Κυριακή 17 Μαΐου 2026

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης_Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού.

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.


Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα.
Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς.
Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου.
Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε.
Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα.
Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.
Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.
Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.
Παρακαλώ, να μου δώσει ο Θεός –ή μάλλον, να μου πάρει– το λίγο μυαλό μου, για να μου εξασφαλίσει έστω με τον τρόπο αυτόν τον Παράδεισο, με το να με κρίνει ως τρελλό.
Ή, να με τρελλάνει με την αγάπη Του, για να βγω έξω από τον εαυτό μου, έξω από την γη και από την έλξη της γης, διότι αλλιώς δεν έχει νόημα η ζωή μου.
Παλιά που υπήρχαν οι δια Χριστόν Σαλοί, υπήρχαν ελάχιστοι τρελλοί στον κόσμο.
Μήπως θα πρέπει να παρακαλέσουμε τους δια Χριστόν Σαλούς να κάνουν καλά τους φύσει σαλούς και να αναδειχθούν πάλι δια Χριστόν Σαλοί;…».
«Επιστολές», Στ΄ Επιστολή («Μακαρισμοί»), σελ. 230, 235, Αύγουστος 1994· έκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης.] κείμενο και επιμέλεια : πατήρ Δαμιανός Σαράντης

«Ένα σπίτι για να γεννηθείς, ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις, ένας στίχος για να κρυφτείς, ένας κόσμος για να πεθάνεις.»

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "'Ένα σπίτι για να γεννηθείς, ένα δέντρο για ν' ανασάνεις, ένας στίχος για να κρυφτείς, ένας κόσμος για να πεθάνεις.>> Τάσος Λειβαδίτης" 



Απλοί στίχοι,
Τα Χειρόγραφα του Φθινοπώρου, 1990

📷 Το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης.
📅 Αθήνα 17 Μαΐου 2026

Η Απάτη του Κοινοβουλευτισμού & Η Ανάγκη για Πραγματική Δημοκρατία

👉 Η μεγάλη αποκάλυψη: Άλλο κοινοβουλευτισμός και άλλο δημοκρατία!
👉 Ρώμη εναντίον Αθήνας: Η ιστορική αλήθεια για την σύγχρονη εξαπάτηση

Π.Κονδυλάτος για Akyla: «Δε γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα με κάθε κακομοίρη»


Η ανάρτηση του γνωστού σχεδιαστή κοσμημάτων

Ο Περικλής Κονδυλάτος μέσω ανάρτησής του, άσκησε έντονη κριτική στον Akyla που εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Eurovision, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «δεν γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα με κάθε κακομοίρη».

Π.Κονδυλάτος για Akyla: «Δε γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα με κάθε κακομοίρη» 

Ο γνωστός σχεδιαστής κοσμημάτων την Κυριακή (17.05.2026) δημοσίευσε μία φωτογραφία του Akyla και άσκησε σκληρή κριτική στον νεαρό τραγουδιστή.

«Αυτή η εικόνα με ό,τι συνεπάγεται είναι ντροπή για την Ελλάδα. Δε γίνεται ο ελληνικός λαός να διασύρεται με δικά του χρήματα κάθε χρόνο με τον κάθε κακομοίρη που περιφέρει την βλακεία του σαν άποψη και σαν νίκη.

Ποιο είναι το επίτευγμα δηλαδή; Ό,τι είναι φτωχός ή gay;

Άλλοι άνθρωποι φτωχοί και gay δεν υπάρχουν; Οι αθλητές μας που είναι πάμφτωχοι και φυτοζωούν και παλεύουν μόνοι τους δεν σας νοιάζουν;

Είναι ντροπή η Ελλάδα του Χατζηδάκη, του Θεοδωράκη του Παπαθανασίου της Ειρήνης Παππά και πολλών άλλων διεθνών, το 2026 να δείχνει αυτό.

Σταματήστε τα κανάλια να τον δείχνετε σαν ήρωα όταν εσείς οι ίδιοι την επόμενη εβδομάδα θα τον πετάξετε σαν στυμμένη λεμονόκουπα, γιατί δεν θα σας είναι χρήσιμος στο να πουλήσετε συμπερίληψη και ανθρωπισμό (του κ@λ@@).

Στοπ στην κατρακύλα.

Στοπ στην ζωοποίηση του ανθρώπου.

Στοπ στην woke κουλτούρα του Σώρος και του Σιωνισμού που θέλουν να υποδουλώσουν την ανθρωπότητα. Σταματήστε τα κανάλια με τη μ@λ@@@@ και την ηλιθιότητα.

Έχετε εξαθλιώσει τον ελληνικό λαό και τώρα θέλετε να του σβήσετε την μνήμη για το ποιος είναι. Η Ελλάδα εκπροσωπεί στους αιώνες την αξία όχι την παρακμή. Έλεος.

Σταματήστε κάπου.

Όχι στην ξεφτίλα, όχι στην κακομοιριά, όχι στην φτήνια.

Ο διαγωνισμός αυτός είναι διαγωνισμός τραγουδιού και κουλτούρας (κάποτε ήταν, όταν υπήρχε Ευρώπη) όχι διαγωνισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φτάνει. Φτάνει. Φτάνει», έγραψε ο Περικλής Κονδυλάτος στην ανάρτησή του για τον Akyla.

«Μενεξέδες και ζουμπούλια»

Μενεξέδεσ και ζουμπούλιαΚαι θαλασσινά πουλιάΑν τη δείτε την καλή μουΧαιρετίσματα πολλά
Η κιθάρα μου να σπάσειΚαι τα τέλια να κοπούνΚαι τα χέρια που την παίζουνΜεσ στη μαύρη γη να μπουν
Πεσ μου γιατί σαν ξένο με κοιτάσΔεν είμ' εγώ εκείνοσ π' αγαπούσεσΜε λάτρευεσ με λάτρευεσ πιστάΚαι με αγνοφιλούσεσ
Τι ωραία πουν' τα βράδιαΜια βαρκούλα με πανίΈνασ νέοσ ν' ακομπανιάρειΚαι μια νέα νατραγουδεί
Πεσ μου τη δασκάλισσά σουΠου σε μάθαινε χορόΚαι σταυρώνεισ τα ποδάριαΣαν την πάπια στο νερό
Πεσ μου γιατί σαν ξένο με κοιτάσΔεν είμ' εγώ εκείνοσ που αγαπούσεσΜε λάτρευεσ με λάτρευεσ πιστάΚαι με αγνοφιλούσεσ
Αν εσύ δε μου το δώσεισΤο φιλί που σου ζητώΑπο κει κι ασ με περάσουνΑπ' την πόρτα σου νεκρό
Μενεξέδεσ και ζουμπούλιαΚαι θαλασσινά πουλιάΑν τη δείτε την καλή μουΧαιρετίσματα πολλά

Μιχάλης Γκανάς

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ Κι έσύ πού ξέρεις άπό ποίηση κι έγώ πού δέν διαβάζω κινδυνεύουμε. Έσύ νά χάσεις τά ποιήματα κι έγώ τίς αφορμές τους."

Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο


Μακαριστού π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου
Ἡ ἐκτεταμένη περικοπὴ ἀπὸ τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο τῆς θεραπείας τοῦ Τυφλοῦ θαρρεῖς καὶ θέλει νὰ προκαλέσει μὲ τὴν ἔκτασή της γιὰ τὸ πῶς μπορεῖς νὰ δεῖς τὸ φῶς καὶ γιὰ τὸ πῶς μπορεῖς νὰ χάσεις τὸ φῶς. Καὶ νὰ σημειώσω τρία σημεῖα μέσα ἀπὸ τὴν περικοπή, τὰ ὁποῖα τὰ ὑπομνηματίζουν καὶ [στὰ ὁποῖα] στέκονται πολὺ οἱ ἑρμηνευτὲς Πατέρες, γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ γιατὶ τῆς τόσο μεγάλης ἐκτάσεως καὶ τί σημασία ἔχει αὐτὴ ἡ περικοπὴ γιὰ τὴ δική μας ζωή.
Τὸ πρῶτο σημεῖο εἶναι, στὴν ἀρχὴ τῆς περικοπῆς, ὅπως ἀκούστηκε, ἡ ἀναζήτηση τῶν ἐνόχων ἀπὸ ἐκείνους ποὺ βρίσκονται γύρω ἀπὸ τὸν Χριστό. «Τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ;». Καὶ ὁ Χριστὸς μὲ τὸν δικό Του τρόπο καὶ μὲ τὸν δικό Του λόγο καταργεῖ τὴν διαδικασία ἀναζητήσεως ἐνόχων. «Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ». Ἀντὶ νὰ ψάχνεις ἐνόχους γιὰ τὸ ποιὸς φταίει, γιὰ τὸ ἕνα ἢ γιὰ τὸ ἄλλο πρᾶγμα, καὶ τότε χάνεις τὸ φῶς καὶ δὲν μπορεῖς νὰ τὸ δεῖς καὶ σκοτίζεται ὁ νοῦς σου καὶ ταράζεσαι πάρα πολύ, καὶ ἡ καρδιά σου ταράζεται καὶ ξέρεις ὅτι κάποιος φταίει καὶ δὲν μπορεῖς νὰ τὸ βρεῖς ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ φταίει, καὶ ἡ καρδιά σου ταράζεται περισσότερο, ἀντὶ νὰ τὸ κάνεις αυτό, τὸ πρῶτο στοιχεῖο εἶναι νὰ δώσεις δόξα τῷ Θεῷ καὶ νὰ ξέρεις πὼς, ἂς φαίνονται τὰ πράγματα πὼς εἶναι ἄσχημα γύρω, καὶ αὐτὴ ἡ εὐκαιρία εἶναι μιὰ εὐκαιρία δική σου καὶ μοναδικὴ εὐκαιρία ἁγιασμοῦ.
Καὶ ὁ Χριστός, παράλληλα μὲ αὐτὴ τὴν ἀπάντηση, ποὺ κανεὶς δὲ φταίει, δίνει καὶ μιὰ δεύτερη ὅτι «ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν». Ἀντὶ νὰ ψάχνεις λοιπὸν ἐνόχους, νὰ ἐργάζεσαι τὰ ἔργα τοῦ φωτός. Ἐμεῖς ζώντας μέσα στὴν Ἐκκλησία, πορευόμαστε στὸν Χριστὸ καὶ πορευόμαστε στὸν φῶς Του. Ὅσο πιὸ πολὺ μπλεκόμαστε μὲ τὴν ἀναζήτηση ἐνόχων, μπλεκόμαστε μὲ τὸ σκοτάδι καὶ τότε μπλέκουμε τὸ σκοτάδι μὲ τὸ φῶς, καὶ τότε καὶ ἐμεῖς γινόμαστε σκοτάδι καὶ δὲν μποροῦμε νὰ γίνουμε φωτεινοί, καὶ κάποια στιγμὴ μπορεῖ νὰ δικαιωθοῦμε ἀλλὰ θὰ δικαιωθοῦμε μέσα στὸ σκοτάδι μας. Τὸ πρῶτο λοιπὸν ἦταν ἡ κατάργηση τῆς διαδικασίας τῆς ἀναζητήσεως ἐνόχων.
Τὸ δεύτερο στοιχεῖο εἶναι ἡ διαδικασία τῆς καταργήσεως τῆς ἀξίας τῶν πραγμάτων. Ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν τυφλὸ παίρνει τὸ πιὸ εὐτελές, τὸ πιὸ ἄσημο στοιχεῖο τῆς φύσης. Ἐκεῖνο τὸ στοιχεῖο τὸ ὁποῖο φαίνεται νὰ μὴν ἔχει ἀξία, γιατί βρίσκεται σὲ πολὺ μεγάλη ποσότητα, ἡ προσφορά του εἶναι μεγάλη, καμία ἀξία δὲν ἔχει. Ὁ Χριστὸς καταργεῖ τὴν ἀξία, θεραπεύει μέσα ἀπὸ πράγματα ποὺ ἐμεῖς δὲν τοὺς δίνουμε ἀξία. Ἂν θέλουμε νὰ θεραπευτοῦμε καὶ νὰ γιατρευτοῦμε καὶ νὰ δοῦμε τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, καὶ δίνουμε σημασία στὰ πράγματα, στὴν ἀξία τους, τὴ μεγάλη καὶ τὴ μικρή, τότε δὲν μποροῦμε νὰ θεραπευτοῦμε, γιατί τὰ πράγματα τὰ ἀξιολογοῦμε μὲ μάτι κοσμικό, καὶ ὁ Χριστὸς χρησιμοποιεῖ τὰ πράγματα ἀλλὰ καταργεῖ τὴν ἔννοια τῆς ἀξίας. Καταργεῖ, θὰ λέγαμε ὁλόκληρο τὸ οἰκονομικὸ σύστημα τοῦ κόσμου, καὶ ἐκεῖ ἀξίζει μιὰ χούφτα πηλός, [που] δὲν ἀξίζει τίποτε. Κι ὅμως ὁ Χριστὸς αὐτὴ τὴ χούφτα τὸν πηλὸ τὴν παίρνει καὶ θεραπεύει τὸν τυφλὸ καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸ μᾶς δηλώνει: καὶ ἐμεῖς, ποὺ εἴμαστε μιὰ χούφτα πηλός, κι ὅμως εἴμαστε κάτι πολὺ μεγάλο, καὶ, στὰ χέρια τοῦ Χριστοῦ, ἂν ἀφήσουμε αὐτὴ τὴ χούφτα τὸν πηλό, αὐτὸς ὁ πηλὸς μπορεῖ νὰ γίνει κάτι πολὺ μεγάλο, μπορεῖ νὰ φτάσει καὶ νὰ θεωθεῖ.
Καὶ τρίτο στοιχεῖο καὶ πολὺ σπουδαῖο ποὺ ἔχει κάποια ἐξωτερικὴ σχέση μὲ τὸ πρῶτο, εἶναι ἡ μεγάλη καὶ ἐκτεταμένη ἀνακριτικὴ διαδικασία. Ἡ περικοπὴ ἐξηντλήθη στὴ μεγάλη αὐτὴ ἀνακριτικὴ διαδικασία. Ἔρχονται μάρτυρες, φεύγουνε μάρτυρες, ἔρχονται οἱ γονεῖς, φεύγουν οἱ γονεῖς καὶ κανεὶς δὲν πείθεται. Ἡ ἀνακριτικὴ διαδικασία γιὰ νὰ βρεῖς τὴν ἀλήθεια εἶναι μιὰ γελοιοποίηση δική σου, γιατί μπροστὰ σὲ αὐτοὺς ἦταν ἡ Ἀλήθεια. Ὅσο τὴν ψάχνεις ἀνακρίνοντας, ἡ καρδιά σου σκοτίζεται καὶ πάλι, καὶ μπροστά σου εἶναι ὁ Χριστός· καὶ ὁ τυφλὸς βλέπει πιὰ τὸν Χριστό, μὲ τὴ δική του μοναδικότητα, καὶ προσκυνεῖ αυτό. Καὶ θυμάμαι ἐκείνη τὴν ἁγιογραφία τοῦ καθολικοῦ μιᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ὄρους ποὺ ἔχει τὸν Χριστὸ νὰ θεραπεύει τὸν τυφλὸ καὶ γύρω του ὅλοι οἱ τυφλοί – ποὺ εἶναι οὐσιαστικὰ μὲ ἀνοιχτὰ μάτια ἐνῶ ἔχουν κλειστὰ τὰ μάτια – καὶ ὁ μόνος ποὺ ἔχει ἀνοιχτὰ τὰ μάτια εἶναι ὁ τυφλὸς ποὺ θεραπεύεται. Γιατί αὐτὸς δὲν ἔκανε ἀνακριτικὴ διαδικασία, δὲν ζήτησε ἐνόχους, ἔχει τὰ μάτια ἀνοιχτά, βλέπει τὸν Χριστό, εἶναι φωτισμένος. Καὶ ἐμεῖς συνέχεια ἀναλωνόμεθα σὲ κρίσεις, κατακρίσεις, ἀναλύσεις τῶν πραγμάτων, σχολιασμοὺς τῶν πραγμάτων, καὶ δὲν πέφτουμε κάτω, νὰ βάλουμε κάτω τὰ μάτια μας, τὸ πρόσωπό μας, τὰ γόνατά μας, νὰ δοῦμε τὸν Χριστό, ὅπως εἶναι, καὶ τότε θὰ ἀνοίξουνε τὰ μάτια μας. Καὶ ὅποιος μπορεῖ νὰ κάνει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, δὲν θέλει κάτι ἄλλο, καὶ εἶναι κοντὰ στὸν Χριστὸ πιὰ καὶ φωτίζεται, καὶ τότε πιὰ ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυφλός. «Καὶ πεσὼν προσεκύνησεν αὐτῷ»: ἡ κατάληξη τῆς διηγήσεως τοῦ τυφλοῦ, ἡ κατάληξη τῆς διηγήσεως τοῦ κάθε τυφλοῦ, ἡ κατάληξη τῆς πορείας τῆς δικής μας τῆς καθημερινῆς.
Ἐκτεταμένη, εἴπαμε στὴν ἀρχή, ἡ διήγηση, ἀλλὰ πραγματικὰ ἀποκαλυπτική. Ἂν θέλετε πραγματικὰ νὰ δεῖτε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ – καὶ πόσοι δὲν τὸ θέλουν; καὶ πολλοὶ τὸ θέλουνε – ἀκολουθήστε αὐτὴ τὴν πορεία. Αὐτὴ ἡ πορεία πραγματικὰ θὰ σᾶς ἐλευθερώσει καὶ θὰ σᾶς κάνει, τὸ ξαναλέω, νὰ ἀσχοληθεῖτε μὲ τὸ φῶς καὶ ὄχι μὲ τὸ σκοτάδι τοῦ κόσμου. Καὶ τότε πραγματικὰ «πεσόντες θὰ προσκυνήσετε» Αὐτὸν καὶ θὰ πεῖτε καὶ ἐσεῖς ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριός σας καὶ ὁ Θεός σας.
-
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (Ἰωάν. θ΄ 1-38)
1 Καὶ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς.
2 Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ῥαββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ;
3 Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ.
4 Ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι.
5 Ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ὦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου.
6 Ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσεν χαμαί, καὶ ἐποίησεν πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ,
7 καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ – ὃ ἑρμηνεύεται Ἀπεσταλμένος. Ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθεν βλέπων.
8 Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον ὅτι· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν;
9 Ἄλλοι ἔλεγον ὅτι· Οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι· Ὅμοιος αὐτῷ ἐστίν. Ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι· Ἐγώ εἰμι.
10 Ἔλεγον οὖν αὐτῷ· Πῶς οὖν ἠνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί;
11 Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέν μου τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ εἶπέν μοι· Ὕπαγε εἰς τὸν Σιλωάμ καὶ νίψαι. Ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα.
12 Εἶπον οὖν αὐτῷ· Ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; Λέγει· Οὐκ οἶδα.
13 Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τὸν πάλαι τυφλόν.
14 Ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς.
15 Πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν· ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω.
16 Ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· Οὐκ ἔστιν οὗτος παρὰ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. Ἄλλοι ἔλεγον· Πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; Καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς.
17 Λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· Σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἤνοιξέν σου τοὺς ὀφθαλμούς; Ὁ δὲ εἶπεν ὅτι· Προφήτης ἐστίν.
18 Οὐκ ἐπίστευσαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι ἦν τυφλὸς καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος
19 καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; πῶς οὖν βλέπει ἄρτι;
20 Ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· Οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν, καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη·
21 πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸν ἐρωτήσατε, ἡλικίαν ἔχει· αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει.
22 Ταῦτα εἶπαν οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα ἐάν τις αὐτὸν ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται.
23 Διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπαν ὅτι· Ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐπερωτήσατε.
24 Ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλός, καὶ εἶπαν αὐτῷ· Δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν.
25 Ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος· Εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω.
26 Εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· Τί ἐποίησέν σοι; πῶς ἤνοιξέν σου τοὺς ὀφθαλμούς;
27 Ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκοῦειν; μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι;
28 Καὶ ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· Σὺ μαθητὴς εἶ ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋσέως ἐσμὲν μαθηταί.
29 Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν.
30 Ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστίν, καὶ ἤνοιξέν μου τοὺς ὀφθαλμούς·
31 οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει· ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει.
32 Ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέν τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου.
33 Εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν.
34 Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπαν αὐτῷ· Ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; Καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω.
35 Ἤκουσεν Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω· καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· Σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;
36 Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Καὶ τίς ἐστιν, κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν;
37 Εἶπεν δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Καὶ ἑώρακας αὐτόν, καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν.
38 Ὁ δὲ ἔφη· Πιστεύω, κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.
--

Ἐπιμέλεια: Ἰωάννης Κων. Νεονάκης

Για φυλακή ο Μόρφου Νεόφυτος

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο 

σχόλιο :Ρε όπου και τον βάλετε τον Νεοφυτό μας  θα ευωδιάζει ο κόσμος ,ελευθερία, ομορφιά και αρχοντιά ..


Γράφει  ο  Παναγιώτης Καπαρής
 «Πανηγυρίζουν και ελπίζουν», σίγουρα οι φυλακισμένοι, με την πρωτοφανή απόφαση του Εφετείου, υιοθετώντας αίτημα της Νομικής Υπηρεσίας, να σταλεί σε νέα δίκη, με νέο δικαστή, ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος. Αν καταδικαστεί θα έχουν μόνιμα και όχι περιστασιακά, ένα Ιεράρχη να τους εξομολογεί, να τους καθοδηγεί και να τους δίδει δύναμη, να αντέξουν τα «κάτεργα» των φυλακών.
 
 Ο Πανιερώτατος οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη και αθωώθηκε, γιατί τον Ιανουάριο του 2021, όταν ήταν σε ισχύ διατάγματα για τον κορωνοϊό, τέλεσε αγιασμό των Θεοφανίων, σε ποταμό της Μητρόπολη του. Το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι αφορούσε επιτρεπόμενη άσκηση θρησκευτικής λατρείας και αθώωσε τον Ιεράρχη.
Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, μετά την απόφαση του Εφετείου, δήλωσε στο ΡΙΚ ότι δεν αισθάνεται ότι παρανόμησε, αλλά άσκησε τα καθήκοντά του, ως Ιεράρχης. Δεν παρότρυνα τον λαό να με ακολουθήσει, είπε, και παρέπεμψε στη φράση του Χριστού «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν». Επεσήμανε ότι ισχύει η ρήση «τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Υπέδειξε ότι δεν καταγγέλθηκε από κανέναν παρευρισκόμενο στον αγιασμό των υδάτων για επιπτώσεις στην υγεία του. Και δήλωσε ότι: «Είμαι έτοιμος να πάω φυλακή…».
 
Η πρόεδρος της Βουλής Αννίτα Δημητρίου, το 2021 πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Σερβία. Στην Κύπρο, τότε, όλα «τα ‘σκιαζε η φοβέρα» με τα δρακόντεια διατάγματα, του τότε Υπουργού Υγείας και τις ατέλειωτες επιχειρήσεις της Αστυνομίας. Στο Βελιγράδι, ούτε μέτρα, ούτε ανησυχία, ούτε έγνοια για τον κορωνοϊό, ο οποίος ήταν απλά μια άλλη γρίπη. Στο ερώτημα γιατί δεν λαμβάνεται μέτρα, η απάντηση ήταν ειρωνικά χαμόγελα και παρέπεμπαν στους δικούς τους γιατρούς. Μιλούσαν και για τις συνέπειες σε ψυχολογικό και ψυχιατρικό επίπεδο, από ένα ενδεχόμενο εγκλεισμό, κάτι το οποίο στην Κύπρο ήταν «ψιλά γράμματα».
Σπουδαίοι γιατροί στην Ελλάδα, έλεγαν ότι οι ιοί δύσκολα εντοπίζονται από τα μικροσκόπια και οι μάσκες δεν προσφέραν ουσιαστικά καμία προστασία. Τότε, αρχικά οι αρμόδιοι επέβαλαν την χρήση πλαστικών γαντιών και όταν έφθασαν οι ακριβές μάσκες και τα τεστ από την μύτη, τα γάντια κηρύχθηκαν άχρηστα. Σήμερα μαθαίνουμε ότι κάποια από τα περίφημα «σωστικά» εμβόλια αποσύρθηκαν, ενώ κανείς δεν μιλά για τις συνέπειες σε αυτοάνοσες ασθένειες. Και το κυριότερο, ούτε άχνα για τους θανάτους από ψυχιατρικές και όχι μόνο ασθένειες, για την έξαρση της βίας σε οικογένειες και για άλλα τραγικά γεγονότα της εποχής του εγκλεισμού. Τι να πει κανείς και για τις τρομο-ανακοινώσεις για τα κρούσματα και τους θανάτους, σε απευθείας μετάδοση, κάθε βράδυ από το Υπουργείο Υγείας.
Η υπόθεση Μόρφου Νεόφυτου παραπέμπει στην υπόθεση του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ, ο οποίος οδηγήθηκε στις φυλακές του Κορυδαλλού, τον Δεκέμβριο του 2011 για ανταλλαγή περιοχών της λίμνης Βιστωνίδας, με ακίνητα του δημοσίου. Ο ηγούμενος Εφραίμ αθωώθηκε το 2017 και δήλωσε ότι βρισκόταν σε ένα γραφείο και εξομολογούσε τους φυλακισμένους, οι οποίοι κρατούσαν ουρά, για μια συνάντηση μαζί του. Τότε έγιναν πολλές διαδηλώσεις σε Κύπρο και Ελλάδα, ενώ παρέμβαση έγινε από την Μόσχα, αφού ο ηγούμενος Εφραίμ, διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Πρόεδρο της Ρωσίας τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Όλα ξεκίνησαν επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου και πολλοί τότε έλεγαν, ότι η άσχημη εξέλιξη της πρωθυπουργίας του, -αφού αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω μνημονίου - αποτελούσε αποτέλεσμα θείας δίκης.
 
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Φυτιρής, χαριτολογώντας, ίσως στο πίσω μέρος του μυαλού του, να εύχεται να πάει στην φυλακή ο Μητροπολίτης Μόρφου, για να αντιμετωπιστεί με πνευματικό τρόπο, το «χάος» των Φυλακών, το οποίο ταλαιπωρεί και τον ίδιο και το όλο σύστημα. 
 
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης, σίγουρα δεν θα σκέφτηκε κάτι ανάλογο, λόγω της βαθιάς του πίστης, έστω και αν προεκλογικά ο Πανιερώτατος τάχθηκε δημοσίως κατά της εκλογής του. Αλλά ποιος ξέρει, αν κάποιοι «μανδαρίνοι», σκέφτηκαν κουτοπόνηρα να «πουλήσουν» εκδούλευση στην εξουσία.
«Όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν ο Θεός γελά». 
 
Στην εκκλησιαστική ιστορία, οι εξορίες, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες αγίων ανθρώπων, ήταν και είναι συνηθισμένα γεγονότα. Οι πιστοί αναδεικνύονται σε άγιους μάρτυρες και συνεχίζουν ανακλώντας μυστικά το θείο φως και μετά την κοίμηση τους, να θαυματουργούν πάντα με την δύναμη του Θεού. Οι άπιστοι «δράστες» απολαμβάνουν τα επίχειρα, τα οποία είναι σκληρά και σε αυτή και στην άλλη ζωή. Είναι «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν»… είναι σκληρό να κλωτσάς σε καρφιά, όπως άκουσε ο Απόστολος Παύλος, όταν κυνηγούσε Χριστιανούς. Οι πιστοί απλά λένε: «ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν…» Τόσα απλά…

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  ΚΥΠΡΟΥ 17.5.2026

«στηρίζουμε τη Μαρία»

 Δεκάδες κόσμος για τις υπογραφές της ίδρυσης του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Ξεκινάει κάτι δυνατό γεννημένο μέσα από την κοινωνία και από καθημερινούς ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο την διαφθορά, τη σήψη και την παρακμή της Ελλάδας.

❝ οὐχ ἱκανῶ τοῦ ἐρωτᾶν, πότε νύξ, πότε ἡμέρα ❞

 

◾Στο ιδιόμελο της υμνολογίας του εκ γενετής τυφλού υπάρχει μια από τις πιο συγκινητικές αποτυπώσεις του δράματος της τυφλότητας που έχουν γραφτεί ποτέ...
« Δεν αντέχω άλλο να ρωτάω
είναι νύχτα τώρα ή μέρα;; »
Το παραθέτουμε ολόκληρο με απόδοση στη Νέα Ελληνική:
📜❝ Ὁ Τυφλὸς γεννηθείς ἐν τῷ ἰδίῳ λογισμῷ ἔλεγεν·
Ἆρα ἐγώ, δι' ἁμαρτίας γονέων ἐγεννήθην ἀόμματος;
Ἆρα ἐγώ, δι' ἀπιστίαν ἐθνῶν ἐγεννήθην εἰς ένδειξιν;
οὐχ ἱκανῶ τοῦ ἐρωτᾶν, πότε νύξ, πότε ἡμέρα,
οὐκ εὐτονοῦσί μου οἱ πόδες τὰ τῶν λίθων προσκρούσματα·
οὐ γὰρ εἶδον τὸν ἥλιον λάμποντα,
οὐδὲ ἐν εἰκόνι τὸν ἐμὲ πλαστουργήσαντα·
ἀλλὰ δέομαί σου, Χριστὲ ὁ Θεός.
Ἐπίβλεψον ἐπ ἐμέ, καὶ ἐλέησόν με.❞

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "ΑΠΟ ΑΙΟΤΗΓΩΣΣΑΤςΥΜΝΟΛΟΙΑΣ TH ΓΛΩΣΣΑ TYS ΥΜΝΟΛΟΓΙΑΣ ούχ ίκανώ ี έρωταν πότε νύξ, πότε ήμέρα 03"

📖 Ο εκ γενετής Τυφλός σκεφτόταν μόνος του κι έλεγε::
«Άραγε εγώ για αμαρτίες γονέων γεννήθηκα αόμματος;
Άραγε εγώ για την απιστία των εθνών γεννήθηκα, για να πιστέψουν;
Δεν αντέχω άλλο να ρωτώ: «Είναι νύχτα τώρα ή μέρα»;,
Ούτε τα πόδια μου αντέχουν να σκοντάφτουν πάνω στις πέτρες.
Διότι δεν είδα ποτέ τον ήλιο να λάμπει,
ούτε την εικόνα του Πλάστη που με δημιούργησε.
Αλλά Σε ικετεύω, Χριστέ ο Θεός:
Ρίξε πάνω μου το βλέμμα Σου, και ελέησέ με.

Σάββατο 16 Μαΐου 2026

~ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης_Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο, τον έχει κάνει και ένα εκκλησάκι... και μπορεί να το φέρνη παντού μαζί του...

Μπορεί να είναι εικόνα Σαντορίνη

Στις 21 Μαΐου, όλοι μαζί με την Ελπίδα για μια Νέα Αρχή!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟ

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο

Πήγαν κάποτε στο μοναστήρι του αγίου Παχωμίου μερικοί αιρετικοί ασκητές, που έκρυβαν μέσα τους τον λύκο κάτω από τρίχινα ενδύματα. Φτάνοντας στην πύλη, είπαν στους αδελφούς ότι τους έστελνε ο γέροντάς τους στον μέγα Παχώμιο, και πρόσθεσαν: «Πηγαίνετε λοιπόν να του πείτε· αν είσαι αληθινά άνθρωπος του Θεού και πιστεύεις ότι σε εισακούει ο Θεός, έλα να περάσουμε μαζί αυτόν τον ποταμό με τα πόδια, για να μάθουν όλοι ποιος από εμάς έχει μεγαλύτερη παρρησία προς τον Θεό».
Όταν οι αδελφοί τα είπαν αυτά στον Παχώμιο, εκείνος αγανάκτησε και τους είπε: «Πέστε μου, καταδεχτήκατε ακόμη και να τους ακούσετε; Δεν ξέρετε ότι τέτοιου είδους προτάσεις δεν έχουν καμία σχέση με τον Θεό και είναι εντελώς ανάρμοστες όχι μόνο στη μοναχική ζωή, αλλά και σε κοσμικούς που σκέφτονται λογικά και είναι αληθινοί χριστιανοί; Ποιος νόμος δηλαδή μας επιτρέπει να προτείνουμε και να κάνουμε τέτοια πράγματα; Και τι είναι πράγματι πιο αξιοθρήνητο από αυτή την ανοησία, από το να αφήσω δηλαδή το πένθος για τις αμαρτίες μου και τη φροντίδα πώς να αποφύγω την αιώνια κόλαση και να παιδιαρίζω και να ασχολούμαι με τέτοιες προτάσεις;»
Τον ρώτησαν τότε οι αδελφοί: «Άρα λοιπόν αυτοί, επειδή είναι αιρετικοί και αποξενωμένοι από τον Θεό, γι’ αυτό τόλμησαν να σε προσκαλέσουν σε τέτοιο υψηλό κατόρθωμα;»
«Ναι», τους αποκρίθηκε, «αιρετικών είναι αυτή η πρόταση. Δεν διαβάσατε αυτό που λέει ο απόστολος· “Για τη σκληρότητα και την αμετανοησία τους, ο Θεός τούς παρέδωσε στη μωρία τους”; (Ρωμ. 2:5· 1:28) Αυτοί, κατά παραχώρηση Θεού, θα μπορούσαν ίσως να διαβούν τον ποταμό σαν να ήταν στεριά, καθώς τους βοηθά ο διάβολος, ο οποίος επιδιώκει να βεβαιωθούν για την ασεβή αίρεσή τους αυτοί που στηρίζονται σε αυτόν και να δώσει, με τη θεαματική αυτή πράξη, μιαν απόδειξη σε μερικούς από εκείνους που έχει ήδη εξαπατήσει. Εγώ όμως δεν έχω ανάγκη από κάτι τέτοιο.«
»Πηγαίνετε λοιπόν έξω και πείτε τους· “Να τι σας απαντά ο δούλος του Θεού Παχώμιος: Ο δικός μου αγώνας και όλη μου η προσπάθεια δεν είναι να περάσω ποταμό με τα πόδια ή να πετάξω επάνω από βουνά ή να διατάζω θηρία, αλλά να έχω στη σκέψη μου την κρίση του Θεού και να υπερπηδώ τις παγίδες του διαβόλου με τη δύναμη του Κυρίου, ο οποίος μας έδωσε εντολή να πατάμε επάνω σε φίδια και σκορπιούς και σε όλη τη δύναμη του εχθρού (Λουκ. 10:19). Γιατί αν μου χαρίσει ο Κύριος αυτά, τότε θα ακολουθήσουν και όλα τα άλλα”».
Μετά από τα λόγια αυτά ο γέροντας συνέχισε προτρέποντας τους αδελφούς να μην υπερηφανεύονται για τα κατορθώματά τους, μήτε να επιθυμούν οπτασίες, μήτε να δοκιμάζουν τον Θεό ζητώντας του τέτοια πράγματα, γιατί είναι πολλές οι παγίδες του διαβόλου που μας πολεμά. Και πρόσθεσε ότι όλα αυτά είναι περιττά και επικίνδυνα για κάθε άνθρωπο, αφού και ο ίδιος ο Θεός Λόγος, ο Σωτήρας, είπε στον εχθρό διάβολο: «Δεν πρέπει να βάλεις σε δοκιμασία τον Κύριο, τον Θεό σου» (Ματθ. 4:7).
Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Γ’, Υπόθεση ΛΕ’

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΓΙΑ ΧΑΝΤΑΪΟ: «ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΞΑΝΑΚΛΕΙΣΟΥΝ …ΜΕ 8 ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ – Ο ΚΟΣΜΟΣ ΞΥΠΝΗΣΕ!»

 Στη νέα συνέντευξη της Ελεύθερης Πένας, ο διδάκτωρ Καρδιολογίας Κωνσταντίνος Αρβανίτης βάζει τα πράγματα σε μια τελείως διαφορετική βάση για τον Χανταϊό, την φασιστίζουσα κινδυνολογία των συστημικών μέσων και το κλίμα φόβου που επιχειρείται να ανακυκλωθεί. Με ψύχραιμο αλλά αιχμηρό λόγο, εξηγεί τι είναι πραγματικά ο ιός, πώς μεταδίδεται, γιατί δεν μπορεί εύκολα να προκαλέσει μαζική υγειονομική κρίση και γιατί ο κόσμος σήμερα είναι πολύ πιο υποψιασμένος από το 2020.

ΑΣΦΟΔΕΛΟΙ



ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
(1900-1971)

Ο ΣΤΡΑΤΗΣ Ο ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΝΘΟΥΣ

Δεν έχει ασφοδίλια, μενεξέδες, μήτε υάκινθους~
πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους.
Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών~
γι' αυτό σωπαίνουν
ταξιδεύουν και σωπαίνουν, υπομένουν και σωπαίνουν
παρά δήμων ονείρων, παρά δήμων ονείρων.
[Απόσπασμα]

*
ΛΟΡΕΝΤΣΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ
(1860-1912)
Λήθη

Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε
τὴν πίκρια τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι.

Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.

Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.

Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.


W. Wordsworth (1770-1850)


Daffodils
I wandered lonely as a cloud
That floats on high over vales and hills
When all at once I saw a crowd
A host of dancing daffodils;
Along the lake, beneath the trees,
Ten thousand dancing in the breeze.

The waves beside them danced but they
Outdid the sparkling waves in glee
A poet could not but be gay
In such a laughing company
I gazed and gazed but little thought
What wealth the show to me had brought.

For oft when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude
And then my heart with pleasure fills
And dances with the daffodils.
___________________________
Ασφόδελοι

Περπατούσα μοναχός σαν το σύννεφο
Που πλανιέται ψηλά πάνω από λιβάδια και λόφους
Όταν ξαφνικά είδα ένα πλήθος
Ένα πλήθος ασφόδελους που χόρευαν•
Στη λίμνη ολόγυρα, κάτω από τα δέντρα,
Δέκα χιλιάδες που χόρευαν στο αεράκι.

Τα κύματα χόρευαν δίπλα τους , αλλά αυτοί
Χαίρονταν πιο πολύ απ΄ τα αφρισμένα κύματα
Τίποτε πιο εύθυμο για έναν ποιητή
Με μια τέτοια γελαστή συντροφιά
Κοιτούσα αχόρταγα και σκέφτηκα για λίγο
Τι πλούτο μού είχε δώσει αυτό το θέαμα.

Γιατί συχνά όταν ξαπλώνω στον καναπέ μου
Άδειος ή γεμάτος σκέψεις
Αστράφτουν πάνω σ' αυτό το εσωτερικό μάτι
Που είναι η ευδαιμονία της μοναξιάς
Και τότε η καρδιά μου γεμίζει μ΄ηδονή
Και χορεύει με τ΄ασφοδίλια.