Γνωρίζετε αλήθεια γιατί τραγουδούν τα τζιτζίκια;

 

Όλο αυτό που μας ξεκουφαίνει κάθε καλοκαίρι είναι το κύκνειο άσμα του και το ερωτικό του κάλεσμα. Η καταραμένη μοίρα του που δεν μπορεί να αλλάξει.

Ότι είναι δυο ανάσες πριν τον θάνατο. "Γνωρίζετε αλήθεια γιατί τραγουδούν τα τζιτζίκια; Γνωρίζετε ότι είναι πολύ εργατικά κι όχι τεμπέλικα όπως μας περιγράφει ο Αίσωπος στο μύθο του; Γνωρίζετε πόσα χρόνια ζουν;

Η ζωή τους είναι πραγματικά συναρπαστική !!!

Το τζιτζίκι ή τζίτζικας ή τέττιξ στα αρχαία ελληνικά είναι ένα έντομο που ζει συνήθως στα δένδρα και παράγει ένα χαρακτηριστικό ήχο που προδίδει την παρουσία του. Ο τζίτζικας είναι έντομο της οικογένειας των τετιγιδών και υπάρχουν πολλά είδη του. Στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα γνωστό από την ιστορία του Αισώπου, «Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας» (Τέττιξ και μύρμηκες).

Αν και έχουν αρκετά μεγάλο μέγεθος για έντομα (2-5 εκατοστά) είναι δύσκολο να τα εντοπίσει κανείς, γιατί το χρώμα τους είναι παρόμοιο με το χρώμα των κορμών των δένδρων. Το σώμα του είναι πεπλατυσμένο, το κεφάλι του κοντό και πλατύ, έχει πέντε μάτια, δύο μεγάλα, κανονικά και τρία μικρότερα, βοηθητικά. Τα φτερά του είναι φτιαγμένα από λεπτή διαφανή μεμβράνη και τα πόδια του λεπτά και μακριά. Το χρώμα του σε γενικές γραμμές είναι μαύρο. Όμως διακρίνουμε σ’ αυτόν και διάφορες αποχρώσεις κίτρινου και καφέ. Ο τζίτζικας είναι κουφός. Αυτό το απέδειξε ένας δήμαρχος του Μαγδεμβούργου τον περασμένο αιώνα, πυροδοτώντας ένα κανόνι κάτω από ένα πλατάνι της πλατείας πάνω στο οποίο τερέτιζαν χιλιάδες τζιτζίκια, χωρίς εκείνα να σταματήσουν από τον εκκωφαντικό κρότο.

Κάθε Ιούλιο και Αύγουστο τα θηλυκά τζιτζίκια γεννούν τα αυγά τους μέσα σε τρύπες που κάνουν στους μαλακούς βλαστούς των δέντρων. Στο τέλος του καλοκαιριού γεννιούνται οι προνύμφες που κατεβαίνουν από τα δέντρα, κάνουν τρύπες μέσα στη Γη και εκεί ζουν ως σκουλήκια από 4 έως 17 χρόνια !!! (ανάλογα τη ράτσα). Δεν μπορούν ούτε να δαγκώσουν ούτε να τσιμπήσουν. Η μόνη τους άμυνα είναι ότι αναδύονται σε εκατομμύρια (η μεγαλύτερη συγκέντρωση εντόμων στη γη) και το μοναδικό τους μέλημα, είναι σκαρφαλώνοντας ν' αναζητούν ένα ασφαλές μέρος να κουρνιάσουν στο οποίο θα μεταλλαχθούν, ξεκινώντας έτσι τις λιγοστές τελευταίες εβδομάδες της 17χρονης ζωής τους. Αν καταφέρουν να επιβιώσουν μεταμορφώνονται σε νύμφες βγαίνουν στην επιφάνεια, σκαρφαλώνουν στα δέντρα, βγάζουν φτερά και αρχίζουν να τραγουδούν. Ένα τραγούδι - ερωτικό κάλεσμα (που συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο δυνατούς ήχους της φύσης) και ταυτόχρονα μια αντίστροφη μέτρηση έως τον θάνατο, περίπου 6 εβδομάδες μετά. Ωστόσο αρκετά από αυτά δεν επιζούν για να βρουν το ταίρι τους, γιατί έχουν παγιδευτεί στα κουκούλια τους είτε έχουν ανωμαλία στα φτερά τους, με αποτέλεσμα να γίνονται τροφή για άλλα ζώα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το τζιτζίκι, για την ειδική ηχητική συσκευή που υπάρχει ανάμεσα στο θώρακα και την κοιλιά του τζιτζικιού μέσω της οποίας δημιουργείται αυτό το ιδιόμορφο τερέτισμα, που ακούγεται τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες. Η συσκευή αποτελείται από δύο κοιλότητες που χωρίζονται από μια λεπτή μεμβράνη τεντωμένη και ονομάζεται τερετίζων υμένας. Κάθε φορά που δονείται η μεμβράνη αυτή, παράγεται ο ήχος.

Αφού λοιπόν ολοκληρώσουν την σκληρή εργασία τους σαν σκουλήκια κάτω απ’ τη γη για 4 έως 17 χρόνια (ανάλογα τη ράτσα), αλλάζουν φορεσιά, μεταμορφώνονται στο γνωστό μας τζιτζίκι και πάνε διακοπές για 4 έως 6 εβδομάδες στο τελευταίο καλοκαίρι της ζωής τους. Στις διακοπές τους οι αρσενικοί θέλουν να ζευγαρώσουν. Έτσι τραγουδούν δυνατά (γιατί είναι κουφοί) καλώντας τον ερωτικό τους σύντροφο τη θηλυκιά (που είναι βουβή). Αμέσως μετά το ζευγάρωμα, τα θηλυκά γεννούν τ' αυγά τους σε τρύπες (στα κλαδιά που έχουν ανοίξει νωρίτερα σκάβοντας τα) και αποθηκεύουν εκατοντάδες στο εσωτερικό τους. Με αυτή τους την πράξη η ζωή τους έφτασε στην ολοκλήρωση !!!

Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν τουλάχιστον 2.500 είδη τζιτζικιών, τα οποία μπορούν να χωριστούν χονδρικά σε τρεις κατηγορίες. Κάποια ζουν 17 χρόνια κάτω από τη γη, κάποια άλλα 13, και κάποια άλλα 4. Τα έξι είδη τζιτζικιών που συναντάμε στην Ελλάδα, είναι από αυτά που ζουν 4 χρόνια.

Ο Πλάτωνας, που σ' ένα σημείο του Φαίδρου μας λέει ότι "όταν ακούστηκε για πρώτη φορά το τραγούδι των Μουσών πάνω στη γη, οι άνθρωποι τόσο αναστατώθηκαν που βάλθηκαν να τις μιμούνται σε σημείο που ξέχναγαν να φάνε και να πιούνε. Τόσο, που πέθαναν χωρίς να το καταλάβουν. Και από εκείνους γεννήθηκε τότε το είδος των τζιτζικιών". Θα πρέπει να διευκρινίσουμε, ωστόσο, πως στα σημερινά αυτιά το τραγούδι των τζιτζικιών ακούγεται περισσότερο επαναληπτικό και μονότονο παρά μαγευτικό. Είναι όμως φανερό ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν το άκουγαν με το ίδιο αυτί, γι' αυτούς, το τραγούδι των τζιτζικιών, μακριά από το να ακούγεται σαν σουβλιές ήταν φορέας ανάμνησης και πάνω απ' όλα φορέας μηνύματος. Γιατί τα τζιτζίκια ήταν οι άγγελοι των Μουσών πάνω στη γη και διαβίβαζαν στους θεούς τα σέβη των ανθρώπων. Το τραγούδι τους, έστω και μεσημεριανή ώρα, όταν ζέστη και αντηλιά κάνουν το χώμα ένα ζωντανό μαγκάλι και τον ίσκιο ένα ζωτικό καταφύγιο, ήταν ένα τραγούδι εγρήγορσης, που κατά κάποιον τρόπο έλεγε στον άνθρωπο: "εγέρσου-ξύπνα, εγέρσου-ξύπνα..." Φασαριόζικα, σίγουρα, βλέπε εκνευριστικά, μα και άγρυπνοι φύλακες και ως και διδακτικά, τέτοια ήταν για τους αρχαίους Έλληνες η φύση και ο λόγος ύπαρξης των τζιτζικιών. Για εκείνους που στην εποχή τους το γνώριζαν, ο μύθος του Πλάτωνα θα έπρεπε ιδίως να έχει ένα ηθικό και φιλοσοφικό νόημα.

πηγη:

Νιόβη Μιχαλίτση

.#Δώσε_πόνο_Θανάση

 Δεν είμαστε με το κόμμα της Καρυστιανού αλλά το πως #γλεντάει τα #αρδάκια ο #Αυγερινός πολύ το χαρήκαμε...και η φάση είναι ότι θα συνεχιστεί το γλέντι..

Τί παπᾶντζα παίχτηκε ἐδῶ; ἔχει κάπχοια ἰδέα κανείς;

 Σ' ἕναν λαόν μαλᾶκα, πολλοί τοῦ κάναν πλᾶκα. Στό ΤΕΛΟΣ οἱ μητσοτάκουλες στόν ἀγύριστο τόν στεῖλαν κι ἐμβόλια θανάτου στούς ἑβραίους παραγγείλαν! Ἄμα τό σκεφτῇς καί τό καλοκυττάξεις φάγανε οἱ ἀλῆτες τῶν γέρων τίς συντάξεις. Τά μπῆξαν καί στούς νέους γιά νά τούς κάνουν πχιό ὡραίους. Κανείς νόημα δέν θά βγάλῃ, γιατί τά φάγαν κι ἄλλοι. 

 

+Ἀπο.

Η Γέροντισα Γαλακτία και τα θαυμαστά περιστατικά ιάσεων

 

Διευκρίνηση π.Αντωνίου  για πρόσφατο περιστατικό δαιμονοπληξίας στον τάφο της Γερόντισσας Γαλακτίας.

Επιθυμώ το κατ' εμέ να αποκαταστήσω την πραγματικότητα σε ο,τι αφορά την ευτέλεια μου γύρω από το γεγονός πού δημοσιεύθηκε σχετικά με πρόσφατο περιστατικό δαιμονοπληξίας στον τάφο της γερ.Γαλακτίας.

-Κατ' αρχήν τα περιστατικά δεν ήταν ένα, αλλά δύο, με αρκετές ομοιότητες μεταξύ τους διότι αφορούν δύο συνομήλικα περίπου πρόσωπα.

-Δεν διαβάζω ποτέ εξορκισμούς. Η τελευταία φορά που διάβασα ήταν στις 20 Οκτωβρίου 1998 στην Ι.Μ.Απεζανών με εντολή τού τότε ηγουμένου. Διαβάζαμε από κοινού με τον εφημέριο της ενορίας Αγίου Κυρίλλου π.Μιχαήλ Τυράκη καί η γυναίκα εκείνη ελευθερώθηκε. Με απείλησε όμως το δαιμόνιο τότε ότι θα με εκδικηθεί όπως καί συνέβη σε ένα βαθμό. Αντιμετώπισα πολλά... Έκτοτε ουδέποτε ασχολήθηκα με εξορκισμούς, εγχείρημα ιερό καί απαραίτητο σε ειδικές περιπτώσεις, αλλα απαιτείται έντονη προετοιμασία, διαπίστωση πλήρους δαιμονοκατάληψης καί η ενδεδειγμένη άδεια της επιχώριας εκκλησιαστικής αρχής.

-Στον τάφο της γερόντισσας πηγαίνω ως ελάχιστος αφανής προσκυνητής. Είναι όντως το καταφύγιο μου. Ουδέποτε ασχολήθηκα με ειδικές ευχές σε περιστώσεις ανθρώπων αναγκεμένων. Αποφεύγω κάθε προσωπική ανάδειξη στο χώρο και εκμετάλευση της σχέσης πού είχα με εκείνη. Γι αυτό συνηθίζω να πηγαίνω ώρες πού δεν έχει προσκυνητές. Ακούω θαυμαστά γεγονότα επειδή συνήθως τα στέλνουν εγγράφως ή με sms. Άλλη ηλεκτρονικη δυνατότητα δεν διαθέτω. Στο τηλεφωνο ποτέ δεν ανταποκρίνομαι σε αγνώστους αριθμούς, ούτε αρέσκομαι σε φαινόμενα οπαδισμού και προσωπολατρείας.

Άλλο το προσωπό της καί άλλο τα μούτρα μου γιά να εκφρασθώ ωμά καί ξεκάθαρα.

- Στις περιπτώσεις πού αναφέρθηκα, σταύρωσα απλώς τα νεαρά άτομα καί απήγγειλα το <Αναστήτω ο Θεός κλπ> σε συσχετισμό με την απαγγελία μίας σχετικής ευχής του Μητροπολίτου Εδέσσης Ιωήλ. Όντως έγινε χαμός. Χρησιμοποίησα το λάδι του καντηλιού καί είδα άμεσα αποτελέσματα. Ήδη το πρώτο άτομο, εξαίρετο καί ευλογημένο κορίτσι, είναι σαν να μην υπέστη τίποτα.

- Η διαρροή έγινε όταν στην δεύτερη περίπτωση, ανέφερα οτι πληθαίνουν τέτοια περιστατικά και ένα εκ των τριων αθηναίων κυρίων πού έτυχε να είναι εκεί, ηχογραφούσε καλοπροαίρετα όσα έλεγα, πάντα ενα αγνοία μου. Βοηθούσε καί η μητέρα τού παιδιού καί εξηγησε ότι πήγε εσχάτως το κορίτσι στον ιερέα τού χωριού της (της μητέρας) σε κοντινή επαρχία, (Μητροπόλεως Σπηλίου) γιατί αρνήθηκα την Θεία Κοινωνία το περασμένο Πάσχα έπειτα από ελεύθερες σχέσεις καί πρόσφατη έκτρωση... Δεν γνωρίζω ποσώς τι έπραξε την Μεγάλη Πέμπτη ο ιερέας πού την συνάντησε για εξομολόγηση, ούτε καί ρώτησα. Ηχογραφήθηκε επειδή το ανέφερε η μητέρα της.

- Στην πρώτη περίπτωση μού τηλεφώνησαν καί είπα ότι ευρίσκομαι στον τάφο της γερόντισσας. Έτσι προσήλθαν. Στην δεύτερη απέκλεισα το γεγονός να ασχοληθώ καί βρέθηκα εκεί τυχαία.

- Ανέφερα με επαινετικά λόγια όνομα εκλεκτού ιερομονάχου ,διότι μού δόθηκε η εντύπωση ότι εκείνος ασχολήθηκε με την περίπτωση αυτή και ανέγνωσε τις ενδεδειγμένες ευχές. Τελικά αυτό δεν έγινε. Η μητέρα τού πρώτου κοριτσιού μού είπε, ότι μέσα στο Καθολικό της Μονής, εκείνη έλεγε μυστικά την ευχή καί το παιδί αντέδρασε. Μού δόθηκε η εντύπωση ότι γινόταν εκείνη την ώρα εξορκισμός από τον εν λόγω εκλεκτό αδελφό.

- Όλα τα άλλα είναι αληθή. Προσωπικά δεν με συναρπάζουν οι καταθέσεις τού δαίμονα γιατί συνήθως ψεύδεται ασυστόλως καί αποπροσανατολίζει τούς αφελείς. Πιέζεται όμως καί λέει καί μεγάλες αλήθειες για να φανεί η παντοδυναμία καί η αγάπη του Χριστού μέσα από την δική του φαυλότητα καί αδυναμία. Ταύτα προς αποκατάσταση της αληθείας.

Μετ' ευχών,

π.Αντώνιος Φραγκάκης

ΠΥΡ ΚΑΤΑΝΑΛΙΣΚΟΝ!!!Ὁ Ἀρχιερέας καὶ οἱ Ἱερείς το αγνοούν. Κι αυτός που φωτογραφίζει επίσης...

 

Η ΜΕΓΆΛΗ ...ΑΔΙΚΊΑ !

  

 Γράφει ο  Νεκτάριος Δαπέργολας 

Εἰλικρινά πάντως ἀπορῶ μέ ὅσους σοκαρίστηκαν ἤ θύμωσαν μέ τήν πρόσφατη ἀνακοίνωση γιά τίς μισθολογικές αὐξήσεις τῶν μητροπολιτῶν. (εδω)

Στήν πραγματικότητα τά ποσά πού γράφτηκαν εἶναι ἀπειροελάχιστα σέ σύγκριση μέ τίς ὑπηρεσίες πού προσέφεραν (καί συνεχίζουν νά προσφέρουν) οἱ λεγάμενοι στό καθεστώς. 

Θυμηθεῖτε τήν στάση τους στά χρόνια τῆς ψευτοπανδημίας (μέ τά μπόλια, τούς κλειδαμπαρωμένους ναούς, τά ὑγειονομικά συνοδικά παλιόχαρτα καί τήν διήμερη Ἀνάσταση), θυμηθεῖτε τί εἶπαν (ἤ γιά τήν ἀκρίβεια τί 

ΔΕΝ εἶπαν) γιά τήν προδοσία τῆς Μακεδονίας καί τό συνολικό ἐν ἐξελίξει ξεπούλημα τῆς πατρίδας, θυμηθεῖτε τήν ἄθλια στάση τους ὅταν ψηφίζονταν οἱ σοδομονόμοι καί οἱ υἱοθεσίες παιδιῶν, 

θυμηθεῖτε τί διακηρύσσουν ἀπό ἄμβωνος γιά τίς νέες ταυτότητες καί τόν Προσωπικό Ἀριθμό, 

θυμηθεῖτε τήν ὁλοκληρωτική προδοσία καί οἰκουμενιστική ἅλωση τῆς Ὀρθοδοξίας πού πραγματοποιεῖται μέ τήν πλήρη εὐθύνη τους ἐδῶ καί πολλά χρόνια, σκεφτεῖτε τίς στενές σχέσεις πολλῶν ἐξ αὐτῶν μέ λέσχες καί στοές, σκεφτεῖτε καί τήν ἐξοργιστική χαμέρπεια ἀπέναντι στά πολιτικά ἀνθυποσκύβαλα τοῦ ἀντίχριστου χουντοκαθεστῶτος, μέ τά ὁποῖα χαριεντίζονται καθημερινά ἀντί νά τούς πετᾶνε κλωτσηδόν ἔξω ἀπό τίς ἐκκλησίες. 

 Ὅταν ἡ στάση ὅλων αὐτῶν τῶν δῆθεν πνευματικῶν ποιμένων κυμαίνεται ἀπό τήν πλήρη καί ξεδιάντροπη στήριξη τοῦ καθεστῶτος καί τῆς νεοταξικῆς ἀτζέντας ἕως τήν ἁπλή ἀφωνία στίς θεωρητικά καλύτερες τῶν περιπτώσεων ἀνάμεσά τους (μία ἀφωνία βεβαίως ἐπίσης ἐπαίσχυντη, γιατί ἁπλούστατα καί ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν) καί ἀπό τήν στιγμή πού τόσο κόσμο ἀκόμη ἐπηρεάζουν καί κρατοῦν πειθήνιο, ἀκατήχητο καί ἀποκοιμισμένο, θεωρεῖτε δηλαδή ἐσεῖς πολλά αὐτά πού τούς δίνει ὡς αὔξηση ἡ κυβερνῶσα συμμορία; 

Εἰλικρινά, ἐγώ τά ἀποκαλῶ ψίχουλα. 

Μιλᾶμε γιά μεγάλη ἀδικία δηλαδή καί πάρα πολύ χοντρό ρίξιμο! 

Μέ τέτοιες προσφερόμενες ὑπηρεσίες, θά ἔπρεπε νά εἶναι σέ πραγματικά πρωτοφανῆ ὕψη τό payroll... 

Ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος ἐκ Κεφαλληνίας , τῆς Πάλλης τὸ βλάστημα, Κεφαλληνίας πυρσόν.

Ο Άγιος Άνθιμος Κουρούκλης είδε το φως της ζωής το 1727 εις το Ληξούριον Κεφαλληνίας από τον Ιωάννη και την Ατζουλέτα Κουρούκλη, αλλά από πολύ μικρός υφίσταται τον δρόμον των δικαίων, θλίψης και ταλαιπωρίας.

Εις την ηλικίαν 7 ετών η φοβερή αρρώστια της ευλογιάς που ταλαιπωρεί την Παλλική προσέβαλε τον μικρό Αθανάσιο με αποτέλεσμα να τυφλωθεί.
Η μητέρα του κατά την ευλογημένη συνήθεια της εποχής τελεί σαρανταλείτουργο και εις την τεσσαρακοστήν λειτουργία εις την προσφώνησιν του ιερέως Μετά φόβου Θεού... Ο μικρός νοιώθει φως και απεκαταστάθη η όρασίς του από τον δεξιόν οφθαλμόν.

Ακολουθεί δι' ολίγον διάστημα το επάγγελμα του πατέρα του, ναυτικός, και φθάνει εις την πόλιν των ονείρων και πόθων κάθε Έλληνος, την Κωνσταντινούπολιν.

Αλλά η ισχυρά κλήσις της θείας Χάριτος συντονισμένη με την φυσικήν κλίσιν τον οδηγεί να λάβει την απόφασιν να αφοσιωθή εξ' ολοκλήρου εις τον Θεόν και γίνεται ρασοφόρος μοναχός εις την Ιεράν Μονήν Αγίας Παρασκευής Λεπέδων λαβών το όνομα του Ηγουμένου της Μονής, Ανθίμου και εν συνεχεία μεταβαίνει εις το Πανεπιστήμιον της Μοναχικής Πολιτείας, τον Άγιον Όρος όπου κείρεται μεγαλόσχημος Μοναχός.

Ταξιδεύει εις Χίον, Σίφνο, Πάρο και φθάνει εις τους Αγίους Τόπους Προσκυνητής των σεβασμάτων, εις τόπον ου έστησαν οι πόδες Κυρίου.
Απ' εδώ φωτιζόμενος και καθοδηγούμενος υπό της θείας Χάριτος αρχίζει μια δύσκολη και θεοφώτιστη περιοδεία εις διαφόρους νήσους εις τας οποίας εκήρυτε, εθαυματούργει, προεφήτευε και ίδρυε μεγαλοπρεπείς μονάς.

Τόσον εντυπωσιακόν είναι το έργο του, ώστε ο καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Π. Ν. Πολίτης τον ονομάζει καταπληκτικόν άνθρωπον, από τους σημαντικότερους άνδρας της Εκκλησίας μας κατά τον 18ον αιώνα.

Κατ' αρχάς εις το Καστελόριζο ανεγείρη ανδρική Μονή επ' ονόματι του Αγ. Γεωργίου, εις το υπόγειον του οποίου εν είδει σπηλαίου, θεμελιώνει ναΐδριον επ' ονόματι του Πολιούχου Ληξουρίου και πάσης Πάλλης (της πατρίδος του) Αγίου Χαραλάμπους.

Σημαντικός σταθμός της ευλογημένης αυτής πορείας του είναι η νήσος Αστυπάλαια όπου το 1760 ανεγείρη εκ βάθρων μεγαλόπρεπο, με κελλιά και τείχη γυναικείο μοναστήρι αφιερωμένο εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον Πορταΐτισσα, μεταφέρει μάλιστα και από το Άγιο Όρος, θαυματουργή εικόνα της και επικυρώνει την λειτουργίαν των δύο αυτών μονών με Πατριαρχικά Σιγγίλια, επί Πατριάρχου Ιωαννικίου.

Ο καταστρεπτικός σεισμός όμως του 1767 εις το Ληξούριον και ο πόλεμος της συκοφαντίας, ο κλήρος των Αγίων, και ο νόστος του Κεφαλλήνος τον οδηγούν να επιστρέψει εις την ερειπωμένην μονήν της Αγίας Παρασκευής Λεπέδων, την οποίαν διασώζει, ανακαινίζει και την μετατρέπει εις γυναικείον κοινόβιον, με ευσεβείς μοναχάς της συνοδείας του.

Μετά την ανοικοδόμησιν κτιρίων και ψυχών συνεχίζει την σημαντική περιοδεία του και ιδρύει την Ιεράν Μονήν Αγίου Αντωνίου εις Σφακιά Κρήτης, του Προφήτου Προδρόμου εις Κύθηρα, όπου αφιερώνει το δεύτερο βήμα του καθολικού της μονής εις τον Προστάτη και πνευματικό οδηγό του, Άγιο Γεράσιμο, και την Ιεράν Μονήν Ζωοδόχου Πηγής εις την νήσον Σίκινο.

Εδημιούργησε δηλαδή έξι κάστρα, έξι πνευματικά λιμάνια, έξι φάρους που ακτινοβολούν, φως Κυρίου και μάλιστα εις μία τόσον σκοτεινήν δια την Πατρίδα μας περίοδον.

Ησυχάζον εις το ερημητήριον και ορμητήριόν του, την Μονήν Λεπέδων έλαβε τρεις επιστολές από την Μάνη δια να μεταβή και να ειρηνεύσει με την Αγία προσωπικότητά του, τις διχόνιες και τις αντιθέσεις των.

Με ένα πλοιάριον ξεκινάει το μακρυνό ταξίδι και μετά από στάση εις το χωρίον Κελμπεσιό Πελοπονήσου, όπου και εκεί με το προορατικό και προφητικό χάρισμά του ελέγχει και επιστρέφουν οι κάτοικοι εις οδόν σωτηρίας.

Εις τοσαύτην αγιοπνευματικήν κατάστασιν έφθασεν ώστε εκεί λαμβάνει την πληροφορία από τον Θεόν ότι θα εγκαταλείψει τον μάταιον αυτόν κόσμον, και επιστρέφει εις την μονήν της μετανοίας του.

Πράγματι μετά από λίγο ασθενεί από κίτρινη (χρυσή) και παραδίδει την αγία του ψυχή εις το ταπεινό και αγιοβάδιστο ασκητήριο, το οποίον σώζεται μέχρι και σήμερον, την 4ην Σεπτεμβρίου του 1781. (Κατ᾿ ἄλλους τὸ 1782).

Το 1800 γίνεται η Ανακομιδή των Αγίων Λειψάνων από τον εφημέριον της Μονής Ιωάννη Λεπεδιώτη.

Η ζωή της Μονής συνεχίζεται και το 1920 με ενέργειες του Ληξουριώτη Ακαδημαϊκού Αμίλκα Αλιβιζάτου, Κυβερνητικού Επιτρόπου εις την Ιεράν Σύνοδο, η Μονή αναγνωρίζεται και συγχωνεύεται με την Μονήν του Αγίου Γερασίμου. Έκτοτε αποτελεί μετόχι της τελευταίας.

Οι καταστρεπτικοί σεισμοί της 12ης και 13ης Αυγούστου 1953 καταστρέφουν εντελώς την Μονήν και η μοναδική Μοναχή Ερμιόνη Αλεξανδροπούλου, οικοδομεί με τη βοήθεια της Μητροπόλεως και ευσεβών χριστιανών τον ναόν και μερικά κελλιά.

Φέρεται σὰν προστάτης τῆς Ἀστυπάλαιας καὶ ἐκδόθηκε Ἀκολουθία του τὸ 1911 ἀπὸ τὸν Ἐμμανουὴλ Καρασέλο. Ἐπίσης ἔκανε πολλὰ θαύματα καὶ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἁγιοποιήθηκε στὶς 30 Ἰουλίου 1974.

{28 Μαρτίου 1973 ο τότε Μητροπολίτης Προκόπιος Μενούτης μεταφέρει λιτανευτικώς την εικόνα του Αγίου Ανθίμου από τον Ιερόν Ναόν Παντοκράτορος Ληξουρίου και τελούνται εορτές της Αγιοποιήσεως του Αγίου Ανθίμου, κατόπιν της ΙΒ Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως (30.7.1974).}

Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε

Της Πάλλης το βλάστημα, Κεφαλληνίας πυρσόν, τον θείον δομήτορα της των Λεπέδων Μονής, φαιδρώς εύφημήσωμεν, Άνθιμον τον ασκήσει τον έχθρόν καθελόντα, χάριν δε ίαμάτων εκ Κυρίου λαβόντα, πρεσβεύοντα εκτενώς ημάς
διασώζεσθαι.

Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον, διότι οἱ Ἐπίσκοποι… ἐκοιμήθησαν.

Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον, διότι οἱ Ἐπίσκοποι καί φύλακες τῆς Μίας, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐκοιμήθησαν.

Τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

Οἱ καλοί ποιμένες, οἱ θειότατοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, διά νά φυλάξουν καθαράν καί ἄσπιλον τήν Νύμφην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν (ὅπως τήν παρέλαβαν ἀπό τόν Νυμφίον Χριστόν) ἀπό τάς διαφόρους καί ποικίλας πλάνας καί αἱρέσεις, ἠγωνίσθησαν, ὑβρίσθησαν, κατηγορήθησαν, ἐσυκοφαντήθησαν, ἐφυλακίσθησαν, ἐξωρίσθησαν, πολλάς βασάνους καί θλίψεις ὑπέμειναν, μερικοί δέ καί θανάτους.

Ἀλλά μἐ τήν πίστιν τήν θερμήν πρός τόν Θεόν καί μέ τήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δύναμιν καί χάριν ἐνισχυθέντες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς λοιμώδεις λύκους, τούς αἱρετικούς, ἐκσφενδονίσαντες μέ τήν σφενδόνην τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παραδόντες αὐτούς εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα.

Διό καί ὁ Θεός, ὁ παρ’ αὐτῶν δοξασθείς, ἐδόξασεν αὐτούς καί εἰς τήν γῆν, πλουτίσας αὐτούς δι’ οὐρανίων χαρισμάτων, καί εἰς τόν Οὐρανόν στεφανώσας αὐτούς δι’ ἀμαραντίνων οὐρανίων στεφάνων.

Καί οἱ μἐν Ἅγιοι Πατέρες, οἱ καλοί καί ἀληθεῖς Ποιμένες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς αἱρετικούς, τούς λοιμώδεις λύκους (1), ὁ δέ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καλεῖ τόν αἱρετικόν Πάπαν, τόν ἐχθρόν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν παραβάτην καί καταφρονητήν τῶν Ἀποστολικῶν καί Πατρικῶν Παραδόσεων, πίπτει εἰς τάς ἀγκάλας του, τόν ἐκλιπαρεῖ, τόν ἀναγνωρίζει ὡς πρῶτον, ἀνοίγει τήν θύραν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν λογικῶν του προβάτων, εἴσελθε, τῷ λέγει, ὡς πρῶτος καί ἐγώ ὡς δεύτερος θά σέ ἀκολουθῶ μέ τά πρόβατά μου!!

Οἴμοι! Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον … διότι οἱ Ἐπίσκοποι καί φύλακες τῆς Μίας, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐκοιμήθησαν. Οἱ Ποιμένες αὐτῆς ἤνοιξαν διάπλατα τάς θύρας, διά νἀ εἰσέλθουν ἀκωλύτως οἱ λιμώδεις λύκοι (2) καί θύσουν (3), ἁρπάσουν καί σκορπίσουν τά πρόβατα, ὑπέρ ὧν Χριστός τό Αἷμα Αὐτοῦ ἐξέχεε.

—————————————

Ἀπό τό βιβλίο ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ ΑΡΘΡΑ, ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΠΝΟΗΣ τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, τόμος Γ΄, σελ. 142, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

(1) Λοιμώδεις λύκοι: Λύκοι μολυσματικοί.

(2) Λιμώδεις λύκοι: Λύκοι πεινασμένοι.

(3) Θύσουν: Κατασφάξουν, κατασπαράξουν.

---

ΚΑΛΌ ΠΑΡΆΔΕΙΣΟ ΚΑΛΉ ΑΝΆΣΤΑΣΗ ΚΑΛΈ ΜΑΣ ΠΆΤΕΡ ΧΑΡΊΤΩΝ!"

 

Καθόμασταν ένα απόγευμα στο μικρό μπαλκόνι της Ιεράς Μονής Διονυσίου., μετά το απόδειπνο και την προσκύνηση των λειψάνων ο πατήρ Χαρίτων, όπως συνήθιζε, είχε έρθει να μας κάνει λίγη παρέα.

Μιλούσε με απλότητα και σοφία για πνευματικά θέματα – για την προσευχή, την ταπείνωση, τη μετάνοια. Και, όπως συχνά έκανε, δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο τσιγάρο.

– Το τσιγάρο, έλεγε, κάνει κακό στον άνθρωπο. Όχι μόνο στο σώμα – αυτό το ξέρουν όλοι – αλλά κυρίως στην ψυχή. Είναι δέσιμο. Πάθος.

Δεν κρατήθηκα. Του λέω:

– Πάτερ Χαρίτων, γιατί κυνηγάς με τέτοια μανία όσους καπνίζουν;

Μόλις δεις κάποιον με τσιγάρο, αμέσως τρέχεις να του πεις να το σβήσει.

Ακόμα και στην αυλή, αν πάει κανείς να καπνίσει, ξαφνικά εμφανίζεσαι και τον μαλώνεις.

Γιατί, καλέ μου πάτερ;

Κυνηγάς τον κόσμο μερικοί σκανδαλίζονται.

Με κοίταξε ήρεμα, με βλέμμα βαθύ, και μου είπε:

– Άκου, Πασχάλη μου! θα σου πω.

Εδώ, στο μοναστήρι μας, ένας αδελφός μοναχός – είχε μια φοβερή εμπειρία.

Μια μέρα πήγαινε να ετοιμάσει τον ναό για την ακολουθία. Και εκεί, είδε αισθητά – με τα μάτια του – την Παναγία μέσα στην εκκλησία Να κλαίει.

Την πλησίασε ταραγμένος και της είπε:

– Παναγιά μου, γιατί κλαις;

Κι εκείνη, με λυγμό, του αποκρίθηκε:

– Παιδί μου, πριν από λίγο ήρθε εδώ ο διάβολος και με κορόιδευε. Μου είπε:

«Οι προσκυνητές σου έρχονται, ναι… για προσκύνημα. Όμως εμένα θυμιάζουν με τα τσιγάρα τους».

Ο πάτερ Χαρίτων σταμάτησε για λίγο.

Έσκυψε το κεφάλι του, σαν να το ξαναζούσε μέσα του.

– Από τότε, συνέχισε σιγανά, δεν το αντέχω.

Όχι από αυστηρότητα.

Όχι από σκληρότητα. Αλλά από πόνο.

Από αγάπη για Εκείνη… και για τους ανθρώπους.

Πάρα πολλοί που γνώρισαν πατέρα Xαρίτωνα με την συμβουλή του και της προσευχές του έκοψαν το τσιγάρο, απελευθερώθηκαν από αυτό το βρωμερό πάθος και η ζωή τους έγινε καλύτερη και κάποια προβλήματα η οικογενειακά λύθηκαν όπως έλεγε εάν έκοβαν το τσιγάρο.

Αυτό που κατάλαβα εγώ είναι ότι ο μοναχός που είδε την Παναγία αλλά δεν το αποκάλυψε ήταν ο ίδιος ο πατήρ Χαρίτωνας.

Ήταν άγιος έκρυβε την αγιοσύνη του.. πίσω από την απλότητα ενός απλού μοναχού μα βοηθούσε όποιον είχε σοβαρό πρόβλημα με τις συμβουλές του γινόταν θαύματα.

Πιστεύω ο καθένας που είχε γνωρίσει τον πατέρα Χαρίτωνα έχει να μας πει και μία θαυμαστή εμπειρία.

Ας έχουμε την αγία ευχή του να μεσιτεύει για εμάς στον καλό Θεό μας.

'Ενας παπάς ιεραπόστολος

Άξιος και απόλυτα ειλικρινής σε ότι είπε ο π. Παναγιώτης.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΡΙΟ. ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΓΗΡΙΑ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

 

Τι μας αποκαλύπτουν οι εξελίξεις στην Αφρική για τον κόσμο που σχεδιάζεται στην Ευρώπη.

Αγαπητέ φίλε,

Αν διαβάζεις κατά καιρούς τα κείμενα της ΕΞΟΔΟΥ, ίσως να έχεις σκεφθεί ότι υπερβάλλουμε. Ίσως να θεωρείς ότι οι ανησυχίες για τις ψηφιακές ταυτότητες, τους προσωπικούς αριθμούς και τα διασυνδεδεμένα μητρώα αφορούν ένα μακρινό μέλλον ή αποτελούν απλώς τεχνολογικές εξελίξεις χωρίς ιδιαίτερη σημασία για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Δεν σε αδικώ. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν κάθε νέα τεχνολογία ως κάτι ουδέτερο. Ως ένα ακόμη εργαλείο που υπόσχεται περισσότερη ευκολία, λιγότερη γραφειοκρατία και ταχύτερη εξυπηρέτηση. Και πράγματι, πολλές φορές έτσι είναι.

Υπάρχουν όμως ιστορικές στιγμές όπου πίσω από μια σειρά φαινομενικά ασύνδετων τεχνικών αλλαγών διαμορφώνεται αθόρυβα ένα νέο μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας. Ένα νέο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ζήσουν οι επόμενες γενιές. Ίσως και η παρούσα γενιά.

Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε ακριβώς σε μια τέτοια στιγμή.

Γι' αυτό σε παρακαλώ να διαβάσεις με προσοχή όσα ακολουθούν. Όχι ως καταγγελία. Όχι ως θεωρία. Αλλά ως μια προσπάθεια να δούμε μαζί, χωρίς προκαταλήψεις, προς ποια κατεύθυνση κινείται σήμερα ο κόσμος.

Από τη Νιγηρία στις Βρυξέλλες: Το σχέδιο μετά την ψηφιακή ταυτότητα

Τα τελευταία χρόνια η δημόσια συζήτηση για τον ψηφιακό μετασχηματισμό περιστρέφεται συνήθως γύρω από ένα συγκεκριμένο ζήτημα: την ψηφιακή ταυτότητα. Στην Ελλάδα συζητούμε για τον Προσωπικό Αριθμό, τις νέες ταυτότητες, το Gov.gr Wallet και τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες. Στην Ευρώπη η συζήτηση αφορά το Ευρωπαϊκό Ψηφιακό Πορτοφόλι και το νέο πλαίσιο eIDAS 2.0. Στην Αφρική, αντίστοιχα, τα κράτη επενδύουν τεράστιους πόρους στην καταγραφή των πολιτών τους και στη δημιουργία εθνικών συστημάτων ψηφιακής ταυτοποίησης.

Όμως δύο πρόσφατες ειδήσεις από την Αφρική αποκαλύπτουν ότι η ψηφιακή ταυτότητα δεν είναι ο τελικός προορισμός. Είναι απλώς η αφετηρία.

Η πρώτη είδηση αφορά τη Νιγηρία^[1], όπου οι εγγεγραμμένοι στο εθνικό σύστημα ψηφιακής ταυτότητας ξεπέρασαν τα 130 εκατομμύρια άτομα. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα ψηφιακής ταυτοποίησης στον κόσμο. Η δεύτερη είδηση, από το συνέδριο ID4Africa^[2], είναι ίσως ακόμη πιο σημαντική. Εκεί διατυπώθηκε ανοιχτά η θέση ότι το επόμενο βήμα δεν είναι η δημιουργία περισσότερων εθνικών συστημάτων, αλλά η διασύνδεσή τους σε ενιαία, διαλειτουργικά ψηφιακά οικοσυστήματα που θα λειτουργούν πέρα από τα σύνορα κάθε κράτους.

Με απλά λόγια, η λογική είναι η εξής: Πρώτα δημιουργείς μια ψηφιακή ταυτότητα για κάθε πολίτη. Έπειτα συνδέεις την ταυτότητα με δημόσιες υπηρεσίες, φορολογικά μητρώα, συστήματα υγείας, τράπεζες και πλατφόρμες συναλλαγών. Στη συνέχεια συνδέεις μεταξύ τους τα εθνικά συστήματα. Και τελικά δημιουργείς ένα ενιαίο ψηφιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο ο πολίτης θα εργάζεται, θα συναλλάσσεται, θα μετακινείται, θα λαμβάνει υπηρεσίες και θα αποδεικνύει την ταυτότητά του.

Η μετάβαση αυτή παρουσιάζεται ως τεχνολογική πρόοδος. Και πράγματι περιέχει στοιχεία προόδου. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι ψηφιακές υπηρεσίες μπορούν να διευκολύνουν την καθημερινότητα, να περιορίσουν τη γραφειοκρατία ή να ενισχύσουν την οικονομική δραστηριότητα.

Το ερώτημα όμως δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι πρωτίστως πολιτικό και ανθρωπολογικό. Διότι όταν όλες οι βασικές λειτουργίες της κοινωνικής ζωής οργανώνονται πάνω σε ένα ενιαίο ψηφιακό υπόβαθρο, τότε η πρόσβαση του ανθρώπου στην κοινωνία εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τη συμμετοχή του σε αυτό το σύστημα.

Εδώ ακριβώς αρχίζει η συζήτηση που συνήθως αποφεύγεται.

Οι διεθνείς οργανισμοί, οι κυβερνήσεις και οι τεχνολογικοί κολοσσοί μιλούν διαρκώς για ασφάλεια, καινοτομία, αποτελεσματικότητα, ανάπτυξη και συμπερίληψη. Σπανιότερα όμως τίθεται ένα διαφορετικό ερώτημα: Θα εξακολουθήσει να έχει ο πολίτης το δικαίωμα να ζει αξιοπρεπώς και να συμμετέχει πλήρως στην κοινωνική ζωή χωρίς να είναι υποχρεωτικά ενταγμένος σε αυτό το ψηφιακό οικοσύστημα;

Θα μπορεί να συναλλάσσεται; Θα μπορεί να αποδεικνύει την ταυτότητά του; Θα μπορεί να εξυπηρετείται από το κράτος; Θα μπορεί να εργάζεται και να ασκεί τα δικαιώματά του; Και για να επεκτείνω τη σκέψη σας, θα μπορεί να έχει ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης; Ή μήπως η συμμετοχή στο ψηφιακό σύστημα θα μετατραπεί σταδιακά από επιλογή σε αναγκαία προϋπόθεση κοινωνικής ύπαρξης;

Η συζήτηση αυτή δεν αφορά μόνο την Αφρική. Αφορά πρωτίστως την Ευρώπη. Διότι η ευρωπαϊκή στρατηγική ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση. Το Ευρωπαϊκό Ψηφιακό Πορτοφόλι, οι μηχανισμοί διαλειτουργικότητας, οι κοινές ψηφιακές υποδομές και η διασυνοριακή αναγνώριση ταυτοτήτων υπηρετούν τον ίδιο στόχο: τη δημιουργία ενός ενιαίου ψηφιακού χώρου.

Η Αφρική, με μια έννοια, μας επιτρέπει να δούμε πιο καθαρά το μέλλον που διαμορφώνεται.

Οι κυβερνήσεις μιλούν για οικονομική ολοκλήρωση. Οι τεχνολόγοι για διαλειτουργικότητα. Οι επενδυτές για νέα ψηφιακά οικοσυστήματα.

Οι πολίτες όμως οφείλουν να θέσουν ένα καίριο και ζωτικό ερώτημα: Ποια θα είναι η θέση της ανθρώπινης ελευθερίας μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον;

Γιατί η ελευθερία δεν απειλείται μόνο όταν κάποιος μας στερεί δικαιώματα. Απειλείται και όταν όλες οι εναλλακτικές λύσεις εξαφανίζονται σιωπηλά και σταδιακά.

Η μεγάλη πρόκληση των επόμενων ετών δεν θα είναι να αποφασίσουμε αν θέλουμε ή όχι την τεχνολογία. Η τεχνολογία έχει ήδη εισέλθει στη ζωή μας και θα συνεχίσει να το κάνει.

Η πραγματική πρόκληση θα είναι να διασφαλίσουμε ότι η τεχνολογία θα παραμείνει εργαλείο στην υπηρεσία του ανθρώπου και δεν θα μετατραπεί σε προϋπόθεση της ίδιας της κοινωνικής του ύπαρξης.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι εξελίξεις στην Αφρική πρέπει να ενδιαφέρουν κάθε Έλληνα και κάθε Ευρωπαίο πολίτη. Διότι δεν περιγράφουν απλώς τι συμβαίνει σήμερα σε μια μακρινή ήπειρο. Περιγράφουν, ίσως, τον κόσμο που οικοδομείται μπροστά στα μάτια μας.

Το κρίσιμο ερώτημα του 21ου αιώνα δεν είναι αν ο πολίτης θα αποκτήσει ψηφιακή ταυτότητα. Αυτό ήδη συμβαίνει. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα διατηρήσει το δικαίωμα να παραμένει πολίτης ακόμη και χωρίς αυτήν.

Η μάχη δεν δίνεται πλέον για την ταυτότητα. Η μάχη δίνεται για τη δυνατότητα ύπαρξης εκτός του συστήματος.

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Ένα εύλογο ερώτημα που γεννιέται διαβάζοντας τις ειδήσεις για τα προγράμματα ψηφιακής ταυτότητας είναι το εξής: Γιατί η Αφρική; Γιατί η Παγκόσμια Τράπεζα, το ID4Africa, διάφοροι διεθνείς οργανισμοί και μεγάλα τεχνολογικά ιδρύματα επενδύουν επί χρόνια τεράστια ποσά για την ανάπτυξη συστημάτων ψηφιακής ταυτοποίησης στις αφρικανικές χώρες;

Η Αφρική αποτελεί ίσως τη μοναδική ήπειρο όπου μεγάλα τμήματα του πληθυσμού δεν είχαν ποτέ ενταχθεί πλήρως στις παραδοσιακές διοικητικές δομές του δυτικού κράτους. Δεν υπάρχουν παντού ολοκληρωμένα ληξιαρχεία. Δεν υπάρχουν παντού πλήρη φορολογικά μητρώα. Δεν υπάρχουν παντού εδραιωμένα τραπεζικά δίκτυα. Αυτό που για πολλούς θεωρείται μειονέκτημα, για τους σχεδιαστές των νέων ψηφιακών συστημάτων αποτελεί ταυτόχρονα ευκαιρία. Μπορούν να χτίσουν εξ αρχής νέες δομές χωρίς να χρειαστεί να αντικαταστήσουν παλαιές. Με όρους τεχνολογίας, η Αφρική προσφέρει τη δυνατότητα ενός «άλματος». Να περάσει δηλαδή απευθείας από την ελλιπή διοικητική οργάνωση σε πλήρως ψηφιακές υποδομές.

Αυτό έχει ήδη συμβεί σε άλλους τομείς. Πολλές αφρικανικές χώρες δεν ανέπτυξαν ποτέ εκτεταμένα δίκτυα σταθερής τηλεφωνίας, αλλά πέρασαν απευθείας στην κινητή τηλεφωνία. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει σήμερα με την ψηφιακή ταυτότητα.

Η Αφρική μετατρέπεται σε χώρο πρώτης εφαρμογής νέων μοντέλων ψηφιακής διακυβέρνησης.

Δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι υπάρχει κάποιο μυστικό σχέδιο. Μπορεί και να υπάρχει, αλλά αφού εικασίες μόνο μπορώ να κάνω, δεν μπορώ πειστικά να το υποστηρίξω.

Σημαίνει όμως ότι οι λύσεις που δοκιμάζονται εκεί είναι πιθανό να αποτελέσουν πρότυπα για ολόκληρο τον πλανήτη. Επειδή παράλληλα το ίδιο μοντέλο ψηφιακού οικοσυστήματος προωθείται  και στην Ευρώπη, έχω πεισθεί ότι οι σχεδιαστές είναι κοινοί σε παγκόσμιο επίπεδο. Μένει να εξετάσουμε τις τάσεις σε ΗΠΑ, Κίνα, Ινδία και Ρωσία.

Και εδώ ακριβώς αρχίζει η ανησυχία της Κίνησης κατά του Ψηφιακού Ολοκληρωτισμού «ΕΞΟΔΟΣ». Διότι όταν μια τεχνολογία παρουσιάζεται ως εργαλείο ένταξης των πολιτών, πρέπει πάντοτε να εξετάζουμε και την αντίστροφη όψη: Ποιος θα έχει τη δυνατότητα να εξαιρεθεί; Ποιος θα μπορεί να ζήσει χωρίς αυτήν; Ποιος θα διατηρεί το δικαίωμα να επιλέξει έναν διαφορετικό τρόπο συμμετοχής στην κοινωνική ζωή;

Η εμπειρία διδάσκει ότι πολλές τεχνολογίες ξεκινούν ως προαιρετικές και καταλήγουν να θεωρούνται αυτονόητες προϋποθέσεις κοινωνικής συμμετοχής.

Γι' αυτό η συζήτηση δεν πρέπει να περιορίζεται στα πλεονεκτήματα των ψηφιακών συστημάτων. Πρέπει να επεκτείνεται και στα όρια τους. Στις δικλείδες ασφαλείας. Στις εναλλακτικές λύσεις. Στο δικαίωμα του ανθρώπου να παραμένει ελεύθερος πολίτης ακόμη και όταν δεν επιθυμεί να ενταχθεί πλήρως σε ένα καθολικό ψηφιακό οικοσύστημα.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί η Αφρική προηγείται. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν όσα εφαρμόζονται σήμερα στην Αφρική αποτελούν την προαναγγελία του κόσμου που σχεδιάζεται αύριο για όλους μας.

Δεν ξέρω αν σε έπεισα. Ελπίζω να σε προβλημάτισα και να αρχίσεις επί τέλους «να το ψάχνεις». Είναι χρέος σ’  αυτούς που αφήνεις πίσω σου!

Με αγάπη, ειλικρινά

Γεώργιος Αποστολάκης

 

^[1] Την είδηση μπορείς να τη διαβάσεις εδώ: https://www.biometricupdate.com/202606/nigeria-looks-beyond-enrollment-as-digital-id-passes-130-million. Από τη σκοπιά της κριτικής που ασκεί η ΕΞΟΔΟΣ στον ψηφιακό μετασχηματισμό, το σημαντικότερο στοιχείο του άρθρου δεν είναι τα 130 εκατομμύρια εγγραφών, αλλά η ρητή διακήρυξη ότι το επόμενο στάδιο είναι η μετάβαση από την απλή ταυτοποίηση στην οικοδόμηση ενός «ψηφιακού οικοσυστήματος υπηρεσιών», όπου η ψηφιακή ταυτότητα αποτελεί την απαραίτητη πύλη πρόσβασης σε τράπεζες, τηλεπικοινωνίες, κοινωνικές παροχές και δημόσιες υπηρεσίες. Με άλλα λόγια, η ίδια η Νιγηρία παρουσιάζεται ως παράδειγμα της διεθνούς μετάβασης από το στάδιο της μαζικής βιομετρικής καταγραφής στο στάδιο της λειτουργικής εξάρτησης του πολίτη από την ψηφιακή ταυτότητα, κάτι που συναντάται πλέον σε όλο και περισσότερες χώρες και προωθείται από διεθνείς οργανισμούς και χρηματοδοτικούς φορείς.

^[2] Την είδηση μπορείς να τη διαβάσεις εδώ: https://www.biometricupdate.com/202606/interoperable-digital-ecosystems-next-frontier-of-africas-digital-transformation. Η υπουργός Επικοινωνιών, Τεχνολογίας και Καινοτομίας της Sierra Leone, Σαλίμα Μπα, υποστήριξε στο συνέδριο ID4Africa ότι οι αφρικανικές χώρες πρέπει να ξεπεράσουν το στάδιο των μεμονωμένων εθνικών έργων ψηφιακής δημόσιας υποδομής (Digital Public Infrastructure – DPI) και να δημιουργήσουν διαλειτουργικά περιφερειακά ψηφιακά οικοσυστήματα.  Κατά την άποψή της: Η πραγματική αξία δεν βρίσκεται πλέον στην απλή δημιουργία εθνικών μητρώων και ψηφιακών ταυτοτήτων.  Η αξία βρίσκεται στη σύνδεση αυτών των συστημάτων μεταξύ των κρατών.  Τα νέα οικοσυστήματα θα υποστηρίζουν: διασυνοριακό εμπόριο,  χρηματοπιστωτική ενοποίηση,  διασυνοριακή κινητικότητα πολιτών,  οικονομική συμμετοχή σε ηπειρωτική κλίμακα. Το επόμενο βήμα, είπε, της αφρικανικής ψηφιακής μεταμόρφωσης είναι η δημιουργία συστημάτων που θα λειτουργούν διασυνδεδεμένα, με κοινά πρότυπα, κοινή διακυβέρνηση, νομική εναρμόνιση και αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ των κρατών.  Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην ανάγκη τα ψηφιακά συστήματα να εξυπηρετούν τη Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου της Αφρικής (AfCFTA), διότι –όπως υποστηρίχθηκε– δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική οικονομική ολοκλήρωση εάν κάθε κράτος λειτουργεί με απομονωμένα ψηφιακά συστήματα.

Μήπως ο καθημερινός σου καφές μας δηλητηριάζει; Τα «χάρτινα» ποτήρια ΔΕΝ είναι μόνο χαρτί.

 Στο βίντεο αποκαλύπτω την αλήθεια για τα δισεκατομμύρια μικροπλαστικά, τα επικίνδυνα μαύρα καπάκια, αλλά και το πώς εξοικονόμησα πάνω από 1.500€ αποφεύγοντας τη χρήση τους! 🎬 Δες το βίντεο για να μάθεις όλη την αλήθεια!

Τ(Ρ)ΕΛΛΑΣ

 

Τί εἶναι ὁ «Φάκελος τῆς Κύπρου»

 

Ὁ ἀποκαλούμενος «Φάκελος τῆς Κύπρου» ἐμπεριέχει ντοκουμέντα γιά τά ὅσα διαδραματίστηκαν ἀπό τόν Ἰανουάριο τοῦ 1967 μέχρι καί τόν Δεκέμβριο τοῦ 1974 καί τά ὁποῖα ὁδήγησαν στό πραξικόπημα τῆς 15ης Ἰουλίου (ΕΙΣΒΟΛΗ ἀλητῶν ἐξ Ἑλλάδος μέ στόχο τήν δολοφονία τοῦ Προέδρου τῆς Κύπρου Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ') καί τήν τουρκική εἰσβολή τῆς 20ῆς Ἰουλίου ΑΤΙΛΑΣ ἕνα - 16ης Αὐγούστου τοῦ 1974 ΑΤΙΛΑΣ δύο ἐπί Καραμανλῆ πού κουβάλησε ἡ Χούντα. Ἀποτελεῖται ἀπό τήν συλλογή τῶν μαρτυρικῶν καταθέσεων τῶν σιχαμένων, πού ἐξετάστηκαν ἀπό τήν ´ἐπιτροπή', μέσα ἀπό μιά σειρά ἐρωτήσεων τῶν βουλευτῶν. Ἡ διαδικασία δέν μπῆκε στήν ἑπόμενη φάση, δηλαδή στό στάδιο ἀπόδοσης κατηγοριῶν ἤ ὁτιδήποτε ἄλλο.

Ὁ «Φάκελος τῆς Κύπρου», ἤ μᾶλλον ἡ δικαστική ἔρευνα καί δίωξη τῶν ὑπευθύνων γιά τήν τραγωδία τῆς Κύπρου, ἀποκλείσθηκε μέ Πράξη Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τοῦ Καραμανλῆ (ἀριθ. ΠΥΣ 45/7-3-75) ἀπό τό πρῶτο διάστημα τῆς μεταπολίτευσης! Πρίν ἀκόμη ληφθεῖ ἡ ἀπόφαση αὐτή, μέσα στίς Ἔνοπλες Δυνάμεις εἶχαν ἀρχίσει τά μέτρα γιά συγκέντρωση ὅλου τοῦ ὑλικοῦ πού ἀφοροῦσε «τό δημιουργηθέν ἀρχεῖον εἰς τάς αἰθούσας Ἐπιχειρήσεων κατά τήν διάρκειαν τῆς Ἑλληνοτουρκικῆς - Κυπριακῆς κρίσεως τοῦ ἔτους 1974…».

Ἐπιτροπές ἀξιωματικῶν συγκέντρωσαν ὅλο τό Ἀρχεῖο ἀπ’ ὅλες τίς ὑπηρεσίες πού εἶχαν σχέση μέ τό Κυπριακό, τό σφράγισαν μέ εἰδική σφραγίδα πού γράφει «Ἀρχεῖον Ἑλληνοτουρκικῆς Κρίσεως 1974» καί τό παρέδωσαν μέχρι 15 Μαρτίου 1975. Ἡ διαταγή ἐκδόθηκε ἀπό τόν Ὑπουργό Ἐθνικῆς Ἄμυνας Εὐάγγελο Ἀβέρωφ. Μαζί μέ ὅλο το Ἀρχεῖο πού συγκέντρωσε ἀργότερα ἡ Ἐπιτροπή τῆς Βουλῆς γιά τήν «Κυπριακή ὑπόθεση», σφραγίσθηκαν σέ κιβώτια πού μέχρι τό 2016 τοὐλάχιστον, φυλάσσονταν ὡς ἑφτασφράγιστο μυστικό σέ ἀποθήκη τῆς Μπουρδελο-Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων. Αὐτό εἶναι καί τό ὑλικό πού συνθέτει τόν «φάκελο τῆς Κύπρου». Ἀπό τό συνολικό ὑλικό ἀπουσιάζουν δέκα συνολικά τόμοι! Προφανῶς πρόκειται γιά τούς «τόμους» πού κρύβουν μέσα τούς μεγάλους ἔνοχους τῆς τότε πολιτειακῆς καί στρατιωτικῆς ἡγεσίας. Τό πιθανότερο εἶναι πώς οἱ ἄμεσα ἐνδιαφερόμενοι θά ἔχουν ἤδη φροντίσει γιά τήν «ἀπαλλοτρίωσή του». Καί μπῆξαν τά Ἐμβόλια  θεϊκή τιμωρία σ' ἕναν λαό-μαλάκα;

 π. Απόστολος Γκάτσιας

Γεια σου ρε Γιώργη

Την Κυριακή των Αγίων Πάντων

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

 Οι άγιοι ζουν με την αγάπη του Χριστού, η οποία είναι η Θεία δύναμη που οικοδομεί και προστατεύει τον κόσμο, και γι' αυτό η σημασία των προσευχών τους είναι τόσο μεγάλη.

  Κάθε άγιος είναι ένα φαινόμενο κοσμικής σημασίας, που υπερβαίνει τα όρια της γήινης ιστορίας και περνά στον κόσμο της αιωνιότητας.

 Οι άγιοι είναι το αλάτι της γης.

- Είναι το νόημα της ύπαρξής της.

- Είναι ο καρπός για τον οποίο φυλάει τον εαυτό της.

 και όταν η γη πάψει να γεννά αγίους, η δύναμη που προστατεύει τον κόσμο από καταστροφές θα αναδυθεί από αυτήν.

στο "Ο Όσιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης"

Μοναχός Θεόκτιστος Διονυσιάτης (1926 – 8 Ιουνίου 1995)

ο φίλος των Αγίων

Ο κατά κόσμον Θεόδωρος Σαχρόνης του Αθανασίου και της Σύρμως γεννήθηκε στην, ωραία Λάιστα Ζαγορίου της εύανδρης Ηπείρου το 1926. Αποφοίτησε του οκτατάξιου ρουμανικού Γυμνασίου των Ιωαννίνων.

Έμενε στο κελλί του άγιου Νήφωνα († 1508), που ήταν γεμάτο εικόνες, ακολουθίες, Συναξάρια και Γεροντικά. Ήλθε στη μονή Διονυσίου το 1957 και εκάρη μοναχός το 1959. Οι γονείς του ήταν ευσεβείς, και εκοιμήθησαν όταν ήταν παιδί. Μετά την απόλυσή του από τον στρατό ταλαιπωρήθηκε επί μία πενταετία από την ασθένεια της φυματιώσεως. Οι ιατροί τον είχαν καταδικασμένο σε θάνατο. Ένα βράδυ είδε στον ύπνο του τον άγιο Νικόλαο. Την άλλη ημέρα πήγε να εξομολογηθεί. Στο ναό που μπήκε ήταν του αγίου Νικολάου. Νέες εξετάσεις έδειξαν ότι δεν είχε πλέον τίποτε. Ευχαρίστησε εγκάρδια τον άγιο.

Πριν φύγει για μοναχός πήγε να προσκυνήσει τη Μεγαλόχαρη της Τήνου. Διηγείται ο ίδιος με συγκίνηση: «Στις 15 Αυγούστου 1957 βρισκόμουν στην Τήνο, στη χάρη Της. Τότε είδα την Παναγία μας μαυροφορεμένη να πετάει μέσα στο ναό την ημέρα της πανηγύρεως και να ευλογεί τον λαό. Την είδε όλος ο κόσμος και τα μάτια μας έτρεχαν βροχή από δάκρυα χαράς και κατανύξεως. Όλοι οι χριστιανοί φώναζαν: Παναγία μας, Παναγία μας, σώσε μας, ελέησέ μας. Έλεγα κι εγώ τότε δακρυσμένος: Πώ, πώ, ποιός είμαι εγώ που αξιώνομαι να δώ την Παναγία μας; Εγώ ο αμαρτωλός, ο άσωτος, ο διεφθαρμένος της κοινωνίας; Μυστήρια και απερίγραπτα πράγματα έχει η πίστη μας. Χαρά σ’ αυτόν που πιστεύει και αγαπά τον Θεό. Πολλά θαύματα γίνονται τότε. Μεγάλη δουλειά να πιστεύεις στον Θεό και στο έλεός Του».

Μοναχός Θεόκτιστος Διονυσιάτης, ο πάντοτε φιλάγιος Γέροντας

Ως κονακτσής που ήταν στο αντιπροσωπείο της μονής στις Καρυές, του Αγίου Στεφάνου, παρουσιάσθηκε ο πρωτομάρτυς και πρωτοδιάκονος να θυμιάζει το ναό. Ως γηροκόμος στη μονή έκανε τρεις περίπου δεκαετίες. Κύρτωσε να διακονεί με υπομονή και προθυμία τα γεροντάκια. Ήταν πάντα σκυφτός, κοιτούσε χάμω και βαστούσε ένα μεγάλο κομποσχοίνι λέγοντας την ευχή. Συνήθιζε να μιλά για τους βίους των αγίων. Τις ασθένειές του θεράπευε με τις Παρακλήσεις σε αυτούς. Όταν ήταν υγιής, πήγαινε στα παρεκκλήσια και προσευχόταν ώρες. Θυμάμαι με πόση επιμονή με κυνηγούσε να γράψω συγκεντρωτικά τους βίους των Ηπειρωτών αγίων. Τελικά έγραψε κάποιος άλλος και χάρηκε πολύ. Οι άγιοι ήταν φίλοι του. Μιλούσε φιλικά μαζί τους. Δεν τους αισθανόταν μακριά. Μιλούσε γι’ αυτούς με ζωντάνια, φυσικότητα, αφελότητα, απλότητα και ζωηρότητα μεγάλη.

Ήταν πράγματι ο απλούστατος Θεόκτιστος μοναχός αγιοτρόφος, αγιόφιλος, φιλάγιος. Τρεφόταν, εμπνεόταν, διδασκόταν από τη ζωή των αγίων μας. Ζούσε σε συνεχή κοινωνία με τους αγίους. Χαιρόταν αφάνταστα να μιλά για τους άγιους. Αισθανόταν την παρουσία των άγιων στη ζωή του. Ήταν ένας αληθινός αγιολόγος.

Μεταλαμβάνοντας, εξομολογούμενος, συγχωρώντας τους πάντες, υπομένοντας ασθένειες, γηροκομούμενος τώρα και αυτός, που γηροκόμησε πολλούς Διονυσιάτες πατέρες, αναχώρησε από τα επίγεια για τα ουράνια στις 8.6.1995.

Πηγές –Βιβλιογραφία

Μοναχολόγιον Ιεράς Μονής Διονυσίου

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Μέγα Γεροντικό ενάρετων αγιορειτών του εικοστού αιώνος, τόμος Γ΄ 1984-2000, σελ.1391-1393

ΝΗΣΤΕΙΑ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Από αύριο Δευτέρα, άρχεται η νηστεία των αγίων Αποστόλων, στην οποία καταλύουμε ψάρι, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής. Δηλαδή ουσιαστικά μια αποχη απο κρέας, γαλακτοκομικά, αυγά .

Αν επιπλέον συλλογιστούμε οτι το ψάρι είναι έτσι κι αλλιώς το πασχαλινό έδεσμα για όσους Χριστιανούς δεν κρεωφαγούν( λχ μοναχούς) καταλαβαίνουμε πόσο άνετη και χαριτωμένη περίοδο μας ετοιμάζει η Εκκλησία να διανύσουμε.

Νηστεία η οποία έχει περισσότερη σχέση ίσως με την κάθοδο του αγίου Πνεύματος, παρά με τους Αγίους Αποστόλους. Καθιερώθηκε μάλλον τον δ' αιώνα και έχει την εξής σημασία:Αφού ευφρανθηκαμε 50 ημέρες με την Ανάσταση και την αγία Πεντηκοστή, πνευματικά αλλά και με απολυτή κατάλυση εις πάντα την προηγούμενη εβδομάδα, δίκαιο είναι τώρα να νηστεψουμε για ενα μικρό διάστημα. Άλλωστε τώρα θυμόμαστε ότι το άγιο Πνεύμα κατέβηκε στους Αποστόλους και εκείνοι υπέφεραν πολλά μεταδίδοντας το μήνυμα του ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη. Μαρτυρείται η παλαιότητά της πρακτικής αυτής να νηστεύουμε μετά την αγία Πεντηκοστή ήδη από την αυθεντία του Μεγάλου Αθανασίου.

Άλλωστε, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να κλειστούμε για λίγο στον θησαυρό της καρδιάς μας, απερίσπαστοι από κάθε ακαθαρσία και να αναλογιστούμε τις δωρεές που οικονόμησε ο Κύριος ο Παράκλητος για εμάς.

Είναι λοιπον η μόνη νηστεία ίσως η οποία δεν αφορά μια περίοδο προετοιμασίας , αλλά μόνο σεβασμό και τιμή στον Θεό άγιο Πνεύμα και τις δωρεές Του στην Εκκλησία, την οποία εικονίζουν οι Απόστολοι. Εφέτος κρατάει 22 μέρες.

Ανήμερα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, και αυθις μετά την Λειτουργία λύεται η νηστεία και γίνεται καταλύσις εις πάντα. Άλλοι καταλύουν ψάρι και ανήμερα των Αποστόλων (29 Ιουνίου) και λύουν την νηστεία στην Σύναξη των 12 Αποστόλων (30 Ιουνίου). Άλλοι ιχθυοφαγούν μόνο Σαββατοκύριακο. Ο,τι αναπαύει τον καθένα και τα μέτρα που νομίζει ότι έφτασε, αρκεί να μην επιβάλλεται σε όλους .

Καλό είναι να τηρείται αυτή η νηστεία και να μη γίνεται συζήτηση για κατάργηση της. Είμαστε χαμένα παιδιά στο σκοτάδι που γυρεύουν απελπισμένα νήματα φωτός(πνευματικές ευκαιρίες) ! Τα γράφω αυτά γιατί δυστυχώς παμε να εξοβελίσουμε τον ασκητισμό από την Παράδοση και την πρακτική μας , ωσάν να αρκεί μόνο μια διανοουμενίστικη οπτική της Πίστης και ένας εξηθικισμός της χριστιανικής ζωής για να είμαστε τακτοποιημένοι με τον Θεό.

Ταπείνωση λοιπόν και ευχόμαστε "καλόν Απόστολο "!

 

 Πρωτοπρεσβύτερος π. Παντελεήμων Κρούσκος

 

ΙΟΥΝΙΟΣ ΜΗΝΑΣ

 

 

Είχαν αρχίσει οι ζέστες -Ιούνιος μήνας-

άλλαζες κάθε τόσο θέση στο κρεβάτι

ζητώντας το δροσερό μέρος στα σεντόνια,

μη βρίσκοντας δροσιά. Κι αυτή η ταυτόχρονη

καταδίκη και αθώωση. Φωνάζανε οι γρύλοι.

Οι φρουροί

αποκοιμήθηκαν πάνου στα όπλα τους.

Το φεγγάρι στάθηκε να τους κοιτάζει.

Ένα πουλί ξύπνησε.

Το ποτάμι κυλούσε.

Τότε ακριβώς,

ο πιο μεγάλος έκανε μια κίνηση

σα ν' άπλωνε τον ουρανό

πάνου στα γόνατά του

κι άρχισε να ράβει

τ' αστέρια στη θέση τους

όπως ράβει ο φυλακισμένος

τα κουμπιά στο σακάκι του.

Γιάννης Ρίτσος

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ

 

Ἀδελφοί, ὅλοι οἱ ἅγιοι μὲ τὴν πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, ἐπέβαλαν τὸ δίκαιο, πέτυχαν τὴν πραγματοποίηση τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν στόματα λεόντων· ἔσβησαν τὴ δύναμη τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τὴ σφαγή, ἔγιναν ἀπὸ ἀδύνατοι ἰσχυροί, ἀναδείχτηκαν ἥρωες στὸν πόλεμο, ἔτρεψαν σὲ φυγὴ ἐχθρικὰ στρατεύματα· γυναῖκες ξαναπῆραν πίσω στὴ ζωὴ τοὺς ἀνθρώπους τους, κι ἄλλοι βασανίστηκαν ὣς τὸν θάνατο, χωρὶς νὰ δεχτοῦν τὴν ἀπελευθέρωσή τους, γιατὶ πίστευαν ὅτι μποροῦσαν ν’ ἀναστηθοῦν σὲ μιὰ καλύτερη ζωή. ῎Αλλοι δοκίμασαν ἐξευτελισμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη καὶ δεσμὰ καὶ φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν μὲ μαχαίρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι μὲ προβιὲς καὶ κατσικίσια δέρματα, ἔζησαν μὲ στερήσεις, ὑπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις καὶ κακουχίες -ὁ κόσμος δὲν ἦταν ἄξιος νά ᾿χει τέτοιους ἀνθρώπους- πλανήθηκαν σὲ ἐρημιὲς καὶ βουνά, σὲ σπηλιὲς καὶ σὲ τρύπες τῆς γῆς. ῞Ολοι οἱ παραπάνω, παρὰ τὴν καλὴ μαρτυρία τῆς πίστης τους, δὲν πῆραν ὅ,τι τοὺς ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Αὐτὸς εἶχε προβλέψει κάτι καλύτερο γιὰ μᾶς, ἔτσι ὥστε νὰ μὴ φτάσουν ἐκεῖνοι στὴν τελειότητα χωρὶς ἐμᾶς. ῎Εχοντας, λοιπόν, γύρω μας μιὰ τόσο μεγάλη στρατιὰ μαρτύρων, ἂς τινάξουμε ἀπὸ πάνω μας κάθε φορτίο, καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ εὔκολα μᾶς ἐμπλέκει, κι ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸ ἀγώνισμα τοῦ δύσκολου δρόμου ποὺ ἔχουμε μπροστά μας. ῍Ας ἔχουμε τὰ μάτια μας προσηλωμένα στὸν ᾿Ιησοῦ, ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν πίστη, τὴν ὁποία καὶ τελειοποιεῖ.

(Ἑβρ. 11, 33, 12, 2)

*

 

Πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης_Οι άγιοι δεν είναι οι καλοί άνθρωποι, αλλά οι θεούμενοι.Υπάρχουν μερικοί που υποκρίνονται τον άγιο, αλλά αυτοί στην πραγματικότητα είναι υποκριτές λαοπλάνοι.

Ακόμη και οι αιρετικοί είναι καλοί άνθρωποι, μπορεί να έχουν ηθική ζωή, αλλά αφού δεν έχουν την ορθόδοξη θεολογία και την ασκητική θεολογία και την ασκητική της Εκκλησίας παραμένουν στην ηθική ζωή, δεν μετέχουν της θεοποιού ενεργείας του Θεού και δεν μπορούν να θεραπεύουν άλλους ανθρώπους.

* * *

 

Μακαριστός Π.Σεραφείμ Ρόουζ_Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας δεν είναι υπάρξεις εξωκοσμικές αλλά άνθρωποι ομοιοπαθείς μ’ εμάς. Η αγιότης είναι η ανοιχτή πρόσκληση της Κεφαλής της Εκκλησίας, του Ιησού Χριστού, που απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο όλων των εποχών, στη συμμετοχή στον Σταυρό Του που είναι το εχέγγυο της επιτυχίας της προσωπικής Ανάστασης.

Οι Άγιοι πήραν την γενναία απόφαση να συσταυρωθούν με τον Χριστό (μέσω του μαρτυρίου του αίματος ή της συνειδήσεως) συντρίβοντας τον «παλαιό άνθρωπο» δια της μετανοίας. Η χριστομίμητος ταπείνωσή τους είλκυσε την Θεία Χάρη που ενοίκησε σ’ αυτούς και τους κατέστησε θεοφόρους. Αυτή η απόλυτη ένωσή τους με τον Θεό είναι «η ψυχολογία της αγιότητος», όπως επισημαίνει ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Σε κάθε Άγιο ο Κύριος είναι τα πάντα και κάθε τι στην ψυχή του, στην συνείδησή του, στην καρδιά του και στο έργο του».

Οφείλουμε να τους ακολουθούμε με πιστότητα, ζήλο, αγάπη πολλή και ταπεινή μαθητική διάθεση, διότι «χωρίς αγάπη για τους Αγίους η ορθοδοξία κάποιου είναι ακρωτηριασμένη και η αίσθηση προσανατολισμού κλειστή- διότι κάποιος πρέπει να ακολουθεί τα παραδείγματα ».

* * *

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ_Οι Άγιοι δεν ήταν φτιαγ­μέ­νοι από άλλο υλι­κό. Ήταν άν­θρω­ποι σαν κι εμάς. Σε αυτό διέ­φε­ραν: στο ότι πή­ραν στα σο­βα­ρά το ζή­τη­μα της σω­τη­ρί­ας τους.

* * *

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός_Να κά­μεις μιὰ Εικό­να του Χρι­στού, της Πα­να­γί­ας, του Προ­δρό­μου, να έχεις και τον Ά­γιο του παι­διού σου. Και ό­ταν το παι­δὶ ση­κώ­νε­ται α­πὸ τον ύ­πνο και σου γυ­ρεύ­ει ψω­μί, μὴν του δί­νεις, μό­νο να πά­ρεις το ψω­μί, να το βά­λεις εμ­πρὸς στην Εικό­να του Χρι­στού και να του πεις: ''Ε­γώ, παι­δί μου, δεν έ­χω ψω­μί. Ο Χρι­στὸς έ­χει. Σή­κω να κά­νεις τον σταυ­ρό σου, να πα­ρα­κα­λέ­σου­με τον Άγιό σου να πα­ρα­κα­λέ­σει τον Χρι­στὸ να σου το δώ­σει''. Και έτσι το παι­δὶ πα­ρα­κι­νείται α­πὸ την αγά­πη του ψω­μιού και ευ­θὺς όταν ξυ­πνά, τον Άγιό του βλέ­πει. Και έτσι να συ­νη­θί­ζε­τε τα παι­διά σας, να τα παι­δεύ­ε­τε α­πὸ μι­κρά, για να συ­νη­θί­ζουν στον κα­λὸ δρό­μο.

 * * *

 

π. Διονύσιος Ταμπακης_Οί Ἅγιοι πάντα μιλοῦσαν γιά τήν ἁμαρτωλότητά τους. Ἐνοχλοῦνταν ἀπό τή φήμη, πού εἶχαν ἀποκτήσει και ἀμφισβητοῦσαν τά ἐγκώμια, πού διατύπωναν γιά τό πρόσωπό τους οἱ κοσμικοί. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε: «Ὅταν ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί, τό πίστευαν. Τά πνευματικά τους μάτια εἶχαν γίνει μικροσκόπια καί ἔβλεπαν καί τά παραμικρά σφάλματά τους σάν μεγάλα».

Αὐτό πού ἐπιλέγουν καί διεκδικοῦν οἱ κοσμικοί, τό ἀρνοῦνται οἱ Ἅγιοι. Εἶναι ἡ ἄκρα ἀντίθεση. Δύο διαφορετικοί δρόμοι, πού ξεκινοῦν ἀπό διαφορετικά σημεῖα καί καταλήγουν ἐπίσης σέ διαφορετικά σημεῖα. Οἱ Ἅγιοι προχωροῦσαν ταπεινά συναισθανόμενοι τήν ἁμαρτωλότητά τους, ἐνῶ οἱ κοσμικοί κρύβουν τήν ἁμαρτωλότητά τους καί προβάλλουν ὑποκριτικά τίς ἀνύπαρκτες ἀρετές τους.