Χρήστος Γιανναράς «Ενάντια στη Θρησκεία» (Θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος)

Πόσο καλό και ευχάριστο είναι να κατοικούν μαζί αδελφοί εν ενότητι!

 

 «Με την ευλογία του Μητροπολίτη μας Θεοδοσίου, την παραμονή της Εορτής, φέτος ξεκινήσαμε τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Μονή Βισόκι Ντέτσανι με μεγάλη αγρυπνία, υπό την ηγεσία του Γέροντα Πέτρου, Ηγουμένου της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Έσσεξ (Μεγάλη Βρετανία). Ήρθε στο μοναστήρι μας και σε προσκύνημα στους ιερούς τόπους στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια μαζί με τον Γεροντα Ζαχαρία (μαθητή του Αγίου Σωφρονίου Ζαχάρωφ), και με μέρος της κοινότητάς τους.

Η εορταστική λειτουργία (εσπερινός και όρθρος) διήρκεσε πάνω από έξι ώρες και στολίστηκε με το αγγελικό και αριστοτεχνικό τραγούδι δύο χορωδιών: στο δεξί στασίδι, οι ψάλτες της Λάρισας (Χορός Αγγελικός) και στο αριστερό στασίδι, οι ψάλτες της «Αγίας «Ιωάννης Δαμασκηνός» της Ενορίας από το Νόβι Σαντ, ο οποίος ήρθε στο Ντέτσανι με την ευλογία του Μητροπολίτη Μπάτσκα Ειρηναίο.

Από το λείψανο του Αγίου Βασιλέως Στεφάνου, μια ατμόσφαιρα γεμάτη χάρη, ένθερμη και αγνή προσευχή, ξεχυνόταν στις καρδιές όλων, μαρτυρώντας την αγάπη και το έλεος του Θεού, σύμφωνα με τα λόγια του ψαλμού: *Πόσο καλό και ευχάριστο είναι να κατοικούν μαζί αδελφοί εν ενότητι!*

Ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου συνεχίστηκε την ημέρα της Εορτής με τη Θεία Λειτουργία.

ΡΩΣΙΑ _Μία κινητή εκκλησία ταξιδεύει από τόπο σε τόπο

 

Στα απομακρυσμένα καί φτωχόκατοικημενα χωριά τής Βόρειας Ρωσίας, μία κινητή εκκλησία ταξιδεύει από τόπο σε τόπο, προσφέροντας στους πιστούς την δυνατότητα να συμμετέχουν στην Θεία Λειτουργία, καί νά κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων .

ΒΕΛΙΚΑ ΤΡΑΪΚΟΥ — Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣΕ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ

 

Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης

Στις 28 Αυγούστου 1904, σε μια Μακεδονία που ακόμη μάτωνε και αγωνιζόταν να κρατήσει ζωντανή την ελληνική της ψυχή, έπεφτε η Βελίκα Τράικου, μόλις 21 ετών.Δεν ήταν στρατηγός ούτε κρατούσε αξιώματα. Ήταν μια νεαρή δασκάλα.Κι όμως, μέσα στα δύσκολα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα, η κιμωλία και το βιβλίο δεν ήταν τα μόνα της όπλα.

Γεννημένη το 1883 στο Γραδεμπόρι, φοίτησε με τη βοήθεια συγχωριανού της στο Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης και από το 1900 εργάστηκε ως δασκάλα στην Καρατζόβα. Εκεί ανέπτυξε σημαντική εθνική δράση, που έφτασε μέχρι τον Ίωνα Δραγούμη. Η εμπιστοσύνη που της έδειξε δεν ήταν τυχαία. Η Βελίκα ανέλαβε έναν από τους πιο επικίνδυνους ρόλους του Αγώνα έγινε σύνδεσμος και αγγελιοφόρος μεταξύ Μοναστηρίου, Καστοριάς και Θεσσαλονίκης.

Για χρόνια διέσχιζε δρόμους και χωριά μεταμφιεσμένη σε απλή χωρική, μεταφέροντας μηνύματα, έγγραφα και πληροφορίες των ελληνικών σωμάτων. Περνούσε εκεί όπου ένας ένοπλος θα κινδύνευε αμέσως να αναγνωριστεί. Κάθε διαδρομή μπορούσε να είναι η τελευταία.

Κάποια στιγμή, όμως, οι κομιτατζήδες κατάλαβαν τη δράση της.Τη συνέλαβαν, την βασάνισαν και στις 28 Αυγούστου 1904, η Βελίκα Τράικου άφησε την τελευταία της πνοή.

Ήταν μόλις 21 ετών.

Η νεκρή της σορός μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου η κηδεία της έγινε μέσα σε μεγάλη συγκέντρωση λαού. Η φωτογραφία που διασώζεται στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, με το σώμα της να φέρει εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης, αποτελεί μια σιωπηλή μαρτυρία για το τίμημα που πλήρωσαν άνθρωποι που δεν είχαν τίποτε να κερδίσουν προσωπικά.

Η Βελίκα δεν πολέμησε για πλούτη ούτε για αξιώματα ούτε για να γραφτεί το όνομά της σε βιβλία.Πολέμησε επειδή πίστευε πως κάποια πράγματα δεν πωλούνται, δεν ανταλλάσσονται και δεν παραδίδονται.

Κι εδώ, προσωπικά, είναι που αισθάνομαι πως η μνήμη της αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος.

Γιατί δεν μπορώ να κοιτάζω τη θυσία αυτών των ανθρώπων και να τη θεωρώ απλώς ως μια σελίδα του παρελθόντος. Δεν μπορώ να σκέφτομαι μια κοπέλα είκοσι ενός ετών να δίνει τη ζωή της για έναν αγώνα και, έναν αιώνα αργότερα, να βλέπω τους αγώνες εκείνων να αντιμετωπίζονται σαν κάτι ξεπερασμένο, ενοχλητικό ή αναλώσιμο.

Κάποιοι δεν σεβάστηκαν αυτή την κληρονομιά.

Κάποιοι λησμόνησαν τι κόστισε.

Κάποιοι έφτασαν να διαπραγματευτούν και να ξεπουλήσουν, αντί πινακίου φακής, ακόμη και το ίδιο το όνομα της Μακεδονίας, σαν να ήταν ένα απλό διπλωματικό αντάλλαγμα και όχι μια ιστορική κληρονομιά ποτισμένη με αίμα, δάκρυα και θυσίες.Αυτό δυστυχώς είναι το πιο οδυνηρό,όχι ότι η Βελίκα Τράικου πέθανε δίνοντας και την τελευταία της πνοή για την πατρίδα αλλά ότι υπάρχουν εποχές όπου οι άνθρωποι πεθαίνουν για κάτι που οι επόμενες γενιές κινδυνεύουν να θεωρήσουν δεδομένο.

Η Βελίκα Τράικου ήταν μόλις 21 ετών όταν δολοφονήθηκε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Στην ηλικία που ένας νέος άνθρωπος σήμερα κάνει σχέδια για τη ζωή του, εκείνη είχε ήδη αποφασίσει πως η δική της ζωή άξιζε λιγότερο από την ελευθερία και την ταυτότητα του τόπου που αγαπούσε.Αυτό δεν είναι απλώς ιστορία αλλά ευθύνη απέναντι στη μνήμη.Είναι σαφής υπενθύμιση πως ένα όνομα μπορεί να γραφτεί με μελάνι σε μια συμφωνία μέσα σε λίγες ώρες, αλλά για να αποκτήσει ιστορικό βάρος μπορεί να χρειαστούν ολόκληρες γενιές και αμέτρητες θυσίες.

Όταν λοιπόν αναφέρομαι στη Βελίκα Τράικου, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ..

Τι αξία έχει ένα όνομα για εκείνον που το παραδίδει εύκολα, όταν κάποιοι άλλοι πλήρωσαν με τη ζωή τους για να το κρατήσουν;

Η απάντηση ας μείνει στη συνείδηση του καθενός.

Εγώ, πάντως, σήμερα δεν θέλω να τη θυμηθώ ως ένα ακόμη όνομα σε έναν κατάλογο ηρώων αλλά όπως της αξίζει ως μια νέα Ελληνίδα που, σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της Μακεδονίας, δεν λύγισε μπροστά στον φόβο.Γι’ αυτό ακριβώς, 122 χρόνια μετά, το όνομά της πρέπει να ακούγεται ακόμη.

Βελίκα Τράικου, 21 ετών.

Μια δασκάλα.

Μια αγγελιοφόρος.

Μια γυναίκα του Μακεδονικού Αγώνα.

Μια ζωή που χάθηκε, αλλά μια μνήμη που δεν έχουμε το δικαίωμα να χάσουμε.

 ΑΘΑΝΑΤΗ!

 

Η Βελίκα Τράικου στη φωτογραφία που διασώζεται μετά τον θάνατό της.

Ίσως με μια πρώτη ματιά να φαίνεται πολύ μεγαλύτερη από τα 21 της χρόνια. Η εικόνα, όμως, αποτυπώνει τη φρίκη όσων υπέστη τα σημάδια των βασανιστηρίων και η κακοποίηση που προηγήθηκε του θανάτου της είχαν αλλοιώσει δραματικά την όψη της.Η νεαρή δασκάλα που βλέπουμε εδώ δεν έζησε για να γεράσει. Την έκανε να φαίνεται γερασμένη μέσα σε λίγες στιγμές η βία των απάνθρωπων βασανιστών της.

Μια συγκλονιστική φωτογραφία, για να θυμίζει σε όλους εμάς τους βολεμενους το τίμημα που πλήρωσαν άνθρωποι σαν τη Βελίκα Τράικου στον Μακεδονικό Αγώνα.

21 ετών. Και όμως, στην εικόνα μοιάζει να κουβαλά πάνω της μια ολόκληρη ζωή.

Λ

Ιδού το δίλημμα

Πατέρας και κόρη συζητούν..

 

Ἐπικίνδυνο γιά τήν κρατικη ΕΡΤ τό «Φιόρδ», ἡ ταινία γιά τόν Χριστιανισμό καί τήν οἰκογένεια!

Παρομοιάζει τό ἀριστουργηματικό φίλμ μέ «ἄρθρο συντηρητικῆς χριστιανοδημοκρατικῆς φυλλάδας» καί κατηγορεῖ τήν ταινία πώς ταυτίζει τήν woke ἀτζέντα μέ τόν ὁλοκληρωτισμό

«Εἶναι ὑπερτιμημένη καί στρατευμένη» – Ἡ ἱστορία μιᾶς οἰκογένειας πού ἡ νορβηγική Πρόνοια τῆς ἅρπαξε τά πέντε παιδιά μέ πρόσχημα τήν βία

ΕIναι μιά ἱστορία πού ἀναδεικνύει τόν παραλογισμό τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν. Ἡ βραβευμένη μέ Χρυσό Φοίνικα στίς Κάννες ταινία τοῦ Ρουμάνου σκηνοθέτη Κριστιάν Μουντζίου «Φιόρδ» περιγράφει τήν ἐπίθεση πού ἐξαπολύουν μειονότητες πού ἔχουν καταλάβει θέσεις-κλειδιά στά δυτικά κράτη στό ὄνομα ἑνός ἐπικινδύνου γιά τήν κοινωνική συνοχή φιλελευθερισμοῦ (πού ἐλάχιστα διαφέρει ἀπό τόν ἀριστερό φονταμενταλισμό) κατά τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας.

Στήν ταινία ἀναδεικνύεται ἡ ἐπίθεσις τήν ὁποία δέχονται τά μέλη μιᾶς οἰκογενειάς Ρουμάνων πού μετοίκησαν στήν Νορβηγία, ὅπου, μέ πρόσχημα τήν οἰκογενειακή βία, παρεμβαίνει ἡ Πρόνοια. Ἡ ρίζα τοῦ προβλήματος ὅμως εἶναι τό γεγονός ὅτι στό σχολεῖο ἐνόχλησε ὁ σχολιασμός τῶν παιδιῶν γιά τόν σεξουαλικό προσανατολισμό σέ ἐρωτήσεις γιά τό τρίτο φῦλο καί ὁ προσδιορισμός τοῦ λάθους μέσα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, Ἀποκαλύπτεται δηλαδή μιά ἀλήθεια χωρίς τόν μονομερῆ τρόπο στόν ὁποῖο ἀρέσκονται οἱ θιασῶτες τῶν σημερινῶν παρακμιακῶν ἀντιλήψεων. Προβάλλεται καί ὁ ἀντίλογος. Ἀκούγεται καί ἡ φωνή τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας.

Καί, ἀπό ὅ,τι φαίνεται, αὐτό ἀκριβῶς ἐνόχλησε τήν ERTNews, πού στήν ἱστοσελίδα της προβαίνει σέ ἀήθη ἐπίθεση κατά τῆς ταινίας, κατά τοῦ σκηνοθέτου καί κατά τοῦ Φεστιβάλ τῶν Καννῶν. Ὅταν οἱ Χρυσοί Φοίνικες ἀπονέμονται σέ ταινίες πού ὑπηρετοῦν τήν προσπάθεια ἀπαξιώσεως τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν, σπεύδουν νά χειροκροτήσουν. Ὅταν παίρνουν ἴσες ἀποστάσεις, ἐπικρίνονται ἀδίκως. Ἀλλά αὐτός εἶναι φιλελευθερισμός πού θά ἔκανε τά κόκκαλα τοῦ Βολταίρου νά τρίζουν…

Διαβάζουμε λοιπόν τί ἔγραψε ἡ ἱστοσελίδα ERTNews μεταξύ ἄλλων: «Τό “Fjord” τοῦ Κριστιάν Μουντζίου, πού χάρισε στόν Ρουμάνο σκηνοθέτη τόν δεύτερο Χρυσό Φοίνικα τῆς καριέρας του, δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἀπό τίς λιγώτερο ἐμπνευσμένες πρόσφατες ἐπιλογές τοῦ Φεστιβάλ Καννῶν, ἀλλά μιά ὑπερτιμημένη ταινία μέ πολιτικοκοινωνική στράτευση, πού ἄθελά της ἐνισχύει μιά ἰδεολογική προβληματική σχετικά μέ τίς χῶρες/κράτη δικαίου, πού μεταφράζει μελοδραματικά τά συγκρουσιακά προβλήματα πολιτισμῶν καταλήγοντας σέ συνταγογραφούμενο καταγγελτικό ὀπτικοποιημένο ἄρθρο χριστιανοδημοκρατικῆς φυλλάδας».

Καί παρακάτω: «Τό “Fjord” ὄντως θέλει νά μᾶς προειδοποιήσει γιά τόν φανατισμό καί τῶν δύο ἄκρων, στήν πράξη, ὅμως, προσφέρει κῦρος καί κινηματογραφική σοβαρότητα σέ ἕνα ἤδη γνώριμο ἀντιδραστικό ἐπιχείρημα: ὅτι οἱ πολιτικές προστασίας, ἰσότητας καί συμπερίληψης ἀποτελοῦν μιά νέα μορφή ὁλοκληρωτισμοῦ. Γι’ αὐτό δέν εἶναι ἁπλῶς μιά μέτρια ἤ ἀπογοητευτική ταινία ἀπό ἕναν σκηνοθέτη πού στό παρελθόν γνώριζε νά μετατρέπει τήν ἠθική ἀβεβαιότητα σέ σπουδαῖο σινεμά, ἀλλά προσωπικά μιά ἐξοργιστική καί ἐνδεχομένως ἐπικίνδυνη ταινία, ἐπειδή ἐμφανίζει τήν προκατάληψή της ὡς ἰσορροπία καί τήν ἰδεολογική της χειραγώγηση ὡς ἐλεύθερη σκέψη».

Ἔτσι σχολιάζει ἡ EΡT μιά ταινία πού ἀποκαλύπτει τόν ὁλοκληρωτισμό τῶν μειονοτήτων πού διώκουν τίς πλειονότητες μέσα ἀπό τίς δομές ἑνός ἀποστεωμένου καί παρακμιακοῦ κράτους. Τό εὕρημα τοῦ σκηνοθέτη εἶναι ὁ εἰρηνικός τρόπος πού ἀντιμετώπισε αὐτή ἡ πολύτεκνη οἰκογένεια τήν βίαιη εἰσβολή τοῦ κράτους καί τήν ἁρπαγή τῶν παιδιῶν της. Καί  ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα ἀντιμετώπισαν μέ χριστιανική στωικότητα αὐτήν τήν ἐπίθεση. Δέν ἐξερράγησαν, δέν καθύβρισαν, δέν χειροδίκησαν, ἄν καί ἐδέχθησαν θρησκευτική δίωξη. Τό ὅτι ἡ ταινία δέν χειροκροτεῖ τόν βιασμό τῶν ἀξιῶν μιᾶς ὁλόκληρης κοινωνίας ἡ EΡT θεωρεῖ ὅτι εἶναι «ἐξοργιστικό» καί ὅτι καθιστᾶ τήν ταινία «ἐπικίνδυνη». Ἐπικίνδυνη γιά ποιόν ὅμως; Σίγουρα ὄχι γιά τήν ἐλευθερία τῆς σκέψεως καί τοῦ φρονήματος. Τό ὁποῖο ὁ ψευδοφιλελεύθερος σκοταδισμός προσπαθεῖ νά καταπνίξει.

Εφημερίς Εστία 

Άγιος Σωφρόνιος :Στον Θεό που είναι "πυρ καταναλισκον", πρέπει να πλησιάζουμε με όσο το δυνατόν περισσότερη ιλαρότητα, ησυχία και ευλάβεια. Πρέπει να φυλαγόμαστε με κάθε τρόπο από κάθε τεχνητή, νευρική, αιματηρή διέγερση και από την ονειροπόληση..

 

Βιβλίο "Αγώνας Θεογνωσίας" σελ.91

ΞΥΠΝΑ ΕΛΛΗΝΑ Η ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΟΥΛΑ ΠΡΟΧΩΡΑ ΑΚΑΘΕΚΤΗ ,ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ, ΝΑ ΠΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΟΛΟ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΟΥΣ , ΕΧΘΕΣ! ΠΡΙΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΊΝΕΙ...

Ένα σύστημα βγαλμένο από τους πιο άρρωστους εφιάλτες έρχεται στην δύσμοιρη Ελλάδα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκουλα φέρνει το σύστημα αξιολόγησης της Κίνας που βλέπαμε σε κάτι βίντεο και δεν τα πιστεύαμε.. Όποιος δεν είναι εντάξει στις υποχρέωσεις του και δεν έχει να πληρώσει θα του κόβεται μέχρι και η υγειονομική περίθαλψη. Τα πάντα πλέον θα παρακολουθούνται και όποιος συμμορφωθεί θα έχει δικαίωμα στη ζωή!

Στην μπουρδελλάδα του Μητσοτάκουλα στην πραγματικότητα ανοίγεται ο δρόμος για έναν πρωτοφανή οικονομικό και κοινωνικό αποκλεισμό. 

Κάθε πολίτης θα μπαίνει σε διαδικασία βαθμολόγησης. 

Όχι μόνο για δάνεια ή τράπεζες. 

Ακόμη και για ρεύμα, κινητό τηλέφωνο ή internet θα χρειάζεται «καλό σκορ». 

Όποιος καθυστερήσει λίγες μέρες τον ΕΝΦΙΑ, μια δόση ή έναν λογαριασμό, θα βλέπει αμέσως την βαθμολογία του να καταρρέει. Και τότε; Δεν θα μπορεί να συνδεθεί στο ρεύμα, να έχει τηλέφωνο, να δώσει internet στα παιδιά του για να διαβάσουν. Ούτε καν να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό ή να πάρει κάρτα.«Δεν είναι αυτονόητο πλέον ότι θα έχουμε όλοι ρεύμα στο σπίτι μας ή τηλέφωνο. Το κράτος θα καταγράφει τα πάντα – δημόσια χρέη στην αρχή, αργότερα τράπεζες, εταιρείες κινητής, παρόχους ενέργειας, ακόμη και προμηθευτές. Κάθε καθυστέρηση, ακόμη και λίγων ημερών, θα καταγράφεται και θα «τιμωρεί». 

ΔΕΝ πρόκειται μόνο για πίεση στους «στρατηγικούς κακοπληρωτές»: μαζί με αυτούς θα συνθλίβονται και όσοι πραγματικά δεν μπορούν. Ο οικογενειάρχης που παλεύει να τα βγάλει πέρα, ο άνθρωπος που έχασε τη δουλειά του, ο ασθενής που καθυστέρησε μια δόση λόγω έκτακτης ανάγκης.Το πιο εφιαλτικό; Ήδη συμβαίνει. Μια γυναίκα πήγε να κάνει νέα σύνδεση ρεύματος, παρουσίασε όλα τα χαρτιά και την απέρριψαν επειδή είχε «χαμηλή πιστοληπτική βαθμολογία». Αυτό δεν είναι μέλλον. 

Είναι παρόν. «Βαθμολογούμε τους πολίτες για να είναι πολίτες». 

 

Στην ουσία, η Ελλάδα υιοθετεί ένα απόλυτο δυστοπικό καθεστώς  το κινεζικό σύστημα κομμουνιστικής κοινωνικής βαθμολογίας. Όχι για να επιβραβεύσει τους συνεπείς, αλλά για να ελέγξει, να πιέσει και τελικά να αποκλείσει όσους δεν «χωράνε» στο νέο ψηφιακό καλούπι.

Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. 

Είναι ψηφιακό μπλόκο. 

Είναι οικονομικός αποκλεισμός μεταμφιεσμένος σε «διαφάνεια». 

Και όσοι το παρουσιάζουν ως πρόοδο, απλώς κλείνουν τα μάτια μπροστά σε μια κοινωνία όπου το δικαίωμα στο ρεύμα, στο internet και στην αξιοπρέπεια θα εξαρτάται από έναν αριθμό σε μια πλατφόρμα. . 

Σήμερα πολλοί δηλώνουν σοκαρισμένοι

Όχι όμως εμείς

Όταν παρακολουθείς τα γεγονότα χωρίς κομματικές παρωπίδες και δεν είσαι προκατειλημμένος απέναντι σε αυτόν που προσπαθεί να σου ανοίξει τα μάτια δε θα σου έκανε καμία εντύπωση το νέο σύστημα που φέρνει η δαομονισμένη  κυβέρνηση Μητσοτάκουλα.

Αυτό ισχύει εδώ και χρόνια στην Κίνα.

Όταν όμως ανεβάζαμε βίντεο για να το αποκαλύψουμε χαρακτηριζόμασταν ως ψεκασμένοι.

Είναι μία αλυσίδα γεγονότων.

Πρώτα η ψηφιακή ταυτότητα, μετά ο προσωπικός αριθμός, μετά τα ιατρικά δεδομένα των πολιτών στα χέρια της κυβέρνησης, μετά οι κάμερες παντού, μετά οι πόλεις των 15 λεπτών, έπειτα αυτό το έκτρωμα

Είναι όλα αυτά που επιβάλει η Νέα Τάξη Πραγμάτων στην οποία υπακούει η κυβέρνηση Μητσοτάκουλα.

Σβαμπ, Γκέιτς, Ρότσιλντ, Σόρος, Ούρσουλα και άλλοι πολλοί κινούν τα νήματα

Θέλουν τον πλήρη έλεγχο των πολιτών.

Θεωρούν ότι οι ζωές και οι περιουσίες των ανθρώπων ανά τον κόσμο τους ανήκουν

Η μόνη επιλογή είναι η μαζική αντίσταση.

«Πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων»: μια λειτουργική φράση που λέει περισσότερα απ’ όσα φαίνεται

Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος

«Στη Θεία Λειτουργία ο Πατριάρχης Κύριλλος είπε μόνο «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων, δεν μνημόνευσε κανέναν»

 Γράφει ο Γεωργιος Αποστολακης

«Πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων»: μια λειτουργική φράση που λέει περισσότερα απ’ όσα φαίνεται

Μερικές ακόμη σκέψεις για το συλλείτουργο του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Μόσχα

Στο προηγούμενο άρθρο μας (ΕΔΩ)επιχειρήσαμε να δούμε το ταξίδι του Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκταρίου στη Ρωσία έξω από τον θόρυβο που προκάλεσε. Τα νεότερα στοιχεία, όμως, προσθέτουν μία ακόμη διάσταση, η οποία αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Και αυτή βρίσκεται σε λίγες μόνο λέξεις της Θείας Λειτουργίας: «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων».

Ο ίδιος ο Μητροπολίτης Κερκύρας αποκάλυψε ότι κατά το συλλείτουργό τους ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος δεν προχώρησε σε ονομαστική μνημόνευση Προκαθημένου, αλλά περιορίστηκε στη λειτουργική αυτή διατύπωση. Ο κ. Νεκτάριος θεώρησε ότι αυτό έγινε για να μην περιέλθει ο ίδιος σε δύσκολη θέση.

Η λεπτομέρεια δεν είναι ασήμαντη.

Η μνημόνευση στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένας απλός λειτουργικός χαιρετισμός ούτε πράξη προσωπικής φιλοφρόνησης. Έχει εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Εκφράζει την κανονική σχέση, την κοινωνία και την εκκλησιαστική τάξη. Γι' αυτό και οι Ιεροί Κανόνες αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στη μνημόνευση του οικείου Προκαθημένου. Χαρακτηριστικός είναι ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο οποίος συνδέει τη μνημόνευση με την κανονική εκκλησιαστική κοινωνία και προειδοποιεί για την αυθαίρετη διακοπή της πριν από συνοδική κρίση.

Τι πραγματικά λέει η εκκλησιαστική παράδοση και ποια είναι η μεγάλη εξαίρεση του 15ου Κανόνα

Στη συζήτηση που άνοιξε μετά το ταξίδι του Μητροπολίτη Κερκύρας στη Ρωσία και το συλλείτουργό του με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, ένα από τα ζητήματα που προβλήθηκαν είναι και εκείνο της μνημονεύσεως. Ποιον μνημονεύει ένας Επίσκοπος; Τι σημαίνει αυτή η μνημόνευση; Και, κυρίως, μπορεί η μνημόνευση ή η διακοπή της να μεταβάλλεται ανάλογα με τις πολιτικές και γεωπολιτικές συνθήκες;

Η απάντηση απαιτεί κάποια εκκλησιολογική ακρίβεια.

Η μνημόνευση του οικείου Επισκόπου στη Θεία Λειτουργία δεν αποτελεί έκφραση προσωπικής συμπάθειας, ούτε πιστοποιητικό συμφωνίας με όλες τις πράξεις, τις απόψεις ή τις επιλογές του. Πολύ περισσότερο δεν αποτελεί πολιτική δήλωση.

Είναι πρωτίστως εκκλησιολογική πράξη. Δηλώνει την κανονική σχέση του λειτουργούντος κληρικού με τον Επίσκοπό του και, μέσω αυτού, την ενότητά του με το εκκλησιαστικό σώμα.

Γι' αυτό ακριβώς η Εκκλησία δεν άφησε τη μνημόνευση στην προσωπική κρίση του κάθε κληρικού. Εάν κάθε πρεσβύτερος μπορούσε να παύει να μνημονεύει τον Επίσκοπό του επειδή διαφωνεί με μία διοικητική απόφαση, επειδή θεωρεί λανθασμένη κάποια δημόσια τοποθέτησή του ή επειδή διαφωνεί με την πολιτική ή διεθνή στάση του, η εκκλησιαστική ενότητα θα μετατρεπόταν σε άθροισμα προσωπικών κρίσεων.

Τι λέει ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας

Ακριβώς αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίζει ο περίφημος 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου του 861, επί Μεγάλου Φωτίου.

Ο γενικός κανόνας που θέτει είναι σαφής: δεν επιτρέπεται η διακοπή της κοινωνίας με τον εκκλησιαστικό προϊστάμενο πριν από συνοδική κρίση, όταν αυτή γίνεται εξαιτίας κατηγοριών για παραπτώματα ή άλλων αιτιάσεων εναντίον του. Η Εκκλησία δεν αναγνωρίζει στον καθένα δικαίωμα να υποκαθιστά τη συνοδική κρίση με τη δική του προσωπική απόφαση.

Υπάρχει όμως μία μεγάλη και απολύτως ρητή εξαίρεση, την οποία δεν πρέπει να αποσιωπούμε.

Ο ίδιος ο 15ος Κανόνας προβλέπει την περίπτωση κατά την οποία ο Επίσκοπος ή ο Πατριάρχης κηρύττει δημόσια και απροκάλυπτα (κατά τη χαρακτηριστική κανονική διατύπωση, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ' ἐκκλησίας») αίρεση η οποία έχει ήδη καταδικασθεί από Αγίες Συνόδους ή από τους Πατέρες.

Στην περίπτωση αυτή η Εκκλησία δεν απαιτεί από τον κληρικό να περιμένει πρώτα τη συνοδική καταδίκη του συγκεκριμένου Επισκόπου.

Ο Κανόνας αναφέρεται ρητά σε εκείνους οι οποίοι απομακρύνονται από την κοινωνία με τον προεστώτα τους «πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως». Και όχι μόνο δεν τους επιβάλλει τις ποινές που προβλέπονται για εκείνους που προκαλούν αυθαίρετη διάσπαση, αλλά τους θεωρεί άξιους τιμής, επειδή δεν αποκόπηκαν από πραγματικούς επισκόπους λόγω προσωπικών κατηγοριών, αλλά από εκείνους που ο Κανόνας χαρακτηρίζει «ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους».

Συμπερασματικά: Η Εκκλησία έχει τους Κανόνες της. Και ένας από αυτούς, ο 15ος της Πρωτοδευτέρας, μας διδάσκει συγχρόνως δύο πράγματα: ούτε αυθαίρετη διάσπαση της εκκλησιαστικής ενότητας ούτε υποχρεωτική κοινωνία με εκείνον που κηρύττει δημόσια καταδικασμένη αίρεση.

Η χρήση της μνημόνευσης στη Μόσχα

Επομένως, η φράση «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων» δεν γεννήθηκε τον Αύγουστο του 2026 στη Μόσχα. Ανήκει στη λειτουργική γλώσσα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό, η χρησιμοποίησή της δεν μπορεί να παρουσιάζεται σαν κάποιο τέχνασμα που εφευρέθηκε εκείνη την ώρα προκειμένου να παρακαμφθεί ένα εκκλησιαστικό πρόβλημα.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον.

Ο Πατριάρχης Κύριλλος είχε απέναντί του έναν κανονικό Μητροπολίτη της Εκκλησίας της Ελλάδος. Έναν Ιεράρχη ο οποίος δεν είχε μεταβεί κρυφά ή αυτοβούλως στη Ρωσία. Είχε ζητήσει προηγουμένως άδεια από την προϊσταμένη του εκκλησιαστική αρχή και την είχε λάβει εγγράφως. Η ίδια η Μητρόπολη Κερκύρας δημοσιοποίησε πλέον το ιστορικό: αίτημα στις 26 Ιουνίου και έγκριση της Ιεράς Συνόδου την 1η Ιουλίου 2026, με έγγραφο υπογεγραμμένο από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Και όχι μόνο αυτό. Ο Μητροπολίτης μετέφερε στη Μόσχα και τον χαιρετισμό του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου.

Επομένως έχουμε μια εικόνα πολύ διαφορετική από εκείνη που σχηματίστηκε τις πρώτες ημέρες: ο Ιερώνυμος εγκρίνει τη μετάβαση· ο Κερκύρας μεταφέρει τον χαιρετισμό του· ο Κύριλλος τον δέχεται και συλλειτουργεί μαζί του· και κατά τη Θεία Λειτουργία αποφεύγει μια ονομαστική μνημόνευση που θα μπορούσε να δημιουργήσει εκκλησιολογική αμηχανία στον φιλοξενούμενο Ιεράρχη.

Αυτό δεν αποκαθιστά αυτομάτως την ευχαριστιακή κοινωνία Μόσχας και Αθήνας. Ούτε πρέπει να του αποδώσουμε κανονικές συνέπειες που δεν έχει.

Δείχνει όμως κάτι άλλο, ίσως σημαντικότερο για τη συγκεκριμένη στιγμή: ότι και μέσα σε μια βαθιά εκκλησιαστική διαφωνία μπορούν να αναζητηθούν τρόποι ώστε να μη μετατραπεί η διαφωνία σε ολοκληρωτική ρήξη μεταξύ των Ορθοδόξων.

Αυτό άλλωστε φαίνεται να είναι και το βαθύτερο μήνυμα της δημόσιας τοποθετήσεως του Κερκύρας: ότι οι δεσμοί των Ορθοδόξων λαών δεν είναι δυνατόν να διαγράφονται εξαιτίας των εκάστοτε γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.

Η Εκκλησία δεν γεννήθηκε το 2019

Υπάρχει εδώ και ένα ευρύτερο ζήτημα.

Οι σημερινές εκκλησιαστικές αντιπαραθέσεις γύρω από το Ουκρανικό είναι σοβαρές. Δεν πρέπει ούτε να υποτιμώνται ούτε να αποκρύπτονται. Όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει πίσω της είκοσι αιώνες ιστορίας. Γνώρισε πολύ σκληρότερες αντιπαραθέσεις μεταξύ Πατριαρχείων και Προκαθημένων και, παρ' όλα αυτά, διατήρησε τρόπους επικοινωνίας και τελικά υπέρβασης των κρίσεων.

Η συνοδικότητα, άλλωστε, αποτελεί θεμελιώδη τρόπο υπάρξεως και διοικήσεως της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν σημαίνει ότι εξαφανίζονται οι διαφωνίες. Σημαίνει ότι η διαφωνία δεν πρέπει εύκολα να μετατρέπεται σε μόνιμη εκκλησιαστική αποξένωση.

Υπό αυτό το πρίσμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία και η παρουσία του Αγίου Σπυρίδωνος.

Η δεξιά χείρα του Αγίου δεν ταξίδεψε πρώτη φορά εκτός Κερκύρας. Ο ίδιος ο Μητροπολίτης υπενθυμίζει ότι ανάλογες μεταφορές έχουν πραγματοποιηθεί κατά το παρελθόν στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Κύπρο, στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στη Σερβία, στη Ρουμανία, στην Πολωνία, στη Λευκορωσία και στη Γεωργία, πάντοτε με εκκλησιαστική άδεια.

Ο Άγιος, λοιπόν, δεν ανήκει σε μια γεωπολιτική παράταξη. Δεν είναι “Έλληνας” απέναντι στους “Ρώσους”, ούτε “Ρώσος” απέναντι στους “Έλληνες”. Είναι Άγιος της Ορθοδοξίας. Και ίσως αυτό ακριβώς είναι το ουσιαστικότερο μήνυμα του ταξιδιού. Όταν οι εκκλησιαστικές ηγεσίες δυσκολεύονται να συνομιλήσουν, η κοινή πίστη, η λατρεία και οι Άγιοι εξακολουθούν να υπενθυμίζουν ότι πάνω από τις προσωρινές αντιπαραθέσεις υπάρχει κάτι βαθύτερο που ενώνει.

Γι' αυτό και το «πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων» μπορεί στην προκειμένη περίπτωση να διαβαστεί όχι ως λύση του προβλήματος (δεν είναι άλλωστε) αλλά ως προσεκτική λειτουργική αποφυγή μιας νέας πρόκλησης μέσα σε μια ήδη τραυματισμένη σχέση.

Και ίσως αυτή η μικρή λεπτομέρεια να είναι τελικά περισσότερο ελπιδοφόρα από όλον τον θόρυβο που προκάλεσε το ταξίδι.

Γιατί οι εκκλησιαστικές ρήξεις δεν θεραπεύονται με κραυγές. Θεραπεύονται όταν παραμένει ανοικτή, έστω και μια μικρή, θύρα κοινωνίας και καταλλαγής.

 

σχολιο: Ότι στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα έχει σχεδόν δαιμονοποιηθει  και κατασυκοφαντηθεί στην Ορθόδοξη Ρωσία θεωρείτε εντελώς φυσιολογική  αντίδραση  . Και αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά πως αυτή η πρακτική συνιστά Ιεροκανονική πράξη, Αγιοπνευματικό και Αγιοπαράδοτο τρόπο αντίδρασης.

Το καυτό ερώτημα παραμένει ποιοι μπορούν να κάνουν την  λεγομένη αποτοίχιση, ειναι απρουποθετη;;Διότι περιδιαβαίνοντας τα διαδίκτυα και διαβάζοντας σχόλια θα απογοητευθεί  ο καθείς με τη αγραμματοσύνη την προχειρότητα και τα επιχειρήματα  των επίδοξων ζηλωτών ,δεν γνωρίζει η αριστερά τους τι ποιεί η δεξιά τους ,ισως γιαυτο γινόμαστε όσοι αντιδρούμε περίγελοι των οικουμενιστων.Πολλοί εξ αυτών των  ηγετών τους έχουν πέσει σε βλαστήμιες, καθυβρίζοντας αγίους της Εκκλησίας ,μιλάμε για τον πρώην  αγιορείτη ΣΑΒΒΑ Λαυριώτη .

Ο Γέροντας Γαβριήλ Αγιορείτης στην ελεύθερη πένα, έξω απο τα δόντια !

Σήμερα φιλοξενούμε στην Ελεύθερη Πένα τον Γέροντα Γαβριήλ, Αγιορείτη μοναχό κελλιώτη, σε μια συζήτηση που δεν μένει μόνο στα γεγονότα, αλλά πηγαίνει στην ουσία: στην πνευματική θωράκιση του ανθρώπου. Μιλάμε για τον Προσωπικό Αριθμό, τις νέες ταυτότητες, την επαγρύπνηση που χρειάζεται ο ελληνικός λαός, αλλά και για τα επτά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, την προσευχή, την εξομολόγηση και την πίστη στον Θεό. Ακούστε με προσοχή όσα έχει να μας πει.

 

Του Αη Γιαννιού του νηστικάρη .

 

...Του Νηστικάρη η Κεφαλή λάμπει στο εικονοστάσι

κι οι κατηφέδες γείρανε και αυτούς να τους αγιάσει …

H τελευταία γιορτή του καλοκαιριού …εκεί ,που όλο το υπόλοιπο καλοκαίρι μας έφταναν τα νυχτερινά βήματά μας …η περίφημη βόλτα ως τον Αϊ Γιάννη …κάθε βράδυ όλα τα παιδιά του χωριού ξεκινούσαμε με προορισμό τον …ουρανό του μικρού ξωκκλησιού στην άκρη του δρόμου λίγο πρίν τα αλώνια …εκεί δίπλα στην ξακουστή του βρύση με την μεγάλη γούρνα για να ποτίζονται τα ζα , σημείο αναφοράς και συνάντησης για ατέλειωτες γενιές μανιατών . Αμέτρητες και οι φορές που όλοι μας …ασεβείς κι αθώοι καθόμασταν στην σκεπή του κοιτάζοντας τον μανιάτικο ουρανό περιμένοντας αυτός να… ξεκρεμάσει ένα από τα άπειρα μικρά του φώτα και εμείς έπειτα να ευχηθούμε μυστικά για να πιάσει η ευχή …Κάθε που τέλειωνε το πανηγύρι της ανεμελιάς ..της παιδικής μας αγαθοσύνης, το πανηγύρι του λατρεμένου μας Αυγούστου στην ανάλαδη εικοστή εννάτη του , η βόλτα γινόταν πλέον επίσημη ..

Φορώντας τα καλά μας κατεβαίναμε στην μικρή του αυλή να προσκυνήσουμε την Τίμια κεφαλή Του επίγειου Αγγέλου και να ακούσουμε εκείνο το συγκλονιστικό μικρό δοξαστικό που τότε ελάχιστα καταλαβαίναμε , μα η ένταση της φωνής του ψάλτη μας έκανε να συλλογιζόμαστε το μαρτύριο του σεβασμιώτερου των προφητών : Πάλιν Ἡρῳδιὰς μαίνεται, πάλιν ταράττεται, Ὢ ὅρχημα δόλιον, καὶ πότος μετὰ δόλου! ὁ Βαπτιστὴς ἀπετέμνετο, καὶ Ἡρῴδης ἐταράττετο….

Πέρασαν πολλά καλοκαίρια από τότε …Αυτά μίκρυναν αναγκαστικά , οι βόλτες και αυτές λιγόστεψαν ..η ανεμελιά και κυρίως η παιδική αθωότητα έγιναν μνήμες πολύτιμες να κρατηθείς ζωντανός στις σκοτεινές και ανίερες μέρες μας ..και ο Άϊ Γιάννης μας ( στον Θεολόγο μαθητή ον Ιησούς ηγάπα είναι αφιερωμένος ο ναός μα φιλοξενεί τον Πρόδρομο ολόχαρα στο σπίτι του κάθε χρόνο στο τέλος του εκκλησιαστικού ενιαυτού ) με τις υπέροχες βυζαντινές αγιογραφίες και το πάντα κατανυκτικό του ημίφως …έγινε ακόμη πιο …έμορφος που λένε κι οι μανιάτες …
Η οικογένεια που πολλές δεκαετίες τον ευλαβείται ιδιαιτέρως , φρόντισε ώστε το αγαπημένο εκκλησάκι να αναστηλωθεί εντυπωσιακά και να αποκτήσει μια ακόμη πιο μεγάλη και άνετη αυλή με πολλά πετρόχτιστα καθίσματα για τους προσκυνητές. Η αρτοκλασία μου θύμισε παλιές εποχές με πολλούς , πλέον κεκοιμημένους εξωχωρίτες ..τον μπάρμπα Μίμη τον ψάλτη τον θρυλικό Χρήστακα τον μπάρμπα Νώντα τον λεβεντάνθρωπο και τόσους άλλους που μόλις πέρυσι συνάντησα για τελευταία φορά στην αυλή του αέναου κήρυκα της Μετανοίας …

Μια τελευταία ματιά στην εικόνα Του για δύναμη … και ένα καλή αντάμωση ….που όλο και πιο απροσποίητα βγαίνει από τα χείλη όλων των …ξενιτεμένων , όταν η τελευταία καλοκαιρινή τους βόλτα έφτασε και φέτος στο τέλος της , μελαγχολούν γλυκά τα μάτια μας και τις ψυχές μας … Και του χρόνου !! Και του χρόνου εδώ στην χάρη Του Προδρόμου και Προφήτη του Σωτήρος Χριστού ....Ξεχωρίτες!!! ζωντανοί και ταξιδιώτες :Καλό Παράδεισο !!!

 Του  Νώντα Σκοπετέα

Από την συλλογή αναμνήσεων με τίτλο : Κάποτε στη Μάνη -2011

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΡΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΠΡΟΔΡΟΜΟ

 

Πολλά, εξαίρετα και μεγάλα είναι τα επίθετα και οι τίτλοι του Τιμίου Προδρόμου, με τα οποία τα Ευαγγέλια κι Αυτός ο Χριστός μας τον αποκαλούν.

Η πρώτη λοιπόν ονομασία αυτού είναι «Υιός». «Μη φοβάσαι Ζαχαρία· διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ θα σου γεννήσει υιόν, και πολλοί θα χαρούν με την γέννησίν του». (Λουκ. 1, 13)

«Τη δε Ελισάβετ επλήσθη ο χρόνος του τεκείν αυτήν, και εγέννησεν υιόν». (Λουκ. 1, 57)

Η επόμενη είναι «Βρέφος». «Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής· και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν· ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; ιδού γαρ ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτά μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου». (Λουκ. 1, 41-44)

Άλλη ονομασία είναι «Παιδίον». «Και συ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση» (Λουκ. 1, 76). «Το δε παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι, και ην εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ». (Λουκ. 1, 80)

Ονομάσθηκε ακόμη και «Μέγας». «Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου, και οίνον και σίκερα ου μη πίη και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού». (Λουκ. 1, 15)

Και «Ιωάννης». «Και εγένετο εν τη ογδόη ημέρα ήλθον περιτεμείν το παιδίον, και εκάλουν αυτό επί τω ονόματι του πατρός αυτού Ζαχαρίαν. και αποκριθείσα η μήτηρ αυτού είπεν· ουχί, αλλά κληθήσεται Ιωάννης. Και Ζαχαρίας ο πατήρ αυτού αιτήσας πινακίδιον έγραψεν· Ιωάννης έσται το όνομα αυτού». (Λουκ. 1, 59-63)

Και φυσικά «Προφήτης». «Τι εξήλθετε εις την έρημον θεάσασθαι; προφήτην; Ναι λέγω υμίν, και περισσότερον προφήτου. Πάντες γαρ οι προφήται και ο νόμος έως Ιωάννου προεφήτευσαν». (Ματθ. 11 - 7,13)

Ο Κύριος τον αποκάλεσε «Ηλία». «Και αν θέλετε να το παραδεχτείτε, αυτός είναι ο Ηλίας, που πρόκειται να έρθει» (Ματθ. 11, 14). «Και αυτός θα πορευθεί πριν από τον Κύριο με τη δύναμη και το πνεύμα του προφήτη Ηλία». (Λουκ. 1, 17)

Πολλοί τον αποκάλεσαν και «διδάσκαλο». «Ήρθαν δε και τελώνες να βαπτισθούν και του είπαν· Διδάσκαλε, τι να κάνουμε»; (Λουκ. 3, 12)

Ακόμη ονομάστηκε «Πρόδρομος», δηλ. «προετοιμαστής». «Γιατί θα πορευθείς πιο μπροστά από τον Κύριο (δηλ. τον Χριστό), να ετοιμάσεις τον δρόμο του Θεού στις ψυχές των ανθρώπων». (Λουκ. 1, 76)

Και «Κήρυκας» ονομάσθηκε. «Ο Ιωάννης βάπτιζε στην έρημο και κήρυττε βάπτισμα μετανοίας για τη συγχώρηση των αμαρτιών, και κήρυττε λέγοντας· Έρχεται πίσω από μένα αυτός, που είναι ισχυρότερος από εμένα». (Μαρκ. 1, 4-7)

Ο ίδιος χαρακτήρισε τον εαυτό του σαν «Φωνή». «Ποιός είσαι, πες μας», τον ρώτησαν κάποτε απεσταλμένοι των Φαρισαίων. «Ποιός είσαι, για να δώσουμε και εμείς απάντηση σ’ αυτούς που μας έστειλαν. Πώς θεωρείς εσύ τον εαυτό σου; Και εκείνος είπε· Εγώ είμαι η φωνή εκείνου, που φωνάζει στην έρημο». (Ιωάν. 1, 22).

Είναι και λέγεται και «Βαπτιστής». «Φθάνει ο Ιησούς στον Ιορδάνη από τη Γαλιλαία για να βαπτισθεί από τον Ιωάννη» (Ματθ. 3, 13). «Ο δε Ιωάννης βρισκόταν εκεί και βάπτιζε και έρχονταν όλοι να βαπτισθούν». (Μαρκ. 1, 4).

Αναμφισβήτητα είναι και «Μάρτυς». «Αυτός (δηλ. ο Ιωάννης) ήλθε ως μάρτυρας για να κηρύξει ποιός είναι το φως, ώστε με τα λόγια του να πιστεύσουν όλοι. Δεν ήταν εκείνος το φως, αλλά ήλθε για να μαρτυρήσει ποιός είναι το φως» (Ιωάν. 1, 7-8). Και η μαρτυρία του τούτη επισφραγίστηκε με το μαρτύριο του αίματος, με την αποτομή της τιμίας του κεφαλής, γιατί κήρυττε την Αλήθεια, γιατί έλεγχε την κάθε παρανομία.

Ονομάστηκε ακόμη «Δίκαιος και Άγιος». «Ο Ηρώδης φοβόταν τον Ιωάννη, γιατί γνώριζε πολύ καλά ότι ήταν δίκαιος και άγιος άνθρωπος». (Μαρκ. 6, 20)

Αποκάλεσε τον εαυτό του «Απόστολο», δηλ. απεσταλμένο. «Εσείς οι ίδιοι το παραδέχεσθε και το λέτε πως σας είπα ότι εγώ δεν είμαι ο Χριστός και ότι εγώ έχω σταλεί, να πορευθώ πριν από Εκείνον». (Ιωάν. 3, 28)

Ένα άλλο εξαίρετο όνομά του είναι «Ευαγγελιστής». «Παρηγορούσε τον λαό με πολλά και διάφορα άλλα, αλλά συγχρόνως ευαγγελιζόταν, δηλ. του αποκάλυπτε και το χαρμόσυνο μήνυμα, το Ευαγγέλιο». (Λουκ. 3, 18)

Ακόμα έχει και το όνομα «Νυμφαγωγός», που οδηγεί δηλ. στον Νυμφίο των ψυχών Χριστό, όπως κάποτε ο ίδιος είπε· «Αυτός που έχει τη νύμφη είναι Νυμφίος. Εκείνος που είναι φίλος του Νυμφίου, είναι αυτός που στέκεται στο πλάι του, τον ακούει και χαίρεται με βαθιά χαρά τη φωνή Του. Απ’ αυτή τη χαρά γέμισε και η δική μου ψυχή, γιατί αξιώθηκα να σταθώ πλάι στον Νυμφίο Χριστό». (Ιωάν. 3, 29-30)

Λέγεται και «Λύχνος», δηλ. λυχνάρι. «Εκείνος ήταν το λυχνάρι», είπε ο Χριστός μας γι᾽ αυτόν, «που έκαιγε και φώτιζε, εσείς δε θελήσατε να χαρείτε για λίγο στο φως του». (Ιωάν. 5, 35)

Πήρε και τον τίτλο «έλεγχος του Ηρώδη». «Γιατί έλεγε ο Ιωάννης στον Ηρώδη· Δεν σου επιτρέπεται να συζείς με τη γυναίκα του αδελφού σου του Φιλίππου» (Μαρκ. 6, 18). «Ο Ηρώδης, επειδή ελεγχόταν από τον Ιωάννη για την Ηρωδιάδα, τον έκλεισε στη φυλακή». (Λουκ. 3, 19)

Αυτά τα τόσο μεγάλα και σπουδαία ονόματα πήρε ο Ιωάννης. Μ’ αυτά έχει τιμηθεί, επειδή και οι πράξεις του ήταν σύμφωνες με τους τίτλους του. Έτσι ο Ιωάννης υπήρξε εκείνος, που είναι «ο μείζων εν γεννητοίς γυναικών», που δεν γεννήθηκε δηλ. άνθρωπος μεγαλύτερός του στον κόσμο. (Ματθ. 6, 11)

Αυτός είναι εκείνος, για τον οποίο πραγματικά ο προφήτης Δαβίδ ψάλλει, σαν να δανείζεται το στόμα του Θεού και Πατέρα, και λέγει: «Ετοίμασα λυχνάρι για τον Χριστό μου. Πάνω σ’ αυτό δε, θα φανερωθεί και θα λάμψει η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που θα τον χρίσει Μεσσία και βασιλιά». (Ψαλμ. 131, 17-18)

Αυτός είναι εκείνος ο μεγάλος Ηλίας, όχι ο Θεσβίτης, αλλ᾽ αυτός, που στάθηκε ανάμεσα στον Νόμο και στη Χάρη και έγινε πρόδρομος της πρώτης παρουσίας του Χριστού, αν και χρονικά έζησε μετά τον Ηλία τον Θεσβίτη, εκείνος που είχε όμοια μ’ αυτόν έμπνευση και δύναμη, όπως προείπε ο αρχάγγελος στον πατέρα του Ζαχαρία (Λουκ. 1, 17), όπως ήδη αναφέραμε. Στον Ζαχαρία, που το αίμα του φωνάζει πιο δυνατά από το αίμα του δίκαιου Άβελ (Ματθ. 23, 35). Διότι και ο Ζαχαρίας φονεύθηκε από τους Ιουδαίους, όπως κάπου τους ελέγχει ο Χριστός, μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. Και ο λόγος, διότι κατέτασσε την Παναγία μεταξύ των παρθένων στον ναό και μετά που γέννησε τον Ιησού.

Ο Ιωάννης είναι εκείνος, που σκίρτησε στην κοιλιά της μάνας του, πριν ακόμα δει το φως της ημέρας, γιατί πληροφορήθηκε την παρουσία του κυοφορούμενου Δεσπότη του. Αυτός χρησιμοποίησε τη γλώσσα της μάνας του και, ενώ βρισκόταν ακόμα στην κοιλιά της, προανάγγειλε τη γέννηση του Υιού και Λόγου του Θεού από τη Θεοτόκο Μαρία, λέγοντας: «Και, πως έγινε σ᾽ εμένα τούτο το πράγμα, να έλθει στο σπίτι μου η μητέρα του Κυρίου μου;». (Λουκ. 1, 43)

Αυτός είναι εκείνος, που με το κήρυγμα της μετανοίας μαλάκωσε τις καρδιές των γονιών και τις ξανάφερε κοντά στα παιδιά τους και έκανε «τους παραστρατημένους να αποκτήσουν φρόνηση αγίων και δικαίων ανθρώπων και έτσι προετοίμασε τους ανθρώπους, ώστε να δεχτούν τον Κύριο και να γίνουν λαός Του». (Λουκ. 1, 17)

Αυτός υπήρξε καρπός θεϊκής υποσχέσεως, το χαρμόσυνο άγγελμα του Γαβριήλ, ο τρυφερός βλαστός που χαρίστηκε από τον Θεό στο ξεραμμένο από την ηλικία και τη στείρωση δέντρο. Το καρπερό λουλούδι της στείρας. Ο προφήτης, που είναι γιος προφήτη. Ο τρόφιμος της ερήμου.

Αυτός, που ετοίμασε και ετοιμάζει τους ανθρώπους όλης της οικουμένης στους πνευματικούς αγώνες και στην καλή υποδοχή του Κυρίου. Ο λαμπρός δορυφόρος του Ηλίου, που λάμπει παντοτινά. Το λυχνάρι του θεϊκού Φωτός. Ο στρατιώτης του αιώνιου βασιλιά. Ο Νυμφαγωγός του Νυμφίου. Ο δούλος του Δεσπότου. Η φωνή του Λόγου, που ιεράτευσε σαν τον Μελχισεδέκ αιώνια, ως απάτορας, αμήτορας και αγενεα-λόγητος. Ο ιερέας, που αξιώθηκε να ιερουργήσει ακόμη και τη Βάπτιση του ίδιου του Θεού.

Αυτός, που άκουσε με τα ίδια τα αυτιά του τον Θεό Πατέρα να μιλάει. Αυτός, που βάπτισε τον Υιό και Αυτός που είδε το Άγιο Πνεύμα να κατέρχεται σαν περιστερά.

Ο Πρόδρομος είναι αυτός, που υπήρξε το τέλος, η επισφράγιση του Μωσαϊκού Νόμου.

Αυτός, που μεσολάβησε ανάμεσα στη Χάρη του Θεού και στους ανθρώπους.

Αυτός, που υπήρξε ο μεγαλύτερος απ’ όλους τους προφήτες και στου οποίου το πρόσωπο ενεργήθηκε κάθε προφητική διακονία. Ο κήρυκας της βασιλείας των ουρανών. Ο πρόδρομος του Χριστού, που είναι η αυτοαλήθεια. Η θύρα, από την οποία εισερχόμαστε στον χώρο της μετανοίας.

Αυτός, που υπήρξε το κόσμημα και η λαμπρότητα των παρθένων.

Αυτός, που ετοίμασε τη σωτηρία μας.

Αυτός, που νομοθέτησε τη σωφροσύνη και έγινε χαλινάρι στους παράνομους και φαύλους και, ακόμη, αυτός, που χειραγώγησε όσους σεβάστηκαν τον θεϊκό νόμο.

Αυτός είναι ο μέγας Ιωάννης. Που το όνομά του βγήκε από το στόμα του Θεού και μεταφέρθηκε από τους ουρανούς στον Ζαχαρία με την αρχαγγελική φωνή.

Αυτός είναι η φωνή, που γεννήθηκε από τον κωφάλαλο πατέρα.

Αυτός, που με τη σιωπή του πατέρα του κατάργησε τη στειρότητα της μητέρας του.

Αυτός φανέρωσε τον «Αμνόν του Θεού» με το δάχτυλό του, με δύναμη πιο μεγάλη και από τον καλύτερο ρήτορα.

Αυτός, που στο πρόσωπό του έχει δικαίωμα να καυχάται η εγκράτεια. Αυτός, που έζησε σαν άσαρκος την επίγεια ζωή του, που βρέθηκε σαν πολύτιμος μαργαρίτης μέσα στη λάσπη.

Αυτός, που σαν πολύτιμος θησαυρός βρέθηκε σε εύθραυστο και ευτελές θησαυροφυλάκιο.

Αυτός, που απείλησε τις άκαρπες ψυχές με το ξινάρι της Θείας δικαιοσύνης, η φιλέρημη τρυγόνα της Εκκλησίας, το ασίγητο στόμα, η φωνή εκείνου που φωνάζει στην έρημο και αντηχεί βροντερά στα πέρατα του κόσμου, λέγοντας, «ετοιμάστε τον δρόμο του Κυρίου, κάνετε ίσια τα μονοπάτια, απ’ όπου θα περάσει ο Κύριος στις ψυχές των ανθρώπων». (Ματθ. 3, 3· Ιωάν. 1, 23).

Αυτός είναι η γλώσσα, που με τα θεϊκά της λόγια και με την αγνή φωνή της, ακόμα και μετά τον θάνατό του, ελέγχει τον Ηρώδη και κηρύττει τον Χριστό, που ελέγχει την κάθε αμαρτία και προσκαλεί όλους μας σε μετάνοια, λέγοντας· «Μετανοείτε, γιατί έφθασε η βασιλεία των Ουρανών». (Ματθ. 3, 2)

ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ — ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ!

ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΚΑΝΑΤΕ, ΤΩΡΑ ΝΑ ΤΑ ΛΟΥΣΤΕΙΤΕ!

Προειδοποιήσαμε.

Ρωτήσαμε.

Επιμείναμε.

Κατέθεσα επανειλημμένα κοινοβουλευτικές ερωτήσεις και παρεμβάσεις.

Ανέδειξα το ζήτημα ξανά και ξανά μέσα από τα κοινωνικά μου δίκτυα.

Μίλησα δημόσια όταν κάποιοι επέλεγαν να μην ακούν.

 

ΛΟΥΣΤΕΙΤΕ ΤΑ!

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΕ ΤΙΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ;

Κύριε Μητσοτάκη, η πολιτική ευθύνη δεν εξαφανίζεται επειδή κάνετε πως δεν ακούτε.

Ο ελληνικός λαός βλέπει. Κρίνει. Και θυμάται.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ!

 

Νικόλαος Παπαδόπουλος