Μπορεί να έχουν κανέλα τ’ αστέρια;

 

Κοίτα να δεις που κάποιες φορές οι στιγμές έρχονται από μακριά (από χρόνους που κοντεύεις να ξεχάσεις ότι έζησες) και όμορφα κάθονται στο πλάι σου. Σαν φιλενάδες που δεν ήρθαν επί σκοπώ αλλά επειδή τις ανακάλεσε μία γραμμή που ήταν ίδια, στην ίδια ώρα στο ίδιο χρώμα…

Πάντα απόγευμα….Κρέμα αραβοσίτου και η μητέρα αφού έγραφε επάνω με κανέλα το όνομα του καθενός στο πιάτο του, φορούσε τα κόκκινα πασουμάκια και έβγαινε στην αυλή. Δεν έκανε τίποτε. Χαλάρωνε. Η τελευταία της εργασία ήταν αυτή η κρέμα με την κανέλα. Σαν να υπέγραφε, σαν να γλύκαινε το ηλιοβασίλεμα, σαν να προσευχόταν μυστικά για όσα μας χάρισε η μέρα.

Νύχτωνε και άλλαζαν τα χρώματα και οι προσδοκίες. Επέστρεφε ο πατέρας. Για μας και για κείνη. Με ένα μοντέρνο ποδήλατο ερχόταν και πάντα στη σχάρα είχε κάτι. Άλλοτε παστέλι από τον κυρ Γιάννη τον Ρούστα, άλλοτε παπούτσια που τα είχαμε δώσει στον τσαγκάρη για σόλες και άλλες φορές πάλι απλώς την εφημερίδα του. Μαζευόμασταν όταν ερχόταν εκείνος. Κλείδωνε η πόρτα και όλα έμεναν εκτός. Εντός της οικίας μόνον εμείς που αγαπιόμασταν ή προσπαθούσαμε….Πάντως ήμασταν ασφαλείς. Αν υπήρχαν κακοί, τους είχαμε κλειδώσει απέξω!

Στο νεροχύτη τα πιατάκια της απογευματινής κρέμας, με τα σημάδια της κανέλλας. Σε λίγο τα πιάτα του βραδινού θα σκέπαζαν όσο απόγευμα είχε περισσέψει….

Άδειασα την κρέμα σε μπολάκια και λέω «δεν ρίχνω και λίγη κανέλλα» και τότε ήρθαν οι φιλενάδες οι θύμησες…..Σχεδόν μισός αιώνας πριν! Άρχισα να ρίχνω αργά την κανέλλα σε μια γραμμή. Δεν έγραψα κανένα όνομα. 

Ο πατέρας δεν θάρθει απόψε. Βλέπεις, δεν επιστρέφουν από τον ουρανό. Ούτε την μητέρα είδαμε με τα κόκκινα πασουμάκια. Στις αυλές του Παραδείσου αυτά δεν έχουν πέραση…

Αφαιρέθηκα και η γραμμή της κανέλλας ξεπέρασε τα όρια, βγήκε από το μπολ και γέμισε το τραπέζι. Δεν ήξερα αν έπρεπε να την σκουπίσω ή αν ήταν πρέπον να την αφήσω εκεί να υπογραμμίζει τις απουσίες. 

Τα παράτησα, μαζεύτηκα σε μια γωνιά και ένα μικρό κορίτσι έπιασε να κλαίει μέσα μου. 

Μετά σηκώθηκα και στοργικά μάζεψα στην χούφτα μου ό,τι είχε ξεφύγει και ήταν στο τραπέζι. Δεν πέταξα την κανέλλα στα σκουπίδια. Τί έφταιγε αυτή που δεν θάρθει ο πατέρας το βράδυ; 

Απαλά την απόθεσα στο παρτέρι. Δεν ξέρεις καμμιά φορά….Μήπως ξέρουμε ότι δεν μυρίζουν κανέλλα τ’ αστέρια; 

έλλενα

σχόλιο: 

Άμα θέλεις να πεις «ναι» σ' έναν άνθρωπο, κανέλα να βάζεις...

Η λέξη «γαστρονόμος» κρύβει μέσα της τη λέξη «αστρονόμος».

Έτσι, κάθε μπαχαρικό συνδέεται μ' έναν πλανήτη. Η κανέλα έχει να κάνει με την Αφροδίτη."

"Η Αφροδίτη ήταν η πιο όμορφη γυναίκα. Γι’ αυτό και η κανέλα είναι και γλυκειά και πικρή όπως όλες οι γυναίκες."

"Η κανέλα φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Τους κάνει και κοιτάζονται στα μάτια.

Άμα θέλεις να πεις «ναι» σ' έναν άνθρωπο, κανέλα να βάζεις."

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Η Σαμαρείτιδα, όμοια με τις προηγούμενες γυναίκες,(ἡ Αιμορρούσα, ἡ Συροφοινίκισσα ἡ Συγκύπτουσα) σημαίνει τη φύση ή την ψυχή του καθενός, που χωρίς το προφητικό χάρισμα συμβίωσε, σαν με άνδρες, με όλους τους νόμους που δόθηκαν στη φύση μας, από τους οποίους οι πέντε είχαν προηγηθεί, ενώ ο έκτος, αν και ήταν παρών, αλλά όμως αυτός δεν ήταν άνδρας της φύσης ή της ψυχής, με το το να μή γεννά από αυτήν την δικαιοσύνη που σώζει στον αιώνα.

Έλαβε λοιπόν η φύση ως άνδρα τον

πρώτο, τον νόμο στον παράδεισο·

δεύτερο τον νόμο μετά τον παράδεισο·

τρίτο τον νόμο κατά τον κατακλυσμό του Νώε·

τέταρτο τον νόμο της περιτομής επί του Αβραάμ·

πέμπτο τον νόμο της προσφοράς του Ισαάκ.

Αυτούς όλους τους έλαβε η φύση και τους απέρριψε εξαιτίας της ακαρπίας της στα έργα της αρετής. Έκτο είχε τον νόμο μέσω του Μωϋσή που ήταν σαν να μην τον είχε ή επειδή δεν εκτελούσε τις πράξεις δικαιοσύνης που εκείνος όριζε ή επειδή επρόκειτο αυτή να μεταβεί σε άλλο νόμο ως άνδρα, δηλαδή το ευαγγέλιο, γιατί ο νόμος δεν είχε δοθεί στους ανθρώπους αιώνια, αλλά κατά οικονομία που παιδαγωγούσε προς το μεγαλύτερο και μυστικότερο. Μ'αυτή την έννοια νομίζω είπε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα «και νυν ον έχεις ουκ έστι σός». Γιατί γνώριζε ότι ο άνθρωπος θα μεταφερόταν στο Ευαγγέλιο. Γι'αυτό και γύρω στην έκτη ώρα( καταμεσήμερο), όταν κατ'έξοχή περιλάμπεται η ψυχή από παντού από τις ακτίνες της γνώσης εξαιτίας της παρουσίας σ'αυτήν του Λόγου, κι ενώ είχε φύγει η σκιά του νόμου, συνομιλούσε την ώρα αυτή μαζί της, και κοντά στο πηγάδι του Ιακώβ, στέκοντας δηλαδή κοντά στην πηγή μαζί με το Λόγο των θεωρημάτων της Γραφής. Αυτά ας λεχθούν πρός το παρόν και για το θέμα αυτό.

ήταν ένα αναρχικό παιδί ... (που έγινε πιο αναρχικό ...)

Ένα παιδί  αναρχικό είχε πάει στην Γερμανία. Εκεί το έκλεισαν σε αναμορφωτήριο,γιατί είχε μπλέξει με ναρκωτικά κ.λπ.

Δεν είχε βοηθηθεί από πουθενά.

Στο αναμορφωτήριο του έδωσε κάποιος ένα Ευαγγέλιο.

Το διάβασε και άλλαξε αμέσως.«Θα πάω στην Ελλάδα, είπε· εκεί είναι ή Ορθοδοξία».

Γύρισε στο χωριό του. Οι συγγενείς του βάλθηκαν να τον παντρέψουν.

Τον πάντρεψαν απέκτησε καί ένα παιδάκι.

Διάβαζε το Ευαγγέλιο, πήγαινε στην Εκκλησία, τηρούσε τις αργίες.

Οι άλλοι πού τον έβλεπαν να ζει έτσι έλεγαν: «Αυτός, για να διάβάζη Ευαγγέλιο,πάσχει, τρελλάθηκε»!

Μετά από λίγο τον εγκατέλειψε καί ή γυναίκα του· πήρε μαζί της καί το παιδάκι.

Όταν έφυγε ή γυναίκα του, εκείνος άφησε όλα όσα είχε στο χωριό, χωράφια, τρακτέρ κ.λπ. καί πήγε στις σπηλιές καί ασκήτευε.

Ένας Πνευματικός όμως τού είπε: «Πρέπει να βρεις την γυναίκα σου, να συνεννοηθείτε, καί ύστερα να αποφασίσεις τι θα κάνης».

Ξεκίνησε λοιπόν να πάει στην Θεσσαλονίκη, για να βρει την γυναίκα του.

Πίστευε ότι, αφού έτσι τού είπε ό Πνευματικός, θα τού την παρουσίαση ό Χριστός.

Στην Θεσσαλονίκη δεν την παρουσίασε την γυναίκα του ο Χριστός.

Έν τω μεταξύ, βρήκε κάτι Γερμανούς,τους κατήχησε· ό ένας βαπτίσθηκε.

Αυτοί τού έβαλαν τά ναύλα καί πήγε στην Αθήνα.

Ούτε εκεί τού την παρουσίασε.

Τού έβαλαν πάλι τά ναύλα καί πήγε στην Κρήτη. Έπιασε εκεί μιά δουλειά καί πήγε σε έναν Πνευματικό.

Εκείνος, όταν άκουσε το πρόβλημα του, τού είπε: «Μήπως ή γυναίκα σου καί το παιδάκι είναι έτσι καί έτσι; Εδώ κάπου δουλεύει μιά γυναίκα. Δεν έχει πολύ καιρό πού ήρθε».Καί τού περιέγραψε πώς ήταν αυτή ή γυναίκα. «Αυτή πρέπει να είναι», λέει. Την ειδοποίησε ό Πνευματικός. Εκείνη, μόλις τον είδε, τά έχασε.

«Με μάγια με βρήκες , του είπε. Μάγος είσαι». Καί τον άφησε και έφυγε, πριν προλάβει να της ΅ιλήσει. Την έχασε πάλι.

Έμαθε καί για μένα και ήρθε στο Καλύβι. Χτύπησε μια φορά καί περίμενε.

Τραβήχθηκε στην άκρη καί, ώσπου να ανοίξω, έκανε μετάνοιες.

Φορούσε κάτι παλιά ρούχα. Μού τά διηγήθηκε όλα.

Είχα μερικά ξερά σύκα καί τού έδωσα.

«Θέλεις σύκα;», τού λέω. «εν έχω δόντια», μού λέει. «Καί εγώ δεν έχω»,τού λέω.

«Έσύ πονάς; ΅ε ρωτάει. Έγώ πονώ. Μέσα από τον πόνο βγαίνει ή χαρά τού Χριστού», ΅ού λέει.

«Θέλεις καμμιά φανέλλα;», τον ρωτάω. «Έχω δυό, μού λέει. Αν ζεστάνει ό καιρός, θα την δώσω την μία».

«Κοίταξε, τού λέω, μέχρι να ξεκαθαρίσεις καί να συνεννοηθείς με την γυναίκα σου, να προσέξεις την υγεία σου, γιατί έχεις ευθύνη καί για το παιδάκι».

Τέτοια αυταπάρνηση! Τέτοια πίστη !

Δεν ήταν ούτε είκοσι επτά χρονών. Πού να είχε γνωρίσει αυτός την μοναχική ζωή!

Άγνοια τελεία είχε, άλλα είχε καλή διάθεση καί ό Θεός τον βοήθησε καί προχώρησε βαθιά ευαγγελικά.

άγιος  γέροντας Παΐσιος

Εμάς μας προβληματίζει πολύ ο αέρας που αναπνέουμε σε ένα τόπο….

« Γι αυτο σταματήσαμε την εργασία μας και είπαμε τι σημασία περισσότερο έχει τι δουλειά κάνεις ή τι είδους αέρα αναπνέεις..; Κι όταν λέμε αέρα δεν εννοούμε μόνο αέρα».

 

 

Από την σειρά «Εκείνος κι εκείνος» με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Διαμαντόπουλο (Λουκάς) και Γιώργο Μιχαλακόπουλο (Σόλων).

Ισραηλινός, γιος Εβραίου Ραβίνου, χειροτονήθηκε Διάκονος στην Καλαμπάκα

 

Είναι ο Μοναχός Θεόκλητος, αδελφός της Ιεράς Μονής Βαρλαάμ Μετεώρων

Τη χειροτονία τέλεσε σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων  Θεόκλητος, ο οποίος κατά την προσφώνησή του αποκάλυψε τη συγκλονιστική πορεία του νέου κληρικού. Πρόκειται για έναν νέο Ισραηλινής καταγωγής, γιο Ραβίνου – πατέρα 9 τέκνων, ο οποίος αναζητώντας την αλήθεια αναγνώρισε στο πρόσωπο του Χριστού τον Μεσσία.

Παρά τις δυσκολίες και τους διωγμούς, βαπτίστηκε Ορθόδοξος και βρήκε το πνευματικό του λιμάνι στα Μετέωρα.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος χαρακτήρισε τους μοναχούς των Μετεώρων ως πνευματικά «αλεξικέραυνα» που ελκύουν τη Χάρη του Θεού και προστατεύουν την κοινωνία.

Η λαμπρή ακολουθία ολοκληρώθηκε με την ιαχή «Άξιος» να δονεί τον Ναό από τους εκατοντάδες παρισταμένους, οι οποίοι έσπευσαν να λάβουν την ευχή του νέου Διακόνου.

 

Από τις πιο απλές ερωτήσεις… στις πιο αληθινές απαντήσεις

Γκέτο με χαμόγελο: Η πιο σκοτεινή πλευρά της δήλωσης Αυτιά.

 

Όχι, κ. Αυτιά: Τα παιδιά με αναπηρία δεν είναι για αποικίες απομόνωσης.

Ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς δεν έκανε απλώς μια ατυχή δήλωση. Κατέθεσε μια πρόταση που αποκαλύπτει έναν βαθιά προβληματικό τρόπο σκέψης για τον άνθρωπο με αναπηρία. Και όταν τέτοιες αντιλήψεις εκφέρονται δημόσια από πολιτικό πρόσωπο, δεν αρκεί μια «διόρθωση». Απαιτείται πολιτική και ηθική καταδίκη.

Τι ακριβώς πρότεινε; Πρότεινε τη δημιουργία «ευρωπαϊκών χωριών για παιδιά ΑμεΑ», όπου, όπως είπε, «ο γονέας δεν παραδίδει το παιδί στην πύλη του χωριού, αλλά θα μπορεί να ζει μαζί του ως εργαζόμενος, εθελοντής ή και φροντιστής».

Δηλαδή τι μας λέει; Ότι τα ανάπηρα παιδιά δεν πρέπει να ζουν μέσα στην κοινωνία, αλλά σε ειδικούς χώρους. Σε ξεχωριστές κοινότητες. Σε «χωριά». Μακριά από τον υπόλοιπο κοινωνικό ιστό.

Αυτό δεν είναι συμπερίληψη. Είναι διαχωρισμός. Είναι γκετοποίηση με «ανθρωπιστική» συσκευασία.

Η ίδια η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία μίλησε για «νέες Σπιναλόγκες» και κατήγγειλε ότι τέτοιες λογικές αντιστρατεύονται τη σύγχρονη δικαιωματική προσέγγιση και τη ζωή μέσα στην κοινότητα. (Ε.Σ.Α.μεΑ.)

Και έχουν δίκιο. Διότι πίσω από τη γλώσσα της «φροντίδας» κρύβεται μια παλιά και επικίνδυνη ιδέα: ότι κάποιοι άνθρωποι είναι «διαφορετικοί» σε τέτοιο βαθμό ώστε η κοινωνία να μην θέλει πραγματικά να συμβιώνει μαζί τους.

Ο ανάπηρος δεν παρουσιάζεται ως ισότιμο πρόσωπο. Παρουσιάζεται ως αντικείμενο προστασίας. Ως ύπαρξη που πρέπει να «τακτοποιηθεί» σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους, ώστε να μη διαταράσσεται η κανονικότητα των «υγιών».

Αυτό θυμίζει σκοτεινές εποχές της Ευρώπης.

Οι ναζί ξεκίνησαν ακριβώς έτσι: με τον διαχωρισμό των «κανονικών» από τους «ελαττωματικούς». Με τη θεωρία ότι κάποιοι άνθρωποι είναι βάρος για την κοινωνία. Ότι χρειάζονται ειδικούς χώρους. Ιδρύματα. Απομόνωση. Κοινωνική εξαφάνιση.

Η διαφορά είναι ότι το ναζιστικό καθεστώς ολοκλήρωσε αυτή τη λογική με την εξόντωση των αναπήρων μέσω του προγράμματος Aktion T4.

Φυσικά ο Αυτιάς δεν μιλά για εξόντωση. Αλλά η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται αλλού: στην ίδια την αντίληψη του διαχωρισμού. Στην ιδέα ότι ο ανάπηρος άνθρωπος δεν ανήκει φυσικά και οργανικά μέσα στην κοινότητα.

Και αυτό είναι ανατριχιαστικό. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν λέει: «θα σας φτιάξουμε ένα χωριό να μείνετε μόνοι σας».

Η αληθινή αγάπη λέει: «η κοινωνία αλλάζει ώστε να χωρά όλους».

Η αληθινή πολιτική για την αναπηρία δεν είναι η απομόνωση πίσω από “πρότυπες δομές”. Είναι: σχολεία προσβάσιμα, πόλεις ανθρώπινες, δουλειές ανοιχτές, υποστηριζόμενη διαβίωση μέσα στις γειτονιές, προσωπικοί βοηθοί, συμμετοχή, αξιοπρέπεια, κανονική ζωή.

Όχι «χωριά». Όχι ειδικές αποικίες ανθρώπων.

Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι μιάσματα. Δεν είναι πρόβλημα προς διαχείριση.

Δεν είναι ψυχές που πρέπει να κρυφτούν πίσω από “ευρωπαϊκά προγράμματα ευαισθησίας”.

Είναι πρόσωπα. Είναι πολίτες. Είναι μέλη της ίδιας κοινότητας.

Και μια κοινωνία κρίνεται από το αν αντέχει να ζει μαζί με τους πιο ευάλωτους — όχι από το πόσο επιδέξια τους απομακρύνει από το οπτικό της πεδίο.

Η πρόταση Αυτιά δεν είναι απλώς άστοχη. Είναι βαθιά αποκαλυπτική για έναν τεχνοκρατικό, ψυχρό και επικίνδυνο τρόπο σκέψης, όπου η «φροντίδα» γίνεται εργαλείο κοινωνικού διαχωρισμού.

Και γι’ αυτό πρέπει να απορριφθεί χωρίς κανέναν εξωραϊσμό.

 

 Γεωργιος Αποστολακης

Ὁμόφρονες καί συνοδοιπόροι στήν…«σωστή πλευρά τῆς Ἱστορίας».

 

    Γράφει ο   Νεκτάριος Δαπέργολας

Ἡ παρουσία τοῦ φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη προχτές μέσα στήν ἐλλαδίτικη (προφανῶς ἀρνούμαστε νά τήν ἀποκαλέσουμε ἑλληνική) Βουλή, ὅπως ἀναμενόταν, δέν μᾶς ἔκανε σέ τίποτε σοφότερους. Καί δυστυχῶς οὔτε κἄν ἐλπίζουμε νά θορύβησε κάποιους (ὄχι φυσικά ἐκ τῶν γνωστῶν βολεμένων ἤ ἀγαπουλίστικα δηλητηριασμένων χριστιανούληδων, ἀλλά κάποιους ἀπειροελάχιστους ἔστω ἐναπομείναντες ἀφελεῖς), ἄν καί ἀποτέλεσε ἄλλη μία συγκλονιστικά ἀπροκάλυπτη καί φανερή ἀπόδειξη γιά τό πόσο σφιχταγκαλιασμένο εἶναι τό ζοφερό Φανάρι (ὅπως ἀσφαλῶς καί ἡ ἡμετέρα ἐκκλησιαστική διοίκηση) μέ ὅλα ὅσα ὑποστασιάζουν – καί ὅλους ὅσους ὑπηρετοῦν ὡς πολιτικοοικονομικό κατεστημένο – τήν νεοταξική ἀτζέντα.

     Ἀγνοώντας ἐπιδεικτικά κάθε πραγματικό πρόβλημα τῆς πνευματικά καί κοινωνικά καταρρέουσας πατρίδας, ἀλλά καί γενικότερα τοῦ βυθιζόμενου στό νεοεποχίτικο χάος καί τόν ἐφιάλτη τῆς ψηφιακῆς ὑποδούλωσης πλανήτη, ὁ κ. Ἀρχοντώνης ἐκφώνησε μία παντελῶς ἀνούσια, ἀδιανόητα ἀνιαρή καί ἀπίστευτα νανουριστική ἐκθεσούλα ἰδεῶν μπροστά σέ ὅλο τόν ἀντίχριστο καί ἐκκλησιομάχο κυνοβουλευτικό συρφετό τῶν ἐκπροσώπων τῶν σοδομονόμων, τοῦ φασιστικοῦ ψηφιακοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τῆς ἀπόλυτης διαφθορᾶς, τοῦ πλήρους ξεπουλήματος. Ἕνα συρφετό, πού τόν τίμησε κιόλας μέ βραβεῖο – μᾶλλον γιά τά 35 χρόνια πού ὡς πατριάρχης ἐργάζεται νυχθημερόν γιά τήν διάλυση τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ξεχαρβάλωμα τῶν δογμάτων τῆς πίστης μας, τήν ὑποταγή τῆς Ἐκκλησίας μέσα στόν ὀχετό τῆς οἰκουμενιστικῆς δυσωδίας, τήν προκλητική προώθηση, ὄχι μόνο σέ ἐκκλησιαστικό ἀλλά καί σέ γεωπολιτικό ἐπίπεδο, τῶν νεοταξικῶν συμφερόντων.

     Καί ὅλα αὐτά βέβαια ἀπολύτως ἀναμενόμενα, ἀπό τή στιγμή πού ἁπαξάπαντες οἱ συμμετέχοντες στήν προχτεσινή παρωδία τυγχάνουν πολλαπλῶς τεκμηριωμένα καθολικά ὁμόφρονες καί πολυαγαπημένοι συνοδοιπόροι στήν «σωστή πλευρά τῆς Ἱστορίας». Αὐτοί πηγαινοέρχονται, μεταξύ λεσχῶν, στοῶν καί κάθε λογῆς ἑτέρων ὑπογείων, ἀλληλοχαριεντίζονται, ἀλληλοβραβεύονται καί ἀλληλοεξυμνοῦνται. Αὐτό εἶναι τό παιχνίδι – καί ἔτσι παίζεται. Γιά τούς ὑπόλοιπους ὅμως, δυστυχῶς καί πάλι θά πῶ ὅτι δέν τρέφω τήν ἐλπίδα μήπως καί θορυβήθηκε κανείς. Γιατί πολύ φοβᾶμαι πώς μετά ἀπό τόσα χρόνια ἀλλεπάλληλων συντριπτικῶν τεκμηρίων, ὅσοι ἦταν νά ξυπνήσουν, ἤδη πρό πολλοῦ ξύπνησαν. Οἱ ὑπόλοιποι δυστυχῶς φαίνεται πώς – ὑπό τό κράτος τῆς ἀγαπολογικῆς πλάνης, τῆς ἄγνοιας, τῆς σύγχυσης, τῆς ἀδιαφορίας ἤ δέν ξέρω ποιᾶς ἄλλης ἀσύγγνωστης ἀφέλειας – μᾶλλον οὔτε τό θέλουν, οὔτε καί τό μποροῦνε πλέον…

 

σχολιο: Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης μιλά για τον άνθρωπο, το πρόσωπο, την ειρήνη, τη δημιουργία και τους αδυνάμους, ο λόγος του δεν κρίνεται μόνο από τη θεολογική του ανύψωση, αλλά από τη διαδρομή του.

Αν περνά με άνεση από τη Βουλή, τα γραφεία, τις αίθουσες πρωτοκόλλου, τις χειραψίες, τις κλειστές λέσχες «κύρους», εκεί όπου η διπλωματία, η μασονία, η πολιτική και η κοινωνική αυτοεπιβεβαίωση συνομιλούν με άψογη ευγένεια, αλλά δεν περνά από έναν φυλακισμένο, έναν άρρωστο, έναν γονιό των Τεμπών, από τον διωκόμενο πατέρα Αντώνιο της Κιβωτού, από μια οικογένεια θύματος γυναικοκτονίας, από το σπίτι του Παύλου Φύσσα, από ένα σπίτι φτώχειας, από μια εγκατάσταση κτηνοτρόφου που θρηνεί για τα 500 νεκρά του πρόβατα, τότε το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη υψηλού λόγου. Το πρόβλημα είναι η απουσία καθόδου.

Γιατί ο άνθρωπος, όταν παραμένει έννοια, είναι θαυμάσια διαχειρίσιμος. Χωράει σε ομιλίες, δελτία Τύπου, επίσημες φωτογραφίες, φράσεις περί αξιοπρέπειας και ειρήνης, ακόμη και σε τελετές ανταλλαγής ακριβών και απολύτως άχρηστων εθιμοτυπικών δώρων, όπου οι θεσμοί επιβεβαιώνουν ο ένας την ευγένεια του άλλου, ενώ ο φτωχός επιβεβαιώνει μόνο την απουσία του. Τα δώρα αυτά είναι το υλικό ισοδύναμο των μεγάλων λέξεων όταν δεν γίνονται πράξη: λαμπρά, περιττά, τελετουργικά, φτιαγμένα για να κυκλοφορούν ανάμεσα σε εκείνους που ήδη έχουν αρκετά.

Η διπλωματία δεν είναι από μόνη της αμάρτημα. Αμάρτημα γίνεται όταν υποκαθιστά την ποιμαντική επίσκεψη και εμφανίζεται ως μαρτυρία. Όταν η Εκκλησία κινείται ευκολότερα ανάμεσα σε πρόσωπα εξουσίας παρά ανάμεσα σε πρόσωπα πόνου, τότε ο λόγος περί προσώπου αρχίζει να ακούγεται ως λεπτή μορφή θεσμικής αυτοαθώωσης. Ο άρρωστος μυρίζει νοσοκομείο, ο φυλακισμένος έχει όνομα και φάκελο, ο γονιός των Τεμπών δεν αφήνει τη δικαιοσύνη να γίνει ρητορικό στολίδι, η οικογένεια μιας δολοφονημένης γυναίκας δεν επιτρέπει στην ευαισθησία να παραμείνει κομψή.

Χριστός, όμως, δεν είναι ο υψηλός λόγος περί πάσχοντος σώματος.

Είναι η κάθοδος προς το πάσχον σώμα.

Δεν είναι η ευγενής αναφορά στον άνθρωπο, αλλά η έκθεση ενώπιον εκείνου που δεν προσφέρει κύρος, δεν ανταλλάσσει δώρα, δεν φωτογραφίζεται ωραία, δεν εξυπηρετεί καμία θεσμική σκηνοθεσία.

Ο άνθρωπος δεν λείπει από τις λέξεις.

Λείπει από το πρόγραμμα.

Και ίσως εκεί, ανάμεσα στο πρόγραμμα και στο Ευαγγέλιο, ανοίγεται ολόκληρη η αμηχανία μιας Εκκλησίας που μιλά για κάθοδο, αλλά κινείται με την άνεση της ανόδου.

Η πιο παράδοξη εικόνα της εποχής βρίσκεται ακριβώς εδώ: μια Εκκλησία που μιλά ακόμη τη γλώσσα της ασκήσεως, ενώ προετοιμάζει ταυτοχρόνως το μέλλον της μέσα από δραματουργίες επικοινωνίας, μηχανισμούς δημόσιας εικόνας και μια νέα γενιά εκκλησιαστικών προσώπων που εκπαιδεύονται ήδη ως κάτι ανάμεσα σε αρχιερείς, motivational speakers και christian life coaches του Instagram και του TikTok. Όχι πλέον ο ποιμένας που κατεβαίνει στη σιωπή του πόνου, αλλά ο διαχειριστής συναισθηματικής παρουσίας σε αλγόριθμους ορατότητας· όχι ο λόγος που τραυματίζει υπαρξιακά, αλλά ο λόγος που κυκλοφορεί εύπεπτα σε βίντεο λίγων δευτερολέπτων, έτοιμος να γίνει αναπαραγωγή, επιρροή, engagement.

Κι έτσι η θεολογία κινδυνεύει να μεταβληθεί όχι απλώς σε δημόσια διπλωματία, αλλά σε περιεχόμενο: μια ευγενής, φωτισμένη και απολύτως συμβατή πνευματικότητα για έναν κόσμο που δεν αντέχει πια ούτε τη σιωπή ούτε τη ρήξη

 Μάνος Λαμπράκης

Δεν είναι θεωρία είναι επανάληψη … και μετά κλαίμε για το αποτέλεσμα που εμείς ψηφίσαμε

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και η Πάτμος

 Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ο Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού, ήταν γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης και νεώτερος αδελφός του αποστόλου Ιακώβου. Γεννήθηκε στη Γαλιλαία και δεν μορφώθηκε καθώς από μικρός βοηθούσε τον πατέρα του που ήταν ψαράς. Στην αρχή έγινε μαθητής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και αμέσως μόλις γνώρισε τον Ιησού έγινε μαθητής του μαζί με τον αδερφό του τον Ιάκωβο. Η Εκκλησία μας του απένειμε την προσωνυμία του Θεολόγου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος είναι ο Ευαγγελιστής της αγάπης. Όχι μόνο γιατί αναφέρεται συνεχώς στα κείμενα του στη αγάπη, αλλά κυρίως γιατί την βίωνε και την εξέφραζε. Αγαπούσε πολύ τον Διδάσκαλό του. Τον ακολούθησε και στις πιο δύσκολες ώρες της επίγειας ζωής Του. Όταν οι άλλοι μαθητές ήταν κρυμμένοι «διά τον φόβον των Ιουδαίων», αυτός ήταν παρών στην σύλληψή Του, στην δίκη και στον Γολγοθά, όπου κάτω από τον Σταυρό στις κρίσιμες εκείνες στιγμές του εμπιστεύθηκε ο Χριστός την μητέρα Του. Και αυτός τίμησε την επιθυμία του Κυρίου και μέχρι την Κοίμηση της την φρόντιζε ως αληθινή του μητέρα. Μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τον Πέτρο αποτελούσαν την τριάδα τον μαθητών που είχε μαζί του ο Χριστός στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, στο όρος Θαβώρ, όπου «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών», καθώς και στην Γεσθημανή, όπου προσευχήθηκε πριν από το πάθος Του. Η Ιερή μονή της Πάτμου Ιδρύθηκε από τον Όσιο Χριστόδουλο. Κατά την περίοδο της Αραβοκρατίας , η Πάτμος είναι σχεδόν έρημη. Ένας προικισμένος και και μορφωμένος μοναχός ο Χριστόδουλος ο Λατρινός, το 1088 ζητάει και του παραχωρείται όλο το νησί, από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ τον Κομνηνό, για να ιδρύσει μοναστήρι προς τιμή του Ευαγγελιστή.Ο Χριστόδουλος μένει στην Πάτμο μέχρι το 1118 μέχρι που επιδρομές Αράβων πειρατών τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει το νησί. Το όραμα του όμως συνεχίζει να εμπνέει φωτισμένους μοναχούς που συνεχίζουν το έργο του στους επόμενους αιώνες.Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει μια καταπληκτική ανάπτυξη της Πάτμου χάρη στην ακτινοβολία του Μοναστηριού, που τις βάσεις του θεμελίωσε υποδειγματικά ο μετέπειτα όσιος της ορθοδοξίας, Χριστόδουλος. Η ίδρυση της μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, σήμανε την γένεση ενός πολιτιστικού - πνευματικού - θρησκευτικού κέντρου, που αποτελεί σημείο αναφοράς για όλο τον Χριστιανικό κόσμο.

8 Μαΐου 1980 - 8 Μαΐου 2026 • 46 έτη από την κοίμηση του Οσίου Φιλοθέου

 

Οι Μοναχές συγκλονισμένες από την κοίμηση του Πνευματικού Πατρός των και διδασκάλου σημειώνουν:

...Την 4ην πρωϊνήν (8ης Μαΐου 1980) ετελείωσαν την ανάγνωσιν αι αδελφαί εις τον Γέροντα. Έμειναν πλησίον του δύο όπως πάντα.

- Εγώ σήμερα, λέγει εις τας αδελφάς, θα φύγω.

- Πού το ξέρετε Άγιε Γέροντα; τον ερωτά η αδελφή.

- Το ξέρω, το καταλαβαίνω. Σήμερα θα φύγω.

Η ώρα ήτο 5η πρωϊνή. Αι αδελφαί ασήμανον το καμπανάκι της κέλλας του. Όλαι ευρέθησαν εις το κελλίον του. Ο Άγιος Πατήρ με τρεις αναπνοάς άφησεν την Αγίαν ψυχήν του να πετάξη εις τα Ουράνια σκηνώματα, τα τόσον αγαπητά και περιπόθητα και συγκατετάγη εις τον χορόν των Αγίων Πατέρων τους οποίους με όλας του τας δυνάμεις πνευματικάς και σωματικάς ετίμησεν με ολονυκτίους αγρυπνίας, μελέτην των Θείων έργων των και μίμησιν της αγωνιστικής ζωής των. Προσετέθη εις την χορείαν των Αγίων ένα ακόμα μυρίπνοον άνθος του Παραδείσου που με την αδαμάντινον θέλησίν του κατόρθωσεν να διατηρηθή ανέπαφον και ακηλίδωτον από την αμαρτίαν του ταλαιπώρου αιώνος μας.

 

 

Μια που σήμερα συμπληρώθηκαν αισίως 46 χρόνια από την εις Κύριον εκδημία του οσίου της Πάρου,π.Φιλοθέου (Ζερβάκου), δημοσιεύουμε αυτή την νεανική του φωτογραφία του έτους 1931.

Πίσω και αριστερά,είναι ο Ιερός Ναός της οσίας Θεοκτίστης της εν Πάρω,τον οποίο ανήγειρε ο ίδιος στην θέση Κουνάδος στην περιοχή των Καμαρών Πάρου.

Δεξιά πίσω φαίνεται η Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πάρου,η οποία είναι μετόχι της Μονής Λογγοβάρδας χωρίς μοναχούς.

Όλοι εμείς οι οποίοι είχαμε την εξαιρετική και ιδιαίτερη ευλογία να γνωρίσουμε τον άγιο Γέροντα,να εξομολογηθούμε στο πετραχήλι του,να ακούσουμε τις θεόπνευστες συμβουλές του,να τον ζήσουμε σαν στοργικό πατέρα,αισθανόμαστε σήμερα μια ιδιαίτερη χαρά.

Τον νιώθουμε ότι είναι κοντά μας,μας φροντίζει στοργικά και μας ευεργετεί ακόμα.Δεν ξεχνούμε τα πολύ ελπιδοφόρα λόγια του : «αν βρω παρρησία στον Θεό,δεν θα σας αφήσω».

Η παρηγοριά αυτή διώχνει από μέσα μας την αίσθηση της απουσίας του και μας γεμίζει από αισιοδοξία στις σκληρές μέρες που ζούμε.

 

Ἡ ἐπίσκεψις τοῦ ἁγίου Δεσπότη

 

«Μὴ οἱ ποιμένες βόσκουσιν ἑαυτούς;
οὐχὶ τὰ πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες;»
(Ἰεζεκιήλ)

ΚΎΡ Ἀλέξανδρος  Παπαδιαμάντης 

Ἀφοῦ τὸ βαποράκι ἐστάθη ὡς μισὴν ὥραν εἰς τὸν μικρὸν ὅρμον, κατέναντι τῆς ἀγορᾶς, ἥτις ἐφαίνετο σχεδὸν γεμάτη ἀπὸ κόσμον, ἔστρεψε τὴν πρῷραν πρὸς ἀνατολάς καὶ ἀπέπλευσε. Συγχρόνως οἱ καμπάνες τῶν δυὸ ἐκκλησιῶν, αἵτινες διέπρεπον μὲ τοὺς ὑψηλοὺς πύργους καὶ τοὺς θόλους των, ἡ μία εἰς τὸ ὕψος τῆς παραθαλασσίας ὁδοῦ καὶ τῆς πλατείας, ἡ ἄλλη εἰς τὸ κέντρον τῆς ἐπάνω συνοικίας, ἐκινήθησαν γοργῶς, ἐκχέουσαι μεγάλην καὶ παρατεταμένην κωδωνοκρουσίαν.

Διατὶ αὐτά; Οἱ παπάδες ἤξευραν, ὅτι ὁ Δεσπότης ὁ νεοχειροτόνητος τῆς ἐπαρχίας ἦτο μέσα στὸ βαπόρι, ἀλλ᾿ ὁ πρῶτος μεταξὺ αὐτῶν, ὁ ἐπισκοπικὸς ἐπίτροπος, εἶχε πληροφορηθῆ ὅτι ἡ Σεβασμιότης του δὲν ἐπροτίθετο πρὸς τὸ παρὸν νὰ ἐξέλθῃ εἰς τὴν πολίχνην, ἀλλὰ θὰ μετέβαινε πρῶτον, χάριν τῆς ἰδίας εὐκολίας του, εἰς τὴν ἄλλην νῆσον, τὴν ἀνατολικήν, τὴν ἀπωτέραν εἰς τὸν δρόμον του, καὶ εἶτα θὰ ἐπέστρεφε νὰ ἐπισκεφθῆ καὶ τὸ ἐδῶ ποίμνιόν του. Οὐχ ἧττον ἐπῆραν μίαν βάρκαν καὶ ἀνῆλθον ὅλοι ὁμοῦ, οἱ ἑπτὰ παπάδες, εἰς τὸ βαπόρι, διὰ νὰ χαιρετίσουν ἁπλῶς τὸν ἐπίσκοπον εἰς τὴν διέλευσίν του.

Μόλις ἡ μαύρη τῶν ρασοφόρων πλειὰς ἀνῆλθεν εἰς τὸ πρυμναῖον «κάσαρο» (στεγασμένος χῶρος στήν πρύμνη) τοῦ ἀτμοπλοίου, ὅπου ἵστατο ἀγναντεύων τὴν μικρὰν πόλιν ὁ περιοδεύων ἱεράρχης, καὶ ὁ διάκος, ἀποτεινόμενος πρὸς τὸν πρῶτον βαίνοντα ἐκ τῶν ἱερέων, τὸν ὁποῖον ἐκατάλαβεν ὡς ἐπίτροπον τοῦ Δεσπότη, ἂν καὶ πρώτην φορὰν τὸν ἔβλεπε, τοῦ λέγει μὲ τόνον δεσποτικόν.

– Γιατί δὲν ἐσημάνατε τὶς καμπάνες;

Ὁ παπα-Γιαννάκης, 83 ἐτῶν ἄνθρωπος, ἂν καὶ κωφὸς ἦτο, ἐκατάλαβεν τί ἔλεγεν ὁ διάκος. Ἐπειδὴ ὁ Δεσπότης δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἐξέλθῃ, δὲν εἶχαν προβλέψει, ἢ τὸ ἐνόμισον περιττόν, νὰ κρούσουν τὶς καμπάνες. Τώρα, ὅμως, εἰς τὸ κέλευσμα τοῦ διάκου, ἐστράφη πρὸς τὴν λέμβον, ἐφώναξεν ἕνα νέον κρατοῦντα τὰς κώπας, καὶ τοῦ λέγει.

– Σταμάτη! Τρέχα γρήγορα, ἔξω! Τὶς καμπάνες! Βαρᾶτε τὶς καμπάνες!

Ὁ Σταμάτης, ἔφηβος ὡς 16 ἐτῶν, κυρίως βαρκάρης δὲν ἦτο, ἀλλ᾿ ὀρφανὸς μάγκας, τρέχων παιδιόθεν κατόπιν εἰς τὰ ράσα τῶν παπάδων. Ὅπως ὑπάρχουν ἐκκλησιαστικὰ δαιμόνια, οὕτω ὑπάρχουν καὶ ἀγυιόπαιδα ἐκκλησιαστικά. Πάραυτα ἐσιάρισεν, ἐκωπηλάτησε, καὶ μετὰ ἓν λεπτὸν ἔφθασεν εἰς τὴν προκυμαίαν. Θὰ ἠμποροῦσε νὰ φωνάξη ἀπὸ τὴν βάρκαν πρὸς τοὺς ἔξω, διὰ νὰ τρέξουν νὰ σημάνουν τὶς καμπάνες, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκαμε. Ἐπήδησε ἔξω, κι᾿ ἔτρεξε διὰ ν᾿ ἀπολαύση αὐτὸς πρῶτος τὴν ὑπερτάτην ἡδονὴν τῆς κωδωνοκρουσίας.

Καθὼς ἔτρεχεν, ἔκραξε τὸν ἄλλον ἀδελφόν του, τὸν Φώτην, καὶ τὸν ἔστειλεν εἰς τὴν ἐπάνω ἐνορίαν πρὸς τὸν αὐτὸν σκοπόν. Εἶτα ἀνῆλθεν ὑψηλὰ εἰς τὸ καμπαναριό, ἐκόλλησεν ὡς τελώνιον εἰς τὴν μεγάλην καμπάναν, ἥρπασε τὸ γλωσσίδι της, μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα τὴν λαβὴν τοῦ ἐπικράνου τῆς ἄλλης, κι᾿ ἔρριψε τὸ σχοινίον τῆς τρίτης εἰς ἓν ἄλλο παιδίον παρὰ τὴν βάσιν τοῦ κωδωνοστασίου, τὸ ὁποῖον εἶχε κλειδώσει πεισμόνως ἔξω ἀπὸ τὸ πορτέλλο τοῦ καμπαναριοῦ.

Μετὰ μίαν στιγμὴν μανιώδης κωδωνοκρουσία ἤρχισε, καὶ ἄλλοι ἐναέριοι ἦχοι ἀπήντησαν ἀπὸ τὴν ἄλλην ἐκκλησίαν. Καὶ ὑπὸ τοὺς ἤχους αὐτοὺς τὸ ἀτμόποοιον ἀπέπλεε, καὶ οἱ παπάδες ἐπέστρεψαν εἰς τὴν ξηράν.

Μετὰ δυὸ ἑβδομάδας, ὅταν ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν γείτονα νῆσον ὁ Σεβασμιώτατος, ἐν μεγάλῃ κλαγγῇ κωδώνων, ὡς πρώτην φορὰν ἐρχόμενος, ἐπῆγε κατ᾿ εὐθεῖαν εἰς τὸν ναόν. Ἐκεῖ, εἰς τὸ τέλος τῆς δοξολογίας – καὶ αὐτὸ ὑπῆρξε μετὰ τὴν περὶ κωδωνοκρουσίας διαταγήν, τὴν διὰ τοῦ διάκου δοθεῖσαν, ἡ πρώτη χαρακτηριστικὴ πρᾶξις τῆς ποιμαντικῆς του – ἐπετίμησεν ἕνα τῶν ἱερέων, διότι ὡς ἐπαρχιώτης καὶ ἀσυνήθιστος ἀπὸ ἀρχιερατικὰς ἱεροπραξίας, εἶπε τὸ σύνηθες «Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν», καὶ δὲν εἶπε: «Δι᾿ εὐχῶν τοῦ ἁγίου Δεσπότου ἡμῶν». Ὁ δυστυχὴς ἱερεὺς πῶς νὰ τὸ ξεύρη, ἀφοῦ πουθενὰ δὲν τὸ εἶχεν εὕρει γραμμένον.

Τὴν Κυριακὴν ὅταν ἐλειτούργησεν ὁ ἐπίσκοπος, εἰς τὸ τέλος τῆς λειτουργίας ἔδωκε νέον δεῖγμα τῆς ποιμαντικῆς του. Εἰς τὸ «Πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί», τὸν γεροντότερον, τὸν πλέον πεπειραμένον, ἀλλὰ καὶ ἐγγράμματον ἱερέα, τὸν ἔπιασεν ἀποτόμως ἀπὸ τὸν βραχίονα, βαστάζοντα τὸ Ἅγιον Ποτήριον, καὶ τὸν ἐβίασε νὰ σταθῇ ἐπὶ ἓν λεπτὸν εἰς τὰ βημόθυρα, διὰ νὰ εἴπῃ τὸ «Πάντοτε» – ὡς νὰ ἐπρόκειτο, κατόπιν τοῦ «Μετὰ φόβου Θεοῦ», νὰ γίνῃ καὶ Δευτέρα Μετάληψις. Καὶ ὅμως τὸ Εὐχολόγιον γράφει μόνον, ὅτι «βλέπει ὁ ἱερεὺς πρὸς τὸν λαόν», καὶ ὄχι ἵσταται εἰς τὴν Ἁγίαν Πύλην. Ὅ,τι δὲ περιττὸν γίνεται, μαρτυρεῖ μόνον τάσιν πρὸς τὸ πομπῶδες καὶ θεατρικὸν – ὅπως συνηθίζουν μάλιστα οἱ Ρῶσοι.

Μέγα εὐτύχημα ὑπῆρξε γιὰ τὸν ἄλλον γέροντα, τὸν ἐπίτροπόν του, εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ὁποίου κατέλυσεν ὁ ἱεράρχης, τὸ ὅτι ἦτο πολὺ κωφός. Ὁ Δεσπότης ἠδύνατο νὰ τὸν ἐπιτιμᾶ καὶ νὰ τὸν ὀνειδίζῃ μάλιστα, χωρὶς αὐτὸς ν᾿ ἀντιλαμβάνεται, μηδὲ νὰ πικραίνεται τίποτε. Ὅταν δὲν ἦτο παρὼν ὁ διάκος, διὰ νὰ τοῦ ἐξηγήση, αὐτὸς δὲν ἠδύνατο νὰ ἐννοῇ τίποτε ἀπὸ τοὺς θυμοὺς καὶ τὰς ἐξάψεις τοῦ Σεβασμιωτάτου.

Τέλος κατώρθωσε νὰ δώση λογαριασμὸν ὁ γέρων ἐπίτροπος εἰς μετρητά, δι᾿ ὅλας τὰς ἀδείας γάμου καὶ τὰ λοιπὰ «δικαιώματα» τῆς Ἐπισκοπῆς. Ἀλλὰ διὰ τὰ γαλόπουλα, τοὺς ἀστακοὺς καὶ τ᾿ αὐγοτάραχα, κανεὶς δὲν τοῦ ἐζήτησε λογαριασμὸν πόσα εἶχε ξοδεύσει. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ὁ Δεσπότης ἦτο ἐγκρατέστατος. Ἔπασχε ἀπὸ στομαχικὰ καὶ καρδιακὰ συμπτώματα – ἴσως ἀπὸ ψαμμίασιν ἢ καὶ διαβήτην. Ἀλλ᾿ ὁ διάκος εἶχε τὰ νιᾶτά του, τὴν ξανθὴν γενειάδα καὶ τὴν κόμην του. Θὰ ἦτο ὑπερβολὴ βεβαίως ἂν ἐλέγαμεν, ὅτι ὠμοίαζε μὲ τὸν ἀρχιποιητὴν ἐκεῖνον τῆς Παπικῆς αὐλῆς, τοῦ Λέοντος τοῦ Ι´, ὅστις εἶχε παραπονεθῆ ποτε, ὅτι ἔκαμνε στίχους διὰ χίλιους ποιητάς, καὶ εἰς τὸν ὁποῖον ὁ περιώνυμος Ποντίφιξ ἔδωκε τὴν ἀπάντησιν: Et pro mille allis archipoeta bibit. (μά καί ὁ ἀρχιποιητής πίνει γιά χίλιους)

Ὅπως καὶ ἂν ἔχῃ, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἠγάπα πολὺ τὸ ἐντόπιον μοσχᾶτον εἰς δαμιτζάνες προσφερόμενον.

Τέλος ὁ Σεβασμιώτατος, ἀφοῦ ἔδωκε τὸ τελευταῖον καὶ κυριώτερον μάθημα ποιμαντικῆς εἰς τοὺς ἱερεῖς του – τοὺς ἐνουθέτησε νὰ εἶναι καθάριοι, νὰ μὴ καπνίζουν ναργιλὲ δημοσίᾳ καὶ νὰ μὴν κρατοῦν ποτὲ ράβδον – ἐν ἤχῳ κωδώνων καὶ πάλιν, προεπέμφθη, ἐπεβιβάσθη στὸ βαποράκι, κι᾿ ἐπῆγε νὰ ποιμάνῃ καὶ ἄλλα πρόβατα.

Οι Νεοφώτιστοι στην Τουρκία. Γιατί βαφτίζονται χριστιανοί

 Στο πρώτο μέρος της εκπομπής Πρίσμα της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης, ο Συμεών Σολταρίδης, Θρησκειολόγος, Συγγραφέας, Δημοσιογράφος και Πρόεδρος της ελληνικής ρωμαϊκής κοινότητας Μπαλίνου στην Κωνσταντινούπολη, μιλά για το φαινόμενο των μαζικών βαπτίσεων χριστιανών στην Τουρκία.

Η αποκάλυψη λέγει για τον Θεό «Ο Θεός αγάπη εστίν», «Ο Θεός φως εστί και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστιν ουδεμία» (Α’ Ιωαν. δ’ 8, α’5) Πόσο δύσκολο είναι για εμάς τους ανθρώπους να το αντιληφθούμε!

 

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος

Δύσκολο γιατί η ατομική μας ζωή και η ζωή του κόσμου που μας περιβάλλει μάλλον αποδεικνύει το αντίθετο.

Πραγματικά ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, αν όλοι σχεδόν σαν φτάνουν στο τέλος της ζωής τους φωνάζουν με πίκρα καρδιάς μαζί με τον Ιώβ:

«Αι ημέραι μου παρήλθον εν βρόμω, ερράγη δε τα άρθρα της καρδίας μου, άδης μου ο οίκος…Πού ουν έτι εστίν η ελπίς;;», κι αυτό που μυστικά αλλά με δύναμη ζητούσε η καρδιά μου από τα νιάτα της «τις όψεται»;; (Ιώβ ιζ’ 11-15)

 

Ο ίδιος ο Χριστός μας διαβεβαιώνει πως ο Θεός προνοεί στοργικά για όλη την κτίση και ότι δεν λησμονεί ούτε ένα μικρό πουλάκι τ’ουρανού, ότι φροντίζει και για τον καλλωπισμό των αγριόκρινων, για τους ανθρώπους μάλιστα η πρόνοια Του είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη, σε βαθμό ώστε «ημών και αι τρίχες της κεφαλής πάσαι ηριθμημέναι εισί» (Ματθ. ι’30)

 

Πού είναι λοιπόν η πρόνοια που απλώνεται μέχρι και τα πιο ταπεινά πράγματα και που φροντίζει και για τα πιο ελάχιστα;

 

Όλοι πνιγόμαστε ασφυκτικά από το θέαμα του αχαλίνωτου οργίου του κακού στον κόσμο.

Μυριάδες ζωές, συχνά στην αρχή τους και πολλές φορές χωρίς να έχουν φτάσει στην αυτοσυνειδησία, αρπάζονται με απίστευτη σκληρότητα.

Γιατί λοιπόν μας δόθηκε αυτή η παράλογη ζωή;;

Και να, με δίψα ζητά η ψυχή να συναντήση τον Θεό για να Του πή:

Γιατί μου έδωσες τη ζωή;

Χόρτασα από βάσανα…

Με σκέπασε σκοτάδι…

Γιατί κρύβεσαι από μένα;

Ξέρω πως είσαι αγαθός αλλά πώς αδιαφορείς τόσο για την τραγωδία μου;

Δεν μπορώ να σε εννοήσω…

 

Έζησε στη γη ένας άνθρωπος, άνδρας με άσβεστη πνευματική δίψα, που λεγόταν Συμεών. Προσευχόταν για πολύ καιρό με ασταμάτητο θρήνο «ελέησον με».

Και δεν τον άκουγε ο Θεός.

 

Πέρασαν μήνες και μήνες με τέτοια προσευχή και οι δυνάμεις τής ψυχής του εξαντλήθηκαν.

Έφτασε στην απόγνωση και φώναξε «Είσαι αδυσώπητος».

 

Κι όταν μ’αυτές τις λέξεις ράγισε κάτι μέσα στην αποκαμωμένη από την απόγνωση ψυχή του είδε ξαφνικά τον ζώντα Χριστό.

Φωτιά γέμισε την καρδιά του κι όλο του το σώμα με τέτοια δύναμη που, αν κρατούσε ακόμα μια στιγμή η όραση, θα πέθαινε.

Ποτέ πια δεν μπορούσε να λησμονήση το ανείπωτα πράο, το απέραντα αγαπητικό, χαρούμενο και γεμάτο από υπερνοητή ειρήνη βλέμμα του Χριστού.

Και στα επόμενα χρόνια της μακράς ζωής του εμαρτυρούσε ακάματα πως «ο Θεός αγάπη εστίν», αγάπη άπειρη, που ξεπερνά κάθε νου.

«ΑΓΓΕΛΩ ΚΡΑΙΝΕΙ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ» :Χωριό Σκιαδάς Λάκκας Σουλίου

 

Στο χωριό Σκιαδάς του νομού Πρεβέζης, στο όρια της ιστορικής Λάκκας Σουλίου, συναντήσαμε τον καλλίφωνο κύριο Τριαντάφυλλο Λώλη, γέννημα - θρέμμα του χωριού. Ο κύριος Τριαντάφυλλος είναι πρόσωπο γνωστό στην περιοχή για τις φωνητικές του ικανότητες αλλά και για το μεράκι του στο τραγούδι ενώ είχε εμφανιστεί στα νιάτα του στην εκπομπή «Να η ευκαιρία», σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Επί σειρά ετών, τραγούδησε και επαγγελματικά σε αρκετά πανηγύρια στην Ήπειρο και όχι μόνο.

 

 

Το τραγούδι «Αγγέλω κραίνει η μάνα σου» είναι ένα τραγούδι της αγάπης, ένα στεριανό τσάμικο σε εξάσημο ρυθμό (6/8), γνωστό σε αρκετές περιοχές της Ηπείρου, προερχόμενο, ωστόσο, από την περιοχή της Ρούμελης. Χορεύεται ως αργός τσάμικος χορός και στα χωριά της Ηπείρου διαδόθηκε παλιά, πιθανότατα από την πρώιμη δισκογραφία και τις κομπανίες. Ο ερευνητής Σπύρος Μουσελίμης κατέγραψε το τραγούδι αυτό στη Λάκκα Σούλι, ήδη από τη δεκαετία του 1920.

Οι στίχοι:

Αγγέλω μ' κραίνει η μάνα σου,

δεν ξέρω τι σε θέλει.

Να πας Αγγέλω μ' για νερό

να πιούν τα παλικάρια.

Τα παλικάρια κι αν διψούν

νερό να πιούν στη βρύση.

--

Έρευνα-καταγραφή:

Βασίλης Διαμάντης, Δημήτρης Τάσσης

Απρίλιος 2024

❝ ἐκ βορρᾶ καὶ θαλάσσης ❞

 

Γιατί ο Νότος λέγεται θάλασσα;

Στο τροπάριο της η΄ ωδής του Κανόνος της Αναστάσεως, ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός καλεί τη Σιών να σηκώσει τα μάτια της και να δει τα παιδιά της να συρρέουν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα:

«Ἆρον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμούς σου Σιὼν καὶ ἴδε·

ἰδοὺ γὰρ ἥκασί σοι, θεοφεγγεῖς ὡς φωστῆρες,

🙶ἐκ δυσμῶν καὶ βορρᾶ, καὶ θαλάσσης, καὶ ἑῴας🙷

τὰ τέκνα σου ἐν σοὶ εὐλογοῦντα,

Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

 

μετάφρ.

🙶Σήκωσε τα μάτια σου γύρω, Ιερουσαλήμ, και δες·

να, έχουν έλθει σαν θεοφώτιστοι φωστήρες

από τη Δύση και το Βορρά, από το Νότο και την Ανατολή,

τα τέκνα σου, δοξολογώντας

μ' εσένα το Θεό στους αιώνες.🙶

 

 

 

 

Δυσμαί = Δύση. Ἑῴα (χώρα) = Ανατολή (< ἐῷος «ανατολικός» < ἕως «αυγή»). Αλλά γιατί ο Νότος λέγεται θάλασσα;

Ο ποιητής παραλαμβάνει τη χρήση αυτή από τους Εβδομήκοντα, κυρίως από τον Ψαλμό (106,3)

🙶καὶ ἐκ τῶν χωρῶν συνήγαγεν αὐτούς,

ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν

καὶ βοῤῥᾶ καὶ θ α λ ά σ σ η ς🙷

Η ίδια λογική εμφανίζεται όμως πολύ παλαιότερα — ήδη στη Γένεση, όταν ο Θεός λέει στον Αβραάμ (Γεν. 13,14):

🙶ἀνάβλεψον τοῖς ὀφθαλμοῖς σου καὶ ἴδε

ἀπὸ τοῦ τόπου, οὗ νῦν σύ εἶ,

πρὸς βοῤῥᾶν καὶ λίβα καὶ ἀνατολὰς καὶ θ ά λ α σ σ α ν🙷

Ο λόγος είναι ότι ο Νότος συνδέεται με το υγρό στοιχείο, επειδή ο νότιος άνεμος είναι υγρός -γι' αυτό και μια από τις αρχ. σημασίες της λέξης "νότιος" είναι «υγρός, θαλάσσιος» (πβ σε άλλο ύμνο: «Νοτίου θηρός ἐν σπλάγχνοις» = στα σπλάχνα του θαλάσσιου θηρίου (το κήτος που κατάπιε τον Ιωνά). Νεοελληνικές επιβιώσεις αυτή της χρήσης είναι το ρήμα "νοτίζω" («υγραίνω»), το επίθετο "νοτερός" («υγρός»), ο "νοτισμένος" τοίχος κ.λπ..

Στην ίδια βιωματική -και όχι γεωγραφική- κατανόηση του χώρου εντάσσεται επίσης και ο "λίβας" (που βλέπουμε στο χωρίο της Γένεσης), η βιβλική απόδοση της "Δύσης" (< λίψ, λιβός: ο νοτιοδυτικός άνεμος που φέρνει βροχή < ρ. λείβω «στάζω, χύνω» — πβ. και το λιβάδι).

Ο εβραϊκός πολιτισμός λειτουργεί περισσότερο με τις αισθήσεις και λιγότερο με αφηρημένες συντεταγμένες. "Νότος" είναι αυτό που νιώθεις όταν φυσά — υγρασία, θάλασσα· "Δύση" είναι ο λίβας, ο άνεμος που στάζει βροχή.

Και ο Δαμασκηνός, πάνω από χίλια χρόνια αργότερα, ακολουθεί αυτή την παράδοση, επειδή ζει μέσα της — φέρνοντας «τα παιδιά της Σιών» (δηλ. τους πιστούς της εκκλησίας) από «θάλασσα» και βορρά, από «δυσμές» και «ἑῴα», να ευλογούν τον Χριστό «εἰς τοὺς αἰῶνας».

Στη Ρώμη, επιδότησαν μέσω ΜΚΟ ένα πρόγραμμα για λαθρομετανάστες.

Έδιναν χρήματα σε οικογένειες να τους φιλοξενήσουν. 

Πόσοι δέχθηκαν; 

 

 

Από τον Αμερικανό αναζητητή της αλήθειας στο δρόμο της δοξολογίας της εκκλησίας

Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ. 

Με την ευκαιρία των προετοιμασιών για την αγιοκατάταξη του Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ, την οποία ευλογεί η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας, η ΕΟΔ Γερμανίας δημοσιεύει ορισμένα στοιχεία για έναν από τους πιο γνωστούς Ορθόδοξους συγγραφείς του 20ού αιώνα στον αγγλόφωνο κόσμο, καθώς και αρκετές από τις δηλώσεις του σε γερμανική μετάφραση. Η ζωή του ήταν το ταξίδι ενός ανθρώπου που έψαξε για πολύ καιρό, αμφέβαλλε, μελέτησε και πάλεψε - και τελικά βρήκε στην Ορθοδοξία εκείνη την αλήθεια στην οποία αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του στην προσευχή, τον μοναχισμό και την υπηρεσία στην Εκκλησία.

Η αληθινή ορθοδοξία απαιτεί μια αφοσίωση που να καλύπτει κάθε τομέα της ζωής μας.  (Ομιλίες π. Σεραφείμ Ρόουζ: Αποσπάσματα από τα γραπτά του)

• Γεννήθηκε στις ΗΠΑ

Ο Σεραφείμ Ρόουζ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1934 στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιουτζίν Ντένις Ρόουζ. Μεγάλωσε σε αμερικανική οικογένεια και αρχικά δεν ανήκε στην ορθόδοξη παράδοση.

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, η μετέπειτα πορεία του προς την Ορθοδοξία έγινε μια ξεχωριστή μαρτυρία για πολλούς ανθρώπους στη Δύση: δεν ήρθε στην Εκκλησία μέσω γέννησης ή πολιτισμικών εθίμων, αλλά μέσω μιας μακράς και ένθερμης πνευματικής αναζήτησης.

• Δεν ανατράφηκε ως Ορθόδοξος

Ο Ρόουζ προερχόταν από προτεσταντικό υπόβαθρο. Στα νιάτα του, ωστόσο, απομακρύνθηκε από τον παραδοσιακό Χριστιανισμό και αναζήτησε απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής στη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, τον σύγχρονο πολιτισμό και τις ανατολικές θρησκείες.

Αυτή η αναζήτηση δεν τον οδήγησε απευθείας στην εκκλησία, αλλά μάλλον μέσα από πολλά πνευματικά και διανοητικά στάδια. Αργότερα, αυτή η εμπειρία έγινε σημαντικό μέρος του έργου του: κατανόησε τα ερωτήματα, τις αμφιβολίες και τις εσωτερικές κρίσεις των δυτικών ανθρώπων από τη δική του εμπειρία.

• Ήταν άνθρωπος με βαθιά πνευματική αναζήτηση

Ο Γιουτζίν Ρόουζ σπούδασε, μεταξύ άλλων, κινεζική γλώσσα και φιλοσοφία. Ασχολήθηκε εντατικά με στοχαστές και θρησκευτικές παραδόσεις της Ανατολής, αλλά και με την πνευματική κρίση της σύγχρονης Δύσης.

Η αναζήτησή του δεν ήταν επιφανειακή, αλλά μάλλον καθοδηγούνταν από το ερώτημα εάν υπάρχει μια αλήθεια που υπερβαίνει το πνεύμα της εποχής, τις ιδεολογίες και τις προσωπικές προτιμήσεις. Αυτή η εσωτερική σοβαρότητα έκανε την μετέπειτα πορεία του προς την Ορθοδοξία ιδιαίτερα κατανοητή σε πολλούς αναγνώστες και αναζητητές.

• Ήρθε στην Ορθοδοξία μέσω της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας

Στο Σαν Φρανσίσκο, ο Ρόουζ γνώρισε την ορθόδοξη παράδοση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Εξωτερικού. Εκεί συνάντησε τον πνευματικό κόσμο της ρωσικής κοινότητας των μεταναστών, η οποία, μετά την επανάσταση, είχε μεταφέρει πολλές εκκλησιαστικές παραδόσεις στη δυτική διασπορά.

Ιδιαίτερη σημασία είχε για αυτόν η συνάντησή του με τον Άγιο Ιωάννη της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο. Αυτός ο ιεράρχης, σεβαστός για τον ασκητισμό, την προσευχή και την ποιμαντική του αγάπη, άσκησε βαθιά επιρροή στην πνευματική ζωή του Ρόουζ και στην απόφασή του να ακολουθήσει με συνέπεια την ορθόδοξη οδό.

Το να είσαι Ορθόδοξος δεν περιορίζεται σε μεμονωμένες στιγμές, αλλά περιλαμβάνει όλη τη ζωή: κάθε μέρα, σε κάθε περίσταση - αλλιώς δεν είναι πραγματικά Ορθόδοξος. (Ζώντας μια Ορθόδοξη Κοσμοθεωρία, Αύγουστος 1980)

• Έγινε ιερομόναχος

Το 1970, ο Ευγένιος Ρόουζ χειροτονήθηκε μοναχός και του δόθηκε το όνομα Σεραφείμ – προς τιμήν του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Αργότερα, χειροτονήθηκε ιερομόναχος.

Η ζωή του χαρακτηριζόταν από προσευχή, απλότητα, ασκητισμό και ιεραποστολικό έργο. Κατανοούσε τον μοναχισμό όχι ως απόδραση από τον κόσμο, αλλά ως υπηρεσία προς την Εκκλησία και προς όσους αναζητούσαν πνευματική καθοδήγηση.

• Ίδρυσε ένα ορθόδοξο ιεραποστολικό κέντρο με άτομα με παρόμοιο τρόπο σκέψης

Μαζί με τον μελλοντικό Ηγούμενο Χέρμαν, ίδρυσε την Αδελφότητα του Αγίου Χέρμαν της Αλάσκας στην Πλατίνα της Καλιφόρνια. Οι αδελφοί ζούσαν εκεί κάτω από απλές, συχνά πολύ δύσκολες συνθήκες.

Η καθημερινή τους ζωή αποτελούνταν από προσευχή, θρησκευτικές λειτουργίες, σωματική εργασία, μεταφράσεις και έκδοση ορθόδοξης λογοτεχνίας. Από αυτή τη μικρή κοινότητα αναπτύχθηκε ένα σημαντικό ιεραποστολικό κέντρο που δημοσίευε ορθόδοξα κείμενα, βιβλία και περιοδικά για αγγλόφωνους αναγνώστες.

• Έγινε μια σημαντική φωνή της Ορθοδοξίας στη Δύση

Μέσα από τα ημερολόγιά του, τα βιβλία του, τις διαλέξεις του και τις μεταφράσεις του, ο Σεραφείμ Ρόουζ εξήγησε στους δυτικούς αναγνώστες το δόγμα της Εκκλησίας, την πνευματική ζωή, τη σημασία της παράδοσης και τους κινδύνους των σύγχρονων θρησκευτικών παρεκκλίσεων.

Έγραφε όχι μόνο για θεολόγους αλλά και για ανθρώπους που αναζητούσαν καθοδήγηση. Πολλά από τα κείμενά του συνδυάζουν σαφείς θέσεις της Εκκλησίας με γλώσσα που θα μπορούσε να προσεγγίσει και ανθρώπους εκτός του Ορθόδοξου κόσμου.

Όλα τα καλά στον κόσμο δείχνουν προς τον Θεό, αρκεί να είμαστε αρκετά σοφοί για να τα αναγνωρίσουμε. (Ζώντας μια Ορθόδοξη Κοσμοθεωρία, διάλεξη, Αύγουστος 1980)

• Τα πιο διάσημα έργα του διαβάζονται ακόμη και σήμερα

Μεταξύ των πιο γνωστών βιβλίων του είναι τα εξής: Ορθοδοξία και η Θρησκεία του Μέλλοντος, Η Ψυχή Μετά τον Θάνατο και Μηδενισμός: Η Ρίζα της Επανάστασης της Σύγχρονης Εποχής. Σε αυτά τα έργα ασχολήθηκε με τις σύγχρονες ιδεολογίες, τον θρησκευτικό συγκρητισμό, τις πνευματικές αυταπάτες και την κρίση της Δυτικής σκέψης.

Η προειδοποίησή του ότι οι αιρέσεις μπορούν επίσης να δημιουργήσουν τη δική τους μορφή «πνευματικότητας» αναφέρεται ιδιαίτερα συχνά: «Κάθε αίρεση έχει τη δική της «πνευματικότητα»».

• Πέθανε νέος, αλλά η επιρροή του συνέχισε να αυξάνεται

Ο Σεραφείμ Ρόουζ πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1982, σε ηλικία μόλις 48 ετών. Μετά τον θάνατό του, τα βιβλία του εξαπλώθηκαν πολύ πέρα ​​από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μεταφράστηκαν σε διάφορες γλώσσες και βρήκαν μεγάλη απήχηση, ειδικά στις ορθόδοξες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και μεταξύ των προσηλυτισμένων στη Δύση.

Για πολλούς αναγνώστες, έγινε ένας πνευματικός οδηγός που παρουσίαζε την Ορθοδοξία όχι ως πολιτιστική λαογραφία, αλλά ως ζωντανή αλήθεια.

• Η ROCOR έχει ευλογήσει τις προετοιμασίες της αγιοκατάτξή του

Στις 5 Μαΐου 2026, η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας δήλωσε στην επιστολή της ότι, ανταποκρινόμενη στα πολυάριθμα αιτήματα των πιστών, αναγνώρισε τη δίκαια ζωή του αείμνηστου Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ και ευλόγησε τις προετοιμασίες για την αγιοκατάταξή του στο αξίωμα των Οσιώτων Πατέρων. Αυτή δεν είναι πλέον απλώς μια ιδιωτική ευλάβεια, αλλά ένα επίσημο εκκλησιαστικό βήμα.

πηγή 

Πόσο υπέροχο είσαι, ύδωρ ζων! Γλυκύτατε Σωτήρα μας

 

 ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ 

Ο Σωτήρας μας Χριστός δεν έδωσε το ζων ύδωρ μόνο στους Σαμαρείτες και τους Ιουδαίους. Το έδωσε κι εξακολουθεί να το δίνει μέχρι σήμερα σε κάθε άνθρωπο που έχει επίγνωση της πνευματικής του δίψας στην έρημο αυτής της ζωής. Κάποτε ο Κύριος στάθηκε στην Ιερουσαλήμ «και έκραξε λέγων· εάν τις διψά, ερχέσθω πρός με και πινέτω» (Ιωάν. ζ’, 37). Πρόσεξε πως το αναφέρει ο ευαγγελιστής: έκραξε. Ο Καλός Ποιμήν δεν ψιθυρίζει. Φωνάζει, κράζει το ποίμνιό Του, το καλεί στο νερό. Από την αγάπη Του για το ανθρώπινο γένος ο Χριστός στέκεται στη μέση της ερήμου αυτού του κόσμου και κράζει σ' όλους τους ταξιδιώτες που είναι εξαντλημένοι από τη δίψα. Ευλογημένοι είναι όσοι ακούνε τη φωνή Του και τον πλησιάζουν με πίστη. Ο Χριστός δε θα τους ρωτήσει ούτε ποια γλώσσα μιλάνε ούτε σε ποιο έθνος ανήκουν. Ούτε την ηλικία τους θέλει να μάθει ούτε αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί. Θα δώσει σε όλους ύδωρ ζων για να τους ενισχύσει και να τους αναζωογονήσει, να τους ανανεώσει και να τους αναγεννήσει, να τους υιοθετήσει, να τους βγάλει από το πύρινο καμίνι αυτού του κόσμου και να τους οδηγήσει στη γη της επαγγελίας.

Πόσο υπέροχο είσαι, ύδωρ ζων! Γλυκύτατε Σωτήρα μας, δροσερή, κρυστάλλινη κι ανανεωτική πηγή, πόσο πλούσιος και ζωοποιός είσαι! Πνεύμα Αγιο, Παράκλητε, προσάγαγε στον Κύριο Ιησού όλους εκείνους που οι ψυχές τους διψούν για την αιώνια ζωή και κραυγάζουν: «Η ψυχή μου διψά για το Θεό, για το Ζώντα Θεό!».

Τουρκία: Ανακαλύφθηκε εντυπωσιακό ψηφιδωτό 1.800 ετών με την αρχαιοελληνική λέξη «Τρύφη»

Αρχαιολόγοι έκαναν μια σπουδαία ανακάλυψη χθες Τετάρτη (6/5) στην αρχαία πόλη Ζίλε, σημερινή Τοκάτ στην Τουρκία, καθώς βρήκαν ένα ψηφιδωτό που χρονολογείται πριν από 1.800 χρόνια. Πάνω στο ψηφιδωτό αναγράφεται η αρχαιοελληνική λέξη «Τρύφη» σημαίνει «πολυτέλεια και αφθονία».

Tokat’ta bir bağ evinin bahçesindeki kaçak kazıyla ortaya çıkan Roma Dönemi'ne ait figürlü mozaikler için kurtarma kazıları yapılıyor.

Antik Yunanca “ΤΡΥΦΗ” (lüks ve bolluk) yazılı mozaiğin işçiliğiyle Zeugma’daki “Çingene Kızı”na benzetildiği belirtildi.pic.twitter.com/wpRplwdYei

— BPT (@bpthaber) May 5, 2026

Εκεί λέγεται πως ο Ιούλιος Καίσαρας ξεστόμισε το διάσημο ρητό: «veni, vidi, vici» («ήρθα, είδα, νίκησα»).

Το νέο εύρημα συνδυάζει περίτεχνα γεωμετρικά μοτίβα με ανθρώπινες μορφές, δημιουργημένες με προηγμένες, για την εποχή τους, τεχνικές.

Ο δρ. Αλπέρ Γιλμάζ από το Πανεπιστήμιο Ondokuz Mayıs δήλωσε ότι η γυναικεία μορφή του ψηφιδωτού αποτελεί προσωποποίηση της ευημερίας και της πολυτέλειας, υποδηλώνοντας ότι το κτίριο που διακοσμούσε είχε σχεδιαστεί για να προβάλει πλούτο και κοινωνικό κύρος.