Στο Ρωσικό Κονάκι, με... «μαέστρο» τον τρελό- Κώστα.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ   ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΟΔΟΣΤΟΛΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ*

 Πρόκειται για την τελευταία είσοδο της Εικόνος και της Λιτανείας σε αντιπροσωπεία. Την υποδέχεται πολυμελής αντιπροσωπία από ιερομονάχους και διακόνους, ενδεδυμένους με τις χαρακτηριστικές απαστράπτουσες χρυσοΰφαντες στολές, Μοσχοβίτικης κι' Άγιο Πετροπουλίτικης προελεύσεως και Τσαρικής ενδόξου εποχής, και από μοναχούς κατάξανθους, εμφανούς ρωσικής κατατομής και εμφανίσεως, πού έρχονται προς τούτο από' την Τ. Μονή των, την του ' Αγίου Παντελεήμονος, και στο εσωτερικό τούτο ναού τούτο Κανακιού ή δέησης και ή όλη σχετική τελετή γίνεται στην σλαβονική λατρευτική γλώσσα, ή δέησης μουσική σε κλασσική τετραφωνία. Όλα εδώ αποτελούν μια ξεχωριστή νότα και τάξι, εντελώς διάφορη και ιδιόμορφη μέσα στο σύνολο της λιτανείας.

Τον πήρε τον μάτι μου ανάμεσα στο πλήθος, μόλις ανεβήκαμε τις αρκετές σκάλες τούτο Κανακιού και μπήκαμε μέσα, ακουμπισμένο στην γωνιά τούτο νάρθηκα, με τον σφιχτοδεμένο με λινόσχοινο στην μέση του παληόπαλτο, με ανάκατα τα σταχτόχροα γένια του, και εντελώς απρόθυμα τα περισσότερα μαλλιά του, ρερυπωμένα κι' αυτά, να υποταθούν κάτω από' την καλογερική του σκούφια, μονίμως μπερδεμένα και κατακατσιασμένα, πρωτότυπα να προσπαθούν να πλαισιώνουν τον ρυτιδωμένο αλλά συμπαθέστατο πρόσωπό του.

Ξεθωριασμένα, χιλιοτσαγκρούνιστα, στραβοπάτητα και άδετα τα ταλαίπωρα παπούτσια του, πού ακάλτσωτος φορούσε, κι' απορίας άξιο τον πώς μπορούσαν ακόμα, χειμώνες καλοκαίρια τα ίδια, να τον υπακούνε και να συμβαδίζουν.

Είχε στραμμένο τον βλέμμα προς τα κάτω, και ενώ μουρμούριζε ποιός ξέρει τί, φαίνεται πώς είχε στραμμένη την προσοχή του στο ρωσσιστί και τετραφωνιστί άδόμενο μέλος, και κουνούσε ευρύθμως και διάπλατα τα χέρια του σαν μαέστρος σε σκαμνί, διευθύνων πολυμελή, πολυόργανο και πολυφωνική ορχήστρα. Όλοι τον ήξεραν όμως σαν «σαλλεμένο» και γι' αυτό κανείς δεν έδινε προσοχή και σημασία.

Μυστήριο επτασφράγιστο τούτος ό άνθρωπος στην Καρυώτικη μικροκοινωνία. Και να, κι' εγώ δεν ξέρω για ποσοστή φορά, πάλι τον ερώτημα ενώπιων μου: είναι; υπήρξε ποτέ τρελός, ή τον τρελός μας παριστάνει;

Όλοι στις Καρυές έτρεφαν αγάπη και συμπόνια για τον Κώστα, ενώπιων αυτός από κανέναν δεν την ζητούσε. Ξετρύπωνε κάπου, κάπου από' τα λαβυρινθώδη ενδότερα κάθυγρα και βοριόπληκτα εγκαταλελειμμένα Σεραγιώτικα δώματα, προς πολλού χωρίς πορτοπαράθυρα, και τσαλαβουτώντας στις λάσπες και στα χιονόνερα πήγαινε στα Καρυώτικα σπίτια, και πλησίαζε την εξώπορτα όπου νόμιζε και έκρινε από' όλα. Δεν την χτυπούσε. Περίμενε ολόρθος σιγοψιθυρίζοντας τα ακαταλαβίστικα του.

Τον πόσο θα περίμενε, εξαρτιόταν από τον πότε θα άνοιγαν οι νοικοκυραίοι Γεροντάδες, είτε επειδή κάποιος τον είχε άντιληφθή ή επειδή τον επέβαλε ή περίπτωσης ή ή ανάγκη οπότε τού έδιναν ένα κομμάτι ψωμί και ότι προσφάγια βρισκόταν στο «φανάρι». Τότε φυσιολογικώτατα και λογικότατα και με τέλεια άρθρωση έλεγε «ευχαριστώ», έκανε βαθειά υπόκλιση και έπαιρνε τον μονοπάτι της επιστροφής στο καταφύγιο του.

Στα «ευλογείτε» μας, τύχαιναν και φορές πού απαντούσε με τον «ό Κύριος», όπως συνηθίζεται στο Όρος. Δεν μας έκανε όμως ποτέ την χάρι να σταματήσει και ν' ανταλλάξει μαζί μας λίγα λόγια. Εκείνη δέησης ή φήμη, την όποια αρκετοί με επιμονή και ζωηρότητα υπεστήριζαν, ότι ενδεχομένως να είναι «διά Χριστόν σαλός», ήταν πού όχι μόνο έκοβε κάθε διάθεση αστεϊσμού μας μαζί του, αλλά και μας γέμιζε με δέος, οσάκις περνούσε από δίπλα ή από' ανάμεσα μας. Και γινόταν αυτός πολύ συχνά, αφού κοινή ήταν ή αυλή τούτο Σεραγιού και της Άθωνιάδος.

Δεν ήταν λίγες και οι φορές πού σκόπιμα παρεμβληθήκαμε στο διάβα του και κάναμε κινήσεις και διατυπώσαμε παρακλήσεις να μας κάνη την χάρι να 'πή κάτι. Εκείνος αθόρυβα και διακριτικά μας παρέκαμπτε, συνέχιζε να κινεί άτακτα τον ελεύθερο χέρι -με τον άλλο συνήθιος κρατούσε τον μπακράτσι- και να λέει «τα δικά του». Επιταχύνοντας μάλιστα κάπως τον βήμα χανόταν στου Σεραγιού τα δαιδαλώδη και ατέλειωτα ένδον, όπου κάπου άλανθάστως πάντως έβρισκε τον κατάλυμά του.

Στην Άθωνιάδα πάντοτε περίσσευε φαγητό και κάμποσοι του «τάγματος» αλλά και άλλοι άποροι έλυναν τον πρόβλημά τους. Είχαν δώσει «ευλογία» οι Έφοροι και ό Σχολάρχης. Από συμπόνια προτείναμε ό Κώστας, πού ήταν και γείτονάς μας, να μη κοπιάζει και υποφέρει, και δη τον χειμώνα, αναζητώντας τροφή μακριά μας, αφού μπορούσαμε να του προσφέρουμε εμείς. «Ματαιοπονείτε- -είπε ό Σχολάρχης-, Προηγήθησαν άλλοι σε καλή θέληση, αλλά απέτυχαν δεν δέχθηκε» και ό λόγος ήταν, μάλλον επειδή στην Άθωνιάδα... κρεωφαγούσαμε.

Δεν τον είδε ποτέ κανείς, στα φανερά του τουλάχιστον, να κρατάη βιβλίο, να διαβάζη κάτι- αλλά ούτε και θυμήθηκε κάποιος να απουσίασε από Κυριακή ή μεγαλογιορτή από' τον Πρωτάτο. Ένας τρελός, τελείους απομονωμένος και ασυντρόφευτος, χωρίς βιβλία και βοηθήματα, πώς μπορούσε να έχει ημερολογιακή γνώσι, εορτολογική συνείδησι και εκκλησιαστική συμμετοχή;

«Σπάζαμε» τα κεφάλια μας αλλά οι απορίες μας έμεναν αναπάντητες και μεγάλωναν ακόμα περισσότερο όταν τον διαπιστώναμε παρόντα και κατά τις εθνικές επετείους, όπως της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου, κατά τις εκδηλώσεις των όποιων και τις εκφωνήσεις λόγων, έδειχνε τόσο προσεκτικός και σύννους αλλά έβαζε και σε μεγίστη δοκιμασία την ψυχραιμία και την σοβαρότητά μας μόλις αρχίζαμε να ψέλνουμε τον Εθνικό Ύμνο. Γιατί κάθε φορά είσπηδούσε προς τον κέντρο, και αυτοκλήτους και εμφανώς από' όλους, μεταβαλλόταν μάλλον σε επιτυχημένο μαέστρο, αφού κουνούσε τόσο «εκφραστικά» τα χέρια και πρόδιδε γνώσι ρυθμού και μέτρου, φαινόμενο πού ενέβαλλε σε πρόσθετες απορίες...

Βαλθήκαμε με έναν συσπουδαστή μου να εξιχνιάσουμε επί το τελειότερο τα κατ' αυτόν. Επί ημέρες, όταν οι άλλοι έκαναν περίπατο, εμείς «κόβαμε βόλτες» εξωτερικώς και κάτω από' τούς βορεινούς μαντρότοιχους τού Σεραγιού. Ακροποδητί ό δικός μας «περίπατος» και ή αναπνοή μας ακόμα προσεκτική, μη και από

λάθος μας σκιαχτεί τον «ελάφι», όπως λένε οι καλοί κυνηγοί. Κάποιο σύρσιμο ακούσαμε, λουφάξαμε εποχής' αρκετό πίσω από θάμνο και διακρίναμε την μορφή του στο άνοιγμα ενός παραθύρου. Κάτι έλεγε, αλλά δεν ξεχωρίζαμε λέξεις, γιατί ήμασταν αρκετά μακριά. Συγκίνησης όμως μας κυρίεψε όταν τον είδαμε κατακάθαρα να κάνη τον Σταυρό του. Με την ίδια προσοχή απομακρυνθήκαμε από' τον παρατηρητήριο μας και επιστρέψαντες διηγηθήκαμε την επιτυχία μας στον Σχολάρχη.

Ήταν Σάββατο- κι' αφού δεν είχαμε διάβασμα για την άλλη 'μέρα, θελήσαμε να δώσουμε συνέχεια στο θέμα. Σύμφωνος και πρόθυμος σε τούτο και ό Σχολάρχης, αφού κι' εκείνον ή ίδια περιέργεια τον «έτρωγε» εδώ και χρόνια, για τον τί τέλος πάντων ήταν και ποιόν ρόλο έπαιζε ό Κώστας. Είχε ήδη σκοτεινιάσει και επομένως δεν χρειαζόταν και πολλή προσοχή να βρεθούμε άνυποψιάστως γι' αυτόν κάτω ακριβώς από' τον παράθυρο του. Και αντιπροσωπεία ακόμα ακούσει τίποτα θορύβους μας -σκεφθήκαμε- σίγουρα θα μας νομίσει για «θηρία του δρυμού» και επομένως ήσυχος και αμέριμνος θα μείνει.

Και ενώ προσπαθούσαμε να βολευθούμε και να καθίσουμε στων κισσών τον φυλλόστρωμα, πού άρχιζε να απλώνεται και να έρπει από πολύ πιο κάτω μας, να σκαρφαλώνει ύστερα τον μαντρότοιχους και πάνω ακόμα από' τον παράθυρο τούτο Κώστα, κρεμώντας προς εμάς την πλούσια και ασυμμάζωχτη χαίτη του, έκοψε την αναπνοή μας και παρά λίγο και την καρδιά μας ή φωνή του Κώστα- σοβαρά και ευκρινέστατα άρχιζε τον εσπερινό του!...

Ακούγαμε, και δεν τον πιστεύαμε, πώς κατακάθαρα απάγγελνε τον Προιμιακό. Άρχιζε, κατά τον Κυριακοδρόμιο, από' εκείνο τον Σάββατο ό ήχος Γ, και μου πέρασε ή ιδέα πώς αντιπροσωπεία πράγματι σε τρίτο ήχο θα έψελνε τον «Κύριε έκέκραξα» και ενδεδυμένους συνεχεία τα αναστάσιμα στιχηρά, τότε θα έπρεπε να τρελαθώ στην πραγματικότητα εγώ. Και όμως, έτσι εξελίχθητε ό εσπερινός και τα περαιτέρω του. Σε ήχο τρίτο άναυδοι ακούαμε, και μουσικώς αλάνθαστα τα κεκραγάρια, την στιχολογία, τα τροπάρια!... Άποτραβηχθήκα- με ανοιχτότερα για να δούμε προς τα επάνω καλλίτερα. Ούτε λάμπα, ούτε κερί αναμμένο. και τον σκοτάδι ήδη πυκνό. Άρα όλα από μνήμης και από στήθους τα έλεγε. Αυτός, πού ποτέ και κανένας δεν τον είδε να πλησιάσει αναλόγιο και δεν τον άκουσε πουθενά να 'πει ούτε ένα «Κύριε έλέησον»:

«Τω σω σταυρώ Χριστέ Σωτήρ θανάτου κράτος λέλυται...» «Πεφώτιστε τά σύμπαντα τη άναστάσει σου Κύριε...», «Δοξάζω τον Πατρός και του Υιου την δύναμιν και Πνεύ­ματος Άγιου υμνώ την έξουσίαν...»

όλα άπό στήθους καί έμμελώς, ό ευλογημένος· και υστέρα σε αργότερο χρόνο άρχισε τό Δογματικό Θεοτοκίο:

«Πώς μή θαυμάσωμεν τόν θεανδρικόν σου τόκον Πανσεβάσμιε».

Πρόσθετο δέος, άγάπη καί σεβασμό αισθάνθηκα νά εγκαθί­στανται στά βάθη της ψυχής μου γιά τόν Κώστα, καί συνειδητο­ποίησα ότι τό περί αυτόν μυστήριο έπαιρνε πλέον καί άπόκοσμες διαστάσεις. Ενοιωσα όμως καί 'ντροπή γιά τόν έαυτό μου γιατί, καί αν ακόμη τό προσπαθούσα, ποτέ δέν θά κατώρθωνα νά άποστηθίσω όλα τά άναστάσιμα έσπέρια.

Συνέχισε ό Κώστας τό προκείμενο, είπε τό «Καταξίωσον Κύ­ριε» καί «μπήκε» καί στά άπόστιχα...

Οταν αποχωρούσαμε άπ' έκεϊ, ψαχουλευτά σχεδόν καί τοίχο τοίχο, εκείνος έλεγε τό «Νύν απολύεις τόν δούλον σου»· καί τώρα, παρά τήν απόστασι, ευάκουστα, γαλήνια καί οιονεί άγγελικά ενηχούσε στά αυτιά μας, καί γλυκυθυμία χάριζε στις ψυχές μας τό αναστάσιμο απολυτίκιο: «Έφραινέσθω τά ουράνια αγαλλιάσθω τά επίγεια».

Ξένοιαστος ό Κώστας, -ό «τρελλός»- γιά τό ότι έκείνη τήν ώρα κανείς δέν μπορούσε νά είναι κάτω άπ' τό ένδιαίτημά του, καί στραμμένος πρός τόν ιστορικό Λάκκο τοϋ Αδειν καί τήν Καψαλιώτικη ερημιά, άφηνε ελεύθερα νά έκφράζεται ή ψυχή του πρός τόν Σωτήρα Κύριο, καί «εκ βαθέων» νά δοξάζη καί ανυμνή τήν ανάστασι καί τά μεγαλεία Του.

Αναφέραμε λεπτομερώς τά καθέκαστα καί ήταν καί του Σχολάρχου μας ή έκπληξις μεγάλη. Του γνωστοποιήσαμε όμως συγ­χρόνως καί τόν σχεδιασμό μας, πώς σύντομα θά έπιχειρούσαμε επέλασι καί στήν κέλλα του· ξέραμε τώρα ποιά άπ' τις πολλές εκα­τοντάδες είναι καί που του Σεραγίου βρίσκεται, γιά νά κατοπτεύ­σουμε τόν προσωπικό του χώρο καί συμπεράνουμε τις λεπτομέ­ρειες της ένδιαιτήσεώς του.

Βέβαιος εκείνος, γιά τό ότι κλειδαριές οπωσδήποτε δέν θά μας εμπόδιζαν γιατί τό δώμα του καί ό ίδιος δέν τις χρειαζόταν, άλλά κι' εμείς δέν αμφιβάλλαμε γι' αυτό αφού άπ' τό παράθυρο του -όπως παρατηρήσαμε- έλλειπαν τά τζαμλίκια καί μόνο ή «κάσα» στεκόταν στή θέσι της, έδωκε τήν συγκατάθεσι. Μόνο πού συνέστησε μεγάλη προσοχή ώς πρός τήν έπιλογή της ώρας της «επιχειρήσεως». Επρεπε νά βεβαιωθούμε ότι ό Κώστας θά βρισκόταν στίς Καρυές, ή πάντως νά έλλειπε οπωσδήποτε- γιατί θά ήταν σφάλμα, ντροπή καί άδιακρισία, νά ταράξουμε τήν ησυχία του καί νά τόν στενοχωρήσουμε, παρουσιαζόμενοι αγενώς, απροσκλήτως, απροειδοποιήτως καί ανεπιθυμήτως στό καταφύγιο καί ένώπιόν του.

Ενημερώσαμε σχετικώς τον θυρωρό μας, κι' εκείνος δέχθηκε πρόθυμος να κρατεί σκοπιά και «καραούλι» από' την τζαμόπορτα κι' από' τον παράθυρο του- και σε ένα από' τα αμέσως επόμενα απομεσήμερα μας κάλεσε ενδεδυμένους σπουδή για να μας διαβεβαίωση ότι δεν είχε πολύ ώρα πού ό Κώστας βγήκε από' του Σεραγιού την κυρία είσοδο, έκαμε δυτικά και χάθηκε στην δασοπλαγιά. Σίγουρα κατά την Καψάλα θα πήγαινε πρόσθεσε με ικανοποίηση. Οπότε εμείς ορμήσαμε στο αχανές εσωτερικό. Οι, καμιά εικοσαριά τότε, υπέργηροι ΡωσσοΣεραγιώτες έμεναν στα νοτιοδυτικά τούτο κτιριακού συγκροτήματος, πού ήσαν τα πιο υγιεινά και άντεχαν ακόμα. Ούτε μας πήραν είδηση όταν διασχίσαμε τις αυλές και χωθήκαμε στους όλως αντιθέτως κείμενους χώρους.

Μαυρίλες, κάπνες, σκόνες, αράχνες, στους τοίχους, στα περβάζια στις σκάλες των πολλών εκατοντάδων δωματίων. Εδώ και χρόνια, συμμάχησαν άκατοικεσία, εγκατάλειψης και στοιχεία της φύσεως, και βάλθηκαν άσπλαχνος να εξουθενώσουν την πάλαι ποτέ επιβλητικότητα, λαμπρότητα και ρωσική αυτοκρατορική σκοπιμότητα και αλαζονεία.

Κάποια στιγμή με προσεκτικό υπολογισμό προσδιορίσαμε ποιά έπρεπε να είναι ή κέλλα του Κώστα και με λογισμούς θριαμβευτικούς βαδίζαμε προς τα εκείνος για να μπούμε μέσα. Ήταν ήδη Μάιος και παρά ταύτα τον βορεινό και ή υγρασία της σαραβαλιασμένης κόρδας μας πιρούνιαζε τα κόκαλα. Ή πόρτα του καταφυγίου του Κώστα μισάνοιχτη.

'Ήμουν έτοιμος να 'πω τον αγιορείτικο σε τέτοιες περιπτώσεις, «ούτε σκυλί δεμένο δεν μένει εδώ τον Χειμώνα», όταν πατώντας στο κατώφλι και έσπρωχνα την μισόκλειστη πόρτα για ν' άνοιξη διάπλατα- αλλά εκείνη έδειξε πως κάτι δεν συμφωνούσε από πίσω. Την ώθησα δυνατότερα και ή συνέπεια ήταν να πέσω επάνω στον... Κώστα!... Ένα αμήχανο άαα... ξέφυγε από' τα χείλη μου και ένοιωσα να λιώνω από εξουθενωτική καταισχύνη. Ίδια αισθάνθηκε και ό συσπουδαστής μου. Σκέφθηκα ότι έπρεπε να προσπέσουμε στα πόδια του και να του ζητήσουμε αμέσως συγγνώμη, αλλά για αρκετές στιγμές μέναμε άφωνοι και άγαλματωμένοι.

Ύστερα άκολούθησε τον ακόμα πιο απροσδόκητα και αποκαλυπτικό για 'μάς, πού είχε και την συνέπεια να μας άγάγη σε πλήρη αβουλία και αμηχανία:

- Τί με κοιτάτε έτσι; Γιατί δεν προσκυνάτε τις εικόνες;

Στραφήκαμε προς τον ανατολικό τοίχο του δωματίου και είδαμε τέσσαρες μεγάλες εικόνες με ολόσωμους και σε φυσικό ύψος τον Κύριο, την Θεοτόκο, τον Τίμιο Πρόδρομο και τον αρχάγγελο Γαβριήλ. Τα σταυροκοπήματά μας και οι προσκυνηματικές κινήσεις ήταν συνάμα ψυχικός ανασασμός, λυτρωτική διέξοδος, και της ασφυκτιούσης καρδιάς μας μερική έστω ανάταξης και ανακούφισης. Ύστερα πάλι βουβαμάρα εκφωνήσεις μέρους μας, πάλι δυσκολία στην αναπνοή και πολυσφυγμία στις αρτηρίες μας. Μη έχοντας λοιπόν τίποτα άλλο να κάνουμε και να 'πούμε, αρθρώσαμε με άκρα συστολή:

- Να μάς συγχωρέσης Κώστα ήταν απερισκεψία μας. Ευλογείτε.

- Στο καλό, ό Χριστός μαζί σας• πρόφερε. Και ενώ βουβοί απομακρυνόμασταν, είχαμε την αίσθηση ότι πολλά πράγματα βάραιναν επάνω μας, και τα ταβάνια ακόμα βλέπαμε με φοβία, μήπως έπεφταν να μάς πλακώσουν...

Αυτές οι εμπειρίες με έκαναν να τον σέβομαι και να τον ευλαβούμαι πολύ. Πολλές φορές σε άλλες ευκαιρίες και συναντήσεις καθ' όδόν προσπάθησα να τον σταματήσω, να ανταλλάξουμε δύο λέξεις. Τίποτα. Επιτάχυνε σκόπιμα τον βηματισμό, λοξοδρομούσε και μ' απέφευγε, χειρονομώντας άτακτα και προφέροντας τα... «κινέζικά» του.

*ΒΙΒΛΙΟΓ. ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΔΡΩΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ.

Όταν ο Λίντσεϊ Γκράχαμ δήλωνε: «Δόξα τω Θεώ για τα εμβόλια mRNA κατά του COVID-19»

 

Lindsey Graham: Πέθανε από «ξαφνική ασθένεια» στα 71 του ο γερουσιαστής, ήταν στενός σύμμαχος του Τραμπ Ο Αμερικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ πέθανε το βράδυ του Σαββάτου 11/7/2026, έπειτα «από σύντομη και αιφνίδια ασθένεια», όπως ανακοίνωσε το γραφείο του. Ο θάνατος του Λίντσεϊ Γκράχαμ, ενός εκ των πλέον στενών συμβούλων του Ντόναλντ Τραμπ στο Καπιτώλιο, αφήνει πίσω του κενό στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, λίγο μετά την 10η επίσκεψή του στο Κίεβο και ώρες πριν την προγραμματισμένη εμφάνισή του στο «Meet the Press». «Το βράδυ του Σαββάτου 11 Ιουλίου, ο γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών Λίντσεϊ Γκράχαμ (Lindsey Graham) απεβίωσε έπειτα από σύντομη και αιφνίδια ασθένεια», αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, χωρίς να δίνονται περισσότερες πληροφορίες για τα αίτια του θανάτου.

Ο πολιτικός των ΗΠΑ που είχε εμβολιαστεί από τους πρώτους δημόσια

Thank God for nurses who help people in need and know how to use a needle.

Thank God for those who produced these vaccines.

If enough of us take it, we will get back to normal lives.

Help is on the way. pic.twitter.com/XUWKm6H3QG

— Lindsey Graham (@LindseyGrahamSC) December 19, 2020

Ο αιφνίδιος θάνατος του πανίσχυρου συντηρητικού Αμερικανού γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ φέρνει ξανά στο προσκήνιο την έντονη δημόσια παρουσία του κατά την περίοδο της πανδημίας του COVID-19.

Ο Γκράχαμ δεν ήταν απλώς ένας υποστηρικτής των εμβολίων, αλλά ένας από τους πρώτους πολιτικούς στις ΗΠΑ που έσπευσαν να εμβολιαστούν μπροστά στις κάμερες, μετατρέποντας τον εαυτό του σε «πρόσωπο» της εμβολιαστικής εκστρατείας, προχωρώντας μάλιστα σε δηλώσεις που σήμερα αποκτούν άλλη διάσταση.

 

Ήταν Δεκέμβριος του 2020 όταν ο Ρεζπουμπλικάνος γερουσιαστής έγινε από τους πρώτους αξιωματούχους που έλαβαν τις αρχικές δόσεις του εμβολίου δημόσια, ανεβάζοντας μάλιστα φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να παρακινήσει τους πολίτες.

«Δόξα τω Θεώ για εκείνους που δημιούργησαν αυτά τα εμβόλια. Αν το κάνουμε αρκετοί από εμάς, θα επιστρέψουμε στις κανονικές μας ζωές», είχε δηλώσει τότε χαρακτηριστικά, εκφράζοντας την απόλυτη πίστη του στα σκευάσματα των φαρμακοβιομηχανιών.

Πιο ειδικά είχε δηλώσει:

«Δόξα τω Θεώ για τις νοσηλεύτριες και τους νοσηλευτές που βοηθούν τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη και ξέρουν πώς να χρησιμοποιούν τη βελόνα.

Δόξα τω Θεώ για εκείνους που δημιούργησαν αυτά τα εμβόλια.

Αν το κάνουμε αρκετοί από εμάς, θα επιστρέψουμε στις κανονικές μας ζωές.

Η βοήθεια είναι καθ’ οδόν».Λίγους μήνες αργότερα, το 2021, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του σε εμβολιαστικό κέντρο, συνέχιζε να στηρίζει με θέρμη την καμπάνια, αναφέροντας μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του (lgraham.senate.gov):

«Έχω εμβολιαστεί και είμαι χαρούμενος που το έκανα. Πιστεύω ότι το εμβόλιο είναι ασφαλές, πιστεύω ότι είναι αποτελεσματικό».

Η λοίμωξη και η επιμονή

Η πίστη του Γκράχαμ στα εμβόλια δοκιμάστηκε τον Αύγουστο του 2021, όταν παρά το γεγονός ότι ήταν πλήρως εμβολιασμένος, προσβλήθηκε από τη μετάλλαξη «Δέλτα» (λοίμωξη παραλλαγή του COVID-19). Αν και παρουσίασε συμπτώματα, ο ίδιος έσπευσε αμέσως να υπεραμυνθεί του εμβολιασμού, δηλώνοντας:

«Είμαι πολύ χαρούμενος που εμβολιάστηκα, καθώς χωρίς αυτό τα συμπτώματα θα ήταν πολύ χειρότερα».

Μέχρι και το τέλος, ο Γκράχαμ παρέμεινε ένας από τους πιο ένθερμους πολιτικούς υποστηρικτές των σκευασμάτων στις ΗΠΑ, γεγονός που είχε προκαλέσει ουκ ολίγες φορές αντιδράσεις σε μερίδα των ψηφοφόρων του, και η ιστορία αυτή έρχεται ξανά στην επιφάνεια μετά την είδηση του ξαφνικού χαμού του.

Σημειώνεται, πάντως, ότι μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία επίσημη ιατρική σύνδεση ή αναφορά που να συσχετίζει τον αιφνίδιο θάνατο του Αμερικανού πολιτικού με τον παρελθόντα εμβολιασμό του κατά της νόσου COVID-19, καθώς τα ακριβή αίτια της ξαφνικής ασθένειάς του δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα από την οικογένειά του ή τους θεράποντες ιατρούς του.

πηγή 

«σύνορα»

Όταν ο Χατζής πήγε στη Κύπρο μας

 

Μαρινέλλα μας, μάνα του ελληνικού τραγουδιού από πιτσιρικάς, τότε που σε άκουγα από το τρανζιστοράκι του μπαμπά να ερμηνεύεις τις επιτυχίες σου με τον Χατζή, με μπόλιασες και με έμαθες να ψάχνω την ποιότητα, τη βαθιά ερμηνεία και το συναίσθημα. Στο καλό, αγαπημένη μας!

 Κώστας Κακογιάννης

Το χωριό...

Καθώς φτάνω στον τόπο που μεγάλωσα, πάντα η καρδιά μου χτυπάει λίγο πιο δυνατά και τα μάτια μου ψάχνουν οικείες φυσιογνωμίες να ανταμώσουν.

Λίγο πριν τη στροφή για το πατρικό μου γυρεύω να δω το σπίτι της γιαγιάς μου που έχει φύγει εδώ και ένα χρόνο. Περίεργο... πάντα το ξεχνάω και νομίζω πως θα την δω να ξεχορταριάζει τα λουλούδια της...
Φτάνοντας έξω από το σπίτι, οι άνθρωποι που με γέννησαν και με μεγάλωσαν περιμένουν πάντα να με δουν τώρα που είναι καλοκαίρι έξω στη βεράντα μας. Γεμάτη από λουλούδια η βεράντα μας, και με την μυρωδιά από τις μαστιχιές που κρέμονται στα παράθυρα να σου τρυπάει την μύτη.
Φέρνει τόσες θύμησες αυτό το σπίτι που όταν το βλέπω από μακρυά είναι σαν να βλέπω ταινία μπερδεμένη που μέσα έχει καλοκαίρια, χειμώνες, θάλασσες και χιόνια κλάμα και χαρά μαύρα ρούχα για τις κηδείες που πέρασαν αλλά και σορτσακια, πολύχρωμα φουστάνια και μαγίω απλωμένα στο πίσω μπαλκόνι ακόμα με την αλμύρα της θάλασσας.
Έκανα μια βόλτα με τα πόδια αυτή την φορά στο χωριό και είδα πράγματα που είχα χρόνια να δω Γιαγιάδες - οι περισσότερες μαυροφορεμένες γιατί ο χρόνος τους πήρε τους άντρες τους- και παππούδες να κάθονται στα πεζούλια των σπιτιών τους...
Δεν έχουν πια τις έγνοιες που είχαν στα νιάτα τους.
Πως να φέρουν στο σπίτι "πέντε φράγκα " για να ζήσουν. Με κάποιο μαγικό τρόπο έχουν τον τρόπο τους και ζουν με αυτά που έχουν.
Έχουν δεχτεί τον χρόνο να περνάει από πάνω τους και να τους τσαλακώνει το πρόσωπο χωρίς να δυσανασχετούν.Έτσι κι'αλλιώς , για αυτούς τους ανθρώπους δεν είχε και ποτε σημασία το πρόσωπο, η καρδιά συνήθως ήταν αυτή που του έννοιαζε, η ψυχούλα να ήταν ζεστή, να είχε ο διπλανός τους φιλότιμο και να βοηθούσε στο χωράφι όταν πήγαιναν να σπείρουν. Και το βράδυ οι άντρες να πίναν μια ρετσίνα μαζι στον καφενείο και οι γυναίκες να μαζεύονταν στα σοκάκια για ¨νυχτέρι¨. Πέρασαν πολλά χρόνια σ'αυτό το χωρίο αυτοί οι παππούδες και οι γιαγιάδες... Όλη τους τη ζωή ίσως ...Ενα από τα πράγματα που δεν άλλαξε μέσα στο πέρασμα όλων αυτών των χρόνων είναι τα απογεύματα αυτά που κάθονταν στα πεζούλια τους, όπως σήμερα που τους βρήκα.
Πέρασα μπροστά από συκιές που ήταν φορτωμένες με σύκα και αχλαδιές με μικρά άγουρα ακόμα αχλαδάκια στα κλαδιά τους. Είχα ξεχάσει πως είναι οι μπαχτσέδες με τις πιπεριές, τις ντοματιές, και την μεγάλη κολοκύθα που ωριμάζει κάτω από τα φύλλα της. Είδα ακόμη και το κουί που κρεμούσαμε παλιά τους "κιοντέδες" με το καπνό.
Το βρήκα σφραγισμένο, κλειστό με μια μεγάλη τετράγωνη πέτρα. Αυτόματα έφτασε στην μύτη μου η μυρωδιά του ξερού καπνού και ήταν σαν να ΄ταν χθες που "βελόνιαζα" το καπνό μια σταλιά κοριτσάκι δίπλα στην γιαγιά μου... Κάτω απ'τη σκιά της καρυδιάς..
Τι νοσταλγιά νιώθω κάθε φορά που πάω στο χωριό...
Τα μπουγελώματα με την παρέα, την ανεμελιά του καλοκαιριού, τα παιχνίδια στον πλάτανο,την μυρωδιά από τις μελιτζάνες που τηγανίζει το μισό χωριό, τις ανακοινώσεις της κοινότητας που ακούγονται από τα μεγάφωνα, τους πετεινούς το ξημέρωμα, τα τζιτζίκια το καταμεσήμερο ...
Πέρασαν και δεν θα ξανάρθουν..
Τα έζησα και δεν θα τα ξαναζήσω στην καθημερινότητά μου...
Πάντα όμως θα τα έχω εκεί και θα μπορώ να τα επισκέπτομαι όποτε μου κάνει κέφι!
Πάντοτε θα είναι δικά μου...
Κατάδικά μου...

Α.

Λευκό της σιγής άρωμα....

Στη ρίζα τού Δέντρου της Γνώσης

κανείς δεν κλαίει..Γιατι ξέρει πως

υπάρχουν και φωτιές που δεν

σε κάνουν στάχτη απλά σε ατσαλώνουν.

Όσο κι αν κοστίζει αυτο είναι

πολύτιμο...να νιώθεις

εξαίσια μοναδικός

μα όχι μόνος

Χαίρε, Πάτερ Παΐσιε!

  

Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

 

 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

         Η αδιάκοπη ανάδειξη αγίων στο δισχιλιόχρονο διάβα της ιστορίας είναι το μόνιμο θαύμα στην Εκκλησία μας. Κάποιος μεγάλος ασκητής είχε πει πως όταν σταματήσουν να αναδεικνύονται άγιοι θα έρθει και το τέλος του κόσμου. Ο 20^ος   αιώνας ανάδειξε μια πλειάδα νεοφανών αγίων. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

        Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας και ονομάζονταν Αρσένιος Εζνεπίδης. Οι γονείς του Πρόδρομος και Ευλαμπία ήταν ευσεβείς άνθρωποι και είχαν άλλα οκτώ παιδιά. Το όνομά του το πήρε από τον επίσης νεοφανή άγιο, Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος του έδωσε το όνομά του για να τον αφήσει ως καλόγερο στο πόδι του, όπως είπε. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1924 έφυγε με την οικογένειά του στην Ελλάδα, ως πρόσφυγες. Βγήκαν στον Πειραιά και από εκεί πήγαν στην Κέρκυρα, όπου έμειναν στο κάστρο. Μετά ενάμισι χρόνο έφυγαν για την Ηγουμενίτσα και από εκεί στην Κόνιτσα, όπου εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Εκεί τελείωσε ο Αρσένιος το δημοτικό σχολείο και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Από παιδί τον ενθουσίαζε η μοναχική ζωή και συζητούσε με τους γονείς του το όνειρό του να γίνει μοναχός. Εν τω μεταξύ εργαζόταν σε ξυλουργείο και έμαθε την τέχνη του ξυλουργού. Ειδικεύτηκε στην κατασκευή φέρετρων.

      Το 1945 υπηρέτησε στο στρατό ως ασυρματιστής. Είχε την ατυχία να ζήσει και να πολεμήσει στον αδελφοκτόνο εμφύλιο (1945-1949). Συχνά έπαιρνε τη θέση οικογενειαρχών στρατιωτών πολεμώντας στην πρώτη γραμμή, προτιμώντας να βλαφτεί ο ίδιος παρά εκείνοι που είχαν υποχρεώσεις. Απολύθηκε το 1949 και αποφάσισε να πάει στο Άγιον Όρος για να πραγματοποιήσει την νεανική του επιθυμία να γίνει μοναχός. Όμως αναγκάστηκε να γυρίσει στην Κόνιτσα, για να αποκαταστήσει τις αδελφές του. Το 1950 γύρισε ξανά στο Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε στη Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος και κατόπιν στη Μονή Εσφιγμένου, όπου έλαβε την «ρασοευχή», παίρνοντας το πρώτο όνομα  Αβέρκιος. Έμεινε στη Μονή τέσσερα χρόνια και επέδειξε θαυμαστό ζήλο, υπακοή, ταπεινοφροσύνη και εργατικότητα. Μελετούσε συγγράμματα Πατέρων, και κύρια του Αββά Ισαάκ του Σύρου.

       Το 1954 εγκαταστάθηκε στην Μονή Φιλοθέου, όπου έγινε, το 1956, και η μοναχική κουρά του και έλαβε το όνομα Παΐσιος. Έμεινε στη Μονή ως το 1958, αλλά ύστερα από μια «εσωτερική πληροφόρηση» γύρισε και πάλι στην Κόνιτσα και εγκαταστάθηκε την Ιερά Μονή Γενεθλίων της Θεοτόκου στο Στόμιο. Εκεί εργάστηκε πνευματικά μεταστρέφοντας πολλούς ετεροδόξους στην Ορθοδοξία και στηρίζοντας υλικά και πνευματικά τους ενδεείς της περιοχής. Έμεινε εκεί  τέσσερα χρόνια και απέκτησε τη φήμη του αγίου άνδρα.

       Το 1962 μετέβηκε στο Όρος Σινά, όπου μόνασε για δύο χρόνια στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Αγαπήθηκε πολύ από τους μοναχούς και τους Βεδουίνους, στους οποίους μοίραζε τρόφιμα και χρήματα, που κέρδιζε με το εργόχειρό του.

       Το 1964 επέστρεψε στο Άγιον Όρος, από όπου δεν έφυγε ποτέ ξανά. Εγκαταστάθηκες τη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου Ιβήρων και έγινε υποτακτικός του Ρώσου μοναχού Τύχωνα, με τον οποίο έμεινε ως το 1968.

       Το 1966 ασθένησε σοβαρά και νοσηλεύτηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου του αφαιρέθηκε ο ένας πνεύμονας. Κατά το χρόνο ανάρρωσής του φιλοξενήθηκε στο Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής. Το 1967, όταν ανάρρωσε, πήγε ξανά στο Άγιον Όρος και εγκαταστάθηκε στα Κατουνάκια, στο Λαυριώτικο κελί του Υπατίου.  Το επόμενο έτος εγκαταστάθηκε στη Μονή Σταυρονικήτα και

υπηρετούσε σε διάφορες χειρονακτικές εργασίες, παρ’ όλο το βεβαρυμμένο της υγείας του.

       Το 1979 μετακόμισε στη Μονή Κουτλουμουσίου και εγκαταστάθηκε στο εγκαταλειμμένο κελί της Παναγούδας. Εκεί φάνηκαν και τα πρώτα σημάδια της αγιότητάς του. Άρχισε η φήμη του να διαδίδεται παντού. Θεωρούνταν χαρισματικός μοναχός και προσέφευγαν σ’ αυτόν πλήθος βασανισμένων ανθρώπων για να πάρουν τις συμβουλές και τις ευλογίες του. Χιλιάδες μαρτυρίες επισκεπτών του βεβαιώνουν ότι ο Θεός τον είχε προικίσει με διορατικό και προορατικό χάρισμα. Διάβαζε τις ψυχές των επισκεπτών του σαν ανοιχτό βιβλίο! Δέχονταν χιλιάδες επιστολές, τις οποίες δεν προλάβαινε να διαβάσει. Επίσης οι πολυάριθμοι επισκέπτες του δημιουργούσαν πρόβλημα ησυχίας στους παρακείμενους μοναχούς, γεγονός που τον στεναχωρούσε πολύ.  

     Παρ’ όλο το βεβαρυμμένο καθημερινό του πρόγραμμα, δεν αμελούσε την ασκητική του ζωή. Νήστευε σκληρά, προσευχόταν αδιάκοπα και αναπαυόταν μόνο 2 με 3 ώρες την ημέρα.

       Τα προβλήματα υγείας του επιδεινώνονταν συνεχώς. Η σκληρή άσκηση και η άρνησή του να δεχτεί ιατρική βοήθεια επιδείνωσε σοβαρά την υγεία του. Το 1993 άρχισαν αιμορραγίες. Το Νοέμβριο πήγε στο Ησυχαστήριο της Σουρωτής. Εκεί ασθένησε σοβαρά. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε κακοήθης όγκος στο παχύ έντερο. Δέχτηκε με ηρεμία την είδηση, ως εκπλήρωση παλιάς του επιθυμίας για την πνευματική του πρόοδο. Έλεγες συχνά «ο καρκίνος έβαλε στον παράδεισο χιλιάδες ανθρώπους». Στις 4 Φεβρουαρίου 1994 χειρουργήθηκε, αλλά λίγο καιρό μετά διαγνώστηκαν μεταστάσεις. Τον ταλαιπωρούσαν υψηλοί πυρετοί και δύσπνοια. Τέλος Ιουνίου 1994 οι γιατροί του  ανακοίνωσαν ότι έφτανε το τέλος του. Στις 11 Ιουλίου, εορτή της Αγίας Ευφημίας, κοινώνησε γονατιστός των Αχράντων Μυστηρίων και την επόμενη, 12 Ιουλίου, κοιμήθηκε. Το λείψανό του ενταφιάστηκε στο Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, με τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών.

      Ο τάφος του έγινε τόπος προσκυνήματος μυριάδων πιστών και άρχισαν να γράφονται εκατοντάδες βιογραφίες του και καταγραφή των λόγων του. Στην αλάνθαστη συνείδηση του πιστού ήταν άγιος. Τυπικά η αγιοκατάταξή του έγινε στις 13 Ιανουαρίου 2015 και η μνήμη του ορίστηκε να εορτάζεται στις 12 Ιουλίου, ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του.

      Ο νεοφανής άγιος Παΐσιος υπήρξε γνήσιος ενσαρκωτής του  ορθοδόξου μοναχικού ιδεώδους και μάλιστα θεωρείται από τους πρωτεργάτες της αναβίωσης του σύγχρονου μοναχισμού στο Άγιο Όρος. Παράλληλα υπήρξε ζηλωτής της σώζουσας Ορθοδόξου πίστεως, στηλιτεύοντας με τον γνωστό μειλίχιο και ταπεινό ύφος του τις αιρέσεις και τις κακοδοξίες, ιδιαιτέρως τη σύγχρονη παναίρεση του οικουμενισμού.

 Άγιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης

 Μία μοναδική, ταινία ρωσικής παραγωγής. διαρκείας 5 ωρών, σε HD, με 6 ενότητες, που περιδιαβαίνει τα μέρη όπου γεννήθηκε, έζησε, ασκήτεψε και δίδαξε ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης και εις την συνείδηση του χριστεπώνυμου λαού Μέγας Παΐσιος

 

. Η ταινία στηρίχτηκε στα κεφάλαια και το εν γένει περιεχόμενο του τόμου "Βίος Γέροντος Παΐσιου Αγιορείτου" του Ιερομονάχου Ισαάκ, μαθητού του Αγίου. Γυρίστηκε από την ΠΟΚΡΟΒ, με προτροπή του Γέροντος Ευθυμίου (Ιερόν Κελλίον Αναστάσεως - Καψάλα Αγίου Όρους), μαθητού του Ιερομονάχου Ισαάκ.    

Η “Αστερομάτα” στη Βοστώνη

Η 18χρονη Βασιλική Κουϊρουκίδου της Ποντιακής Εστίας Βοστώνης, σε μια ξεχωριστή ερμηνεία του τραγουδιού “Αστερομάτα”, στο “Συναπάντεμα” της Ποντιακής Νεολαίας ΗΠΑ-ΚΑΝΑΔΑ, το οποίο έλαβε χώρα πριν λίγο καιρό στο Τορόντο.

Η ταλαντούχα ερμηνεύτρια πλαισιώνεται από χορεύτριες της Αδελφότητας Ποντίων Τορόντο

❝-μήνις❞ «οργή, θυμός» ~

«Μῆνιν ἄειδε, θεά»

Έτσι ξεκινά η Ιλιάδα, το πρώτο σωζόμενο έργο της ελληνικής και ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Όχι η δόξα, ο έρως ή η μοίρα – ούτε καν ο Θεός. Αλλά ο θυμός. Η οργή του ήρωα που αδικείται και διεκδικεί το δίκιο του – μα που «μυρί᾽ Ἀχαιοῖς ἄλγε᾽ ἔθηκε» (σε χιλιάδες βάσανα έριξε τους Αχαιούς). Μια λέξη έντονη, φορτισμένη, με βαθιές ρίζες στην ιστορία και στη γλώσσα.

Η ετυμολογία της λ. παραμένει αβέβαιη. Έχουν προταθεί συσχετισμοί με το "μένω" και "μένος" («διαρκής θυμός»), με το λατινικό "manes" («νεκρές ψυχές»), ή με το "μαιμάω" («βράζω από θυμό»), χωρίς καμία πρόταση να θεωρείται πειστική. Παλαιότερη θεωρία σύνδεσης με το "μέμνημαι" (μέσω τύπου "μνᾱνις") έχει επίσης εγκαταλειφθεί.

Πολύ ωραίο στιγμιότυπο να παραθέτει ο Αριστοτέλης τον Όμηρο, όπως εδώ, μιλώντας για τη λειτουργία των προοιμίων [Ρητορική 1415a]

«ὁ δοὺς οὖν ὥσπερ εἰς τὴν χεῖρα τὴν ἀρχὴν

ποιεῖ ἐχόμενον ἀκολουθεῖν τῷ λόγῳ.

διὰ τοῦτο «μῆνιν ἄειδε, θεά». «ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα».

(μετάφρ. Δ. Λυπουρλή)

«Δίνοντας λοιπόν —για να το πούμε έτσι— την αρχή

στο χέρι του ακροατή τον βοηθούμε να κρατηθεί γερά

από αυτήν και έτσι να παρακολουθήσει τον λόγο.

Εξού και τα προοίμια:

«Τραγουδά μου, θεά, τη μάνητα... »

«Μίλα μου, Μούσα, για τον άντρα...»

Και στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη απαντά -με έντονο ηθικό φορτίο:

«Μ ῆ ν ι ς καὶ ὀργὴ καὶ ταῦτά ἐστι βδελύγματα

καὶ ἀνὴρ ἁμαρτωλὸς ἐγκρατὴς ἔσται αὐτῶν» — Σοφία Σειράχ 27,30

«ἐπικατάρατος ὁ θυμὸς αὐτῶν, ὅτι αὐθάδης,

καὶ ἡ μ ῆ ν ι ς αὐτῶν, ὅτι ἐσκληρύνθη» — Γένεσις 49,7

 

 

 

Στη Νεοελληνική εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, αλλά σε ύφος λόγιο (τα παραδείγματα από το Λεξικό των Απαιτητικών λέξεων):

☛ Φυσικά, και στις δύο περιπτώσεις η αιτία των καταστροφών δεν ήταν η μ ή ν ι ς τού Θεού αλλά το μπάζωμα των ρεμάτων.

☛ Ορισμένα πολύ τολμηρά έργα του προκάλεσαν τη μ ή ν ι ν τού κοινού.

☛ Η μ ή ν ι ς τους συγκεντρώνεται εναντίον οποιουδήποτε ασκήσει κριτική στις θέσεις τους.

Συγγενείς λέξεις:

◆ Θεομηνία – από "θεός" + "μῆνις", δηλώνει θεϊκή καταστροφή.

◆ Μερομήνια – λαϊκή μετεωρολογία με βάση τις πρώτες μέρες του Αυγούστου. Η ετυμολογία είναι αβέβαιη· αλλά έχει προταθεί η άποψη ότι "μερομήνια" < *νερο-μήνια «θυμωμένα νερά» (< νερά + -μήνια < μήνις «θυμός»), με την επίδραση τής λ. ημερομηνία

◆ Αλκμήνη – το όνομα της μητέρας του Ηρακλή, από το "ἀλκή" (δύναμη), συγγενές ενδεχομένως με τη ρίζα της "μῆνις".

Στη λαϊκή γλώσσα επέζησε ως "μάνητα" και εμφανίζεται συχνά στη δημώδη ποίηση. Οι Καζαντζάκης–Κακριδής πολύ χαρακτηριστικά απέδωσαν έτσι την πρώτη λέξη της Ιλιάδας:

«Τη μ ά ν η τ α, θεά, τραγούδα μας...»

Στον Ερωτόκριτο τη βρίσκουμε δεκάδες φορές. Σε μια χαρακτηριστική στροφή:

«Φόβοι, τρομάρες, μ ά ν η τ ε ς, και κύματα ως φουσκώσουν,

δεν ημπορού' μιαν μπιστική φιλιά να ξεριζώσουν»

🪂 Ε Λ Α Σ

Άγιος Σωφρόνιος_Η γνήσια ἐν Χριστῷ ζωὴ ρέει ἐκεῖ, στὴ βαθιὰ καρδιά, κεκρυμμένη ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ ξένα βλέμματα, ἀλλὰ στὸ πλήρωμά της καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο.

 

  Ὅποιος εἰσῆλθε σὲ αὐτὸν τὸν μυστικὸ νυμφώνα, αὐτὸς ἀναμφίβολα καταλήφθηκε ἀπὸ ἄφραστη ἔκπληξη μπροστὰ στὸ μυστήριο τῆς ὑπάρξεως. Ὅποιος μὲ κεκαθαρμένη διάνοια παραδόθηκε στὴν ἐντατικὴ παρατήρηση τῆς βαθιᾶς του καρδιᾶς, αὐτὸς κατανοεῖ ὅτι εἶναι ἀδύνατο νὰ παρακολουθήσει πλήρως τὴ ροὴ τῆς ἴδιας του τῆς ζωῆς, ἔστω καὶ γιὰ ἕνα βραχὺ χρονικό διάστημα. Αὐτὸς συνειδητοποιεῖ τὸ ἀδύνατο νὰ συλλάβει τὴν πορεία τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῆς καρδιᾶς, τὸ βάθος τῆς ὁποίας ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ ἐκεῖνο τὸ Εἶναι, ὅπου δὲν ὑπάρχουν πλέον πορεῖες. Ἐντούτοις, αὐτὸς ἀκριβῶς ὁ σκοπὸς προβάλλεται ἐνώπιόν μας σὲ αὐτὴ τὴ βιογραφία: νὰ διαζωγραφίσουμε τὴν ἐσωτερικὴ πορεία τῆς ἀνόδου ἑνὸς μεγάλου ἀσκητῆ.

Το Δημογραφικό είναι έτοιμο να σκάσει σαν βόμβα!

ΔΙΑΤΑΡΑΞΤΕ ΤΟΝ ΔΙΑΤΑΡΑΓΜΕΝΟ.

 Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΤΑΡΑΓΜΕΝΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ. ΜΕΤΑ ΤΑ ΚΟΤΕΤΣΙΑ ΤΩΡΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ - ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΙ - ΤΙΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ & ΚΑΘΕ ΚΗΠΕΥΤΙΚΟ !!! 

 

ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΡΟΦΙΜΩΝ !!! 

ΔΙΑΤΑΡΑΞΤΕ ΤΟΝ ΔΙΑΤΑΡΑΓΜΕΝΟ. 

ΛΟΙΠΟΝ ΕΓΩ ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΚΑΘΑΡΑ. Η ΧΟΥΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΒΡΙΣΚΕΙ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΝΑ ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΤΙΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΠΑΛΑ ΤΟΥΣ.ΟΤΑΝ ΕΚΛΕΙΨΟΥΝ ΟΙ ΡΟΠΑΛΟΦΟΡΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΟΥ "ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ" = ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟ ΤΟΥΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΚΛΕΙΨΕΙ ΚΑΙ Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΠΙΒΟΛΗΣ. 

 

Andreas Papadopoulos