τ(Ρ)ελλάς_«Σήμα διαφορετικότητας».

 Μετά την υιοθεσία από ΛΟΑΤΚΙ και αμέτρητες ακόμη woke πρακτικές, η πιο woke κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών, η Νέα Δημοκρατία, με πρωτεργάτη τη Δόμνα Μιχαηλίδου, φέρνει ακόμη ένα έκτρωμα, αυτή τη φορά για να επιβάλλει την ιδεολογία της στις -ήδη ματωμένες- ελληνικές επιχειρήσεις: -Έχεις 3% λαθρομετανάστες, 45% γυναίκες και τάδε % ΛΟΑΤΚΙ ως εργαζόμενους; Παίρνεις χρηματοδότηση. -Δεν έχεις; Κλάψε. Ιδεολογική σφραγίδα λοιπόν...

  

Ο Ξεριζωμός και η Εγκατάσταση των Κιντιανών προσφύγων στη Μακεδονία

 

Τα Κίντια ( Κήδεια ) των Πιστικοχωρίων της Μ. Ασίας ήταν ένα ελληνικό χωριό στον καζά του Μιχαλιτσίου , κοντά στην Απολλωνιάδα , χτισμένο σε μια πλαγιά μικρής χαράδρας , 3 χλμ. νοτίως του ποταμού Nilüfer, παραποτάμου του Ρυνδάκου .

Σχετικά με τον ξεριζωμό των Κιντιανών ακολουθεί κείμενο από την ιστοσελίδα '' Τσακήλι Τσατάλτζας - Κήδεια Προύσας '' της Δέσποινας Γ. Χουρμουζιάδου :

- Η είδηση που λάβανε το 1922 ( στα Κήδεια ) για τον ερχομό των Τούρκων , τους οδήγησε νοτιοδυτικά , προς τα λιμάνια της Σμύρνης , κουβαλώντας όλα τα υπάρχοντά τους σε άμαξες . Όμως - όπως λέει μια παράδοση - στο δρόμο συνάντησαν μια πανέμορφη γυναίκα πάνω σε άλογο , που τους απέτρεψε να συνεχίσουν και έτσι , αφού παράτησαν στο δρόμο όλα τα πράγματά τους , κινήθηκαν προς την Πάνορμο . Κάποιοι είπαν ότι ήταν η κόρη του πασά της περιοχής , άλλοι ότι ήταν η Παναγία που τους έσωσε από βέβαιη σφαγή . Πρόσφατες έρευνες βεβαιώνουν την ύπαρξη της Σουλτάνας , η οποία ήταν χριστιανή λόγω της Σερβικής καταγωγής της . Από την Πάνορμο μεταφέρθηκαν με πλοία απέναντι στη Ραιδεστό . Μετά φορτώθηκαν στο τρένο και πέρασαν στην Ελλάδα . Έφυγαν με τα ρούχα που φορούσαν . Το μόνο που διέσωσαν από την πατρίδα τους είναι η εικόνα της Ζωοδόχου Πηγής από την εκκλησία του χωριού τους . -

Ο κάτοικος του Παλαιφύτου ( Πέλλας ) Βασίλης Ξυνάκης - δώδεκα χρονών εκείνη την εποχή - αφηγείται σε εκπομπή της ΕΤ3 το 1993 την οδύσσεια που πέρασαν μέχρι να φτάσουν στην Ελλάδα .

"Εγώ είμαι από τα Κήδεια της Προύσας . Έρχεται μια διαταγή να μας σηκώσουν .

- Να φύγετε !

- Πού να πάμε ;

- Να πάτε στη Σμύρνη .

Λοιπόν , φορτώσαμε τα κάρα , τα ζώα μας και με τα ποδάρια πάμε για τη Σμύρνη . Στη Σμύρνη λοιπόν στρατός οπισθοχωράει . Περνάει , έρχεται , δε λέει τίποτα - πού πάτε βρε Έλληνες ; - Ύστερα Τσερκέζοι Τούρκοι - κι αυτοί ήτανε κόμματα- μας λένε :

- Γκιαούρηδες πού πάτε ;

- Στη Σμύρνη πάμε να περάσουμε τη Σκάλα .

- Τη Σκάλα την έχει παρμένη Κεμάλης . Ο Κεμάλης σφάζει , γίνεται σφαγή .

Εμείς όπως ήτανε τ΄άφηκαμε ζώα , κάρα , ότι κι αν είχαμε , έφυγαμε έτσι με κείνα που φορούσαμε . Λοιπόν ερχούμαστε πίσω , Μιχαλίτσι , Μπάνορμο για να βγούμε στη Σκάλα για να βγούμε στο Ροδεστό . Τέλος πάντων βγήκαμε , ήρθαμε , πάμε να μπούμε στο βαπόρι , αλλά δε μας παίρνει είναι μακριά . Άλλοι με βάρκα , άλλοι στον ώμο μας φορτώνονταν οι μανάδες μας , για να πάμε στο καράβι να μπούμε επάνω να μας βγάλουν στο Ροδεστό . Τέλος πάντων , από δω από κει , μπήκαμε απάνω και βγήκαμε στο Ροδεστό .

Στο Ροδεστό καθήσαμε καμμιά βδομάδα . Έρχεται μια διαταγή μας σηκώνουν πάλι , με τα ποδάρια μας πάγαιναν σ΄ ένα χωριό τούρκικο - Πισμάνι το λέγανε . Εκεί εκάτσαμε κάμποσες μέρες . Έρχεται μια διαταγή πάλι μας σηκώνουν . Φεύγουμε μέρα-νύχτα , όπως οι κατσαπλιάδες γενίκαμε . Πήγαμε λοιπόν στα Μάλγαρα . Εκάτσαμε κι εκεί καναδυό μέρες . Έρχεται μια διαταγή πάλι μας σηκώνουν , πάμε για τη Θράκη , τα σύνορα για να έρθουμε στην Ελλάδα . Λοιπόν πιάσαμε τα σύνορα, μας συγκεντρώνουν όλους τους χωριανούς , έρχονται τα τρένα . Μας βάζουν στα τρένα , μπήκαμε στη Θράκη . Τα τρένα λοιπόν πάνε Πορόια , Σέρρες , Δράμα. Στα Πορόια αφήνουν ένα βαγόνι . Πάμε πάλι στα Σέρας , αφήνουν ένα βαγόνι . Πάνε μας εκομματιάζουν τώρα . Απ΄τα Σέρας πάμε στο Κιλκίς . Απ' το Κιλκίς λοιπόν αφήνουνε κι εκεί ένα βαγόνι . Απ΄το Κιλκίς έρχονται εδώ τώρα στο Λοζάνοβο ( Παλαίφυτο Γιαννιτσών ) . Εδώ ήταν Τούρκοι, ήταν Μπέηδες .

Εκτός από το Παλαίφυτο οι Κιντιανοί εγκαταστάθηκαν στη Κάτω Καμήλα και τη Νέα Ζίχνη Σερρών , στο Παλαιοχώρι Καβάλας , και την Δράμα . -

Πληροφορίες - εικόνα : '' Τσακήλι - Κήδεια '' Δέσποινα Χουρμουζιάδου

Μπουρδελλάδας το ανάγνωσμα!

Το κράτος δολοφόνος των Ελλήνων

Μίσος για τους πολίτες.. 

763 πρόβατα του τα θανάτωσαν, η πέθαναν από την ευλογιά,η αίτηση για αποζημίωση απορρίπτεται...

 Οι τελευταίες εξελίξεις μετα την θανάτωση του κοπαδιού μας

Η FDA φέρεται να απέκρυψε στοιχεία

 

Η FDA, ή η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ, έχει τις ρίζες της στις αρχές του 20ου αιώνα. Ιδρύθηκε το 1906, η κύρια αποστολή του ήταν να προστατεύει τους καταναλωτές από εσφαλμένα και νοθευμένα τρόφιμα, φάρμακα και καλλυντικά. Με την πάροδο των δεκαετιών, οι αρμοδιότητές του διευρύνθηκαν, καθιστώντας το τον ρυθμιστικό φορέα που είναι σήμερα.

Ο ρόλος του FDA στη Φαρμακευτική Βιομηχανία

Φανταστείτε το φαρμακευτικό τοπίο χωρίς φύλακα. Επικίνδυνο, σωστά; ο FDA αναλαμβάνει να καλύψει αυτόν τον κρίσιμο ρόλο.

Διασφάλιση της ασφάλειας των ναρκωτικών

Η ασφάλεια είναι πρωταρχικής σημασίας. Πριν κυκλοφορήσει οποιοδήποτε φάρμακο στην αγορά, υπόκειται σε αυστηρό έλεγχο από τους FDA. Αυτό διασφαλίζει ότι τα οφέλη του φαρμάκου υπερτερούν των πιθανών κινδύνων.

Επίβλεψη Κλινικών Δοκιμών

 Οι κλινικές δοκιμές είναι η ραχοκοκαλιά της ανάπτυξης φαρμάκων. ο FDA επιβλέπει αυτές τις δοκιμές, διασφαλίζοντας ότι διεξάγονται ηθικά και ότι τα δεδομένα που δημιουργούνται είναι ακριβή και αμερόληπτα.

Η  FDA λοιπόν... ΕΔΩ

Η Ευχαριστιακή και Εκκλησιολογική Ειδωλολατρία

Στην σύγχρονη εκοσμικευμένη εκκλησιαστική πραγματικότητα ,που η αξία του ιερωμένου προσμετράτε στο τι ''κατηγορίας είναι'' ή πόσα ''μεταπτυχιακά έχει'', οι Τσεκουράτες Αλήθειες του π.Ιωάννη Ρωμανίδη ,θα μπορούσε να είναι η απάντηση στην αγωνία και τις φωνές που ακούγονται κατά καιρούς για το άνοιγμα της σχολής της Χάλκης.

Λέει ο παπα Γιάννης:Εις την εποχήν του Αποστόλου Παύλου εξελέγετο κανείς επίσκοπος ή πρεσβύτερος από την ομάδα των προφητών, δηλαδή των δοξασμένων/θεουμένων. Δια τούτο ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεον «μη αμέλει του εν σοι χαρίσματος, ό εδόθη σοι δια προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου (Α΄ Τιμ. 3:14).»

Δια τούτο ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας πληροφορεί ότι στα χρόνια του υπήχαν επίσκοποι που στην εποχήν του αποστόλου Παύλου θα έλεγαν μόνον το «αμήν» στην εκκλησίαν.

Στην καρδιάν της Περί Πίστεως Εκθέσεως του Δαμασκηνού είναι μεταξύ των άλλων και μαζί με τον Απόστολον Παύλον και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρειοπαγίτης ο οποίος τονίζει ότι ο επίσκοπος εκλέγεται από μεταξύ των θεουμένων. Αυτή η παράδοσις διατηρήθηκε όλα τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Ακριβώς δια να καταργηθεί η παράδοσις αυτή

ιδρύθηκαν αι Θεολογικαί Σχολαί

της Χάλκης

και των Αθηνών

και εν συνεχεία της Θεσσαλονίκης.

Έτσι δεν ήτο ανάγκη πλέον οι υποψήφιοι επίσκοποι να είναι θεολόγοι από την θέωσίν τους ή τουλάχιστον από τον φωτισμόν της καρδίας τους από την νοεράν ευχήν, αλλά από το πτυχείο του Πανεπιστημίου επάνω στο οποίο γράφει θεολόγος μάλιστα.

 

 

VI. Η Ευχαριστιακή και Εκκλησιολογική Ειδωλολατρία

55) Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος καταδικάζει την ευχαριστιακήν ειδωδολατρίαν και εκκλησιολογίαν της εποχής του. Ορισμένοι Ορθόδοξοι ισχυρίζοντο ότι η μυστηριακή ένωσις με τον Χριστόν γίνεται μόνον μέσω της Θείας ευχαριστίας χωρίς να είναι ανάγκη ο κοινωνών να ευρίσκεται στην κατάστασιν του φωτισμού ή τουλάχιστον της καθάρσεως. Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος συνοψίζει την πατερικήν ερμηνευτικήν περί της πραγματικότητος της Εκκλησίας και των μελών αυτής βάσει των επιστολών του Αποστόλου Παύλου.  «Ίνα δε και τας διαφοράς των μελών και τίνα ταύτα και τίνες εισίν αποδείξη, έφη Υμείς δε εστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους. Και ους μεν έθετο ο Θεός εν τη εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, έπειτα δυνάμεις, έπειτα χαρίσματα ιαμάτων, αντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών (Α΄ Κορ. 12:27-28) Είδες τας διαφοράς των μελών του Χριστού; Έμαθες τίνες εισί μέλη αυτού;»^[11]  Ο Απόστολος Παύλος περιγράφει με πάσαν ακρίβειαν ποίοι είναι αυτοί που είναι ηνωμένοι με τον Χριστόν και αποτελούν το Σώμα Του, την Εκκλησίαν. Δηλαδή το πρώτο σκαλοπάτι με το οποίον γίνεται κανείς μέλος της εκκλησίας είναι τα γένη γλωσσών που μετά απλοποιήθηκαν γενόμενα η λεγομένη «νοερά ευχή.» Οι υπόλοιποι των κοινωνούντων, αλλά αναξίως, είναι «ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί (Α΄ Κορ. 11:30).» Παρ’ ότι είναι βαπτισμένοι παραμένουν ιδιωτεύοντες (λαϊκοί) και λέγουν μόνον το «αμήν» στην εκκλησίαν. Τούτο διότι δεν ανήκουν ακόμη στο «βασίλειον ιεράτευμα» αφού δεν απέκτησαν ακόμη ή και έχασαν την νοεράν ευχήν. Δια τούτο ο Χρυσόστομος προειδοποιεί, «Μη τοίνυν θαρρώμεν, ότι γεγόναμεν άπαξ του σώματος.»^[12]

56) Εις την εποχήν του Αποστόλου Παύλου εξελέγετο κανείς επίσκοπος ή πρεσβύτερος από την ομάδα των προφητών, δηλαδή των δοξασμένων/θεουμένων. Δια τούτο ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεον «μη αμέλει του εν σοι χαρίσματος, ό εδόθη σοι δια προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου (Α΄ Τιμ. 3:14).» Δια τούτο ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας πληροφορεί ότι στα χρόνια του υπήχαν επίσκοποι που στην εποχήν του αποστόλου Παύλου θα έλεγαν μόνον το «αμήν» στην εκκλησίαν. Στην καρδιάν της Περί Πίστεως Εκθέσεως του Δαμασκηνού είναι μεταξύ των άλλων και μαζί με τον Απόστολον Παύλον και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρειοπαγίτης ο οποίος τονίζει ότι ο επίσκοπος εκλέγεται από μεταξύ των θεουμένων. Αυτή η παράδοσις διατηρήθηκε όλα τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ακριβώς δια να καταργηθή η παράδοσις αυτή ιδρύθηκαν αι Θεολογικαί Σχολαί της Χάλκης και των Αθηνών και εν συνεχεία της Θεσσαλονίκης. Έτσι δεν ήτο ανάγκη πλέον οι υποψήφιοι επίσκοποι να είναι θεολόγοι από την θέωσίν τους ή τουλάχιστον από τον φωτισμόν της καρδίας τους από την νοεράν ευχήν, αλλά από το πτυχείο του Πανεπιστημίου επάνω στο οποίο γράφει θεολόγος μάλιστα.

57) Ο λόγος που ο Χρυσόστομος μας λέγει ότι δεν πρέπει να νομίζομε ότι γίναμε άπαξ και δια πάντα μέλη του Σώματος του Χριστού είναι το γεγονός ότι τα στάδια με τα οποία γινόμεθα μέλη είναι στάδια θεραπείας της βιολογικής και πνευματικής αρρώστιας που συνκεντρούται στην καρδίαν του κάθε ανθρώπου. Η θεραπεία αρχίζει με την κάθαρσιν της καρδίας και καταλήγει στην Θεοπτίαν στην ζωήν αυτήν. Όταν ο Κύριος της Δόξης λέγει «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι Θεόν όψονται,» εννοεί τον δοξασμόν, δηλαδή την θέωσιν, εις αυτήν την ζωήν της οποίας προηγείται η κάθαρσις και ο φωτισμός της καρδίας.

58) Η αρρώστια της ανθρωπίνης προσωπικότητος συνίσταται εις την εξασθένησιν της κοινωνίας της καρδίας με την δόξαν του Θεού (Ρωμ. 3:23) και την υποδούλωσίν της εις τον κόσμον, δια του κατακλυσμού της από τους εξηρτημένους από το περιβάλλον λογισμούς (Ρωμ. 1:21-24, 2:5). Εις αυτήν την κατάστασιν ο άνθρωπος φαντάζεται τον Θεόν κατά την εικόνα του νοσούντος εαυτού του ή ακόμη και των ζώων (Ρωμ. 1:22). Ούτως ο έσω άνθρωπος υφίσταται τον πνευματικόν θάνατον, «εφ’ ω (λόγω του οποίου) πάντες ήμαρτον» (Ρωμ. 5:12).^[13] Δηλαδή η αγάπη υποδουλώνεται εις το ένστικτον της αυτοσυντηρήσεως, το οποίον την παραμορφώνει και την μεταμορφώνει εις εγωκεντρικήν και ιδιοτελή ενέργειαν, υποβαθμισμένην εις απλήν αναζήτησιν επιβιώσεως, ασφαλείας και ευτυχίας.

59) Η πτώσις εκάστου ανθρώπου και η δουλεία του εις την κτίσιν συνίσταται εις την σύγχυσιν της ενεργείας του ανθρωπίνου πνεύματος με αυτήν της διανοίας, καθ’ ην σύγχυσιν, οι προερχόμενοι εκ του περιβάλλοντος λογισμοί γίνονται λογισμοί του πνεύματος, με αποτέλεσμα να εξασθενή κατά ποικίλους βαθμούς η εν τη καρδία κοινωνία με την άκτιστον ενέργειαν και βασιλείαν του Θεού.

60) Η θεραπεία της νόσου ταύτης αρχίζει με την κάθαρσιν του πνεύματος του ανθρώπου, δηλαδή την κατά τους πατέρας νοεράν ενέργειαν της ψυχής, από όλους τους λογισμούς, καλούς και κακούς, και τον περιορισμόν τους εις την διάνοιαν. Συγχρόνως το πνεύμα (δηλαδή η νοερά ενέργεια) του ανθρώπου ελευθερούται από την διάνοιαν και επιστρέφει με την νοεράν ευχήν εις την καρδίαν. Εις την φυσικήν του κατάστασιν το πνεύμα του ανθρώπου ενεργεί ωσάν στρόβιλος εντός της καρδίας & ενώ εις την πεπτωκείαν του κατάστασιν ευρίσκεται διάχυτον εις τον εγκέφαλον ταυτιζόμενον με τα νοήματα και τα ρήματά του και υπόδουλον εις αυτά. Έτσι αντί να βασιλεύει ο άνθρωπος μετά του Θεού επί της φύσεως, καθίσταται δούλος αυτής. Δια να αποκατασταθή η φυσιολογική λειτουργία της ανθρωπίνης προσωπικότητος μέσω της περιτομής ταύτης της καρδίας από όλους τους λογισμούς (Ρωμ. 2:29), πρέπει να ελευθερωθή ο έσω άνθρωπος από την δουλείαν εις ό,τιδήποτε εν σχέσει προς το περιβάλλον του, λ.χ. αυτοϊκανοποίησιν, πλούτον, ιδιοκτησίαν, ακόμη και τους γονείς και συγγενείς του (Ματθ. 10:37, Λουκ. 14:26). Ο σκοπός δεν είναι η απόκτησις Στωϊκής απαθείας δια της καταργήσεως της συμπαθείας, αλλ’ η παροχή της δυνατότητος εις την καρδίαν να δεχθή τας προσευχάς και τους ψαλμούς, που το Άγιον Πνεύμα μεταφέρει εκεί από την διάνοιαν και ενεργοποιεί αδιαλείπτως. Έτσι ο επί κεφαλής του νευρικού συστήματος εγκέφαλος απασχολείται με τας καθημερινάς δραστηριότητάς του και τον ύπνον, ενώ συγχρόνως το πνεύμα του ανθρώπου προσεύχεται εν τη καρδία αδιαλείπτως. Δηλαδή γίνεται ωσάν επισκευασμένη δισκέτα υπολογιστού εις την οποίαν κείμενα προσευχών μεταφέρονται από τον εγκέφαλον και επανέρχονται εις αυτόν. Όμως οι ούτω πνεύματι προσευχόμενοι αδιαλείπτως, προσεύχονται και μεγαλοφώνως με την λογικήν προκειμένου να συνεισφέρουν εις την κατήχησιν και οικοδομήν των ιδιωτών και απίστων. Αυτό εννοεί ο Παύλος με το «προσεύξωμαι τω πνεύματι, προσεύξωμαι τω νοΐ & ψαλώ τω πνεύματι, ψαλώ και τω νοΐ» (Α΄ Κορ. 14:15).

61) Εν σχέσει με την θεραπείαν αυτήν δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των Λατίνων και των Προτεσταντών αφού είναι και οι δυο τους τα πνευματικά τέκνα του Αυγουστίνου. Υπάρχει όμως μία σημαντική διαφορά μεταξύ τους. Ενώ οι Λατίνοι παρέμειναν πιστοί στην δαιμονικήν πνευματικότητα του Νεο-Πλατωνικού μυστικισμού του Αυγουστίνου, το μεγάλο μέρος των Διαμαρτυρομένων την εγκατέλειψαν μαζί με τον Φραγκο-Λατινικόν μοναχισμόν που την ασκούσε.

62) Υπάρχουν σήμερον πολλοί τύποις Ορθόδοξοι που λίγο διαφέρουν ουσιαστικά από τους Λατίνους και Διαμαρτυρομένους. Μη γνωρίζοντες τα καθαρώς θεραπευτικά θεμέλια της Ορθοδοξίας, στοχάζονται περί των δογμάτων της πίστεως. Οι πιο παράξενοι από όλους είναι εκείνοι που δέχονται μίαν καθαρώς Φραγκο-Λατινικήν μαγικήν αντιλήψιν περί μυστηρίων που τους επιτρέπει να ταυτίζουν την Εκκλησίαν με την κοινωνίαν της Θείας Ευχαριστίας υπό τον Επίσκοπον χωρίς τα στάδια μεθέξεως στο Σώμα του Χριστού και χωρίς την προϋπόθεσιν ότι τα μέλη Του είναι οι φωτισμένοι και οι θεούμενοι/δοξασμένοι. Αυτή η Ευχαριστιακή Ειδωλολατρεία έγινε από την αρχήν το μυστικόν θεμέλιον του διαλόγου μεταξύ του Βατικανού και του Φαναρίου. Ήλθε εις την επιφάνειαν με την άρσιν της «ακοινωνησίας» από το Βατικανό και των «αναθεμάτων» από το Φανάρι την 7ην Δεκεμβρίου το 1965.  Συγχρόνως το Φανάρι έκαμε την παράδοξον διάκρισιν μεταξύ του «διαλόγου της αγάπης,» που τότε άρχισε, και του «Θεολογικού Διαλόγου» που πρόκειτο να αρχίση. Η εργασία της Τεχνικής λεγομένης Επιτροπής δια τον «Θεολογικόν Διάλογον» λειτούργησε το 1976-1977. Ευθύς εξ αρχής άρχισε με την εμμονήν του Φαναρίου και των υποστηρικτών του να μη γίνη σκοπός του διαλόγου η ένωσις των Εκκλησιών βάσει της κοινής παραδόσεως της αδιαιρέτου Εκκλησίας των Επτά Οικουμενικών Συνόδων. Εν τω μεταξύ οι Λατίνοι μας είχαν μοιράσει το δικό τους κείμενον δια τον σκοπόν και την μέθοδον του διαλόγου. Εν συνεχεία ένας από τους εκπρόσωπους του Φαναρίου που συνεργάσθηκε με τους Λατίνους σε μικτήν υποεπιτροπήν μας ανήγγειλε στην επομένην συνάντησιν της Ορθοδόξου Τεχνικής Επιτροπής τα «ευχάριστα» νέα ότι οι Λατίνοι τόσον πολύ ενθουσιάσθηκαν με το Ορθόδοξον κείμενον που εγκατέλειψαν το δικό τους κείμενον και υιοθέτησαν το κείμενον της Ορθοδόξου επιτροπής. Έτσι έληξε το έργον της Τεχνικής Επιτροπής.

63) Παραδόξως η αίρεσις αυτή της Ευχαριστιακής Ειδωλολατρείας έφτασε να διέπη σήμερον όλον το θεολογικόν έργον του «Πίστις και Τάξις» του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών.

Η ΣΥΝΈΧΕΙΑ  _ΕΔΩ

+ Στίβεν Ράνσιμαν*

 

Έχω μεγάλο σεβασμό για τα χριστιανικά δόγματα, και κυρίως για την Ορθοδοξία, διότι μόνον η Ορθοδοξία αναγνωρίζει πως η θρησκεία είναι μυστήριο. Οι ρωμαιοκαθολικοί κι οι προτεστάντες θέλουν να τα εξηγήσουν όλα. Είναι άσκοπο να πιστεύεις σε μία θρησκεία, θεωρώντας ότι αυτή η θρησκεία θα σε βοηθήσει να τα καταλάβεις όλα. Ο σκοπός της θρησκείας είναι ακριβώς να μας βοηθάει να κατανοήσουμε το γεγονός ότι δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε όλα. Νομίζω πως η Ορθοδοξία συντηρεί αυτό το πολύτιμο αίσθημα του μυστηρίου.

Η ρωμαιοκαθολική εκκλησία ήταν πάντα και πολιτικό ίδρυμα, εκτός από θρησκευτικό, και πάντα ενδιαφερόταν για το νόμο. Πρέπει να θυμόμαστε πως, όταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατέρρευσε στη Δύση και ήρθαν τα βαρβαρικά βασίλεια, οι Ρωμαίοι άρχοντες χάθηκαν, αλλά οι εκκλησιαστικοί άνδρες παρέμειναν, κι ήταν κι οι μόνοι με ρωμαϊκή μόρφωση. Οπότε, αυτοί χρησιμοποιήθηκαν από τους βάρβαρους βασιλείς για να εφαρμόσουν το νόμο. Έτσι, η Δυτική Εκκλησία «ανακατεύτηκε» με το νόμο. Τον βλέπεις το νόμο στη ρωμαιοκαθολική Εκκλησία: θέλει να είναι όλα νομικά κατοχυρωμένα. Στο Βυζάντιο -και είναι ενδιαφέρον πώς μετά την τουρκική κατάκτηση τα υποστρώματα παραμένουν- η Εκκλησία ενδιαφέρεται μόνον για τον Κανόνα, το νόμο των γραφών. Δεν έχει την επιθυμία να καθορίσει τα πάντα. Στις Δυτικές Εκκλησίες που αποσχίστηκαν από τη ρωμαιοκαθολική, η ανάγκη του νόμου, του απόλυτου καθορισμού, έχει κληρονομηθεί. Έχει πολύ ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς -και μελετώ εδώ και καιρό- τον διάλογο ανάμεσα στην Αγγλικανική Εκκλησία του 17ου αιώνα και την Ορθόδοξη. Οι Αγγλικανοί ήταν ιδιαίτερα ανάστατοι διότι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι πίστευαν οι Ορθόδοξοι σχετικά με τη μεταβολή του οίνου και του άρτου σε αίμα και σώμα. Οι Ορθόδοξοι έλεγαν «είναι μυστήριο, που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. Πιστεύουμε ότι γίνεται, αλλά το πώς δεν το γνωρίζουμε». Οι Αγγλικανοί -όπως κι οι ρωμαιοκαθολικοί- ήθελαν μια καθαρή εξήγηση. Αυτή είναι η τυπική διαφορά των Εκκλησιών και γι' αυτό ακριβώς αγαπώ τους Ορθοδόξους.

Χαίρομαι με τη Σκέψη ότι στα επόμενα 100 χρόνια η Ορθοδοξία θα είναι η μόνη Ιστορική Εκκλησία που θα υφίσταται.

*Ο Σερ Στήβεν Ράνσιμαν (1903–2000) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Βρετανούς βυζαντινολόγους, ιστορικούς και συγγραφείς του 20ού αιώνα. Γνωστός για το σαγηνευτικό αφηγηματικό του ύφος, ανέδειξε τη βυζαντινή ιστορία και τον πολιτισμό, με κορυφαίο έργο του την «Ιστορία των Σταυροφοριών».

Σπούδασε στο Ήτον και το Κέιμπριτζ, όπου υπήρξε μαθητής του J.B. Bury. Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια, ενώ υπήρξε μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας. Θεωρείται ο άνθρωπος που «ανέσυρε» το λεγομενο Βυζάντιο από την ερευνητική αφάνεια, παρουσιάζοντάς το ως μια ζωντανή συνέχεια του κλασικού κόσμου και όχι ως μια παρακμιακή περίοδο. Έργο: Το πιο διάσημο έργο του είναι η τρίτομη «Ιστορία των Σταυροφοριών» (A History of the Crusades), καθώς και το βιβλίο «Η Βυζαντινή Θεοκρατία». 

Δεσμοί με την Ελλάδα: Είχε βαθιά αγάπη για την Ελλάδα, την Ορθοδοξία και τον ελληνικό πολιτισμό, και υπήρξε δεινός περιηγητής. Αναγνώριση: Τιμήθηκε με τον τίτλο του Σερ (Knight Bachelor) το 1958 για την προσφορά του στην ιστορία. Ο Ράνσιμαν ξεχώρισε γιατί κατάφερε να συνδυάσει την αυστηρή επιστημονική τεκμηρίωση με μια εξαιρετικά γλαφυρή γραφή, κάνοντας τη βυζαντινή ιστορία προσιτή στο ευρύ

Άγιος ΙΩ ο Χρυσόστομος:Μεγίστη απόδειξη της Αναστάσεως

 

 Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος οδηγείται στην εξορία (Μηνολόγιο Βασιλείου Β΄).

 

Μεγίστη ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ὅτι ὁ Ἐσφαγμένος Χριστὸς ἔδειξε μετὰ τὸν θάνατο τόση δύναμη, ὥστε ἔπεισε τοὺς ζωντανοὺς νὰ περιφρονήσουν καὶ πατρίδα καὶ σπίτι καὶ φίλους καὶ συγγενεῖς καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή τους γιὰ χάρη του καὶ νὰ προτιμήσουν μαστιγώσεις καὶ κινδύνους καὶ θάνατο. Αὐτὰ δὲν εἶναι κατορθώματα νεκροῦ κλεισμένου στὸν τάφο, ἀλλὰ ἀναστημένου καὶ ζωντανοῦ.

 

Πρόσεξε παρακαλῶ: Οἱ ἀπόστολοι, ὅταν μὲν ζοῦσε ὁ Διδάσκαλος ἀπὸ τὸν φόβο τοὺς τὸν πρόδωσαν κι ἐξαφανίσθηκαν ὅλοι. Ὁ Πέτρος μάλιστα τὸν ἀρνήθηκε μὲ ὅρκο τρεῖς φορές. Ὅταν ὅμως πέθανε ὁ Χριστός, αὐτὸς ποὺ τὸν ἀρνήθηκε τρεῖς φορὲς καὶ πανικοβλήθηκε μπροστὰ σὲ μίαν ὑπηρετριούλα, τόσο ἀπότομα ἄλλαξε, ὥστε ν᾿ ἀψηφήσει ὁλόκληρο λαὸ καὶ μέσ᾿ στὴ μέση του Ἰουδαϊκοῦ ὄχλου νὰ διακηρύξει ὅτι ὁ σταυρωθεὶς καὶ ταφεὶς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν τὴν τρίτη ἡμέρα καὶ ὅτι ἀνέβηκε στὰ οὐράνια. Καὶ τὰ κήρυξε ὅλα αὐτὰ χωρὶς νὰ ὑπολογίσει τὴ φοβερὴ μανία τῶν ἐχθρῶν καὶ τὶς συνέπειες.

Ποῦ βρῆκε αὐτὸ τὸ θάρρος; Ποῦ ἀλλοῦ, παρὰ στὴν Ἀνάσταση. Τὸν εἶδε καὶ συνομίλησε μαζί του καὶ ἄκουσε γιὰ τὰ μέλλοντα ἀγαθά, κι ἔτσι ἔλαβε δύναμη νὰ πεθάνει γι᾿ Αὐτὸν Καὶ νὰ σταυρωθεῖ μὲ τὴν κεφαλὴ πρὸς τὰ κάτω. Τὸ ἐξόχως σπουδαῖο εἶναι ὅτι ὄχι μόνο ὁ Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι, ἄλλα, καὶ ὁ Ἰγνάτιος, ποὺ οὔτε κὰν τὸν εἶδε οὔτε ἀπόλαυσε τὴ συντροφιά του, ἔδειξε τόση προθυμία γιὰ χάρη του, ὥστε γι᾿ Αὐτὸν πρόσφερε θυσία τὴ ζωή του. Καὶ μόνο ὁ Ἰγνάτιος καὶ οἱ ἀπόστολοι; Καὶ γυναῖκες καταφρονοῦν τὸν θάνατο, πού, πρὶν ἀναστηθεῖ ὁ Χριστός, ἦταν φοβερὸς καὶ φρικώδης ἀκόμη καὶ σὲ ἄνδρες καὶ μάλιστα ἁγίους.

Ποιὸς τοὺς ἔπεισε ὅλους αὐτοὺς νὰ περιφρονήσουν τὴν παροῦσα ζωή; Φυσικὰ δὲν εἶναι κατόρθωμα ἀνθρώπινης δυνάμεως νὰ πειστοῦν τόσες μυριάδες, ὄχι μόνο ἀνδρῶν, ἄλλα καὶ γυναικῶν καὶ παρθένων καὶ μικρῶν παιδιῶν, νὰ πειστοῦν νὰ θυσιάσουν τὴν παροῦσα ζωή, νὰ τὰ βάλουν μὲ θηρία, νὰ περιγελάσουν τὴ φωτιά, νὰ καταπατήσουν κάθε εἶδος τιμωρίας καὶ νὰ σπεύσουν πρὸς τὴ μέλλουσα ζωή!

Καὶ ποίος, παρακαλῶ, τὰ κατόρθωσε ὅλ᾿ αὐτά; Ὁ νεκρός; Ἀλλὰ τόσοι νεκροὶ ὑπῆρξαν καὶ κανένας δὲν ἔκανε τέτοια πράγματα. Μήπως ἦταν μάγος καὶ ἀγύρτης; Πλῆθος μάγοι καὶ ἀγύρτες καὶ πλάνοι πέρασαν, ἄλλα ξεχάστηκαν ὅλοι, χωρὶς ν᾿ ἀφήσουν τὸ παραμικρὸ ἴχνος μαζὶ μὲ τὴ ζωή τους ἔσβησαν κι οἱ μαγγανεῖες τους. Ἡ φήμη ὅμως κι ἡ δόξα κι οἱ πιστοὶ τοῦ Χριστοῦ κάθε μέρα αὐξάνουν κι ἁπλώνονται σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη.

Οἱ ἄπιστοι φρίττουν κι οἱ πιστοὶ διακηρύττουν:

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

«Ελλάς, αιώνια η αγάπη μας»! (“Hellas ewig unsere Liebe”)

 

Στις αρχές της δεκαετίας του ΄30 του 20ου αιώνα κυκλοφόρησε στη Γερμανία ο ταξιδιωτικός οδηγός «GRIECHENLAND» του Ιωακείμ Γκέρστενμπεργκ με δεκάδες φωτογραφίες αρχαιολογικών χώρων, μοναστηριών, φυσικών τοπίων και ανθρώπων της Ελλάδας.

Οι μαυρόασπρες φωτογραφίες των παιδιών, των γυναικών, των καλόγερων, των χωρικών, των βοσκών, των εργατών, των χορευτριών από διάφορα μέρη της Ελλάδας (Μέγαρα, Μενίδι, Λυγουριό, Ιθάκη, Ερέτρια, Κέρκυρα, Αρχαία Ολυμπία, Καλαμπάκα, Μετέωρα, Άγιο Όρος, Σούνιο, Αθήνα κ.α.) «μιλούν» από μόνες τους για την μεσοπολεμική Ελλάδα 

 

Οι δεκάδες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του οδηγού αντικατοπτρίζουν το πνεύμα του «κλασικισμού» της τότε γερμανικής «ταξιδιωτικής κουλτούρας». Στο μόλις τετρασέλιδο κείμενο του οδηγού ο Γερμανός συγγραφέας κυριολεκτικά υμνεί – σχεδόν με «περικληγιαννοπούλιο ύφος» - την Ελλάδα, χαρακτηρίζοντάς την «μια συμφωνία από ήχο, άρωμα, χρώμα και μορφή, από ερευνητικό πνεύμα και βαθιά καταβύθιση στην ομορφιά του κόσμου από όνειρο και σκοπούς, από φως και έκσταση». 

 

Και ένα τέτοιο ταξίδι στην Ελλάδα αναδεικνύεται από τον Γκέρστενμπεργκ σ’ ένα «σύνολο προσφοράς ευτυχίας και εμπλουτισμού», όπως θα το φαντάζονταν ένας Βίνκελμαν, ένας Γκαίτε, ένας Χέρντερ, ένας Λέσινγκ, ένας Χέλντερλιν, ένας Σίλλερ, και που θα «συνεχίζεται αιωνίως», ως «ιερό καθήκον» από «γενιά σε γενιά» Γερμανών.

Βέβαια, μια δεκαετία μετά, ήρθε ο πόλεμος, η μαύρη κατοχή και η καταστροφή της «HELLAS» από τους ίδιους τους απόγονους των φιλοσόφων, των ποιητών και των καλλιτεχνών που θα την «αγαπούσαν αιωνίως».

\Βασίλης Στοϊλόπουλος 

 

Τάσος Λειβαδίτης (1921-1988) ο λατρεμένος ποιητὴς ἀπὸ τὴν Ἀθήνα.

 

«Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι. Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους»

 

«Τίποτα. Κοιμήσου. Εμείς τελειώσαμε.Δεν έχει δάκρυα πια. Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν».

 

«Άν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο»

 

«Aφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας, έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα: να πιστέψω στους ανθρώπους»

 

«H αμαρτία μας: ότι θελήσαμε πολλά, το έγκλημά μας: πράξαμε τόσα λίγα»

 

«O ουρανίσκος μας είναι ένα κοιμητήρι όπου σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια»

 

«…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν»

 

«“Αύριο”, λες, και μέσα σ’ αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο το πελώριο ποτέ. Να ‘σαι τόσο πρόσκαιρος, και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια!» 

 

«Δε ζούμε αληθινά παρά μόνο τη νύχτα μέσα στ’ όνειρο. Και το πρωί “καλημέρα” λες, “καλημέρα” σου λένε. Κι η σφαγή συνεχίζεται»

 

«Πού είναι λοιπόν ένα χαμόγελο, να μας βεβαιώσει πως υπάρχουμε»

 

«Τι να την κάνω εγώ την πραγματικότητα τους λέω – εγώ έχω τ’όνειρο»

 

«Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μια τόσο λίγη ζωή»

 

«Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει»

 

«Κι’ ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα, για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι»