Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026
Άγιος Γέροντας Κορνήλιος της Μονής Αγίας Σκέπης στο Χαλκιός της Χίου
Στην εποχή μας που το πνεύμα υποτάσσεται στη σάρκα, που η αγάπη καταψύχθηκε, που η αγνότητα παραθεωρήθηκε, που η αμαρτία υπερεπερίσσευσε, στην εποχή όπου κατά τον προφητάνακτα «πάντες εξέκλιναν άμα πάντες ηχρειώθησαν» (Ψαλμ. 13, 3), ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε. Ανέκαθεν είχε, έχει και θα έχει τους ανθρώπους του, ανθρώπους της προσευχής, της καθαρότητος, του αγωνιστικού φρονήματος, της ιεραποστολής, του παραδειγματισμού των άλλων για ολοκλήρωση της αρετής και θέωση.
Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι εκεί που η κοπριά αναδίδει αφόρητη δυσοσμία φυτρώνουν τα ωραιότερα και ευωδέστερα κρίνα. Εκεί που πλεονάζει η αμαρτία περισσεύει η χάρη. Βλέπετε, άλλα προγραμματίζει ο άνθρωπος, άλλα θέλει ο Θεός. Ο άνθρωπος επεξεργάζεται τη φθορά και το θάνατο. Ο Θεός θέλει «πάντας σωθήναι» (Β΄ Τιμοθ. γ΄ 7), θέλει όλους να τους καταστήσει ουρανοπολίτες, κληρονόμους της Βασιλείας Του.
Και σήμερα, στη γενιά μας την πονηρή, τη διεστραμένη και διεφθαρμένη, στις ημέρες της αποστασίας, της διαφθοράς, του παραλογισμού και της παρουσιάσεως του καλού ως κακού, του φυσιολογικού ως αφύσικου και της αμαρτίας ως αρετής, έχει ο Θεός τους εκλεκτούς του, για χάρη των οποίων μας σώζει όλους. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο όσιος Γέροντας Κορνήλιος, ο ασκητής, ο πνευματικός πατέρας, ο κτίτορας του Μοναστηριού της Αγίας Σκέπης στο Χαλκειό, ο ταπεινός, αφιλάργυρος, πνευματοφόρος, νηστευτής, διδάσκαλος, ο άνθρωπος με τη θερμουργό αγάπη, την πραότητα, την ουράνια πνευματική ακτινοβολία.
Ο όσιος Γέροντας Κορνήλιος υπήρξε άνθρωπος των ημερών μας, σύγχρονός μας, «ομοιοπαθής ημίν» (Ιάκ. ε΄ 17), που έζησε και γνωρίζει τους πόνους, τις αγωνίες, τα προβλήματα και τους πειρασμούς της εποχής μας. Έλαμψε σαν φωτεινό αστέρι στο μυροβόλο νησί της Χίου και κατάφερε να φωτίσει με τις ακτίνες της θεάρεστης βιοτής του όλο το χριστιανικό κόσμο. Γεννήθηκε στα 1885 στο καμποχώρι του Χαλκειού από ευσεβείς γονείς, το Δημήτρη και την Ευανθία, που του έδωσαν στο άγιο βάπτισμα το όνομα Κωνσταντίνος.
Οι συνθήκες της εποχής εκείνης της φτώχειας και της δυστυχίας του λαού, που παρουσιάζει πολλά κοινά με την εποχή μας, της ηθικής και οικονομικής σήψεως και κρίσεως, τον ανάγκασαν να μεταναστεύσει σε νεαρή ηλικία στην Αμερική. Σ’ αυτήν, όμως, δεν ένοιωσε ποτέ μόνος, ένοιωσε το άγρυπνο βλέμμα του Χριστού μας να τον προστατεύει, αφού όπου κι αν πάει ο άνθρωπος δεν είναι μόνος και μπορεί να ομολογεί μαζί με τον Δαβίδ: «Εάν αναβώ εις τον ουρανόν συ υπάρχεις εκεί· εάν καταβώ εις τον άδην πάρει, εάν κατασκηνώσω εις τα έσχατα της θαλάσσης και γαρ εκεί η χείρ σου οδηγήσει με και καθέξει με η δεξιά σου» (Ψαλμ. 138, 8 – 10). Και όχι μόνο το άγρυπνο βλέμμα του Χριστού μας, αλλά οφθαλμοφανώς είδε και την Παναγία μας, η οποία τον σταμάτησε μπροστά από ένα απότομο γκρεμό και τον σκέπασε με την Αγία της Σκέπη, για να τον γλυτώσει από φρικτό θάνατο. Τότε ήταν που ο νεαρός απόδημος υποσχέθηκε στην Παναγία μας να κτίσει Εκκλησιά στο όνομά της.
Η νοσταλγία της πατρίδος και η φλόγα της καρδιάς του νεαρού Χιώτη για ασκητικά αγωνίσματα τον έφερε πίσω στην πατρίδα, στο νησί της Χίου. Το όρος της Πενθόδου και το ασκητικώτατο Μοναστήρι του Αγίου Μάρκου τον δέχθηκε στην αγκαλιά του. Ο όσιος Γέροντας Γαβριήλ τον παρέλαβε με χαρά και τον κατέταξε στο αγγελικό τάγμα των μοναχών. Μια κοντινή σπηλιά στο πίσω μέρος του βουνού ανέπαυε το νεαρό ησυχαστή, τον ομόζηλο της ασκητικής αγωγής του κτίτορα του μοναστηριού οσίου Παρθενίου, που προσευχόταν στο σπήλαιό του στην μεριά του Μοναστηριού που βλέπει προς την πόλη της Χίου και την πολύπαθη Ερυθραία μας, και του Γέροντά του, του οσίου Γαβριήλ, που για ησυχασμό έκτισε το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Στη σπηλιά ο φλογερός μοναχός επιδιδόταν στη νοερή, την καρδιακή προσευχή και στις θείες αναβάσεις του ένοιωθε την πανταχού παρουσία του Χριστού μας, να του ομορφαίνει το σκληρό ασκητικό του αγώνα, να του σφογγίζει τους ιδρώτες και τα δάκρυα, να του απαλύνει τη σκληρότητα των παλαισμάτων του κατά του αρχαίου πτερνιστή, του μισόκαλου δαίμονα και να τον ενισχύει στην ελάφρυνση του πόνου των εμπερίστατων του νησιού Χριστιανών. Η γλυκύτητα της συναντήσεώς του με το Δεσπότη Χριστό του χάριζε πρωτόγνωρη ευδαιμονία.
Μια ημέρα που βρισκόταν σε μεγάλη κατάνυξη παρουσιάσθηκε στον ασκητή μας η Παναγία μας και τον παρότρυνε να κτίσει Μοναστήρι στη θέση Λαζαρέτο του Χαλκειού. Ο όσιος Γέροντας Γαβριήλ έδωσε πρόθυμα την ευχή του στον υποτακτικό του και ο χαριτωμένος μοναχός ξεκίνησε το πολύμοχθο έργο της ανεγέρσεως του Μοναστηριού.
Η φήμη της αγιότητος του ισάγγελου μοναχού διαδόθηκε όχι μόνο στην Χίο, αλλά και στα γύρω νησιά. Μάλιστα ο Μητροπολίτης Πλωμαρίου Κωνσταντίνος Κοιδάκης λαμβάνοντας υπ’ όψη την καθαρότητα της ζωής του τον χειροτόνησε Ιερέα και τον παρακάλεσε να υπηρετήσει το λαό του Θεού στο χωριό Κουρνέλα της επισκοπικής του επαρχίας. Αργότερα ο θαυμαστός του Μητροπολίτου Χίου Παντελεήμονος στην άοκνη εργασία του αγαθού λευΐτη Κορνήλιου τον ώθησε στην ηγουμενία της παλαίφατης ιστορικής Νέας Μονής, την οποίαν αυτός με επιμέλεια, ένθεο ζήλο και πολλή ευλάβεια ανακαίνισε. Το πέρασμα του χρόνου έδειχνε και την πνευματική πρόοδο του Γέροντα Κορνήλιου και η απλότητα των τρόπων του, η διάκριση, το ακατάκριτο του χαρακτήρος του, η σύντονη νυχθήμερη άσκηση και η αδιάλειπτη προσευχή την εγκατοίκηση σ’ αυτόν του Παναγίου και Ζωαρχικού Πνεύματος. Έτσι, προικίσθηκε ο Γέροντας πλουσιοπάροχα με διορατικό και προορατικό χάρισμα. Οι Λειτουργίες του βαστούσαν ώρες πολλές, λόγω της κατανύξεως που ο ίδιος αισθανόταν θυσιάζοντας τον Αμνό του Θεού, «τον μελιζόμενον και μη διαιρούμενον, τον εσθιόμενον και μηδέποτε δαπανώμενον», αλλά και του πλήθους των ονομάτων «ζώντων και τεθνεώτων», τα οποία μνημόνευε ως άλλος παπα – Νικόλας Πλανάς, χωρίς να φείδεται κόπου και χρόνου. Μία γριούλα που συνάντησα εγώ προσωπικά στο Χαλκειό μου ομολόγησε ότι ποτέ δεν πήρε αντίδωρο από τα χέρια του Γέροντα Κορνήλιου, γιατί εκείνος τελείωνε τις Λειτουργίες τις απογευματινές ώρες και η ίδια αναγκαζόταν να φύγει από την Εκκλησία, για να διεκπεραιώσει τις δουλειές του σπιτιού της. Η κατάνυξη όμως που αισθανόταν στην Εκκλησία, κατά τις Λειτουργίες του Γέροντα ήταν μοναδική. Ο Γέροντας Κορνήλιος ήταν χαριτωμένος. Ήταν ασκητικός, ήταν ιεροπρεπής, αλλά ήταν και φιλάνθρωπος. Μεριμνούσε για όλους τους φτωχούς, τους πεινασμένους, τα ορφανά, τους εμπερίστατους. Για όλους ήταν πραγματικός πατέρας και γι’ αυτόν ισχύουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησιν, η δικαιοσύνης αυτού μένει εις τον αιώνα» (Β΄ Κορίνθ. θ΄ 9).
Όπως, όμως για κάθε άνθρωπο, ήλθε και για το Γέροντα Κορνήλιο η ώρα της αναλύσεώς του, η ώρα που θα συναντούσε το Δεσπότη Χριστό. Στις 12 Νοεμβρίου του σωτηρίου έτους 1975 κοιμήθηκε τον ύπνο των δικαίων και η μακαρία του ψυχή ανήλθε στα σκηνώματα του ουρανού συνοδευόμενη από την Παναγία μας, την οποία έβλεπε τις τελευταίες στιγμές του στη γη να στέκεται δίπλα του, έτοιμη να συνοδεύσει την αγνή ψυχή του στο θρόνο του Γιού της, του Ψυχοσώστη Ιησού. Το τίμιο σκήνωμά του τάφηκε σε σημείο που ο ίδιος είχε υποδείξει κοντά στα ευθυτενή κυπαρίσσια του Μοναστηριού της Αγίας Σκέπης. Από εκεί ανακομίσθηκαν γεμάτα θεική ευωδία και κατατέθηκαν στο ιερό βήμα του Ναού του Μοναστηριού του πίσω από την Αγία Τράπεζα και μπροστά στα πόδια του Εσταυρωμένου Ιησού. Η αγία του κάρα με τα ματωμένα ποταμάκια και την άρρητη ευωδία δείχνει την ευαρέσκεια του Χριστού μας στους σύγχρονους αγώνες του μεγάλου της Χίου ασκητού, του Γέροντα Κορνήλιου, που έλεγε ότι, «μέσα μας ρέει αίμα Χριστού και οφείλουμε να έχουμε αγάπη μεταξύ μας, αφού είμαστε αδέλφια και κληρονόμοι της Βασιλείας Του». Η όλη θήκη των ιερών του λειψάνων έχει αναδειχθεί πηγή θαυμασίων και κρήνη ιάσεων, θεραπεύουσα τις ασθένειες όλων των ευλαβών του Οσίου προσκυνητών.
-Πιστεύετε κ. Μαρίζα στον Θεό;
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου υπενθύμισης πρός Διδασκάλους, Πνευματικούς πατέρες, Κατηχητές, Επισκόπους, Αρχιεπισκόπους, Πατριάρχες... (...)
Εκκλησιαστική ή δαιμονική διπλωματία;
Τα όρια τους πολλές φορές συγχέονται, όπως συμβαίνει πάντα όταν η οικονομία (στην ποιμαντική σημασία της) έρχεται σε αντιπαράθεση με την ομόλογή της ακρίβεια. Η εκκλησιαστική διπλωματία, φρούτο και αυτό της οικουμενιστικής λαίλαπας και του ξεχαρβαλώματος που προκαλείο, είναι κάτι που στις μέρες μας έχει καθιερωθεί σαν κάτι φυσικό και χρησιμεύει ως άλλοθι σε κάθε εκκλησιαστική παράβαση των ιερών κανόνων και της καθ’ ημάς ορθοδόξου παραδόσεως.
Οι άγιοι ήταν έξυπνοι μεν, όχι όμως διπλωμάτες. Ή τουλάχιστον δεν τάνυζαν την οικονομία μέχρι να σπάσουν οι χορδές της. Για τούτο, άλλωστε, και κατέληγαν συνήθως στο μαρτύριο ή καθίσταντο ομολογητές της πίστεως. Ήξεραν να ξεχωρίζουν, γνώριζαν να διακρίνουν αυτά τα όρια, τις κόκκινες γραμμές από τις οποίες και πέρα περνάμε στα χωράφια της αμαρτίας, της βλασφημίας και της προδοσίας.
Έχουμε σήμερα τέτοιους έκνομους διπλωμάτες; Ουκ ολίγους… Οι επίσκοποι σέρνουν πρώτοι τον χορό. Το βλέπουμε κυρίως στην ανοχή τους στον Οικουμενισμό. Αλλά και στη δουλοφροσύνη τους έναντι των πολιτικών αρχόντων. Στην Κύπρο, για παράδειγμα, το θέμα τελευταία έφτασε στην κορύφωσή του με την ένοχη σιωπή – αφωνία στην περίπτωση του διωχθέντος μητροπολίτου Πάφου Τυχικού.
Ακολουθούν έπειτα κάποιοι ηγούμενοι στο Άγιο Όρος. Εδώ και αν έχουμε ξεχείλισμα απογοήτευσης. Βλέπουμε τον Μητσοτάκη και άλλους αντίχριστους πολιτικούς να γίνονται δεκτοί με αυτοκρατορικές τιμές σε ιστορικές μονές εντός και εκτός Όρους. Ποιοι ευθύνονται; Πάντως σίγουρα όχι τόσο οι απλοί μοναχοί, που σέρνονται σε ανεπίτρεπτες υπακοές στους προϊσταμένους τους.
Πώς μπορείτε, άγιοι πατέρες, να χασκογελάτε χαριεντιζόμενοι μετά πολιτικών αρχόντων και να ψάλλετε βυζαντινά πολυχρόνια σε αυτούς που ψήφισαν τόσους αντίχριστους νόμους, με αποκορύφωμα τον γάμο των ομοφυλοφίλων; Θα συμφωνούσε με τη στάση σας ο άγιος Παΐσιος, που δεν επέτρεψε στις μέρες του την υποδοχή άρχοντος λόγω του νόμου περί αμβλώσεων; Θα συναινούσε σε όσα πράττετε ένας Ιωσήφ Ησυχαστής ή ένας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης;
Το χρήμα; Η δόξα; Ο συνδυασμός τους; Ο ίλιγγος εκ της εκκοσμίκευσης; Τι ακριβώς φταίει και χάθηκε το μέτρο και η διάκριση; Πού είναι η ευλάβεια και ο φόβος του Θεού; Δεν είπαμε να είμαστε ταλιμπάν, αλλά όχι και αυτός ο κατήφορος…
Κ.Ν.
Μέτσοβο: Το μοναστήρι με το βαρέλι του 1782 και το κρασί των μοναχών
Αναβιωμένη ιστορική μονή Μετσόβου στα 1.000μ.: αμπέλια, σπάνια τοιχογραφία, κελάρι 18ου αιώνα και γευσιγνωσία κρασιού.
Η Μονή του Αγίου Νικολάου απέχει λίγα λεπτά με το αυτοκίνητο από την πλατεία του Μετσόβου. Ο δρόμος κατηφορίζει νοτιοδυτικά μέσα σε δάσος από οξιές, βελανιδιές και μαύρα πεύκα και σταματά σε ένα πάρκινγκ έξω από την είσοδο.
Εδώ, στα 920 μέτρα, ακούγεται ο Μετσοβίτικος, που τρέχει χαμηλότερα στη χαράδρα. Το μοναστήρι είναι πέτρινο, με πλακόστρωτες αυλές και χαμηλές εισόδους με βαριές ξύλινες πόρτες. Οι μοναχοί που το ανέλαβαν το 2017 έστησαν εδώ και οινοποιείο, το Imperator, με αμπέλια ως τα 1.050 μέτρα. Στο υπόγειο υπάρχει ένα τεράστιο ξύλινο βαρέλι του 1782.
Οκτώ αιώνες και μια Παναγία που θηλάζει
Η πρώτη γραπτή αναφορά στη μονή, βρίσκεται σε αυτοκρατορικό χρυσόβουλο του 13ου αιώνα. Στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας είχε πολυμελή αδελφότητα και, όπως δείχνουν έγγραφα της εποχής, προμήθευε με τρόφιμα και κρασί το ελληνικό σχολείο του Μετσόβου, που στεγαζόταν στα κελιά της Αγίας Παρασκευής.
Εδώ έζησε για ένα διάστημα ο Νικόλαος Μπασδάνης, αγωγιάτης που κουβαλούσε ξυλεία. Μαρτύρησε στα Τρίκαλα το 1659 και τιμάται ως Άγιος Νικόλαος ο εκ Μετσόβου. Το 1800 χτίστηκε στο συγκρότημα παρεκκλήσι στη μνήμη του.
Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται γύρω στο 1700 και αποδίδονται στον αγιογράφο Ευστάθιο. Το επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο ενσωματώνει κομμάτια από παλαιότερες κατασκευές. Στον εξωτερικό τοίχο του ναού είναι ζωγραφισμένη η Παναγία Γαλακτοτροφούσα, με το Βρέφος στο στήθος. Το θέμα συναντιέται σπάνια στα μνημεία της Ηπείρου.
Το 1912, στις μάχες για την απελευθέρωση του Μετσόβου, γύρω από τη μονή πολέμησαν Κρήτες εθελοντές με αρχηγούς τον Στυλιανό Κλειδή και τον Εμμανουήλ Μπαλαντίνο. Μισό αιώνα αργότερα, το συγκρότημα ήταν εγκαταλειμμένο και κόντευε να πέσει. Το αναστήλωσε το 1960 το Ίδρυμα Βαρώνου Μιχαήλ Τοσίτσα, με πρωτοβουλία του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα, που το πήρε με χρησιδάνειο πενήντα ετών. Όταν έληξε η παραχώρηση, το μοναστήρι επέστρεψε στην Εκκλησία. Από το 2017 είναι μετόχι της Μονής Βοτσάς, στο Ανατολικό Ζαγόρι.
Το βαρέλι των 12.000 οκάδων
Το όνομα του οινοποιείου έρχεται από τη Βοτσά. Κατά την παράδοση, τη μονή του Ζαγορίου την ίδρυσε το 672 ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ΄ ο Πωγωνάτος, πάνω στη βασιλόστρατα που ένωνε την Ήπειρο με την Κωνσταντινούπολη. Η αδελφότητά της, ανέλαβε τον Άγιο Νικόλαο το 2017 και την ίδια χρονιά ίδρυσε το Imperator.
Στον Άγιο Νικόλαο, έβγαινε κρασί πολύ νωρίτερα. Στο υπόγειο, σε ένα πέτρινο κελάρι που έμεινε όπως ήταν, υπάρχει ένα χειροποίητο ξύλινο βαρέλι του 1782. Χωράει 12.000 οκάδες, περίπου 15 τόνους, και οι μοναχοί το παρουσιάζουν ως ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα που σώζονται. Γραπτές μαρτυρίες αναφέρουν ότι η μονή αποθήκευε και πουλούσε κρασί τουλάχιστον από το 1795.
Δίπλα του είναι σήμερα αραδιασμένα γαλλικά δρύινα βαρέλια, όπου ωριμάζουν τα κόκκινα. Ο χώρος κρατά από μόνος του σταθερή υγρασία και θερμοκρασία. Τη δουλειά τρέχει ο πατέρας Σπυρίδων, μαζί με τον πατέρα Εφραίμ και την υπόλοιπη αδελφότητα. Τη λένε διακόνημα, όπως κάθε εργασία που αναλαμβάνει ένας μοναχός για το κοινόβιο, και τη λογαριάζουν μέρος της λειτουργικής ζωής και της φιλοξενίας.
«Το αμπέλι για εμάς είναι διακόνημα, όπως η κουζίνα ή το αρχονταρίκι. Το κάνουμε για να έχει η μονή κάτι να προσφέρει σε όποιον περάσει την πόρτα της», σημειώνει ο π. Σπυρίδων. Τα αμπέλια, γύρω στα 100 στρέμματα, είναι μοιρασμένα ανάμεσα στο Μέτσοβο και το Ανατολικό Ζαγόρι, σε υψόμετρο από 900 έως 1.050 μέτρα, από τα μεγαλύτερα για αμπελώνα στην Ελλάδα. Τα ζαγορίσια βρίσκονται μέσα στο Πολιτιστικό Τοπίο Ζαγορίου, που έχει ενταχθεί στον κατάλογο της UNESCO.
Οι πλαγιές είναι απότομες και βραχώδεις και μηχάνημα δεν ανεβαίνει, οπότε το κλάδεμα και ο τρύγος γίνονται με τα χέρια. Η καλλιέργεια είναι ήπια, βιολογική. Η πρωινή υγρασία του ποταμού ευνοεί τους μύκητες, ενώ από το δάσος κατεβαίνουν ως τα κλήματα αρκούδες και αγριογούρουνα.
Έξι ετικέτες με βλάχικα ονόματα
Η αίθουσα γευσιγνωσίας είναι καινούργια, χτισμένη δίπλα στη μονή με λαξευτή πέτρα και ξύλινα δοκάρια, όπως τα μετσοβίτικα σπίτια. Έχει τζάκι στη μέση και μεγάλες τζαμαρίες προς το φαράγγι του Μετσοβίτικου.
Τα κρασιά κυκλοφορούν ως ΠΓΕ Μέτσοβο και τα ονόματά τους είναι βλάχικες λέξεις ή τοπωνύμια της Πίνδου. Το Imperator Lacrima (lacrima σημαίνει δάκρυ) είναι Gewürztraminer που μυρίζει λίτσι και τριαντάφυλλο. Έχει οξύτητα που η ποικιλία σπάνια δίνει σε ζεστότερα μέρη, γιατί εδώ τα σταφύλια ωριμάζουν αργά και οι νύχτες είναι κρύες.
Το Fagu Scriptu είναι Chardonnay που μένει με τις οινολάσπες του στη δεξαμενή, με εσπεριδοειδή και πράσινο μήλο. Το Rubini είναι ροζέ από Βλάχικο, την κόκκινη ποικιλία της Ηπείρου, με αρώματα κερασιού και ροδιού.
Στα κόκκινα, το Tsuka Rossia είναι Cabernet Sauvignon με σύντομο πέρασμα από βαρέλι. Το Valia Calda, Cabernet με Merlot, μένει δώδεκα μήνες στα βαρέλια του κελαριού και μυρίζει μαύρα φρούτα και κέδρο. Μαζί με τα ποτήρια έρχονται τυριά του Μετσόβου και καπνιστά αλλαντικά. Το καπνιστό Μετσοβόνε και η παλαιωμένη Rezzana ταιριάζουν με το Valia Calda, η Μετσοβέλλα και η γραβιέρα με το Rubini.
Η έκτη ετικέτα δεν μπαίνει στη γευσιγνωσία. Η Βλαχαβόνα είναι λευκή ποικιλία του Μετσόβου που είχε σχεδόν χαθεί. Οι μοναχοί βρήκαν κλήματα σε αυλές σπιτιών και σε παρατημένα αμπέλια, τα πολλαπλασίασαν και σήμερα εμφιαλώνουν γύρω στις 150 φιάλες τον χρόνο.
Χρήσιμα
Πώς θα πάτε. Με αυτοκίνητο από το Μέτσοβο, σε ασφαλτόδρομο που φτάνει ως το πάρκινγκ έξω από τη μονή. Με τα πόδια, από το παλιό λιθόστρωτο μονοπάτι που κατεβαίνει από τον οικισμό μέσα στο δάσος και ανήκει στις διαδρομές του Ursa Trail.
Κρατήσεις. Η επίσκεψη γίνεται μόνο με ραντεβού. Τηλ. +30 694 766 4890 και +30 694 141 5981, email: info@im-votsas.gr, ή μέσω της φόρμας στο im-votsas.gr.
Η γευσιγνωσία. Προηγείται ξενάγηση στο καθολικό και στο κελάρι. Το μικρό πακέτο έχει τρία ποτήρια (ένα λευκό, ένα ροζέ, ένα κόκκινο). Το μεγάλο έχει πέντε: Lacrima, Fagu Scriptu, Rubini, Tsuka Rossia και Valia Calda. Και τα δύο σερβίρονται με τοπικά τυριά και αλλαντικά. Τις τιμές τις δίνει το οινοποιείο με την κράτηση.
Στο Μέτσοβο. Η επίσκεψη συνδυάζεται με το Αρχοντικό Τοσίτσα και την Πινακοθήκη Αβέρωφ.
Προσυπογράφουμε!
Σε τούτους τους παράξενους καιρούς, νοιώθεις ευγνωμοσύνη που υπάρχουν φωνές φωτισμένες ,από εκεί που δεν το περιμένεις.. ! Αντίθετα ,σελίδες με «μπροστάρη τον Χριστό και την Ορθοδοξία » σκορπούν τον ΤΡΌΜΟ του διάβολου και υπηρετούν αυτό το παιχνίδι ,του ΦΟΒΟΥ , παράξενο ε;
Ευχαριστούμε αδελφέ!
Γκιουργκέντς Κορκμαζέλ, Τούρκος ποιητής
Διαγράφηκαν δεν χρεοκόπησαν....
Στην Κίνα χιλιάδες νέοι είναι άστεγοι όχι λόγω έλλειψης χρημάτων αλλά επειδή το σύστημα κοινωνικής πίστωσης τους διέγραψε. Κάθε κίνηση λέξη και αγορά αξιολογείται. Μπήκαν στη μαύρη λίστα!
Ο μισθός τους κόπηκε και δεν μπορούν να αγοράσουν φαγητό η εισιτήριο τρένου.
Ψηφιακά νεκροί κοιμούνται στους δρόμους ντροπιασμένοι από εφαρμογές που εκθέτουν τα "χρέη" τους.
Κανένα έγκλημα απλώς μια χαμηλή βαθμολογία.
Αυτό δεν είναι επιστημονική φαντασία....
Ειναι η Κίνα του 2025!!!
Υ.Γ. Άραγε αυτό θέλουν να εφαρμόσουν στη δύση με το ηλεκτρονικό πορτοφόλι και με την ηλεκτρονική ταυτότητα και προσωπικό αριθμό που πάνε να μας επιβάλλουν !
Αφιερωμένη η ανάρτηση στους άφρονες εκκλησιαστικούς , που χώνουν την κεφαλή τους στην άμμο ως στρουθοκάμηλοι ,ούτε τον εαυτό τους βοηθούν ούτε αφήνουν το λαό του Θεού να ξυπνήσει.
Γιορτάζει ο χρυσός άγιος. Ο κολοσσός της Εκκλησίας μας. Ο Δημοσθένης της Εκκλησίας μας. Ο ρήτωρ των ρητόρων, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο χρυσούς την γλώτταν, χρυσούς και την καρδίαν. Μεγάλη υπόθεση ο άγιος Ιωάννης.
