Έναν καιρό ~ Ψαλτοτράγουδο

Έναν καιρό, έναν καιρό επήγαινα στα Θαραπειά πετώντας, τώρα με κόψαν τα φτερά και πάγω περπατώντας.

Έναν καιρό, έναν καιρό ήμουν άγγελος, τώρ’ αγγελίζουν άλλοι, στη βρύση που `πινα νερό, τώρα το πίνουν άλλοι.

Κάλλιο να με, κάλλιο να με φαρμάκωνες, παρά που με παιδεύεις, στα χέρια σου είν’ τα γιατρικά κι αν θέλεις, με γιατρεύεις.

Ψάλλει ο Χρήστος Χαλκιάς

Ο γουοκισμένος αμερικανισμός και η «ακρόαση» της σιωπής

 

Του Γιώργου Κουτσαντώνη

Ο γουοκισμένος αμερικανισμός, προκειμένου να δώσει φιλί ζωής στον επαγγελματικό και μοδάτο ακτιβισμό - που μαζί με την λαθρομετανάστευση συντηρούν πολιτικά και οικονομικά το παντού ξεπεσμένο και πολιτισμικά ασύδοτο/ανεύθυνο δίπολο φιλελευθέρων/αριστερών - αλλά και στην βιομηχανία του μεταμοντέρνου/woke θεάματος, παραχαράσσει συστηματικά τους προγονικούς μύθους, τις Παραδόσεις και την ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτή η παραχάραξη αφορά καί την ελληνική αρχαιότητα.

Ο αφυπνισμένος μεταμοντερνισμός ανακατεύει αυθαίρετα τις φυλές και τους πολιτισμούς, φτάνει στο σημείο να μετατρέψει το κακό σε καλό – κάτι που είδαμε λ.χ. με το άγαλμα «Μέδουσα» του Garbati στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης: εκεί η φεμινισμένη Μέδουσσα έγινε η καλή της υπόθεσης και όχι το σταθερά και διαχρονικά αρχαίο τέρας. Όλο αυτό το άτεχνο, ασυνάρτητο και αποδομητικό αλαλούμ, σήμερα ονομάζεται «τέχνη», «πρωτοπορία» και «ελευθερία έκφρασης». Στην πραγματικότητα εξυπηρετείται η δημιουργική στειρότητα, το έλλειμμα οράματος και έμπνευσης, η αρρωστημένη ανάγκη για πρόκληση/προσβολή της μεγάλης Παράδοσης και φυσικά ο ναρκισσισμός των σύγχρονων δημιουργών. Δημιουργών που, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούν να αναμετρηθούν (πραγματικά) με τους τεράστιους κλασικούς, προσπαθούν, είτε να τους αποδομήσουν/μειώσουν, είτε να εκφυλίσουν το έργο τους με σύγχρονες διασκευές, οι οποίες συχνά προκαλούν αποστροφή σε κάθε στοιχειωδώς πολιτισμένο και διαβασμένο άνθρωπο. Έτσι ικανοποιούνται κάποια από τα κατώτερα ένστικτα των οπαδών/θεατών τους, αυτά της φυλετικής ζηλοφθονίας, του ταξικού μίσους και της αντεκδίκησης των (αξιωματικά) ευάλωτων και ιστορικά ζημιωμένων από τον κακό «πολιτισμό των λευκών».

Το μεταμοντέρνο κοινό, συχνά με ψευδαίσθηση διανοητικής ανωτερότητας, αισθάνεται ανοιχτόμυαλο και προοδευτικό διότι νομίζει ότι με όλο αυτό το αυθαίρετο ανακάτεμα αποδίδεται κάποια δικαιοσύνη ή αλλιώς παίρνει τη ρεβάνς του το «δίκαιο», ενώ ταυτόχρονα ανακαλύπτει νέους «κόσμους», στην κόψη του ξυραφιού της πρωτοπορίας. Στην πραγματικότητα χάφτει σαν μικρό παιδάκι κοινοτοπίες τις οποίες εκλαμβάνει ως σπουδαίες ανακαλύψεις και επιτεύγματα. Είναι φαιδρό, αλλά σήμερα αυτός ο γκρίζος χυλός λαμβάνει πολύ χειροκρότημα κυρίως από ανθρώπους χωρίς αυτονομία σκέψης και κριτική ικανότητα.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η εμμονή της σύγχρονης (μη) τέχνης, να αναγνωριστούν, σχεδόν αποκλειστικά, τα άσχημα του παρελθόντος. Αυτό δεν εξυπηρετεί μόνο όλα τα παραπάνω, αλλά κάνει επίσης εξαιρετικά δύσκολο τον εντοπισμό και την κριτική των πολλών κακώς κειμένων της σύγχρονης εποχής. Καλύπτει με ένα προοδευτικό πέπλο (θετικότητας) την παρακμή του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Αυτή η μεταμοντέρνα/προοδευτική οπτική των πραγμάτων, που βλέπει γραμμικά και με περιφρόνηση κάθε παρελθόν ως κατώτερο, είναι ένα είδος ιδεολογικής ύπνωσης ανθρώπων που «αφυπνίζονται» - επιλεκτικά και μηχανιστικά - μόνον όταν αισθάνονται την ανάγκη να καταραστούν όλα όσα έχουν ήδη συμβεί: την πατριαρχία, την αποικιοκρατία, τον συντηρητισμό, τον εθνικισμό…πάντα και μόνον των λευκών ασφαλώς.

Όμως, αν το σκεφτούμε, η διαγραφή της ιστορίας και η παραχάραξη των προγονικών μύθων και Παραδόσεων δεν ωφελεί κανένα. Αντιθέτως, η σοβαρή, ανοιχτή και σφαιρική προσέγγιση της ιστορίας θα βοηθούσε το νου να ξεφύγει από τους ακτιβιστικούς μικρόκοσμους, ώστε να γίνει κατανοητό ότι κάθε πολιτισμός έχει χτιστεί με πολύ αίμα, φωτιά, δικαιοσύνη αλλά και αδικία· η ιστορία, σε κάθε γωνιά του πλανήτη- μαζί με τις όμορφες και δημιουργικές στιγμές – έχει πάρα πολλές μαύρες πτυχές, θηριωδίες και αμέτρητες τραγικές ιστορικές φιγούρες. Η κυριότερη και μη πολιτικά ορθή αλήθεια: δεν είναι ίσης αξίας όλοι οι πολιτισμοί, υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι και αυτό μπορεί να αξιολογηθεί με απολύτως αντικειμενικά (ανθρωποκεντρικά) κριτήρια, αρκεί το μυαλό να μην έχει γίνει μεταμοντέρνος χυλός – θύμα της προπαγάνδας και της άλογης σχετικοποίησης των πάντων.

Σε κάθε περίπτωση, στον 21ο αιώνα το πεδίο της μάχης των ιδεών δεν είναι πλέον μεταξύ φιλοσοφικών αντιλήψεων, μεγάλων οραμάτων και κοσμοθεωρήσεων, αλλά μεταξύ διευθυντών ειδησεογραφικών προγραμμάτων, οικονομικοπολιτικών ελίτ, τεχνολογικών κολοσσών και κινηματογραφικών παραγωγών.

Την ίδια στιγμή, στον αντίποδα, σε σύγχρονους εκδοτικούς οίκους, συμπεριλαμβάνονται οι γνωστοί ως «Επιμελητές Ευαισθησίας» (Sensitivity Readers) γιατί έτσι πιστεύεται ότι θα προστατευτεί: ο άνθρωπος από τις κακές λέξεις και ο εκδοτικός οίκος από τις χαμηλές πωλήσεις. Εδώ η λογοκρισία, που κάποτε είχε απορριφθεί επίσημα και πολεμήθηκε γενναία, έχει αλλάξει ένδυμα και επανεμφανίζεται με το πρόσχημα ενός ασφυκτικού πνευματικού κομφορμισμού που προσποιείται ότι είναι αντισυμβατικός, προκλητικός και οδηγεί στη υπέρβαση, ενώ στην πραγματικότητα προσκολλάται περισσότερο από ποτέ στο status quo, κάνοντάς το αδιαπέραστο από κάθε πραγματική καινοτομία, σκέψης και πράξης. Με όχημα έναν επιφανειακό ηθικισμό και με υποκριτικό ανθρωπισμό, καλλιεργείται η αγανάκτηση της στιγμής και στη συνέχεια η εύκολη εκτόνωση και η συναίνεση με το «μονομπλόκ» της παρακμής.

Το παρελθόν και η μεγάλη Παράδοση ενοχλούν πολύ, γιατί γκρεμίζουν τον τοίχο της ψευδαίσθησης και αφήνουν εκτεθειμένες στην αλήθεια τις συνειδήσεις πολλών λεπτεπίλεπτων ψυχών και ακαλλιέργητων μυαλών. Ζούμε μια φαιδρή και ιδιότυπη συνύπαρξη που καταλήγει να υπηρετεί το μηδενισμό: από τη μια ένας ασφυκτικός πνευματικός κομφορμισμός και από την άλλη η απόλυτη και εντελώς αυθαίρετη ελευθερία έκφρασης που βάζει τα πάντα στο μπλέντερ, ενώ απαγορεύει κάθε απαγόρευση. Όλα θεωρούνται φιλοσοφία, τέχνη, πολιτισμός και είναι πρακτικά αδύνατο να διακρίνεις τις φωνές που θα άξιζε πραγματικά να ακούσεις με αποτέλεσμα η «ακρόαση» της σιωπής να γίνεται πιο ανακουφιστική από ποτέ

Μπαίνοντας στο Άγιον Όρος...

Τίποτα Δεν Πάει Χαμένο

 

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ 9 Ιουλίου 1956 Ανάμνηση δοκιμασίας Σεισμού στο Αιγαίο, αλλά και Έλέους Θεού..

 

Ήταν Σεισμός μεγέθους 7,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ με επίκεντρο τη Νότια Αμοργό, αποτελώντας τον μεγαλύτερο σεισμό που έπληξε την Ευρώπη κατά τον 20ό αιώνα. 

 

Ο κύριος σεισμός εκδηλώθηκε στις 05:11 το πρωϊ και είχε μέγεθος 7,5 βαθμών.Επακολούθησε καταστροφικό τσουνάμι, που έφτασε σε ύψος 25-30 μέτρα.

Συνολικά 53 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περισσότεροι από 100 τραυματίστηκαν

Το 35% των σπιτιών ισοπεδώθηκε, ενώ ένα 45% υπέστη σοβαρές βλάβες.

Εκτός από τη Σαντορίνη, μεγάλες καταστροφές υπέστησαν και άλλα νησιά,όπως η Αμοργός, η Ανάφη, η Ίος, η Νάξος, η Πάρος και η Κάλυμνος.

Ο Όσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης συνέθεσε ειδική ευγνώμονα Ακολουθία.

Στο μεταξύ, μετά από 69 χρόνια, στο ίδιο ακριβώς σημείο. παρουσιάσθηκαν σεισμικές δονήσεις.

Μεταξύ του Δεκεμβρίου του 2024 και του Ιουνίου του 2025.

21.000 έως 60.000 !!!

Είπαμε το «ευχαριστώ» μας στον Υπεράγαθο Κυβερνήτη και Προνοητή, όπου χάρη στη Φιλανθρωπία Του επιβιώνουμε;

Ξυπνήσαμε από το λήθαργο της καλοπέρασης, της ανέμελης και ανεύθυνης ευδαιμονίας, της επηρμένης αυτοπεποίθησης για την επιστήμη μας , και την αξία μας , και την αυτοδυναμία μας!...

 

Ἀπολυτίκιον εὐγνωμοσύνης διὰ Σεισμοὺς Θήρας

(Ὁσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου)

Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἐν σεισμῷ βαρυτάτῳ ἡμᾶς ἐπαίδευσας, πρὸς μετάνοιαν ἄγων οἷα Πατὴρ ἀγαθός, καὶ οὐκ ἔδωκας ἡμᾶς Σῶτερ εἰς ὄλεθρον, ὅτε πανώλεθρος φθορά, ἠπειλεῖτο καθ᾿ ἡμῶν· διὸ σοῦ τὴν εὐσπλαγχνίαν, δοξολογοῦμεν Οἰκτίρμον, δι᾿ ἧς ὁ σύμπας κόσμος σῴζεται.

 

Θεοτοκίον.

Τὸν Δεσπότην τῶν ὅλων κυοφορήσασα, ἀπειράνδρως Παρθένε δίχα τροπῆς καὶ φυρμόν, ἀνεκαίνισας ἡμᾶς ἐκ παραπτώσεων· διὸ μαστίγων χαλεπῶν, καὶ νοσήματος παντός, ἀπήμαντον διατήρει, τὴν νῆσον ταύτην αἰνοῦσαν, τῶν μεγαλείων σου τὸ μέγεθος.

 

Ἕτερα Ἀπολυτίκια

Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Σεισμῷ συνετάραξας, τὴν νῆσον Θήραν φρικτῷ, ἀλλ᾿ αὖθις τὸ σύντριμμα, ταύτης ἰάσω Χρι-στέ, πολλῇ ἀγαθότητι· ὅθεν ὡς ἐκ θανάτου, ἡμᾶς ἔσωσας Σῶτερ, οὕτω καὶ πάσης ῥῦσαι, ἀπειλῆς ὀλεθρίου, πρεσβείαις τῶν Ἁγίων σου, μόνε Φιλάνθρωπε.

 

Ἕτερον Ὅμοιον

Τῷ θείῳ σοῦ νεύματι, θεμελιοῖς πᾶσαν γῆν, καὶ ταύτην σαλεύεις δέ, ἐπὶ τὸν φόβον τὸν σόν, στηρίζων τὸ πλᾶσμά σου. Ὅθεν ἡ νῆσος Θήρα, φοβερῶς ἐτασθεῖσα, κλόνῳ βιαιοτάτω, ἀνυμνεῖ σου τὸ κράτος· ὅτι πρὸς τὸ συμφέρον ἡμῶν, ἄγεις ἅπαντα.

 

Θεοτοκίον.

Τὸν πάντα βαστάζοντα, ἐν τῇ δρακὶ ὡς Θεόν, ἀφράστως ἐκύησας, καὶ ἐν ἀγκάλαις ταῖς σαῖς, συνέχεις ὡς νήπιον. Ὅθεν αὐτὸν δυσώπει, Παναγία Παρθένε, ῥῦσαι ἡμᾶς μελλούσης, τοῦ σεισμοῦ ἀπορίας· πρὸς σὲ γὰρ Θεοτόκε, τὰς ἐλπίδας ἐθέμεθα.

Οι ανέντιμοι, χυδαίοι, βρομιάρηδες Ευρω-πέη νομιζουν ότι όλες οι κατατόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι δουλικές, αμ δε!

Η Εκκλησία της Γεωργίας ξεμπροστιάζει την ΕΕ - «Μας ζήτησαν να στηρίξουμε τους γάμους ίδιου φύλου και τώρα μας πολεμούν επειδή λέμε όχι»

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Μια είδηση που έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις στη Γεωργία, έρχεται να συμπληρώσει το κομμάτι του πάζλ για το σχέδιο άλωσης των ορθόδοξων χωρών από τη woke ατζέντα. Ένα σχέδιο ζοφερό, στο οποίο δυστυχώς ενέδωσε η Ελλάδα, ως πρώτο (και μοναδικό μέχρι στιγμής) προπύργιο της Ορθοδοξίας που παραδόθηκε στη θεσμοθέτηση της διαστροφής, ψηφίζοντας τον γάμο των ομόφυλων και τις υιοθεσίες.

Εκπρόσωπος του Πατριαρχείου της Γεωργίας αποκάλυψε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ζητήσει από τη διοίκηση της Εκκλησίας να συμβάλει στην προώθηση των γάμων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, προκειμένου η Γεωργία να συμβαδίσει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα ως απαιτούμενο για την ένταξη της στην ΕΕ.

Πιο συγκεκριμένα, το 2023 η (τότε) υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου και νυν Επίτροπος Ισότητας της ΕΕ, Χάτζα Λαμπίμπ, είχε πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στο Πατριαρχείο Γεωργίας, προκειμένου να συζητηθεί ο ρόλος που διαδραματίζει η Εκκλησία στην κοινωνία της Γεωργίας, καθώς και η προοπτική ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα με τις τωρινές αποκαλύψεις του Πατριαρχείου, η Λαμπίμπ ξεκίνησε να ρωτά «περίεργα και ανήκουστα πράγματα», λέγοντας ότι το Πατριαρχείο έχει αρκετή επιρροή στη Γεωργιανή κοινωνία, που όμως υστερεί πολύ σε σχέση με τις… τάσεις του 21ου αιώνα. Η Βελγίδα τόνισε απογοητευμένη ότι οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου θεωρούνται ακόμα απαράδεκτοι για τους Γεωργιανούς και ζήτησε από την Εκκλησία να βοηθήσει στη διάδοση αυτής της… «προόδου». Η αντίδραση του Πατριαρχείου της Γεωργίας, μόνο ικανοποιημένη δεν άφησε τη Χάτζα Λαμπίμπ και έτσι τα επόμενα τρία χρόνια ούτε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος δεν ξαναπάτησε το πόδι του στο Πατριαρχείο.

Η... εκδίκηση του Ευρωκοινοβουλίου

Μέχρι που ήρθε ο Ιούνιος του παρόντος έτους, όταν η Λιθουανή ευρωβουλευτής, Ράσα Γιουκνεβιτσιένε, κατέθεσε μια πρόταση ψηφίσματος που εγκρίθηκε από το ευρωκοινοβούλιο. Τι αφορούσε αυτή; Συκοφαντικές αιχμές κατά της Γεωργιανής Εκκλησίας, παρουσιάζοντας την ως υποχείριο της Ρωσίας που παρασύρει τη χώρα σε «αυταρχικές» και «αντιευρωπαϊκές» πολιτικές. Το ευρωκοινοβούλιο αφιέρωσε ένα σεβαστό μέρος της χριστιανοφοβικής (ή πιο σωστά ορθοδοξο-φοβικής) μανίας του για να καταδικάσει τον Γεωργιανό νόμο «περί οικογενειακών αξιών και προστασίας των ανηλίκων», έναν νόμο που απαγορεύει την gay προπαγάνδα στα σχολεία και την τηλεόραση, απαγορεύει τις παρελάσεις Pride και τις διαδικασίες φυλομετάβασης.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι Ευρωβαρόνοι της woke συντεχνίας, την είχαν «φυλαγμένη» στη Γεωργιανή Εκκλησία από το 2023 που η Βελγίδα έφυγε με χαμηλωμένο κεφάλι. Χρησιμοποιώντας την κλασσική ταμπέλα του «Ρωσόφιλου» που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε και στην Ελλάδα εναντίον όσων αντιδρούσαν για τους gay γάμους. Θυμηθείτε ότι ο τότε υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Δημήτρης Καιρίδης, είχε πει ότι ο γάμος των ΛΟΑΤΚΙ ήταν… γεωστρατηγικής σημασίας αντίσταση στη Ρωσία και το Πατριαρχείο της.

Προφανώς οι Ευρωβαρόνοι θεώρησαν ότι αφού αυτή η τακτική προπαγάνδας αποδείχθηκε χρήσιμη στην άλωση της Ελλάδας, θα φέρει αποτέλεσμα και για την άλωση της Γεωργίας. Έλα όμως που στη Γεωργία κυβέρνηση και Εκκλησία απέκρουσαν ενωμένοι τις ραδιουργίες των Βρυξελλών. Ξεμπρόστιασαν τους ωμούς εκβιασμούς της ΕΕ, την ώρα που στην Ελλάδα μάθαμε – ένα χρόνο μετά την ψήφιση του αίσχους - ότι ο γάμος των ομόφυλων ήταν ντιρεκτίβα της κυβέρνησης… «Μπαϊντενόπουλου».

Η δικτατορία της μειοψηφίας «πρέπει» να επιβληθεί σε όλες τις ορθόδοξες χώρες της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και φαίνεται ότι η Γεωργία είναι ο επόμενος στόχος. Η λαϊκή βούληση μιας κυρίαρχης χώρας είναι εντελώς αδιάφορη στα αρπακτικά των Βρυξελλών.

«Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας»

Ο εκπρόσωπος του Γεωργιανού Πατριαρχείου, Πρωτοπρεσβύτερος π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε, τα είπε όλα: «Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας μας σχετικά με την ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ+. Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν τους ενδιαφέρει. Το γεγονός ότι είμαστε αφοσιωμένοι στις οικογενειακές αξίες, ότι η εκκλησία αγωνίζεται γι’ αυτό, ότι λέμε ότι η Γεωργία έχει δημογραφικό πρόβλημα και η έκτρωση είναι δολοφονία, και ούτω καθεξής, αυτό είναι απαράδεκτο για αυτήν την ιδεολογία. Επομένως, αυτό ακυρώνεται με την προσάρτηση ενός ρωσικού κλισέ. Αντί να λάβουν υπόψη τις συμβουλές μας, έχουν τη δική τους ατζέντα, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη διάθεση της κοινωνίας σε αυτό το μέρος και πιστεύουν ότι η εκκλησία είναι μόνο, ως θεσμός, αντίθετη στην πολιτική τους, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν συστατικό μέρος της εκκλησίας».

Μας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά; Και στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία του κόσμου ήταν κατά του αφύσικου «γάμου», η κοινή γνώμη ποδοπατήθηκε με λύσσα. Οι πολιτικοί που προωθούσαν τον κατάπτυστο νόμο, εμφάνιζαν την Εκκλησία ως μεμονωμένο οπισθοδρομικό παράγοντα, κάνοντας πώς δεν βλέπουν ότι πίσω από την επίσημη αντίθεση της ελληνικής Ιεραρχίας, συντάσσονταν με αυτή τη γνώμη εκατομμύρια Χριστιανών ως συστατικό μέρος της Εκκλησίας.

Και μην ξεχνάμε ότι η ψήφιση του «γάμου» ήταν η μία και μοναδική ευκαιρία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να «ρίξουν» την κυβέρνηση, κι όμως προτίμησαν να προσκυνήσουν την ατζέντα με ανίερες συμμαχίες, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ακόμα και τις κομματικές βλέψεις τους.

Η Ελλάδα έγινε «άσσος» στο μανίκι τους

Η περίπτωση της Γεωργίας φανερώνει πόση ζημιά προκάλεσε η χώρα μας στο οικουμενικό σώμα της Ορθοδοξίας και πόσο «λίγοι» σταθήκαμε απέναντι στις απαιτήσεις των καιρώνhttp://aktines.blogspot.com. Εκείνοι αντιστέκονται σθεναρά κι εμείς ανοίξαμε διάπλατη την Κερκόπορτα ενθαρρύνοντας την πολιορκία εναντίον τους. Γίναμε ο Ιούδας που χρησιμεύει ως πρότυπο για τους φαρισαίους των Βρυξελλών. Δημιουργήσαμε «δεδικασμένο» που θα λειτουργεί ως σφυρί για την καταδίκη των ομοδόξων μας. Πόση καταισχύνη μας αναλογεί γι’ αυτό το «επίτευγμα»; Πόση μετάνοια χρειάζεται για να μας ξεπλύνει;

Τα πιράνχας των δικαιωματιστικών ΜΚΟ έχουν ξαμοληθεί στη Γεωργία για να ροκανίσουν λίγο – λίγο την εικόνα της Γεωργιανής Εκκλησίας. Γνωστή η ύπουλη και μισθοφορική δράση τους, αφού το έχουμε δει εδώ και χρόνια το έργο στην πατρίδα μας. Ξεκινούν ως «ανεξάρτητοι» φορείς και έπειτα απλώνονται σαν καρκινώματα στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις πολιτιστικές υπηρεσίες, τον έλεγχο των συνόρων, μέχρι που εγκαθίστανται ακόμα και μέσα στα υπουργεία.

Κάποτε, η πολιτική στοχοποίηση της Ορθοδοξίας αντιμετωπιζόταν ως θεωρία συνομωσίας από τους διάφορους εξυπνάκηδες του δημόσιου λόγου. Σήμερα όχι μόνο επιβεβαιώνεται περίτρανα, αλλά – όπως φαίνεται -  αποτελεί και βασικότατη πολιτική της αντίχριστης Ευρώπης. Τα Πατριαρχεία πρέπει να «πέσουν», οι Εκκλησίες πρέπει να «πέσουν», καθετί ορθόδοξο πρέπει να εκφυλιστεί από τη woke «θρησκεία» και να προσανατολιστεί από τον Θεάνθρωπο στον μετάνθρωπο. Και το ελληνικό κράτος έγινε εισηγητής αυτής της εσχατολογικής πραγματικότητας...

sportime.

ΣΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΗΣ INTEGRITY INITIATIVE Ο ΘΑΝΟΣ ΝΤΟΚΟΣ

 

Ποιο κράτος στον κόσμο θα τοποθετούσε στη νευραλγική θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας πρόσωπο που μετείχε σε ένα σκιώδες βρετανικό δίκτυο πολιτικής επιρροής, προπαγάνδας και δολοφονίας χαρακτήρων χρηματοδοτούμενο αδρά από το Foreign Office και ιδρυμένο από δύο πρώην στελέχη υπηρεσιών στρατιωτικών πληροφοριών;

 

Νικόδημος Καλλιντέρης

σχολιο:Στην  Μπουρδελλάδα του Μητσοτάκουλα ολα γίνονται..

 

Οι Εβραίοι μαζί με τους Οθωμανούς προωθούσαν την αυτονομία της Μακεδονίας μας!

(κλίκ )στην φωτογραφία

Η εφημερίδα "ΕΜΠΡΟΣ" την εποχή των Βαλκανικών πολέμων (29/4/1913) αποκαλύπτει τα ανθελληνικά παιχνίδια εις βάρος της Μακεδονίας.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΣΗΜΕΡΑ 2Ν ΕΤΗ 2026 ΕΔΩ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΙΣΡΑΗΛ-ΤΩΝ-ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ;;;;;

MACEDONIA: IS IT IN MACEDONIA WHERE THEY WANT TO CREATE THE NEW ISRAEL-OF-THE-USURERS????

Τα τσιράκια των τοκογλύφων οι σιωνιστές, ήδη από τα τέλη του 19ου αι. έχουν διακηρύξει ότι ο στόχος τους, άρα ο στόχος των τοκογλύφων, είναι η δημιουργία μιας "πολυεθνικής Μακεδονίας, με πρωτεύουσα την υπό 'διεθνή έλεγχο' Θεσσαλονίκη", την οποία Θεσσαλονίκη ονομάζουν "μητέρα του Ισραήλ" και "δεύτερη Ιερουσαλήμ".

The zionists, who are puppets of the usurers, already from the 19th c. have declared that their objective, i.e. the objective of the usurers, is to create a "multinational Macedonia, having as its capital the under 'international control' multinational Thessaloniki", which Thessaloniki they call "mother of Israel" and "second Jerusalem".

Και για να επιτύχουν τον στόχο τους είναι έτοιμοι να θυσιάσουν πολύ κόσμο με πρώτους τους σκοπιανούς, πολλοί από τους οποίους ξελαρυγγίζονται περί "μη-Ελληνικού μακεδονικού έθνους", χωρίς να συνειδητοποιούν ότι ήδη η χώρα τους έχει γίνει "πολυεθνική", ότι μοιράζονται την εξουσία στην χώρα τους με Αλβανούς κλπ. Δεν συνειδητοποιούν ότι τους χρησιμοποιούν σαν "τροφή για κανόνια", ώστε μέσω του "διαίρει και βασίλευε" να δημιουργήσουν ένα νέο Ισραήλ-των-τοκογλύφων.

And in order to achieve their objective they are ready to sacrifice a lot of people, and first of all the people of Skopje (New Macedonia), a large number of whom scream their head out about "a non-Greek Macedonian nation", without realising that their country has already become "multinational", that in their country they share power with Albanians etc. They do not realise that they are used as "food for cannons", so that through the policy of "divide and rule", the objective of creating a new Israel-of-the-usurers is furthered.

Αυτός είναι ο "μακεδονισμός" τους. Και ο "μακεδονισμός" είναι μεγάλη "μπίζνα". Ρίχνει πολύ "μαλλί" σε διάφορους χαφιέδες, γλείφτες και σφουγγοκωλάριους.

This is their "macedonianism". And "macedonianism" is big business. It gives lots of money to various ruffians and asslickers.

Και βέβαια, εκτός από τις προσπάθειες των σιωνιστών ν' αρπάξουν την Μακεδονία, μην παραβλέπουμε τις προσπάθειες των σιωνιστών να παρουσιάσουν ως "εβραϊκές" την Κύπρο, την Κρήτη, την Λακωνία και την Μαγνησία.

And, of course, let us not forget that the zionists, besides trying to grab Macedonia, they try to present as "jewish" Cyprus, Crete, Lakonia and Magnesia.

2-4-2026

Π. Χ. Αλτίνης

Ο Εαυτούλης μου (1964)

 Ο Γιάγκος Αγγελής (Λάμπρος Κωνσταντάρας), διευθυντής ενός εργοστασίου, είναι ο τύπος του κλασικού φίλαυτου. Ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του, ενώ είναι αρραβωνιασμένος, εδώ και πέντε χρόνια, με την Ελένη (Μπεάτα Ασημακοπούλου) την οποία δεν λέει να παντρευτεί. Ταυτόχρονα συνδέεται ερωτικά με την τσαχπίνα γραμματέα του, τη Λιλή, την οποία θέλει να παντρέψει μ’ έναν άβουλο υπάλληλό του, για να την έχει του χεριού του. Όταν μαθαίνει ότι η κυρία Παπαγεωργίου (Μιράντα Μυράτ), η χήρα του ιδιοκτήτη του εργοστασίου, σκοπεύει να ξαναπαντρευτεί, δεν διστάζει να θέσει υποψηφιότητα.

 Το 1976, το μυθιστόρημα του Δημήτρη Ψαθά "Η αυτού εξοχότης, εγώ" στο οποίο βασίστηκε το σενάριο της ταινίας διασκευάστηκε και για το ραδιόφωνο με τους ηθοποιούς Γιάννη Γκιωνάκη, Χαριτίνη Καρόλου, Όλγα Πολίτου, Σταύρο Ξενίδη και Νίκο Απέργη.

Άγιοι ασκητές & γεροντάδες στην Κρήτη

 

Ψηλορείτης, στο χωριό Ζαρός, 17^ος αιώνας. Στο μοναστήρι του αγίου Νικολάου, ψηλότερα απ’ το χωριό, οι μοναχές διαπιστώνουν πως κάποιο ζώο τρυπώνει τη νύχτα στο περιβόλι τους και βοσκάει στα λαχανικά. Κάποιο αγρίμι του Ψηλορείτη σίγουρα θά ’ναι. Βρίσκουν λοιπόν έναν κυνηγό και του ζητάνε να παραφυλάξει και να το σκοτώσει με το τόξο του.

Τη νύχτα, ο κυνηγός τοξεύει την ογκώδη φιγούρα που βλέπει να ξετρυπώνει μέσα απ’ τις σκιές και να κατεβαίνει απ’ την πλαγιά πάνω απ’ το μοναστήρι. Μα, τι παράξενο, δεν είναι κανένα ζώο, αλλά ένας γέροντας ασκητής!

Τον μεταφέρουν με φρίκη σ’ ένα κελί κι εκείνος μειλίχιος τους λέει: «Μη λυπάστε, δεν έχετε αμαρτία. Έτσι ήθελε ο Θεός να μάθετε για μένα. Μόνο, παρακαλώ, ο άνθρωπος που με πλήγωσε να με μεταφέρει στον τόπο μου, να κοιμηθώ εκεί». Κι όταν τον ρωτάνε: «Γιατί, γέροντα, τόσα χρόνια δεν ήρθες ποτέ να σε γνωρίσουμε;», απαντάει: «Δεν ήρθα, γιατί δεν πέρασε ούτε μια μέρα που να μην πέσετε σε αμαρτωλούς λογισμούς»…

Το όνομα του γέροντα ήταν Ευθύμιος. Ο κυνηγός τον σηκώνει στην πλάτη του και τον μεταφέρει χιλιόμετρα μακριά, στον ποταμό Κουρταλιώτη, νότια του σημερινού νομού Ρεθύμνης. Εκεί ήταν η πατρίδα του, στο χωριό Ασώματος. Στο άγριο και πανέμορφο Κουρταλιώτικο Φαράγγι, ο κυνηγός δίψασε – και ο άγιος χτύπησε με το χέρι του την πλαγιά, στο δρόμο που περνούσε πολλά μέτρα πάνω απ’ το ποτάμι, και ξεπήδησαν πηγές για να ξεδιψάσει ο ακούσιος φονιάς του.

Κοντά σ’ αυτές τις πηγές είναι σήμερα το εκκλησάκι του, χτισμένο από κάποιον Τούρκο, που έχασε το φως του και τον θεράπευσε ο άγιος. Μόνο που σ’ αυτά τα μέρη τον λένε Νικόλαο (ίσως ήταν το κοσμικό του όνομα) και πανηγυρίζουν τη μνήμη του με λαμπρότητα την 1^η του Σεπτέμβρη. Είναι ο «όσιος Νικόλαος ο Κουρταλιώτης».

Ο άγνωστος ασκητής του Ζαρού δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο στη Μεγαλόνησο. Από τα βυζαντινά χρόνια, τουλάχιστον από την εποχή του Νικηφόρου Φωκά και την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Άραβες (961 μ.Χ.), ο ορθόδοξος ασκητισμός στην Κρήτη αναπτύχθηκε τόσο, ώστε να χαρακτηρίζεται «αγία νήσος», διάσπαρτη καθώς ήταν από ασκητήρια στα δάση, τα βουνά και τις ακτογραμμές της, ιδίως στο νότιο τμήμα της, το πλησιέστερο στην αγιασμένη Αφρική.

Από τους πατέρες του κρητικού μοναχισμού ήταν αναμφίβολα ο άγιος Ιωάννης ο Ξένος, ο «άη κυρ Γιάννης» των ντόπιων, από το Σίβα Ηρακλείου, που ταξίδεψε σ’ όλη την Κρήτη μιλώντας για το Χριστό στους εξισλαμισμένους πληθυσμούς, μετά την αραβική κατάκτηση, και ίδρυσε αρκετά ονομαστά μοναστήρια, όπως η μονή της Παναγίας Αντιφωνήτριας («των Μυριοκεφάλων»), το μεγαλύτερο προσκύνημα του νομού Ρεθύμνης.

Το 16^ο αιώνα κατεβαίνουν στην Κρήτη και εγκαθίστανται στα βάθη μιας χαράδρας κοντά στην πόλη των Χανίων 99 γενναίοι ασκητές, με πνευματικό πατέρα τον άγιο Ιωάννη τον Ερημίτη. Παρέμειναν 99, ώστε μαζί με το Χριστό να συμπληρώνονται 100. Η πέτρινη πολιτεία που έχτισαν και λάξεψαν στο βάθος της χαράδρας σώζεται μέχρι σήμερα υπάρχει στα όρια της ιστορικής μονής Γουβερνέτου, σιωπηλός μάρτυρας της γενναιότητας και της αγιότητας των αγωνιστών της προσευχής.

Η είσοδος της "πέτρινης πολιτείας" (μοναστηριού) στα βάθη του φαραγγιού, που οικοδόμησαν και ασκήτεψαν οι 99 άγιοι Πατέρες 

Οι αόρατοι ασκητές του Αγιοφάραγγου

Κατοικίες αγίων σε σπήλαια, τοπωνύμια που φανερώνουν την παρουσία παλιών ασκητών και εξωκλήσια σε όρη και φαράγγια, με απομεινάρια μοναστικών κελιών, μαρτυρούν την εξάπλωση του ορθόδοξου ασκητισμού σε όλη την Κρήτη. Υπάρχουν όμως και «ιεροί τόποι» της Μεγαλονήσου με ιδιαίτερες παραδόσεις για την παρουσία αγιασμένων αγωνιστών. Ένα τέτοιο μέρος είναι το Αγιοφάραγγο, νότια του νομού Ηρακλείου (Αστερούσια Όρη), που οι παλιοί ναυτικοί έλεγαν πως, περνώντας με τα πλοία τους κοντά στην έξοδό του στο Λυβικό, το έβλεπαν να λάμπει από το θείο Φως που περιέβαλλε τους ασκητές. Εκεί υπάρχουν πολλά παλαιά ερημητήρια σε σπηλιές. Λένε πως ζουν και σήμερα ακόμη αόρατοι ασκητές, που έχουν το χάρισμα να παραμένουν αθέατοι, αν θέλουν, ακόμη κι αν κάποιος περάσει δίπλα τους [σημείωση του blog μας: πρέπει να θεωρήσουμε σίγουρο πως ζουν και σήμερα άγνωστοι άγιοι ασκητές στη νότια Κρήτη, γιατί υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες ανθρώπων που είδαν κάποιους απ' αυτούς - αλλά και σε πολλά χωριά και γειτονιές (όπως και σ' όλη την Ορθοδοξία) ζουν άγνωστοι, αγνοημένοι, κυριολεκτικά κρυμμένοι, άγιοι της διπλανής πόρτας· κάποιος απ' αυτούς ίσως αγωνίζεται δίπλα σου].

Σύμφωνα με παράδοση, που μας είχε αφηγηθεί η μακαριστή και αγιασμένη γερόντισσα Συγκλητική, μεγαλόσχημη μοναχή στο Ρέθυμνο (ηγουμένη στο μικροσκοπικό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, στο λόφο του Τιμίου Σταυρού, εντός της πόλης του Ρεθύμνου), οι ασκητές αυτοί είναι υπεραιωνόβιοι, αφού παίρνουν παράταση από το Θεό να ζήσουν όσα χρόνια θέλουν. Η ίδια γερόντισσα μας είπε ότι με μια αόρατη ασκήτρια από το Αγιοφάραγγο είχε επικοινωνία ο άγιος γέροντας Κύριλλος Παναγιωτάκης από τα Ακούμια Ρεθύμνης (κοιμήθηκε 1986), εφημέριος της ίδιας μονής.

Η έξοδος του Αγιοφάραγγου στο Λυβικό, απ' όπου πολλά πλοία έβλεπαν το φαράγγι να λάμπει από το φως των ασκητών.

Θρύλους γι’ αυτούς αναφέρει ο Νίκος Ψιλάκης στο βιβλίο του Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης, Ηράκλειο 1994, τόμ. Α΄ (από εκεί η φωτο), σελ. 236. Παραθέτουμε τρεις:

Στο Γουμενόσπηλιο έρχονταν μια φορά το χρόνο οι ασκητές, από τον Πρέβελη ώς τον Κουδουμά [μοναστήρια, το ένα νότια Ρεθύμνου, το άλλο νότια Ηρακλείου]. Είχε 300 πέτρες γύρω γύρω και καθένας καθόταν στη δική του. Μετρούσανε κεφαλές και, αν έλειπε κανείς, ελέγανε: «Ο Θεός να τόνε συχωρέσει». Μόνο τότε, κάθε Λαμπρή, εθωρούσε ο ένας τον άλλο.
Σ’ ένα σπήλιο στο Μάρτσαλο εζούσε ένας ασκητής. Πηγαίνανε και του ζητούσαν ευλογία οι ανθρώποι, αλλά αυτός δεν εμφανιζότανε ποτέ. Έβγαζε μόνο το δαχτυλάκι του από μια τρύπα και σταύρωνε. Άνθρωπος δεν είδε ποτέ το πρόσωπό του.
Στον Άγιο Αντώνιο στο Αγιοφάραγγο μαζώνονται κάθε νύχτα οι ασκητές και λειτουργούνε. Τυχερός όποιος τους δει. Ένας παλιός ηγούμενος της Οδηγήτριας σηκωνότανε τα μεσάνυχτα, πήγαινε και λέγανε πως πολλές φορές έπαιρνε κι αντίδωρο.

Το εσωτερικό του Γουμενόσπηλιου, με πολλά καθισματάκια λαξευμένα στο βράχο

Ο άγιος Ιωσήφ Γεροντογιάννης

Ο άγιος Ιωσήφ ο Γεροντογιάννης (1799-1874, τιμάται 7 Αυγούστου) ήταν ένας σκληρός και ασεβής κτηνοτρόφος από το χωριό Λιθίνες της Σητείας, πατέρας τεσσάρων παιδιών. Όταν όμως έχασε το κοριτσάκι του, ένιωσε συντριβή, μετανόησε και στράφηκε προς το Θεό. Κάποια στιγμή έζησε μια πολυήμερη οπτασία του παραδείσου και της κόλασης και απέκτησε το χάρισμα να θεραπεύει ασθένειες. Αυτό έγινε αφορμή να συρρέουν πλήθη ασθενών στο χωριό του, τους οποίους θεράπευε με το όνομα του Χριστού, φυσικά δωρεάν. Ο επίσκοπος Ιεροσητείας Ιλαρίων, χωρίς να τον γνωρίζει, τον έλεγξε ως αγύρτη, είδε όμως με τα μάτια του ένα θαύμα του αγίου και τον ευλόγησε (η φοράδα του επισκόπου γέννησε και μετά αφηνίασε και αποστράφηκε το μωρό της, κι όμως με μια κουβέντα του αγίου το δέχτηκε και το θήλασε).

Εικ. από εδώ, όπου και αναλυτικό άρθρο

Οι Τούρκοι όμως του χωριού του τον συκοφάντησαν ότι κρύβει επαναστατικούς σκοπούς κι έτσι ο Μουσταφά πασάς, διοικητής της Κρήτης, τον κάλεσε τρεις φορές σε απολογία στο Ηράκλειο. Κάθε φορά η άφιξή του γινόταν αφορμή μεγάλης συγκέντρωσης, ενώ πολλά θαύματα τελούνταν υπό το βλέμμα των Τούρκων. Την τρίτη φορά ο άγιος τέλεσε δύο θαύματα στο σπίτι του πασά. Θεράπευσε την πεθερά του, κατάκοιτη επί σειρά ετών από ανίατη ασθένεια, και το γιο του, που είχε τραυματιστεί σοβαρά πέφτοντας από τη σκάλα. Τότε ο πασάς τον απέλυσε εν ειρήνη και μάλιστα του έστειλε στο χωριό ένα φορτίο με δώρα, τα οποία ο άγιος μοίρασε στους ανθρώπους, κρατώντας μόνο κάποια καντήλια, που περιλαμβάνονταν στα δώρα, για την εκκλησία.

Στη συνέχεια, θέλοντας να αποφύγει το πλήθος των ασθενών που τον καταδίωκε, αποσύρθηκε στα ερείπια της ιεράς μονής του Τιμίου Προδρόμου (μονή Καψά), αλλά κι εκεί σύντομα περικυκλώθηκε από ασθενείς και από υποψήφιους μοναχούς. Έτσι επιδόθηκε σε πολυετή προσπάθεια ανακαίνισης της μονής, στην οποία έζησε έκτοτε, με μικρά διαλείμματα, και όπου βρίσκεται ο τάφος του και φυλάσσονται τα λείψανά του (1).

Ο Χατζη-Ανανίας

«Ο Χατζη-Ανανίας, κατά κόσμον Αντώνιος Μπαρμπεράκης, γεννήθηκε το έτος 1837 στις Μάλλες από απλούς, φτωχούς αλλά θεοσεβείς γονείς. Λέγεται ότι ως βρέφος δε θήλαζε Τετάρτη και Παρασκευή και αρνούνταν να πιάσει τον μαστό της μητέρας του. Δεν έφαγε ποτέ κρέας, ψάρι και τυροκομικά. Μόνο τα Σαββατοκύριακα και τις μεγάλες εορτές έτρωγε λάδι και το Πάσχα κατέλυε οστρακοειδή, σουπιές και καλαμάρια. Ήταν ξυπόλυτος και ντυμένος κατάσαρκα με τρίχινα και χονδρά ράσα, ενώ για κρεβάτι του είχε το δέρμα ενός ζώου, συνήθως προβάτου, και μαξιλάρι του μία πέτρα.

Σε ηλικία μόλις 14 ετών εγκατέλειψε το σπίτι του και κατέφυγε στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καψά, όπου εκάρη Μοναχός και υπήρξε μαθητής του Οσίου Ιωσήφ του Γεροντογιάννη, ο οποίος τον όρισε διάδοχό του.
Το έτος 1877 κατέφυγε στη Μονή Παναγίας της Εξακουστής Ιεράπετρας, κατεστραμμένη εντελώς από τους Τούρκους, όπου βρήκε μια θαυματουργή εικόνα της Παναγίας στο βάθος ενός σπηλαίου και επιδόθηκε στο ανακαινιστικό έργο της Μονής.

Η φωτισμένη προσωπικότητα και η αγιότητα του Χατζή-Ανανία προσέλκυσε και άλλους Μοναχούς στο Μοναστήρι, το οποίο σύντομα ήκμασε. Τόσο ο Γεροντογιάννης, όσο και ο Χατζη-Ανανίας, έκαναν με τη χάρη του Θεού πολλά θαύματα. Ενδεικτικά, μαρτυρείται από πολλούς ότι όσες φορές μετέβαιναν στο απέναντι από το Μοναστήρι νησί, το Κουφονήσι, αντί για βάρκα ή κάποιο άλλο πλεούμενο χρησιμοποιούσαν το ράσο τους. Έκαναν το σταυρό τους και μια σύντομη προσευχή, σταύρωναν τη θάλασσα με το ραβδί τους, άπλωναν το ράσο πάνω στη θάλασσα, και άφοβα ανέβαιναν πάνω.

Ο ίδιος ο ηγούμενος Ανανίας εκοιμήθη οσιακά τη νύχτα του Πάσχα, στις 22 Απριλίου του 1907, την ώρα της τελετής της Αναστάσεως. Εκτός από το χάρισμα της ιάσεως ασθενών, ήταν προικισμένος από τον Θεό και με προορατικό χάρισμα, με το οποίο βοήθησε πολλούς πιστούς να συναισθανθούν την αμαρτωλότητά τους και να μετανοήσουν. Τα Λείψανά του μετά την εκταφή αποπνέουν άρρητη ευωδία και επιτελούν θαύματα σε όσους με πίστη επικαλούνται την βοήθεια του. Σήμερα η Παναγία Εξακουστή είναι ενεργός γυναικεία Μονή» (2).

«Ο άγιος Γέροντας»

Νότια του νομού Ρεθύμνης, στην παράλια περιοχή των χωριών Ακούμια και Βρύσες της επαρχίας (και σήμερα δήμου) Αγίου Βασιλείου, μεταξύ πολλών άλλων ασκητών ξεχωρίζει ο μοναχός Γεράσιμος, που έμεινε στη συνείδηση των ντόπιων ως «άγιος Γέροντας».

Έζησε το 18^ο αιώνα ώς τις αρχές του 19^ου και αγωνίστηκε ασκητικά σε μια απόκρημνη σπηλιά κοντά στο εξωκλήσι του αγίου Ονουφρίου (του ακροβολισμένου γυμνού ασκητή της αιγυπτιακής ερήμου του 5^ου αι. μ.Χ.). Τα αγιοπνευματικά του χαρίσματα ήταν εφάμιλλα των μεγάλων αγίων Γερόντων της εποχής μας κι έτσι στη μνήμη των κατοίκων της περιοχής έχουν σωθεί, κληροδοτημένα από γενιά σε γενιά, πολλές προφητείες, θαύματα και συμβουλές του.

Γύρω στο 1821 δυο καπετάνιοι, τουρκομάχοι, τον επισκέφτηκαν, ίσως και με κακούς σκοπούς. Ο ένας του ζήτησε νερό και ο άγιος γέμισε ένα κύπελο που είχε και του το πρόσφερε. Ο παλικαράς το κοίταξε με κάποια φρίκη, δεν το ήπιε, αλλά ζήτησε ένα άλλο. Το ίδιο όμως συνέβη και με το δεύτερο. Και τότε ο άγιος του λέει: «Πιες το, παιδί μου· το αίμα του αδερφού σου είναι» (τον οποίο είχε σκοτώσει).

Διασώζονται δύο παλιές εικόνες του αγίου Γέροντα, που η μία τουλάχιστον αναφέρει ως χρονολογία της κοίμησής του το 1835 και είναι έργο του επίσης αγιασμένου μοναχού και αγιογράφου Νέστορα Βασσάλου (1872-1957). Ο γέροντας Νέστορας, όταν του ζητήθηκε από κάποιον πιστό χριστιανό να αγιογραφήσει τον άγιο Γέροντα, προβληματίστηκε αρκετά, γιατί δεν είχε κάποιο πρότυπο να ακολουθήσει. Και το βράδυ χτύπησε η πόρτα του κελιού του και μπήκε ένας άγνωστος γέρος μοναχός, που του έδειξε το πρόσωπό του και του είπε: «Ίδε και γράφε» (=δες και ζωγράφιζε). Έτσι φιλοτέχνησε την εικόνα του αγίου με βάση το πρόσωπο του μοναχού και τον ζωγράφισε με υψωμένο χέρι να δείχνει το πρόσωπό του.

Κοντά στο ασκητήριο του αγίου Γέροντα οικοδομήθηκε πριν από λίγα χρόνια εξωκλήσι αφιερωμένο σ’ αυτόν, όμως, επειδή δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένος ως άγιος ώστε να γιορτάζεται η μνήμη του, το εξωκλήσι καθιερώθηκε στη μνήμη του αγίου Γεράσιμου Κεφαλληνίας [λίγα για τον άγιο και εδώ· για το γέροντα Νέστορα τον αγιογράφο αναλυτικά εδώ].

Η Μονή Κουδουμά και οι άγιοί της

«Κατά τα τέλη της περιόδου της Τουρκοκρατίας και τα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους (1898 μ.Χ.), έζησαν στα Αστερούσια οι Όσιοι πατέρες Παρθένιος και Ευμένιος που με τους αγώνες και την Αγιότητά τους έδωσα μεγάλη αναγέννηση στο Μοναχισμό. Γεννήθηκαν στα Πιτσίδια και το 1862 έγιναν μοναχοί στη Μονή Οδηγήτριας. Αφού ασκήτεψαν 12 χρόνια στο Μάρτσαλο προχώρησαν ανατολικά στην περιοχή της Μονής Κουδουμά όπου ασκήτευσαν μερικά χρόνια στη σπηλιά του Αγίου Αντωνίου και στον Αββακόσπηλιο (γνωστό ως Βαρβακόσπηλιο). Εκεί ανοικοδόμησαν και επαναλειτούργησαν την ερειπωμένη Μονή Κουδουμά.

Οι άγιοι Ευμένιος & Παρθένιος προσεύχονται και η θάλασσα εκβάλλει πελέκια (πελεκημένες πέτρες) για την αποπεράτωση της εκκλησίας της μονής, που δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα για την απόχτησή τους (από αυτό το αναλυτικό post).

Στα χρόνια τους η Μονή Κουδουμά και τα Αστερούσια γενικά γνώρισαν μεγάλη πνευματική ακμή. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που σώζονται, ο αριθμός των μοναχών έφτασε τους 70 [και πλήθος ερημιτών στις σπηλιές, αλλά και μοναχοί και μοναχές που έζησαν στα χωριά τους, όπως η γερόντισσα Μάρθα από το χωριό Καπετανιανά, κοντά στον Κουδουμά, που πέθανε και αναστήθηκε από τον άγιο Παρθένιο για να μπορέσει να γίνει μοναχή, όπως επιθυμούσε]. Εκτός της Μονής Κουδουμά, λειτούργησαν υποδειγματικά η Μονή Αγίου Νικολάου κοντά στις Στέρνες ως μετόχι της Μονής Κουδουμά και η Μονή των Τριών Εκκλησιών με τη χαρισματική και φωτισμένη ηγουμενία του Αγίου Παρθενίου. Πλήθος κόσμου από την περιοχή της Μεσαράς και από άλλα μέρη της Κρήτης συνέρεαν στη Μονή Κουδουμά για να προσκυνήσουν, να αναθερμάνουν τη πίστη τους και να απολαύσουν τη θεόπνευστη διδασκαλία του Αγίου Παρθενίου που συνοδευόταν με πολλά θαύματα. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Μεσαράς και των Αστερουσίων έχουν προσωπικές εμπειρίες από την ευεργετική παρουσία και δράση των Αγίων. Μερικοί που πήγαιναν στον Κουδουμά να κοινωνήσουν, στο δρόμο έκλεβαν κάποιο ζώο (κατσίκι ή πρόβατο) και το έκρυβαν σε κάποια σπηλιά για να το πάρουν στην επιστροφή να το φάνε. Ο Άγιος Παρθένιος που είχε το προορατικό και διορατικό χάρισμα τους περίμενε στην είσοδο της Μονής και τους έλεγε «πήγαινε να αφήσεις το ζώο που έκλεψες και μετά έλα να εξομολογηθείς και να κοινωνήσεις». Η συγκλονιστική αυτή εμπειρία ήταν ικανή να μεταμορφώσει πολλούς κλέφτες σε ευσεβείς χριστιανούς που δεν θα έκλεβαν ποτέ άλλοτε στη ζωή τους» (3). [Και σήμερα ακόμη υπάρχουν γέροντες μεγάλης πνευματικότητας στη μονή Κουδουμά· ο ενδιαφερόμενος ας πάει να το διαπιστώσει].

Κλασικό βιβλίο για τη μονή Κουδουμά και τους αγίους της (από εδώ)

Η μονή Κουδουμά, στο βάθος μιας εξαιρετικά απόκρημνης χαράδρας, αναδείχτηκε πραγματικό «γυμναστήριο της συνειδήσεως» και ασκήτεψαν σ’ αυτήν αρκετοί άγιοι μοναχοί. Από τους πιο γνωστούς είναι οι γέροντες Γεννάδιος και Ιωακείμ, δύο άγιοι μοναχοί καταγόμενοι από χωριά του νομού Ρεθύμνης.

Ο άγιος νάνος Ιωακείμ (Ιωακειμάκι) ανάμεσα σε δυο ανήψια του (φωτο από το βιβλίο της παραπομπής 4)

Ο γέροντας Ιωακείμ Αντωνάκης καταγόταν από το χωριό Ρούπες Μυλοποτάμου και ήταν νάνος, τόσο κοντός, ώστε έλεγαν πως κυκλοφορούσε όρθιος κάτω από το τραπέζι. Από μικρός μόνασε στου Κουδουμά και έγινε γνωστός για την αρετή του, αλλά και τα αγιοπνευματικά του χαρίσματα, όπως το χάρισμα να «τηλεμεταφέρεται» και να πληροφορείται τα «κρυπτά της καρδίας» των ανθρώπων που τον επισκέπτονταν. Χαρακτηριστικά αναφέρεται πως μια μέρα, που τον επισκέφτηκαν κάποιοι χωριανοί του και του κρατούσαν φρούτα, κάποια από τα οποία είχαν «δανειστεί» από ξένο περιβόλι, τα άδειασε μπροστά τους και τους είπε: «Ελάτε τώρα να τα μοιράσουμε. Αυτό δικό μου, αυτό δικό σου, αυτό δικό σου» κ.τ.λ., επιστρέφοντάς τους διακριτικά όλα τα κλεμμένα φρούτα και κρατώντας μόνο τα δικά τους. Ο γέροντας Ιωακείμ (το «Ιωακειμάκι» ή «Καλογεράκι», λόγω του μικρού ύψους του) κοιμήθηκε το 1948 (4).

Ο άγιος γέροντας Γεννάδιος (από αυτό το αναλυτικό βιογραφικό του)

Ο γέροντας Γεννάδιος, από το χωριό Αγκουσελιανά Αγ. Βασιλείου, αρχικά μοναχός του Κουδουμά, επέστρεψε κάποια στιγμή στην περιοχή του Ρεθύμνου και ασκήτεψε σ’ ένα κελί στην Ακουμιανή Γιαλιά (κοντά στο σημείο όπου είχε ζήσει και ο άγιος Γέροντας), δίπλα στο εκκλησάκι της αγίας Άννας. Εκεί, αν και αγράμματος, καθοδήγησε πνευματικά πολλούς χριστιανούς και η φήμη της αγιότητάς του ήταν πολύ μεγάλη. Το διορατικό του χάρισμα, οι προφητείες και τα θαύματά του είναι ανεξίτηλα στη μνήμη πολλών κατοίκων της περιοχής, αλλά και της πόλης του Ρεθύμνου. Κοιμήθηκε το 1982.

Μεταξύ άλλων, μεταφέρθηκε σε μια μάχη στο Λίβανο και διαπίστωσε με τα μάτια του τη φρίκη του πολέμου. Μεταφέρθηκε επίσης στο τουριστικό χωριό του νομού Χανίων Γεωργιούπολη το Μάιο του 1972, όταν είχε πάει εκεί εκδρομή το Γυμνάσιο Σπηλίου, και προσπάθησε να αποτρέψει τις μαθήτριες που ετοιμάζονταν να κάνουν βαρκάδα. Εκείνες δεν έδωσαν σημασία και λίγο αργότερα η βάρκα ανατράπηκε και 21 κοπέλες βρήκαν το θάνατο – πρόκειται για το πιο πολύνεκρο μαθητικό ατύχημα στα ελληνικά χρονικά. Αργότερα ο γέροντας, συντετριμμένος, έλεγε πως είδε τις ψυχές τους ν’ ανεβαίνουν στον ουρανό κρατώντας στεφάνια και βεβαίωνε πως όλες σώθηκαν λόγω της παρθενίας τους (5).

Σημείωση του blog μας: Όπως αναφέρεται εκτενώς στο βιογραφικό του, αλλά και στο παραπάνω βιβλίο, ο γέροντας Γεννάδιος ακολουθούσε το παλαιό εορτολόγιο (ήταν παλαιοημερολογίτης). Ωστόσο, η αγιότητά του είναι αναμφισβήτητη ακόμη και από ιερείς και μοναχούς του νέου ημερολογίου, που τον γνώριζαν. Οι αγαθές πνευματικές του σχέσεις με (αξιοσέβαστους) ιερείς του νέου ημερολογίου αναφέρονται εδώ.

Η Γερόντισσα Ξένη

Αξίζει ν’ αναφερθούμε και στη μοναχή Ξένη Παττακού από το Χρωμοναστήρι Ρεθύμνης, που γεννήθηκε το 1878 και κοιμήθηκε, τυφλή και πλήρης ημερών, στην ιερά μονή Σαββατιανών, στο Ηράκλειο, στις 7.8.1995. Σε νεαρή ηλικία ασκήτεψε στα δάση κοντά στο χωριό Άγιος Θωμάς Ηρακλείου και εκεί άσκησε την προσευχή και έφτασε σε μεγάλο ύψος πνευματικότητας.

Με το πρόσωπό της συνδέονται αρκετές παραδόσεις περί υπερφυσικών σημείων και εμφανίσεων, όπως ότι, όταν ασκήτευε στον Άγιο Θωμά, ένας ντόπιος ξεκίνησε από το χωριό του να τη βιάσει (ήταν πανέμορφη)· επέστρεψε όμως άπρακτος και έντρομος, γιατί είδε δύο ένοπλους άντρες (αγγέλους) να φρουρούν την είσοδο του κελλιού της. Όπως και οι παλαιοί ασκητές (αλλά και πολλοί από εκείνους που αναφέρονται σ’ αυτή την εργασία), η γερόντισσα Ξένη πολλές φορές αντιμετώπισε το διάβολο καταπρόσωπο με διάφορες μορφές και σώθηκε χάρη στην άμεση επέμβαση, σε όραμα, της Παναγίας.

“Παραισθήσεις από την απομόνωση, τη νηστεία και τις εμμονές”, θα πουν κάποιοι× δεν μπορώ να βεβαιώσω κανέναν για το αντίθετο –απλώς καταγράφω τις μαρτυρίες, που δεν έχω λόγο να τις αμφισβητήσω, αν και δεν είμαι άγιος για να τις ερμηνεύσω με βεβαιότητα. Η διάκριση των πνευμάτων (να ξέρεις, δηλαδή, από πού προέρχονται τα οράματά σου, να διακρίνεις τα αληθινά από τα ψεύτικα) είναι η «βασίλισσα των αρετών» για τους ορθόδοξους ασκητές, που συχνά αντιμετώπισαν το πρόβλημα της τρέλας ή των διαβολικών δοκιμασιών. Κατά τον άγ. Ιωάννη της Κλίμακος, μόνον οι τέλειοι είναι σε θέση να γνωρίζουν από τις σκέψεις της ψυχής τους «ποία μεν του συνειδότος, ποία δε Θεού, ποία δε δαιμόνων έννοια»· όμως «εν δυσίν όμμασιν αισθητοίς φωτίζεται το σώμα, και εν ορατή και νοητή διακρίσει οι οφθαλμοί της καρδίας λαμπρύνονται» (Κλίμαξ, ΚΣΤ΄, Β΄, ο΄) [ απόσπασμα.. ].

Σημειώσεις

(1) Βλ. λεπτομέρειες στο βιβλίο Η ιερά μονή Καψά Σητείας και ο όσιος Ιωσήφ ο Γεροντογιάννης, έκδ. της μονής Καψά, χ.χ.

(2) Από εδώ. Βλ. και: Ο Όσιος Χατζη-Ανανίας, ο Κτήτορας της Ιεράς Μονής Εξακουστής Ιεράπετρας, έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας.

(3) αρχιμ. Παρθενίου, ηγουμένου ιεράς μονής Οδηγήτριας, «Ο μοναχισμός στα Αστερούσια: Ιστορία και προσφορά» (Εισήγηση στο 2ο Συνέδριο Μεσαράς – βρίσκεται στο Διαδίκτυο, εδώ).

(4) Βλ. Στυλ. Μ. Παπαδογιαννάκη, Γεννάδιος και Ιωακείμ, Δύο Ρεθύμνιοι Άγιοι Μοναχοί, Ρέθυμνο 2002 [για το βιβλίο -& αγορά- εδώ (τα έσοδα πάνε στην Ιεραποστολή)].

(5) ό.π.

Τα σύκα

Εργάτες έφτιαχναν ένα από τα δύο μονοπάτια, που θα οδηγού-

σαν στο Μοναστήρι για να διευκολύνονταν οι προσκυνητές.

Ήταν Καλοκαίρι, ο Όσιος Παρθένιος επέβλεπε προσωπικά την

εργασία τους, όχι τόσο για να δίνει εντολές, αλλά για να τους συντροφεύει προσευχόμενος, φιλοτιμώντας τους στο κοπιαστικό έργο τους, δουλεύοντας όσο μπορούσε και ο ίδιος. Σε κάποια στιγμή ένας από τους εργάτες είπε:

– Τί καλά που θα ήταν, Γέροντα, να είχαμε δύο σύκα να γλυ-

καθεί το στόμα μας.

Εκείνος δέν είπε τίποτα, αλλά πήρε το καλάθι των τροφίμων

καίι αποσύρθηκε σε κάποιο μέρος για να είναι αθέατος. Βλέποντας να παίρνει το άδειο καλάθι μαζί του, παραξενεύτηκαν. Ίσως και να γέλασαν... Η απορία τους όμως λύθηκε όταν γύρισε σε λίγο με το καλάθι γεμάτο σύκα ὡραιότατα και νοστιμότατα.

Όπως και στην περίπτωση του νερού, την άλλη μέρα έψαξαν σ’

όλη τη γύρω περιοχή, αλλά πουθενά δεν υπήρχε συκιά. Κατάλαβαν και πάλι το θαύμα. Αυτά τα σύκα που έφαγαν ήταν καρπός προσευχής, θείο δώρο, μιά ανακούφιση για τους κόπους που γίνονταν μέσα στον καύσωνα του θέρους. Η παρρησία του Οσίου είχε κάμει κι αυτό το θαύμα. Η προσευχή του είχε εισακουσθεί, διότι το έργο ήταν ιερό. Κατασκευαζόταν το μονοπάτι που εκατομμύρια φορές θα το βάδιζαν τα πόδια των αναρίθμητων προσκυνητών, που θα έρχονταν στη Μονή «εις ίασιν ψυχής και σώματος».

 

απο το Βιβλίο ¨ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΚΑΙ ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΥΔΟΥΜΑ." του Αρχιμ. Χρυσοστόμου Παπαδάκη. ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ