Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Είπε Γέρων :Οι περισσότερες σκιές της ζωής μας,δημιουργούνται από τη δική μας θέση απέναντι στον ήλιο...

Μόρφου Νεόφυτος: Νὰ ἀγαπήσουμε τὸν σταυρό μας γιὰ νὰ φτάσουμε στὴν Ἀνάσταση

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου στὴ Θεία Λειτουργία τοῦ Σαββάτου τοῦ Λαζάρου, ποὺ τελέσθηκε στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίας Βαρβάρας τῆς κοινότητας Οἴκου τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (20.4.2019).

Το «τροπάριο της Κασσιανής»


Σήμερα ψάλλεται στους ναούς ο Όρθρος της Μεγ. Τετάρτης.
Και σήμερα στο μέσον του ναού είναι ο Νυμφίος Χριστός, ενώ οι ψάλτες θα ξαναπούν το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» και το «Τον νυμφώνα Σου βλέπω».
Ο ύμνος που δεσπόζει όμως τη βραδιά αυτή είναι το λεγόμενο «τροπάριο της Κασσιανής», από το όνομα της ποιήτριάς του. Πρόκειται για αριστούργημα της βυζαντινής ποίησης και μουσικής. Είναι το δοξαστικό των αποστίχων.
Αναφέρεται στην Πόρνη που έπλυνε με βαρύτιμο μύρο τα πόδια του Ιησού, λίγο πριν το Πάθος.
Προσοχή όμως! Δεν πρόκειται για την Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως αντίθετα υποστηρίζει η (τόσον εκμεταλλευμένη εμπορικά) φραγγολατίνικη παράδοση.

Το κείμενο του θαυμάσιου αυτού ύμνου έχει ως εξής:

«Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σην αισθομένη θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει. Οίμοι, λέγουσα, ότι νυξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας. Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ. Κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει. Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις. Ων εν τω παραδείσω Εύα το δειλινόν, κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη. Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το μέγα έλεος».

Μεταγραφή του Φώτη Κόντογλου:

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,
σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα
και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου
κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη
και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου,
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου·
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό,
τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο,
ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος



Είναι μια συγκλονιστική κραυγή μετανοίας, στην πορεία προς την κορύφωση του Θείου Δράματος.
Η εικόνα ίσως περιέχει: εσωτερικός χώρος 

Είμαι όλος ασθένεια, όλος αθλιότητα.
Ό Θεός είναι η δύναμη μου.
Η πεποίθηση μου αυτή είναι η υψίστη σοφία που κάνει τη ζωή μου ευλογημένη.


~Αγ.Ιωάννου της Κρονστάνδης

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Οι δέκα παρθένες: Το νόημα της Παραβολής


Μεγάλη Τρίτη Των Δέκα Παρθένων: Το νόημα της Παραβολής

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. δ': Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός, καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα, ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθής, ἵνα μῄ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς, ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

Απόδοση: Να, ὁ Νυμφίος ἔρχεται στὸ μέσο τῆς νύχτας, κι εὐτυχισμένος θὰ εἶναι ὁ δοῦλος ποὺ θὰ τὸν βρεῖ (ὁ Νυμφίος) ξάγρυπνο νὰ τὸν περιμένει· ἀνάξιος ὅμως πάλι θὰ εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ τὸν βρεῖ ράθυμο καὶ ἀπροετοίμαστο. Βλέπε, λοιπόν, ψυχή μου νὰ μὴ βυθιστεῖς στὸν πνευματικὸ ὕπνο, γιὰ νὰ μὴν παραδοθεῖς στὸ θάνατο (τῆς ἁμαρτίας) καὶ νὰ μείνεις ἔξω τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ἀνάνηψε κράζοντας· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος εἶσαι ἐσὺ ὁ Θεὸς· σῶσε μας διὰ τῆς προστασίας τῶν ἐπουρανίων ἀσωμάτων δυνάμεων (τῶν Ἀγγέλων).

Στη Μεγάλη Εβδομάδα

     «Στην παραβολή των Δέκα παρθένων είναι αφιερωμένη η αποψινή βραδιά, που ψάλλεται ο όρθρος της Μεγ. Τρίτης. Τί σχέση έχει η παραβολή των Δέκα παρθένων με τη Μεγάλη Εβδομάδα; Γιατί γίνεται ιδιαίτερη μνεία γι’ αυτήν κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα;

     Ένας λόγος: Την παραβολή αυτή είπε ο Χριστός λίγο πριν από το εκούσιο Πάθος. Η τελευταία διδασκαλία του Χριστού πριν από το Μυστικό Δείπνο περιέχεται στο 25ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, και είναι καθαρά εσχατολογική. Αναφέρεται στη βασιλεία των ουρανών και στη δευτέρα παρουσία του Χριστού. 


      Στην αρχή είναι οι δύο γνωστές και συγγενείς παραβολές: η παραβολή των Δέκα παρθένων (Ματθ. 25,1-13) και η παραβολή των ταλάντων, ή μάλλον του κρύψαντος το τάλαντον (Ματθ, 25,14-30). Και ακολουθεί η γνωστή περικοπή της μελλούσης κρίσεως (Ματθ. 25,31-46). Το βράδυ της Μεγ. Δευτέρας οι ύμνοι μιλάνε και για τα τρία αυτά, και για την παραβολή των Δέκα παρθένων, και για την παραβολή του κρύψαντος το τάλαντον και για την περικοπή της μελλούσης κρίσεως.

      Περισσότερο μιλάνε οι ύμνοι για την παραβολή των Δέκα παρθένων. Αυτό δε γίνεται και για ένα δεύτερο λόγο. Στην παραβολή ακούγεται η κραυγή: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται, εξέρχεσθε εις απάντησιν αυτού» (Ματθ. 25,6). Και στις πρώτες μέρες της Μεγ. Εβδομάδας ακούγεται η ίδια κραυγή: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός». Ακολουθίες του Νυμφίου λέγονται οι ακολουθίες των τριών πρώτων ημερών. Έρχεται ο Νυμφίος. Ο Νυμφίος της παραβολής έρχεται, για να μπει στο νυμφώνα και να γίνουν οι γάμοι. Και ο Νυμφίος Χριστός έρχεται την εβδομάδα αυτή, για να μπει θριαμβευτικά στο Νυμφώνα του ουρανού.
 Έρχεται να δώσει τη μάχη, για ν’ ανοίξει ο κλειστός νυμφώνας στους ανθρώπους. Έρχεται! Καλούμεθα να τον υπαντήσουμε, να τον υποδεχτούμε.

      Αλλά και για τρίτο λόγο γίνεται μνεία της παραβολής των Δέκα παρθένων απόψε. Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος. Χρειάζεται πίστη για να το δεχθεί κανείς αυτό. Γιατί; Μπροστά μας τις μέρες αυτές βλέπουμε πληγωμένο και βασανισμένο το πρόσωπο του Χριστού, του Νυμφίου. 
Ο προφήτης Ησαΐας, 800 χρόνια προ Χριστού, είδε με καταπληκτική ενάργεια όλα τα πάθη του Σωτήρος, και στην περίφημη προφητεία του 53ου κεφαλαίου του βιβλίου του, που την ακούμε το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, παρουσιάζει αυτή την παραμόρφωση του προσώπου του Μεσσία, του πάσχοντος Λυτρωτή: «Και είδομεν αυ­τόν, και ουκ είχεν είδος ουδέ κάλλος» (Ησ. 53,2).

      Ένας που γνωρίζει το θεϊκό μεγαλείο, το άρρητο κάλλος και την απερίγραπτη ομορφιά του Λόγου του Θεού, του θεανθρώπου Ιησού, βλέποντάς τον το πρωί της Μεγ. Παρασκευής ραπισμένο, πληγωμένο, μαστιγωμένο, ματωμένο, θα μπορούσε ν’ αναφωνήσει: – 
Πω, πω! Πώς έγινε έτσι το ωραιότερο πρόσωπο τού κόσμου! Είναι και τούτο ένα στάδιο της ταπεινώσεως, της κενώσεως του Θεού Λόγου. Ταπείνωσε τον εαυτό του. Τον κατέβασε στη γη από τον ουρανό. Του φόρεσε την ανθρώπινη σάρκα. Τον περιτύλιξε μέσα στα άχυρα του σταύλου. Και τώρα η ταπείνωση πάλι τον περιτυλίγει μέσα στα αίματα και στον πόνο. Πω, πω! Πώς καταδέχτηκε να γίνει για μας ο Νυμφίος Χριστός!

     Κι όμως δεν παύει να είναι ο ωραιότερος Νυμφίος του κόσμου.
Στο Ψαλτήρι εμφανίζεται ασύγκριτη η ομορφιά του: «Ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων» (Ψαλμ. 44,2).

Η παραβολή των Δέκα παρθένων

Είπαμε τους τρεις λόγους, για τους οποίους η αποψινή βραδυά είναι αφιερωμένη στην παραβολή των Δέκα παρθένων.

     Είναι γνωστή η παραβολή. Μιλάει για δέκα παρθένες. Περιμένουν νάρθει ο νυμφίος, κατά τη συνήθεια που είχαν τότε. Ο νυμφίος στη περίπτωση εκείνη καθυστέρησε και θα έφθανε τη νύχτα για να παραλάβει τη νύμφη. Οι παρθένες κόρες τον περίμεναν με λαμπάδες αναμμένες λίγο πιο πέρα από το νυφικό σπίτι, να τον υποδεχθούν. Οι λαμπάδες ήταν τότε λυχνάρια, που άναβαν μόνο με λάδι. Αν σωνόταν το λάδι, έσβηναν οι λαμπάδες.

     
Από τις δέκα παρθένες οι πέντε ήταν συνετές, μυαλωμένες. Μαζί με το λυχνάρι τους, τη λαμπάδα τους, πήραν και λάδι, να τροφοδοτούν τη λαμπάδα. Οι πέντε άλλες ήταν ανόητες, ασύνετες, άμυαλες, επιπόλαιες. Πήραν τη λαμπάδα χωρίς λάδι.

     Οι ώρες περνούσαν, ο νυμφίος αργούσε. Και νύσταξαν και έπεσαν να κοιμηθούν. Κατά τα μεσάνυχτα ακούστηκε φωνή. Ο αγγελιοφόρος προειδοποιεί: «Ιδού ο νυμφίος έρχεται…». Πετάχτηκαν και οι δέκα. Οι πέντε μυαλωμένες άναψαν τις λαμπάδες τους. Έτοιμες για την υποδοχή. Οι άμυαλες όμως! Πώς ν’ ανάψει το λυχνάρι τους; Λάδι δεν είχαν. Πώς να βρουν τελευταία στιγμή; Να πάρουν από τις άλλες πέντε; Δεν μπορούσαν, γιατί δεν θάφτανε για το δικό τους λυχνάρι το λάδι που θα τους έμενε. Να πάνε ν’ αγοράσουν; Άραγε θα προλάβουν; Μα δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο. Τρέχουν ν’ αγοράσουν.


      Ο νυμφίος όμως πλησιάζει. Οι πέντε σοφές τον υποδέχονται με αναμμένη τη λαμπάδα. Μπαίνουν μαζί του στο νυμφώνα. Μαζί στο γαμήλιο πανηγύρι, στη μεγάλη χαρά. Σε λίγο, να και φτάνουν, ασθμαίνουσες και καταϊδρωμένες, οι πέντε ασύνετες και άμυαλες. Προχωρούν να μπουν. Μα βρίσκουν κατάκλειστη την πόρτα. Χτυπάνε. Ξαναχτυπάνε. Μα απόκριση καμιά. Φωνάζουν με αγωνία: «Κύριε, Κύριε άνοιξον ημίν». Κι ακούγεται η απόκριση από μέσα. Απόκριση αυστηρή, απόλυτη, τραγική: «
Αμήν λέγω υμίν, ουκ οίδα υμάς». Δεν σάς ξέρω… Μια για πάντα έξω από το νυμφώνα.»
Ἐξαποστειλάριον. Ἦχος α'.

Τόν Νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον, 
καί ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ· 
λάμπρυνόν μου τήν στολήν τῆς ψυχῆς, 
φωτοδότα καί σῶσόν με.

Ὁ Οἶκος

Τὶ ῥαθυμεῖς ἀθλία ψυχή μου; τί φαντάζῃ ἀκαίρως μερίμνας ἀφελεῖς; τί ἀσχολεῖς πρὸς τὰ ῥέοντα; ἐσχάτη ὥρα ἐστὶν ἀπ΄ ἄρτι, καὶ χωρίζεσθαι μέλλομεν τῶν ἐνταῦθα, ἕως καιρὸν κεκτημένη, ἀνάνηψον κράζουσα· Ἡμάρτηκά σοι Σωτήρ μου, μὴ ἐκκόψῃς με, ὥσπερ τὴν ἄκαρπον συκῆν, ἀλλ' ὡς εὔσπλαγχνος Χριστέ, κατοικτείρησον, φόβῳ κραυγάζουσαν· Μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ.

Μετάφραση Δρ. Ανδρέας Θεοδώρου

Γιατὶ εἶσαι ὀκνηρὴ καὶ ἀδιάφορη, ἀθλία μου ψυχή; Γιατί φαντάζεσαι ἄκαιρα μέριμνες ἀνόητες καὶ μάταιες; Γιατί ἀσχολεῖσαι μὲ πράγματα ποὺ ρέουν καὶ χάνονται; Σὲ λίγο φθάνει ἡ τελευταία ὥρα τῆς ζωῆς μας καὶ πρόκειται νὰ χωριστοῦμε ἀπὸ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου. Ὅσο ἀκόμη ἔχεις καιρό, σύνελθε ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία, κράζουσα· Ἁμάρτησα ἐνώπιόν σου, Σωτῆρα μου· μὴ μὲ κόψεις ὅπως τὴν ἄκαρπη συκή, ἀλλὰ ὡς σπλαχνικὸς Πατέρας, Χριστέ, δεῖξε συμπάθεια σὲ μένα, ποὺ κραυγάζω· νὰ μὴ μείνουμε ἔξω ἀπὸ τὸ νυμφώνα τοῦ Χριστοῦ.

2. Οι δέκα παρθένες: Το νόημα της Παραβολής

«Σήμερα, δεύτερη ημέρα του Νυμφίου, μας θυ­μίζει η Εκκλησία την παραβολή των δέκα παρθέ­νων. Είπε ο Χριστός στην παραβολή, ότι ο Νυμ­φίος, έρχεται «εν τω μέσω της νυκτός». Και γι’ αυτό πρέπει, όσοι θέλουν να πάνε στο γάμο Του, να ετοιμάζονται.

Επειδή δεν ξέρουμε πότε θα έρθει η ώρα που θα φύγουμε από εδώ, για να πάμε στο γάμο του Χριστού, γι’ αυτό πρέπει να πηγαίνουμε και να περιμένουμε έξω από την πόρτα, ώστε όταν θα έρθει, να προλάβουμε να μπούμε μαζί Του μέσα.
Πώς ό άνθρωπος πηγαίνει σωστά έξω από την πόρτα του Νυμφίου;

Όπως ξεκίνησαν και πήγαν οι πέντε φρόνιμες παρθένες. Από τις δέκα οι πέντε ήταν φρόνιμες και οι πέντε ήταν μωρές. Οι πέντε φρόνιμες εφοδιάστηκαν καλά. Είπε η καθεμιά: «Μπορεί και ν’ αργήσει, μπορεί και να έρθει στην ώρα του. Εγώ όμως πρέπει να είμαι έτοιμη». Γιατί; Γιατί ο γάμος με τον Νυμφίο της Εκκλησίας δεν είναι αστεία πράγματα. Η Αιώνια Ζωή δεν είναι αστεία πράγματα.

Τί σημαίνει αυτό στην καθημερινή μας πράξη;

Έρχεται ημέρα Κυριακή ή μεγάλη γιορτή. Δεν μπορώ εγώ να γυρίζω από το άλλο πλευρό και να κοιμάμαι. Πρέπει να ξεκινήσω να πάω και να Τον «περιμένω». Μακάρι να περιμέναμε και έξω από την πόρτα της Εκκλησίας ν’ ανοίξει! Μακάρι να είχαμε τέτοια αγωνία! Όμως πρέπει να την έχουμε! Να έχουμε αγωνία πως θα κάνουμε το κάθε μας έργο καλό και ευάρεστο στον Νυμφίο μας Χριστό. Πως θα είμαστε πάντοτε εύσπλαχνοι, γεμάτοι από τον πόθο να τηρούμε την πρώτη εντολή που λέει: «Να αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου». Και την δεύτερη μεγάλη εντολή, που λέει: «Να αγαπάς και τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου».

Αυτό είναι το «λάδι» που πήραν μαζί τους οι έξυπνες παρθένες. Και επειδή είχαν πλούσια έργα αγάπης και ευσπλαχνίας, όταν σώθηκε εκείνο το «λάδι» που είχαν, βάλανε άλλο. Οι μωρές δυστυχώς δεν είχαν.

Προφανώς όλες οι παρθένες, και οι δέκα ψά­χνανε. Αλλά οι πέντε έκαναν το λάθος να μη ψά­χνουν, όπως έπρεπε και όσο έπρεπε, να βρουν τον Νυμφίο.

Αλλοίμονο, υπάρχουν μερικοί, που δεν ψά­χνουν καθόλου και δεν ενδιαφέρονται να πάνε στην Εκκλησία καθόλου. Δεν τους καίγεται καρφί, για το έλεος του Θεού, για την ένωση με τον Χριστό, για την ευαρέστηση του Χριστού! Για τέτοιους ανθρώ­πους πρέπει να προσευχόμαστε και να κλαίμε. Πρέπει να πενθούμε. Γιατί άμα τους βρει το τέ­λος σε τέτοια κατάσταση, θα είναι πολύ θλιβερό πράγμα γι’ αυτούς.

Ξύπνημα και δουλειά

Να φιλοτιμούμεθα να κάνουμε ό,τι περισσότε­ρο μπορούμε, για να βρεθούμε κοντά στον Χριστό. Μακάριος ο άνθρωπος, που θα τον βρει ο Νυμφίος όχι «ραθυμούντα» αλλά «γρηγορούντα». Και μακάριος εκείνος που «ξυπνάει» όχι μόνο νωρίς, αλλά που «ξυπνάει» δυναμικά και ουσιαστικά. Γιατί μερικοί λένε πως ξυπνήσανε, αλλά δεν ξυπνήσανε. Στην πραγματικότητα κοιμούνται· και απλώς την υπόλοιπη μέρα, τρίβουν τα μάτια τους, χωρίς να τα ανοίγουν για να δουν κατάματα την Αλήθεια: τον Νυμφίο Χριστό!

Αυτό είναι το μυστικό νόημα της παραβολής των δέκα παρθένων. Ξύπνημα και δουλειά. Νήψη και εργασία.

Το τελευταίο τροπάριο της σημερινής ακολουθίας λέει: «Ο Χριστός μάς δίνει ένα τάλαντο. Και μας λέει: Δούλεψε!» Το «τάλαντο» είναι η καλή διάθεση μέσα μας, ο νόμος του Θεού που μας φω­τίζει, και ο χρόνος-ευκαιρία στη ζωή μας, για να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε.

Σου έδωσε τέτοιο «τάλαντο»; Δούλεψε!
Για το συμφέρον σου δουλεύεις!
Για τη ζωή την αιώνια δουλεύεις!»

πηγή

Τὸ Ἅγιον Φῶς τοῦ Παναγίου Τάφου

Θά ἑορτάσουμε καί τήν …«ἡμέρα τῆς Γαίας»;


«Ἡμέρα τῆς Γαίας» λέει, σήμερα.
Σήμερα ποὺ λέτε…
Ἀλλὰ μόνον σήμερα… Καὶ μόνον ἔτσι, «ἀνώδυνα»…

Τὰ «ἑρπετά» (σιωνιστὲς ἑβραῖοι), οἱ πολιτικοί τους ὑπάλληλοι (δῆθεν «κυβερνήσεις»), οἱ «Μ.Κ.Ο.», καθὼς καὶ ὅλοι οἱ λοβοτομημένοι ἠλίθιοι δοῦλοι τῆς πλειοψηφίας τοῦ «σοφοῦ λαοῦ», τῶν «καταναλωτῶν»-«ψηφοφόρων» καὶ «νομοταγῶν» (δῆθεν) «πολιτῶν»…
…τάχα μου ἑορτάζουν σήμερα τὴν «Ἡμέρα τῆς Γαίας»…

Τί;
Ἂντὲ γ@μηθεῖτε «ἑρπετά», ἐγκληματίες καὶ ὑποκριτές, μαζὺ μὲ τοὺς ἠλιθίους ποὺ σᾶς ἀκολουθοῦν.

Ὅποιος ἢ ὅποια θέλει νὰ …«ξεστραβωθῆ», γιὰ ἕνα μόνον τμῆμα, ἀπὸ τὸ τὶ πραγματικὰ καὶ γιατὶ κάνουν στὸν Πλανήτη μας, μέσα ἀπὸ τὴν ἐγκληματικὴ ἀπάτη μὲ τὸ ὄνομα «κλιματικὴ ἀλλαγή» καὶ «ὑπερθέρμανσις (τάχα μου) τοῦ πλανήτου» μας, ἂς ἀφιερώσῃ δύο (2) ὧρες ἀπὸ τὴν ζωή του, γιὰ νὰ παρακολουθήσῃ τὸ παρακάτω ντοκυμαντέρ, τὸ ὁποῖον, ὑπ’ ὄψιν, ἐνᾦ εἶχε δημοσιευθῆ ἀπὸ τοὺς δημιουργού του (φαίνεται ἐπακριβῶς στὸ ταινιάκι τὸ ποιοὶ τὸ ἐδημιούργησαν), στὸ δικό τους κανάλι (τοῦ γιουτοῦμπ) τὸ 2012, ἐν τούτοις, ἀπὸ τὸ 2016 τὸ ἔχουν «διαγράψη» οἱ «διαχειριστές» τοῦ «γιουτοῦμπ»…

Ὁ γράφων ὅμως τὸ εἶχε «σώση» στὸν ὑπολογιστή του καί, τὸ μετεφόρτωσε (ἀνέβασε) στὸ δικό του κανάλι προσφάτως…
Ἀξίζει νὰ τὸ δεῖτε προσεκτικά, διότι περιέχει ὅλες τὶς πληροφορίες, ποὺ τὰ μεγάλα «μέσα» κρύβουν, ὡστὲ νὰ ἐξαπατοῦν μὲ ἄνεση τὸν κάθε ἕναν ποὺ δὲν γνωρίζει…
Πραξιτέλης ὁ Νότιος

Ο Ελληνόφωνος Εθνομηδενιστής Νίκος Φίλης κατηγορεί τη Ν.Δ. γιατί δεν εφάρμοσε τα νέα Προγράμματα Σπουδών για τα Θρησκευτικά


Στη σημερινή συζήτηση του πολυνομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας στην Ολομέλεια της Βουλής, ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ βουλευτής Νίκος Φίλης έστρεψε τα πυρά του εναντίον της αξιωματικής αντιπολίτευσης.


Μεταξύ άλλων κατέκρινε τη Ν.Δ. για το ότι δεν προχώρησε επί των ημερών της στην κατάργηση του ομολογιακού μαθήματος των Θρησκευτικών. Είπε επί λέξει: «Κύριοι της ΝΔ, εξίσωση όλων προς τα κάτω αλλά και το αντίθετο της αριστείας είναι να έχει το μάθημα των Θρησκευτικών ομολογιακό-δογματικό χαρακτήρα και να μην εφαρμόζονται τα νέα προγράμματα θρησκευτικών που εμείς καθιερώσαμε και πλέον διδάσκονται κανονικά, άσχετα από τις αντιδράσεις που ξεσηκώθηκαν από τους γνωστούς κύκλους. Κάτι που πρέπει να γίνει με τόλμη και στο μάθημα της Ιστορίας όπου ήδη έχει εκπονηθεί το νέο πρόγραμμα σπουδών για όλες τις τάξεις».

Να θυμίσουμε στον Φίλη ότι πέραν των πολλών αντιδράσεων που ξεσηκώθηκαν και τις οποίες μνημονεύει υπάρχουν και δύο τελεσίδικες αποφάσεις του ΣτΕ (ΣτΕ 660/2018 και ΣτΕ 926/2018) με τις οποίες έχουν ακυρωθεί ως πολλαπλώς αντισυνταγματικές οι Υ.Α. που φέρουν την υπογραφή του και για τις οποίες ανερυθρίαστα καυχάται τώρα στη Βουλή! 

Η κυβέρνησή του και ο ίδιος αλλά και ο σημερινός Υπουργός Παιδείας εάν επιδείκνυαν στοιχειώδη σεβασμό στις αρχές της δημοκρατίας θα έπρεπε προ πολλού να αποσύρουν τα «νέα Θρησκευτικά».

 Αντί αυτού ο Νίκος Φίλης προβαίνει σε ένα ακόμη σόου αυτοπροβολής. 

Τέλος να του θυμίσουμε ότι, δυστυχώς, τα νέα Προγράμματα Σπουδών δεν καθιερώθηκαν από τον ίδιο αλλά από τη Ν.Δ. που προχώρησε στην πιλοτική εφαρμογή τους ενώ σχεδιάστηκαν επί των ημερών της Άννας Διαμαντοπούλου. Διακομματική η ευθύνη για τα αντισυνταγματικά «νέα Θρησκευτικά», συγκεκριμένη όμως η πολιτική ευθύνη για όσους επιλέγουν τη συνέχιση της εφαρμογής τους στα ελληνικά σχολεία μετά την έκδοση ακυρωτικών αποφάσεων του ΣτΕ. 
πηγή

"Από την Κρήτη ως το Αιγαίο"


Τα γυρίσματα του video clip γίνανε στο νησί της Πάτμου.

Αχ, Γέροντα, καλή και η εξομολόγηση, αλλά ο κόσμος δεν μας αφήνει να σωθούμε.

 
 Παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης



-Αχ, Γέροντα, καλή και η εξομολόγηση, αλλά ο κόσμος δεν μας αφήνει να σωθούμε. βγαίνεις από το εξομολογητάρι. πάλι βλέπεις τα ίδια, ακούς τα ίδια, σκανδαλίζεσαι, θυμώνεις, φθονείς, κατακρίνεις…

 -Εσύ δεν μιλάς σωστά. 
Ο Χριστός είπε, αν σε πειράζει το μάτι σου βγάλε το, δεν είπε βγάλε του αλλουνού. Βλέπεις μια γυναίκα ντυμένη άσεμνα. αυτή τη δουλειά της, εσύ τη δουλειά σου. Βγάλε το μάτι σου, σημαίνει κατέβασέ το κάτω, να μη περιεργάζεσαι. Αν είσαι τόσο αδύνατος και ούτε αυτό δεν κάνεις, τότε μην αιτιάσαι άλλους. Να λές: «αλοίμονό σου ταλαίπωρε, φιλήδονε, μοιχέ.σου αρέσει ώστε η αμαρτία!». Ο τέλειος, βλέπει και δεν σκανδαλίζεται. 
Ο αγωνιστής φεύγει όσο μπορεί τα αίτια. 
Ο χαύνος, μπαίνει μόνος του στη λαύρα της αμαρτίας και μετά… φταίνε οι άλλοι. Δικαιολογία… όπως η Εύα». «Ξέρεις πόσες τέτοιες περιπτώσεις έχω, όπου με αφορμή κάποιον πειρασμό έμαθαν οι ίδιοι να προσεύχονται και με την σειρά και την υπομονή κέρδισαν και τους άλλους;»
 πηγή

Γλύπτης Βασίλης Παπασάικας :Σήμερα η αυθαίρετη ασχήμια παρουσιάζεται στην πατρίδα μας ως τέχνη-





Όταν δείχνεις έναν σωρό σκουπίδια στον θεατή σε ένα πολυτελές μουσείο και του λέγεις ότι αυτό που βλέπει είναι γλυπτό, επιτίθεσαι στη λογική του
Η Ανατολή εδώ και αιώνες έχει κατανοήσει ότι το μυστήριο της τέχνης δεν βρίσκεται στην μορφή αλλά στην ουσία, έτσι ώστε η ύλη που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης να μην μένει στείρα. Αντίθετα στη Δύση συχνά αναζητείται η μορφή και το κατόρθωμα, που μερικές φορές αιχμαλωτίζει τον άνθρωπο σε μια αναγκαστική κακοτεχνία που υπηρετεί τη μόδα. Για την απήχηση της τέχνης στον άνθρωπο της εποχής συνομιλήσαμε με τον γνωστό γλύπτη Βασίλη Παπασάικα, που μνημειακά έργα του κοσμούν πολλούς δημοσίους χώρους τόσο της ιδιαιτέρας πατρίδος του – Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας – όσο και της Ελλάδος γενικότερα.
Ο Βασίλης Παπασάικας είναι ένας από τους πλέον γνωστούς Έλληνες γλύπτες. Γεννήθηκε στο Καινούργιο Τριχωνίδος το έτος 1956 από γονείς αγρότες τον Γιώργο και τη Θεοφανώ Παπασάικα. Ζει και εργάζεται μεταξύ του χωριού του και της Αθήνας. Έχει κάνει 12 ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές. Έργα του υπάρχουν σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.

Αποτελείτε θα μπορούσα να πω ένα ιδιότυπο φαινόμενο στο σύγχρονο εικαστικό γίγνεσθαι, εκεί δηλαδή που τα πάντα καθορίζονται από την επίμονη έως και την μετά μανίας επιδίωξη της πρωτοτυπίας, εσείς επιμένετε στην τέχνη της εικόνος.
Το πράγμα έχει ακριβώς όπως το περιγράψατε, μιας και εξασκώ κυριολεκτικά την εικαστική τέχνη, αλλά θα έλεγα ίσως ότι πράττω τούτο μετά λόγου και γνώσεως, αφού σύμφωνα με την Ελληνική σκέψη, εικαστική τέχνη δεν νοείται απουσία εικόνος. Θα πω κάτι που ενδεχομένως θ’ ακουσθεί τετριμμένο, αλλά έχει για μένα μεγάλη σημασία: Είμαι Έλλην και ως Έλλην διδάσκομαι το κάθε τι περί την φιλοσοφία της τέχνης από την Ελληνική σκέψη, η οποία υπερτερεί μακράν κάθε άλλης φιλοσοφικής σκέψεως.
Δηλαδή όλα όσα βλέπουμε να προβάλλονται σήμερα από τα μουσεία της σύγχρονης τέχνης δεν είναι για σας τέχνη;
Λέγω όχι, αλλά για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή θα πρέπει να πούμε ότι σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν δύο είδη τέχνης, η μοντέρνα – σύγχρονη τέχνη και η παραδοσιακή όπως την αποκαλούν διάφοροι αυτόκλητοι ρυθμιστές του εικαστικού χώρου. Εγώ όπως αντιλαμβάνεστε, κατά την κρίση αυτών των ανθρώπων, ανήκω στους παραδοσιακούς. Αλλά το πράγμα στην ουσία του δεν είναι καθόλου έτσι και τούτο διότι αυτό που αποκαλείται στις μέρες μας παραδοσιακό είναι η τέχνη της εικόνος, η μοναδική πραγματική τέχνη, η οποία έχει τα φιλοσοφικά της βάθρα στην πανάρχαια ανάγκη των Ελλήνων για την ανύψωση του ήθους των και την προσέγγιση του Θεού, του οποίου τμήμα και δημιούργημα θεωρούν τους εαυτούς των.


«Όσα ανερμάτιστα παρουσιάζονται ως σύγχρονη τέχνη παρεισάγονται στον τόπο μας από ανθρώπους που στην πλειονότητά τους δεν έχουν ελληνική συνείδηση, πολλοί δεν είναι καν Έλληνες»
Από την άλλη πλευρά τα όσα ανερμάτιστα παρουσιάζονται ως σύγχρονη τέχνη, παρεισάγονται στην ουσία στον τόπο μας από ανθρώπους οι οποίοι στην πλειονότητά τους δεν έχουν Ελληνική συνείδηση, πολλοί απ’ αυτούς δεν είναι καν Έλληνες. Οι άνθρωποι αυτοί όπως αντιλαμβάνεσθε δεν έλαβαν ποτέ τον κόπο να μελετήσουν το βάθος της Ελληνικής σκέψεως. Έτσι ότι δουν στα πλούσια κράτη της δύσεως το μιμούνται με μανία πιθήκου και μας το παρουσιάζουν εδώ ως πρωτοπόρο και ρηξικέλευθο, δημιουργώντας το φαινόμενο που παλαιότεροι σπουδαίοι Έλληνες ονόμαζαν «εθνικό επαρχιωτισμό». Δυστυχώς όλοι αυτοί είναι ιστορικοί τέχνης, ιδιοκτήτες και επιμελητές μουσείων, χώρων τέχνης κ.λ.π.



Ανερμάτιστα, μήπως είναι λίγο βαρύς ο χαρακτηρισμός, υπάρχει θέλω να πω μια συμβολιστική και σε πολλά έργα σύγχρονης τέχνης, μπορεί ο προσεκτικός θεατής να την διακρίνει.
Έχετε εν μέρει δίκιο, αλλά στο αληθινό έργο τέχνης ο συμβολισμός δεν καταλαμβάνει παρά μικρό μέρος του. Στη σύγχρονη τέχνη βλέπουμε στις περισσότερες περιπτώσεις το έργο να καταλύεται η και να εξαφανίζεται για να επιτευχθεί ένας κραυγαλέος συμβολισμός τον οποίο οι «σοφοί» ονομάζουν στο τέλος έργο εικαστικό, πράγμα που καταστρατηγεί ακόμη και την απλή λογική. Αλλά για ν ’απαντήσω στο πρώτο σκέλος της ερωτήσεώς σας θα πω ότι η φιλοσοφική σκέψη πάνω στην οποία εδράζεται η τέχνη των δυτικών και κατ’ επέκτασιν των εδώ μιμητών τους, έχει τις ρίζες της στην Προτεσταντική Μεταφυσική και την Παπική θέληση – Παπικό δόγμα. Δεν θα πλατειάσω επ’ αυτού για την οικονομία της συζητήσεως. Θ’ αναφέρω μόνον ως παράδειγμα αυτό που ονομάζεται «αφηρημένη –ανεικονική τέχνη», η οποία προέκυψε ως αποτέλεσμα των Προτεσταντικών απαγορεύσεων περί εικόνων.


Είστε σαφής. Αλλά θα πρέπει όμως να σας θυμίσω ότι υπήρχε και ακόμη σήμερα υπάρχει η τέχνη της απεικονίσεως στη Δύση.
Της απεικονίσεως όχι, ρεαλιστική ναι. Αυτή εξ άλλου είναι και η κεφαλαιώδης διαφορά ημών από τους δυτικούς. Θα προσπαθήσω αυτό να σας το εξηγήσω με δυο λόγια. Η προσπάθεια των καλλιτεχνών της Δύσεως ολοκληρώνεται και μόνον «με την απεικόνισιν του αισθητού». Δηλαδή με την κατασκευή ειδώλου αυτού που ο καλλιτέχνης αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις του. Στην δική μας περίπτωση αυτό που επιδιώκεται είναι η κατά Λύσιππον «απόδοσις του όντος και ουχί του φαινομένου», απόδοσις δηλαδή της ψυχής και όχι της εξωτερικής εμφανίσεως. Οι δυτικοί μ’ ένα λόγο αποδίδουν το αισθητό, ενώ εμείς το ουσιώδες. Για τα μιλήσω πιο απλά θα πω πως εμείς, ενώ κοιτάζουμε πολύ λίγο με τα μάτια μας, βλέπουμε τα πολλά με τα μάτια της διανοίας, τα μάτια της ψυχής. Αυτό μπορεί κάποιος να το διακρίνει πολύ εύκολα στην τέχνη της Αγιογραφίας.
Όταν η Πολιτεία, οι νόμοι, τα πανεπιστήμια και ο Τύπος μετατρέπονται σε πανίσχυρο όπλο επίθεσης!
Πώς, με ποιον τρόπο, μπορείτε σας παρακαλώ να μας το εξηγήσετε με δυο λόγια;


Ακούστε, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά μια εικόνα, ενός κατά προτίμησιν σπουδαίου αγιογράφου, ας πούμε τον Άγιο Δημήτριο του Μανουήλ Πανσέληνου στο Πρωτάτο, το πρώτο πράγμα που θα διαπιστώσουμε είναι η κυριαρχία της γεωμετρίας στην ολοκλήρωση του έργου. Και τούτο δεν συμβαίνει μόνο στην απόδοση της ενδυματολογίας και του χώρου, αλλά και στην απόδοση της ανατομίας. Παρά ταύτα, η ζωντάνια του έργου είναι απίστευτη. Αυτή είναι η μαγεία της τέχνης της εικόνος και το ίδιο ισχύει και στην αγαλματοποιία. Είναι η τέχνη του ανθρώπου. Αυτού δηλονότι που δεν κοιτάζει αλλά βλέπει οδηγούμενος από την Θεία Χάρι. Γι’ αυτό και βλέπουμε να υπογράφει: «διά χειρός», που σημαίνει: η Θεία Χάρις ζωγράφισε χρησιμοποιώντας το χέρι μου. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με την Υμνολογία της Εκκλησίας μας αλλά και με κάθε είδος της τέχνης.
Θεωρείτε δηλαδή ότι και η κατά κόσμον τέχνη είναι δημιούργημα της Θείας Χάριτος;
Πώς αλλιώς. Η τέχνη δεν είναι αυτή που εξημερώνει τον άνθρωπο, βελτιώνει την αισθητική του και ενισχύει το αίσθημα της ευπρεπείας του, οδηγώντας τον στην φιλοσοφία και δι΄ αυτής στην αρετή, πράγμα που τον φέρνει πλησιέστερα προς την Θεία πλευρά της υποστάσεώς του; Σήμερα βέβαια βιώνουμε σε μεγάλο βαθμό το αντίθετο όλου αυτού. Με την αυθαίρετη ασχημία που παρουσιάζεται στην πατρίδα μας ως τέχνη, οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να θεωρούν φυσική κάθε μορφή φαυλότητος στη ζωή τους. Γιατί ξέρετε όταν, για παράδειγμα, δείχνεις στον θεατή ένα σωρό σκουπίδια μέσα σ’ ένα πολυτελές Μουσείο και του λέγεις ότι αυτό που βλέπει είναι γλυπτό, επιτίθεσαι στην λογική του, την εννοιολογική γνώση του και την αισθητική του και προσπαθείς να τις διαστρέψεις. Και βέβαια το όπλο της επιθέσεως σου, είναι ένα προβεβλημένο και προστατευμένο από τους νόμους και την πολιτεία Μουσείο, υποστηριζόμενο από τα Πανεπιστήμια και τον τύπο. Όπλο δηλαδή πανίσχυρο που αν μη τι άλλο θα φέρει σε μεγάλη σύγχυση τον ταλαίπωρο θεατή.


«Παρέχουν σπουδαία εικαστική αφορμή οι φυσιογνωμίες των αγωνιστών μας»
Τελειώνοντας, θα ήθελα να σας ρωτήσω πως προέκυψαν όλα αυτά τα αγάλματα των ηρώων της επαναστάσεως, που είναι μέρος της προσωπικής σας δουλειάς.
Στην ουσία κατά τύχη, ως παραγγελίες μνημειακών προτομών στην αρχή της σταδιοδρομίας μου. Αλλά γρήγορα απετέλεσαν ένα από τα κεφάλαια του προσωπικού μου έργου. Μελετώ ξέρετε από τα παιδικά χρόνια την Ελληνική ιστορία, και μόνον από τις πηγές. Έτσι έχω διαβάσει πολλές φορές τα απομνημονεύματα όλων των αγωνιστών και την ψυχή μου κατέχει δέος και θαυμασμός για τους ανθρώπους αυτούς και τους αγώνες τους. Παράλληλα οι φυσιογνωμίες τους παρέχουν σπουδαία εικαστική αφορμή, λόγω της δυνάμεως της προσωπικότητός τους και των εντόνων χαρακτηριστικών τους. Γι’ αυτούς τους λόγους αλλά προ πάντων για την συγκίνηση, που μου προκαλούν πάντοτε οι δίκαιοι αγώνες και οι ηρωισμοί του γένους μας, καταπιάστηκα και πάντα θα καταπιάνομαι με την εικονιστική απόδοση των προσώπων των μεγάλων αυτών Ελλήνων.
Χρέος κληρονομιάς
Ο Βασίλης Παπασαικας θεωρείται δάσκαλος, όχι μόνο από τους μαθητές του αλλά και από άλλους καλλιτέχνες της εποχής. Απ’ όσα μαθητεύσαμε με τη συνομιλία μας μαζί του, αλλά και βλέποντας τα έργα του, έμεινε μέσα μας η αίσθηση ενός χρέους: Δεν γίνεται να είμαστε επιπόλαιοι. Ανήκουμε στους προγόνους που μας χρέωσαν με μια πνευματική κληρονομιά. Δεν μπορούμε να έχουμε οποιοδήποτε άλλοθι με σκοπό να ξεχάσουμε το παρελθόν και το χρέος σε αυτούς που προηγήθηκαν και σε αυτούς που έρχονται. Η ψευτιά σε όλα τα επίπεδα αλλά και στην τέχνη θα βρεθεί μια μέρα μπροστά μας και οι επόμενοι θα μας κατηγορήσουν αν όχι για προδοσία, τουλάχιστον για επιπολαιότητα.
__________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 10.04.2019

“Οι Βράχοι της Ελευθερίας” – Η Επανάσταση του 1821 επιστρέφει στον κινηματογράφο



Η ταινία «Οι Βράχοι της Ελευθερίας», που θα προβληθεί στις μεγάλες οθόνες από τις 2 Μαίου, εξελίσσεται στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν κορυφώθηκε ο αγώνας των Ελλήνων για ανεξαρτησία ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά από αιώνες καταπίεσης.
Ως ιστορικό δράμα στο οποίο συμμετέχουν κυρίως φανταστικοί χαρακτήρες, όπως σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση του ομίλου εταιρειών Odeon, η ταινία επιδιώκει να παρουσιάσει και να τιμήσει τον ελληνικό πολιτισμό και τους Έλληνες με την αναφορά σε αξιόλογα ελληνικά και τουρκικά ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ιστορία. 
«Ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, εθνικός ήρωας της Ελλάδας, ο οποίος οργάνωσε τον απλό λαό σε εξέγερση εναντίον των Οθωμανών, αναδύεται ως μια αχτίδα ελπίδας για τους Έλληνες, ενώ ο Σουλτάνος Μαχμούντ II και ο Τούρκος περιφερειακός διοικητής Μουσταφά Μπέης, συμβολίζουν μια πλούσια Αυτοκρατορία στη δύση της. Αληθινά γεγονότα, όπως το μαρτύριο των γυναικών του Σουλίου, αποτέλεσαν έμπνευση κατά την έναρξη της ταινίας, ενώ η κορύφωση της ιστορίας πραγματοποιείται στην κρίσιμη μάχη του Βαλτετσίου, μία από τις πρώτες μεγάλες συγκρούσεις κατά την Ελληνική Επανάσταση» επισημαίνεται.

Σε ό,τι αφορά την υπόθεση της ταινίας, αυτή προβάλει την ιστορία ενός άτυχου έρωτα μεταξύ μιας νεαρής Ελληνίδας και ενός Τούρκου αξιωματικού, κατά την αυγή του πολέμου για την ανεξαρτησία της Ελλάδας ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, το 1821. Η εικοσάχρονη Άννα-Χριστίνα ερωτεύεται τον συνταγματάρχη Ταρίκ, ένα ανερχόμενο αστέρι του τουρκικού στρατού, που έχει μεγάλες αμφιβολίες για τις βάρβαρες μεθόδους διακυβέρνησης των συμπατριωτών του και που της είχε χαρίσει τη ζωή όταν ήταν παιδί και βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού… Αλλά το εκκολαπτόμενο ειδύλλιό τους φέρνει τραγωδία στην οικογένεια και στο χωριό της. 
Ορκισμένη να εκδικηθεί τους Τούρκους, η Χριστίνα λαμβάνει μέρος στην ελληνική επανάσταση και αναπόφευκτα γίνεται τοπικό σύμβολο του ελληνικού κινήματος αντίστασης, εμπνέοντας τους συμπατριώτες της και προκαλώντας την οργή των Τούρκων, που προσφέρουν αμοιβή για το κεφάλι της. Έχοντας πιστέψει ότι θα μπορούσε να αφήσει πίσω τα συναισθήματά της, η Χριστίνα πρέπει να έρθει αντιμέτωπη με τον άνδρα, που την αγαπά ακόμη και θέλει να την κρατήσει ασφαλή αλλά που τώρα του έχουν αναθέσει την αιχμαλωσία της. Οι συναντήσεις και οι αψιμαχίες τους οδηγούν αναπόφευκτα σε μια τραγική αντιπαράθεση κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης μάχης μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων που θα αλλάξει την πορεία της ιστορίας.

Όπως σημειώνεται στην ίδια ανακοίνωση, η ταινία αποτελεί μια μοναδική αμερικανική παραγωγή. Γυρισμένη λίγο έξω από την πολιτεία του Νέου Μεξικού, διαθέτει ένα διεθνές καστ και συνεργείο που ανέλαβαν το δύσκολο έργο να μεταφέρουν μια ιστορία αγάπης και δύναμης μιας σπάνια προβαλλόμενης περιόδου της ιστορίας στο ευρύ κοινό.
«Οι Βράχοι της Ελευθερίας» αποτελούν ένα έργο αληθινού πάθους για την παραγωγό και συν-συγγραφέα Μαριάννα Μητροπούλου που αφιέρωσε πολλά χρόνια για τη συγγραφή μιας ιστορίας που θα μετέφερε την ελληνική επανάσταση ζωντανά στο σύγχρονο κοινό. Μετά από μια μακρά περίοδο συγγραφής σεναρίου, η κα Μητροπούλου συγκέντρωσε μια έμπειρη ομάδα ταλέντων της βιομηχανίας ψυχαγωγίας για να υλοποιήσει αυτή την ανατρεπτική ιστορία ως κινηματογραφική ταινία στην κλασική παράδοση του Χόλιγουντ, σημειώνεται στην ανακοίνωση.
πηγή 

Μεγαλοβδομαδιάτικα Ευτράπελα

Μεγαλοβδομαδιάτικα Ευτράπελα

 Όταν ο Ιερέας λέει κάτι και οι ενορίτες κάνουν το αντίθετο τι μπορεί να συμβαίνει άραγε;
Για παράδειγμα λέμε οι ιερείς ότι χρειάζεται ευλογία πνευματικού και εξομολόγηση για τη Θεία Κοινωνία. Βλέπεις όμως ανεξομολόγητους που τους γνωρίζουμε να έρχονται στο Άγιο Ποτήριο. Για σκεφτείτε ο Ιερέας να σκέπαζε το Άγιο Ποτήριο τι θα γινόταν ; Ουρλιαχτά , φωνές και καταγγελίες …. << Ο Παπάς δεν με άφησε να Κοινωνήσω… >> Όχι δεν μιλάμε για σεβασμό, ευλάβεια ή εκκλησιαστικό φρόνημα αλλά για δαιμονική συμπεριφορά. Που είναι το πνεύμα της ταπεινώνσεως και της υπακοής;
«Παπά θα κάνω ότι γουστάρω κι εσύ λέγε ό,τι θέλεις» . . . .
Πολύ απλά και ξάστερα μας έχουν γραμμένους. Πάει η εποχή που ο κόσμος σεβόταν τον Ιερέα και τον Θείο Λόγο. Αν έχουν μείνει κάποιοι είναι ελάχιστοι. Μπαίνουμε στον Ναό όπως θέλουμε, κάνουμε ό,τι θέλουμε και ο Ιερέας γίνεται μια τελετουργική μαριονέτα. Τα κηρύγματα τα κάνουμε για 5 -6 ψυχούλες. Οι περισσότεροι ψιθυρίζουν «Άντε τελείωνε μας τα έπρηξες, έχουμε και δουλειές»
Μια σημαντική λεπτομέρεια : Στο Άγιον Όρος σε πολλές Ιερές Μονές την ώρα της Θείας Κοινωνίας έρχεται διακριτικά ένας μοναχός και ρωτάει τους ανθρώπους αν έχουν εξομολογηθεί και αν έχουν ευλογία από τον πνευματικό να μεταλάβουν. Αν κάποιος δεν έχει ευλογία τον παίρνουν διακριτικά από τη σειρά και πάει για εξομολόγηση. Από εκεί και πέρα θα κρίνει ο εξομολόγος αν και πότε θα μεταλάβει ο άνθρωπος.
Ο συγκλονιστικός λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου προς τους ΙΕΡΕΙΣ : «Το θεωρώ αναγκαίο να μιλήσω προς εσάς (τους ιερείς). Δεν είναι μικρή σας η τιμωρία αν επιτρέψετε σε κάποιον να κοινωνήσει, ενώ γνωρίζετε ότι έχει κάνει κάποιο αμάρτημα. Το Αίμα Αυτού θα ζητηθεί από τα δικά σας χέρια ! Προτιμώ να πεθάνω , παρά να μεταδώσω το Αίμα του Δεσπότη αναξίως! Προτιμώ να ματώσω, παρά να μεταδώσω το φρικτόν Αίμα του Χριστού σε αναξίους!». Εις το κατά Ματθαίον ΠΒ’ P.G 58: 744-5»
Καταλαβαίνουμε πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα;
ΑΟΡΙΣΤΗ και ΧΑΟΤΙΚΗ επαφή με τον «ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ» που έχω φτιάξει μέσα μου. Να φτάσω 90 ετών με παιδιά πυρηνικούς φυσικούς, τριώροφα και φράγκα στην τράπεζα. Για άλλη ζωή , μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών αυτά είναι των παπάδων και αν πάθω και καμιά αρρώστια θα βλαστημήσω και τον Θεό….
.........Κόσμος πολύς αυτές τις μέρες. Οι ιερείς δεν βλέπουν γνώριμα πρόσωπα. Διαπιστώνουν ότι ενώ όλοι αυτοί είναι ενορίτες τους δεν τους γνωρίζουν. Δεν τους γνωρίζουν όχι γιατί δεν θέλουν οι ίδιοι αλλά γιατί δεν θέλουν εκείνοι. Δεν θέλουν αυτοί οι άγνωστοι ενορίτες να γίνουν οικείοι των ποιμένων τους, δεν θέλουν να έχουν σχέση με παπάδες, με αυτά τα παράξενα μαυροφορεμένα πλάσματα.
Ο περισσότερος κόσμος θα έρθει στις Εκκλησίες απλά για μια επαφή με το «άγνωστο Θείο» ή για να μην πει και το χωριό τίποτα αν δεν πάω έστω για λίγο στην Εκκλησία αυτές τις μέρες.
 Θα βγεί ο Εσταυρωμένος και οι περισσότερες θα πουν με δάκρυα αλά Μάρθα Βούρτση “Αχ Σταυρώθηκε ο Χριστούλης για εμάς”. Αλλά για δάκρυα μετανοίας στο πετραχήλι ούτε λόγος. Για να μην πούμε ότι κάποιες μπορεί να είναι και κακές πεθερές και να πρήζουν τα παιδιά και τα εγγόνια. Αλλά το δάκρυ κορόμηλο και το λουλουδάκι του Επιταφίου για να μην χαθεί η παράδοση. .
Πολλές φορές δεν ακούμε τον ψάλτη στην ακολουθία του Επιταφίου. Μέσα στον Ναό γίνεται χαβαλές «Γεια σου Τάκη ήρθες κι εσύ για Πάσχα; Ωραία, πότε θα ψήσουμε και θα πιούμε ; ; ».
Πολλοί θα κουβαλήσουν τον Επιτάφιο και τον Σταυρό μάλιστα με ύφος χιλίων καρδιναλίων και με μαγκιά «Παπά εγώ κουβαλάω τον Σταυρό κάθε χρόνο για ευλογία».. Και βλαστημάει την Παναγία και τον Χριστό με την κάθε του ανάσα…. Κατά τα άλλα ευλογίες…..
Πολλοί δεν ξέρουν καν γιατί Κοινωνούν. Τι είναι η Θεία Κοινωνία; Τι προετοιμασία χρειάζεται; Όσους και να ρωτήσεις τόσες διαφορετικές απαντήσεις θα λάβεις. Οι περισσότεροι Κοινωνούν για να μην αρρωστήσουν! Και να υπάρχει ευλογία στην οικογένεια ! Λες και η οικογένεια που πονάει ή δοκιμάζεται ο Χριστός δεν είναι εκεί. Θεέ και Κύριε!
«Παπά! Πότε Βγάζεις Θεία Κοινωνία για να έρθω , θα είμαι στο καφενείο και θέλω να υπολογίσω την ώρα»….Θεία Κοινωνία SUPER MARKET…. Άνοιξαν οι προσφορές και σας περιμένουμε…
Ζούμε στην εποχή της πλάνης. Όλα διαστρέφονται, οι λόγοι των Ιερέων διαστρεβλώνονται, και η λατρεία της Εκκλησίας έγινε «μαγική τελετή».
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ!...Θα διαφυλάξουμε την Ορθόδοξη πίστη και παράδοση μέχρι τέλους. Όσες επιθέσεις , κατηγορίες και να δεχτούμε εμείς οι Ιερείς θα μείνουμε πιστοί στην Μητέρα Εκκλησία….Καλή μετάνοια και καλά μυαλά όπως μας έλεγαν και οι γιαγιάδες όταν ήμασταν μικροί. 
π. Σπυρίδων Σκουτής

Το μεγαλύτερο κράξιμο του Σαλβίνι στο Ευρωκοινοβούλιο.Διαδώστε το βίντεο γιατί αυτά κάνουν και στην Ελλάδα φιμώνοντας τα πάντα, για να περάσουν τα σχέδια της νέας τάξης πραγμάτων.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Έξω από τον Κύριο Ιησού Χριστό, δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος.
Έξω από τον Χριστό κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τελειοποιηθεί, ούτε να διακριθεί σε τίποτε καλό, δίκαιο, ένθεο και αιώνιο.
Έξω από τον Κύριο, ο άνθρωπος εκπίπτει, ξεπέφτει, παρακμάζει, κατρακυλάει μέχρις εκεί που δεν τελειώνει το κατρακύλημα, στον μη άνθρωπο.
Ναι. Έξω από τον Θεάνθρωπο Χριστό, δεν υπάρχει αληθινός άνθρωπος.
Έξω από τον Χριστό όλος ο άνθρωπος γίνεται υπάνθρωπος, κατώτερος άνθρωπος, άνθρωπος δίχως στοιχειώδη ανθρωπιά, γίνεται μισάνθρωπος, μη άνθρωπος.

~Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Μόρφου Νεόφυτος: Θαυμαστὴ εὕρεσις τῶν κειμηλίων μας

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου στὴ Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων, ποὺ τελέσθηκε στὸν καθεδρικὸ ναὸ Ἁγίου Μάμαντος τῆς κατεχόμενης πόλεως Μόρφου τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (21.4.2019).
Το «συγνώμη» του Αγίου Παϊσίου
 Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος παισιος
ΑΦΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΨΑΜΕ την ακολουθία του Νυμφίου με πλησίασε ένας καλοντυμένος  δάσκαλος ,γύρω στα  τριάντα όπου με ευγένεια με ρωτά:
-Πάτερ  πως και έχετε το Εικονοστάσι των Αγίων Αρσενίου και  Παϊσίου σε περίοπτη θέση;
-Εε, τους ευλαβούμαστε ιδιαίτερα.Έχουν  άλλωστε θαυματουργήσει πολλές φορές στην Εκκλησία μας.
-Εσύ τώρα για να ρωτάς μάλλον θα τους αγαπάς και εσύ.
-Και βέβαια, ήταν οι προγόνοι μου από τα Φάρασα της Καππαδοκίας ,από το ίδιο χωριό του Αγίου Παϊσίου . Έχουμε χτίσει μάλιστα και ένα Εκκλησάκι του Αγίου Παϊσίου στο χωριό μας στην Δράμα.
_Ωωω και θυμάσαι κάτι να σου έχουνε πεί οι παππούδες σου από τον Άγιο;
-Θα σας απογοητεύσω. Κάτι καλό δεν μπορώ να σας πώ.Ήταν χολιασμένοι και τσακωμένα τα σόγια μας πολλά χρόνια.
-Ε ποιος ξέρει; Ήταν Πρόεδρος του χωριού ο πατέρας του Αγίου Παϊσίου και στην διοίκηση συμβαίνουν οι προστριβές.
-Μα το καταπληκτικό πάτερ μου και ακόμη με συγκινεί , είναι ότι κάποτε ο Όσιος  Παϊσιος έκανε τόσα χιλιόμετρα και ήρθε από το  Άγιον  Όρος στο χωριό μας για να ζητήσει συγνώμη και συγχώρεση για λογαριασμό των προγόνων του.
Είχε τόσο λεπτή συνείδηση που ακόμη και τις διενέξεις  και τα λάθη των πατεράδων του (που ενδεχομένως να είχανε δίκαιο στην αναφερόμενη παρεξήγηση) τα θεωρούσε και δικά του σφάλματα  και έτσι νοιαζότανε για την ανάπαψη των εδικών του δίνοντας πάψη και τέλος στην  φιλονικία των προγόνων του με την συγχώρεση που ζητούσε . Τούτο θαρρώ πως είναι το καλύτερο μνημόσυνο για μία ψυχή.Και μετά σου λένε πως δεν ενδιαφερόταν  ο άγιος για τους συγγενείς του!
-Βέβαια πολύ άγιο και έξυπνο δάσκαλε.Να ανακαλύπτεις με ποιους ο κοιμηθείς είχε χολιαστεί και να ζητείς για λόγου του συγχώρεση ως φυσικός απόγονός του και ως ο έχων νομίμως τα πνευματικά δικαιώματα της εδικής του συγνώμης.
Άλλωστε Άγιος δεν είναι ο αλάνθαστος αλλά αυτός που έχει την τιμιότητα να δέχεται τα λάθη του.
π.Διονύσιος Ταμπάκης

Μακάριο δεν είναι τόσο να γνωρίζεις κάτι περί Θεού, αλλά το να έχεις μέσα σου τον Θεό.


Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Λεμεσού Αθανάσιος:Από το ΑΓΙΟ ΦΩΣ έως τον αναπτήρα...


Ο Μητροπολίτης Λεμεσού σχολιάζει τη φερόμενη "αποκάλυψη "από τον σκευοφύλακα του Πανάγιου Τάφου πως ο ίδιος ανάβει με αναπτήρα το Άγιο Φως και επικαλείται μαρτυρία του Αγίου Παϊσιου. Διηγείτε ο ίδιος "Είδα το Άγιον Φως ως μπλε,γαλάζιες αστραπές ! Άναψαν κεριά πιστών πάνω στον τρούλο του Παναγίου τάφου ! Άναψαν καντήλια και άλλα κεριά πιστών που βρίσκονταν σε μεγάλη απόσταση μπροστά μας !

Όσιος Ανανίας εκ Μαλλών Κρήτης

(+22 Απριλίου 1907)
Εκοιμήθη οσιακά τη νύκτα του Πάσχα, στις 22 Απριλίου του 1907 την ώρα μάλιστα της τελετής της Αναστάσεως.

Πρώτος Αδελφός, ανακαινιστής και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Εξακουστής Μαλλών Ιεράπετρας, υπήρξε ο Χατζη-Ανανίας, κατά κόσμον Αντώνιος Μπαρμπεράκης, που γεννήθηκε το έτος 1837 στις Μαλλες Ιεράπετρας από απλούς, φτωχούς αλλά θεοσεβείς γονείς, τον Ιωάννη και την Αθηνά, οι οποίοι μεγάλωσαν το παιδί τους «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».

 Ο Αντώνιος δεν έμαθε γράμματα, αλλά από μικρός είχε έφεση στα ιερά γράμματα και επιθυμούσε να περιβληθεί το αγγελικό σχήμα. Απέφευγε κάθε σωματική απόλαυση. Ως βρέφος δεν θήλαζε Τετάρτη και Παρασκευή και αρνούνταν πεισματικά να πιάσει τον μαστό της μητέρας του. Δεν έφαγε ποτέ κρέας, ψάρι και τυροκομικά. Μόνο τα Σαββατοκύριακα και τις μεγάλες εορτές έτρωγε λάδι και το Πάσχα κατέλυε οστρακοειδή, σουπιές και καλαμάρια. Ήταν πάντοτε ξυπόλυτος και ντυμένος κατάσαρκα με τρίχινα και χονδρά ράσα ενώ για κρεββάτι του είχε το δέρμα ενός ζώου, συνήθως προβάτου, και μαξιλάρι του μία κακόβολη πέτρα. Έτσι, σε ηλικία μόλις 14 ετών εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι και κατέφυγε στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καψά Σητείας, όπου εκάρη Μοναχός και υπήρξε μαθητής και συμμοναστής του Οσίου Ιωσήφ του Γεροντογιάννη, ιδρυτού της σημερινής Μονής Καψά, ο οποίος τον όρισε διάδοχό του.
Μετά το θάνατο του Οσίου Ιωσήφ το 1870 εξελέγη Ηγούμενος της Μονής, αλλά κάποιες συκοφαντίες τον ανάγκασαν αργότερα να καταφύγει στα Ιεροσόλυμα. Επειδή έμεινε στους Αγίους Τόπους, όπου είχε πάει να προσκυνήσει τα Ιερά Προσκυνήματα φέρει τον τίτλο του Χατζή, που στα αραβικά σημαίνει προσκυνητής.



Ο νόστος και η αγάπη του για την πατρίδα τον έφεραν πίσω στις Μάλλες το έτος 1877, όπου κατέφυγε στην Εξακουστή και επιδόθηκε στο ανακαινιστικό έργο της Μονής. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους δραστήριους εκείνους μοναχούς που έδρασαν κατά τα τέλη του 19ου αιώνα , ως ανακαινιστές ξεχασμένων μοναστηριών και ως ιδρυτές καινούργιων.

 Ο Χατζη-Ανανίας ανακαίνισε το σπηλαιώδη ναό και ανοικοδόμησε τον παλαιό ναό, τον οποίο και μετέτρεψε σε καθολικό της νεοσύστατης Μονής. 
Συμφωνα με τον Γάλλο αρχαιολόγο Πωλ Φωρ βρήκε εκεί «ερείπιόν τι ναού, αγνώστου ονόματος και μικρόν τι Εξωκκλήσιον, επωνομαζόμενον δε Παναγία Εξακουστή...». Αυτό επιβεβαιώνεται και από άλλες πηγές, που αναφέρουν ότι ο Χατζή- Ανανίας ανακαίνισε την εκκλησία που υπήρχε εκεί και άρχισε να οικοδομεί την καινούργια Μονή κοντά στο σπήλαιο. Η αποπεράτωση των εργασιών της ανακαίνισης της Μονής έγινε πέντε χρόνια μετά και αναφέρεται σε επιγραφή που σώζεται στη βάση του κωδωνοστασίου του Ναού: «ΤΗ 21η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1882 / ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΞΑΚΟΥΣΤΗΣ / ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΚΥΡΙΕ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΣΟΥ ΑΝΑΝΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ / ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ».

Ο Ναός έχει σχήμα μονόκλιτης Βασιλικής, με στέγη σαμαροειδή, όπως συνηθίζεται στην Κρήτη. Οι εικόνες του τέμπλου είναι νεώτερες, όμως δεξιά και αριστερά του Τέμπλου βρίσκονται εντοιχισμένες δύο παλιές εικόνες της Υπεραγίας Θεοτόκου Βρεφοκρατούσης και του Τιμίου Προδρόμου, ενώ παλιός είναι και ο Δεσποτικός Θρόνος. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο εξαιρετικής τέχνης και είναι έργο των περίφημων ξυλογλυπτών (νιταδόρων) αδελφών Παναγιώτου και Ιωάννου Μακράκη και Ζαχ. Φαρσάρη από το Μέσα Λασίθι Οροπεδίου. Στη νότια πλευρά του περιβόλου και σε μικρή απόσταση υπάρχει βράχος, η κορυφή του οποίου καλύπτεται από τους κλάδους συκιάς.

Στη βάση του υπάρχει μικρός σπηλαιώδης ναός αφιερωμένος στην ένδοξη Μεταμόρφωση του Κυρίου. Αρχικά ήταν μικρό φυσικό σπήλαιο, το οποίο διαμορφώθηκε πρόχειρα σε ναΰδριο και γι’ αυτό θεωρείται αχειροποίητος η θεόκτιστος ναός, στον οποίο ανακαλύφθηκε η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Αργότερα καλύφθηκε με τοίχο η δυτική πλευρά του και κλείσθηκε με πόρτα, ενώ σοβατίσθηκε το εσωτερικό του και κατασκευάσθηκε μικρό τέμπλο. Το Θυσιαστήριο του είναι φυσικός βράχος. Πάνω στο Θυσιαστήριο υπάρχει βράχος, χωρίς όμως να έχει ερευνηθεί γιατί η διάμετρος είναι πολύ μικρή.

 Συμφώνα με την παράδοση το ναΰδριο αυτό δεν υπήρχε, αλλά υπήρχε απλώς μικρό φυσικό σπήλαιο. Σ’ αυτό αναγκάσθηκε να καταφύγει μικρό παιδί ο Αντώνιος Μπαρμπεράκης, ο μετέπειτα Μοναχός Χατζη-Ανανίας, μία μέρα του χειμώνα που έβοσκε εκεί κοντά τα ζώα της οικογένειας του για να προφυλαχθεί από τη βροχή και αποκοιμήθηκε. 
Τότε είδε στο όνειρό του την Παναγία, η οποία του είπε ότι είναι εκεί και να ερευνήσει να βρει την εικόνα της. Το παιδί εκείνο ξύπνησε φοβισμένο και έφυγε. Το ίδιο όνειρο είδε και την επόμενη μέρα όταν αναγκάστηκε και πάλι να καταφύγει στο σπήλαιο αυτό για να προφυλαχθεί από τη βροχή και αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε ερεύνησε στο βάθος του σπηλαίου και ανακάλυψε μία εικόνα της Παναγίας, την οποία μετέφερε το βράδυ στο πατρικό σπίτι του. Ο πατέρας του Αντωνίου φοβήθηκε να κρατήσει την εικόνα στο σπίτι του, επειδή θεωρούσε ανάξιο και ακατάλληλο τον χώρο αυτό για την Παναγία. Έτσι παρήγγειλε στο γιό του να επιστρέψει την εικόνα στον τόπο που την βρήκε. Από τότε ο μικρός Αντώνιος πήγαινε καθημερινά στο χώρο αυτό και άναβε κανδήλι μπροστά στην εικόνα. Αργότερα μαζί με τον πατέρα του διαμόρφωσαν εκείνο το σπήλαιο σε Ναΰδριο.
 Μετά από πολλά χρόνια, ο Αντώνιος έγινε Μοναχός στη Μονή Καψά και έλαβε το όνομα Ανανίας, και επέστρεψε, όπως είπαμε, στη γενέτειρά του το έτος 1877 για να εγκατασταθεί στην μέχρι τότε ερειπωμένη Μονή Εξακουστής. 

 Η φωτισμένη προσωπικότητα και η αγιότητα του Χατζή- Ανανία προσέλκυσε και άλλους Μοναχούς στο Μοναστήρι, οι οποίοι πρόσφεραν και την πατρική τους περιουσία, με αποτέλεσμα τη σύντομη αποπεράτωση και επάνδρωση της Μονής. Η γύρω περιοχή ανήκε στην οικογένεια Τσακιράκη, που τη δώρισε για την ανέγερση της Μονής και βοήθησε τον Χατζή-Ανανία στο έργο του.

  Νέοι προσκυνητές κατέφθαναν καθημερινά στο νεόδμητο τότε μοναστήρι και υποψήφιοι μοναχοί εγκαταστάθηκαν σ' αυτό. Το 1881  η Μονή αριθμούσε οκτώ μοναχούς και δύο λαϊκούς κατοίκους. Ηγούμενος της Μονής παρέμεινε ως το 1895  ο Χατζή-Ανανίας, ο οποίος προσπάθησε με τα πλούσια διοικητικά του χαρίσματα να αποκτήσει το μοναστήρι πόρους για να μπορέσει να επιβιώσει. «...Η της Μονής περιουσία, η οποία κατ’ αρχάς αποτελείτο κατ’ έκτασιν εκ κτήματος οκτώ στρεμμάτων πέριξ της Μονής, ηυξήθη δι’ αγορών εις τριάκοντα στρέμματα, καλλιεργημένα και δενδροφυτευμένα. Εις την περιουσίαν ταύτην, δι’ αγορών ομοίως και αφιερώσεων, προσετέθησαν και άλλα εις εννέα διαφόρους θέσεις κτήματα, εν οις και ελαιοτριβείον εντός του χωρίου Μαλλών...», σημειώνει ο Ν. Ι. Παπαδάκης στο έργο του «Η Εκκλησία της Κρήτης».

 Το 1893 κανονικός Ηγούμενος της Μονής εξελέγη ο Ιερομόναχος Μεθόδιος Βρυγιωνάκης από τους Αρμένους, αλλά τίποτα δεν γινόταν στη Μονή χωρίς τη γνώμη και του Χατζή-Ανανία, τον οποίο όλοι αναγνώριζαν ως κτίτορα. Τα χρόνια αυτά η Αδελφότητα της Μονής είχε δύναμη οκτώ Μοναχούς και δύο δοκίμους, ενώ διέθεται αξιόλογη κτηματική περιουσία και ικανό αριθμό αιγοπροβάτων. Το επόμενο έτος ο π. Μεθόδιος παραιτήθηκε και στη θέση του ηγουμένου εξελέγη ο Ιερομόναχος Ιερόθεος Μπαρμπεράκης, ανηψιός του Χατζή-Ανανία. Λίγο αργότερα, λόγω δύσκολων συνθηκών, ο τότε Επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Αμβρόσιος ανέθεσε πάλι στον Χατζή-Ανανία την επιστασία της Μονής από τις 7 Απριλίου 1898  έως 3 Φεβρουαρίου 1899 

Η σπουδαία αυτή πορεία του Μοναστηριού διακόπηκε με το ξεκίνημα του 20ου αιώνα μ.Χ., αφού η Μονή κρίθηκε διαλυτέα σύμφωνα με τον Καταστατικό Νομό της Κρητικής Πολιτείας 276/1900 της εν Κρήτη Ορθοδόξου Εκκλησίας, με την οποία οι δέκα (10) μοναχοί μετατέθηκαν και εγγράφησαν στη Μονή Φανερωμένης. Ομως το 1903η Μονή επανασυστάθηκε και ο Χατζή-Ανανίας με όλη την αδελφότητα των μοναχών επανήλθαν στον αγαπημένο τους τόπο, την Μονή της μετανοίας τους.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Ηγούμενος Ανανίας εκοιμήθη οσιακά τη νύκτα του Πασχα, στις 22 Απριλίου του 1907 την ώρα μάλιστα της τελετής της Αναστάσεως.

Στη συνείδηση όσων τον γνώρισαν από κοντά είναι ένας άγιος, που η φήμη του φτάνει ως τις μέρες μας και διατηρείται ζωντανή στους κατοίκους της περιοχής Ιεράπετρας και Βιάννου. Εκτός από το χάρισμα της ιάσεως ασθενών, ήταν προικισμένος από τον Θεό και με το προορατικό χάρισμα, με το οποίο βοήθηκε πολλούς πιστούς να συναισθανθούν την αμαρτωλότητά τους και να μετανοήσουν. Τα Λείψανά του μετά την εκταφή αποπνέουν άρρητη ευωδία και επιτελούν θαύματα σε όσους με πίστη επικαλούνται την βοήθεια του.

Όπως είναι φυσικό μετά τον θάνατο του Οσίου Ανανία η Μονή γνωρίζει περίοδο παρακμής, αφού ο βασικός πόλος έλξεως των προσκυνητών δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Το 1920 αριθμούσε μόλις τέσσερις μοναχούς, ενώ το 1935  η Μονή κρίθηκε διαλυτέα και άρχισε η ερήμωσή της. Ο Οργανισμός Διαχειρίσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας πώλησε στην τότε Κοινότητα Μαλλών όσα κτήματα είχαν απομείνει.

 Κατά το διάστημα της Γερμανοϊταλικής Κατοχής τα κελλιά λεηλατήθηκαν και ερημώθηκαν. Δεν καταστράφηκαν μόνο το παρεκκλήσιο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, αλλά και το Καθολικό της Μονής και το κελλί του Ιερομονάχου π. Ιωακείμ Χατζάκη, που πήγαινε τακτικά για να λειτουργεί στο Μοναστήρι του.



πηγή