Η Ματίνα ζει στο São Paulo

Φθάσαμε στὸν 21ο αἰῶνα γιὰ νὰ μάθουμε νὰ τρῶμε ἀκρίδες! Καὶ ἡ κτηνοτροφία;

 

Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου, Δρ. Φυσικοῦ, Θεολόγου, MEd

1. Εἰσαγωγή.

Τὰ τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες μιᾶς προσπάθειας ποὺ γίνεται γιὰ ἀποδυνάμωση τοῦ πρωτογενή τομέα, μέσα ἀπὸ μιὰ σειρά ἐνέργειες, ὅπως ἡ μαζικὲς θανατώσεις ζώων μὲ τὸ πρόσχημα μεταδιδόμενων νόσων (εὐλογιά), ὑπογραφὴ καταστροφικῶν συμβάσεων, ὅπως αὐτὴ τῆς ΕΕ μὲ τὶς χῶρες ποὺ ἀνήκουν στὴν Mercosur, καταλογισμὸς στὴν κτηνοτροφία ὅτι εἶναι σημαντικὸς παράγοντας στὴν μόλυνση τοῦ περιβάλλοντος καὶ προώθηση πρότασης ἀντικατάστασής της ἀπὸ τὴν ἐντομοτροφία (!!!). 

Ὅλα αὐτὰ ὅμως ἀπειλοῦν καὶ προσβάλλουν ἐν τέλη τὴν αυτονομία μας και την αυτάρκειά μας, ποὺ βασίζεται πάνω στὸν πρωτογενὴ τομέα, τοῦ ὁποίου ἡ ἀποδυνάμωση ποὺ ἐπιχειρεῖται μὲ τοὺς παραπάνω τρόπους μᾶς ἐξαρτᾶ ἰσχυρὰ ἀπὸ οἰκονομίες τρίτων, μὲ ὅτι αὐτὸ μπορεῖ νὰ συνεπάγεται γιὰ τὴν αὐτοδιάθεση τῆς ἐλευθερίας μας. Καὶ ἡ καταστρατήγηση αὐτῆς εἶναι ποὺ τελικά, ἄν κοιτάξουμε βαθύτερα στὶς πνευματικές αἰτίες, πέρα ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ αἴτια, δηλαδὴ τὰ ἰδιοτελὴ συμφέροντα τῶν διεθνῶς ἰσχυρῶν, τὴν συναντάμε νὰ βρίσκεται πίσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ὑπόθεση.

2. Ἡ ἀξία τῆς εὐλογημένης κτηνοτροφίας.

Ἡ κτηνοτροφία μέσα στὴν βιβλικὴ ἱστορία κατέχει ἐξ ἀρχῆς ἰδιαίτερη θέση. Στὴν ἀρχὴ τοῦ τέταρτου κεφαλαίου τοῦ ἱεροῦ βιβλίου «Γένεσις»  (Γεν. 4, 2), τὸ δεύτερο παιδὶ τῶν πρωτοπλάστων, ὁ Ἄβελ περιγράφεται ὡς βοσκὸς προβάτων! Μάλιστα, τὸ ἱερὸ βιβλίο περιγράφει στὴν συνέχεια ὅτι πρόσφερε στὸ Θεὸ εὐάρεστη θυσία ἀπὸ τὰ πρωτότοκα ἀρνάκια του, ποὺ αὐτὸ ἔγινε καὶ αἰτία γιὰ νὰ τὸν φθονήσει ὁ Κάιν καὶ τελικὰ νὰ τὸν σκοτώσει. Στὴ συνέχεια, στὸ ἴδιο βιβλίο, οἱ προπάτορες τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο θὰ προερχόταν ὁ Σωτήρας Χριστός, ὁ Ἁβραάμ, ὁ Ἰσαάκ καὶ ὁ Ἰακώβ, περιγράφονται ὅλοι ὡς ποιμένες προβάτων. 

Ἀργότερα στὸ τρίτο κεφάλαιο τῆς «Ἐξόδου» (Ἐξ. 3,1), παρουσιάζεται καὶ ὁ Μωυσής ὡς ποιμένας προβάτων τοῦ πεθεροῦ του Ἰοθόρ κατὰ τὴν διαμονή του στὴ Μαδιάμ. Τότε, καὶ ἐνῶ ἔβοσκε τὰ πρόβατα, εἶδε καὶ τὸ ὄραμα τῆς φλεγόμενης ἀλλὰ μὴ καιόμενης βάτου. Στὰ ἐπόμενα κεφάλαια τοῦ ἴδιου ἱεροῦ βιβλίου, κατὰ τὴν ἀποστολή του στὸν Φαραὼ τὸ σταθερὸ καὶ ἀνυποχώρητο αἴτημά του κατὰ τὴν διάρκεια τῶν δέκα πληγῶν, μέχρι τελικὰ αὐτὸ νὰ πραγματοποιηθεῖ, ἦταν ὁ λαὸς νὰ ἐξέλθει σύσσωμος ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο μαζὶ μὲ ὅλα του τὰ ζώα, αἰγοπρόβατα καὶ μοσχάρια. 

Τελικά, στὸ δωδέκατο κεφάλαιο τῆς «Ἐξόδου» ὁ Κύριος παραδίδει στοὺς Ἑβραίους τὶς λεπτομέρειες τῆς ἱεροτελεστίας τοῦ Πάσχα, στὴν ὁποία κεντρικὴ θέση κατέχει ἡ σφαγὴ τοῦ ἀρνίου καὶ ἡ πλήρης κατανάλωσή του ἀπὸ κάθε ἑβραϊκὴ οἰκογένεια. Αὐτὴ θὰ τοὺς γλίτωνε ἀπὸ τὸ ἐπερχόμενο κακὸ καὶ θὰ τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν σκλαβιὰ τῆς Αἰγύπτου. Ἀπὸ τότε καὶ στὸ ἐξῆς, κάθε χρόνο, τὴν ἴδια ἡμέρα, θὰ ἐπαναλαμβανόταν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, θυμίζοντάς τους τὴν ἀπελευθέρωσή τους. Ὅμως καὶ στὴν μετὰ Χριστὸν ἐποχή, ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα καὶ ἡ βρώσης τοῦ ἀμνοῦ παραμένει, ἔστω καὶ μὲ νέο πλέον πνευματικὸ περιεχόμενο.

Ἀλλὰ καὶ παρακάτω στὸ Ά Βασιλειῶν (Ά Βασ. 16, 12), ὁ μετέπειτα βασιλιὰς Δαυὶδ περιγράφεται ὡς βοσκὸς τῶν προβάτων τοῦ πατέρα του.  Μάλιστα ἡ ἐκπαίδευσή του στὴν προστασία τοῦ ποιμνίου του ἀπὸ τὰ ἄγρια θηρία ἦταν τέτοια, ποὺ χάρη σὲ αὐτὴ ἀργότερα νίκησε τὸν φοβερὸ Γολιάθ, μὲ τὸν ὁποῖο δὲν τολμοῦσαν νὰ ἀναμετρηθοῦν οὔτε οἱ πιὸ ἀξιόμαχοι καὶ γενναῖοι στρατιῶτες τοῦ Ἰσραήλ.

Στὴν Καινή Διαθήκη πάλι, στὸ «Κατὰ Λουκά Εὐαγγέλιο» (Λκ. 2, 8-20), ποιμένες ἦταν αὐτοὶ ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ γίνουν οἱ πρῶτοι μάρτυρες τῆς γενέσεως τοῦ Θεανθρώπου Σωτήρος στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μέσα ἀπὸ πολλὲς παραβολὲς παρουσίαζει τὸν ἐαυτό του ὡς τὸν καλὸ ποιμένα, ποὺ θυσιάζει τὸν ἑαυτό του γιὰ χάρη τῶν προβάτων, δηλαδὴ τῶν πιστῶν, τὰ ὁποία ἀκοῦν τὴν φωνὴ του καὶ τον ἀκολουθοῦν. Ποιμένες ὀνομάζονται στὴ συνέχεια καὶ οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ διάδοχοί τους, ποὺ στέκουν «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ» καὶ ποιμαίνουν τὰ πρόβατά Του: «λέγει τῷ Σίμωνι Πέτρῳ ὁ Ἰησοῦς· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με; … βόσκε τὰ ἀρνία μου», (Ἰω. 21, 15).

Ἐκτὸς αὐτοῦ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς παρουσιάζεται ἀπὸ τὸν Τίμιο Πρόδρομο καὶ ὡς ἀρνίο: «βλέπει ὁ Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει· ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», (Ἰω. 1, 29). Στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως μάλιστα ὁ Χριστὸς στέκει ὡς «τὸ ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον» (Ἀπ. 5, 6). Εἶναι Αὐτὸς ποὺ ὡς «ἀρνίον» μᾶς προσφέρεται γιὰ νὰ κοινωνήσουμε τὸ Ἄχραντο Σώμα καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα Του καὶ ἔτσι νὰ θεραπευτοῦμε καὶ νὰ σωθοῦμε. Ἐπομένως τὸ ἀρνίο εἶναι τὸ ζῶο, τὸ ὁποῖο αὐτὸ καὶ ἡ διαποίμανσή του ἔχει τὶς περισσότερες ἁγιογραφικὲς ἀναφορὲς καὶ φέρει ὑψηλοὺς πνευματικούς, χριστολογικοὺς καὶ σωτηριολογικοὺς συμβολισμούς. 

3. Βρίσκει ἐρείσματα στὴν Ἁγία Γραφὴ ἡ ἐντομοφαγία;

Οἱ πρώτοι ἄνθρωποι στὴν Βίβλο, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ μετέπειτα ποὺ ἀσχολοῦνταν ἄμεσα μὲ τὴν ἐξασφάλιση τροφῆς γιὰ τοὺς ἴδιους, τὶς οἰκογένειές τους καὶ τοὺς συμπολίτες τους, ἦταν κυνηγοί, κτηνοτρόφοι ἤ γεωργοί. Πουθενὰ στὸ ἱερὸ βιβλίο δὲν μαρτυροῦνται, ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο ὑπονοοῦνται, ἐντομοτρόφοι καὶ ἐντομοφάγοι. Στὸ ἱερὸ βιβλίο τῆς «Ἐξόδου» μάλιστα, ὅπου περιγράφονται οἱ καταστροφικὲς πληγὲς κατὰ τοῦ πείσματος καὶ τῆς ἀδιαλλαξίας τοῦ Φαραώ, ἀνάμεσά τους περιλαμβάνονται καὶ κατακλυσμὸς ἀπὸ κουνούπια, μύγες, ἀκρίδες, ἀλλὰ καὶ βατράχια, ποὺ κατάστρεφαν τὶς σοδειές τῶν Αἰγυπτίων καὶ ἔκαναν τὴν ζωή τους ἀνυπόφορη. Ἄν τρώγονταν αὐτὰ ποὺ τοὺς ἐπιτίθονταν οἱ Αἰγύπτιοι, θὰ ἔπρεπε αὐτοὶ νὰ ἦταν εὐτυχισμένοι, γιατὶ θὰ εἶχαν δωρεὰν πλεόνασμα φαγητοῦ. Ὅμως ἡ ἐπίθεση δὲν εἶχε καμιὰ τέτοια εὐχαρίστηση, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἀποτελοῦσε κατάρα βασανιστικὴ γι’ αὐτούς, ἀπὸ τὴν ὁποία ζητοῦσαν ἀπεγνωσμένα λύτρωση. Εἶναι δυνατὸν ὅτι θεωροῦταν, καὶ ἦταν ὅντως, κατάρα πρὶν ἀπὸ 3500 χρόνια, σήμερα νὰ ἀποτελεῖ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο εὐλογία;

Ἀλλὰ καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη ὑπάρχει τὸ γνωστὸ χαρακτηριστικὸ χωρίο μὲ τὰ ἐξῆς σαφὴ λόγια τοῦ Κυρίου: «τίνα δὲ ἐξ ὑμῶν τὸν πατέρα αἰτήσει ὁ υἱὸς ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ; ἢ καὶ ἰχθύν, μὴ ἀντὶ ἰχθύος ὄφιν ἐπιδώσει αὐτῷ; ἢ καὶ ἐὰν αἰτήσῃ ᾠόν, μὴ ἐπιδώσει αὐτῷ σκορπίον;» (Λκ. 11, 11-12). Ἐδῶ ὁ Κύριος μὰς ἐξηγεῖ ὅτι στὰ παιδιά μας ὅταν μας ζητοῦν ψωμὶ δὲν τοὺς δίνουμε πέτρες,  οὔτε ἀντὶ γιὰ ψάρι τοὺς δίνουμε φίδι, ὅπως ἐπίσης κι ἄν ζητήσουν αὐγὸ δὲν τοὺς δίνουμε σκορπιό! Διδάσκοντάς μας τὰ παραπάνω, ὁ Κύριος εἶναι ξεκάθαρο ὅτι θέτει ὄντα σὰν τὰ φίδια καὶ τοὺς σκορπιοὺς ἐντελῶς ἀνώφελα καὶ ἀκατάλληλα εἰς βρώσιν, ποὺ μάλλον μπορεῖ να εἶναι ἐπιζήμια. Μήπως ἄλλαξε κάτι μετὰ ἀπὸ 2000 χρόνια σὲ αὐτὰ τὰ πλάσματα καὶ τώρα ἔγιναν ὑγιεινὰ καὶ θρεπτικά; Δὲν παραμένουν τὰ ἴδια;  

Στὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» πάλι, ὅπου περιγράφεται τὸ ὅραμα τοῦ Πέτρου, μὲ τὸ ὁποῖο παίρνει ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ τρώει ὅλα τὰ ζώα (ἄν καὶ δὲν κυριολεκτεῖ, ἀλλὰ ἐννοεῖ νὰ δέχεται στὴν Ἐκκλησία καὶ να βαπτίζει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸ θέλουν ἀσχέτως προελεύσεως), ὁ Κύριος ἀναφέρεται σὲ ΤΕΤΡΑΠΟΔΑ, καὶ ὄχι σὲ ἐξάποδα ἤ ἄλλα πλάσματα μὲ περισσότερα πόδια: «καὶ θεωρεῖ τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγμένον καὶ καταβαῖνον ἐπ᾿ αὐτὸν σκεῦός τι ὡς ὀθόνην μεγάλην, τέσσαρσιν ἀρχαῖς δεδεμένον καὶ καθιέμενον ἐπὶ τῆς γῆς, ἐν ᾧ ὑπῆρχε πάντα τὰ τετράποδα τῆς γῆς καὶ τὰ θηρία καὶ τὰ ἑρπετὰ καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ. καὶ ἐγένετο φωνὴ πρὸς αὐτόν· ἀναστάς, Πέτρε, θῦσον καὶ φάγε» (Πρ. 10,11-13). Ὅπου ἀσφαλῶς τὰ ζώα εἶναι τὰ τετράποδα, ἐνῶ τὰ ἔντομα ἔχουν περισσότερα πόδια.

Τέλος, θὰ πρέπει νὰ διευκρινήσουμε καὶ ὅτι ἡ τροφὴ τοῦ Τιμίου Πρόδρομου, ποὺ περιγράφεται στὸ χωρίο Μτ. 3,4 ὡς ἄγριο μέλι καὶ ἀκρίδες, δὲν ἀποτελούταν φυσικὰ ἀπὸ τὰ ζωύφια ἀκρίδες, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς τρυφερὲς ἄκρες τῶν φυτῶν. Ἀφοῦ καὶ ἡ ὀνομασία «ἀκρίδα» προέρχεται ἀπὸ τὴν λέξη «ἄκρη». Καὶ αὐτὸ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τοὺς διαδόχους του, δηλαδὴ τοὺς ἀσκητὲς ὅλων τῶν ἐποχῶν, οἱ ὁποίοι κατὰ τὸ παράδειγμά του ὅλοι τρέφονταν καὶ τρέφονται μὲ φυτικὲς τροφὲς καὶ ἐλάχιστες ἤ καθόλου ζωικές. Δὲν θὰ μποροῦσε ἄλλωστε νὰ ζοῦσε ὁ Τίμιος Πρόδρομος τρώγοντας συνεχῶς ὡς ξηρὴ τροφὴ  μόνο αὐτὰ τὰ ζωύφια, ἀφοῦ τὰ συγκεκριμένα ἔντομα τὸν περισσότερο καιρὸ τοῦ ἔτους δὲν κυκλοφοροῦν πουθενά, παρά μόνο τοὺς τρεῖς πιὸ θερμοὺς θερινοὺς μῆνες.

Ἀλλὰ καὶ ἄν κάποιος θέλει νὰ ἐπιμένει ὅτι ὄντως ὁ μεγαλύτερος ἀσκητῆς ὅλων τῶν αἰώνων ἔτρωγε ὅλο τὸν καιρὸ αὐτὰ τὰ ζωύφια, μπορεῖ ποτὲ αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι πρέπει ὅλοι νὰ τὸν μιμηθοῦμε; Ἄν εἶναι ἔτσι, τότε ἄς τὸν μιμηθοῦμε καὶ μὲ τὸ νὰ ἀναχωρήσουμε ἀπὸ τὸν κόσμο γιὰ νὰ ζήσουμε στὴν ἔρημο, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ νὰ μὴν ξαναφάμε τίποτα ἄλλο ζωικό, ὅπως ἔπραττε αὐτός, ὁ σεβασμιώτερος τῶν προφητῶν.       

5. Ἄλλες κοινωνίες γιὰ τὴν ἐντομοφαγία - Ἡ φιλοζωία στὸν τόπο μας.

Βασικὸ ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς ἐντομοτροφίας καὶ ἐντομοφαγίας εἶναι ὅτι στὴν Ἄπω Ἀνατολή, στὴν Αφρική καὶ στὴν Κεντρικὴ Ἀσία τρῶνε ἔντομα. Μάλιστα τρῶνε ἔντομα ἐκτὸς τέτοιων περιορισμῶν, ὅπως αὐτῶν ποὺ ὑπάρχουν στὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες, δηλαδὴ τρῶνε ἀκόμα καὶ ζωύφια ὅπως σκορπιοὶ καὶ κατσαρίδες!!!... Μπορεῖ ὅποιος δὲν γνωρίζει καὶ ἀμφιβάλλει, ἄν θέλει καὶ ἀντέχει, νὰ ἀναζητήσει σχετικὰ βίντεο στὸ διαδίκτυο καὶ νὰ διαπιστώσει αὐτὸ μὲ τὰ μάτια του. Ὡστόσο σὲ κάποια ἀπὸ αὐτὰ τὰ μέρη δὲν τρῶνε μόνο ἔντομα, ἀλλὰ καὶ ζώα, ὅπως ποντίκια καὶ γάτες!!!... Ἄς ἀναλογιστοῦμε ὅτι στὴν Ἑλλάδα τελευταῖα φορὰ που οἱ πρόγονοί μας ἔφαγαν τέτοια πράγματα ἦταν τὸ 1826 στὸ Μεσολόγγι, ὅταν ἀπ’ ἔξω βρίσκονταν μερικὲς δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι, χωρὶς νὰ ἐπιτρέπουν ἐπὶ ἕνα ἔτος τὴν διέλευση τροφίμων γιὰ τοὺς πολιορκημένους. Φυσικὰ τώρα δὲν ζοῦμε σὲ κανέναν τέτοιο ἀποκλεισμό. 

         

Ἴσως θὰ πεῖ κανεῖς ὅτι ἡ συζήτηση δὲν εἶναι γιὰ αὐτὰ τὰ ζώα, ἀλλὰ γιὰ ἔντομα. Ναί, ἀλλὰ ἄν γιὰ ἐπιχείρημα χρησιμοποιεῖται τὶ τρῶνε οἱ ἄνθρωποι στὰ παραπάνω μακρινὰ μέρη, τότε θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι σὲ κάποια ἀπὸ αὐτὰ τρῶνε καὶ τὰ παραπάνω ζώα. Ἄν τοὺς μιμηθοῦμε στὴν μιὰ συνήθεια, ἀργότερα δὲν ἀποκλείεται νὰ μᾶς προταθεῖ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ στὴν ἄλλη. Ὡστόσο, θὰ πρέπει νὰ σημειώσουμε κάτι χαρακτηριστικό, που δείχνει τὴν πλήρη διαφοροποίηση σὲ διάφορα ζητήματα τοῦ κόσμου μας ἐδῶ σὲ σχέση μὲ κοινωνίες σὰν τῶν παραπάνω χωρῶν.  Πρὶν λίγες ἡμέρες (7 Ιουνίου 2026) ἕνας ἄντρας ἔλαβε πρόστιμο 30000 εὐρὼ γιὰ κάθε ἕνα γατάκι ἀπὸ τὰ ἑννέα συνολικά, ποὺ ἐγκατέλειψε ἔξω στὴν ὕπαιθρο, σὲ ἕνα ἀπομακρυσμένο οἰκόπεδο! Ἀπὸ τὴν ἄλλη, κατὰ εἰρωνικὴ σύμπτωση, αὐτὸν τὸν καιρὸ δίνονται καὶ οἱ ἀποζημιώσεις πρὸς τοὺς κτηνοτρόφους γιὰ τὰ ζώα τους, ποὺ θανατώθηκαν μὲ τὸ πρόσχημα τῆς εὐλογιᾶς. Γιὰ κάθε ἕνα πρόβατο ἤ κατσίκι τὸ χρηματικὸ ποσὸ ποὺ παίρνουν εἶναι στὴν καλύτερη περίπτωση  570 εὐρώ (καὶ μάλιστα αὐτὸ ἰσχύει γιὰ τὰ ἐνήλικα, ἐνῶ τὰ ἀνήλικα ἀποζημιώνονται λιγότερο!). Καὶ τὸ ἰλιγγιῶδες αὐτὸ πρόστιμο δώθηκε ἐνῶ τὰ γατάκια ἐπέζησαν, γιατὶ ὁ κατηγορούμενος τὰ ἐγκατέλειψε μεν, ἀλλὰ δὲν τὰ θανάτωσε, σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ προβατάκια ποὺ κατέληξαν θαμμένα στοὺς λάκκους κυριολεκτικὰ «τζάμπα καὶ βερεσέ» («τζάμπα», γιατὶ τὰ περισσότερα μποροῦσαν νὰ σωθοῦν μὲ ἀγωγὴ ἥ ἐμβολιασμό,  καὶ «βερεσέ», γιατὶ οἱ ἀποζημιώσεις καθυστέρησαν ὡς συνήθως). 

Ἄρα στὴν χώρα μας τὰ γατάκια ἀπολαμβάνουν ἰδιαίτερη μεταχείριση καὶ ἀξία (μήπως λόγω τοῦ ὅτι εἶναι κάπως ἐξυπνότερα ἤ ὀμορφότερα;!...), παρόλο ποὺ πολλὲς φορὲς μπορεῖ νὰ φέρουν καὶ αὐτὰ διάφορες ἀσθένειες καὶ μάλιστα μεταδοτικές, ἔχοντας τὴν δυνατότητα νὰ κοστολογηθοῦν πολὺ ἀκριβά, ἀντίθετα ἀπὸ ὅτι ζώα, σὰν τὰ ἀρνάκια, στὰ προϊόντα τῶν ὁποίων καὶ στὸ κρέας ὀφείλουμε σημαντικὸ μέρος τῆς ὑγιεινῆς διατροφῆς μας. Καὶ ἐνῶ στὸν πολιτισμένο κόσμο μας, οἱ ἀρμόδιοι δὲν δίστασαν νὰ θανατώσουν τὰ ζώα αὐτὰ τῆς κτηνοτροφίας μας κατὰ χιλιάδες, ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ θυμοῦνται τὴν φιλοζωία μας, ἡ ὁποία θέλουμε νὰ διακρίνει τὸν πολιτισμό μας, χρησιμοποιῶντας αὐτὴν ὡς πρόσχημα κατὰ τῆς κτηνοτροφίας. Ἀναφέρονται δηλαδὴ στὴν ταλαιπωρία τῶν ζώων κυρίως στὶς μεγάλες κτηνοτροφικὲς μονάδες, ποὺ ἀφοροῦν τὸν χωρικὸ περιορισμό τους καὶ βέβαια ἀκόμα περισσότερο τὶς συνθήκες σφαγῆς τους, θέματα στὰ ὁποία ὅντως πρέπει νὰ τηροῦνται κατάλληλες προδιαγραφὲς καὶ νὰ γίνονται ἔλεγχοι ἐπιμελῶς, χωρὶς ὅμως νὰ ἀποτελοῦν αὐτὰ λόγο γιὰ νὰ καταργηθεῖ ἡ κτηνοτροφία. Καὶ τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι ἐνῶ εἴμαστε πράγματι σὲ ὅλα αὐτὰ ἐντελῶς διαφορετικοὶ μὲ ἄλλους λαοῦς, ὅπως στὰ μέρη ποὺ προαναφέραμε, ὡστόσο παραδόξως θέλουμε νὰ τοὺς μοιάσουμε στὴν ἐντομοφαγία! Ὅμως γιὰ παντελῶς διαφορετικοὺς λόγους: ὄχι δηλαδὴ λόγω ἔλλειψης ἄλλων πηγῶν διατροφῆς, ἀλλὰ γιὰ λόγους φιλοζωίας καὶ προστασίας τοῦ περιβάλλοντος!   

Ὅμως στὰ μέρη ποὺ συνηθίζεται ἡ ἐντομοφαγία, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἔντομα ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς πλασάρουν τουλάχιστον γιὰ ἀρχὴ στὴν Εὐρώπη, δηλαδὴ ἀκρίδες, γρύλους, ἀλευροσκώληκες, ἐκεῖ τρῶνε καὶ ἄλλα ἔντομα, μεταξὺ ἄλλων σκορπιούς γιὰ παράδειγμα, ὅπως ἤδη προαναφέραμε. Σχετικὰ μὲ αὐτούς, ὅπως καὶ παραπάνω ἐξηγήσαμε, τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς διδάσκει μὲ τὸν πλέον σαφὴ τρόπο ὅτι ἀποτελοῦν ζωύφια πλήρως ἀκατάλληλα εἰς βρώση καὶ μάλλον ἐπιζήμια. Ἐπειδὴ ὅμως ἠ Ἁγία Γραφὴ σὲ αὐτὰ τὰ μέρη καὶ περισσότερο στὴν Ἄπω Ἀνατολή ἔχει μικρὴ ἀπήχηση, οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ χωρὶς νὰ γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια καταλήγουν νὰ κάνουν πράγματα, ποὺ δὲν συμφωνοῦν μαζί Της. Ὅσοι ὅμως προσπαθοῦμε νὰ Τὴν ἔχουμε γνώμονά μας, θὰ πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε ὅτι παρουσιάζεται σὲ Αὐτὴ ἀνώφελο καὶ ξένο.

6. Ἡ βιολογία γιὰ τὴν ἐντομοφαγία.

Ἕνα σημαντικὸ συστατικὸ στοὺς ὀργανισμοὺς τῶν ἐντόμων εἶναι ἡ χιτίνη. Ἡ χιτίνη ποὺ περιέχεται στὰ κελύφη τους ἔχει ἄγνωστη ἐπίδραση στὸν ὀργανισμό μας καὶ δὲν εἶναι σαφὲς πὼς ἀντιδράει στὸ πεπτικό μας σύστημα κατὰ τὴν κοινὴ γνώμη τῶν εἰδικῶν. Μάλιστα ὑπάρχει καὶ ἡ προειδοποίησή τους ὅτι μπορεῖ νὰ προκαλέσει σὲ ὅσους τὴν καταναλώνουν τὸ λιγότερο ἀλλεργίες καὶ ἀναφυλαξίες, ἀλλὰ ὅμως εἶναι πιθανὲς καὶ σοβαρότερες ἀντιδράσεις, ὅπως ἐνίσχυση τοῦ ἰοῦ τῆς πανώλης! 

Παραπέρα, τὸ γνωστὸ σὲ ὅλους μας αἴσθημα «ἀηδίας» ποὺ νιώθει ἡ πλειοψηφία τοῦ  λαοῦ στην σκέψη καὶ μόνο γιὰ τὴν χρήση ἐντόμων στὴν διατροφικὴ ἀλυσίδα, ὁπωσδήποτε δὲν πηγάζει ὡς ἀποτέλεσμα κοινωνικῶν συμβάσεων καὶ διατροφικῶν συνηθειῶν, ὅπως αὐθαιρέτως ὑποστηρίζουν κάποιοι, ἀλλὰ εἶναι μιὰ φυσικὴ ἀνθρώπινη ἀντίδρασή μας. Καὶ αὐτὸ γιατὶ δὲν ἔχουμε πλαστεῖ γιὰ νὰ τρῶμε κατσαρίδες, μύγες καὶ σκορπιούς, καὶ τὰ παρεμφερή τους, πράγμα ποὺ μαρτυρεῖται καὶ ἀπὸ τὴν τόσο ἀνοίκεια ὡς καὶ ἀποκρουστικὴ γιὰ ἐμᾶς ἐξωτερική τους ἐμφάνιση (κελύφη, ἔξι ἤ περισσότερα πόδια, κεραίες, δαγκάνες, κεντριά…), ἡ ὁποία συνοδεύεται καὶ ἀπὸ ἕνα ἐντελῶς διαφορετικό καὶ παράδοξο γιὰ ἐμᾶς τρόπο κινήσεών τους, ὅπου βιώνουν τελείως διαφορετικὰ τὴν βαρυτική ἐπίδραση ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλὰ καὶ ἀλληλεπιδροῦν μαζί μας ἐντελῶς διαφορετικὰ ἀπὸ ὅτι τὰ γύρω μας ζώα. Ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἔχουν συνηθίσει νὰ ζοῦν μὲ κότες, κουνέλια, κατσίκες δίπλα τους, καὶ μάλιστα οἱ πιὸ πολλοὶ τὸ χαίρονται, ἀλλὰ πιστεύουμε κανεῖς δὲν θέλει οὔτε κατσαρίδες, οὔτε κουνούπια, οὔτε σκορπιούς, οὔτε τίποτα ἄλλο σὰν αὐτὰ τὰ ζωύφια νὰ τριγυρίζουν κοντά του. Πόσο μάλλον τότε δὲν εἶναι φυσιολογικὸ νὰ τὰ θέλει στο πιάτο του!

Γενικὰ θὰ πρέπει κάποιος νὰ ἔχει σοβαρὲς ἐπιφυλάξεις γιὰ τὸ ποιὰ θὰ εἶναι ἡ μακροπρόθεσμη ἐπίδραση στὴν διάνοια καὶ στὴν διάθεσή του καὶ γενικὰ στὴν καλὴ κατάσταση τῆς ὑγείας του ἀπὸ τὴν κατανάλωση στὴ διατροφὴ τέτοιων μικρῶν ὀργανισμῶν. Καὶ ἄν ἀκόμα πειστοῦμε ὅτι ἀνατρεφόμενα σὲ ἀποστειρωμένο καὶ ἐλεγχόμενο περιβάλλον δὲν θὰ μᾶς βλάψουν, μπορεῖ κάποιος νὰ μᾶς διαβεβαιώσει ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὅτι πράγματι εἶναι ὠφέλημα στὴν διατροφή; Ὅμως ὅπως ἐξηγήσαμε καὶ παραπάνω γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς εὐλογημένο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὠφέλιμο εἶναι ὅτι διδάσκεται ὡς τέτοιο μέσα στὴν Ἁγία Γραφή. Καὶ ἐνῶ διάφορα εἴδη διατροφῆς μαρτυροῦνται μέσα σὲ Αὐτή ὡς κατάλληλα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο στὴν περίπτωση τῆς ἐντομοφαγίας.

Καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ μὴν ξεχάσουμε νὰ λάβουμε ὑπόψιν μας καὶ τὴν ἀποχαύνωση ἤ “ἀποβλάκωση”, δηλαδὴ ἀπό-λογίκευση ὁλόκληρων ὁμάδων νέων ἀνθρώπων στὴν εποχή μας (ὅπως γιὰ παράδειγμα εἶναι οἱ “therians” καὶ οἱ “furry”). Ἄς ἀναλογιστοῦμε τὶ μπορεῖ νὰ συμβεῖ στὸ μυαλὸ τῶν ἀνθρώπων (ὅπως καὶ στὸ σώμα φυσικά), ἄν αὐτοὶ ἀρχίσουν νὰ τρῶνε καὶ σκουλήκια καὶ μῦγες;!

7. Τὸ ἐπιχείρημα τῆς μολύνσεως τοῦ περιβάλλοντος.

Τὸ βασικότερο ἐπιχείρημα ποὺ χρησιμοποιεῖται κατὰ τῆς κτηνοτροφίας εἶναι ὅτι τὰ ζώα μολύνουν τὸ περιβάλλον περισσότερο ἀπὸ τὰ μέσα συγκοινωνίας (προκαλοῦν 14-15% τῆς συνολικῆς μόλυνσης) - ἐδῶ νὰ διευκρινήσουμε ὅτι αὐτοὶ ποὺ χρησιμοποιοῦν αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα ἐννοοῦν τὰ χερσαῖα μέσα, καὶ ὄχι τὰ πλοῖα, οὔτε τὰ ἀεροπλάνα, καὶ πολὺ περισσότερο ὄχι στοὺς πυραύλους, εἴτε γιὰ εἰρηνικοὺς ἤ γιὰ καταστροφικοὺς σκοπούς. Ἀσφαλῶς ὅμως ἡ συνολικὴ μόλυνση τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ἐκτείνεται ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παραπάνω ἐπιπλέον καὶ στὰ ἐργοστάσια, στὶς ἑκατομμύρια ἄχρηστες συσκευασίες καὶ σὲ ὅλα γενικὰ τὰ ἀνθρώπινα ἀπορρίμματα, εἰδικὰ τὰ πλαστικά, στὴν ἀλόγιστη χρήση τῶν φυτοφαρμάκων καὶ λιπασμάτων στὴν γεωργία, στὴν ἀποψίλωση τῶν δασῶν καὶ στὴν καταστροφικὴ ἐπέμβαση στὰ οἰκοσυστήματα μὲ τὴν κατασκευὴ δρόμων, ὀρυχείων, οἰκοδομῶν, ἀγωγῶν, ἀνεμογεννητριῶν καὶ φωτοβολταϊκῶν, ὅπως καὶ στὶς ἐπιπτώσεις ἀπὸ τὰ ὑλικὰ κατασκευής τους μετὰ τὸ τέλος τῆς ζωής τους.

Λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν ὅλες αὐτὲς τὶς σοβαρὲς πηγὲς μολύνσεως τοῦ περιβάλλοντος, τὸ νὰ ἰσχυρίζονται κάποιοι ὅτι θὰ βοηθήσουν στὴν λύση τοῦ προβλήματος μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῆς κτηνοτροφίας ἀπὸ τὴν ἐντομοτροφία εἶναι τὸ λιγότερο φαιδρό, παραπέρα ὅμως μπορεῖ νὰ γίνει καὶ πολὺ ἐπικίνδυνο. Ἄς φανταστοῦμε νὰ ξεφύγει ὁ ἔλεγχος καὶ νὰ διαφύγουν μεγάλες ποσότητες ἐντόμων στὸ περιβάλλον ἤ νὰ μεταδωθεῖ ἕνα μικρόβιο μέσω αὐτῶν στὸν ἄνθρωπο, ἐκτὸς τὶς ἄγνωστες ἐπιπτώσεις ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπάρξουν στὴν ὑγεία ὅσων καταναλώνουν ἔντομα, ὅπως ἤδη προαναφέραμε. Ἐκτὸς ὅλων αὐτῶν ἕνας τέτοιος ἰσχυρισμὸς προσβάλλει σφόδρα καὶ τὴν νοημοσύνη μας, φθάνοντας τελικὰ νὰ ἀποτελεῖ καὶ ὕβρη πρὸς τὴν πάνσοφα δημιουργημένη κτίση ἀπὸ τὸν Πλαστουργό, ἡ ὁποία ἀναπόφευκτα στρέφεται καὶ πρὸς τὸν Ἴδιο.

Καταντάει γελοιότητα, ὅταν οἱ κατήγοροι τῆς κτηνοτροφίας χρησιμοποιοῦν ὡς ἐπιχείρημα τὴν μεγάλη κατανάλωση νεροῦ ἀπὸ τὰ ζώα, λὲς καὶ δὲν ἐπιστρέφεται αὐτὸ στὴ φύση μὲ τὰ οὖρα ἤ δὲν παράγουν καθημερινὰ γάλα καὶ κρέας γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ μεγάλη κατανάλωση νερού ἀπὸ τὰ ζώα, εἴτε ἄμεσα, εἴτε μέσω τῆς παραγωγῆς τῶν ζωοτροφῶν, ἀποτελεῖ μὲν ἀπὸ τὰ σοβαρότερα θέματα πρὸς διαχείριση τῶν ὅσων ἀσχολοῦνται μὲ τὴν κτηνοτροφία, ποὺ χρειάζονται νὰ ἐξασφαλίσουν τὸ κατάλληλο ἀναγκαῖο γιὰ τὴν ὑγεία καὶ παραγωγὴ τῶν ζώων νερό, ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ παρουσιάζεται ὡς πρόβλημα εἰς βάρος τοῦ περιβάλλοντος. Τὰ ζώα οὔτε ἐξαφανίζουν τὸ νερὸ, οὔτε τὸ μολύνουν, ἁπλὰ τὸ ἀνακυκλώνουν. Ὑπάρχει βέβαια τὸ πρόβλημα τῆς μολύνσεως τοῦ νεροῦ, ὅταν ἡ ζωοτροφή τους προέρχεται ἀπὸ καλλιέργειες ποὺ χρησιμοποιοῦνται φυτοφάρμακα καὶ λιπάσματα, ὅμως ἡ ζωοτροφὴ μπορεῖ νὰ παραχθεῖ καὶ μὲ φιλικὸ τρόπο στὸ περιβάλλον, ἀρκεῖ νὰ ὑπάρξει συνειδητοποίηση καὶ μεθοδικότητα. Δὲν φταίνε τὰ ζώα καὶ ἡ κτηνοτροφία ἐφόσον γίνεται νόμιμα καὶ συνετὰ γιὰ τὴν μόλυνση ἤ ἔλλειψη νεροῦ, ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ μὲ τὶς ἀλόγιστες δραστηριότητες καὶ τὰ ἀπόβλητά μας μολύνουμε συνεχῶς τὸ νερὸ καὶ συχνὰ τὸ καταναλώνουμε ἄσκοπα. Ἄν ἔρθει ὦρα ποὺ δὲν ἔχουμε νερὸ νὰ ζήσουμε δὲν θὰ φταίει τίποτα ἄλλο παρά ἡ ἀδιαφορία καὶ ἀσυνειδησία τοῦ ἀνθρώπου.

Ἐπίσης, ὡς ἐπιχείρημα κατὰ τῆς κτηνοτροφίας χρησιμοποιεῖται καὶ ἡ  καταστροφὴ μεγάλων φυσικῶν ἐκτάσεων μὲ τὴν ὑπερβόσκηση. Πῶς ὅμως μπορεῖ αὐτὸ νὰ σταθεῖ τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι κυριολεκτικὰ σαρώνουν τὰ φυσικὰ οἰκοσυστήματα μὲ τὶς ἀνθρώπινες κατασκευές τους καὶ τὴν ἐπέκταση τοῦ ἀστικοῦ ἱστοῦ, ὅπως ἤδη προαναφέραμε. Τὸ πρόβλημα τῆς ὑπερβόσκησης εἶναι βέβαια ὑπαρκτό, λόγω τῆς αὐξημένες σήμερα κτηνοτροφικὲς ἀνάγκες, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ εἶναι διαχειρίσιμο μὲ κατάλληλες μελέτες καὶ μέριμνα.

 

Μπορεῖ ὅντως νὰ ὑπάρχει μεγάλη αὔξηση τῆς κτηνοτροφίας λόγω τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ τῶν ἀνθρώπων πάνω στὴν γῆ (πάντως ὄχι ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα καὶ ὅλη τὴν Εὐρώπη, ὅπου ζοῦμε συνεχῶς μεγαλύτερη ἔξαψη τοῦ δημογραφικοῦ!), ὅμως ὁ ὁποιοσδήποτε μὲ λίγο κοινὴ λογικὴ καταλαβαίνει ὅτι κάτι τέτοιο δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ συνεπάγεται ὡς λύση τὴν ἐξαφάνισή της, ποὺ ἐπιδιώκεται γιὰ παράδειγμα μὲ τὴν θανάτωση ὁλόκληρων κοπαδιῶν μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐμφάνιση μιᾶς ἐπιδημίας, σὰν τὴν εὐλογιὰ πρόσφατα, «καίγοντας μαζὶ μὲ τὰ ξερά καὶ τὰ χλωρά». Ἥ πάλι γιὰ παράδειγμα ἐξαφανίζοντας τὴν ἐγχώρια κτηνοτροφία μὲ τὴν εἰσαγωγὴ ζώων σὲ μεγάλη κλίμακα ἀπὸ ἄλλες μακρινὲς χῶρες, ὅπως συνέβη στὴν περίπτωση τῆς συμφωνίας τῆς ΕΕ μὲ τὴν Mercosur.

8. Ὁ καθοριστικὸς καὶ ἐδῶ ρόλος τῆς ἐξουσίας.

Τὸ ὅτι ἡ ἐξουσία δὲν παύει νὰ αναζητάει τρόπους  νὰ μᾶς ἐπιβληθεῖ, εἶναι ἕνα ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ποὺ στὶς ἡμέρες μας τὸ ζοῦμε πολὺ ἔντονα. Γιὰ παράδειγμα, ἄς θυμηθοῦμε τὰ μέτρα ἐπὶ τοῦ καιροῦ τοῦ κορωνοϊοῦ. Σήμερα ἡ ἐξουσία τὸ φθάνει πολὺ μακρύτερα μὲ ὅλη αὐτὴν τὴν προπαγάνδα στὸ θέμα τῆς διατροφῆς, ποὺ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν χορήγηση τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ καὶ τὸν ἔλεγχο δι’ αὐτοῦ σὲ ὅλες τὶς συναλλαγές μας, ἐπιδιώκει ἐχοντάς μας ἐξαρτημένους καὶ ἐλεγχόμενους σὲ αὐτὰ τὰ ζωτικὰ καὶ κρίσιμα θέματα νὰ μὴ μᾶς ἀφήσει στὴν οὐσία κανένα περιθώριο ἐλεύθερης ἔκφρασης καὶ δράσης. Ὅλα ξεπουλοῦνται κι ὅλα ἐλέγχονται, χωρὶς τελικὰ ἔτσι νὰ μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ μποροῦμε νὰ ζήσουμε πραγματικὰ μὲ πίστη στὸ Κύριό μας, ἐφόσον μαζὶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα δικαιώματά μας καταπατεῖται καὶ ἡ ἐλευθερία θρησκευτικῆς μας συνειδήσεως.  Αὐτοὶ ποὺ μᾶς θέλουν ὡς δούλους τους, ἐργάζονται νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία, τὴν ὁποία μποροῦμε νὰ πετύχουμε μόνο ὡς γνήσιοι δούλοι τοῦ Κύριου. Οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ δυνατοὶ ποὺ ὑποκινοῦν τὰ νήματα τοῦ κόσμου τούτου οὔτε ἀγαπᾶνε ἐμᾶς τὸν λαό, οὔτε καὶ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ καλό μας, πράγμα ποὺ καθίσταται πρόδηλο τόσο ἀπὸ τὴν στάση τους πρὸς τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας καὶ τῆς πατρίδας, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν περιφρόνηση καὶ ἀδιαφορία τους πρὸς τὸ Θεό.

Παραδείγματα καὶ ἀπόδειξη γι’ αὐτὸ ἀποτελοῦν ἡ κάλυψη διὰ νόμων τῶν ἐκτρώσεων, ὅπως καὶ ἡ νομικὴ θέσπιση τοῦ γάμου τῶν ομοφυλοφίλων ποὺ τοὺς δίνει τὸ δικαίωμα στὴν υἱοθεσία τέκνων, ἡ ἔμπρακτη παντελὴ καὶ προκλητικὴ ἀδιαφορία γιὰ τὸ αὐξανόμενο δημογραφικό, ποὺ μὲ αὐτὸ ἀργοπεθαίνει ἡ πατρίδα μας, ἡ φτωχοποίηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἡ ἔλλειψη πρόνοιας γιὰ τὴν ἀνεργία, ἡ ἀθρόα ἰδιωτικοποίηση σημαντικῶν ὀργανισμῶν καὶ ἐπιχειρήσεων, ἡ ἀλόγιστη ἀποδοχὴ παράνομων μεταναστῶν στὴν χώρα μας, ποὺ μὲ τοὺς περισσότερους ἀπὸ αὐτοὺς δὲν μᾶς συνδέουν οὔτε θρησκευτικοί, οὔτε πολιτισμικοί, οὔτε ἱστορικοὶ δεσμοί, ἡ ἐπίμονη καὶ ἔμμονη ἀπαίτηση γιὰ ἀριθμοποίηση καὶ παρακολούθηση τῶν πολιτῶν μέσω τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ καὶ τῆς ψηφιακῆς ταυτότητας.

9. Συμπέρασμα.

Ὅμως μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἄς σταθοῦμε στὶς ἀρχές καὶ στὴν πίστη μας καὶ νὰ μὴν ὑποκύψουμε. Κατ’ ἀρχὴν ἄς μένουμε σὲ ἐγρήγορση καὶ νὰ μὴν τρῶμε τίποτα πρὶν νὰ ἐλέγξουμε τὰ συστατικά του ποὺ περιέχει, προτρέποντας καὶ τοὺς ἄλλους νὰ προσέχουν αὐτό τὸ θέμα τῆς διατροφῆς μας καὶ νὰ πράττουν τὸ ἴδιο. Ταυτόχρονα εἶναι βέβαια ἐπίσης σημαντικὸ νὰ περιορίζουμε ὅσο μποροῦμε καὶ τὴν κρεοφαγία στὸ ἐντελῶς ἀναγκαῖο, καθὼς αὐτὴ δὲν βοηθάει καὶ στὴ πνευματικὴ ζωή μας. Τέλος, νὰ μὴν ξεχνάμε καὶ τὸ βασικότερο, νὰ εὐχόμαστε δηλαδὴ στὸν Ἅγιο Θεόδωρο μετὰ τῶν ὑπολοίπων Ἁγίων γιὰ νὰ μᾶς φωτίζει καὶ νὰ μᾶς φυλάει ἀπὸ τὸν ὁποιοδήποτε μολυσμὸ τροφίμων, ὅπως προστάτευσε τὸν Πατριάρχη Εὐδόξιο καὶ τὸ ποίμνιο τῆς Κωνσταντινούπολης μὲ τὸ διὰ κολλύβων θαῦμα του ἀπὸ τὴν δολιότητα καὶ ἀσέβεια τοῦ Αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτη. Καὶ τότε μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς προσευχές τῶν Ἁγίων ἀντιμετώπισαν τὸν παράνομο ἡγέτη, καὶ τώρα μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ ἀντιμετωπίσουμε τοὺς σημερινοὺς ἰσχυρούς, ποὺ μᾶς κατεξουσιάζουν καὶ καταδυναστεύουν κόντρα στὶς πεποιθήσεις μας, χωρὶς νὰ σκέφτονται τὸ πραγματικό ὄφελος τοῦ λαοῦ, ἀκριβῶς ὅπως καὶ τότε.

Ανατολή της μεγαλύτερης ημέρας του χρόνου στην ανατολικότερη ακτή της Ευρώπης.

Ο πατερας μου

 

Τ’ αγαπούσε ο μακαρίτης ο πατέρας τα δέντρα. Τα δέντρα και τις ρίμες. Ώσπου πέθανε μου ‘γραφε στίχους της ξενιτιάς κάτω από τα καλλιγραφημένα γράμματά του, κι ώσπου πέθανε, φύτευε δέντρα, κλήματα και λουλούδια, παντού όπου λάχαινε. Όχι να πεις για συμφέρο, μόνο έτσι από μεράκι. Καρπερά θέλεις, στολιστικά θέλεις. Στα χωράφια μας, στους δρόμους του χωριού, στον αυλόγυρο της εκκλησιάς. Ακόμα έβαζε ρίμες μπροστά στις ξένες πόρτες, στις ξένες αυλές. Σαν έμαθα πως συχωρέθηκε, στοχαζόμουν πως γι’ αυτόν η πιο καλόδεχτη συνοδειά στο ξόδι θα του ήταν, αν γινότανε βολετό, να περπατήσουν και να πάνε να τον ξεπροβοδίσουν ως την Αγιά Σωτήρα όλα αυτά τα δεντρικά, που φύτεψε κι ανέστησε στη ζωή με τ’ άγια χέρια του. Σαν πήγα να προσκυνήσω στο μνήμα του, βρήκα μια παπαρουνιά να κοκκινολογά στο χώμα, γεμάτη κόμπους και λουλούδια. Έσκυψα να τη βγάλω, να την πάρω μαζί μου σε μια γλάστρα. Και την ίδια στιγμή το μετάδα, τράβηξα πίσω το χέρι. Μου φάνηκε πως το λουλούδι έφτανε ως στην καρδιά του. Φοβήθηκα πως άμα το τραβήξω από το χώμα θα δω να στάζουν αίματα οι σπασμένες ρίζες. (Ο Θεός που αγαπά τα δέντρα και τα λουλούδια σαν παιδιά του ας τον αναπάψει σε τόπο χλοερό).

 Στρατης Μθριβιλης

Υπάρχουν πολλοί προβληματικοί άνθρωποι σήμερα και δεν είναι εύκολο να τους ηρεμήσεις.

«Υπάρχουν πολλοί προβληματικοί άνθρωποι σήμερα και δεν είναι εύκολο να τους ηρεμήσεις. Σε αυτό βρίσκεται η σοφία του πνευματικού πατέρα, του ποιμένα των ψυχών. Υπάρχουν εκείνοι που έχουν λίγη σοφία στο μυαλό τους, αλλά είναι περήφανοι στην καρδιά τους. Άλλοι δεν έχουν τίποτα στο κεφάλι τους, αλλά νομίζουν ότι έχουν κάτι και είναι περήφανοι μάταια. Οι περισσότεροι είναι πνευματικά άρρωστοι λόγω της υπερηφάνειας και συχνά εργάζονται μάταια προσπαθώντας να τους θεραπεύσουν και να τους βγάλουν από την εμμονή τους μαζί τους. Εγώ, που δεν έχω σχεδόν τίποτα - πώς μπορώ να διδάξω αυτούς τους ανθρώπους;»

Άγιος Παΐσιος της Σίχλα

1987 Συνέντευξη με τον Πατέρα Ιωαννίκιε (Μπαλάν)

Πρωτοπρεσβύτερος Αναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος_Ένας Ορθόδοξος παπάς που δεν αντέχετε από το στομάχι της εκοσμικευμένης Δεσποτοκρατίας

Γεφύρι Πορτίτσας,Σπήλαιο Γρεβενών !

 

Ιερώνυμος Λαρίσης, ο λαϊκιστής της «τρύπιας τσέπης».

Γράφει ο Μέτοικος

Με αίσθηση της «αναξιότητάς του», ο Επίσκοπος Λαρίσης Ιερώνυμος που, για να «διακονήσει τον Χριστό και την Εκκλησία Του» θυσίασε «ενσυνείδητα την καριέρα του», υπερασπίστηκε με τον αρχιερατικό λαϊκισμό της «τρύπιας τσέπης» την απόφαση της κυβέρνησης να ικανοποιήσει «το αίτημα της Ιεραρχίας εν συνόλω (Κυρ. Μητσοτάκης)» για αύξηση των μηνιαίων αποδοχών «Ἐν καιρῷ πενίας καί στερήσεων, ἀνυψώσεως τοῦ τιμαρίθμου τῶν πάντων, χαμηλῶν μισθῶν καί συντάξεων κ.τ.τ. (Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ)».

Η αλήθεια είναι ότι, ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος, πριν «ενδώσει στον πειρασμό του σχολιασμού» της «εὐνοϊκής μεταχείρισις τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Σώματος ὑπό τῆς Πολιτείας (Κυθήρων Σεραφείμ)» «προσευχήθηκε να μην πέσει στην παγίδα του λαϊκισμού», την οποία, όμως, «θα έπρεπε αμέσως να διακρίνει ότι [του] έστησε… η τόσο παρορμητική των λέξεων προσφορά (Δημουλά)».

Πάντως, θα ήταν εξόφθαλμη η αδικία εάν κάποιος υποστήριζε ότι, οι υψηλόβαθμοι «θρησκευτικοί υπάλληλοι του κράτους [που] διαβαθμίζονται [σε] ογδόντα δύο (82) «μητροπολίτες» και επιλέγονται, κατά τον κάποτε οφικιάλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Χρήστο Γιανναρά «Μόνο με παρασκήνιο – η ψηφοφορία είναι μυστική, οι εκλέκτορες δεν αιτιολογούν την ψήφο τους. Πρόκειται για το απόλυτο της αυθαιρεσίας», λειτουργούν όλοι τους «μέ οἰκονομίστικα προτάγματα, κάποιοι [ενεργούν, όπως π.χ. ο Κυθήρων και Αντικυθήρων Σεραφείμ] μέ ὅρους εὐθύνης καί αἴσθησης καθήκοντος, ὄχι γιατί [τους] τό ἐπιβάλλουν κάποιοι ἄνθρωποι, ἀλλά γιατί ὑπάρχει φόβος (=σεβασμός) Θεοῦ».

Εάν, υποστηρίζει ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος: «τό οἰκονομικό ἦταν τό κύριο μέλημά μας, πολύ ἁπλά δέν θά γινόμαστε Ἀρχιερεῖς [διότι] «Οἰκονομικά δέν ἀξίζει τόν κόπο… Ἡ πλειοψηφία τῶν Μητροπολιτῶν εἶχε ἐναλλακτικές ἐπαγγελματικῆς ἀποκατάστασης, χωρίς τίς τόσες εὐθύνες καί ὑποχρεώσεις ἑνός Ἐπισκόπου»(!)

Ποια, όμως, «επαγγελματική αποκατάσταση» θα εξασφάλιζε στους Επισκόπους αυτό το ασκητικό παρουσιαστικό που θυμίζει τους αββάδες της ερήμου και, γεννά τον αυθόρμητο σεβασμό;

Ποιο, τέλος πάντων, επάγγελμα που ενσυνείδητα απεμπόλησε ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος θα τον έντυνε με «ακέραιη τη στολή τού άλλοτε απόλυτου μονάρχη της «οικουμένης»: Σάκο αυτοκρατορικό και μανδύα με «ουρά», μίτρα και σκήπτρο επίσης του «άρχοντος και δεσπότου βασιλέως», με τον διάκονο να του κρατάει την «ουρά (Γιανναράς)»;

Σε ποιο επάγγελμα «άγιε» Λαρίσης Ιερώνυμε, η «επισκοπική θέλησή» σου θα ήταν νόμος;

Εάν έγινε αρχιερεύς του Υψίστου, τούτο το έπραξε ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος για «νά διακονήσει τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του, ἔχοντας ταυτόχρονα αἴσθηση τῆς ἀναξιότητάς [του]»  και, όχι, για να μεταμορφωθεί  «από σερνάμενη κάμπια σε χρυσοστολισμένη πεταλούδα. [Και από] ασήμαντο, καλογεροφορεμένο «παπαδάκι» … ακαριαία σε πρίγκιπα, … αφέντη, δεσπότη, … σεβασμιότατο [που], όλοι γονατίζουν μπροστά του και τον προσκυνούν», όπως υποστηρίζει για κάποιους επισκόπους ο Χρήστος Γιανναράς.

Διατείνεται ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος και, περηφανεύεται γιαυτό, πως έχει «τρύπιες τσέπες» στο ζωστικό του και, πιθανότατα, δεν «αναπαύεται ως οικοδεσπότης [σε] επισκοπική έπαυλη… με κήπο, ανθοκομική ποικιλία, υπηρετικό προσωπικό, ένα ή και «στόλο» αυτοκινήτων, με οδηγό ή οδηγούς, μάγειρα, οικονόμο», όπως και πάλι άδικα καταλογίζει σε ορισμένους επισκόπους  ο «άνθρωπος της εκκλησίας» και, κάποτε, του π.Βαρθολομαίου οφικιάλιος, Χρήστος Γιανναράς.

Πάντως, έχει δίκαιο ο Λαρίσης Ιερώνυμος ότι στην περίπτωση της μισθοδοσίας των Μητροπολιτών, η κυβέρνηση κάνει «Ἀντιστοίχηση μέ εἰδικές θέσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, οἱ ὁποῖες μισθοδοτοῦνται γιά συγκεκριμένους λόγους μέ διαφορετικό τρόπο ἀπό ὅτι τό Ἑνιαῖο Μισθολόγιο».

Όμως, ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος, αν και δεν διέπεται «ἀπό τήν λαϊκίστικη, ἰσοπεδωτική λογική τῆς ἰσότητας πρός τά κάτω κι ὄχι πρός τά πάνω»! χάνει το όποιο δίκαιό του όταν με πάθος υποστηρίζει πως: «Ὄχι! Ἐμένα δέν μέ πληρώνει ὁ Ἕλληνας φορολογούμενος (πέραν τοῦ ὅτι κι ἐγώ Ἕλληνας φορολογούμενος εἶμαι).

Μέ πληρώνει ἡ ἀπό τό Ἑλληνικό Κράτος πολλαπλῶς δημευθεῖσα, καταπατηθεῖσα, ἄλλοτε δωρηθεῖσα, ἄλλοτε ἀπαλλοτριωθεῖσα ἐκκλησιαστική περιουσία».

Αυτό κι εάν είναι λαϊκισμός!

Τεράστιο το θέμα του τρόπου που, κατά καιρούς, η Πολιτεία αξιοποίησε την εκκλησιαστική περιουσία, αν και «ηθικά το δικαίωμα της Πολιτείας να αξιώσει την απόδοση αυτών των περιουσιακών στοιχείων που τυπικά είναι «γραμμένα» στο όνομα της Εκκλησίας και των άλλων εκκλησιαστικών νομικών προσώπων» έχει θεμελιωθεί από τον καθηγητή Γιώργο Κουμάντο το 1981 (άρθρο στην εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ 4/5/1981).

Σε αυτό του το άρθρο, ο κάποτε καθηγητής του αστικού δικαίου στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, έγραφε πως: «Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις φτάνει να αναρωτιέται κανείς μήπως υπάρχουν ασεβείς, που παρακινούνται στην επιλογή της εκκλησιαστικής σταδιοδρομίας από την ελπίδα να φτάσουν κάποτε σε βαθμίδες αρκετά υψηλές, ώστε να δίνουν τη δυνατότητα διαχείρισης μεγάλων περιουσιών με ελάχιστο έλεγχο. Έτσι όμως διαφθείρεται η ιεροσύνη που, αντί να είναι αποτέλεσμα προσωπικής κλίσης ή κλήσης από το Θεό, είναι πειρασμός του Μαμμωνά».

Σήμερα, βέβαια, δεν υπάρχουν «ασεβείς» στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αν και ο «άγιος» Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος που «Ποτέ δέν κοίταξε τίς τσέπες του», έχει  «Διαπιστώσει ὅτι τό κάνουν ἄλλοι». Ποιοι άραγε;

Ωστόσο, ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος για να στερεώσει τις απόψεις του περί της γλίσχρης μισθοδοσίας των επισκόπων, επικαλείται, με άρθρο του στον ιστότοπο της Μητροπόλεως Λαρίσης και Τύρναβου, το μισθολόγιο των ανώτερων κληρικών στην Κύπρο και τη Βουλγαρία, τονίζοντας, μάλιστα, ότι «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ποτέ δέν ἔδωσε τήν περιουσία της στό Κράτος» και, προφανώς, γιαυτό «Ὁ Μητροπολίτης στήν Κύπρο παίρνει τόν μῆνα 10.000 €» και στη Βουλγαρία 5.000 ποσά που ο Λαρίσης Ιερώνυμος με τις «τρύπιες τσέπες» στο αντερί του προφανώς και δεν ζηλεύει!

Πιθανότατα, πάντως, οι αναφορές στις μισθολογικές απολαβές των αρχιερέων στην Κύπρο και στη Βουλγαρία γίνονται από τον «άγιο» Λαρίσης Ιερώνυμο για να τονισθεί ότι, οι μηνιαίες αποδοχές του κοντά στα 5.000 ευρώ δεν είναι τρομακτικό ποσό.

Πάντως και, εν κατακλείδι, αφού ο «άγιος» Λαρίσης Ιερώνυμος διαβεβαιώνει τους αναγνώστες του άρθρου του ότι, ως επίσκοπος δεν «αναπτύσσει την ποιμαντική του με κριτήριο το τι μπαίνει στην τσέπη του», είναι λογικό οι χριστιανοί να αναμένουν πως δεν θα κάνει αποδεκτή την αύξηση που με «αίτημα της Ιεραρχίας εν συνόλω, της Εκκλησίας της Ελλάδος» σύμφωνα με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη («Ενώπιος Ενωπίω» του ΑΝΤ1) του έδωσε η Κυβέρνηση, για να μην μπορεί ο κάθε Γαβριήλ Σακελλαρίδης (Νέα Αριστερά) να τον κατηγορεί ως golden boys της Εκκλησίας.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης για τον Όσιο Σωφρόνιο Ζαχάρωφ (1994).

Όποτε ήθελα να περπατήσω στην αυλή του μοναστηριού στο Μάλντον (Έσσεξ), ήταν αδύνατο να αποσπαστώ από την σεβάσμια αγκαλιά του σεβάσμιου Ηγουμένου Σωφρονίου († 1993). Άγιος, ευαίσθητος, άνοιγε την πατρική του καρδιά σε όλους όσους έρχονταν εκεί. Ο μακάριος ηγούμενος έλεγε: «Να είστε τέλειοι, όπως ο Πατέρας μας είναι τέλειος» (Ματθ. 5:48)· και ο ίδιος ζούσε αυτή την τελειότητα, δηλαδή προσευχόταν βαθιά.

Ο γνωστός Γέροντας Σωφρόνιος, ο οποίος τώρα έχει περάσει από τη ζωή στη ζωή, κοινοβίτης, ασκητής και πνευματικός πατέρας του Αγίου Όρους, είναι αθάνατος απόγονος του μακαριστού Αγίου Σιλουανού († 1938), του οποίου τη βιογραφία συνέθεσε με υπέροχη πνευματική διορατικότητα και άφησε ως κληρονομιά στο πλήρωμα της Εκκλησίας. Ο Γέροντας Σιλουανός είναι αυτός που κάλεσε τον σεβάσμιο γέροντά μας, λέγοντας: «Κράτα τον νου σου στην κόλαση και μην απελπίζεσαι».

Η εποχή μας χρειαζόταν τον ασκητισμό και τις μυστικές εμπειρίες των πατέρων μας· και ο λόγος του γέροντά μας ήταν τόσο αυθεντικός όσο ο λόγος του Αγίου Σιλουανού.

Ω! Ο ίδιος ο Γέροντας Σιλουανός κατάλαβε ότι η απάθεια — που είναι απαραίτητο στοιχείο για εμάς — εξαρτάται από τα Ορθόδοξα δόγματα και την καθημερινή προσευχή· τόσο περισσότερο ο ηγούμενός μας, που τώρα ζει με τους αγγέλους και τους αγίους ως οικουμενικός πατέρας, και που φύλαξε τις εμπειρίες του στην καρδιά του μέχρι το τέλος, το κατάλαβε.

Μακάριοι όλοι όσοι λάβαμε ή θα λάβουμε το τίμιο όνομά του, του Σιλουανού του Αθωνίτου, επειδή το έλεος και η ευλογία των αγίων γεμίζουν ολόκληρη τη γη και ανασταίνουν τους νεκρούς, αφού ο νικηφόρος Κύριος ζωοποιεί όσους τα δέχονται.

Πόσα θαύματα του Αγίου Πνεύματος δεν βλέπουμε στη ζωή του Αγίου Σιλουανού, που έζησε όπως οι άγιοι του παρελθόντος, με αγάπη για την εργασία, «φρεσκάδα», φυσικότητα και θάρρος ψυχής, από τα οποία μετέχουμε και χαιρόμαστε.

Αλλά εδώ βλέπουμε ακόμη περισσότερα! Ο πατέρας μας, ο ηγούμενος Σωφρόνιος, τον οποίο αγαπήσαμε πολύ. Ναι, ο λόγος και τα έργα του είναι άξια πίστης.

Οι λαμπρότητες, τα σύννεφα, οι διάφορες κακουχίες, και ιδιαίτερα η συμμετοχή του στη ζωή του Αγίου Σιλουανού έγιναν η αποκάλυψη της παρέμβασης του Θεού στον άνθρωπο. Ο άγιος ηγούμενός μας υπέφερε, έκλαιγε· η καρδιά και το στήθος του ήταν μυστηριώδη βάσανα. Πέρασε από οδυνηρά μονοπάτια, σε θλίψη και υπομονή. Πώς; Η δύναμη του αγίου είναι η χάρη του Θεού. Σε όλα αυτά, «υπέστη θεία πράγματα» και με κενωτική αγάπη μας παρέδωσε τις ανείπωτες καταστάσεις των φανερώσεων του Θεού στο άκτιστο φως. «Άνοιξε το στόμα σου, και θα το γεμίσω» (Ψαλμός 80:11). Αυτό είπε ο ηγούμενος Σωφρόνιος, και έτσι έγινε.

Η κακή του υγεία δεν τον εμπόδισε να βασανίζει οικειοθελώς το σώμα του, ώστε δίνοντας αίμα να πάρει το πνεύμα και να μοιραστεί το φως του Χριστού με τα πλήθη των πιστών, που τον πλησίαζαν με απόλυτη εμπιστοσύνη. Και ποιος δεν θα ήθελε, ακόμη και στη σιωπή και την ηρεμία, να πιει από αυτές τις πηγές που σιωπηλά ανάβλυζαν νερό και αίμα;

Από αυτή την «προσωπική γνώση του Ζωντανού Θεού», η οποία, όπως γράφει ο ίδιος, είναι «ένα ασύγκριτο δώρο», ο Ηγούμενος Σωφρόνιος ζωγράφισε την εικόνα της αληθινής χριστιανικής ζωής και ενστάλαξε την αγάπη του Θεού, η οποία περιβάλλει ολόκληρη την κτίση, σε εκατοντάδες και χιλιάδες ψυχές που τον γνώρισαν και γεννήθηκαν στη ζωή από αυτόν και που τον ομολογούν ως «άνθρωπο πλήρη Αγίου Πνεύματος» (πρβλ. FA 6, 5), έναν αυθεντικό μάρτυρα των καρπών της εμπειρίας της εν Χριστώ ζωής.

Βιβλιοπαρουσίαση: "Η διαχρονικη συνέχεια του Ελληνισμού".

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνιτης: «Δεν μπορούμε να αντέξουμε την ιδέα της αιώνιας ζωής, εκτός αν αυτή η αιωνιότητα εισέλθει στη ζωή μας»

‘’Ο Θεός αγάπησε τα πουλιά και έφτιαξε τα πουλιά και ο άνθρωπος τα αγάπησε και έφτιαξε τα κλουβιά’’.

 

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε… Μετράμε μέρες πια, μετράμε ώρες…

Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή αν φοβάμαι… Αν νιώθω ανασφάλεια ή σιγουριά…

Ίσως είναι το άγχος πριν το γεγονός… Η αίσθηση του καινούριου… Ξένη σε μια άγνωστη πόλη. Φιλική ή εχθρική, δεν ξέρω. Και τα δύο θα έλεγα. Οι άνθρωποι το ορίζουν αυτό. Έχω δει και απόλυτα φιλικούς ανθρώπους ,έχω δει και απόλυτα εχθρικούς. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η πρώτη κατηγορία ανθρώπων είναι άνθρωποι που δεν συναναστρέφεσαι συχνά αλλά ελάχιστα, και η δεύτερη, είναι άνθρωποι που αναγκαστικά συναναστρέφεσαι.

Είδα ανθρώπους που ήταν ένα κομμάτι μάλαμα, είδα και άλλους που είναι του εξαποδω συγγενείς και το χειρότερο θέλουν να μας πείσουν ότι είναι άγγελοι.

Άλλα πίστευα και άλλα έκανα… Γιαυτό ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ… Πάτησα τις αρχές μου, που έλεγα ότι δεν θα παντρευτώ… Για καλό το έκανα, για κακό, δεν ξέρω να πω με σιγουριά… Όχι ότι ο άνθρωπος που διάλεξα και με διάλεξε δεν έχει κατανόηση κι αγάπη… Κάθε άλλο. Έχει και με το παραπάνω… Αλλά σε ένα γάμο δεν παντρεύεσαι τον άνθρωπο σου, παίρνεις πακετάκι και σετάκι το σόι του και κυρίως τους γονείς του. Στην περίπτωση αυτή δε, φτάνεις σε επίπεδα να θες να γίνεις πεθερο(α)- κτόνος, (το α δεν ήταν τυχαία βαλμένο εκεί, ο νοών νοείτο ποιος μου κάνει τη ζωή πατίνι).

Έχω βιώσει παραλογισμό. Δεν μου αρέσει να κατηγορώ, αλλά από το να φωνάζω στον άνθρωπο μου που δεν φταίει , καλύτερα να τα βγάλω όλα στην άσπρη οθόνη…

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα… Έτσι δεν είναι; Εδώ ισχύει με το παραπάνω… Δεν μπορώ να επεκταθώ, αλλά όλα θα ήταν διαφορετικά… Ο άνθρωπος μου δεν θα παιδευόταν, και η ζωή μας θα ήταν πιο εύκολη. Με λίγη βοήθεια, που οι γονείς μου προσφέρουν απλόχερα και οι δικοί του με την απλοχεριά του Σκρούτζ Μακ Ντακ, ενώ ορκίζονταν για το αντίθετο πριν αποφασίσουμε αυτό το γάμο.Εντάξει,δεν θέλω να πω ότι με φέρανε εδώ με το ζόρι, ήθελα να έρθω. Να φύγω από το χάος της Αθήνας, και εφόσον με τον άνθρωπο αυτό ταιριάζαμε, είπα ''γιατί όχι''.

Κάποιοι άνθρωποι είναι τόσοι εγωιστές και η αγάπη τους είναι μόνο εγωισμός. Να έχουν τον άνθρωπο που αγαπούν(;;;) σκυλάκι του καναπέ για να ικανοποιούν το εγώ τους. Όταν αγαπάς, θέλεις αυτός που αγαπάς να περνάει όμορφα. Αν περνάει όμορφα μακριά σου, τον αφήνεις να ανοίξει φτερά και να φύγει, δεν τον κρατάς δέσμιο, εκεί, δίπλα σου, και να υποφέρει… Δεν θες να του χαλάσεις ό, τι πάει να χτίσει, για την ευτυχία του.

‘’Ο Θεός αγάπησε τα πουλιά και έφτιαξε τα πουλιά και ο άνθρωπος τα αγάπησε και έφτιαξε τα κλουβιά’’.

Εδώ βρίσκει την άμεση εφαρμογή της αυτή η φράση.

Η αγάπη δεν περιέχει εγωισμό. Αλλιώς δεν είναι αγάπη. Τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Ούτε καν η αγάπη της μάνας, τελικά... Πίστευα ότι είναι η μόνη δεδομένη αγάπη, μέχρι που είδα ότι γελάστηκα... Τελικά κάποιοι άνθρωποι πόσο ξεκρέμαστοι πρέπει να νιώθουν… Και πόσο θέλω να δώσω αγάπη… Να κλείσει το κενό, να λουλουδιάσει, όταν σε αυτό το κενό φυτρώνουν τσουκνίδες και πονάνε…

Η χειρότερη κατηγορία ανθρώπων είναι οι διπρόσωποι. Οι λύκοι που μεταμφιέζονται σε πρόβατα.

Αν άνοιγα το στόμα μου, σε όσους με έχουν πικράνει από τη μέρα που ήρθα (που είναι πολλοί και για πολλούς λόγους) ,θα ξεχύλιζε όλη η πόλη και θα πνιγόταν. Οι φωνές μου θα έφταναν στη Θεσσαλονίκη.

Ο λέξη παραλογισμός είναι ήπια για να χαρακτηρίσω κάποια άτομα.

Το σπίτι αυτό είναι σαν το γεφύρι της Άρτας. Ολημερίς το χτίζουμε, το βράδυ γκρεμίζεται. Πρέπει να προσλάβουμε έναν μόνιμο μάστορα να επιδιορθώνει τις ζημιές, να του κόβουμε μισθό με το μήνα.

Είμαι ο πιο θετικός άνθρωπος, ο πιο υπομονετικός, και έχω κατανόηση. Αλλά όταν μου πατάνε τον κάλο, και έχω δίκιο, δεν μου το στερεί ο ίδιος ο Θεός. Θα έρθει η ώρα που θα λάβει καθένας ό, τι αξίζει.

Από τη μέρα που πάτησα το πόδι μου εδώ, λες και με έχουν καταραστεί. Πρώτα με τον πυρετό, με το νοσοκομείο και όσα τράβηξα με όλους εκεί μέσα, με τις αντιβιώσεις και τις ενέσεις. Προχθές σε ένα πανηγύρι που πήγαμε, με το αμάξι, με τους γονείς μου και το Στέλιο, όπως περπατάγαμε, πατάω μια λακούβα, παραλίγο να στραμπουλήξω το πόδι, πρησμένο είναι το πόδι μου τώρα… Θα πήγαινα με πατερίτσες στην εκκλησία στο τέλος, αν δεν με κράταγε ο Στέλιος απ’ το χέρι, θα είχε φάει το πρόσωπο μου χώμα, θα έπεφτα κάτω να προσκυνήσω σαν τους Μουσουλμάνους.

Αν γράψω όλους τους παραλογισμούς που έχω δει και ακούσει, όσοι διαβάσουν θα πέσουν από τις καρέκλες. Θα τραβάνε τα μαλλιά να τα ξεριζώσουν. Για γέλια και για κλάματα.

Τελικά μάλλον θα το ρίξω στην τρελή και θα επιβιώσω. Εφόσον ΄΄ η αλεπού είναι 100 χρονών και το αλεπουδάκι είναι 101’’ θα επιβιώσω. Γιατί εγώ, αν και αλεπουδάκι, ξέρω περισσότερα για τη ζωή από την αλεπού.

Στην Αθήνα όταν ζεις για να επιβιώσεις, περνάς ‘’χίλια μύρια κύμματα’’. Αν δεν δεις αυτές τις αποτρόπαιες εικόνες που όλοι λίγο ως πολυ είχαμε δει κάποια φορά, να εκτυλίσονται γύρω σου ,δεν μαθαίνεις τη ζωή. Τα περιγράφω στο Στέλιο και έχει φρίξει. Σκέψου να τα ζούσε. Το ίδιο ισχύει για όλους. Δεν μαθαίνεις τη ζωή όταν όλα τα έχεις βολικά. Αν δεν φας το χαστούκι να φέρεις σβούρα τον εαυτό σου, δεν μαθαίνεις τη ζωή αν για όλα αποφασίζουν οι άλλοι και εσύ δεν ξέρεις να κάνεις τίποτα, ούτε τα βασικά του νοικοκυριού ,και όλη μέρα είσαι στα σπίτια της γειτονιας για καφέ, στις λοιπές κατίνες για κουτσομπολιό. (ονόματα μην λέμε για ποια χτυπάει η καμπάνα, της περιγραφής).

Κατά τ ‘ άλλα ,είμαστε σε καλό δρόμο, οι δουλειές ψιλοτελειώνουν, έχουμε κλείσει ξενοδοχείο για ταξίδι, Πήλιο, για 5 μέρες, να κάνω κανένα μπανάκι, έχω μείνει με 3 μπάνια… Μας περιμένει χειμώνας, δεν θέλω να τρέχω στους ΩΡΛ συνέχεια.

Πιστεύω ότι μετά το γάμο, όλα θα φτιάξουν σταδιακά. Θα στρογγυλέψουν οι γωνίες και θα είμαστε οι δυο μας στο σπίτι ,χωρίς παρεμβάσεις, να χτίσουμε σιγά σιγά τη ζωή μας.

Ειμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος και δίνω τον αγώνα μου. Δεν πέρασα από τόσες τρικυμίες σε ωκεανούς, για να βουλιάξω τώρα στα ρηχά, στην άκρη της ακτής. Θα επιβιώσω. Σίγουρα.Επιβίωσα σε πολύ χειρότερες συνθήκες.

Τελευταίο μου κείμενο, υποθέτω, σαν ανύπαντρη.

Καλό μήνα εύχομαι. Με λιγότερη γκρίνια, λιγότερο παραλογισμό, λιγότερη κακία, λιγότερο ψέμα, λιγότερη διπροσωπία, λιγότερους καυγάδες, λιγότερη τσιγκουνιά (στα χρήματα και κυρίως στα συναισθήματα).

Με περισσότερη αγάπη, περισσότερη αλήθεια, περισσότερο συναίσθημα, περισσότερη λογική, περισσότερη κατανόηση, περισσότερη αισιοδοξία.

Όλα αυτά που κάνουν όμορφη τη ζωή…

Μ.Α. 

✞Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

 

Να δώσει ο Θεός να βρεθούμε μέσα από την Πόρτα του Παραδείσου. Όχι απ' έξω. Και πολλές φορές από την Πόρτα του Παραδείσου, θα αηδιάζουμε όποιο γήϊνο ελάττωμα και αδυναμία, μας παρέσυρε. Θα λέμε πόσο ανόητος ήμουνα.

( 19 Ιουνίου 1995)

Αρχιερατικά δώρα και κρατικά…αντίδωρα

 

(Ο Νεκτάριος Δαπέργολας για τους μισθούς των αρχιερέων, καθώς και άλλες καυτές ενδοεκκλησιαστικές εξελίξεις)

Σε μια αιχμηρή παρέμβαση στον Focus FM, ο Νεκτάριος Δαπέργολας σχολιάζει τις αυξήσεις μητροπολιτών και τη στάση της διοικούσας Εκκλησίας απέναντι στην κυβέρνηση. Μιλά για μισθούς Αρχιεπισκόπου και Μητροπολιτών (που τους χαρακτηρίζει…ψίχουλα μπροστά στις ανεκτίμητες υπηρεσίες που προσφέρουν καθημερινά στο αντίχριστο καθεστώς), για την ενοχική σιωπή που βλέπει σε κρίσιμα θέματα και για την ανάγκη δημόσιας αντίδρασης όταν θίγονται η Ορθοδοξία, οι Ιεροί Κανόνες και η εκκλησιαστική τάξη. 

Η συζήτηση περνά από το Gay Pride και τον προσωπικό αριθμό με τη νέα ταυτότητα, μέχρι το Άγιον Όρος και την υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού στην Κύπρο, με την παράνομη και προκλητική δίωξη ενός πραγματικού Ορθόδοξου ιεράρχη και την αντικανονική αντικατάστασή του.

Ο N.Δαπέργολας συνδέει τις πολιτικές επιλογές, τη στάση των μητροπολιτών και την εκπαίδευση με ένα ευρύτερο πνευματικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στην ένταση της κριτικής, αλλά και στον τρόπο που όλα δένονται με συγκεκριμένα παραδείγματα από τη δημόσια ζωή και την καθημερινότητα των πιστών. Ένα πολιτικό και εκκλησιαστικό σχόλιο μεσκληρή κριτική, αλλά και με εστίαση στα ερωτήματα που ανοίγει η ίδια η συνέντευξη. Πού τελειώνει η σιωπή και πού αρχίζει η ευθύνη;

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Μια εξαίρετη διδακτική εισήγηση του μακαριστού π.Γεωργίου Μεταλληνού : «Κριτική προσέγγιση των οικουμενικών διαλόγων»

  

Ένας λογος - κατήχηση για λαικους και κυρίως τους μεγαλοσχήμονες Ιερωμένους που εχει στις μερες μας γείρει ο νους τους...

!!!

 

ΟΤΙ

Ότι είσαι, αυτό βλέπεις.

Ότι ζητάς, αυτό βρίσκεις.

Αν ζητάς σκάνδαλα …

Θα τα βρεις.

Εάν αφεθείς άδολα σαν παιδί θα βρεις το Φως , το πραγματικό,

το μυστικό

και θα υφαίνει την ιστορία σου υπόγεια και σιγαλά …

Προσπαθήστε να κρατήσετε πάντα ένα κομμάτι ουρανό πάνω απ τη ζωή σας…

Σκηνές του Νεοελληνικού δράματος

 

Γράφει ο Γιώργος Τασούδης

-

Η προετοιμασία του ανθρώπου πριν από την εποχή

Παραθέτω σκέψεις πηγαίες, όχι όμως αδιαμόρφωτες. Σκέψεις που γεννήθηκαν περισσότερο από την εμπειρική θέαση της ιστορικής μας διαδρομής παρά από σχολαστική ακαδημαϊκή επεξεργασία· σκέψεις όμως δημόσιες, άρα εκτεθειμένες στην αμφισβήτηση, τη διόρθωση, τον εμπλουτισμό. Δεν διεκδικούν την πρωτοτυπία· διεκδικούν τη συνοχή.

Η κεντρική τους υπόθεση είναι απλή και συνάμα απαιτητική:

καμία εποχή δεν εγκαθίσταται αν δεν έχει προηγουμένως διαμορφωθεί ο άνθρωπος που θα την υποστεί. Καμία ιστορική τομή δεν σταθεροποιείται αν δεν έχει καλλιεργηθεί ο ανθρωπολογικός τύπος που θα την αποδεχθεί — ή θα την υπηρετήσει.

Η Ιστορία δεν κινείται μόνο με στρατούς, συνθήκες και θεσμούς. Κινείται με μεταβολές χαρακτήρα. Με αλλαγές στον τρόπο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την εξουσία, την ευθύνη, το συλλογικό, τον φόβο, την ελευθερία. Πριν αλλάξει η εποχή, αλλάζει ο εσωτερικός άνθρωπος.

Οι ακόλουθες σκηνές δεν αποτελούν πλήρη ιστορική αποτίμηση. Αποτελούν σταθμούς ψυχικού μετασχηματισμού.

Σκηνή 1η

Η ίδρυση του κράτους και η μετάβαση από τον ρωμιό στον υπήκοο

Το νεοελληνικό κράτος, όπως προέκυψε από την Επανάσταση του 1821, δεν οικοδομήθηκε μόνο πάνω στον ηρωισμό των αγωνιστών. Δομήθηκε πάνω στη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια και στα επακόλουθά της: στην περίοδο της αναρχίας, στη βαυαρική κηδεμονία, στη μεταφορά δυτικών διοικητικών προτύπων σε μια κοινωνία που δεν είχε ακόμη εσωτερικεύσει την έννοια της κεντρικής κρατικής πειθαρχίας.

Πριν ακόμη εδραιωθεί το κράτος, είχε ήδη διαμορφωθεί ένας τύπος ανθρώπου: τοπικιστής, καχύποπτος προς την κεντρική αρχή, δεμένος με σχέσεις προστασίας και προσωπικής επιρροής. Ο ρωμιός της κοινοτικής οργάνωσης κλήθηκε να μετατραπεί σε πολίτη συγκροτημένου έθνους-κράτους. Η μετάβαση όμως δεν υπήρξε εσωτερικά ολοκληρωμένη.

Η βαυαρική κηδεμονία δεν έπεσε σε κενό. Πάτησε σε κοινωνία ήδη διαιρεμένη, ήδη εξαρτημένη από προστάτες, ήδη μαθημένη να αντιλαμβάνεται το συλλογικό ως άθροισμα επιμέρους συμφερόντων.

Έτσι, το κράτος δεν βιώθηκε ως φυσική συνέχεια της εθνικής αυτοσυνειδησίας, αλλά ως μηχανισμός διαχείρισης ισχύος. Η εποχή της εξάρτησης δεν γέννησε τον υπήκοο· τον βρήκε έτοιμο.

Σκηνή 2η

Η μεγέθυνση της Ελλάδας και η συρρίκνωση του ελληνισμού

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και οι μετέπειτα εξελίξεις διπλασίασαν την ελλαδική επικράτεια. Η πολιτική ηγεσία της περιόδου, με προεξάρχοντα τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εξέφρασε δυναμισμό, διορατικότητα, εκσυγχρονιστική ορμή. Όμως η Ιστορία δεν μετριέται μόνο με εδαφικά κέρδη.

Η Μικρασιατική Καταστροφή υπήρξε κάτι περισσότερο από στρατιωτική ήττα. Υπήρξε οριστικός περιορισμός του οικουμενικού ορίζοντα του ελληνισμού. Ο ελληνισμός, επί αιώνες φορέας πολιτισμικής παρουσίας πέραν κρατικών συνόρων, συρρικνώθηκε σταδιακά σε εθνικό κράτος συγκεκριμένης επικράτειας.

Η εδαφικότητα κατέστη υπέρτατη αξία. Το κράτος αναδείχθηκε σε αποκλειστικό φορέα του ελληνικού μέλλοντος. Η διασπορική εμπειρία, η πολιτισμική διασύνδεση, η οικουμενική αυτοσυνειδησία υποχώρησαν.

Πριν από την Καταστροφή είχε ήδη συντελεστεί εσωτερική μεταβολή: ο Έλληνας άρχισε να σκέφτεται πρωτίστως ως πολίτης επικράτειας και λιγότερο ως φορέας πολιτισμού σε ευρύτερο γεωγραφικό και πνευματικό χώρο. Η εσωτερική επαρχιοποίηση προηγήθηκε της γεωπολιτικής συρρίκνωσης.

Η περίοδος που μεγάλωσε την Ελλάδα προετοίμασε, άθελά της, τον περιορισμό του ελληνισμού. Η εποχή της συρρίκνωσης βρήκε ήδη μετασχηματισμένο τον άνθρωπο.

Σκηνή 3η

Μεταπολίτευση: η ηθική της αποζημίωσης

Η μεταπολίτευση εδράστηκε σε μια βαριά απώλεια: την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την απώλεια του 36% της νήσου. Το τραύμα ήταν εθνικό. Οι ευθύνες πολυσχιδείς. Όμως η κοινωνική ψυχολογία που ακολούθησε δεν κατευθύνθηκε προς βαθύ αναστοχασμό.

Σιωπηρά διαμορφώθηκε μια συμφωνία: η εξωτερική ήττα θα αντισταθμιζόταν από εσωτερική σταθερότητα και ευημερία. Η δημοκρατία ταυτίστηκε με την κανονικότητα. Η κανονικότητα με την ανάπτυξη.

Ο ανθρωπολογικός τύπος που προετοιμάστηκε ήταν ο καταναλωτικός πολίτης. Πολιτικώς εκφραστικός, ιδεολογικώς φορτισμένος, αλλά υπαρξιακά στραμμένος στην ατομική άνοδο. Το συλλογικό τραύμα δεν μετουσιώθηκε σε συλλογική ανασυγκρότηση· μετατράπηκε σε υπόγεια ανάγκη αποφυγής νέων ρήξεων.

Η εποχή της ευημερίας δεν προέκυψε τυχαία. Προηγήθηκε η ψυχική ανάγκη αποκατάστασης.

Σκηνή 4η

Μνημόνια: η κανονικοποίηση της προσαρμογής

Η οικονομική κρίση αποτέλεσε βαθιά τομή. Όχι μόνο επειδή συρρίκνωσε εισοδήματα και κατέλυσε βεβαιότητες, αλλά επειδή εγκαθίδρυσε καθεστώς επιτήρησης. Η έννοια της εθνικής κυριαρχίας τέθηκε υπό όρους.

Ο δημόσιος λόγος γέμισε με φράσεις όπως «δεν υπάρχει εναλλακτική», «οι αγορές απαιτούν», «οι εταίροι πιέζουν». Η πολιτική έπαψε να εμφανίζεται ως πεδίο επιλογών και παρουσιάστηκε ως διαχείριση αναγκαιοτήτων.

Ο ανθρωπολογικός τύπος που καλλιεργήθηκε ήταν ο άνθρωπος της διαρκούς προσαρμογής. Ο πολίτης που φοβάται την κατάρρευση περισσότερο από τον περιορισμό. Ο άνθρωπος που συνηθίζει να ζει υπό όρους.

Η υγειονομική κρίση που ακολούθησε ενίσχυσε τη λογική της έκτακτης ανάγκης. Ο φόβος έγινε κανονικότητα. Η επίκληση των ειδικών και των δεδομένων λειτούργησε ως μηχανισμός πειθάρχησης.

Δεν πρόκειται για υπερβολή· πρόκειται για διαπίστωση: η μακρά εμπειρία επιτήρησης διαμορφώνει χαρακτήρες. Η εποχή της εξάρτησης προϋπέθετε την κόπωση. Και η κόπωση είχε ήδη εμπεδωθεί.

Σκηνή 5η (υπό διαμόρφωση)

Η εποχή της διαχείρισης κυριαρχίας

Στη σημερινή συγκυρία, το ζήτημα της Ανατολικής Μεσογείου προβάλλει ως ενδεχόμενη νέα καμπή. Η μετατόπιση δεν αφορά απλώς τεχνικές οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών. Αφορά την ίδια την αντίληψη περί κυριαρχίας.

Σταδιακά, το «νομικώς ορθό» διαχωρίζεται από το «πολιτικώς εφικτό». Ο ρεαλισμός προβάλλεται ως ύψιστη αρετή. Η πλήρης διεκδίκηση παρουσιάζεται ως επικίνδυνος μαξιμαλισμός. Η συνεκμετάλλευση ως ώριμη λύση.

Εάν στο μέλλον συντελεστούν περαιτέρω περιορισμοί κυριαρχικών δικαιωμάτων, αυτοί δεν θα παρουσιαστούν ως απώλειες. Θα παρουσιαστούν ως αναγκαίοι συμβιβασμοί, ως ένδειξη υπευθυνότητας.

Και θα γίνουν αποδεκτοί μόνο εφόσον έχει ήδη διαμορφωθεί ο κατάλληλος άνθρωπος: ο κουρασμένος ρεαλιστής. Ο πολίτης που προτιμά τη σταθερότητα από τη διεκδίκηση. Ο άνθρωπος που έχει μάθει να θεωρεί την προσαρμογή ένδειξη ωριμότητας.

Η εξάντληση προηγείται της παραίτησης. Και η παραίτηση προηγείται της απώλειας.

Η πέμπτη σκηνή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Όμως ο πρωταγωνιστής της έχει ήδη εμφανιστεί.

Επίλογος

Το εσωτερικό μέτωπο της Ιστορίας

Εάν κάθε εποχή προϋποθέτει τον ανθρωπολογικό της τύπο, τότε η Ιστορία δεν είναι μοιραία. Η αναστροφή δεν αρχίζει από τις διαπραγματεύσεις ούτε από τις συμμαχίες. Αρχίζει από την ανασυγκρότηση της πολιτικής συνείδησης.

Από την ανάκτηση της ευθύνης ως προσωπικής και συλλογικής στάσης.

Από την υπέρβαση του φόβου ως κυρίαρχου συναισθήματος.

Από την άρνηση της μόνιμης προσαρμογής ως μοναδικής αρετής.

Το νεοελληνικό δράμα δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Αλλά κάθε πράξη του προετοιμάζεται σιωπηρά πριν ακόμη παιχθεί στη σκηνή.

Το ερώτημα δεν είναι ποια θα είναι η επόμενη σκηνή.

Το ερώτημα είναι ποιος άνθρωπος θα σταθεί επάνω της.

~

Ο Γεώργιος Κ. Τασούδης είναι συγγραφέας και αρθρογράφος. Γεννήθηκε στην πόλη της Δράμας. Κατάγεται από τις περιοχές της Ανατολικής Θράκης (Κεσσάνη) και του Πόντου (Κοτύωρα). Ζει στο Θούριο Ορεστιάδας. Δεν γνωρίζει το πότε, το πού και το πώς θα πεθάνει, όμως, ελπίζει κι εύχεται ο θάνατος να τον βρει εν μετάνοια Χριστού. Πιστεύει ακράδαντα στη μετά θάνατον ζωή.

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα ("Ενθύμιον Αθηνών") είναι έργο του Αλέκου Λεβίδη.

Κύπρος _Η τρυφερή στιγμή της γέννησης ενός Αγρινού

Το αγρινό (μουφλόν) είναι το μεγαλύτερο ενδημικό άγριο θηλαστικό της Κύπρου. Είναι σπάνιο είδος άγριου προβάτου που ζει αποκλειστικά στο νησί εδώ και 8.000 χρόνια. 

 Εμφάνιση: Τα αρσενικά διαθέτουν εντυπωσιακά, βαριά κέρατα σε σχήμα δρεπανιού. Πού ζει: Ο κύριος πληθυσμός του εντοπίζεται στο Κρατικό Δάσος της Πάφου και εκτείνεται προς το Τρόοδος και τον Ακάμα. Προστασία: Είναι αυστηρά προστατευόμενο είδος. Ο πληθυσμός του ανακάμπτει από τη δεκαετία του 1930 χάρη στις προσπάθειες της Υπηρεσίας Θήρας και Πανίδας.

Ο μικρός Νικόλας

 

Σ’ ένα μικρό χωριό ζούσε ο Νικόλας, ένα παιδί που είχε χάσει τη μητέρα του σε μικρή ηλικία.

Ο πατέρας του ήταν φτωχός και εργαζόταν όλη μέρα για να τους συντηρήσει. Το μόνο που είχε αφήσει η μητέρα του ήταν μια μικρή εικόνα του Χριστού, κρεμασμένη πάνω από το κρεβάτι του.

Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί, ο Νικόλας στεκόταν μπροστά στην εικόνα και έλεγε:

Χριστέ μου, πρόσεχε τον πατέρα μου και μη με αφήσεις μόνο.

Τα χρόνια πέρασαν και οι δυσκολίες μεγάλωσαν. Ο πατέρας του αρρώστησε βαριά και το παιδί αναγκάστηκε να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Συχνά γονάτιζε μπροστά στην εικόνα και με δάκρυα έλεγε:

Γιατί, Χριστέ μου; Δεν μας αγαπάς; Γιατί τόσες δοκιμασίες;

Μια νύχτα, κουρασμένος και πικραμένος, αποκοιμήθηκε με τα μάτια βουρκωμένα.

Το πρωί, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, παρατήρησε κάτι που δεν είχε δει ποτέ. Πίσω από την εικόνα υπήρχε ένα κιτρινισμένο χαρτί. Το άνοιξε και αναγνώρισε τα γράμματα της μητέρας του.

Παιδί μου, αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, ίσως περνάς δύσκολες ημέρες. Να θυμάσαι πως όταν ο Θεός σιωπά, δεν σημαίνει ότι λείπει. Όταν πονάς, δεν σημαίνει ότι σε ξέχασε. Τις πιο σκοτεινές νύχτες, ο Χριστός είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις. Μην χάσεις την εμπιστοσύνη σου. Στο τέλος θα καταλάβεις ότι ούτε ένα δάκρυ σου δεν πήγε χαμένο.

Ο Νικόλας έσφιξε το γράμμα στο στήθος του και ξέσπασε σε κλάματα.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν ρώτησε Γιατί, Θεέ μου;

Είπε μόνο:

Αφού Εσύ γνωρίζεις, αρκεί. Μείνε κοντά μου.

Και μέσα στην φτώχεια και τις δυσκολίες, η καρδιά του γέμισε με μια γαλήνη που δεν είχε νιώσει ποτέ.

Ο Θεός δεν υπόσχεται ζωή χωρίς δοκιμασίες, αλλά παρουσία μέσα στις δοκιμασίες και πολλές φορές, όταν νομίζουμε ότι μας εγκατέλειψε, Εκείνος μας κρατά πιο σφιχτά από ποτέ.

 

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού

Εντυπωσιακή ξενάγηση τα σέβη μας Απόστολε

 Ο αρχιλοχίας Πεζικού Απόστολος Γκότας ξεναγεί δημοσιογράφους στο μνημείο Μάχης Κιλκίς και στο μουσείο

Ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών βγαίνει μπροστά : “Η συγ­κε­κρι­μέ­νη δι­ά­τα­ξη να απο­συρ­θεί! Όχι κι άλ­λος δι­α­συρ­μός!”

  

 

Προ­βλη­μα­τί­στη­κα πο­λύ ἄν ἔ­πρε­πε νά γρά­ψω κά­τι ἤ νά σι­ω­πή­σω γι­ά τό ζή­τη­μα τῆς κυ­βερ­νη­τι­κῆς πρω­το­βου­λί­ας γι­ά τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που καί τῶν Μη­τρο­πο­λι­τῶν, τό ὁ­ποῖ­ο αὐ­τές τίς μέ­ρες τό­σο θό­ρυ­βο προ­κα­λεῖ. Ἡ ἐ­πί­μο­νη ὅ­μως σύ­στα­ση προ­σώ­που πού μέ πε­ρι­βάλ­λει μέ βα­θύ σε­βα­σμό καί πο­λλή ἀ­γά­πη μέ ἀ­νάγ­κα­σε τε­λι­κά νά πα­ρα­με­ρί­σω τούς δι­σταγ­μούς μου καί νά χα­ρά­ξω τίς γραμ­μές πού ἀ­κο­λου­θοῦν.   

1. Δι­α­νύ­ω τό 24ο ἔ­τος τῆς ἀρ­χι­ε­ρα­τεί­ας μου. Οὐ­δέ­πο­τε σέ σύ­νο­δο ἐ­τέ­θη ἤ δι­α­τυ­πώ­θη­κε γρα­πτῶς ἀ­πό κά­ποι­ον Ἱ­ε­ράρ­χη δη­μο­σί­ως αἴ­τη­μα αὐξήσεως τῶν ἀ­πο­δο­χῶν μας. Ἑ­πο­μέ­νως τό λε­χθέν ἀ­πό ἐ­πί­ση­μα χεί­λη ὅ­τι αὐ­τό ἀ­πο­τε­λοῦ­σε «πά­γι­ο αἴ­τη­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας», δέν εἶ­ναι ἀ­λη­θές. 

2. Ὅ­τι δέν ἀν­τι­στοι­χοῦν οἱ ἀ­πο­δο­χές μας στή θέ­ση καί σ­τήν τι­μή πού ἀ­νέ­κα­θεν ἀ­πο­δί­δει ἡ Πο­λι­τεί­α, στό ὑ­φι­στά­με­νο πλαί­σι­ο σχέ­σε­ων, πρός τό λει­τούρ­γη­μά μας εἶ­ναι τοῖς πᾶ­σι γνω­στό. Κα­νείς ὅ­μως ἀ­πό μᾶς τούς ἀρ­χι­ε­ρεῖς δέν δι­α­νο­ή­θη­κε αὐ­τό νά τό ἀ­παι­τή­σει. Τώ­ρα ἄν στίς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ες τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που μέ τόν πρω­θυ­πουρ­γό, ὁ πρῶ­τος χαριτολογώντας «ἀ­πεί­λη­σε» νά με­τα­πη­δή­σει στό Ἰσ­λάμ καί νά …γί­νει «μουφ­τῆς» (ἐ­πει­δή οἱ ἕλ­λη­νες μουφ­τῆ­δες ἀ­μεί­βον­ται κα­τά πο­λύ ὑ­ψη­λό­τε­ρα ἀ­πό τούς Μη­τρο­πο­λί­τες) καί ὁ πρω­θυ­πουρ­γός «φο­βή­θη­κε» μή­πως κον­τά στά ἄλ­λα προ­βλή­μα­τα πού ἀν­τι­με­τω­πί­ζει θά τοῦ τύ­χαι­νε καί αὐ­τό, δέν μπο­ρῶ νά γνω­ρί­ζω… 

3. Δυ­στυ­χῶς τό πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο τοῦ τό­που μας ὅ­λων τῶν χρω­μά­των χαί­ρε­ται ὅ­ταν μέ ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε τρό­πο καί ἀ­φορ­μή πλήτ­τε­ται τό κύ­ρος τῶν ἐ­πι­σκό­πων. Ἔτ­σι καί τώ­ρα ἡ πρό­τα­ση γι­ά αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν σήκω­σε ὁ­λό­κλη­ρο κουρ­νι­αχ­τό. Βου­ΐ­ζει τό δι­α­δί­κτυ­ο. Οἱ πάν­τες μέ πολ­λή χο­λή σπεύ­δουν νά ἐκ­φέ­ρουν γνώ­μη. Ἀ­πρό­σμε­νη ἐ­πι­τυ­χί­α τῶν κομ­μα­τι­κῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων! Ἔ­στρε­ψαν τήν προ­σο­χή τῆς κοι­νῆς γνώ­μης ἀ­πό τά φλέ­γον­τα ζη­τή­μα­τα τῆς κοι­νω­νί­ας στήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀρ­χι­ε­ρα­τι­κῶν ἀ­πο­δο­χῶν! Τῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων λοι­πόν οἱ ἀ­μοι­βές θά πρέ­πει νά πολ­λα­πλα­σι­α­στοῦν! 

4. Ἀπό τό μυ­α­λό κά­ποι­ων ἴ­σως πέ­ρα­σε καί ἡ πο­νη­ρή σκέ­ψη ὅ­τι μέ τή συγ­κε­κρι­μέ­νη πρό­τα­ση «θά φέ­ρου­με σέ ἀν­τι­πα­ρά­θε­ση τό σῶ­μα τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων-ἐ­φη­με­ρί­ων πρός τούς Μη­τρο­πο­λί­τες τους. Ἑ­πο­μέ­νως κι ἀπ᾽ αὐ­τό κερ­δί­ζου­με»!

5. Ὁ κυ­ρι­ό­τε­ρος λό­γος ὅ­μως φαί­νε­ται πώς εἶ­ναι —ἐν ὄ­ψει ἐ­κλο­γῶν— νά λη­σμο­νη­θεῖ ἡ θέ­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας (καί φυ­σι­κά τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν) στό νό­μο γι­ά τόν γά­μο τῶν ὁ­μο­φυ­λο­φί­λων. Ἀν­τι­λαμ­βά­νον­ται οἱ κυ­βερ­νῶν­τες ὅ­τι αὐ­τό τό ζή­τη­μα γι­ά τήν Ἐκ­κλη­σί­α δέν ἔ­χει κλεί­σει. Προ­σβάλ­λει τό ἦ­θος της. Τήν εὐ­αγ­γε­λι­κή δι­δα­σκα­λί­α. Τό μυ­στή­ρι­ο τοῦ Γά­μου. Τόν θε­σμό τῆς χρι­στι­α­νι­κῆς οἰ­κο­γέ­νει­ας. Γι᾽ αὐ­τό καί εἶ­ναι δύ­σκο­λο νά λη­σμο­νη­θεῖ. 

Τί θά μπο­ροῦ­σε, λοι­πόν, νά βο­η­θή­σει νά ξε­χα­στοῦν ἡ στά­ση, ἡ ψῆ­φος καί τά κα­μώ­μα­τα πολ­λῶν; Νά κλεί­σουν τά στό­μα­τα τῶν ἀρ­χι­ε­ρέ­ων μέ τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τους γι­ά νά στα­μα­τή­σουν νά τό θυ­μί­ζουν καί νά ἐ­πη­ρε­ά­ζουν τούς χρι­στια­νούς, τά μέ­λη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. 

6. Κον­τά σέ ὅ­λα αὐ­τά καί κά­ποι­οι ἐξ ἡ­μῶν βγῆ­καν στούς ἐ­ξῶ­στες νά «ἀ­πο­λο­γη­θοῦν» γι­ά τό τί κά­νουν ἤ τί θά κά­νουν μέ τίς αὐ­ξη­μέ­νες 90% (!) ἀ­πο­δο­χές τους, λη­σμο­νών­τας τήν ἐν­το­λή τοῦ Χρι­στοῦ «μή γνώ­τω…» (Ματθ. 6,3). Ἀχρείαστες ἐξηγήσεις! 

Τῶν φρο­νί­μων ὀ­λί­γα!» Πά­ραυ­τα ἡ συγ­κε­κρι­μέ­νη δι­ά­τα­ξη νά ἀ­πο­συρ­θεῖ! Νά μή φτά­σει στή Βου­λή! Ὄ­χι κι ἄλ­λος δι­α­συρ­μός!