«Ελλάς, αιώνια η αγάπη μας»! (“Hellas ewig unsere Liebe”)

 

Στις αρχές της δεκαετίας του ΄30 του 20ου αιώνα κυκλοφόρησε στη Γερμανία ο ταξιδιωτικός οδηγός «GRIECHENLAND» του Ιωακείμ Γκέρστενμπεργκ με δεκάδες φωτογραφίες αρχαιολογικών χώρων, μοναστηριών, φυσικών τοπίων και ανθρώπων της Ελλάδας.

Οι μαυρόασπρες φωτογραφίες των παιδιών, των γυναικών, των καλόγερων, των χωρικών, των βοσκών, των εργατών, των χορευτριών από διάφορα μέρη της Ελλάδας (Μέγαρα, Μενίδι, Λυγουριό, Ιθάκη, Ερέτρια, Κέρκυρα, Αρχαία Ολυμπία, Καλαμπάκα, Μετέωρα, Άγιο Όρος, Σούνιο, Αθήνα κ.α.) «μιλούν» από μόνες τους για την μεσοπολεμική Ελλάδα 

 

Οι δεκάδες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του οδηγού αντικατοπτρίζουν το πνεύμα του «κλασικισμού» της τότε γερμανικής «ταξιδιωτικής κουλτούρας». Στο μόλις τετρασέλιδο κείμενο του οδηγού ο Γερμανός συγγραφέας κυριολεκτικά υμνεί – σχεδόν με «περικληγιαννοπούλιο ύφος» - την Ελλάδα, χαρακτηρίζοντάς την «μια συμφωνία από ήχο, άρωμα, χρώμα και μορφή, από ερευνητικό πνεύμα και βαθιά καταβύθιση στην ομορφιά του κόσμου από όνειρο και σκοπούς, από φως και έκσταση». 

 

Και ένα τέτοιο ταξίδι στην Ελλάδα αναδεικνύεται από τον Γκέρστενμπεργκ σ’ ένα «σύνολο προσφοράς ευτυχίας και εμπλουτισμού», όπως θα το φαντάζονταν ένας Βίνκελμαν, ένας Γκαίτε, ένας Χέρντερ, ένας Λέσινγκ, ένας Χέλντερλιν, ένας Σίλλερ, και που θα «συνεχίζεται αιωνίως», ως «ιερό καθήκον» από «γενιά σε γενιά» Γερμανών.

Βέβαια, μια δεκαετία μετά, ήρθε ο πόλεμος, η μαύρη κατοχή και η καταστροφή της «HELLAS» από τους ίδιους τους απόγονους των φιλοσόφων, των ποιητών και των καλλιτεχνών που θα την «αγαπούσαν αιωνίως».

\Βασίλης Στοϊλόπουλος 

 

Τάσος Λειβαδίτης (1921-1988) ο λατρεμένος ποιητὴς ἀπὸ τὴν Ἀθήνα.

 

«Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι. Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους»

 

«Τίποτα. Κοιμήσου. Εμείς τελειώσαμε.Δεν έχει δάκρυα πια. Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν».

 

«Άν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο»

 

«Aφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας, έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα: να πιστέψω στους ανθρώπους»

 

«H αμαρτία μας: ότι θελήσαμε πολλά, το έγκλημά μας: πράξαμε τόσα λίγα»

 

«O ουρανίσκος μας είναι ένα κοιμητήρι όπου σαπίζουν χιλιάδες ανείπωτα λόγια»

 

«…και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν»

 

«“Αύριο”, λες, και μέσα σ’ αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο το πελώριο ποτέ. Να ‘σαι τόσο πρόσκαιρος, και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια!» 

 

«Δε ζούμε αληθινά παρά μόνο τη νύχτα μέσα στ’ όνειρο. Και το πρωί “καλημέρα” λες, “καλημέρα” σου λένε. Κι η σφαγή συνεχίζεται»

 

«Πού είναι λοιπόν ένα χαμόγελο, να μας βεβαιώσει πως υπάρχουμε»

 

«Τι να την κάνω εγώ την πραγματικότητα τους λέω – εγώ έχω τ’όνειρο»

 

«Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μια τόσο λίγη ζωή»

 

«Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει»

 

«Κι’ ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα, για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι»

Ο Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς.

 

Τοῦτος ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι τὸ βασίλειο τοῦ Χρόνου, ποὺ τὸν κάνει ν᾿ ἀνθίζει καὶ νὰ μαραίνεται ἀδιάκοπα. Ἡ φθορὰ εἶναι ὁ σκληρὸς νόμος ποὺ ἔβαλε ἀπάνω του τοῦτος ὁ τύραννος. Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἄσπαστη ἁλυσίδα βαστᾷ καὶ τὸν ἄνθρωπο, σκλάβο ἀνήμπορον κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του...

 

Μόνο μία ἐλπίδα ὑπάρχει γι᾿ αὐτόν, νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὴ φθορά: ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς.

 Ἐκεῖνος ποὺ πάτησε τὸν θάνατο καὶ ποὺ εἶπε: «ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται. Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα»!

 

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κλειδοκράτορας τοῦ μυστικοῦ κόσμου, λέγει: «Ἡ κτίσις ὑποτάχθηκε στὴ ματαιότητα, ἄθελά της, μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς κι αὐτὴ ἡ κτίση θὰ λευτερωθεῖ ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς φθορᾶς, στὴν ἐλευθερία τῆς δόξας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ γνωρίζουμε, πὼς ὅλη ἡ κτίση ἀναστενάζει καὶ πονᾷ μαζί μας ὡς τώρα. Κι ὄχι μοναχὰ ἡ κτίση, ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ ἔχουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας, ἀναστενάζουμε, περιμένοντας τὴν υἱοθεσία (δηλ. νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ), ἤγουν νὰ λυτρωθεῖ τὸ σῶμα μας ἀπὸ τὴ φθορά». Κι ἀλλοῦ λέγει: «Ἂν κατοικεῖ μέσα σας τὸ Πνεῦμα Ἐκείνου ποὺ ἀνάστησε τὸν Ἰησοῦ, Αὐτὸς ποὺ ἀνάστησε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς νεκρούς, θὰ ζωοποιήσει τὰ θνητὰ σώματά σας μὲ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικεῖ μέσα σας».

Ναί. Μοναχὰ ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Πατρὸς καὶ ποὺ πῆρε ἀπ᾿ Αὐτὸν κάθε ἐξουσία, θὰ δώσει τὴν ἀφθαρσία στοὺς ἀγαπημένους του, καταργώντας καὶ τὸν χρόνο καὶ τὸν τόπο τῆς ὕλης, ἀπὸ τὸν κόσμο τῆς φθορᾶς. Νά, τί λέγει ὁ ἅγιος Πέτρος γι᾿ αὐτὴ τὴν ἀλλαγή: «Ἥξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, ἐν ᾗ οὐρανοὶ ροιζηδὸν παρελεύσονται, στοιχεῖα δὲ καυσούμενα λυθήσονται, καὶ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται».

 

Καὶ στὴν Ἀποκάλυψη εἶναι γραμμένα τὰ παρακάτω λόγια γιὰ τὸν καινούργιον κόσμο τῆς παλιγγενεσίας: «Καὶ νὺξ οὐκ ἔσται ἐκεῖ, καὶ χρείαν οὐκ ἔχουσι λύχνου καὶ φωτὸς ἡλίου, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς φωτιεῖ αὐτούς, καὶ βασιλεύσουσιν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

 

κύρ Φώτης Κόντογλου

Ποίηση και Θάλασσα-Πρόταση

Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα, λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό. Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα. Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό. 'Hλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα, κι είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα, που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Χριστέ μου, ακόμα μέ ανέχεσαι;;;...

 

Επί τουρκοκρατίας, κάποιος γεωργός έκανε ανακομιδή τά λείψανα τού αδερφού του. Ανοίγοντας όμως τόν τάφο, τόν βρήκε τυμπανιαίο (άλιωτο καί πρησμένο)!

Το μυαλό του πήγε σε ένα γεγονός, όταν ακόμα ο αδερφός του ήταν εν ζωή. Είχε έρθει σε ρήξη με τον Αρχιερέα και μάλιστα τον εξύβρισε. Τότε ο Αρχιερέας τον καταράστηκε...

Από τότε είχαν περάσει αρκετά χρόνια και στο μεταξύ ο αρχιερέας αυτός είχε φύγει από την Ορθοδοξία και πέρασε στον Ισλαμισμό! Ο γεωργός τον αναζήτησε και όταν τον βρήκε, τον εξιστόρησε όλα τα περιστατικά. Ο Αρχιερέας τα θυμήθηκε, αλλά αρνήθηκε να διαβάσει ευχή στον τάφο του αδερφού του, μιας και άλλαξε θρησκεία και ήταν πια Ισλαμιστής.

Ο αδερφός τότε πέφτει στα πόδια του και τον εκλιπαρεί μετά δακρύων. Μετά από πολλά, ο πρώην Αρχιερέας εκάμφθη και ζήτησε να του βρει κρυφά ένα πετραχήλι, γιατί άμα μαθευόταν αυτό που πάνε να κάνουν, θα τους έκοβαν οι Τούρκοι το κεφάλι.

Βρήκε ό γεωργός ένα πετραχήλι καί δώσανε ραντεβού ένα βράδυ στά νεκροταφεία, γιά νά διαβαστεί ή ευχή.

Πράγματι εκεί καί αφού διαβάστηκε ηή ευχή από τον  Αρχιερέα, αμέσως το λείψανο του αδερφού ''λύθηκε'' και έμεινε υπόλοιπο, χώμα και κόκκαλα!

Όταν τό είδε αυτό ό εξωμότης αρχιερέας, γυρίζει καί λέει απευθυνόμενος στό Θεό:

- Χριστέ μου, ακόμα μέ ανέχεσαι;;;...

Αυτό έγινε αιτία, νά επιστρέψει ό Αρχιερέας ξανά στήν Ορθοδοξία καί μάλιστα αξιώθηκε να μαρτυρήσει κιόλας...

Ή Χάρη τού Θεού δέν αναστέλλεται γιά κανέναν λόγο σέ έναν κληρικό, εκτός καί άν καθαιρεθεί.

Μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος 

Πλάτων_Θεός γιὰ τοὺς συνετούς ἀνθρώπους εἶναι ἡ συνείδηση, ἐνῶ γιὰ τοὺς μὴ συνετούς ἡ ἡδονή.

 

Το Στεφάνι της Κυρά-Λένης

Πρωτομαγιά στο Τρίκερι. 1972.

Ο ήλιος είχε ανέβει ψηλά κι έκοβε τις σκιές της κληματαριάς σε κομμάτια πάνω στην ασβεστωμένη αυλή. Μύριζε χώμα βρεγμένο, βασιλικός από τις γλάστρες, και μια υπόσχεση που έφερνε ο Μάης κάθε χρόνο, ίδια κι απαράλλαχτη.

Η Κυρά-Λένη ανέβηκε στο σκαμνάκι. Τα χρόνια είχαν βαρύνει τα γόνατά της, μα το έθιμο δεν ρωτούσε. Η τρικεριώτικη φορεσιά της μύριζε ναφθαλίνη και λιβάνι από το μπαούλο — μαύρη βελουδένια φούστα με τις πιέτες σιδερωμένες μία-μία, άσπρο πουκάμισο με τα μανίκια φαρδιά σαν φτερούγες, και το κίτρινο μαντήλι της, το «τσεμπέρι», δεμένο σφιχτά να μην ξεφύγει ούτε τρίχα. Το χρυσό ζωνάρι έσφιγγε τη μέση που κάποτε ήταν δαχτυλίδι.

Στα χέρια της κρατούσε το στεφάνι. Δεν το είχε πλέξει με μαργαρίτες του κάμπου. Είχε βάλει μέσα ό,τι είχε ο κήπος της: κόκκινα τριαντάφυλλα για την αγάπη που έφυγε στη θάλασσα και δεν γύρισε, άσπρα γιασεμιά για την κόρη που παντρεύτηκε στην Αυστραλία, ροζ μπουκαμβίλιες για τα εγγόνια που δεν γνώρισε ποτέ από κοντά, και μια φούντα σκόρδο στη μέση. Να διώχνει το μάτι. Να διώχνει τη μοναξιά.

«Έλα, Λένη μου, κρέμασέ το», της φώναξε η γειτόνισσα η Μαρίκα από το παραθύρι. «Να δει ο Μάης ότι τον περιμένουμε.»

Η Λένη σήκωσε τα χέρια. Το σκαμνάκι έτριξε. Για μια στιγμή ζαλίστηκε. Είδε τον άντρα της, τον καπετάν-Μήτσο, να στέκεται στο κατώφλι όπως πριν τριάντα χρόνια, να της λέει «γυναίκα, κρέμα το ψηλά, να το βλέπουν τα καράβια που περνάνε». Είδε την κόρη της μικρή, ξυπόλητη, να της φέρνει λουλούδια με χέρια γεμάτα χώμα. Είδε τον εαυτό της νιό, να γελάει και να μην ξέρει ακόμα από χειμώνες.

Κάρφωσε το στεφάνι στο ξύλινο ανώφλι. Το κέντησε καλά με το καρφί που είχε στα δόντια. Δύο μικρά μπουκετάκια κρεμόνταν ήδη δεξιά κι αριστερά — τα έβαλε τα χαράματα, για το καλό.

Κατέβηκε αργά. Τα σανδάλια της πάτησαν στις πλάκες που είχε πλύνει η ίδια με νερό και μπλε λουλάκι. Ο τοίχος ήταν μισός άσπρος, μισός μπλε. Το μπλε το έβαζε η μάνα της. «Να χτυπάει το μάτι», έλεγε. «Να μην μπαίνει το κακό».

Έκανε τον σταυρό της. Δεν ήταν για τα λουλούδια. Ήταν για τα σπίτια που είχαν μείνει άδεια στο χωριό. Για τα παιδιά που έφυγαν στις πόλεις και ξέχασαν πώς πλέκεται στεφάνι. Για τον Μάη που ερχόταν κάθε χρόνο, ίδιος, κι έβρισκε λιγότερες πόρτες να στολίσει.

Η κληματαριά από πάνω της έριξε μια σκιά στο πρόσωπο. Δροσερή. Παρηγορητική.

Η Μαρίκα ξαναφώναξε: «Άντε, Λένη, κέρασέ μας ένα λικέρ τριαντάφυλλο να γιορτάσουμε!»

Η Κυρά-Λένη χαμογέλασε. Το πρώτο της χαμόγελο για φέτος. Δεν ήταν για τη φωτογραφία που έβγαλε ο ξένος με τη μηχανή. Ήταν για το στεφάνι που κρεμόταν πια περήφανο.

Ήταν η δική της μικρή επανάσταση.

Να στολίζει ακόμα.

Να περιμένει ακόμα.

Να ανθίζει, με τους δικούς της όρους, στα εβδομήντα της.

Γιατί η Άνοιξη δεν ρωτάει ηλικίες.

Κι η παράδοση δεν ρωτάει αν έχεις κουράγιο.

Έρχεται. Και σε σηκώνει στο σκαμνάκι.

Να κρεμάσεις το στεφάνι.

Να δηλώσεις ότι είσαι ακόμα εδώ.

Και του χρόνου.

 

 

Στη φωτογραφία τρικεριώτισσα με την παραδοσιακή στολή κρεμάει το στεφάνι του Μάη. Η φωτογραφία αυτή έχει εμφανιστεί στο National Geographic.

"Με γέλασαν μια χαραυγή"

Εσύ μήπως είσαι βολεμένος;

 

ΚΑΘΕ ΑΓΙΟΣ όταν είναι ζωντανός βρίσκεται πάντα ΕΠΙ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ, διότι ως αληθινός και τίμιος είναι πάντα απρόβλεπτος και μία ωρολογιακή βόμβα για τα ανθρώπινα στεγανά καθεστώτα.(Βλ.Άγιο Αθανάσιο ,Άγιο Νεκτάριο, Άγιο Γαβριήλ εκ Γεωργίας κ.α.)

Μετά Θάνατον όμως καθίσταται εξ αντιθέτου ΑΝΑ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ αφού ως νεκρός είναι ακίνδυνος και ασφαλής για την ψευτιά αυτού του κόσμου.

Κάθε Χριστιανός λοιπόν ως μιμητής του ίδιου του αντιλεγόμενου Χριστού(Λουκ.β΄,34) πρέπει πάντα να είναι και ετούτος αντιλεγόμενος ,μη προσδιορίσιμος σε ανθρώπινα καλούπια, κατηγορίες και ομοιομορφίες και να μην τον συλλαμβάνει κανένας πουθενά , ως αεικίνητο μέσα στην Θεϊκή απέραντη αλήθεια , πράγμα το οποίο θα τον καθιστά πάντα απρόβλεπτο και επικίνδυνο λαμβάνοντας μοιραίως τον δρόμο της απόρριψης και της αποδοκιμασίας.

Εσύ λοιπόν είσαι αντιλεγόμενος 

ή έχεις εξασφαλιστεί ήδη στα αεροστεγή συρταράκια και την επιδοκιμασία των ανθρώπων ;

π.Διονύσιος Ταμπάκης

Η καταπράσινη Κύπρος από ψηλά όπως δεν την έχετε ξαναδεί

 Ενας επίγειος παράδεισος για απαιτητικούς..

Αγία Ματρώνα της Μόσχας_Ο άνθρωπος ζει με την προσευχή.

Χριστός ανέστη! Αληθώς ανέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!

Οσία Ματρώνα η Ρωσίδα η Αόμματος της Μόσχας

 

Προφητικά λόγια για την εποχή μας της Αγίας Ματρώνας της Τυφλής από την Ρωσία (22 Νοεμβρίου 1881 – 2 Μαΐου 1952)

 

Η Αγία Ματρώνα από την αρχή σήκωσε ένα βαρύ σταυρό τον οποίο με την ταπείνωση και την υπομονή τον κράτησε σε όλη της την ζωή. Γεννήθηκε αόμματη (δηλαδή χωρίς οφθαλμούς, με κενές τις κόγχες).

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών η Ματρώνα, όχι μόνο δεν έβλεπε, αλλά σταμάτησε και να περπατάει. Αυτό το γνώριζε από πριν, γιατί της δόθηκε σημείο σχετικά με το πότε θα της συμβεί. Μετά την παράλυση της έζησε 50 χρόνια.

Όταν η Ματρώνα ήταν έξι χρονών, μια φορά έβγαλε τον σταυρό από πάνω της και η μητέρα της την μάλωσε. Τότε η Ματρώνα της είπε: “Μητέρα μου γιατί με μαλώνεις; Εγώ έχω τον δικό μου σταυρό.” Πράγματι , επάνω στο στήθος της είχε ένα εξόγκωμα σε σχήμα σταυρού. ..Από την ηλικία των έξι-επτά ετών, της είχε δοθεί το προορατικό και διορατικό χάρισμα. 

Η μητέρα της την λυπόταν και συχνά της έλεγε: “Κακομοίρα μου, παιδάκι μου….”, άλλ’ όμως η Ματρώνα της απαντούσε: “Δεν είμαι εγώ κακομοίρα, αλλά τ’ άλλα δύο σου παιδιά είναι κακόμοιρα, ο Ιβάν και ο Μιχαήλ”. Μετά την κομμουνιστική επανάσταση, τα αδέλφια της έγιναν μέλη του κομμουνιστικού κόμματος, κι η κατάσταση γι’ αυτήν έγινε αφόρητη, γι’ αυτό και μετακόμισε στη Μόσχα το 1925. Στη Μόσχα δεν είχε μόνιμη στέγη διαμονής αλλά πήγαινε από το ένα σπίτι στο άλλο.

Την ρώτησε κάποτε η Ζηναΐδα Ζδάνοβα:

– Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες; και απάντησε με τα παρακάτω λόγια,

– Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο αριθμός των ναών ελαττώθηκε, επειδή οι πιστοί θα είναι ολίγοι, δε θα υπάρχουν και ιερείς γι’ αυτές τις εκκλησίες. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος, έχει χάσει τα νερά του. Μία φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπεί σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού. Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν… Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν… Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για την απιστία τους, και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό…

Τις μέρες που γίνονταν μαζικές κομμουνιστικές διαδηλώσεις, η Αγία παρακαλούσε όλους να μη βγαίνουν έξω, να κλείνουν πόρτες, παράθυρα και φεγγίτες, επειδή, όπως έλεγε, τα στίφη των δαιμόνων καταλαμβάνουν όλο το χώρο.

Με τη δύναμη του Σταυρού να σώζεστε και να αμυνόσαστε. Πλησιάζει πειρασμός; Πρέπει συνέχεια να προσευχόμαστε. Αδικοχαμένος γίνεται κανείς, όταν ζεί χωρίς προσευχή. Ο εχθρός κάθεται στον αριστερό μας ώμο και στο δεξιό ο Άγγελος. Έχουν και ο ένας και ο άλλος το δικό τους βιβλίο. Στο ένα γράφονται οι αμαρτίες μας, στο άλλο τα καλά μας έργα’’. Να κάνετε το σταυρό σας πιο συχνά, είναι η κλειδαριά σας όπως η κλειδαριά της πόρτας. Να καταφεύγετε στη σωστική και προστατευτική δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, να σφραγίζετε με τον Τίμιο Σταυρό και τα πράγματα γύρω σας. Να έχετε μπροστά στις εικόνες αναμμένα κανδήλια.’’

 

Επίσης έλεγε: Μην τρέχετε γυρεύοντας προορατικούς και διορατικούς. Όταν τρέχει κανείς σε πολλούς πατέρες, μπορεί να χάσει την πνευματική οδό και τη σωστή κατεύθυνση στη ζωή. Εάν πάτε σ’ ένα γέροντα ή ιερέα να συμβουλευθείτε, να προσεύχεστε να τον φωτίσει ο Θεός να σας δώσει σωστή συμβουλή. Εαν είναι κάτι ο Θεός θα στο δείξει μόνος Του. ‘‘ Ο κόσμος, -έλεγε πάλι- , ‘‘εν τω πονηρώ και εν τη πλάνη κείται’’. 

Έλεγε στον κόσμο να πηγαίνει συχνά στην εκκλησία, αλλά από τη στιγμή που θα μπεις στην εκκλησία να μην βλέπεις τίποτα και κανέναν, να κάμεις την προσευχή σου με κλειστά μάτια ή να βλέπεις τις εικόνες ή να κατεβάσεις τα μάτια σου χαμηλά.

Προέβλεψε τη δολοφονία του Τσάρου και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των Γερμανών από τους Ρώσους.

Θυμάται ακόμη η κ. Ζδάνοβα, αρχιτέκτων μηχανικός,
“Την ρωτούσα για την πορεία της Ρωσίας μέσα στην Επανάσταση, και μου έλεγε:
– Μη στεναχωριέστε. Σύντομα θα καταργήσουν το άρθρο 58 («Εκκλησιαστική μοναρχική ομάδα») και θα αλλάξουν οι εποχές. Μετά τον πόλεμο πρώτα θα βγάλουν τον Στάλιν. Μετά απ’ αυτόν όλοι οι κυβερνήτες θα εναλλάσσονται και θα είναι ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Θα κατακλέψουν την Ρωσία. Μετά τον πόλεμο ” οι σύντροφοι ” θα κάνουν ταξίδια στο εξωτερικό, θα διαφθαρούν και θα σπάσουν τα μούτρα τους. Εκείνο τον καιρό θα εμφανισθεί ο Μιχαήλ… Θα θελήσει να βοηθήσει, όλα να τα αλλάξει, όλα να τα ανατρέψει… Θα γίνουν ταραχές, διαμάχες, σφαγές… Το ένα κόμμα θα πολεμάει το άλλο. Μετά θα γίνει κάποια καλυτέρευση πού όμως, θα κρατήσει λίγο καιρό. Μιά ανάσα θα πάρετε, απ΄ όλα θα έχετε. 
Όλα θα γίνουν: μέχρι και την δοξολογία στην Κόκκινη Πλατεία, και το μνημόσυνο για τον Τσάρο και την οικογένειά του, που σκότωσαν. Αλλά μετά θα γυρίσουν οι παλαιοί, και θα γίνει η κατάσταση χειρότερη από ότι ήταν πριν! Η ζωή θα είναι χειρότερη και χειρότερη. 

Ώχ, πώς σας λυπάμαι όλους! Μέχρι τους εσχάτους καιρούς, ( γιατί από εκεί και πέρα ), έτσι θα ζήσετε…”

Η Άννα Βιμπόρνοβα θυμάται,

Επισκέφθηκα την Ματρώνα τις μέρες της Μεγάλης Σαρακοστής ( 1952 ), λίγο πριν πεθάνει.
“Μη φοβάσαι μου λέει, δεν θα ξαναγίνει σύντομα πόλεμος. Θα ξαπλώσουμε έτσι και θα σηκωθούμε αλλιώς”
” Πώς αλλιώς; ” την ρωτάω.
” Να, – μου λέει -, θα γυρίσουμε στο “ξύλινο ” …
“Μάτουσκα, της λέω, τι σημαίνει το “ξύλινο; “
” Ξύλινο αλέτρι, μου λέει, με αυτό θα δουλεύουμε τότε…”
” Και πού θα πάνε τα τρακτέρ πού τώρα έχουμε;…”
Ω – λέει -, άσε τα τρακτέρ… Θα δουλεύει τότε το αλέτρι το ξύλινο, και η ζωή θα είναι καλή. Όμως, ακόμη δεν φτάσαμε μέχρι αυτούς τους καιρούς. Εσύ όμως δεν θα πεθάνεις μέχρι τότε και θα τα δεις όλα αυτά…

Πόλεμος, συμπλήρωσε, δεν θα ξαναγίνει ( με τον τρόπο πού μέχρι τώρα ξέρουμε…). Χωρίς πόλεμο θα πεθάνετε όλοι. Θα πέσουν πολλά θύματα. Όλοι οι νεκροί θα ξαπλώσετε επάνω στην γη…. Θα σας πώ και κάτι άλλο, Αποβραδίς όλα θα είναι ( όρθια και καλά ) πάνω στην γη, και όταν θα σηκωθείτε το άλλο πρωϊ, όλα θα μπουν ( θα ταφούν ) μέσα στην γη… Χωρίς ” πόλεμο ” ….. ο πόλεμος ( τότε ) θα γίνεται…”

Με τα όσα παραπάνω αναφέρει η αγία, φαίνεται καθαρά ότι μιλάει γιά πυρηνική καταστροφή και πιθανόν με υδρογονοβόμβες, πού θα σκοτώνουν ανθρώπους αλλά τα κτίρια θα μένουν ανέπαφα!.

Τελικά θα έλθει καιρός πού θα βάλουν μπροστά σας τον ΣΤΑΥΡΟ και το ΨΩΜΙ και θα σας πούν «Διαλέξετε!»
Θα διαλέξουμε τον Σταυρό, της έλεγαν, αλλά πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε..;
-«Ε, θα κάνουμε προσευχή, θα πλάσουμε βώλους λίγο χωματάκι, θα προσευχηθούμε στον Θεό, θα φάμε και θα χορτάσουμε! » αποκρινόταν προφητικά η Αγία Ματρώνα, ενώ αλλού έλεγε:
“Θα πάρετε χώμα, θα κάνετε κουλουράκια, θα τα σταυρώνετε, και θα είναι σαν ψωμί!”

***

Καθημερινά σχηματίζονται ουρές από πιστούς μπροστά στα άγια λείψανα της, άλλοι να την ευχαριστήσουν και άλλοι να ζητήσουν την βοήθεια της προσφέροντας της ένα λουλούδι, όπως η ίδια το ζήτησε.

Εύχομαι σ’ όλους, όσους ζητήσουν την βοήθεια της αγίας, να βρουν άμεση ανταπόκριση στο αίτημα τους, ώστε να δοξασθεί ο πανάγαθος Θεός δια μέσου της αγίας Ματρώνας.

Απολυτίκιον της Οσίας Ματρώνας.
(Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον)

Αδιάσειστον στύλον Ρωσίας όγδοον, την στερουμένην ομμάτων εκ γενετής, ευλαβώς ανυμνήσωμεν Ματρώναν την αοίδιμον, ως σκεύος θείων δωρεών και αγάπης ακραιφνούς προς πάντας εμπεριστάτους βοώντες• σκέδασον ζόφον παθών ημών φωτί σης χάριτος.

Χαίροις, διοράσεως ο κανών, χαίροις η ακρότης της εν βίω υπομονής, χαίροις, της Ρωσίας ο όγδοος ο στύλος, Ματρώνα θεοφόρε, πίστεως πρόβολε.

«Κάποτε θ’ ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου»

 

Πολυμελωδική Τεχνική:"Το Μινόρε της Αυγής" αλλά και ένα Ταξίμι με τη συνοδευτική μελωδία.

Αυτό που σας παρουσιάζω σήμερα για πρώτη φορά, είναι ένα από τα πιο απαιτητικά και σημαντικά στοιχεία της Πολυμελωδικής Τεχνικής (Paouris Polymelodic Plectrum) που μας φέρνει ακόμα πιο κοντά στο μέλλον.

Εδώ θα ακούσετε "Το Μινόρε της Αυγής" αλλά και ένα Ταξίμι με τη συνοδευτική μελωδία.

Η δυσκολία είναι ότι το μπάσο πρέπει να μένει σταθερό στο ρυθμό και ο ρυθμός του ελεύθερου Ταξιμιού να είναι αμφίβολος (off tempo), σα μα δημιουργεί καμπύλη στον χρόνο και στον χώρο.

Όλα αυτά σε σύνδεση εγκεφάλου και χεριών, παιγμένα ΜΟΝΟ από μια Πένα και ένα αριστερό χέρι με δύο ρόλους.

Αυτή είναι η νέα εποχή και το μέλλον των εγχόρδων οργάνων με Πένα.

 

Υ.Γ. Πείτε στην Τεχνητή Νοημοσύνη ότι ο άνθρωπος είναι ακόμα παρών.

 

 Μιχάλης Παούρης

Το συγκινητικό βίντεο της τελευταίας προσγείωσης πιλότου της Aegean μετά από 45 χρόνια: Σήμερα δεν αλλάζω επάγγελμα αλλά τρόπο ζωής

«Εσείς αποτελούσατε πάντα το πιο σημαντικό κομμάτι της πτήσης, άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν και μου εμπιστεύονται κάτι τόσο πολύτιμο» είπε ο πιλότος με τους επιβάτες να ξεσπούν σε χειροκροτήματα..Συμπλήρωσε, δε, ότι «είχα την τύχη να πετάξω με τα φτερά της Πολεμικής Αεροπορίας και 30 χρόνια με μια εταιρεία που ισάξια στέκεται δίπλα στους καλύτερους. Είμαι σίγουρος σαν κομμάτι αυτής της εταιρείας ότι οι συνάδελφοί μου θα συνεχίσουν να σας μεταφέρουν με ασφάλειας στους αγαπημένους προορισμούς και τους ανθρώπους που σας περιμένουν».

@karafotiss @AEGEAN 🥹💙✈️🇬🇷 #aegeanairlines #aviation #greece ♬ som original - rhz

Kύριε ελέησον!

 

Kύριε ελέησον!

Χορταράκι ελέησον!

Πουλάκι ελέησον!

Τα πάντα μέσα μου και γύρω μου, και τα μικρά και τα μεγάλα, τα περασμένα και τα άπειρα, και τα απλά και τα αινιγματώδη, και τα σκοτεινά και τα φωτεινά, και το ορατό και το αόρατο, και το θνητό και το αθάνατο, και το καλό και το κακό, το παν και τα πάντα σε όλους τους κόσμους που γνωρίζω και αισθάνομαι, με υποκινούν σε κραυγαλέα προσευχή:

Κύριε ελέησον!

Οι πόνοι μας συνοψίζουν όλες τις ανθρώπινες λέξεις σε μια προσευχή και σε μια κραυγή: Κύριε ελέησον!

Στραμμένοι προς Εσέ βρίσκουμε ξεχειλισμένο σ΄ όλο το είναι μας, μόνο ένα στεναγμό: Κύριε ελέησον! Θα θέλαμε να Σου πούμε τον εαυτό μας, αλλά χύνονται τα δάκρυά μας και Σου λέμε όλη την ψυχή μας μέσα σ΄ αυτά τα δυο λόγια:

Κύριε ελέησον!

Το κάθε κτίσμα έχει την καρδιά του. Και η καρδιά είναι με τούτο καρδιά, γιατί αναστενάζει και τείνει προς Εσέ: Κύριε ελέησον!

Σ΄ αυτό το λυπημένο κόσμο ο άνθρωπος δεν έχει μεγαλύτερη ανάγκη από το να ελεηθεί πρώτιστα από

Σένα, Κύριε ελέησον!

Και μαζί με Σένα και πίσω από Σένα να τον ελεήσουν όλα τα όντα και όλη η κτίση: Κύριε ελέησον!

Μητέρα ελέησον!

Φίλε ελέησον!

Χορταράκι ελέησον!

Πουλάκι ελέησον!

Όλα τα όντα σε όλους τους κόσμους: Ελεήστε!!! Ελεήστε!!! Ελεήστε!!!

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Το προφυτερόλ

«Ότι χίλια έτη εν οφθαλμοίς Σου, Κύ­ριε, ως η ημέρα η εχθές ήτις διήλθε και φυ­λακή εν νυκτί» (Ψαλμός 89,4)

 

Και πέρασε ένας χρόνος....

Είναι πάρα πολύ εύκολο να λησμονή­σουμε την αλήθεια αυτών των λόγων καθώς και το πόσο γρήγορα αυτή η ζωή πα­ρέρχεται. Ο κόσμος αυτός μπορεί να μας αναλώσει με τις υλικές ανάγκες του, τις υποχρεώσεις του και τη διασκέδαση, κάνοντάς μας να ξεχνούμε ότι βαδίζουμε σε τεντωμέ­νο σχοινί πάνω από την απέραντη αιωνιό­τητα. Ανησυχούμε για τις ώρες, τις ημέρες, τα χρόνια, αλλά τι είναι όλα αυτά; Μήπως δεν είναι παρά μικροσκοπικές σταγόνες μέ­σα στον απέραντο ωκεανό της αιωνιότητας; Πού είναι η ειρήνη μας; Η απάντηση, φυ­σικά, βρίσκεται στον Χριστό.

Οι φτωχές μας ψυχές μπορεί να συνθλι­βούν κάτω από την πίεση της μέριμνας για τον κόσμο τούτο, ώστε δεν απομένει παρά να κράζουμε προς τον Χριστό: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Εκείνος πάντοτε ακούει. Οι προσευχές μας ποτέ δε θα προ­σκρούσουν σε αυτιά που δεν ακούν. Με την ελάχιστη προσπάθεια, που θα κάνουμε να αγαπήσουμε τον Χριστό, Εκείνος μας κα­τακλύζει με το έλεός Του, αν και δεν γνω­ρίζουμε πάντα τις εκδηλώσεις του ελέους Του. Οι προσευχές μου συχνά δεν έχουν συ­νοχή και συγκέντρωση, αλλά ακόμα και αυτές τις μικρές ικεσίες ο Θεός τις ακούει. Καθ' όλη τη διάρκεια της ασθένειάς μου, η προσευχή υπήρξε η μόνη μου πηγή ειρήνης και υπομονής. Ο Θεός έχει τόσο πολύ έλεος να δώσει, αρκεί μόνο να το ζητήσου­με.

Ο Θεός έδωσε στον καθένα μας χρόνο και μία αξιοθαύμαστη δημιουργία, για να διαμορφώσουμε τις ψυχές μας. Δεν πρέπει να λησμονούμε όμως πόσο προσωρινή είναι αυτή η ζωή. Η ασθένεια με έκανε να συνειδητοποιήσω περισσότερο αυτή την προ­οπτική. Δόξα τω Θεώ που δεν πάσχει ο καθένας από σοβαρή ασθένεια, αλλά και Τον ευχαριστώ που μου έδωσε αυτή τη δοκιμα­σία. Φοβάμαι ότι ποτέ δε θα είχα γευθεί την άπειρη αγάπη και το έλεος του Θεού, αν δεν είχα την ασθένεια. Όταν αναλογίζομαι συνολικά τα σαράντα εννέα χρόνια της ζωής μου και πόσο γρήγορα και μάταια πέρασαν, σκέ­φτομαι τι θα ήταν εκείνο που θα με εμπό­διζε να ζήσω άλλα τόσα χρόνια με τον ίδιο τρόπο; Μία ολόκληρη ζωή είναι άχρη­στη, όσα χρόνια κι αν περιλαμβάνει, εάν δεν τη βιώσουμε ως επένδυση για την αιωνιό­τητα. Δαπανούμε τόσο πολύ χρόνο, ενέρ­γεια και πόρους για τα σώματά μας, αλλά αγνοούμε την ψυχή μας. Αν και το σώμα είναι σπουδαίο, πόσο πιο πολύτιμη είναι η ψυχή μας! Μόνον αφ' ότου το σώμα μου βασανίσθηκε από τις οδύνες της ασθένειας, κατόρθωσα να ανακαλύψω την αξία της ψυχής μου. Δόξα τω Θεώ για το απίστευτο έλεός Του! Η θλίψη, που συχνά έρχεται από τη σταθερή υπόμνηση της θνητότητός μου, καταπίνεται και χάνεται μέσα στη νίκη του Χριστού και στην ελπίδα μου για τη Βασι­λεία Του.

Είμαι ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να μοιρασθώ τα όποια συναισθήματα η ασθένειά μου, μου ενέπνευσε με τον καθένα που διαβάζει αυτό το κείμενο. Παρακαλώ μνημονεύετέ με στις προσευχές σας.

Giorgos Milonas

Tο Περιβόλι σου...

 

Παιδί μου, το Περιβόλι μου 

που θα κληρονομήσεις,

όπως το βρεις κι όπως το δεις

να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά

και φράξε το πιο στέρεα

και πλούτισε τη χλώρη του

και πλάτυνε τη γή του.

Κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα

και όσα άρρωστα δεν είναι,

ρίξε αγιασμό και ξόρκισε

τα ξωτικά να φύγουν.

Και τη ζωντάνια σπείρε του

μ’ όσα γερά, δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.

Κι αν είναι κι έρθουν χρόνια δίσεχτα,

πέσουν καιροί οργισμένοι,

κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιαγμένα,

κι όσα δέντρα για τίποτ’ άλλο δέ φελάν

παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό. 

Φωτιά! Τσεκούρι!

Τράβα, ξεσπέρμεψέ το,

χέρσωσε το περιβόλι κόφ’ το,

και χτίσε κάστρο απάνω του

και ταμπουρώσου μέσα,

για πόλεμο, για μάτωμα,

για την καινούγια γένα,

π’ όλο την περιμένουμε,

κι όλο κινάει για να ‘ρθει,

κι όλο συντρίμι χάνεται

στο γύρισμα των κύκλων.

Φτάνει μια Ιδέα να στο πει,

μια Ιδέα να στο προστάξει,

κορώνα Ιδέα, Ιδέα Σπαθί,

που θα είν’ απάνου απ’ όλα.

~ Κωστής Παλαμάς

πηγή :Μικρόν απόσπασμα από το ποίημα «Οι Πατέρες»,

δημοσιεύτηκε στη συλλογή «Η Πολιτεία και η Μοναξιά» (1912).

Άρρωστοι άνθρωποι, δαιμονισμένοι, καταστρέφουν τα υγιή κύτταρα και το μέλλον μια κοινωνίας , τα παιδιά και απαγορεύουν τον αντίλογο την θεραπεία τους …

 

κατά τα άλλο νοιάστηκαν οι φασίστες για την προστασίας τους από το διαδίκτυο.

ΕΔΩ