Παναγία μου βοήθησέ μας να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα μας από τον τύραννο και να σε φκιάσω καθώς και ήσουν πρώτα".

Και φυσικά η Παναγιά -η μόνη ελπίς όταν όλα έχουν χαθεί- δεν μπορούσε να μην στηρίξει τον υπόδουλο Ελληνισμό. Και όταν έγινε το θαύμα ..
όπως γράφει στη συνέχεια ο Γέρος του Μοριά:

"Με εβοήθησε. Και εις τον δεύτερον χρόνον της επαναστάσεώς μας επλήρωσα το τάμα μου και την έφκιασα."

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό

καθώς και το πλήρες κείμενο από τα Απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη

Ανηφορίζοντας προς τη Μονή:

Μαρμάρινη επιγραφή με τα λόγια του Γέρου του Μοριά :

(τοποθετήθηκε με πρωτοβουλία του Λυκειάρχη Γεώργιου Κομηνού και των μαθητών του Λυκείου των Κυθήρων -χαιρόμαστε που υπάρχουν ακόμη εκπαιδευτικοί που εμπνέονται από τα ιδανικά και την περήφανη ιστορία του έθνους):

Το καμπαναριό της Αγίας Μόνης :

(το όνομα προέρχεται από θαυματουργή εικόνα που είχε βρεθεί

και αναφέρεται στην Παναγία : Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΣ)

Εικόνες από το καμπαναριό της Μονής :

Ολόκληρο το απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Κολοκοτρώνη:

"Εις τρεις ημέρας επήγαμεν μαζύ με την Μαρία, μάννα του Τζανετάκη, και εβαρκαρισθήκαμε ανάμεσα Μαυροβούνι και Μαραθωνήσι. Μόλις εκάμαμε πανιά και εφύσηξε ένας βοριάς όπου δεν μας άφησε να προχωρήσωμε. Ήτον ξημερώνοντας των Βαΐων. Επιάσαμε εις την Ξυλήν, εκάμαμε πάλιν πανιά και μας εμπόδισε ο ενάντιος άνεμος και αράξαμεν εις το Ελαφονήσι.

Επήγαμε τέλος πάντων εις το Τζηρίγο με μία μεγάλη φουρτούνα και αράξαμε εις ένα χωριό Ποταμό λεγόμενον, εκεί ευρήκαμεν έναν από τους Γιατρακαίους και μας είπεν ότι « δεν κάμνει να φανερωθής μέσα εις την χώραν ως Κολοκοτρώνης». Επήγαμεν εις το διοικητήν του Τζηρίγου, Αρβανιτάκην λεγόμενον, ένα παιδί μας εγνώρισε από τον Πύργο και εκαθήσαμε εκεί. Την Μεγάλην Πέμπτη εφθάσαμε. Ο πρύτανις μας εμάλωσε, διατί είμεθα αμαρτωμένοι. Επήγα εις τον κομαντάντε τον Ρώσο, του εδιηγήθηκα, με την αλήθεια, ποίοι είμεθα, πώς καταντήσαμεν, και έτζι διέταξε να μας περιποιηθούν και να μας δώσουν απ’ όλα.

Μια φορά επήγα εις το πανηγύρι της Αγίας Μόνης. Αυτό το Μοναστήρι ήταν μεγάλο και εχαλάσθη εις την πρώτην Τουρκίαν, όταν επέρασα ήτον μία μάνδρα χαλασμένη και σκεπασμένη η εκκλησιά με κλάδους δένδρων τότε έταξα ότι:

«Παναγία μου βοήθησέ μας να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα μας από τον τύραννο και να σε φκιάσω καθώς και ήσουν πρώτα.

Με εβοήθησε. Και εις τον δεύτερον χρόνον της επαναστάσεώς μας επλήρωσα το τάμα μου και την έφκιασα. Αυτό το είδος της ζωής όπου εκάμναμε μας βοήθησε πολύ εις την επανάστασι. Διότι ηξεύραμεν τα κατατόπια τους δρόμους, τας θέσεις τους ανθρώπους, εσυνηθίσαμεν να καταφρονούμεν τους Τούρκους να υποφέρωμεν την πείναν την δίψαν την κακοπάθεια την λέρα και καθεξής."

Αυτοβιογραφία Θεοδώρου Κολοκοτρώνη
Κείμενον Τερτσέτη 1770 – 1821

από το Ιστορικόν Αρχείον Ι. Θεοφανιδου 1770 – 1836

Χρήσιμες πληροφορίες βρήκαμε εδώ και εδώ

Μερικές ακόμη πληροφορίες:

Το χωριό Ποταμός που αναφέρεται στη 2η παράγραφο από τον Κολοκοτρώνη, υπάρχει και σήμερα στα Κύθηρα, με το ίδιο όνομα, είναι κεφαλοχώρι και απέχει 10-20 χλμ περίπου από το Μοναστήρι της Αγίας Μόνης (Ελπίδας).

Η προτομή του Κολοκοτρώνη βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από το μοναστήρι, στον δρόμο προς Δακόφτι, μαζί με ένα μικρό μνημείο και την μαρμάρινη πλάκα:

Νικόδημε...Απόψε..!!!

Στο μέσον της ερήμου ξεχνάς τι σημαίνει

αρχη ξεχνάς τι ειναι τελος...ετσι ημουν

τότε...δεν θα ξεχάσω όμως ποτε εκεινο

το βράδυ.Ειχα χάσει τη γιαγια μου προσφατα

και η Αιμιλία ηταν ολόιδιααα..!!!

με αφορμή λοιπόν αυτη τη φωτο ξέσπασα

σε λυτρωτικό κλαμα..αποδεχτηκα τη φυγή της

και γνωρισα τον πρωτο μου φίλο μέσα εδώ.

Ο Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος για την κουλτούρα της φιληδονίας

Ο φιλήδονος άνθρωπος, που ενδιατρίβει γύρω από την φιληδονία και την ικανοποιεί, έστω και αν δεν έχη πέσει σε κάποια πράξη σαρκική, αποκτά μια κουλτούρα φιληδονίας και είναι χειρότερος από εκείνον που έφθασε στην πράξη. Διότι αυτός, που αμάρτησε, υπάρχει περίπτωση να αισθανθή την αμαρτία του και να μετανοήση, ενώ ο φιλήδονος ψυχολογικά, συνήθως, δεν μετανοεί, γιατί δεν το καταλαβαίνει ως αμαρτία. Αλλά και αυτοί, που έχουν μια κουλτούρα φιληδονίας, δεν μπορούν να κάνουν καθαρή εξομολόγηση, γιατί δυσκολεύονται να τα πουν στον Πνευματικό Πατέρα και βασανίζονται. Έτσι, όμως, δεν αναπτύσσεται η πνευματική ζωή.

Η χαρά της επιστροφής !

 Ο ηθοποιός Κώστας Αποστολάκης σε μια συζήτηση στην σύναξη Νέων του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη σε μια συγκλονιστική μαρτυρία !

Δοξαστικό Αίνων Ασώτου - ψάλλει ο Κωνσταντίνος Πρίγγος 1956

 Το συγκεκριμένο ηχητικό απόσπασμα προέρχεται από το ανεκτίμητης αξίας έργο του αείμνηστου διδασκάλου Μανώλη Χατζηγιακουμή, ενός από τους πρωτοπόρους και σημαντικότερους φιλολόγους και μουσικολόγους του περασμένου αιώνα, ο οποίος άφησε πίσω του ένα τεράστιο και πολύτιμο επιστημονικό και πολιτιστικό έργο. Η πολυετής έρευνα, η συστηματική καταγραφή και η βαθιά αγάπη του για την ελληνική μουσική και πνευματική παράδοση αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές.

Αυτή είναι η Καστοριά μας.

Σήμερα, 7/2/26, η Καστοριά βυθίστηκε σαν καράβι και έπλεε μέσα στα σύννεφα.

Σύννεφα που την είχαν περικυκλώσει απαλά,

Ο ήλιος φώτιζε ουρανό, λίμνη και σπίτια, κι όλα καθρεφτίζονταν τόσο τέλεια στο νερό που δεν ήξερες πού τελείωνε ο ουρανός και πού άρχιζε η λίμνη.

Οι βαρκάρηδες έσχιζαν τα νερά σαν να ταξίδευαν ανάμεσα σε δύο κόσμους,

λες και δεν ήξεραν αν πλέουν στον ουρανό ή στη γη.

Και στο τέλος, τα σύννεφα άνοιξαν τον δρόμο τους

και να ’το… ένα ουράνιο τόξο, δώρο του ουρανού στην πόλη μας.

Όλα αυτά τα έζησα μέσα σε 20 λεπτά,

μέσα από την πτήση ενός drone,

μα κυρίως μέσα από την καρδιά μου.

 

 

Studio Trasias Photography