ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ

Ο υπερμεγέθης Σταυρός , που αντί για αλυσίδα έχει μια κυκλοτερή λάμα σιδήρου και τον φορούσε κατάσαρκα ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους.

Τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο

 

 

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ

  Μιά φορά, θυμάμαι, άνέβαινα ένα άνήφορο καί είχα τριάντα κιλά στήν πλάτη μου. Ήμασταν στίς Σταγιάτες τότε. Λοιπόν, είχα βάρος στόν ώμο, είχα καί στά χέρια. Ήταν καταμεσήμερο, ζέστη, καί νά άνεβαίνης τον άνήφορο. Αλλά έλεγα με τό νου μου ότι τώρα ό Χριστός άνεβαίνει με τον Σταυρό. Γερόντισσα Μακρίνα.
Πώς άνέβηκε ό Χριστός τον Γολγοθά; ’Έτσι καί ’γώ θά άνέβω. 

  Καί ’κείνη τήν ώρα πού ανέβαινα μέ κόπο καί μόχθο καί δέν μπορούσα καί είχε γίνει τό πρόσωπό μου σάν τό μαύρο πανί, αισθάνθηκα δυο χέρια νά μου σηκώνουν τό βάρος άπό τό πίσω μέρος. Πώς μέ σπρώχνετε καμμιά φορά στόν άνήφορο γιά νά άνέβω; Έτσι άνέβηκα, τόσο εύκολα, ούτε νά ιδρώσω ούτε τίποτε, καί μετά αισθάνθηκα τόσο έλαφρωμένη! Μετά άφησα τό βάρος αύτό καί πήγα κι έκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα άπό χαρά. Τί ήταν αύτό;

Ήταν μιά ξεκούραση καί μιά πληρωμή άπό τον Θεό τό αισθάνθηκα στήν καρδιά μου. Δέν μπορώ νά τό ξεχάσω, αύτό μου έμεινε μέσα στήν ψυχή μου. Γι’ αυτό λοιπόν, τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, όλα τά γράφει, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο, τίποτε.

Όπως τά είδε ή νονά τής άδελφής Εύπραξίας καί ένα κουβαράκι μικρούτσικο πού είχε δώσει γιά νά καρυκώσουν τις φτέρνες από τις κάλτσες ένός μικρού παιδιού, καί ’ κείνο τό ελάχιστο βρέθηκε στον ουρανό. Καί είπε:
-Μπά, κι αυτό βρέθηκε;
«Ναί, βρέθηκε. Είδες πού δέν πάει τίποτε χαμένο;», τής είπε ό Άγγελός της. Καί τά σπιρτάκια πού είχε δώσει, ό,τι είχε δώσει τά είδε όλα, ένα σωρό. Πήγε τίποτε χαμένο; Όλα τά είχε άποθηκευμένα ό Χριστός. Έτσι καί τά βήματα πού κάνει κανείς, όταν κοπιάζη, όλα, όλα καταγράφονται.

Τί ωραία όταν ύπάρχουν δυνάμεις! Νά σηκώνεται κανείς νά συγυρίζη, νά σκουπίζη καί νά βολεύη καί όλα νά τά φτιάχνη! Ή Χάρις τού Θεού θά τού δίνη πολλή δύναμη καί πολλή χαρά στήν ψυχή του, όταν θά έργάζεται τον Χριστό. Κι ό,τι τρώη πάλι, γιά νά μή τό στέρηση ό Θεός, νά τό σταυρώνη. Νά σταυρώνουμε καί εμείς τό φαγητό καί νά λέμε «δόξα σοι ό Θεός», διότι είναι εύλογημένο’ καί έτσι όλα θά είναι ευλογημένα.

  Ή Χάρις τού Θεού ενισχύει καί δυναμώνει τον άνθρωπο καί έρχεται πνευματική χαρά καί άγαλλίαση μέσα στήν ψυχή του. Όσο κοπιάζει κανείς, τόσο ό Θεός τον άνταμείβει. Οι μετάνοιες πού θά κάνουμε, τά σταυρωτά πού θά κάνουμε, πού θά σταθούμε όρθιες στις Ακολουθίες, όλα γράφονται. Τήν ώρα πού μιλάμε, πού συζητάμε, τήν ώρα πού άναφέρουμε τό όνομα τού Θεού είναι συνέχεια μπροστά μας, «πανταχού παρών καί τά πάντα πληρών». Όλα τά βλέπει, και τά καλά τά σημειώνει καί τά κακά τά σημειώνει, όλα.

Μισανθρωπία ο δαιμονισμός στην πράξη: 📌 Υπο ένα ανθρωπιστικό περιτύλιγμα -προϊόν επικοινωνιακού μάρκετινγκ- ψηφίστηκε από τη γαλλική εθνοσυνέλευση το νομοσχέδιο που επιτρέπει την υποβοηθούμενη αυτοκτονία και την ευθανασία.

Σύμφωνα με τα κυβερνητικά δελτία τύπου που αναπαράγουν και παπαγαλίζουν οι δημοσιογράφοι σε όλα τα συστημικά ΜΜΕ το θεσμικό πλαίσιο και οι ιατρικές προϋποθέσεις για να προσφύγει κάποιος είναι ιδιαίτερα αυστηρό και αφορά μόνο ενήλικες ασθενείς με ανίατες ασθένειες σε προχωρημένο ή τελικό στάδιο που προκαλούν ανυπόφορο πόνο.

Αν ήταν όμως έτσι δεν θα υπήρχαν έντονες αντιδράσεις από φορείς και ανθρωπιστικές οργανώσεις, ούτε η επικαιρότητα θα επικεντρώνονταν επί μέρες με ιδιαίτερη επιμονή που άγγιξε τα όρια της τρομοκρατίας, στον καλοκαιρινό καύσωνα ή στη βομβιστική επίθεση κατά του Ουκρανού ολιγάρχη στο Μονακό, προφανώς για να μην ακουστεί ο αντίλογος.

Βασικά, ο νέος νόμος για την ευθανασία θα επιτρέψει την αυτοκτονία χιλιάδων ατόμων. Πρόκειται για μια οπισθοδρόμηση ναζιστικού τύπου. Η επερχόμενη γενοκτονία στη γηραιά ήπειρο νομοθετείται με συνοπτικές διαδικασίες

Τους πήραν τη γλώσσα. Εκείνη απάντησε μιλώντας την από το υψηλότερο αξίωμα του Καναδά.

 

Το όνομά της είναι Μαίρη Σάιμον (Mary Simon).

Γεννήθηκε το 1947 σε ένα μικροσκοπικό χωριό στον μακρινό βορρά του Κεμπέκ, το Kangiqsualujjuaq.

Η μητέρα της ήταν Ινούκ. Ο πατέρας της ήταν Αγγλοκαναδός και εργαζόταν σε έναν εμπορικό σταθμό της Εταιρείας του Κόλπου Hudson, στην άκρη του κόσμου.

Μεγάλωσε δεμένη με τη γη της.

Για μήνες κάθε χρόνο, η οικογένειά της κατασκήνωνε, κυνηγούσε, ψάρευε και συγκέντρωνε τροφή με τον ίδιο τρόπο που ζούσαν οι Ινούιτ επί χιλιάδες χρόνια. Έμαθε τη γλώσσα της. Έμαθε τον πολιτισμό του λαού της. Έμαθε, από την πιο τρυφερή της ηλικία, τι σημαίνει να ανήκεις ολοκληρωτικά σε έναν τόπο.

Ύστερα άρχισε να βλέπει τα παιδιά να εξαφανίζονται.

Τα μεγαλύτερα παιδιά της κοινότητάς της τα έπαιρναν μακριά, σε οικοτροφεία — ιδρύματα σχεδιασμένα, σύμφωνα με τα ίδια τα λόγια της κυβέρνησης, για να «σκοτώσουν τον Ινδιάνο μέσα στο παιδί».

Η Μαίρη έμεινε πίσω. Έγινε όμως μάρτυρας του τραύματος που άφηνε αυτό στις οικογένειες. Καθόταν στην εκκλησία δίπλα σε γονείς που την αγκάλιαζαν σιωπηλά — ένα παιδί που δεν γνώριζαν — μόνο και μόνο για να νιώσουν ξανά τη ζεστασιά ενός μικρού σώματος, επειδή τα δικά τους παιδιά έλειπαν.

Αυτή την εικόνα την κουβάλησε μέσα της σε όλη της τη ζωή.

Ξεκίνησε την καριέρα της ως ραδιοφωνική παραγωγός στη Βόρεια Υπηρεσία του CBC τη δεκαετία του 1970, μιλώντας σε κοινότητες διασκορπισμένες σε ολόκληρη την Αρκτική και συνδέοντας ανθρώπους που σχεδόν δεν είχαν άλλον τρόπο να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.

Στη συνέχεια πέρασε στον ακτιβισμό. Και δεν σταμάτησε ποτέ.

Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις της πρώτης σύγχρονης συμφωνίας διεκδίκησης γης στην ιστορία του Καναδά. Βοήθησε να διαμορφωθεί το Καναδικό Σύνταγμα του 1982, πιέζοντας ώστε να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα των Αυτοχθόνων και οι συνθήκες τους στον ανώτατο νόμο της χώρας.

Υπηρέτησε δύο θητείες ως πρόεδρος του Πολικού Συμβουλίου των Ινούιτ, εκπροσωπώντας περίπου 180.000 Ινούιτ σε τέσσερις χώρες. Έγινε ο πρώτος άνθρωπος Ινούκ που ανέλαβε ποτέ θέση πρέσβη, υπηρετώντας ως Πρέσβειρα του Καναδά για τις Πολικές Υποθέσεις και αργότερα ως Πρέσβειρα στη Δανία.

Και το 1996 συνέβαλε στη δημιουργία του Αρκτικού Συμβουλίου, ενός οργανισμού οκτώ κρατών που έδωσε στους λαούς του Βορρά επίσημη φωνή στις αποφάσεις που διαμόρφωναν το μέλλον τους.

Ύστερα ήρθε το 2008.

Ο πρωθυπουργός Στίβεν Χάρπερ στάθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων και ζήτησε επίσημα συγγνώμη για το σύστημα των οικοτροφείων· για τις γενιές των παιδιών που αρπάχτηκαν από τις οικογένειές τους, για τις γλώσσες που σώπασαν, για τις οικογένειες που διαλύθηκαν.

Ήταν μια ιστορική στιγμή.

Και όταν ολοκλήρωσε την ομιλία του, η Μαίρη Σάιμον σηκώθηκε για να απαντήσει εκ μέρους των Ινούιτ.

Δεν λύγισε από ευγνωμοσύνη.

Μίλησε ξεκάθαρα για όσα χάθηκαν, για όσα έπρεπε ακόμη να γίνουν και για το τι πραγματικά σημαίνει συμφιλίωση.

Όχι μια τελετή.

Όχι ένας λόγος.

Αλλά ένας τρόπος ζωής, που αποδεικνύεται κάθε μέρα.

Στις 26 Ιουλίου 2021, η Μαίρη Σάιμον ορκίστηκε ως η 30ή Γενική Κυβερνήτρια του Καναδά —το πρώτο μέλος των Ιθαγενών λαών του Καναδά στην ιστορία της χώρας που ανέλαβε αυτό το αξίωμα.

Στην τελετή έκανε κάτι απλό, αλλά βαθιά συμβολικό.

Μίλησε πρώτα στα Ινουκτιτούτ (Inuktitut).

Όχι ως μια συμβολική χειρονομία.

Ως μια δήλωση.

Η γλώσσα που η κοινότητά της λίγο έλειψε να χάσει — η γλώσσα που τα οικοτροφεία προσπάθησαν να σβήσουν — αντήχησε στις αίθουσες του επίσημου Καναδά.

Ήταν το μικρό κορίτσι που μεγάλωσε κυνηγώντας πάνω στην αρκτική γη.

Ήταν η γυναίκα που είδε τα παιδιά της κοινότητάς της να εξαφανίζονται.

Ήταν η ραδιοφωνική παραγωγός. Η διπλωμάτης. Η διαπραγματεύτρια. Η αγωνίστρια.

Και τώρα ήταν η εκπρόσωπος της Βασίλισσας — και σήμερα του Βασιλιά — στον Καναδά, μιλώντας στη γλώσσα που κάποτε προσπάθησαν να της στερήσουν.

Υπάρχουν ζωές που δεν αλλάζουν τον κόσμο από τη μία μέρα στην άλλη.

Τον αλλάζουν αργά, σχεδόν αθόρυβα.

Η ζωή της Μαίρη Σάιμον ήταν μία από αυτές.

ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ

 

             επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

    […] Αναγκαίο και ωφέλιμο είναι να ομιλήσουμε περί του μαρτυρικού και οσιακού τέλους του οσίου Αθανασίου, ο οποίος αξιώθηκε να θυσιασθεί «ὑπὲρ τῆς ποίμνης αὐτοῦ». Επειδή, λοιπόν, πολλοί ήσαν εκείνοι που προσέρχονταν σ’ αυτόν «ἐκ παντὸς μέρους τῆς οἰκουμένης» για να χειραγωγηθούν «πρός ἀρετήν» και να τύχουν ψυχικής σωτηρίας, εκείνος, λόγω του πλήθους των μοναχών, αποφάσισε να κτίσει ευρυχωρότερο ναό. Ενώ λοιπόν, η ανοικοδόμηση του ναού βρισκόταν στην τελική της φάση και χρειαζόταν να γίνει η ολοκλήρωση της κατασκευής του ιερού Βήματος, ο ιερός Πατήρ ετοιμαζόταν να αρχίσει το έργο τούτο.

     Και πρώτα πρώτα συγκάλεσε την αδελφότητα σε σύναξη στην οποία ανέγνωσε ένα απόσπασμα από τις Κατηχήσεις του οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Μετά προσέθεσε και τη δική του νουθεσία, λέγων: «Ἀδελφοί μου, καί τέκνα προσέχωμεν ἑαυτοῖς καί τῆς γλώσσης κρατῶμεν· κρεῖσσον γάρ ἀφ’ ὕψους ἤ ἀπό γλώσσης πεσεῖν. Προσδοκῶμεν δέ ἀεί καί πειρασμόν, ὅτι διά πειρασμῶν καί θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἐπί δέ τῷ μέλλοντι ἀπευκταίῳ μηδόλως σκανδαλισθήσεσθε, ἀλλὰ καὶ λίαν συμφέρον ὑμῖν τοῦτο νομίσατε· ἄλλως γὰρ τοῖς ἀνθρώποις νοοῦνται τὰ ὁρώμενα καὶ ἄλλως Θεῷ οἰκονομοῦνται». «Αδελφοί μου», είπε ο ιερός Πατήρ, «και τέκνα να προσέχουμε τον εαυτό μας και να συγκρατούμε τη γλώσσα μας. Είναι καλύτερο να πέσει κανείς από μεγάλο ύψος παρά να ξεπέσει με τη γλώσσα του· πάντοτε δε προσδοκούμε ότι θα περιπέσουμε σε πειρασμό, καθότι με πειρασμούς και θλίψεις θα εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών. Για το αναπόφευκτο δε μελλοντικό γεγονός να μη σκανδαλισθείτε, αλλά να το θεωρήσετε ότι πολύ θα σας ωφελήσει αυτό».

    Η ομιλία αυτή ενέβαλε σε απορία τους πατέρες, οι οποίοι διαπορούσαν τι ήθελε να πει με τους λόγους αυτούς ο όσιος. Στη συνέχεια και μετά το τέλος της συνάξεως, αφού εφόρεσε τα μοναχικά του ενδύματα, το σχήμα του μοναχού και το «ἱερώτατον κουκούλιον τοῦ μακαριωτάτου αὐτοῦ πατρός» οσίου Μιχαήλ του Μαλεΐνου, το οποίο συνήθιζε να φορά κατά τις μεγάλες δεσποτικές εορτές, όποτε κοινωνούσε των αγίων του Χριστού μυστηρίων, εφανέρωσε «φαιδρόν και χαίρον το πρόσωπόν του», γεγονός που εξέπληξε όλους για το ασυνήθιστο θέαμα.

    Κατόπιν, αφού προσευχήθηκε επί πολύ στο κελί του, πήρε μαζί του έξι αδελφούς και ανεβαίνοντας «τὴν τεκτονικὴν κλίμακα», έφθασε στο ύψος της οικοδομής. Αμέσως κατέρρευσε το τμήμα εκείνο του ναού εντός του ιερού Βήματος και συμπαρέσυρε τόν Όσιο καί τούς έξι αδελφούς. Καί οι μεν πέντε «αὐθωρόν (:αμέσως), τάς ψυχάς τῶν Θεῷ παρέθεντο».

    Ο δε ιερός Πατήρ και ο μοναχός Δανιήλ, ο οικοδόμος, επέζησαν εν μέσω των ερειπίων.Επί τρίωρο ακουγόταν η φωνή του Πατρός. · «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, βοήθει μοι, δόξα σοι ὁ Θεός».

      Εξαιτίας της πτώσεως, συγκεντρώθηκαν οι αδελφοί και με χέρια και πόδια και νύχια, όπως λέει ο λόγος, προσπαθούσαν με δακρύων και θρήνων να ανασύρουν από τα ερείπια, τον Πατέρα και τους λοιπούς αδελφούς. Βρήκαν ήδη τον Όσιο «ἐν Κυρίῳ τελειωθέντα» και η μεν κεφαλή να εγγίζει το ιερό σύνθρονο επί του εδάφους, τα δε χέρια εσταυρωμένα επί του στήθους και οι πόδες σε στάση που να δείχνει ότι εβάδιζε προς τον ουρανό. Το πολυπαθές και πολύαθλο σώμα ήταν σώο, «ἐν μηδενί λειπόμενον». Στο δεξί του πόδι υπήρχε μία πληγή, εκ της οποίας έρρεε ολίγον αίμα.

     Αφού εσήκωσαν και απέθεσαν το ιερό σκήνος σε κλίνη, έκλαιγαν και θρηνούσαν διότι έχασαν τον πνευματικό οδηγό («τόν κυβερνήτην ζημιούμενοι»), απώλεσαν τον ιατρό της ψυχής, στερήθηκαν τον παιδαγωγό, κατηγορώντας και ταλανίζοντες τους εαυτούς των διότι ο κατ’ αυτούς δίκαιος απέθανε με θάνατο ανάξιο για αγίους. Όμως γνωρίζω πολύ καλά ότι απέθανε «λίαν ἄξιον… τῆς ἐκείνου ψυχῆς» (:αντάξιο της αγίας του ψυχής). Διότι και εδώ μιμήθηκε «τόν ἀθλοθέτην αὐτοῦ Χριστόν», ο οποίος με την θέλησή Του απέθανε υπέρ εκείνων που νέκρωσαν χάριν Αυτού τις αμαρτίες των. Αυτό δε το μαρτυρικό και επώδυνο τέλος όχι μόνο το επεσήμανε στην προ του τέλους του Κατήχηση, αλλά και στον μοναχό Αντώνιο, «τῷ οἰκειοτάτῳ αὐτοῦ μαθητῇ τό προεῖπε», λέγοντας: «Την προγραμματισμένη επίσκεψη στην βασιλεύουσα για την εκτέλεση της διακονίας μας, Αντώνιε, εσύ πρέπει να κάνεις εξ ανάγκης. Διότι εγώ μου φαίνεται ότι ποτέ πλέον δεν θα δω τον βασιλέα».

      Θρηνούσαν λοιπόν εκείνοι την στέρηση του Πατρός, αλλά μετά ταύτα και σ’ αυτούς το πένθος μεταβλήθηκε «εἰς ἑορτήν», και αυτή η εορτή, και των πανηγύρεων η μεγίστη. Εξέθεσαν λοιπόν το σεπτό του λείψανο σε κοινή προσκύνηση επί τριήμερο. Η κοίμησή του δε έγινε την 5ην Ιουλίου.

                Η ΠΑΝΔΗΜΟΣ ΚΗΔΕΙΑ

    Επειδή, όμως, έπρεπε να έλθει να δει τον Πατέρα και να αποδώσει τις επικήδειες τιμές άπασα «ἡ πληθύς τῶν πατέρων» του Όρους, παρέμεινε άταφος επί τριήμερο, κατά το οποίο οι πατέρες της Λαύρας ανέμεναν «τόν ἀθροισμόν» αυτών για να αποδώσουν «τήν ὀφειλομένην αὐτῷ ἐπιτάφιον ὑμνωδίαν». Κατά το τριήμερο δε τούτο διάστημα η ιερά σορός «ἀναλλοίωτος ἦν, οὐκ ὄγκον, οὐ μελανίαν, οὐκ ἀηδίαν (:δυσωδία) φέρων». Δηλαδή δεν παρουσίαζε τα συνήθη συμπτώματα αποσυνθέσεως ενός νεκρού ανθρώπου.

    Ήσαν δε τότε στο Άγιο Όρος περί τους 3.000 μοναχούς. Έτσι, «ἡ τοῦ Ὄρους γερουσία», πληροφορηθείσα «τήν κοινήν συμφοράν» και λυπηθείσα για τον θάνατο του Οσίου, γνωστοποίησε στον προεστώτα της Μονής ότι θα μεταβεί στη Λαύρα για να προσκυνήσει το ιερό λείψανό αυτού και «τήν ἐπιτάφιον αὐτῷ ᾆσαι ᾠδήν».

     Ενώ, λοιπόν, είχαν συγκεντρωθεί και τελούσαν την επικήδειο ακολουθία, κάποιος ευλαβής γέρων, ονόματι Βασίλειος, βλέπει να ρέει αίμα από το πόδι «τοῦ ἱερωτάτου πατρός», το οποίο τραυματίσθηκε κατά την πτώση, γεγονός που θεωρήθηκε ως θαύμα «μέγα καὶ ὑπερφυέστατον». Διότι ποιος νεκρός, μετά από τρεις ημέρες, θα έσταζε ρανίδες αίματος από την δημιουργηθείσα πληγή; Αυτό συνέβη μόνον στο πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όταν είχε προσηλωθεί επί του Σταυρού. Και όχι μόνον τούτο, αλλά «καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐδοξάσθη αὐτῇ τῇ ὥρᾳ καὶ γέγονεν ὡσεὶ χιών». Ο γέρων Βασίλειος αμέσως έσκυψε «τῷ ἱερωτάτῳ ποδί» και είδε το τραύμα, το εσπόγγισε με χειρομάνδηλο και εξαίφνης άρχισε να τρέχει αίμα σαν από πληγή. Όλοι δε έσπευσαν να λάβουν και «ἐχρίοντο εἰς ψυχῶν καί σωμάτων ἴασιν».

    Αφού ετέλεσαν τούς νενομισμένους ψαλμούς και «τήν ἐπιτάφιον ὑμνωδίαν», ενταφίασαν «τό πολύαθλον σῶμα καί σκεῦος τοῦ πνεύματος», ως «μέγαν ὄλβιον καί θησαυρόν ἄσυλον».

                 Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΔΑΝΙΗΛ

    Από τα συντρίμματα της οικοδομής, έβγαλαν τα νεκρά σώματα των πέντε αδελφών και τα εκήδευσαν. Επίσης, εξήγαγαν από τα ερείπια και τον μοναχό Δανιήλ, ο οποίος είχε απλώς τραυματισθεί και ήταν ο μόνος που επέζησε.

   Ο μοναχός αυτός, ενώ εργαζόταν κατ’ εντολή του Οσίου για την ανοικοδόμηση των κελίων του καλλιγράφου μοναχού Ιωάννου, είχε δει το εξής όραμα, το οποίο και διηγήθηκε σ’ αυτόν, τρία χρόνια προ της κοιμήσεως του Οσίου. «Είδα, λοιπόν», λέγει, «ότι ήλθε στη Λαύρα απεσταλμένος του βασιλέως, ο οποίος εκάλεσε στα βασίλεια τον Πατέρα, και αμέσως έφυγε από τη Μονή μαζί με έξι αδελφούς, μεταξύ των οποίων ήμουν και εγώ. Όταν, λοιπόν, εφθάσαμε στην πύλη, δια της οποίας θα εισερχόμεθα στα βασίλεια, ο Πατήρ μαζί με τους πέντε αδελφούς εισήλθε στο παλάτι, αλλά εγώ έμεινα εκτός και ‘’εθρήνουν σφόδρα και γοερώς έκραζον’’. Και αυτό γιατί ο χωρισμός του γέροντα και ο αποκλεισμός της μετ’ αυτού εισόδου στα βασίλεια με έθλιβε και με έφερνε σε παραλογισμό.

   Τότε, άκουσα κάποιον από μέσα να λέγει: ‘’Εις μάτην θρηνείς, άνθρωπε, για σένα θα είναι στο παντελές άβατα και αθέατα όλα αυτά εδώ, εάν δεν σου χαρίσει την εδώ είσοδο εκείνος, μετά του οποίου είχες έλθει’’. Όταν άκουσα τα λόγια αυτά, έκλαια γοερά και θρηνούσα. Αλλά αμέσως παρουσιάσθηκε ο Πατήρ, «το γλυκύ και φαιδρόν πράγμα και όνομα». Με έπιασε από το χέρι το δεξιό και με οδήγησε στον βασιλέα. Με τον τρόπο αυτό αξιώθηκα να τον δω και να τον προσκυνήσω». Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το όραμα. Και τα πράγματα εξελίχθηκαν σύμφωνα με αυτό. Εισήλθε λοιπόν ο Πατήρ και οι πέντε αδελφοί στη βασιλεία του Θεού και μετά από λίγο χρόνο και ο οικοδόμος μοναχός Δανιήλ.

                    Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ

     Έτερος γέρων ευλαβής, είδε όραμα, σύμφωνα με το οποίο προείδε ότι ο Όσιος θα γίνει Σαββαΐτης μετά την ανοικοδομή του ναού και θα επισφραγίσει την ανέγερσή του με μαρτυρικό θάνατο. «Καί πολλά μέν ἄν τις εἰπεῖν ἔχοι (:θα έλεγε κανείς) περί αὐτοῦ τοιουτότροπα (:παρόμοια), μνήμης ἄξια καί τῶν εἰρημένων ἀξιεπαινετώτερα, πολλοῖς μέν ὁραθέντα καί πολλοῖς μέχρι τοῦ νῦν ἀδόμενα, ἡμῖν δέ διά τό πλῆθος παρώμενα (:αποσιωπώμενα)».

    Κανείς, όμως, να μην απορεί και να μην εκπλήσσεται για τον μαρτυρικό θάνατο και να «θαυμάζει τον τρόπον της εκδημίας του οσίου Πατρός, εξετάζοντας την άπειρον των θείων κριμάτων άβυσσον». Διότι και άλλοι άγιοι υπέστησαν «οἴκτιστον θάνατον», ως «ὁ μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν» Τίμιος Πρόδρομος. Είναι βέβαια απορίας άξιον, «πῶς ἡ ὑπέρτιμος ἐκείνη καί ἀγγέλοις αὐτοῖς αἰδέσιμος κεφαλή τοῦ τῆς δεσποτικῆς κεφαλῆς ἀψαμένου, φαύλῃ γυναικί φαύλων ἐρώτων καί ὀρχήστρας μισθός ἆθλον ἐδίδετο…» (:Είναι να απορεί και να εξίσταται κανείς, πώς η υπέρτιμη και υπερένδοξη, ακόμη και πάνω από τους αγγέλους, κεφαλή, που ψηλάφισε την κεφαλή του Δεσπότη Χριστού, να δίδεται σαν βραβείο-τίμημα στον χορό και τον φαύλο έρωτα μιας διεφθαρμένης γυναικός…).

   Αλλά προς τι όλα αυτά; Μήπως και ο Χριστός δεν έπαθε παρόμοια για τη σωτηρία τη δική μου και των ανθρώπων; Μιμητής και τύπος αυτού υπήρξε ο Όσιος. Αυτού «τοῦ μεγάλου καί πρώτου ποιμένος καί ποιμενάρχου», ο οποίος θυσίασε τον εαυτό του «εἰς ἀντίλυτρον τοῖς τέκνοις» αυτού.

   Εάν κάποιος αμφιβάλλει και αμφισβητεί και απαιτεί ως απόδειξη την αναλογία των τύπων, ιδού λοιπόν: «Ἔχει τό τριήμερον εἰς ἀντίτυπον (:τύπον), τό τοῦ σώματος ἀδιάφθορον, τό τοῦ αἵματος αὐτόρρυτον, τό τοῦ σώματος πάλιν σῶον… οὐδέν τῶν ὀστῶν εἶχε συντετριμμένον, τῶν ὁρώντων καί ὁρωμένων τό ἀξιόπιστον, ὑπό μαρτύσιν οὐ πεντακοσίοις, ἀλλά πεντάκις πεντακοσίοις τελουμένων…»

    Ο όσιος Αθανάσιος αναδέχθηκε το μαρτυρικό τέλος από αγάπη προς τα πνευματικά του παιδιά, όπως ο Απόστολος Παύλος και σύμφωνα με όσα σχετικά με αυτό διδάσκει ο όσιος Μάρκος ο ασκητής και ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος.

    Ερμηνεύοντας το γεγονός του μαρτυρικού τέλους του οσίου Αθανασίου, ο βιογράφος του σημειώνει: «…Κατά τρεῖς τρόπους τάς καταχώσεις ἤ καταπονήσεις ἤ καί ἄλλους βιαίους θανάτους τοῖς ἁγίοις ἐπίνεσθαι (:επέρχονται), ὡς λέγει τις τῶν παλαιῶν καί τά θεῖα σοφῶς καί πάντως, ‘’οὐδέ πάντες διά ἁμαρτίας ταῦτα πάσχουσιν’’, ὡς π.χ. ὁ δίκαιος Ἰώβ. Ὁ πρῶτος λοιπόν τρόπος γίνεται πρός «σωφρονισμόν τῶν ἀμελεστέρων καί φόβον». Ὁ δεύτερος «διά μείζονα καί τελείαν κάθαρσιν τῶν ἴσως μικρῶν ἐλαττωμάτων» καί, ὁ τρίτος, συμβαίνει στούς μεγάλους ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ὡς δυνατοί, ‘’…ἁμαρτίας λαοῦ ἀναδεξάμενοι, πειρασμοῖς πολλάκις καί χαλεποῖς θανάτοις ὑπέρ τῆς ἀναδοχῆς παραδίδονται καί ἑαυτοῖς καί τῷ λαῷ μείζονα σωτηρίαν περιποιοῦμενοι· καί γάρ ὁ Χριστός διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν ἐτραυματίσθη καί τόν ὑπέρ ἡμῶν ἀνεδέξατο θάνατον’’.

     Έτσι και ο ‘’πάνσοφος πατήρ ἡμῶν’’ αναδέχθηκε την προστασία πολλών πνευματικών τέκνων, ‘’οὕς καί ἀριθμῆσαι μόνον οὐκ εὐπετές (:εύκολο) και ἀναγκαίως τούς ὑπέρ αὐτῶν ἀνεδέξατο πειρασμούς καί κινδύνους, καθά φησίν ἡ γραφή, ὁ ἐγγυώμενος τόν ἑαυτοῦ φίλον, ἐχθρῷ παραδίδωσι τήν ἑαυτοῦ χεῖρα’’».

      Άλλωστε ο Όσιος δεν εδειλίασε προ του ενδεχομένου πάντοτε θανάτου και σε όλη την ασκητική του ζωή είχε διαρκή μνήμη θανάτου και ήταν, κατά το ανθρωπίνως δυνατό, έτοιμος γι’ αυτόν.

     Έτσι, ο ίδιος σημειώνει γι’ αυτό στη «Διατύπωση»· «τό τοῦ θανάτου ἄδηλον τέλος δεδιώς (:φοβούμενος) καθ’ ἑκάστην ἡμέραν καί ὥραν καί ἐν παντί μέν ὑφορώμενος τόπῳ (: το οποίο σκέπτομαι σε κάθε τόπο), ἐξαιρέτως (: ιδιαιτέρως) δέ ἐν τῇ τῆς θαλάσσης ὁδοιπορίᾳ διά τά ναυάγια τά πολλάκις γινόμενα κατά τά ἀνέφικτα (: ανεξερεύνητα) κρίματα τοῦ Θεοῦ…».

πηγή:Παύλου μοναχού Λαυριώτου, Ο όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, σελίδες 126-133, Άγιον Όρος 2007(στ΄ έκδοση).

Ιερά Μονή Μεγίστη Λαύρα απο την αγρυπνία στην μνημη του Αγίου Αθανασίου

Το Αγίασμα του Αγίου Αθανασίου Αθωνίτη

 – του αειμνήστου λογοτέχνη Αλέξανδρου Μωραϊτίδη.

Αναχωρήσαντες από της Λαύρας λίαν πρωί, διαμέσου δροσερωτάτων δασών, μετά δίωρον πορείαν ημιονικήν, εφθάσαμεν εις το περιβόητον Αγίασμα του Αγίου Αθανασίου. Εξεπεζεύσαμεν. Μία σκιάς πλινθόκτιστος και απλουστάτη. Εισήλθομεν. Αυλίτσα μικρά με ταπεινά καθίσματα. Εκαθήσαμεν. Εμπρός μας βούζει ο ρους του αγιάσματος, βοήν πολλή ευχάριστον ως αύραν ισχυράν, ως ψαλμωδίαν. Ιδού ένα μικρόν ποταμάκι αναβρύει από το πετρώδες έδαφος και χύνεται εις μιαν ευρύχωρον λιθίνην λεκάνην και φεύγει προς τα κάτω του βράχου, με πάντερπνα κελαρύσματα, κελαρύσματα όπου προσβάλλουν τας ακοάς ως φλοίσβος ακτής, ως ψιθυρίσματα μικρών πουλιών μέσα εις τας φωλέας των. Κατέναντί μας και άνωθεν ακριβώς υπάρχει μεγάλη ωραία εικών, ζωγραφία καλή των Γιασαφαίων, παριστώσα την δια θαύματος γενομένην ανάβλυσιν του αγιάσματος. Η ιστορία του είναι διαδεδομένη πανταχού του Αγίου Όρους…

Εδώ υπάρχει από παλαιούς χρόνους μια τράπεζα ξυλίνη με ερμάριον, οι δε διερχόμενοι εντεύθεν διαβάται και προσκυνηταί, αφού νιφθώσι με το δροσερώτατον αγίασμα και πίουν εξ αυτού και ξεκουρασθούν από την οδοιπορίαν, κάθηνται παρά την τράπεζαν και γευματίζουν με τας τροφάς όπου έχουν μαζί των^. και ό,τι τους περισσεύει, ψωμίον ή προσφάγιον, το αφήνουν εκεί εις το ερμάριον, δια να ευρίσκουν οι πτωχοί όπου συχνοδιαβαίνουν από εκεί και πραύνουν την πείναν των. Ωραία τωόντι συνήθεια. Πατριαρχική και ευαγγελικωτάτη, τιμώσα το Άγιον Όρος και την Ορθοδοξίαν μας.

Τόσον γλυκός ήτο ο ήχος του ρέοντος αγιάσματος, τόση ήτο η δροσιά της όλης αυτής καταγωγής, και τόσην κατάνυξιν παρείχε το όλον του ερημικού αυτού περιπτέρου, ώστε εκάθισα εκεί αναψυχόμενος…

ΠΗΓΗ : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗ, ΜΕ ΤΟΥ ΒΟΡΙΑ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ, ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1924, σ. 195 κ.ε.

Στις πέντε του μηνός, μνήμη του Οσίου και θεοφόρου Πατρός μας Αθανασίου του Αθωνίτου και των έξι μαθητών του που μαρτύρησαν μαζί του.

Αυτός ο περιφανής αστέρας της οικουμένης, ο Όσιος Αθανάσιος, έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, γύρω στο έτος 963. Καταγόταν από την Τραπεζούντα, κοντά στη Λαζική, και οι γονείς του ήταν ευγενείς και θεοσεβείς, με καταγωγή και οι δύο από την Αντιόχεια. Από αυτούς έλαβε ευσεβή και καλή ανατροφή.

Από μικρή ηλικία αφοσιώθηκε στη μάθηση, και μόλις γεύτηκε τη γνώση, επιθυμούσε διαρκώς την τελείωσή της. Έτσι πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου χόρτασε κυριολεκτικά από τα γράμματα – κάποια τα διδάχθηκε, και άλλα ο ίδιος τα δίδαξε. Παρόλο που ήταν νέος στην ηλικία, είχε μυαλό ώριμου ανθρώπου, ήταν εγκρατής και αγαπούσε την ασκητική ζωή.

Επειδή ήθελε να φτάσει στην τελειότητα της άσκησης και της αρετής, άφησε την Κωνσταντινούπολη και πήγε στο ψηλό και δύσβατο βουνό του Κύμινα, στη Μικρά Ασία. Εκεί υπήρχε μοναστήρι, με ηγούμενο τον Άγιο Μιχαήλ Μαλεΐνο – έναν άγιο άνθρωπο και διδάσκαλο της μοναχικής ζωής. Εκεί εντάχθηκε και ο Αθανάσιος και μετονομάστηκε έτσι με το μοναχικό σχήμα (προηγουμένως ονομαζόταν Αβράμιος).

Μέσα σε λίγο χρόνο ξεπέρασε όλους τους άλλους ασκητές στους πνευματικούς αγώνες και στην αυστηρότητα της ζωής του, υποδουλώνοντας το σώμα του και αποβλέποντας μόνο στη χαρά των Ουρανών. Επειδή όλοι τον τιμούσαν πολύ, για να αποφύγει την ανθρώπινη δόξα, έφυγε από εκεί και πήγε στο Άγιον Όρος (Άθως), στη Μακεδονία – ένα ψηλό και μακρύ βουνό που εκτείνεται μέσα στη θάλασσα σαν μια στενή λωρίδα γης.

Εκεί βρήκε έναν γέροντα και έγινε μαθητής του, ζώντας με ταπείνωση και υπακοή. Δίπλα του έδωσε πολλούς πνευματικούς αγώνες. Κατόπιν, με θεία αποκάλυψη, πήγε στο εσωτερικό του Άθω. Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς, που τον ήξερε από παλιά και τον εκτιμούσε πολύ, τον παρακάλεσε να ιδρύσει μονή. Έτσι, ο Αθανάσιος έκτισε έναν ωραίο ναό αφιερωμένο στην Παναγία, καθώς και πολλά κελιά και οικοδομήματα για την εγκατάσταση και ανάπαυση των μοναχών.

Ίδρυσε έτσι τη Μεγάλη Λαύρα, ένα μοναστικό κοινόβιο με πολλούς μοναχούς. Έπειτα, αναχώρησε για τον Κύριο, έχοντας λάβει και μαρτυρικό τέλος. Γιατί, μολονότι ήταν σωματικά σκληραγωγημένος και ανθεκτικός, δεν έπαψε να κουράζεται και να μοχθεί. Καθώς προσπαθούσε να ολοκληρώσει την κατασκευή του θόλου του ιερού βήματος της εκκλησίας, ανέβηκε πάνω για να κλείσει τον θόλο, αλλά εκείνος κατέρρευσε και τον καταπλάκωσε μαζί με έξι μαθητές του.

Ο Όσιος Αθανάσιος έκανε αναρίθμητα θαύματα, δόξασε τον Θεό με λόγους, διδασκαλίες, έργα και προορατικό χάρισμα. Έγινε καλά ένας λεπρός με την προσευχή του. Έσωσε ναυαγούς από τη θάλασσα. Ένας άλλος μοναχός, βαριά άρρωστος, άγγιξε το σεντόνι που είχε βαφτεί με το αίμα του Οσίου και θεραπεύτηκε αμέσως. Και ακόμη μέχρι σήμερα, ο θαυματουργός Θεός ενεργεί πολλά αξιομνημόνευτα θαύματα μέσω αυτού.

Σημειώσεις:

Για το τι σημαίνει "Λαύρα", δες την υποσημείωση του Συναξαρίου των Αββάδων της Μονής του Αγίου Σάββα, 20 Μαρτίου.

Ο εκτενής βίος του Οσίου Αθανασίου σώζεται στη Μεγίστη Λαύρα και στη Μονή των Ιβήρων, με αρχική φράση: «Οι των αρίστων ανδρών ανάγραπτοι βίοι». Υπάρχει επίσης εγκώμιο στη Λαύρα με αρχή: «Ουδέ της των Οσίων μνήμης οι φιλόθεοι προσκορείς».

 

Απολυτίκιο 

Την εν σαρκί ζωήν σουκατεπλάγησαν, Αγγέλων τάγματα, πώς μετά σώματος, προς αοράτους συμπλοκάς,έχώρησας άοίδιμε, και κατετραυμάτισας, των δαιμόνων τάς φάλαγγας. ΌθενΑθανάσιε, ό Χριστός σε ήμείψατο πλουσίαις δωρεαίς. Διό Πάτερ πρέσβευε, σωθήναιτάς ψυχάς ημών.

 

Μ' αγαπάς γαρυφαλλιά μου η με γελάς

!!!

 

Διατροφικοί μύθοι: 5 παρανοήσεις που... κληρονομήσαμε

 

Το "ένα μήλο την ημέρα..." ήταν σωστό. Το επιβεβαίωσαν έρευνες επί ερευνών, ότι η λαϊκή θυμοσοφία σε αυτήν τουλάχιστον την περίπτωση δεν έκανε λάθος. Έκανε, όμως, σε άλλες. Πόσες φορές, για παράδειγμα, δεν έχετε ακούσει ή/και την περίφημη συζήτηση περί σατανικών συνδυασμών, που θα σας παχύνουν ως διά μαγείας; Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, η "μεσογειακή λεκάνη" οφείλεται στην τάση των λαών της Νοτίου Ευρώπης να σερβίρουν τα κρέατά τους με υδατάνθρακες -πατάτες, ρύζι ή μακαρόνια- ενώ οι Βορειοευρωπαίοι το τρώνε "σκέτο" (sic) γι' αυτό είναι αδύνατοι.

Υπάρχουν διατροφικοί μύθοι τόσο διαδεδομένοι, που κληρονομούνται από γενιά σε γενιά, και δεν καταρρίπτονται παρά μόνο αφού περάσουν χρόνια και αποδειχθούν λανθασμένοι από σειρά ερευνών -διότι μία έρευνα δεν είναι ποτέ επαρκής για να σβήσει από το μυαλό τα λόγια της "σοφής γιαγιάς, που κάτι ήξερε, στο κάτω κάτω έζησε εκατό χρόνια". Ο καθηγητής φυσικής αγωγής και σύμβουλος διατροφής Παντελής Αντωνίου επιχειρεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, ξεκαθαρίζοντας πέντε διατορφικούς μύθους που μας κληροδότησαν οι γονείς ή ακόμη κι οι παππούδες μας. Δεν θα είναι εύκολο...

Η πορτοκαλάδα ανεβάζει την πίεση
Ίσως θυμάστε από πολύ μικρή ηλικία την γιαγιά σας να λέει ότι δεν κάνει να φάει πορτοκάλι γιατί έχει πίεση. Από την άλλη, κάθε φορά που κάποια δεσποινίδα έπεφτε ημιλυπόθυμη στην τάξη λόγω χαμηλής πίεσης, της έφερναν και μια πορτοκαλάδα για να "της την ανεβάσουν". Στην πραγματικότητα, το στοιχείο που ευθύνεται για την υψηλή πίεση είναι το νάτριο, το οποίο βρίσκεται σε μηδαμινή ποσότητα στην πορτοκαλάδα. Αντίθετα, τα πορτοκάλια και ο φυσικός χυμός τους μάλλον μειώνουν την πίεση παρά την αυξάνουν, λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε κάλιο. Η πορτοκαλάδα, λοιπόν, δεν θα πρέπει να αποφεύγεται από ανθρώπους που έχουν τέτοιου είδος προβλήματα, καθώς λειτουργεί ευεργετικά.

Κρέας και άμυλο: Ο συνδυασμός που παχαίνει
Το κρέας με τα μακαρόνια είναι από τους συνδυασμούς που θεωρούνται "απαγορευμένοι". Το πιο συχνό διατροφικό λάθος που έχει αναγκάσει πολλούς ανθρώπους να δοκιμάσουν μονοφαγικές δίαιτες προκειμένου να χάσουν βάρος. Η παρερμηνεία αυτή φαίνεται πως ξεκινά από το γεγονός πως τόσο το άμυλο όσο και η πρωτεΐνη αποτελούν σύνθετα συστατικά που ο οργανισμός καθυστερεί να πέψει. Ωστόσο, η αύξηση ή η απώλεια βάρους εξαρτώνται αποκλειστικά από το ισοζύγιο ενέργειας και όχι από την ποιότητα ή κάποιον "μαγικό" συνδυασμό των θρεπτικών συστατικών. Τα μακαρόνια με το κρέας σε συνδυασμό με τη σάλτσα που πολλές φορές τα συνοδεύει, πράγματι, μπορεί να είναι ένα πιάτο με αρκετές θερμίδες στο σύνολό του. Ανάλογες θερμίδες, ωστόσο, μπορεί προσλάβει κάποιος αν φάει... φασολάκια σε ποσότητα που να δίνει αντίστοιχες θερμίδες.

Σπανάκι για "σιδερένια" μπράτσα
"Φάε όλο το σπανάκι σου για να γίνεις δυνατός σαν τον Ποπάυ. Το σπανάκι έχει σίδηρο". Πόσες μάχες δεν έχουν δώσει οι μανάδες μας για να αδειάσουμε το πιάτο μας! Ευτυχώς, ο σύμμαχος αυτής της προσπάθειας βρισκόταν στα κόμικς διευκολύνοντας την κατάσταση. Κι όμως, η θεωρία των παιδικών μας χρόνων ότι το σπανάκι είναι πολύ πλούσιο σε σίδηρο οφείλεται σε κάποια αρχική λανθασμένη μέτρηση. Στη θεωρία αυτή βασίστηκε ο Ποπάυ και ξεδιπλώθηκε ο μύθος. Ποια είναι η αλήθεια; Τα φασόλια περιέχουν 3,7mg/ 100 γρ., το σπανάκι έρχεται δεύτερο με 3,6 mg/ 100 γρ, ενώ τελευταίες, ποιος να το πίστευε, είναι οι φακές με 3,3 mg/ 100γρ. Την πρωτιά, ωστόσο, φαίνεται να κατέχουν τα πράσα, που περιέχουν 7,6 mg/ 100 γρ. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί, άραγε, τον Ποπάυ να τρώει πράσα και μετά να νικάει τους κακούς; Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως ο σίδηρος των φυτικών τροφών (μη αιμικός σίδηρος) απορροφάται σε πολύ μικρό ποσοστό. Για να αυξήσετε την απορρόφηση του μη αιμικού σιδήρου, φροντίστε να συνοδεύετε τα αντίστοιχα γεύματά σας με μια πηγή βιταμίνης C, όπως ένα φυσικό χυμό πορτοκάλι ή ένα χυμό με έξτρα βιταμίνη C.

"Μη βάζεις ζάχαρη στο γάλα σου, παχαίνει, αν θες βάλε μέλι…"
Πολλές φορές στην παιδική ηλικία οι γονείς παρότρυναν να χρησιμοποιούμε μέλι αντί για ζάχαρη, επειδή αφενός είναι πιο υγιεινό και αφετέρου έχει λιγότερες θερμίδες από τη ζάχαρη. Πράγματι, το μέλι φαίνεται να είναι πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά, όπως κάποια ιχνοστοιχεία και βιταμίνες, αν και η ποσότητα που δίνει ένα κουταλάκι μέλι είναι τόσο μικρή που δε διαφοροποιεί σημαντικά τις προσλαμβανόμενες βιταμίνες στο σύνολο της ημέρας. Όσο για τις θερμίδες; Τίποτα. Το μέλι στην πραγματικότητα έχει περισσότερες θερμίδες από τη ζάχαρη, 64 αντί 46 ανά κουταλιά. Το πλεονέκτημά του είναι ότι είναι πιο γλυκό, άρα με μικρότερη ποσότητα μελιού έχουμε την ίδια γλυκιά γεύση. Πόσο εύκολα, όμως, μπορούμε να έχουμε μια κοφτή κουταλιά μέλι;

Δώσε αίμα, πιες… χυμό πορτοκάλι
Μια από τις μεγαλύτερες παρανοήσεις είναι η συνήθεια να πίνει κάποιος πορτοκαλάδα, αφού έχει δώσει αίμα. Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι η πορτοκαλάδα ανεβάζει τον αιματοκρίτη και βοηθά στην αποκατάσταση του όγκου του αίματος που έφυγε από τον οργανισμό μας. Η αλήθεια είναι ότι το ίδιο θα συνέβαινε αν πίναμε απλά… νεράκι. Στην πραγματικότητα, τα κύτταρα και τα στοιχεία που βρίσκονται διαλυμένα στο αίμα αποκαθίστανται περίπου σε 3-4 εβδομάδες μετά την αιμοδοσία. Η παρανόηση γίνεται επειδή στον δότη προσφέρεται πορτοκαλάδα, κάτι που έχει να κάνει περισσότερο με ψυχολογικούς (η πορτοκαλάδα ενισχύει τον οργανισμό μας, περιέχει βιταμίνη C κ.α) παρά με ουσιαστικούς λόγους.

Κάθε Σάββατο μεσημέρι, η πλατεία του χωριού σταματούσε.

 

 Οι γυναίκες άφηναν το πλύσιμο στο ποτάμι, οι άντρες παράταγαν τα τσαπιά στα χωράφια, τα παιδιά έτρεχαν ξυπόλητα στο καλντερίμι. Το αυτί τους ήταν κολλημένο στον ήχο που ερχόταν από τη στροφή του Αγίου Λιά. Το μουγκρητό του φορτοεπιβατικού της «άγονης γραμμής Τρίπολη - Βυτίνα».

Εκείνο το Σάββατο του Ιούλη του 1960, ο ήλιος έκαιγε τις πέτρες της πλατείας. Το ΚΤΕΛ Αρκαδίας φάνηκε σκονισμένο, φορτωμένο σαν γαϊδούρι στο παζάρι. Στην οροφή του δεμένα ξύλινα κασόνια με ντομάτες από την Τρίπολη, τσουβάλια με ζάχαρη, ένα κλουβί με κότες που κακάριζαν τρομαγμένες. Από τα παράθυρα κρέμονταν καλάθια με ψάθες και μπόγοι με ρούχα. Μέσα, στριμωγμένοι, πέντε-έξι χωριανοί που είχαν κατέβει στην πόλη για γιατρό ή για δουλειές.

Ο Μπάρμπα-Γιώργης ο οδηγός έσβησε τη μηχανή μπροστά στον πλάτανο. Η σκόνη κάθισε αργά για λίγο δεν ακουγόταν τίποτα. Μόνο το νερό της βρύσης «Ο Πλάτανος» και το λαχάνιασμα της μηχανής.

Πρώτος κατέβηκε ο Μήτσος ο βοηθός, ένα παιδί δεκαοχτώ χρονών με μουτζουρωμένο πρόσωπο. Σκαρφάλωσε στην οροφή σαν αίλουρος και άρχισε να φωνάζει με το τεφτέρι στο χέρι.

«Για την κυρα-Λένη το πετρέλαιο!»

Η κυρα-Λένη με το κόκκινο μαντήλι και τη μπλε ποδιά έσπρωξε τον κόσμο. Το βαρέλι ήταν για τη λάμπα. Το ρεύμα στο χωριό δεν είχε φτάσει ακόμα. Θα ερχόταν σε πέντε χρόνια.

«Για τον πρόεδρο, τα φάρμακα από την Τρίπολη!»

Ο πρόεδρος πλησίασε σοβαρός. Η πενικιλίνη για τον μικρό του Νικόλα που είχε ανεβάσει πυρετό. Όλο το χωριό σταυροκοπήθηκε όταν την είδε.

«Για τον μπακάλη, το καφάσι με τα λουκούμια!»

Τα παιδιά έκαναν κύκλο. Ο μπακάλης ο κυρ-Παντελής άνοιξε το καφάσι εκεί στην πλατεία και κέρασε ένα στον καθένα για χρόνια μετά, η γεύση του λουκουμιού θα είχε τη γεύση εκείνης της μέρας.

Οι δύο κοπέλες στην άκρη περίμεναν υπομονετικά. Η μία με το άσπρο φόρεμα, η Βαγγελιώ, περίμενε το δέμα από την αδερφή της στην Αθήνα. Μέσα είχε πατρόν για φορέματα και ένα γράμμα που μύριζε πόλη. Η άλλη, η Μαρίκα, είχε παραγγείλει κλωστές για τον αργαλειό. Το προικιό της έπρεπε να τελειώσει μέχρι τον Οκτώβρη που θα παντρευόταν.

Ο Μπάρμπα-Γιώργης κατέβηκε τελευταίος. Σκούπισε τον ιδρώτα του με ένα λερωμένο μαντήλι και άναψε τσιγάρο. Ήξερε πως για μια ώρα θα γινόταν το κέντρο του κόσμου. Έφερνε νέα. Ποιος αρραβωνιάστηκε στην Τρίπολη, ποια ήταν η τιμή του λάδιου, αν θα έβρεχε.

Σε μια ώρα η πλατεία άδειασε. Το λεωφορείο είχε ξεφορτώσει. Τώρα θα φόρτωνε. Τυριά μέσα σε καλάθια για να πουληθούν στην Τρίπολη. Ένα γράμμα του δασκάλου για τον Έπαρχο. Τον μπάρμπα-Θανάση που θα πήγαινε στο νοσοκομείο.

Οι γυναίκες γύρισαν στα σπίτια τους με τις παραγγελίες αγκαλιά. Οι άντρες στα καφενεία να σχολιάσουν τα νέα. Τα παιδιά έγλειφαν τα λουκούμια.

Ο Μπάρμπα-Γιώργης έβαλε μπρος, κόρναρε μια φορά για αποχαιρετισμό. Το λεωφορείο ξεκίνησε αργά, αφήνοντας πίσω του σκόνη και μια πλατεία γεμάτη μυρωδιές από ζάχαρη, πετρέλαιο και χαρτί φρέσκου γράμματος.

Μέχρι την επόμενο Σάββατο, το χωριό θα ζούσε με αυτά που έφερε το λεωφορείο γιατί το 1960, στις άγονες γραμμές, το λεωφορείο δεν ήταν απλώς συγκοινωνία. Ήταν το ταχυδρομείο, το παντοπωλείο, το φαρμακείο, η εφημερίδα και η ελπίδα. Ήταν ο ομφάλιος λώρος που ένωνε το χωριό με τον υπόλοιπο κόσμο.

Άννα Δανάλη

Ένας δάσκαλος μουσικής στην Τεχεράνη επέστρεψε στο σχολείο του, το οποίο καταστράφηκε από αεροπορική επιδρομή στις 23 Μαρτίου, και έπαιξε ένα παραδοσιακό περσικό τραγούδι μέσα στα συντρίμμια.

 

«Αυτός ο ήχος, ίσως να είναι ο τελευταίος ήχος αυτού του σχολείου. Και ίσως ακόμη και ο τελευταίος ήχος από εμένα να παίζω. Ίσως να μην είμαι εδώ ούτε αύριο. Αλλά αυτός ο ήχος θα παραμείνει», έγραψε σε μήνυμα προς το ABC News μαζί με το βίντεο.

«Η υποδομή που ανήκει στον λαό αυτής της γης δεν είναι κάτι που μπορεί εύκολα να καταστραφεί ή να καταστραφεί», συνεχίζει το μήνυμα. «Μητέρα μου… Ιράν… Να προσέχεις τον εαυτό σου είτε είμαστε εδώ είτε όχι»

Μεγάλε, Παπαδιαμάντη..

 

Διαβάζοντας στον "ερωτικό Παπαδιαμάντη", διηγήματα όπως το "Όνειρο στο κύμα" και το "έρως-ήρως" παρατηρεί κανείς, αυτό που συμβαίνει πολύ συχνά στον έρωτα , ότι ο ερωτευμένος αδειάζει όπως λέμε τον εαυτό του χάριν τού άλλου, αλλά θαρρώ μόνο ή κυρίως όταν ο άλλος ανταποκρίνεται. Όταν αδιαφορεί όμως ο τελευταίος, ο ερωτευμένος λέει "σ' αγαπώ" είτε σαν παράκληση, είτε σαν προσπάθεια να επιβληθεί στον άλλον, είτε σαν να του επιβάλλει ενα χρέος. Στα διηγήματα αυτά ο Παπαδιαμάντης βάζει και κάτι άλλο που καταλύει την ερωτική φιλαυτία.

Καλά, κοινοτοπίες θα πείτε. Ο έρωτας έχει ιδιοτέλεια, κι αυτό φαίνεται και στον Παπαδιαμάντη. Μάλιστα οι άντρες- ήρωες των εν λόγω διηγημάτων σκέφτονται ακόμη και το κακό προκειμένου να αποκτήσουν τις γυναίκες που αγαπούν. Στον έρωτα υπάρχει τρυφερότητα αλλά και πολλή σκληρότητα (στο όνομα της αγάπης).

Ο Γιωργής στο Έρως-ήρως θέλει να βουλιάξει τη βάρκα όπου επιβαίνουν η Αρχόντω, η γυναίκα που αγαπάει (αλλά, όντας μέσα στη βάρκα, πηγαίνει ως νύφη στο σπίτι του γαμπρού...) και οι δικοί της, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές όλων αλλά και της Αρχόντως, την οποίαν όμως σκέφτεται ότι θα την σώσει ο ίδιος (ίσως και για να κερδίσει την αγάπη της).

Το βοσκόπουλο στο Όνειρο στο κύμα, βλέπει την Μοσχούλα να κολυμπά γυμνή και του πέρασε από το μυαλό "να εκινδύνευεν άξαφνα! να έβαζε μια φωνή! [...], και να εφώναζε βοήθειαν!..." Οπότε κι εδώ ο ερωτευμένος βοσκός σκέφτεται τον εαυτό του, ήγουν πώς θα έρθει κοντά στην αγαπημένη έστω κι αν αυτή πρέπει πρώτα να κινδυνεύσει... Και όντως συμβαίνει αυτό, κι ο βοσκός σώζει από πνιγμό τη Μοσχούλα. Αλλά "κανείς ιδιοτελής λογισμός δεν υπήρχε την στιγμήν εκείνην εις το πνεύμα μου. Η καρδία μου ήτο πλήρης αυτοθυσίας και αφιλοκερδείας. Ποτέ δεν θα εζήτουν αμοιβήν!".

Στο Έρως-ήρως, ο Γιωργής δε βυθίζει τη βάρκα, αφήνει την αγαπημένη του να πάει εκεί που κίνησε να πάει. "Είπεν: 'Ας πάγη, η πτωχή, να ζήση με τον άνδρα της! Με γεια της και με χαρά της!' Κατέστειλε το πάθος, επραΰνθη, κατενύγη, έκλαυσε κι εφάνη ήρως εις τον έρωτά του - έρωτα χριστιανικόν, αγνόν, ανοχής και φιλανθρωπίας".

 Γιώργος Μπάρλας

ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Γράφει ο π.Διονύσιος Ταμπάκης

 

ΧΡΩΣΤΩ μεγάλη ευγνωμοσύνη στον Θεό που με αξίωσε να μεγαλώσω στην Παλαιά Κοκκινιά του Πειραιά,σε ένα φτωχό και περιφρονεμένο μεν, αλλά πολυπολιτισμικό κόσμο , που μέσα σε 3-4 τετράγωνα υπήρχαν και υπάρχουν Έλληνες, Αρμένιοι, Τουρκικό Νεκροταφείο, Ορθόδοξοι Ναοί -Καθολικός Ναός και Ναός των Αρμενίων μαζί με το σχολείο τους. Ολυμπιακοί , Εθνικοί, αριστεροί, δεξιοι, Βασιλικοί…μα ποτέ δεν θυμάμαι σαματάδες.Υπήρχε πάντοτε ένας αλληλοσεβασμός.

Ο κοινός πόνος από την προσφυγιά και από την θηριωδία των Nazi του 40 (είχαν πάρει και τον Παππού μου στον μπλόκο της Κοκκινιάς,μέσα στον καύσωνα όλη την ημέρα όρθιοι να αναμένουν τον θάνατο) τους είχε ενώσει.

Αυτό το οικουμενικό πνεύμα  που με συνέχει από μικρό, πέρα από ανθρωποκτόνες ιδεολογίες, κοινωνικούς ρατσισμούς -τον έχω νοιώσει έντονα στο πετσί μου και μάλιστα  σε μία μικρή και εσωστρεφή πριν  από χρόνια κοινωνία από κάποιους παλαιούς σκληροτράχηλους ανθρώπους , λόγω που δεν είμασταν ντόπιοι, πλούσιοι και επιφανείς  -πέρα από τραχύτητες ,αδιαλλαξίες και πρακτικές αποκλεισμού και μάλιστα των φτωχών, αδικημένων και ευπαθών ομάδων, το οποίο προσπαθώ να διακηρύξω και μέσα από την μουσική μου , με βοήθησε να προσεγγίσω τους αδελφούς και γείτονές μας Τούρκους ,οι οποίοι προσέρχονται σχεδόν κάθε Παρασκευή στο Ναύπλιο και στην Εκκλησία της Παναγίας μας.

Οι όμορφες εμπειρίες και η γεύση που μας έχουν αποκομίσει είναι συγκινητικές!

Όταν βρεθούμε κάτω από την στέγη της Εκκλησιάς δεν υπάρχουν πια εθνικά μίση και μισαλλοδοξίες, αλλά με αγάπη συνομιλούμε(από τα λίγα Τουρκικά που γνωρίζω και με την βοήθεια του καλοσυνάτου διερμηνέα Αλή Μπέη) βγάζουμε φωτογραφίες, όπου με αγκαλιάζουν αυθόρμητα και αν θέλουνε τους διαβάζω διάφορες ευχές κάτω από το Πετραχήλι, όπως έκανε και ο Άγιος Αρσένιος στην Καππαδοκία, είτε για υγεία-sağlık, για πρόοδο- ilerlemek στα παιδιά, για επίτευξη γάμου-düğün, (ακόμη και από άνδρες)για οικογενειακή ειρήνη-huzur κ.α. Μάλιστα με είχε συμβουλεύσει πριν λίγο καιρό ένας Αγιορείτης Ασκητής , όταν διαβάζω  ευχές στους Τούρκους να βάζω μαζί όλη την καρδιά μου.

 Ο σεβασμός που δείχνουν προς τον Ρασοφόρο κληρικό είναι ξεχωριστός ακόμη και από γυναίκες που φορούνε μαντήλα και είναι ένθερμες Μουσουλμάνες. Τέτοιο σεβασμό δεν έχω νοιώσει  ούτε καν από κάποιους που αυτοαποκαλούνται ως  πολύ Έλληνες μάλιστα.

Πριν καιρό είχε έρθει και ένα νέο παιδί 26 χρονών από την Τουρκία μαζί με τα ακουστικά του, μπογιατζής στο επάγγελμα και μας ζήτησε να του δώσουμε ένα Χριστιανικό όνομα πριν από την Βάπτιση που θέλει να κάνει.Τον βγάλαμε(ακολουθία ονοματοδοσίας) Παϊσιο

Κάποτε μάλιστα ένα μικρό Τουρκάκι ήρθε και με αγκάλιασε στα ξαφνικά εκεί που μιλούσα.

Αυτό που τους τονίζω είναι πως Τούρκοι και Έλληνες είμαστε αδέλφια και πως τα εκατέρωθεν πολεμικά μίση δημιουργούνται από τους πολιτικούς συνήθως ,για να αυξάνονται οι αγορές όπλων και ο παράς στην τσέπη τους.

Η απλότητά και η αυθεντικότητα στην ψυχή και στην συμπεριφορά τους μου θυμίζουν Έλληνες της δεκαετίας του 70.Μάλιστα κάποιοι έρχονται από πολύ μακρινά μέρη όπως η Άγκυρα ή η Μερσίνα.

Άλλοτε είχε έρθει και ένας τυφλός Τούρκος από την Κιουτάχεια με την κορούλα του και φωτογραφηθήκαμε.

Είθε να ξεπερνάμε τα εθνικά λάθη του παρελθόντος ,όπου και αν γίνανε αυτά , και να κοιτάμε και να αγαπάμε πρόσωπο με πρόσωπο τον άνθρωπο ,όποιος και να είναι και από όπου και αν κατάγεται ,όπου και σε ό,τι κι’αν πιστεύει,σε όποια κατάσταση και ανάγκη κι’ αν βρίσκεται και ετούτη η προσωπική αγάπη και ο ειλικρινής σεβασμός είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να προσφέρουμε ως άνθρωποι και Χριστιανοί.

 

Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστε, ἐάν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις".(Ιωανν.ιγ΄-35)

Οι Μασάι, οι παραγκουπόλεις και ο ιεραπόστολος

 Ένα ταξίδι στους τροπικούς, πριν αρχίσουν τα ταξίδια σας..

Βασίλειος Μανουράς, Ταγματάρχης Α' Μοίρας Καταδρομών.

 

Συμμετείχε στην Επιχείρηση «ΝΙΚΗ», τη νύχτα της 21ης Ιουλίου 1974, όταν μεταφέρθηκαν Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις αεροπορικώς στην Κύπρο, εν μέσω της τουρκικής εισβολής.

"Εμείς για ένα είμαστε περήφανοι, ότι ενώ μας έτυχε να υπερασπιστούμε το έδαφος της Ελλάδας, γιατί η Κύπρος είναι Ελλάδα, δεν παραδώσαμε ούτε μια σπιθαμή."

Απο το Γεροντικό

 

ΕΠΗΓΕ ΜΙΑ φορὰ ὁ ῞Οσιος Μακάριος νά κάνη συντροφιά σ' ἕναν ἄρρωστο

Ἐρημίτη. Ρίχνοντας μια ματιά γύρω στο γυμνό κελλάκι του, εἶδε πώς δὲν ὑπῆρχε πουθενά οὔτε ἴχνος φαγητοῦ.

-Τί θὰ ἤθελες να φᾶς, Ἀδελφέ; ἐρώτησε ὁ ῞Οσιος.

Ὁ ἄρρωστος ἐδίστασε ν' ἀπαντήση. Τί νὰ ζητοῦσε τάχα, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε τίποτε σ᾽ ἐκείνη τὴν ἐρημιά;

Τέλος, ἐπειδὴ ἐπέμενε νὰ τὸν ἐρωτᾶ ὁ ῞Οσιος, είπε πως εἶχε ἐπιθυμήσει λίγη αλευρόσουπα. Ἀλλά ποῦ νὰ βρεθῆ ἀλεύρι;

Ὁ Ὅσιος Μακάριος, γιὰ ν' ἀναπαύση τὸν ἄρρωστο ἀδελφό του, κατέβηκε στην ᾿Αλεξάνδρεια κάνοντας πενήντα μίλια μέ τά πόδια γιὰ νὰ βρῆ ἀλεύρι...

(50 μίλια = 80,47 χιλιόμετρα περίπου 80,5 χλμ.)

 

 

Ἐκδόσεις Βασ. Ῥηγοπούλου

Θεσσαλονίκη 1969.