Το δοξαστικό Εσπερινού της Πεντηκοστής.Το παρουσιάζουμε με γραφιστικό τρόπο που να αποδίδει κάπως τα συμμετρικά ζεύγη...
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026
ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Τού μακαριστού π. Ιωάννη Ρωμανίδη
Ο Χριστός, μετά την Ανάληψή Του στους ουρανούς, σύμφωνα με την βεβαίωσή Του, έστειλε, την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάστασή Του και την δεκάτη από την Ανάληψή Του, το Άγιον Πνεύμα, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα.
Ο Ίδιος ο Χριστός είχε προαναγγείλει στους Μαθητές την Αποστολή του Αγίου Πνεύματος: «Και εγώ ερωτήσω τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ' υμών εις τον αιώνα, το Πνεύμα της αληθείας, ό ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό· υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ' υμίν μένει και εν υμίν έσται» (Ιω. ιδ', 16-17). Και αμέσως μετά είπε: «ο δε παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον ό πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα ά είπαν υμίν» (Ιωάννης ιδ', 26). Και μετά είπε: «συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. Εάν γαρ εγώ μη απέλθω, ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς· αν δε πορευθώ, πέμψω αυτόν προς υμάς» (Ιωάννης ις', 7).
Η έλευση του Αγίου Πνεύματος στους Μαθητές έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής (Πράξεις β΄, 1-13). Σημαντική θέση στην ζωή των Αποστόλων είχε η Πεντηκοστή. Αφού είχαν προηγουμένως περάσει από την κάθαρση της καρδιάς και τον φωτισμό -πράγμα που υπήρχε και στην Παλαιά Διαθήκη, στους Προφήτες και δικαίους- έπειτα είδαν τον Αναστάντα Χριστό και την ημέρα της Πεντηκοστής έγιναν μέλη του αναστημένου Σώματος του Χριστού. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί έπρεπε κάθε Απόστολος να έχει μέσα του τον αναστάντα Χριστό.
Κατά την Πεντηκοστή, το Άγιον Πνεύμα κατέστησε τους Μαθητές μέλη του θεανθρωπίνου Σώματος του Χριστού· έτσι, ενώ στην Μεταμόρφωση το Φως ενεργούσε στους τρεις Μαθητές έσωθεν, δια της Θεώσεως, αλλά το Σώμα του Χριστού ήταν έξω από αυτούς, στην Πεντηκοστή οι Μαθητές ενώνονται με τον Χριστό, γίνονται μέλη του θεανθρωπίνου Σώματος και ως μέλη του Σώματος του Χριστού μετέχουν του ακτίστου Φωτός. Αυτή η διαφορά υπάρχει και μεταξύ Παλαιάς Διαθήκης και Πεντηκοστής.
«Όσοι προ της αναλήψεως είδαν την δόξα του Χριστού, την είδαν διπλώς. Από το ένα μέρος σκεπάσθηκαν από την νεφέλη, διότι "εν τω φωτί σου οψόμεθα φως" (Ψαλμοί λε΄ 10), σκεπάσθηκαν από την φωτεινή νεφέλη και, ευρεθέντες μέσα στο Φως το άκτιστο, βλέπουν άκτιστο Φως, αλλ' επίσης και η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι πηγή του Φωτός, όπως είναι η Μεταμόρφωση.
Η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι πηγή του Φωτός, το οποίο όμως Φως είδαν οι Απόστολοι, εφ' όσον ευρίσκονται μέσα στο Φως, ως Θεούμενοι. Δηλαδή, "εν τω φωτί σου οψόμεθα φως". Αφού βρίσκονται μέσα στο Φως, (αυτό) μαρτυρεί ότι σκεπάσθηκαν από την φωτεινή νεφέλη και είδαν και την ανθρώπινη φύση του Χριστού, ως πηγή Φωτός. Έσωθεν έλαμπε το Φως, αλλ' εκ του σώματος, όμως, έξωθεν. Έσωθεν έλαμπε το Φως, αλλά το Σώμα του Χριστού ήταν έξωθεν, που εξέπεμπε Φως, το ίδιο Φως. Με την Πεντηκοστή, όμως, το Φως εκπέμπει η ανθρώπινη φύση του Χριστού "έσωθεν πλέον". Οπότε, δεν υπάρχει εμπειρία του Φωτός έξωθεν, χωρίς να υπάρχει και εμπειρία του Χριστού έσωθεν. Το ένα είναι αλληλένδετο πλέον με το άλλο. Δηλαδή είναι πλέον το ίδιο με το άλλο».
«Γιατί ήταν ανάγκη να γίνει η Ανάληψη και να κατέβη το Πνεύμα το Άγιον δηλαδή, για ποιο σκοπό; Γιατί λέμε ότι η Εκκλησία ιδρύθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής; Η Εκκλησία δεν ιδρύθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής. Η Εκκλησία ιδρύθηκε από τον καιρό που ο Θεός κάλεσε τον Αβραάμ και τους Πατριάρχες και τους Προφήτες. Από τότε ιδρύθηκε η Εκκλησία. Η Εκκλησία υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη. Η Εκκλησία υπήρχε στον Άδη. Αλλά, γίνεται μία διαμόρφωση της Εκκλησίας εδώ, δηλαδή ιδρύεται Εκκλησία, υπό την έννοια ότι ιδρύεται Εκκλησία ως Σώμα Χριστού πλέον».
Αυτό το σημείο είναι σημαντικό, γιατί δείχνει ότι η Πεντηκοστή είναι η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστού και ακόμη, όσοι ενώνονται με το Σώμα του Χριστού, υπερβαίνουν τον θάνατο.
«Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει και καταλλαγή, και φίλος του Θεού και θέωση. Τα πάντα υπάρχουν στην Παλαιά Διαθήκη, με την διαφορά ότι δεν υπάρχει Πεντηκοστή. Διότι υπάρχει Εκκλησία στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά υπό το κράτος του θανάτου.
Πεντηκοστή τι είναι; Η αποκάλυψη πάσης της αληθείας. Τότε η Εκκλησία γίνεται το Σώμα του Χριστού, γι' αυτό και γιορτάζουμε το γενέθλιο της Εκκλησίας, της αναστημένης εν Χριστώ, την ημέρα της Πεντηκοστής».
«Την ημέρα της Πεντηκοστής έρχεται ο Χριστός εν Αγίω Πνεύματι. Όπως οι ενέργειες του Θεού είναι παρούσες στον κόσμο, και εκείνος που έχει κοινωνία της ενέργειας του Θεού καταλαβαίνει ότι ο Θεός μέσα στις ενέργειές Του μερίζεται αμερίστως και πολλαπλασιάζεται απολλαπλασιάστως, δηλαδή, έτσι ο καθένας που έχει κοινωνία με τον Θεό, δεν έχει ένα κομμάτι του Θεού. Ο Θεός όλος είναι παρών σε κάθε άνθρωπο και είναι πανταχού παρών σ’ όλον τον κόσμο.
Και με την Πεντηκοστή η ανθρώπινη φύση του Χριστού, πλέον, επανέρχεται στην Εκκλησία και είναι ημέρα της ιδρύσεως της Εκκλησίας, διότι η ανθρώπινη φύση του Χριστού τώρα μερίζεται αμερίστως και ολόκληρος ο Χριστός, με την ανθρώπινή Του φύση, βρίσκεται σε κάθε πιστό.
Και αυτή είναι η Εκκλησία, που ο κάθε πιστός είναι ναός, όχι μόνο ναός του Αγίου Πνεύματος, αλλά και Σώμα Χριστού, έχοντας μέσα του ολόκληρο τον Χριστό δηλαδή. Και είναι ο καινούριος τρόπος παρουσίας της ανθρώπινης φύσεως του Χριστού μέσα στον κόσμο. Γι' αυτό και θεωρείται και η ημέρα ιδρύσεως της Εκκλησίας η Πεντηκοστή. Σε αυτή την εμπειρία της Πεντηκοστής μετέχουν όλοι όσοι φθάνουν στην θέωση. Και έχουμε παραδείγματα στην ίδια την Αγία Γραφή, όλοι όσοι είδαν τον Χριστό μετά την Ανάσταση και αυτοί που είδαν τον Χριστό μετά την Πεντηκοστή, μέχρι σήμερα».
Η Πεντηκοστή λέγεται «τελευταία εορτή», γιατί είναι η τελευταία φάση της ενανθρωπήσεως του Χριστού. Τώρα γίνεται μεγάλη αλλαγή, γιατί ο θεούμενος ενώνεται εν Αγίω Πνεύματι με τον Θεάνθρωπο Χριστό.
«Η τελευταία φάση, η αποτελεσματική, ήταν η Πεντηκοστή. Εκεί έγινε η μεγάλη αλλαγή. Διότι, ενώ κατοικούσε το Πνεύμα στους Προφήτες, διότι είχαν Πνεύμα Θεού οι Προφήτες και νοερά ευχή και θέωση κλπ., από την Πεντηκοστή και εντεύθεν αυτή η κατοίκηση του Αγίου Πνεύματος μέσα στον θεόπνευστο γίνεται και με την ανθρώπινη φύση του Χριστού. Γι' αυτό είναι Σώμα Χριστού τώρα η Εκκλησία. Δηλαδή έγινε η Εκκλησία την ημέρα της Πεντηκοστής Σώμα Χριστού. Και ο Χριστός, ως άνθρωπος, κατοικεί μέσα στον άνθρωπο πλέον.
.... η υπαρξιακη κριση σε μεσογειακο φόντο
Το είδαμε και αυτό. Ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος Β’ φιλάει το χέρι της ‘Μακαριωτάτου’ Λίνας Μενδώνη...
Αυτό το χέρι που υπέγραψε τις βλάσφημες εκθέσεις στην λεγόμενη «Εθνική» Πινακοθήκη, ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης το φίλησε ,θέλουμε να πιστεύουμε λογικό ειναι αφού γονυπετής ζήτησε η άφρων συγνώμη ...! για κείνη ντε την αντίχριστη έκθεση στον ένα όροφο υβρίζετο o Χριστός, η Παναγιά και Άγιοι της Εκκλησίας, στον άλλον (πώς να το περιγράψει κανείς αυτό) έπαιζε τσόντα με την ηχητική υπόκρουση της προσευχής «Βασιλεύ Ουράνιε» και του Εθνικού Ύμνου...
Ε;;
«Έφυγε;» ο Άγγελος Αντωνόπουλος
Σήμερα μεγαλώνει ο θίασος του παραδείσου, καθώς αποχαιρετούμε τον μοναδικό Άγγελο Αντωνόπουλο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών. Έναν καλλιτέχνη με σπάνιο εκτόπισμα, ευγένεια και πνευματική καλλιέργεια, που άφησε πίσω του σπουδαίες θεατρικές, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές ερμηνείες.
Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα το 1964 στην Φίνος Φιλμ, με την ταινία “Ένας Μεγάλος Έρωτας” του Ντίνου Δημόπουλου. Ακολούθησαν ακόμη 16 ταινίες, μέσα από τις οποίες ξεδίπλωσε το ξεχωριστό δραματικό του ταλέντο, κέρδισε την αγάπη του κοινού και την εκτίμηση των κριτικών, γράφοντας το δικό του κεφάλαιο στις χρυσές σελίδες της ελληνικής κινηματογραφίας.
Έλεγε ο ίδιος
Είχα πολύ ωραίους δασκάλους
στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο.
Στην τάξη μαζευόμασταν περίπου
ενενήντα παιδιά κάθε πρωί, γιατί
έρχονταν και από τα γύρω χωριά.
Από τότε έγραφα ποιήματα.
Δημοσιεύτηκε, μάλιστα, ένα
στην ''Αυγή'' του Πύργου Ηλείας,
μια σημαντική εφημερίδα,
από τον Τάκη Δόξα,
στη στήλη ''Νέοι Ποιητές''.
Ένιωσα συγκίνηση και ταραχή,
αλλά μαζί και ευθύνη.
Ο συγκλονισμός μου
ήταν τόσο μεγάλος, όταν έφερε
ο δάσκαλος την εφημερίδα στην τάξη
και μου είπε να διαβάσω το ποίημά μου.
Η ποίηση με συγκλόνιζε από μικρό.
Ήταν για μένα τρόπος έκφρασης.
Τα νεανικά μου χρόνια
ήταν γεμάτα από ποίηση.
Έπαιξε ρόλο και το περιβάλλον.
Μεγάλωσα στην Αρχαία Ολυμπία.
Ζήσαμε ιστορικούς κραδασμούς.
Πολέμους, Κατοχή, Εμφύλιο.
Αυτά ήταν ερεθίσματα για να
καταφύγει κανείς στην ποίηση.
Τους καλύτερους στίχους μου
τους έγραψα ανάστατος,
πεταγμένος από το κρεβάτι μου
τις νύχτες...
ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ
Πάρε με κάτω από την ομπρέλα σου.
Σε λίγο θα βρούμε τον ίδιο βηματισμό.
Θα κρατάμε την ομπρέλα
μ' ένα χέρι δικό σου και μ' ένα δικό μου.
Όταν θα σταματήσει η βροχή
θα 'χουμε ξεχάσει να την κλείσουμε.
Θα 'χουμε σταθεί στη μέση του δρόμου.
Ο κόσμος θα μας περιεργάζεται
και θα τον αγνοούμε.
Θα 'χουμε χαθεί
σ' εκείνο το φιλί που υποσχεθήκαμε
και η ομπρέλα θα γίνει αερόστατο.
Απόσπασμα από συνέντευξη
στην Εύα Νικολαΐδου
Ζωή Κωνσταντοπούλου κατά του Προσωπικού Αριθμού: Μια σημαντική πολιτική εξέλιξη που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη
Για όσους παρακολουθούν εδώ και χρόνια τη δημόσια συζήτηση γύρω από τον Προσωπικό Αριθμό, τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον ευρύτερο ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους, η πρόσφατη τοποθέτηση της προέδρου της Πλεύση Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, αποτελεί μια εξέλιξη που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής.
Κατά τη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης της Βουλής στις 25 Μαΐου 2026[1], η κ. Κωνσταντοπούλου διατύπωσε δημόσια και με σαφήνεια την αντίθεσή της στην κεντρική συγκέντρωση και διασύνδεση προσωπικών δεδομένων μέσω του Προσωπικού Αριθμού.
Η σημασία της παρέμβασής της δεν βρίσκεται μόνο στο περιεχόμενο των επιμέρους επιχειρημάτων της. Βρίσκεται κυρίως στο γεγονός ότι ένα ακόμη κοινοβουλευτικό κόμμα τοποθετείται δημόσια απέναντι σε ένα ζήτημα το οποίο μέχρι σήμερα αντιμετωπιζόταν από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος ως περίπου αυτονόητο και αναπόφευκτο.
Τι ακριβώς είπε;
Σύμφωνα με την τοποθέτησή της, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας εξέφρασε:
- αντίθεση στην κεντρική συγκέντρωση προσωπικών δεδομένων,
- ανησυχία για τη δημιουργία μηχανισμών γενικευμένου ψηφιακού φακελώματος,
- προβληματισμό για τη δυνατότητα ψηφιακής προφίλωσης (profiling) των πολιτών,
- επιφυλάξεις για τη χρήση του Προσωπικού Αριθμού ως ενιαίου κλειδιού πρόσβασης και διασταύρωσης φορολογικών, κοινωνικών και διοικητικών δεδομένων,
- ανάγκη προστασίας της ιδιωτικότητας και της προσωπικότητας των πολιτών.
Ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με το σύνολο της πολιτικής της διαδρομής, οφείλει να αναγνωρίσει ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα η θέση που διατύπωσε ήταν σαφής, ευθεία και δημόσια.
Και αυτό έχει πολιτική σημασία.
Ποιοι έχουν πάρει μέχρι σήμερα θέση;
Η συζήτηση για τον Προσωπικό Αριθμό δεν είναι απλώς μια τεχνική διαφωνία για τη λειτουργία του Δημοσίου.
Αφορά το μοντέλο σχέσης μεταξύ κράτους και πολίτη.
Αφορά το ερώτημα αν το κράτος θα διαθέτει έναν ενιαίο μηχανισμό συγκέντρωσης και διασύνδεσης όλων σχεδόν των πληροφοριών που αφορούν τον άνθρωπο: φορολογικών, ασφαλιστικών, υγειονομικών, επαγγελματικών, περιουσιακών και διοικητικών.
Μέχρι σήμερα:
- Η ΝΙΚΗ έχει διατυπώσει την πιο σαφή, σταθερή και μαχητική κοινοβουλευτική αντίθεση στον Προσωπικό Αριθμό και στις ηλεκτρονικές ταυτότητες.
- Ο Κυριάκος Βελόπουλος και η Ελληνική Λύση έχουν επίσης εκφράσει αντίθεση, αν και με πιο γενικές διατυπώσεις.
- Ο ανεξάρτητος βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος έχει επανειλημμένα λάβει δημόσια και ξεκάθαρη θέση κατά του Προσωπικού Αριθμού.
- Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας καταγγέλλει τον Προσωπικό Αριθμό ως εργαλείο γενικευμένου ψηφιακού φακελώματος και παρακολούθησης των πολιτών μέσω της διασύνδεσης βάσεων δεδομένων.
- Η Μαρία Καρυστιανού, πριν ακόμη ανακοινώσει την πολιτική της πρωτοβουλία, είχε αποστείλει βιντεοσκοπημένο χαιρετισμό σε εκδήλωση της ΕΞΟΔΟΣ στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε εκφράσει σαφείς επιφυλάξεις τόσο για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες όσο και για τον Προσωπικό Αριθμό και τον κίνδυνο ψηφιακού ελέγχου. Ωστόσο, κατά την παρουσίαση της πολιτικής πρωτοβουλίας «ΕΛΠΙΔΑ», το θέμα αυτό δεν αναδείχθηκε με την ίδια έμφαση που πολλοί ανέμεναν.
Στο νέο αυτό τοπίο, η δημόσια παρέμβαση της Ζωής Κωνσταντοπούλου προσθέτει μία ακόμη πολιτική φωνή στον διάλογο.
Η σιωπή των υπολοίπων
Εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι τα περισσότερα κοινοβουλευτικά κόμματα αποφεύγουν να πάρουν καθαρή θέση.
Άλλα μιλούν γενικά για «ψηφιακό εκσυγχρονισμό». Άλλα περιορίζονται σε τεχνικές παρατηρήσεις. Άλλα αποδέχονται πλήρως το νέο μοντέλο χωρίς να θέτουν σοβαρά ερωτήματα για τις συνέπειες στην ιδιωτικότητα και στις ατομικές ελευθερίες.
Όμως το ζήτημα είναι υπερβολικά σοβαρό για να αντιμετωπίζεται ως μια απλή διοικητική μεταρρύθμιση.
Όταν δημιουργείται ένας μοναδικός αριθμός που συνδέει το σύνολο σχεδόν των συναλλαγών και των δεδομένων ενός πολίτη, τότε η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει:
- ποια δεδομένα θα συνδέονται,
- ποιος θα έχει πρόσβαση,
- με ποιες εγγυήσεις,
- για πόσο χρόνο,
- με ποιον έλεγχο,
- και κυρίως ποια είναι τα όρια της κρατικής εξουσίας.
Η ευθύνη των πολιτών
Η ΕΞΟΔΟΣ αγωνίζεται να αναδείξει το ζήτημα του Προσωπικού Αριθμού, των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και της συγκέντρωσης δεδομένων ως θέμα δημοκρατίας, ελευθερίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η πρόσφατη παρέμβαση της Ζωής Κωνσταντοπούλου δείχνει ότι η δημόσια πίεση φέρνει αποτελέσματα.
Η συζήτηση πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί. Γι’ αυτό και η πίεση προς όλα τα πολιτικά κόμματα πρέπει να συνεχιστεί. Κάθε κόμμα οφείλει να απαντήσει καθαρά:
Είναι υπέρ ή κατά του Προσωπικού Αριθμού;
Είναι υπέρ ή κατά της κεντρικής διασύνδεσης των προσωπικών δεδομένων των πολιτών;
Είναι υπέρ ή κατά της ψηφιακής προφίλωσης και του διαρκούς ηλεκτρονικού εντοπισμού των δραστηριοτήτων του πολίτη;
Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν πριν προσέλθουν στην κάλπη. Διότι η ψήφος δεν είναι μόνο επιλογή προσώπων. Είναι και επιλογή μοντέλου κοινωνίας.
Και όποιος θεωρεί ότι η ελευθερία, η ιδιωτικότητα και η προστασία της ανθρώπινης προσωπικότητας αποτελούν αδιαπραγμάτευτες αξίες, οφείλει να εξετάσει πολύ προσεκτικά ποιοι στηρίζουν και ποιοι αμφισβητούν την πορεία προς ένα ολοένα πιο συγκεντρωτικό και διασυνδεδεμένο ψηφιακό κράτος.
Και ας μην ξεχνάμε και την 6μηνη «τρύπα ασφαλείας’ του συστήματος που παραδέχθηκε η ίδια η κυβέρνηση. Τα προσωπικά μας δεδομένα δεν μπορούν να αποτελούν ούτε εμπορεύσιμο αντικείμενο αλλά ούτε και εκτεθειμένα στις ορέξεις του ηλεκτρονικού εγκλήματος.
[1] Η ομιλία Ζωής Κωνσταντοπούλου (το κρίσιμο σημείο στο 4΄.20΄΄) εδώ
Τουριστικὸς μοναχισμός, ἡ νέα πραγματικότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους
Γράφει Αγιορείτης Μοναχὸς ,ανησυχών
Τό ἄρθρο 4 τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀναφερόμενο στήν ἀποστολή τῆς μοναστικῆς πολιτείας, ὁρίζει ὅτι “Οὐδέποτε οὐδέν τῶν ἐν τῷ Ἄθῳ ἱερῶν Σκηνωμάτων δύναται νά ἐκτραπῇ τοῦ ἀρχικοῦ αὐτοῦ προορισμοῦ καί μετασχηματισθῆ ταῖς κοσμικαῖς χρείαις”, ὅμως ἡ σύγχρονη πραγματικότητα δέν ἀνταποκρίνεται πλήρως μέ τό ὡς ἄνω ἄρθρο.
Ἡ ἔντονη ἐκκοσμίκευση πού ἔχει ὑποστῆ στίς ἡμέρες μας τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι ἕνα ἀναμφισβήτητο γεγονός, ἀφοῦ ἕνας προσκυνητής μπορεῖ νά βρῆ σήμερα ὑπερπλήρη -κάθε λογῆς λιχουδιῶν- σοῦπερ μάρκετ, σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες, δηλαδή μπορεῖ κανείς νά συναντήση ὅ,τι ὑπάρχει σέ μία μονάδα σέ κάποιο τουριστικό κοσμικό θέρετρο, κάτι τό ὁποῖο σέ ἄλλες ἐποχές ἦταν ἀσφαλῶς ἀδιανόητο. Ἡ καθημερινότητα ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὁ Ἁγιορείτικος μοναχισμός, ὅπως τόν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, ὅπου ἡ προσευχή, ἡ ἄσκηση καί ἡ πτωχεία ἦταν αὐτά πού τόν χαρακτήριζαν, ἀνήκουν πιά στό παρελθόν! Ἡ ὕπαρξη ξενοδοχειακῶν μονάδων στήν Ἀθωνική πολιτεία, γιά τήν ἐξυπηρέτηση προσκυνητῶν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου καί ὄχι μόνον, εἶναι μία ὀδυνηρή πραγματικότητα…
Ἕλληνας ξεναγός μᾶς ἀπεκάλυψε ὅτι ἡ διανυκτέρευση σέ Κελλί τῆς Ἁγίας Ἄννης τῶν Καρυῶν κοστολογεῖται στά ἑκατό εὐρώ, ὅτι ἱστορικό κάθισμα, τό ὁποῖο εἶναι γνωστό γιά τά κρασιά του χρεώνει τήν διαμονή ἑκατόν εἴκοσι μέ ἑκατόν ἑβδομῆντα εὐρώ τήν ἡμέρα, ἐνῶ ἀπορρίφθηκε πρόταση μεγάλης Σκήτης τῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας ἀπό τήν ἴδια τήν Σκήτη νά προσφέρη διαμονή ἔναντι διακοσίων εὐρώ. Ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ ξεναγός ἐπιβεβαίωσε τό ἀληθές τῶν διαφημίσεων, πού θέλουν τήν ξενάγηση τεσσάρων ἀτόμων, πλήν εἰσιτηρίων, στά 2000 εὐρώ!
Τά ἐρωτήματα πού τίθενται εἶναι καί πολλά καί ἀμείλικτα: ἆραγε οἱ μοναχοί κόβουν παραστατικά γιά τίς ὑπηρεσίες πού προσφέρουν; Ἆραγε κρατοῦν λογιστικά βιβλία, κάνουν φορολογικές δηλώσεις; Κάτι τό ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωτικό στόν κόσμο. Μήπως σταδιακά τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους θὰ μεταλλαχθοῦν σὲ ἀνώνυμες ἑταιρεῖες, ἐάν δέν ἔχουν γίνει ἤδη; Ἀπό πότε ὁ ἁγιορείτικος μοναχισμός εἶναι συμβατός μέ τέτοιες πράξεις; Οἱ δράσεις αὐτές δέν ἔχουν ὡς ἐπακόλουθο οἱ μοναχοί νά ἀνοίκουν πιά στά γρανάζια τοῦ Αἰῶνος τούτου; Τά Χρυσόβουλλα τῶν Αὐτοκρατόρων, Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος 872 μ.Χ. καὶ Ἰωάννου τοῦ Τσιμισκῆ 971 μ.Χ., τά ὁποῖα ἐξεδόθηκαν στήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀθωνίτου καί δηλώνουν ξεκάθαρα τόν σκοπό τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ παραμείνη γιά πάντα τόπος προσευχῆς καὶ μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ ὄχι νὰ μεταλλαχθῆ σὲ χῶρο κοσμικοῦ ἐμπορίου, δέν συγκινοῦν τούς σύγχρονους μοναχούς; Οἱ ἐπιχειρηματικές ἐνασχολήσεις θέλγουν πιά περισσότερο ἀπό τήν προσευχή καί τήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν; Σίγουρα τά ὀστᾶ τῶν Ἁγιορειτῶν παλαιῶν πατέρων τρίζουν σήμερα μέ τίς ἐπιδόσεις τῶν νέων! Οἱ μοναχοί, στούς ὁποίους ἀρέσει νά ἀσχολοῦνται μέ τό χρῆμα καί τίς ἐπιχειρήσεις, γιατί δέν παρέμειναν στόν κόσμο, γιά νά ἱκανοποιήσουν τίς ὅποιες κοσμικές ἐνασχολήσεις τους καί μαγαρίζουν τόν ἱερό τόπο, ὁ ὁποῖος εἶναι ποτισμένος μέ τούς ἀσκητικούς ἱδρῶτες τῶν παλαιῶν μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἕνα μόνον στόχο, τό πῶς νά εὐαρεστήσουν τόν Κύριό μας καί τήν Κυρία Θεοτόκο.
Εἶναι προφανές ὅτι στόχος εἶναι, μέσῳ τοῦ ἐκμαυλισμοῦ τοῦ χρήματος καὶ τὴν τύρβη τῆς κοσμικῆς μέριμνας, νά σωπάσῃ ἡ φωνή τῆς ὁμολογιακῆς ἐν Χριστῷ μαρτυρίας!
Εἶναι πραγματικά ἀξιολύπητη ἡ κατάσταση, στήν ὁποία ἔχει περιέλθει σήμερα τό Ἅγιον Ὄρος. Ἔτσι, ἐξηγεῖται ἡ ἄκρα σιωπή του στά ὀξέα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει τόσο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως τό Οὐκρανικό ζήτημα, ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ προσπάθεια τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου νά ἑνωθῆ μέ τίς αἱρέσεις, ὅσο καί ἡ διαρκής σιωπή στά δυσβάστακτα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει ἡ Πατρίδα στίς ἡμέρες μας. Ἄλλοτε ὁ μοναχισμός πρωτοστατοῦσε στήν ἀπελευθέρωση ἀπό τόν ὅποιο τύραννο, σήμερα ὁ μοναχισμός διαπλέκεται οἰκονομικά καί πολιτικά μέ τόν τύραννο. Οἱ ὡς ἄνω πράξεις ἐπιβεβαιώνουν ὅτι τά εὐρωπαϊκά κονδύλια ἀλλοίωσαν καίρια τόν ἁγιορείτικο μοναχισμό, λειτούργησαν ὅπως τά ἀργύρια τῆς προδοσίας, παρέσυραν τούς μοναχούς στό βόθυνο τῆς φιλοχρηματίας καί τούς ἐξέτρεψαν ἀπό τόν πραγματικό προορισμό τους.
Κατάντησε τό πρᾶγμα, ὥστε ἡ ἄκρατος πλεονεξία νά κατατρώγει τοὺς μοναχούς, οἱ ὁποῖοι διαχειρίζονται “σέ εὐέλικτα ἐπιχειρηματικά πρότζεκτ” τά ἔσοδα ἀπό τόν προσοδοφόρο τουρισμό. Ἀλήθεια, οἱ γεροντάδες πού εἰσήγαγαν τά νέα ἤθη, δὲν σκέπτονται ἄραγε τοὺς ταλαιπώρους ὑποτακτικούς τους, οἱ ὁποῖοι ἀπαρνήθηκαν τόν κόσμο καί τώρα εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ διακονοῦν τράπεζες και τουρίστες; Ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται δὲν τοὺς ἀπασχολεῖ καί καθόλου δέν τοὺς ἐνοχλεῖ! Δὲν νοιάζονται στό παραμικρό τό τί σημαίνει Ἡσυχασμός! Πῶς θὰ ἡσυχάσουν οἱ μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ἐξῆλθαν ἐκ τοῦ κόσμου στόν ἀναχωρητικό βίο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιὰ νὰ βροῦν τὴν ἡσυχία καί τήν προσευχή; Ὁ Ἅγιος Παΐσιος, τὸν ὁποῖον ὑποτίθεται ὅτι σέβονται, εἶχε ὡς προτεραιότητα τὴν διατήρηση τοῦ ἡσυχαστικοῦ χαρακτήρα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Πόσο ἀλήθεια ἀπασχολεῖ τὴν Ἱ. Κοινότητα τὸ ζήτημα αὐτό;
Μήπως λοιπόν ἑάλω πιά ὁ Ἄθως, ἀπό τουριστικούς πράκτορες, ξεναγούς, τουριστικά γραφεῖα καί ἐπιχειρηματίες “μοναχούς”; Δυστυχῶς διαφαίνεται ὅτι οἱ θεσμικές ἐξουσίες τοῦ Ἁγίου Ὄρους δέν παραδειγματίσθηκαν ἀπό τόν ξεπεσμό τοῦ μοναχισμοῦ τῶν Μετεώρων. Οἱ σεισμοί, οἱ ὁποῖοι ταρακουνοῦν τόν Ἄθωνα ἐπί μία διετία τουλάχιστον, δέν συγκινοῦν οὔτε τήν Ἱερά Κοινότητα οὔτε καί τούς ἡγουμένους τῶν μονῶν. Μήπως τελικά ἡ Ἱερά Κοινότητα ἀποδέχεται τὸν μουσειακὸ χαρακτῆρα τοῦ Ἄθωνα, ὁ ὁποῖος προσελκύει πιά μόνο τόν “θρησκευτικὸ τουρισμό” καί ὄχι τούς γνήσιους προσκυνητές τοῦ Ἱεροῦ τόπου; Αὐτὴ εἶναι λοιπόν ἡ (νέα) ἀποστολὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, νὰ εἶναι ἐκθεσιακός χῶρος; Τέτοια καταβαράθρωση τῆς ὑπερχιλιετοῦς παράδοσης, δέν ἔχει παρατηρηθῆ ἄλλη φορά στήν ἱστορία τῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας!
Οἱ ξενοδοχειακές μονάδες, γιά νά κατασκευασθοῦν, χρειάζονται ἐργάτες, σκαπτικά μηχανήματα, οἰκοδομικά ὑλικά, αὐτοκίνητα νά κινοῦνται συνεχῶς κλπ., καλά, κανένα δέν ἐνοχλοῦν αὐτές οἱ δραστηριότητες; Οἱ μονές πού χαρακτηρίζονται γιά τό παραδοσιακό τους πνεῦμα, γιατί δέν ἀντιδροῦν; Γιατί δέν καταγγέλλουν ὅτι ἀλλοιώνεται ὁ μοναχισμός καί παραβιάζεται ὁ Καταστατικός Χάρτης; Μήπως ἐπειδή ὅλοι συμμετέχουν στό ἀλισιβερίσι τῶν ἑκατομμυρίων εὐρώ καί ἡ ὁποιαδήποτε ἀντίδραση θά προκαλέση τό κλείσιμο τῆς κάνουλας; Ὅμως μέ αὐτές τίς δραστηριότητες δὲν καταστρατηγεῖται ὁ Καταστατικός Χάρτης ἀπό τίς ἴδιες τίς Ἱερές Μονές; Ὁ Καταστατικός Χάρτης στό ἄρθρο 175 σημειώνει ὅτι: “Ἡ σύστασις ἐν ταῖς Μοναῖς ἤ ἐξαρτήμασιν ἐμπορικῶν καταστημάτων, ὡς καί ἡ ἄσκησις ἐμπορίου ἀντικειμένων μή ἰδιαζόντων ἤ ἀναγκαίων εἰς τόν τόπον, ἀπαγορεύεται ἀπολύτως”. Μέ τήν λειτουργία τῶν ξενοδοχειακῶν αὐτῶν μονάδων δέν μιλᾶμε οὐσιαστικά γιά διαμόρφωση κερδοσκοπικῆς δραστηριότητας καί μάλιστα σέ αὐτό πού ἔχει πιά μεταλλαχθῆ τό Ἅγιον Ὄρος, δηλαδή σέ εἰδική οἰκονομική ζώνη, κάνοντας παράχρηση τοῦ Αὐτοδιοικητικοῦ χαρακτήρα του;
Ἕνα εἶναι βέβαιο, ὅτι αὐτό πού συμβαίνει σήμερα στό Ἅγιον Ὄρος σίγουρα προοιωνίζει τό τί θά συμβῆ αὔριο.
όλα σε θυμίζουν...
Ο νους μου, η καρδιά μου, το συκώτι μου , όλα τα όργανα και όλοι μου οι αδένες υπάρχουν προκειμένου να Σε αγαπούν .
Καθετί πάνω στον κόσμο , η ποίηση , οι όμορφες γυναίκες, τα όμορφα τοπία, το κρασί, η φιλία, η μέρα και η νύχτα δημιουργήθηκαν για να με κάνουν να Σε αγαπήσω · για να μπορέσω να Σε αγαπήσω με όλη μου την καρδιά, με όλο μου τον νου, με την φαντασία μου, με όλη την τρυφερότητα που υπάρχει μέσα μου, με όλο το αίσθημα και την ποίηση που υπάρχει μέσα μου για να μπορέσω να σε αγαπήσω με όλα μου τα πάθη και τις επιθυμίες, με όλη μου την δύναμη ·κι ακόμα με όλη μου την γλυκύτητα , όλο μου το πάθος, την φωτιά, τη λαχτάρα για κατοχή, με την οποία συνήθιζα να αγαπώ τα πλάσματα.
Αυτά τα πλάσματα ήταν τύραννοι πάνω μου.
«Τής μάνας μου οι γιοί σκληρά μού φέρθηκαν. Μ΄έβαλαν να φυλάω τ΄αμπέλια, μα το δικό μου αμπέλι δεν το φύλαξα» (Άσμα Ασμάτων 1,6)
Τρίτη 2 Ιουνίου 2026
Άγιος Σωφρόνιος_ Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ανοίξτε την καρδιά σας, για να χαράξει εκεί το Άγιο Πνεύμα την εικόνα του Χριστού. Τότε θα γίνετε σιγά-σιγά ικανοί να έχετε μέσα σας τη χαρά και το πένθος, το θάνατο και την ανάσταση.
Μην παραλείπετε να παρακαλείτε κάθε μέρα τον Θεό να σας δίνει το Άγιο Πνεύμα, τη χάρη, για να εκπληρώνετε και να αφομοιώνετε τις εντολές του Χριστού, μέχρις ότου γίνουν δεύτερη φύση σας.
Όταν ο νους μας είναι εξ ολοκλήρου στραμμένος προς τον Θεό, παύουν όλα τα ερωτήματα.
Δεν υπάρχει πια παρά ένα ερώτημα: Πώς να αποκτήσουμε το Πνεύμα μέσα μας και να το φυλάξουμε.
Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ήχος α΄
Κοινωνικὸν της Πεντηκοστής Τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ήχος α΄εκ του κε Ιωάννου Κλαδά Λαμπαδαρίου (ιδ΄αιών)
Αγιον Όρος ,Ι.Μ.Σιμωνόπετρας ,τα νεα του κοιμητηρίου
30/5-1/6/26 Προσκύνημα στην Σιμωνοπετρα 1ον Τα νεα του κοιμητηρίου. Δεν προστεθηκε ουδεις καινουργιος ενοικος. Απεναντίας εγινε εκταφη των λειψάνων του πατρος Σεραπίωνα και πατρος Στεφάνου. Τα λειψανα εκτιθενται 2-3 μερες στον ηλιο πριν τα βαλουν στο οστεοφυλακιο.
ΠΝΟΗ ΟΡΜΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΛΟΓΕΣ, ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΚΑΙ ΣΥΣΣΕΙΣΜΟΣ
Ιερομόναχος Ζαχαρίας του έσσεξ
Στήν Παλαιά, ὅπως καί στήν Καινή Διαθήκη, ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνοδεύεται ἀπό ὁρατή καί αἰσθητή ἐκδήλωση. Τήν ἡμέρα ἐκείνη, ὅπως περιγράφει τό βιβλίο τῶν Πράξεων, τό Ἅγιο Πνεῦμα ἦλθε ὡς «πνοή βιαῖα». Μετά ἀπό τόν ἰσχυρό καί ὁρμητικό αὐτό ἄνεμο, «διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεί πυρός» κάθισαν σέ κάθε ἕναν ἀπό τούς μαθητές, προδηλώνοντας τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα τους (Πράξ. 2, 2). Τά σημεῖα αὐτά εἶχαν προτυπωθεῖ στήν Παλαιά Διαθήκη. Ὁ προφήτης Ἠλίας, πληγωμένος ἀπό βαθειά λύπη γιά τήν ἀποστασία τοῦ Ἰσραήλ, εἶχε ἀποσυρθεῖ σέ σπήλαιο καί θρηνοῦσε πικρά ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ὁ Κύριος τοῦ ὑπέδειξε νά ἀνεβεῖ στήν κορυφή τοῦ ὅρους, ὅπου τοῦ ἀποκάλυψε τήν παρουσία Του. Πρῶτα φύσηξε ἰσχυρός ἄνεμος πού συνέτριβε τά βράχια, ἔπειτα ἀκολούθησε συσσεισμός καί στή συνέχεια πῦρ· ἀλλά ὁ Θεός δέν ἔκανε ἀκόμη τήν ἐμφάνισή Του. Τότε ἦλθε σάν λεπτή αὔρα, ἡ γαλήνια, ἁπαλή φωνή τοῦ Θεοῦ (Γ΄ Βασ. 19, 11-12).
Ὥστε τήν παρουσία τοῦ Ἴδιου τοῦ Θεοῦ προαναγγέλλει τό σημεῖο πού προηγεῖται αὐτῆς· ὁρμητικός ἄνεμος, ἰσχυρός σεισμός καί φωτιά. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ ὁδός τοῦ Κυρίου πρέπει νά προετοιμασθεῖ καί νά διασαφηνισθεῖ, γιά νά μπορέσουμε ἐμεῖς πού εἴμαστε σάρκες νά ἀντιληφθοῦμε καί νά ἀναγνωρίσουμε τήν ταπεινή καί φωτεινή παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μέ τήν ἔλευσή Του, νά μεταποιηθοῦμε σέ πνευματικές ὑπάρξεις.
Στό Εὐαγγέλιο ἡ ὁδός τοῦ Κυρίου προπαρασκευάζεται συχνά μέ «σκληρούς λόγους». Γιά παράδειγμα, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής ἀποκαλοῦσε τά τέκνα τῶν Ἑβραίων «γεννήματα ἐχιδνῶν» (Λουκ. 3, 7). Ἡ φράση αὐτή ἑρμηνευόταν ἀπό τόν Γέροντα Σωφρόνιο ὡς ἑξῆς: Μέ τόν βαρύ αὐτό χαρακτηρισμό ὁ Τίμιος Πρόδρομος παρηγοροῦσε (Λουκ. 3, 18) τόν λαό μέσα ἀπό τή συντριβή πού τοῦ προξενοῦσε. Ἡ συντριβή ταπεινώνει τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, καί ἡ ταπείνωση τήν διευρύνει, ὥστε νά μπορεῖ νά δεχθεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, τή χάρη τοῦ Παρακλήτου, πού εἶναι καί ἡ μόνη ἀληθινή παρηγοριά.
Ὅλοι οἱ σκληροί λόγοι, τότε, μποροῦν νά ἐννοηθοῦν μέσω τῶν λόγων τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με, εἰ μή ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;» (Β’ Κορ. 2,2) Μέ τόν ἴδιο τρόπο, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ὁ Ἀπόστολος φέρνει τά πνευματικά του τέκνα σέ συντριβή, προκαλώντας μέσα τους τή συναίσθηση ὅτι ἡ ζωή τους δέν εἶναι, ὅπως θά ὄφειλε. Τούς ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση, καί, μέ τή βοήθειά της, στή χάρη. Γιατί ὁ Θεός «ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν» (Ἰακ. 4, 6· Α’ Πετρ. 5,΄5). Στή συνέχεια, ὄπως λέγεται στήν πρώτη εὐχή τῆς χειροτονίας πρεσβυτέρου, ἀκολουθεῖ «ἡ θεία χάρις, ἡ πάντοτε τά ἀσθενῆ θεραπεύουσα καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα».
Στή ζωή τοῦ χριστιανοῦ ἕνας σκληρός λόγος ἰσοδυναμεῖ μέ τή «βιαῖα πνοή». Ἐκδιηγεῖται τά θαυμάσια τοῦ Θεοῦ καί προξενεῖ στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου βαθειά μεταμέλεια. Ἡ συντριβή αὐτή εἶναι ὁ πρόδρομος τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διαλύει τόν ὄγκο τῆς ρυπαρότητας πού σκεπάζει τήν καρδιά. Συντρίβει τούς λίθους τῆς σκληρότητας τοῦ ἔσω ἀνθρώπου καί τόν βοηθᾶ νά ἀνακαλύψει τή «βαθειά καρδιά» του. Ὥστε ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ὑποβάλλεται σέ τέτοιες δοκιμασίες, ὑφίσταται τόν ἀρχέγονο «συσσεισμό», πού εἶναι ὅμως ἀπαραίτητος, γιά νά τόν διδάξει ὅτι μόνο ἕνα πράγμα τοῦ χρειάζεται: ἡ ἀνακάλυψη τῆς καρδιᾶς του.
Ὁ μέγας προφήτης Ἠσαΐας ἐπισημαίνει ὅτι ὁ πόνος προηγεῖται τῆς ἐλεύσεως τοῦ Πνεύματος τῆς σωτηρίας· ὅτι τό Πνεῦμα συλλαμβάνεται πρῶτα μέσα στό φόβο καί στήν ὀδύνη τῆς καρδιᾶς (Ἤσ. 13, Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μᾶς χρειάζεται συντριβή, μᾶς χρειάζεται φόβος, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό πόνο. Ὅλα αὐτά μᾶς προετοιμάζουν γιά τή νέα ζωή, ὡσότου μία ἔκρηξη, μία βαθειά τομή διανοίξει τήν καρδιά. Τότε πραγματοποιεῖται νέα γέννηση, καί ὁ ἄνθρωπος, πού μεταρσιώνεται πνευματικά, παραδίδεται στά χέρια τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ὅπως ἰσχυριζόταν ὁ Γέροντας Σωφρόνιος, ἄν ἐγκαρτερήσουμε στόν πόνο καί τή συντριβή, ἡ καρδιά μας θά μεταμορφωθεῖ κάποια ἡμέρα σέ φωτεινό κέντρο πνευματικῆς εὐαισθησίας.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπιβεβαιώνει ἐπίσης ὅτι ἡ συντριβή τῆς καρδιᾶς πού ἀληθινά μετανοεῖ θά ἀνοίξει στά βάθη της τήν ὁδό πρός τούς ἀλάλητους στεναγμούς τοῦ Πνεύματος, καθώς θά βοᾶ, «ἀββᾶ, ὁ Πατήρ» (Γαλ. 4, 6· Ρωμ. 8, 21-26). Ἐπιπλέον θά ἐπισφραγισθεῖ ἡ υἱοθεσία μας ὡς ἐλεύθερων τέκνων τοῦ Θεοῦ, κάτω ἀπό τή χάρη τοῦ νόμου τοῦ Πνεύματος. Ἄρα, εἶναι ἀναγκαῖο νά ὑποφέρουμε μέ καρτερία τόν πόνο, τήν «περιτομή τῆς καρδίας» (Ρωμ. 2, 29). Ἄλλωστε αὐτό σημαίνει νά βαστάσουμε τά στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὅπως τό θέτει ἀλλοῦ ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Γαλ. 6, 17). Ἄς τά ὑπομείνουμε ὅλα ἀδιαμαρτύρητα, ὥσπου νά γεννηθεῖ μέσα μας τό Πνεῦμα τῆς σωτηρίας, καί ἡ ὀδύνη μας νά μετουσιωθεῖ στήν ὁλοφώτεινη χάρη τῆς υἱοθεσίας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.
Ένας μικρός ερωδιός που καταγράφηκε στο Νταγκεστάν της Ρωσίας εντυπωσίασε με τον ασυνήθιστο τρόπο άμυνάς του.
Όταν αισθάνεται κίνδυνο ή παρακολουθεί τη λεία του, τεντώνει απότομα τον λαιμό και μένει απολύτως ακίνητος, μιμούμενος καλάμι ή κλαδί ώστε να περνά απαρατήρητος στο φυσικό περιβάλλον.
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2026
Kalinitta: Το τραγούδι των Ελλήνων της Ιταλίας στη διάλεκτο Γκρίκο είναι ωδή στην δύναμη της Ελληνικής γλώσσας
Κυριολεκτικά μεταφράζεται σε “Ένα πρόσωπο, ένας αγώνας” και με την Ελληνική παραλλαγή του να είναι “Mia fatsa, mia rata”, (μια φάτσα και ράτσα). Αυτή η όμορφη ιταλική φράση ενσωματώνει την πραγματικότητα των αιώνων της ιστορίας και των πολιτιστικών δεσμών που Έλληνες και Ιταλοί μοιράστηκαν μαζί.
Η φράση επικεντρώνεται στο γεγονός ότι πολλοί Ιταλοί και Έλληνες μοιάζουν τόσο πολύ, ότι είναι αυτονόητη απόδειξη ότι αυτοί οι δύο λαοί ανήκουν στην ίδια εθνοτική ομάδα.
Αν και κάπως υπερβολικό, αυτό δεν είναι εντελώς λάθος.
Σύγχρονη έρευνα DNA έδειξε ότι πολλοί άνθρωποι που ζουν τώρα στη νότια Ιταλία μοιράζονται σχεδόν πανομοιότυπες γενετικές πληροφορίες με την πλειονότητα των ανθρώπων που ζουν σήμερα στη μητροπολιτική Ελλάδα.
Και πώς δεν θα μπορούσε να είναι αλήθεια, καθώς το κύμα των Ελλήνων σε όλη την ιστορία έχει ταξιδέψει, ζήσει και ευημερήσει στις περιοχές της νότιας Ιταλίας, και ειδικότερα στη Σικελία.
Η ιστορία της ελληνικής παρουσίας στην Ιταλία, και κατά συνέπεια η αρχή των καταγεγραμμένων σχέσεων μεταξύ των δύο λαών, ξεκίνησε μεταξύ του -8ου και του -7ου αιώνα, όταν Έλληνες από όλη την μητροπολιτική ελληνική περιοχή και την Μικρά Ασία ξεκίνησαν τα ταξίδια τους στο άγνωστο, σε αυτό που τελικά έγινε ο Ελληνικός αποικισμός της Αρχαιότητας.
Πολλές περιοχές σε όλη την ανατολική ακτή της χερσονήσου της Ιταλίας, καθώς και σχεδόν το σύνολο της νότιας άκρης της, συμπεριλαμβανομένης της πλειονότητας του νησιού της Σικελίας, κατοικήθηκαν σταδιακά από ελληνικούς πληθυσμούς, οι οποίοι δημιούργησαν τις πόλεις τους και ενεργοποίησαν τεράστιες περιοχές αυτού που είναι τώρα Ιταλική πατρίδα.
Κατά τη διάρκεια των χρόνων της Αρχαιότητας, και μέχρι την πτώση της Ανατολικής Ρωμαίικης (βυζαντινής) αυτοκρατορίας στη νότια Ιταλία γύρω στον 11ο αιώνα, το νότιο τμήμα της χερσονήσου ήταν πάντα κατά κύριο λόγο ελληνικό μέρος – τόσο πολιτιστικά όσο και γλωσσικά.
Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν μια άλλη φράση που έχει ακόμη επιβιώσει μέχρι σήμερα, για να περιγράψουν αυτό που θεώρησαν ως μια δεύτερη Ελλάδα που ιδρύθηκε στις αυλές τους: «Magna Graecia».
Ξεκινώντας η παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 11ο αιώνα και με την κορύφωση της με τη σκοτεινή ημέρα – για τον Ελληνισμό – της πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, πλήθος Ελλήνων έφυγαν ξανά από τα σπίτια τους και βρήκαν ασφαλές καταφύγιο στην Ιταλία.
Αποτελούμενοι από κυρίως πλούσιους και μορφωμένους ανθρώπους, αλλά και μερικές οικογένειες εργατικής τάξης, έφυγαν από την Ελλάδα για να ζήσουν στη βόρεια και νότια Ιταλία.
Ακόμη και η μεγάλη πόλη της Βενετίας, για παράδειγμα, έγινε ένας νέος Ελληνικός κόμβος, όπου μελετητές, αρχιτέκτονες, πολιτικοί, καλλιτέχνες και φιλόσοφοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αναβίωση των Αρχαίων Ελληνικών και Ρωμαϊκών πνευματικών επιστημών και παραδόσεων, οδηγώντας στην άνθηση της Αναγέννησης.
Η νότια Ιταλία κατάφερε κάπως να διατηρήσει τον μοναδικό, διακριτικό ελληνικό της χαρακτήρα, παρά τους αιώνες της πολιτικής και θρησκευτικής αναταραχής στην περιοχή.
Χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς καμία υποστήριξη από το επίσημο ελληνικό κράτος, κατά κάποιον τρόπο μπόρεσαν να διατηρήσουν τα έθιμα, τις παραδόσεις τους και τη μοναδική διάλεκτό τους: τα Γκρίκο.
Αν και αριθμούνται πολύ λίγοι σήμερα, οι άνθρωποι που αποκαλούνται «Griko» ζουν ακόμα σε περιοχές της Νότιας Ιταλίας.
Ο ακριβής αριθμός τους δεν είναι ξεκάθαρος, αλλά ορισμένοι υποδηλώνουν ότι δεν μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι από 50.000 συνολικά που ανήκουν σε αυτήν την εθνική και πολιτιστική ομάδα.
Το ιταλικό κράτος έχει αναγνωρίσει τα Griko όχι μόνο ως γλωσσική μειονότητα στη χώρα, αλλά και ως εθνική ελληνική μειονότητα, παρέχοντας σε αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους μια κατάσταση για την οποία πρέπει να είναι δικαιολογημένα περήφανοι.
Σήμερα, οι Griko είναι μειωμένοι σε αριθμό, αλλά εξακολουθούν να είναι τα εντυπωσιακά, υπολείμματα ενός παρελθόντος που χρονολογείται χιλιάδες χρόνια όταν η νότια Ιταλία αποτελούσε στην πραγματικότητα μέρος της «Μεγάλης Ελλάδας», ενός τόπου Αρχαίας Ιστορίας και ομορφιάς.
Οι στίχοι
Τι εν γκλυτσέα τούση νύφτα τι εν ώρια
τζ εβώ ε πλώνω πενσέοντα σε σένα
τζ έτου μπει στη φενέστρα σου αγάπη μου
της καρδία μου σου νοίφτω τη πένα.
Ρεφρέν: Λαριό λαριό λαλέο
Λαριό λαριό λαλά
Λαριό λαριό λαλέο
Λαριό λαριό λαλά
Εβώ πάντα σε σένα πενσέω
γιατί σένα φσυχή μου γαπώ
τζιαι που πάω που σύρνω που στέω
στη καρδία μου πάντα σένα βαστώ
Καληνύφτα σε φήνω τζαι πάω
πλάγια σου τι βω πίρτα πρικό
τζιαι που πάω που σύρνω που στέω
στη καρδία μου πάντα σένα βαστώ
Η νεοελληνική απόδοση των στίχων
Τι γλυκιά είναι τούτη η νύχτα,
τι ωραία και γώ ξαγρυπνώ
και σε σκέφτομαι κάτω από το παραθύρι σου, αγάπη μου
της καρδιας μου σου βγάζω τον πόνο.
Λαλαλα λαλα λερο…
Εγώ σε σκέφτομαι πάντα
γιατί σένα, ψυχή μου, αγαπώ
και οπού κι αν πάω, που φεύγω, που στέκομαι
στην καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.
Λαλαλα λαλα λερο…
Καληνύχτα σε αφήνω και φεύγω
Κοιμήσου συ και εγώ πάω θλιμμένος
και όπου κι αν πάω, που φεύγω, που στέκομαι
στην καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.
Λαλαλα λαλα λερο…
ΚΩΣΤΗΣ ΜΟΣΚΩΦ: Στα όρια του Έρωτα και της Ιστορίας
Κωστής Μοσκώφ
...Αλλά έχω δημιουργήσει κι αλλού πάλι καταστάσεις τέτοιες κι αισθάνομαι δεν αισθάνομαι πολίτης του κόσμου, αισθάνομαι Έλληνας βέβαια και Ρωμιός, και μάλιστα με την ιδιαιτερότητα του Θεσσαλονικιού που είμαι, αλλά αισθάνομαι ότι αυτό που είχα στην Ελλάδα το δημιουργώ μέσα από ανθρώπινες σχέσεις και σε άλλα μέρη και το επεκτείνω. Και αυτό έχει μια ομορφιά! Δηλαδή, φτιάχνεις τη ζωή σου με μεγαλύτερη ποικιλία, με περισσότερες εκφορές. Τα ίδια πράγματα με πιο πολλές γλώσσες, με διαφορετικά ημιτόνια κάθε φορά. Θα έλεγα ότι λίγο-πολύ είμαι πεισματάρης. Ό,τι ήθελα στη ζωή μου το απέκτησα. Εκείνο βέβαια που πάντα θέλω πιο πολύ και είναι πράγμα που ίσως κανένας δεν μπορεί να τ' αποκτήσει είναι, ακόμα πιο πολλή αγάπη, ακόμα πιο πολύ έρωτα. Και να παίρνω και να δίνω. Αυτό είναι ένα αλισβερίσι, όπως ξέρεις. Δηλαδή, θέλω το Θεό τον ίδιο, να αγαπήσω το Θεό τον ίδιο - να στο πω έτσι με λόγο θρησκευτικό -και αγαπάω τους αγγέλους του. Κι όχι τον ίδιο. Δεν μου δίνεται ο ίδιος ο Θεός, μου δίνονται οι προφήτες, οι αγγέλοι του. Ε, είναι ένας πλούτος, ίσως, να αισθάνεσαι αυτήν την έλλειψη. Μπορώ να την αισθάνομαι αυτήν την έλλειψη από τη συνείδησή της. Αλλά είναι και μια φτώχεια. Δηλαδή νοιώθω ανικανοποίητος. Ικανοποιημένος για πολλά, ανικανοποίητος για όλο και περισσότερα. Πάντα υπάρχει περιθώριο, βεβαίως, να καλυφθεί. Πάντα υπάρχει περιθώριο! Και ξέρεις, μεγαλώνοντας κανένας καταλαβαίνει πιο πολύ. Μπορεί βιολογικά να γερνάει, στα 57, αν μπορείς να πεις ότι γερνάει. Ήδη, δεν είσαι βέβαια 30 χρονών, είσαι, είμαι δηλαδή, στα 57. Αλλά απ' την άλλη μεριά καταλαβαίνω πολύ περισσότερα πράγματα, έχω ζήσει πολύ περισσότερα πράγματα. Ξέρεις, έχω ζήσει πιο πολύ, και έχω εκτιμήσει τη στιγμή της αποτυχίας του ανθρώπου. Εντάξει οι στιγμές της επιτυχίας. Μιλήσαμε γι' αυτές. Και είναι έκδηλες όταν υπάρχουν. Αλλά να μάθεις να βλέπεις το μεγαλείο του ανθρώπου όταν αποτυχαίνει στην προσπάθειά του να φτιάξει τον κόσμο καλύτερο και τον εαυτό του καλύτερο, ε, νομίζω και αυτό είναι σημαντικό. Κι αυτό το 'χω μάθει μέσα από πολλά πράγματα. Είχα μεγάλους έρωτες και έχω. Αλλά κάποια στιγμή νοιώθω ότι οι έρωτες αυτοί έχουν πολύ άγρια όρια προς εμένα. Ίσως ακριβώς ζητάω τους δύσκολους έρωτες, ζητάω τις δύσκολες σχέσεις. Θα έλεγα ότι δεν υπάρχουν τα όρια του έρωτα και της ιστορίας σ' ανθρώπους που δεν το συνειδητοποιούνε και σ' ανθρώπους που συνειδητοποιούνε. Ίσως εγώ το έχω συνειδητοποιήσει ότι είναι άγρια αυτά τα όρια.
Το ταξίδι μετράει βεβαίως. Η ιστορία μας και η ζωή μας όλη συμπυκνώνεται πάνω σ' αυτό το έπος της Οδύσσειας. Έτσι δεν είναι; Είναι αυτό το ταξίδι για το οποίο λέει κι ο Καβάφης αρκετά χρόνια μετά από τον Όμηρο. Αυτό μετράει. Δηλαδή είμαι πεισματάρης, επαναλαμβάνω πάλι και πάλι. Κι όταν βάλω κάποιο στόχο θα τον πετύχω, ή τουλάχιστον θα φάω το κεφάλι μου, θα προσπαθήσω όμως να τον πετύχω...
Ξέρεις, έχω γνωρίσει τελευταία περιπτώσεις ανθρώπων με μεγάλα προβλήματα, οι οποίοι πήγανε σε γιατρούς, πήγαν από δω, πήγαν από κει, γιατρεύτηκαν λέγεται ψυχικά, αλλά δεν νομίζω ότι αυτή η γιατρειά είναι μια πραγματική γιατρειά. Χρειάζεται αυτή η ανάγκη του να φτιάξεις κάτι άλλο, έστω κι αν αυτή η ανάγκη σε κάνει όχι ευτυχισμένο αλλά δυστυχισμένο. Γιατί μια ευτυχία αλλιώτικη είναι μια ευτυχία του ύπνου και της ανυπαρξίας, ενώ το άλλο είναι η ύπαρξη με τις δυσκολίες της, τις στιγμές αυτές που η παράδοσή μας ονομάζει πολύ ωραία "σταυραναστάσιμες", με το σταυρό της κάθε μέρας και την Ανάσταση, που είναι μία βέβαια μέρα της εβδομάδας ή μία μέρα του χρόνου, η Λαμπρή του Πάσχα, αλλά είναι η καθοριστική μέρα, είναι το κέντρο του κόσμου. Αυτό κάπου βρίσκεται και στην αρχαία τραγωδία. Αλλά ακόμα πιο πολύ βρίσκεται στην καινούρια τραγωδία που είναι η Ορθοδοξία μας. Κατά κάποιον τρόπο είναι κι αυτή μια τραγωδία. Επικαθορίζονται όλα από τη στιγμή της νίκης του ανθρώπου. Και γι' αυτήν πολεμάμε, αλλά και για την άλλη μεριά. Και για να κατανοήσουμε το μεγαλείο της μη νίκης. Της αποτυχίας μας. Όταν δεν είναι δυνατή η επιτυχία.
Από το βιβλίο Στα Όρια του Έρωτα και της Ιστορίας (Ιανός 1997)
Ο Άγιος Πορφύριος για την Επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή
Την Πεντηκοστή εξεχύθη η χάρις του Θεού όχι μόνο στους αποστόλους, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο που βρισκόταν γύρω τους. Επηρέασε πιστούς και απίστους. Πώς το λένε οι Πράξεις;…
Ενώ ο Απόστολος Πέτρος μιλούσε τη δική του γλώσσα, η γλώσσα του μεταποιούνταν εκείνη την ώρα στο νου των ακροατών.
Με τρόπο μυστικό το Άγιο Πνεύμα τούς έκανε να καταλαβαίνουν τα λόγια του στη γλώσσα τους, μυστικά, χωρίς να φαίνεται. Αυτά τα θαυμαστά γίνονται με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος.
Παραδείγματος χάριν, η λέξη «σπίτι» σ’ αυτόν που ήξερε γαλλικά θα ακουγόταν «la maison». Ήταν ένα είδος διοράσεως· άκουγαν την ίδια τους τη γλώσσα. Ο ήχος χτυπούσε στο αυτί, αλλά εσωτερικά, με τη φώτιση του Θεού, τα λόγια ακούγονταν στη γλώσσα τους.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας αυτή την ερμηνεία της Πεντηκοστής δεν την αποκαλύπτουν πολύ φανερά, φοβούνται τη διαστρέβλωση. Το ίδιο συμβαίνει και με την Αποκάλυψη του Ιωάννου. Οι αμύητοι δεν μπορούν να καταλάβουν το νόημα του μυστηρίου του Θεού.
Παρακάτω λέει. «εγένετο δε πάση ψυχή φόβος…» (Πράξ. 2,43), δηλαδή κατέλαβε φόβος την κάθε ψυχή. Αυτός ο «φόβος» δεν ήταν φόβος. Ήταν κάτι άλλο, κάτι ξένο, κάτι ακατανόητο, κάτι, κάτι που δεν μπορούμε να το πούμε.
Ήταν το δέος, ήταν το γέμισμα, ήταν η χάρις. Ήταν το γέμισμα υπό της θείας χάριτος. Στην Πεντηκοστή, οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά σε μία τέτοια κατάσταση θεώσεως, που τα χάσανε.
Έτσι, όταν η θεία χάρις τους επεσκίαζε, τους ετρέλαινε όλους -με την καλή έννοια- τους ενθουσίαζε. Αυτό μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση. Ήτανε αυτό που λέγω καμιά φορά «κατάστασις». Ενθουσιασμός ήταν. Κατάσταση τρέλλας πνευματικής.
Γέροντος Πορφυρίου, Βίος και Λόγοι, εκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγής, σελ. 207-209
Γέροντας Ραφαήλ : «Μην συγχέετε ολόκληρη την εκκλησιαστική ζωή με μια σωστή ζωή ή κάτι άλλο. Ολόκληρη η εκκλησιαστική ζωή είναι μια αναζήτηση για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, και αν δεν είναι αυτό, το έχουμε χάσει σε κάποιο βαθμό. Είθε ο Θεός να μας επαναφέρει στον σωστό δρόμο».
Ο Γέροντας Ραφαήλ Νόικα είναι Ρουμάνος την καταγωγή και υπήρξε μαθητής του Αγίου Σωφρονίου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
