Παναγία θεοτόκε νοικοκυρά μου μη μ’ αφήνεις ανυπεράσπιστο στα σκυλιά

 

 Νίκος Καρούζος 

Μια Παναγιά

 

Μια Παναγιά

μια αγάπη μου έχω κλείσει

σ’ ερημοκλήσι αλαργινό

κάθε βραδιά

της καρδιάς την πόρτα ανοίγω

κοιτάζω λίγο και προσκυνώ.

Πότε θα 'ρθει,

πότε θα 'ρθει το καλοκαίρι

πότε τ’ αστέρι θ’ αναστηθεί

να σου φορέσω

στα μαλλιά χρυσό στεφάνι

σαν πυροφάνι σ’ ακρογιαλιά.

Μια Παναγιά

μιαν αγάπη μου έχω κλείσει

σ’ ερημοκλήσι αλαργινό

κάθε βραδιά

της καρδιάς την πόρτα ανοίγω

δακρύζω λίγο και προσκυνώ.

| Στίχοι: Νίκος Γκάτσος | Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις |

| Ερμηνεία: Λάκης Παππάς |

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

 

Εμπρός λοιπόν, συνάξου ολόκληρη η οικουμένη, ιεράρχες και ιερείς, μοναχοί και κοσμικοί, βασιλείς και άρχοντες, άνδρες και γυναίκες, αγόρια και κορίτσια, φυλές και γλώσσες, με όλο μαζί το έθνος και το πλήθος, και αφού αλλάξης τα φορέματα των αρετών σου, «ντυμένη» κι εσύ «στα κρόσσια τα χρυσά και στολισμένη», πρόβαλε με πρόσωπο φαιδρό και όλο χαρά γιόρτασε της Κυριοτόκου Μαρίας την εορτή, την επικήδεια συγχρόνως και διαβατήρια. διότι φεύγει από εδώ κάτω και πηγαίνει κοντά στα όρη τα αιώνια, το όρος όντως το Σιών, στο οποίο ευδόκησε ο Θεός να κατοική, όπως ψάλλει η λύρα του ψαλμωδού.

Σήμερα λοιπόν ο επίγειος ουρανός περιβαλλόμενος την στολή της αφθαρσίας αποκτά νέα διαμονή, την καλύτερη και αιώνια. Σήμερα η νοητή και θεοφώτιστη σελήνη με το να συμβάλλη στον δίσκο του ηλίου της δικαιοσύνης εκλείπει μεν από την πρόσκαιρη τούτη ζωή, συγχρόνως όμως ανατέλλει και λάμπει με την τιμή της αθανασίας. Σήμερα η ολόχρυση και θεοκατασκεύαστη κιβωτός του αγιάσματος αναχωρεί από τα επίγεια σκηνώματα και μετακομίζεται στην άνω Ιερουσαλήμ, για να αναπαυθή αιώνια. Και ο θεοπάτωρ Δαυίδ μας τα τραγουδάει αυτά με την κιθάρα του και αναφωνεί: «Θα προσαχθούν, λέει, παρθένοι», δηλ. ψυχές, «στον βασιλέα, ακολουθώντας πίσω από αυτήν θα προσαχθούν σε Σένα».

Τώρα λοιπόν, ενώ έκλεισε τους αισθητούς οφθαλμούς η Θεοτόκος, υψώνει για χάρι μας τους νοητούς, σαν λαμπρούς και μεγάλους φωστήρες που ποτέ ως τώρα δεν βασίλεψαν, για να αγρυπνούν και να εξιλεώνουν τον Θεό υπέρ της σωτηρίας του κόσμου. Τώρα, ενώ στα θεοκίνητα χείλη της εσίγησε ο έναρθρος λόγος, αείλαλο ανοίγει το πρεσβευτικό της στόμα υπέρ όλου του γένους. Τώρα, ενώ συνέστειλε τις σωματικές και θεοφόρες της παλάμες, τις υψώνει άφθαρτες προς τον Δεσπότη υπέρ ολόκληρης της οικουμένης. Τώρα, ενώ μας απέκρυψε τα ηλιοειδή και φυσικά χαρακτηριστικά της, ακτινοβολεί δια μέσου της σκιαγραφίας της εικόνας της και την παρέχει στον λαό προς ασπασμό ευεργετικό και σχετική προσκύνησι, είτε το θέλουν οι αιρετικοί είτε όχι. Ενώ λοιπόν πέταξε επάνω η πάναγνος περιστερά, δεν παύει να φυλάττη τα κάτω. Ενώ εξήλθε του σώματος, με το πνεύμα της είναι μαζί μας. Ενώ οδηγήθηκε στους ουρανούς, εξοστρακίζει από ανάμεσά μας τους δαίμονες μεσιτεύοντας προς τον Κύριο.

Κάποτε, μέσω της προμήτορος Εύας ο θάνατος εισήλθε και κυρίευσε τον κόσμο. τώρα όμως συναντώντας την μακαρία θυγατέρα εκείνης αποκρούστηκε και κατανικήθηκε από το ίδιο εκείνο μέρος απ’ όπου του είχε δοθή η εξουσία. Ας χαρή λοιπόν το γυναικείο φύλο, που αντί ντροπής αποκομίζει δόξα. Ας χαρή και η Εύα, διότι δεν είναι πια κατηραμένη, αλλά έχει να επιδείξη απόγονό της ευλογημένο την Μαρία. Ας σκιρτήση η κτίσις ολόκληρη, καθώς αντλεί μυστικά τα νάματα της αφθαρσίας από την παρθενική πηγή και απαλλάσσεται έτσι από την θανατηφόρα δίψα.

Τέτοια είναι η εορτή που έχουμε σήμερα. Τόσο μεγάλα είναι τα γεγονότα που υμνολογούμε. Αυτά μας χαρίζει η χριστοανθής ρίζα του Ιεσσαί, η ιερόβλαστη ράβδος του Ααρών, ο νοητός παράδεισος του ξύλου της ζωής, ο έμψυχος λειμώνας των παρθενικών αρωμάτων, η ανθισμένη θεογεώργητη άμπελος του ωρίμου και ζωογόνου βότρυος, ο υψηλός και επηρμένος χερουβικός θρόνος του Παμβασιλέως, ο οίκος ο γεμάτος από την δόξα Κυρίου, το άγιο καταπέτασμα του Χριστού, ο φωτεινότατος τόπος της ανατολής, αυτά μας χαρίζει, καθώς κοιμήθηκε σήμερα εν ειρήνη και δικαιοσύνη. Λέω κοιμήθηκε, όχι όμως και πέθανε. Πέρασε από την γη στον ουρανό, όμως δεν εγκατέλειψε την υπεράσπισι του ανθρωπίνου γένους.

Με ποια λόγια λοιπόν να παραστήσουμε το μυστήριό σου; Αδυνατούμε να το σκεφθούμε. είμαστε ασθενείς για να το εκφράσουμε. ιλλιγγιούμε να το περιγράψουμε. Διότι είναι παράξενο και υψηλό και ανώτερο για κάθε διάνοια. Δεν σχετίζεται και δεν ταιριάζει με κάτι άλλο, όπως συμβαίνει με τα υπόλοιπα πράγματα, έτσι ώστε να είμαστε σε θέσι να δώσουμε πρόχειρα τις αποδείξεις από τα γύρω μας πράγματα. Αντίθετα, από τα υπερβατικά και ανώτερά μας κατανοούμε με ευλάβεια όσα αναφέρονται σε σένα, και σε σένα μόνη παραδίδουμε τα υπέρ άνθρωπον. Διότι άλλαξες την φύσι κατά την άρρητη γέννησι. Πού αλλού άκουσε κανείς παρθένο να συλλαμβάνη ασπόρως! Ω θαύμα! Την μητέρα και λεχώνα την βλέπουμε άφθορη παρθένο, επειδή Θεός ήταν αυτό που γέννησε. Το ίδιο λοιπόν και στη ζωηφόρο κοίμησί σου: με το να είσαι διαφορετική από τους υπολοίπους, μόνη εσύ κατέχεις δικαιολογημένα την αφθαρσία και των δύο , ψυχής δηλαδή και σώματος.

Παραμονές Δεκαπενταύγουστου

Σαν τη λαίδη Μακμπέθ σε υπνοβασία

πιτσιλισμένη απ' τον ασβέστη

στα μαλλιά και το φόρεμα.

Και τα δωμάτια μοσχοβολούσαν

παραμονές Δεκαπενταύγουστου.

Οι φωτιές της ροδιάς.

Η αυλή με τη βρύση.

Τα μυρμήγκια που τρέχουν

για να γλιτώσουν.

Τα σκούπιζες και τα 'ριχνες

στο κηπάκι για να σωθούν.

Ωρα έξι το απόγευμα και μάζευες

την άγκυρα να ελευθερωθεί το σπίτι.

Μάζευες τα σκοινιά

κι άναβες τις μηχανές

να φύγει το σπίτι,

να σαλπάρει το σπίτι

και να ταξιδέψει

στο άσπιλε, αμόλυντε,

άφθορε, άχραντε

και σ' εκείνο το θεόνυμφε

που υποσχόταν δόξες."

.

.

| Μάνος Ελευθερίου |

| Μύκονος, 1950-55 Φωτογραφία: Βούλα Παπαϊωάννου Φωτογραφικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη Mykonos island, 1950-55 Photograph by Voula Papaio

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ...

"Από τις λίμνες της Αρσινοϊτιδος (Fayum) και τους κήπους της Αλεξάνδρειας, στα φλεγόμενα βράχια του θεοβάδιστου Σινά, με την δροσιά του αρχαίου Κόσμου ακόμη στα μάτια, αυτή είναι η παλιότερη (6ος αι.) Εικόνα της Παναγίας που μας σώθηκε, μαζί με την Πλατυτέρα της Αγίας Σοφίας η πιο αγαπημένη μου...

 

 

Κάπως έτσι μου φαίνεται θα ήταν η πρωταγωνίστρια αυτής της ιστορίας:

O μοναχός Θεραπίων ήταν ο πιο αφοσιωμένος μαθητής του Αγίου Αθανασίου. Στην Αίγυπτο κήρυξε στις μούμιες, στο Βυζάντιο εξομολόγησε τον αυτοκράτορα, στην Ελλάδα ήρθε για να εξορκίσει για πάντα την αρχαία θρησκεία... Στην κοιλάδα του Κηφισού οι χωρικοί ήταν χριστιανοί, αλλά εξακολουθούσαν να πιστεύουν στις θεότητες της φύσης να αφήνουν πρόσφορές στις Νύμφες και να στήνουν φαλλούς στα χωράφια… Με ιερό ζήλο ξεκίνησε τον αγώνα του, προσπαθώντας να ξεριζώσει από την ψυχή και το μυαλό του ποιμνίου του τις αρχαίες θεότητες που τρέφονταν με θυμάρι και μέλι και βρίσκονταν παντού, με την γυμνότητα των διάφανων σωμάτων τους να λάμπει στο φως και το σκοτάδι.

Και όσο πιο δύσκολος γινόταν ο αγώνας, τόσο ο ζήλος του γινόταν μανία. Ο καλόγερος άρχισε να κόβει τα πλατάνια, να καίει τις αρχαίες ελιές και τα πεύκα για να μην έχουν καταφύγιο οι νεραΐδες και να φυτεύει παντού σταυρούς…. Χάνοντας τα δένδρα τους και την αγάπη των ανθρώπων, οι Νύμφες έφυγαν και βρήκαν καταφύγιο σε μια μακρινή ερημική κοιλάδα με μαύρα πεύκα και παγωμένα νερά, όπου ήταν η σπηλιά που ξεκουράζονταν τις νύχτες. Ο Θεραπίων τις κυνήγησε και εκεί. Η σπηλιά τους ήταν για αυτόν σαν καρκίνος στο στήθος του, προσευχήθηκε λοιπόν στον ουρανό να τον βοηθήσει να ξεπαστρέψει για πάντα αυτά τα επικίνδυνα απομεινάρια του γένους των θεών.

Μια νύχτα, λίγο μετά το Πάσχα, πήρε τους πιο πιστούς και τους πιο άγριους άνδρες του ποιμνίου του και τους οδήγησε στην σπηλιά όπου κοιμούνταν οι νεραΐδες και ονειρεύονταν τις απαρχές του κόσμου, όταν ο άνθρωπος ακόμη δεν υπήρχε και η γη έδινε ζωή μόνον σε δένδρα, αγρίμια και θεούς… Οι χωρικοί έβαλαν φωτιά, αλλά τα βράχια δεν καίγονταν και ο μοναχός τους έδωσε εντολή να κλείσουν την σπηλιά, χτίζοντας στην είσοδο της μια μικρή εκκλησιά. Ο ίδιος έφραξε το άνοιγμα που οδηγούσε στο εσωτερικό της, στήνοντας εκεί έναν σταυρό με την εικόνα του Εσταυρωμένου. Οι Νύμφες που καταλάβαιναν μόνον τα χαμόγελα πισωγύρισαν με τρόμο μπροστά σε αυτή την εικόνα του βασανισμού και έτσι φυλακίστηκαν στη σπηλιά. Άδικα παρακαλούσαν και ικέτευαν τον καλόγερο να τις ελευθερώσει, αυτός πίστευε ότι επί τέλους χάλασε μια φωλιά γεμάτη οχιές.

Την άλλη μέρα ήρθαν οι χωρικοί, ασβέστωσαν την εκκλησία και σοβάτισαν τους τοίχους της σπηλιάς, έτσι που να μην μπορεί πια να εισχωρήσει το νερό της βροχής και το μέλι των αγριομελισσών να ζωογονήσει τις φυλακισμένες νεράιδες που δεν είχαν πια τη δύναμη να εμφανιστούν στους ανθρώπους… Τα αδύναμα σώματα τους άρχισαν να διαλύονται σαν ομίχλη ή σαν την σκόνη από τα φτερά νεκρής πεταλούδας και απόμειναν μόνον οι ψυχές τους να θρηνούν… Ο μοναχός που φρουρούσε το έργο του προσευχόμενος άκουγε τους αναστεναγμούς τους, όλο και πιο αδύναμους. 

 

Το απόγευμα της επόμενης μέρας ο Θεραπίων

«είδε στο μονοπάτι μια γυναίκα να έρχεται προς το μέρος του. Περπατούσε με το κεφάλι σκυφτό, λίγο στο πλάι. Ο μανδύας και το πέπλο της ήταν μαύρο, όμως μια μυστηριώδης λάμψη αναδυόταν μέσα από το σκούρο ύφασμα, σαν να είχε σκεπάσει η νύχτα το πρωινό φως. Αν και ήταν πολύ νέα, είχε το βάρος, τις αργές κινήσεις και την αξιοπρέπεια μιας πολύ ηλικιωμένης γυναίκας και η γλυκύτητά της ήταν σαν εκείνη του ώριμου σταφυλιού και του βαλσαμωμένου λουλουδιού. Περνώντας μπροστά από το εκκλησάκι, κοίταξε προσεκτικά τον μοναχό που διαταράχθηκαν οι προσευχές του.

-Αυτό το μονοπάτι δεν οδηγεί πουθενά, γυναίκα, της είπε. Απο που έρχεσαι;

-Από τα ανατολικά, όπως το ξημέρωμα, είπε η νεαρή γυναίκα. Εσύ τι κάνεις εδώ, γέρο-καλόγερε;

-Τράβηξα σε αυτήν τη σπηλιά τις νύμφες που ακόμα μολύνουν τον τόπο, είπε ο μοναχός, και μπροστά από το άνοιγμα του άντρου έχτισα ένα παρεκκλήσι που δεν τολμούν να το διασχίσουν και να φύγουν, επειδή είναι γυμνές και με τον δικό τους τρόπο φοβούνται τον Θεό. Περιμένω να πεθάνουν από πείνα και κρύο στη σπηλιά τους, και όταν γίνει αυτό, η ειρήνη του Θεού θα βασιλεύει στα χωράφια.

-Ποιός σου λέει ότι η ειρήνη του Θεού δεν αγκαλιάζει και τις Νύμφες όπως τις ελαφίνες και τα κοπάδια τις γίδες; αποκρίθηκε η νέα γυναίκα. Δεν ξέρεις ότι στον καιρό της Δημιουργίας ο Θεός ξέχασε να δώσει φτερά σ' ορισμένους αγγέλους, που έπεσαν στη γη και εγκαταστάθηκαν στα δάση, σχηματίζοντας το γένος των Νυμφών και των Πανών; Και άλλοι εγκαταστάθηκαν πάνω σ' ένα βουνό, και έγιναν οι ολύμπιοι θεοί. Μην υμνείς το δημιούργημα σε βάρος του Δημιουργού, σαν τους ειδωλολάτρες, αλλά και μην σκανδαλίζεσαι πια από το έργο Του. Και να ευχαριστείς τον Θεό από την καρδιά σου που έπλασε την Άρτεμη και τον Απόλλωνα.

-Το πνεύμα μου δε φτάνει τόσο ψηλά, είπε ταπεινά ο γέρος μοναχός. Οι Νύμφες ταράζουν το ποίμνιό μου και βάζουν σε κίνδυνο την σωτηρία του, για την οποία είμαι υπεύθυνος ενώπιον του Θεού, και γι' αυτό, αν χρειαστεί, θα τις κυνηγήσω μέχρι την Κόλαση.

-Και αυτός ο ζήλος θα σου καταλογιστεί, τίμιε καλόγερε, είπε χαμογελαστά η νέα γυναίκα. Όμως δεν βλέπεις κανένα τρόπο να συμβιβάσεις την ζωή των Νυμφών με την σωτηρία του ποιμνίου σου;

Η φωνή της ήταν απαλή σαν μουσική φλάουτου. Ο μοναχός, ανήσυχος, κατέβασε το κεφάλι του. Η γυναίκα ακούμπησε το χέρι της στον ώμο του και είπε σοβαρά:

- Καλόγερε, άφησε με να μπω σε αυτήν τη σπηλιά. Αγαπώ τις σπηλιές και συμπονώ εκείνους που αναζητούν καταφύγιο σε αυτές. Σε μια σπηλιά γέννησα το παιδί μου, και σε μια σπηλιά τον παρέδωσα χωρίς φόβο στον θάνατο, ώστε να υποστεί την δεύτερη γέννηση της Ανάστασης.

Ο αναχωρητής έκανε στο πλάι για να την αφήσει να περάσει. Χωρίς δισταγμό, εκείνη περπάτησε προς την είσοδο της σπηλιάς, που ήταν κρυμμένη πίσω από την αγία Τράπεζα. Ο μεγάλος σταυρός έφραζε το κατώφλι. Τον έσπρωξε απαλά σαν ένα αντικείμενο οικείο και μπήκε στο άντρο.

Στο σκοτάδι ακουγόταν μουρμουρητά και σαν θροΐσματα φτερών. Η νεαρή γυναίκα μίλησε στις νεράιδες σε μιαν άγνωστη γλώσσα, ίσως την γλώσσα των πουλιών ή των αγγέλων. Σε μια στιγμή, εμφανίστηκε ξανά δίπλα στον μοναχό που δεν είχε σταματήσει να προσεύχεται.

- Κοίτα, καλόγερε, είπε, και άκου.

Κάτω από τον μανδύα της ακούγονταν αμέτρητες μικρές κραυγές. Ανασήκωσε τις πλευρές του μανδύα και ο μοναχός Θεραπίων είδε ότι στις πτυχές του φορέματος της κουβαλούσε εκατοντάδες νεαρά χελιδόνια. Άνοιξε πλατιά τα μπράτσα της, σαν μια προσευχόμενη γυναίκα και άφησε τα πουλιά να πετάξουν. Ύστερα είπε, και η φωνή της ήταν καθαρή σαν τον ήχο της άρπας:

-Πηγαίνετε, παιδιά μου.

Ελευθερα τα χελιδόνια πέταξαν στον απογευματινό ουρανό, γράφοντας ιερογλυφικά με τα ράμφη και τα φτερά τους. Ο γέρος και η νεαρή γυναίκα τα ακολούθησαν για λίγο με το βλέμμα, και στη συνέχεια η ταξιδιώτισσά είπε στον μοναχό:

-Θα επιστρέφουν κάθε χρόνο, και θα τους δώσεις άσυλο στην εκκλησία μου. Αντίο, Θεραπίων.

Και η Μαρία πέρασε από το μονοπάτι που δεν οδηγούσε πουθενά, σαν μια γυναίκα για την οποία δεν έχει σημασία που οι δρόμοι τελειώνουν, αφού ξέρει τον τρόπο να περπατά στον ουρανό.»"

«Για να πατάς στέρεα στη γη, πρέπει το ένα πόδι σου να είναι έξω από τη γη». Οδυσσέας Ελύτης.

Της αγάπης αίματα
με πορφύρωσαν
Και χαρές ανείδωτες
με σκιάσανε
Οξειδώθηκα μες στη
νοτιά των ανθρώπων
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο

Στ’ ανοιχτά του πέλαγου
με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες
και μου ρίξανε
Αμαρτία μου να ’χα
κι εγώ μιαν αγάπη
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε
μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της
μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια
στιγμή να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο […]

Ο Μίκης Θεοδωράκης για «Το άξιον εστί»:

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Ἑρμηνευτικὴ τῆς εἰκόνας καὶ τῆς ὑμνολογίας

---

Α) Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

Δεκαπενταύγουστος! Τὸ Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ. Ἡ μεγάλη θεομητορικὴ γιορτὴ τοῦ Αὐγούστου, ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, συγκλονίζει κάθε πιστὴ ψυχή. Ἤδη ἀπὸ τὴν πρώτη του μηνὸς στὶς ἐκκλησίες ψάλλονται καθημερινὰ οἱ Παρακλήσεις - ἐναλλὰξ ἡ Μικρὴ καὶ ἡ Μεγάλη. Οἱ πιστοὶ προετοιμάζονται -νηστεύουν, ἐξομολογοῦνται, κοινωνοῦν- γιὰ νὰ γιορτάσουν ἀληθινὰ τὸ μεγάλο πανηγύρι.

Μητέρα τῆς Ζωῆς ἡ Παναγία μεθίσταται πρὸς τὴν ὄντως Ζωή, τὸν Υἱὸ καὶ Θεό Της. Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀναφέρεται στὴν Μετάστασή Της. Χάρη σ᾿ αὐτὴν τὸ ἄχραντο σῶμα τῆς Νέας Εὔας, τῆς γυναίκας ποὺ γέννησε τὸν φθορέα τῆς φθορᾶς, δὲ γεύεται τῆς φθορᾶς τὴ δύναμη. «Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται», ὅμως «κλίμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται».

Σὲ ἄλλο ἄρθρο τοῦ περιοδικοῦ μας, πέρυσι, ἀναφερθήκαμε στὰ γεγονότα τῆς παράδοσης γύρω ἀπὸ τὴν Κοίμηση τῆς Παναγίας μας. Σήμερα θὰ δοῦμε τὴν περιγραφὴ-ἑρμηνεία τῆς Βυζαντινῆς εἰκόνας τῆς Κοιμήσεώς της καὶ κάποια κείμενα σχετικά.

Ἡ ἁγία εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου εἶναι πολυπρόσωπη. Δυὸ ὅμως πρόσωπα ξεχωρίζουν στὴν ὅλη παράσταση: Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία. Ὁ Χριστός μας μὲ τὸ ἡγεμονικό Του παράστημα ποὺ κρατεῖ τὴν ψυχὴ τῆς Παναγίας Μητέρας Του, βρέφος φασκιωμένο, καὶ τὸ λιπόσαρκο σκήνωμα τῆς Παναγίας.

«Στὴν εἰκόνα δεσπόζει τὸ νεκρικὸ κρεβάτι, στολισμένο μὲ πλούσια ποδέα, ὅπου ἀναπαύεται ἡ Παναγία μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα. Μπροστὰ στερεωμένο σὲ ἕνα ἁπλὸ κηροπήγιο καίει ἕνα χοντρὸ κερί. Πίσω ἀπὸ τὸ νεκρικὸ κρεβάτι καὶ στὴ μέση ἀκριβῶς στέκει ὁ Χριστὸς μὲ τὸ σῶμα σὲ περίεργη στροφὴ πρὸς τὰ δεξιά, πρὸς τὴν κεφαλὴ τῆς Μητέρας Του. Στὰ χέρια Του ἁπλωμένα στὴν ἴδια κατεύθυνση, κρατεῖ τὴν ψυχή της, ποὺ ἔχει τὴ μορφὴ φασκιωμένου μωροῦ μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα. Τὸν τριγυρίζει δόξα. Μέσα σ᾿ αὐτὴν εἶναι ζωγραφισμένοι στὴν κορυφὴ ἕνα ἑξαπτέρυγο καὶ σὲ μονοχρωμία τέσσερεις ἄγγελοι ποὺ πλαισιώνουν τὸ Χριστὸ μὲ χειρονομίες καὶ ἔκφραση λύπης στὰ πρόσωπά τους... Πάνω ἀκριβῶς ἀπὸ τὸ Χριστὸ στὴν κορυφὴ τοῦ τόξου τῆς εἰκόνας ἔχουν ἀνοίξει οἱ πύλες τοῦ οὐρανοῦ καὶ φαίνονται δυὸ ἄγγελοι, πάλι σὲ μονοχρωμία, νὰ σκύβουν μὲ σκεπασμένα χέρια γιὰ νὰ πάρουν μὲ τὴ σειρὰ τοὺς τὴν ψυχή της. Στὴν κεφαλὴ καὶ στὰ πόδια τοῦ νεκρικοῦ κρεβατιοῦ εἶναι μαζεμένοι οἱ δώδεκα ἀπόστολοι μὲ ἐκφράσεις, στάσεις καὶ χειρονομίες ποὺ δείχνουν βαθειὰ λύπη. Ὁ Πέτρος θυμιατίζει στὴν κεφαλὴ τῆς Παναγίας, ὁ δὲ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ ὁ Θεολόγος Ἰωάννης σκύβουν στὰ πόδια της καὶ τὴν ἀσπάζονται. Πιὸ πίσω εἶναι τρεῖς ἱεράρχες μὲ ἀνοιχτὰ βιβλία καὶ στὰ ἀριστερά, στὸ βάθος, θρηνοῦν τρεῖς γυναῖκες. Τὴ σύνθεση κλείνουν στὸ βάθος, πίσω ἀπὸ τὶς ὁμάδες τῶν μαθητῶν, δυὸ συμβατικὰ ἀρχαιόπρεπα κτήρια. Ἀνάμεσα σ᾿ αὐτὰ διαβάζεται ἡ ἐπιγραφὴ Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ Θ(ΕΟ)ΤΟΚΟΥ» (Ἀ. Καρακατσάνη). Οἱ τέσσερεις (εἰκονίζονται οἱ τρεῖς) Ἱεράρχες ποὺ παραβρέθηκαν στὴν Κοίμηση, ἦταν: ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, ὁ Ἰερόθεος, ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ ὁ Τιμόθεος. Ὁ Ἰερόθεος δὲν εἰκονίζεται.

Σὲ κάποιες εἰκόνες βλέπουμε στὴ δεξιὰ ἄκρη τοῦ σπιτιοῦ τὸν Ἰωάννη τὸ Δαμασκηνὸ ποὺ βαστᾶ χαρτί (πάπυρο) μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο οὐράνια Πάναγνε θεῖα σκηνώματα καὶ παρέστηκας...» Καὶ στὰ ἀριστερὰ τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν ποιητὴ κρατώντας ἄλλο χαρτὶ ποὺ λέει: «Γυναίκα σε θνητήν, ἄλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ μητέρα Θεοῦ εἰδότες, πανάμωμε…»

Σ᾿ ὅλα τὰ πρόσωπα διακρίνεται ἡ θλίψη, ἀνάμικτη ὅμως μὲ τὴ γλυκιὰ ἐλπίδα. Εἶναι ἡ «χαρμολύπην», τὸ «χαροποιὸν πένθος», γνώρισμα τῶν πιστῶν ποὺ ζοῦν μὲ τὴν προσμονὴ τῆς ἀνάστασης. Τοῦτο βλέπουμε καὶ στὰ τροπάρια τῆς ἑορτῆς, ποὺ ἄλλοτε τονίζουν τὸν τρόμο καὶ τὸ δέος τῶν Ἀποστόλων, τοὺς ὁποίους παρουσιάζουν νὰ δακρύζουν καὶ ἄλλοτε τονίζουν τὴ χαρά τους, ποὺ τὴν ἐκδηλώνουν μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους. Παραθέτουμε δυὸ ἀποσπάσματα «Ὅτε ἡ μετάστασις τοῦ ἀχράντου σου σκήνους ηὐτρεπίζετο, τότε οἱ Ἀπόστολοι περικυκλοῦντες τὴν κλίνην τρόμω ἐώρων σε» (Στιχηρὸ ἰδιόμελο ὄρθρου). «...Καὶ τὸ ζωαρχικὸν καὶ θεοδόχον σου σῶμα κηδεύσαντες ἔχαιρον, πανύμνητε» (Δοξαστικὸ ἀποστίχων Ἑσπερινοῦ).

Σὲ μερικὲς εἰκόνες εἰκονίζονται στὸν οὐρανὸ σύννεφα, ποὺ μετέφεραν τοὺς ἀποστόλους στὴν Ἱερουσαλήμ. Σὲ πολλὲς εἰκόνες τῆς Κοίμησης ζωγραφίζεται καὶ τὸ ἐπεισόδιο τοῦ ἀγγέλου καὶ κόβει μὲ τὸ ξίφος του τὰ χέρια τοῦ Ἰεφονία. (Πρόκειται γιὰ ἐκεῖνο τὸν Ἑβραῖο ποὺ ἀποπειράθηκε νὰ ρίξει στὸ ἔδαφος τὸ λείψανο τῆς Θεοτόκου).

---

Β) ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ, ΛΟΓΟΙ ΠΑΤΕΡΩΝ

Στὴν Ἐκκλησία ὁ θάνατος γίνεται πανηγύρι. Δὲν λέγεται θάνατος ἢ τελευτή. Ἀποκαλεῖται «Κοίμηση». Δὲν ἐξαντλοῦνται τὰ πάντα στὸ ἐδῶ καὶ τώρα. Ὑπάρχει τὸ ἐπέκεινα τοῦ τάφου: ἡ αἰώνια ζωή. Ὁ Χριστιανὸς πιστεύει ὅτι κοιμᾶται προσώρας, γιὰ νὰ ξυπνήσει στὴν αἰωνιότητα. Ὁ θάνατος, μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γίνεται ἕνας μεγάλος ὕπνος. Αὐτὸ τὸ πανηγύρι,τὴν ἐλπίδα τῆς αἰώνιας βασιλείας,τὴν ἀγάπη μας στὴν Παναγία Μητέρα ὅλων μας, θὰ δοῦμε καὶ μέσα ἀπὸ κάποια κείμενα.

Ἡ ὑμνολογία μᾶς ἀποκαλύπτει μὲ τρόπο ποιητικὸ τὶς ἀλήθειες τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας γιὰ τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας. Οἱ ὕμνοι τῆς μεγάλης γιορτῆς, ἀποδοσμένοι στὴ Νεοελληνικὴ ἀπὸ τὸν Φώτη Κόντογλου, ψέλνουν τὴν Κυρία τῶν Ἀγγέλων, ὡς ἑξῆς:

«Στὴν γέννα σου τὴν παρθενία ἐφύλαξες, στὴν κοίμησή σου τὸν κόσμο δὲν τὸν ἄφησες, Θεοτόκε. Μίσεψες στὴ ζωή, γιατὶ εἶσαι μητέρα τῆς ζωῆς καὶ λυτρώνεις μὲ τὶς πρεσβεῖες σου τὶς ψυχές μας ἀπὸ τὸν θάνατο». (ἀπολυτίκιο Κοιμήσεως)

«Νικηθήκανε τῆς φύσης οἱ νόμοι σὲ σένα, Παρθένε ἄχραντε. Γιατί σὲ σένα παρθενεύει ἡ γέννα, καὶ μὲ τὴ ζωὴ σμίγει ὁ θάνατος. Ἐσὺ ποὺ ἀπόμεινες μετὰ τὴ γέννα Παρθένος καὶ μετὰ θάνατο ζωντανή, σῶζε παντοτινά, Θεοτόκε, τὴν κληρονομία σου». (καταβασία θ´ ᾠδῆς)

Τὴν Παναγία Μητέρα μας ἂς ἑτοιμασθοῦμε κι ἐφέτος νὰ τιμήσουμε καὶ νὰ δοξολογήσουμε στὴν πάσνσεπτη κοίμησή της μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους, τὶς Οὐράνιες δυνάμεις, τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ κάθε πιστὴ ψυχὴ δεόμενοι ἐκτενῶς μαζὶ μὲ τὸ μελῳδὸ Θεοφάνη:

«…μὴ ἐπιλάθου (μὴ ξεχάσεις), Δέσποινα, τῶν πιστῶς ἑορταζόντων, τὴν παναγίαν σου Κοίμησιν». Ἀμήν.(Δοξαστικὸ τῆς Λιτῆς της Κοιμήσεως)

πηγή 

---

Σε 50 χρόνια καταφέραμε την κατακρήμνιση ενός πολιτισμού χιλιάδων χρόνων.

 

Η περιδιάβαση στο ελληνικό τοπίο και μόνο, αποδεικνύει το ολέθριο αποτέλεσμα.

Σημείο μηδέν.

Το χείριστο είναι που η ερήμωση του τοπίου συμβαδίζει με την εσωτερική μας απόλυτη εκκένωση από φλόγα δημιουργίας και αγάπης για τον κοινό πολιτισμό σμιλεμένο σε χρονικό τροχό με φορά στο κάθετο φως και γονιμοποιό στοιχείο του ανθρώπου τις αξίες.

Να αντισταθούμε. έστω να σαλέψουμε, το κυριότερο να συγκινηθούμε για να μπορέσουμε να συγκλονιστούμε.

Εστω.....

 

  Άννα Στάικου

Η Κοίμηση της Θεοτόκου . Η Συγκλονιστική Αφήγηση που λίγοι γνωρίζουν

Μια κατανυκτική οπτικοποιημένη αφήγηση για την Κοίμηση και τη Μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου, βασισμένη σε πατερική διήγηση αποδιδόμενη στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή.

 

Από το μήνυμα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ και τον φοίνικα της νίκης, μέχρι τη θαυμαστή σύναξη των Αποστόλων, την εμφάνιση του Χριστού, την ειρηνική Κοίμηση της Παναγίας, τον κενό τάφο και την ένδοξη Μετάστασή της στη Βασιλεία του Υιού και Θεού της. Η αφήγηση αποδόθηκε με σεβασμό στην ορθόδοξη πατερική και αγιογραφική παράδοση, με εικόνες εμπνευσμένες από τη βυζαντινή ορθόδοξη εικονογραφία. Πηγή αφήγησης: «Βίος της Θεοτόκου», έργο αποδιδόμενο στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, διήγηση περί της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Η Παναγία μένει στα Αγία των Αγίων της Ησυχαστικής ζωής

 

Η Παναγία μένει στα Αγία των Αγίων της Ησυχαστικής ζωής ,

στα Αγία των Αγίων του εγγίσματος του Θεού εις τον άνθρωπο,

Η Παναγία είναι τα Αγία των Αγίων .

Μεταφέρει τον Χριστό στις δικές μας ψυχές .

Η Παναγία μένει στο Άγιος Όρος .

Εις τόπον Ξεχωριστόν .

Εις τόπον Εκλεκτόν.

Εις τόπον Πάγκαλον.

Μεταξύ γης και ουρανού ,

Μεταξύ ξηράς και θαλάσσης ,

Εις τα σύνορα της Ανατολής και της Δύσεως.

Και από εκεί πλησιάζει ,

το κέντρο

της ανθρωπίνης ζωής .

 

Μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης

Η παραδοξότητα της εποχής μας!

 

Η αγάπη για την πατρίδα να χρειάζεται απολογία και η απαξίωσή της να θεωρείται προοδευτισμός.

Άλλο πατριωτισμός και άλλο εθνικισμός. Άλλο η κριτική στο κράτος και την εξουσία και άλλο η απαξίωση της ίδιας της πατρίδας και της συλλογικής μας υπόστασης.

 Γεώργιος Κοντογιώργης

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΥ !ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ !

Τους φάγαμε στην μάπα με τα κοβιτ δυστυχώς οι εκλεκτοί της Δεσποτοκρατίας ..

 

Η Ελληνίδα «επιστήμονας» λεει, η ειδικός, οικονομολόγος λεει , καθηγήτρια πανεπιστημίου Αναστασία Ψειρίδου λέει: «Η Γη θα είναι βιώσιμη αν μειωθεί στο μισό ο πληθυσμός της»...! 

Δηλαδή, λέει ό,τι λένε και οι εκπρόσωποι του δαιμονισμένου κατεστημένου των τραπεζιτών-τοκογλύφων ,αφού φυσικά όλη αυτή η συμμορία πληρώνετε αδρά για να λέει ότι λέει ..

Ποιος σας  εμπιστεύεται ΡΕ;;;;;

 

ΕΔΩ 

 

!!!

 

Για ποιο λόγο ο Όσιος Παΐσιος έφτιαξε καλάθια με τρεις λαβές;

Ο Όσιος Παΐσιος ο Μέγας, ένας από τους εξέχοντες ασκητές της Αιγύπτου του 4^ου αιώνα, διακρινόταν για τη σπάνια σοφία και την ευγένειά του. Κάποτε είχε δώσει το παράδειγμα ενός εκπληκτικά λεπτού και ευαίσθητου ιεραποστολικού έργου, στο οποίο η σταθερότητα της χριστιανικής μαρτυρίας συνδυαζόταν με πολύ προσεκτική στάση απέναντι σε ανθρώπους που είχαν διαφορετικές απόψεις.

Στο βίο του Οσίου αναφέρεται η ιστορία ενός γέροντα, ο οποίος ζούσε αυστηρή και ενάρετη ζωή, αλλά λόγω άγνοιας είχε πέσει σε αίρεση. Τιμούσε τον Πατέρα και τον Υιό, αλλά αρνιόταν τη Θεία φύση του Αγίου Πνεύματος. Οι απλοί άνθρωποι τον εμπιστεύονταν και, ακολουθώντας τον, υιοθετούσαν την συγκεκριμένη ψευδή διδασκαλία. Όταν το πληροφορήθηκε αυτό, ο Παΐσιος κατευθύνθηκε προς την περιοχή εκείνη. Στο δρόμο έπλεξε μερικά καλάθια και στο καθένα από αυτά είχε φτιάξει τρεις λαβές.

Όταν έφτασε στο χωριό, είχε τη μορφή περιπλανώμενου πωλητή καλαθιών, και έβαλε τα χειροποίητα προϊόντα του προς πώληση. Οι άνθρωποι θαύμαζαν τα ασυνήθιστα καλάθια και ρωτούσαν για ποιο λόγο χρειάζονταν τρείς λαβές. Ο Άγιος Παΐσιος απαντούσε κάθε φορά: «Επειδή είμαι δούλος της Αγίας Τριάδας και διαποτίζομαι από ένθερμη αγάπη προς Αυτήν, γι’ αυτό έφτιαξα τα καλάθια μου με τρείς λαβές, προς υπενθύμιση της Αγίας Τριάδας. Ώστε όχι μόνο να πιστεύω με την καρδιά μου και να το ομολογώ με τα χείλη μου, αλλά και με τα χειροτεχνήματά μου… να δοξάζω την Αγία Τριάδα: τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα· όπως κάθε καλάθι έχει μεν τρείς λαβές, αλλά από μόνο του είναι ένα, έτσι και στην Αγία Τριάδα είναι τρία Πρόσωπα, αλλά ένας Θεός».

Αυτή η απλή εξήγηση εντυπωσίασε τους ανθρώπους, αλλά και τον ίδιο τον γέροντα με τους μαθητές του, περισσότερο παρά οι επιπλήξεις και οι λογομαχίες. Άρχισαν να ρωτούν τον Άγιο Παΐσιο για την πίστη και, στη συνέχεια, άκουσαν με προσοχή τη διδασκαλία του. Μετά από μια μακρά συζήτηση, κατά την οποία ο ασκητής τους εξήγησε με ηρεμία, υπομονή και επιχειρήματα την ορθή διδασκαλία για την Αγία Τριάδα, αποκήρυξαν την πλάνη τους και μετανοήσαν.

Γιατί η ιεραποστολική προσέγγιση του οσίου Παΐσιου αποδείχθηκε τόσο αποτελεσματική; Επειδή στη βάση της βρισκόταν η αγάπη για τους ανθρώπους και η ειλικρινής μέριμνα για τη σωτηρία τους. Δεν ξεκινά με κριτική. Επιπλέον, δεν εντοπίζουμε κριτική ούτε στις επόμενες ομιλίες του. Αντ’ αυτού, αρχικά κεντρίζει το ενδιαφέρον των ακροατών, στη συνέχεια μπαίνει ήρεμα και φυσικά σε συζήτηση μαζί τους και μόνο τότε αποκαλύπτει με τη μέγιστη δυνατή διακριτικότητα το βάθος της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Να που, ένα καλάθι με τρείς λαβές μπορεί μερικές φορές να πει περισσότερα και πιο πειστικά για την πίστη, παρά οι καταγγελίες που προσδιορίζονται από «δίκαιη οργή».

Ιερέας Ευγένιος Μούρζιν
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Καληνύχτα πατρίδα μου. Εάλω η Ελλάς...

 

Λοιπόν... Επειδή τραβάω χαρακιές εδώ και ώρες για την Χαλκιδική, λέω να σας πω δυο ιστορίες μήπως και σταματήσω να σκέφτομαι έστω και για λίγο τα τρία χρόνια που είχα την τύχη να εργαστώ σ' αυτόν τον παραδεισο και να παρω μια ανάσα...

Η μια ιστορία θα αφορά την Παλαιστίνη κι η άλλη την Ελλάδα μας...

Μεταξύ του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο ΕΒΡΑΙΟΣ στην καταγωγή Χίτλερ, είχε αναγκάσει τους ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ Γερμανο-Εβραιους να ρευστοποιήσουν τις περιουσίες τους και να μεταφερθούν στην Παλαιστίνη με το άγνωστο στους πολλούς "Σύμφωνο Μεταφοράς Χααβάρα". Στην πραγματοποιηση του σχεδίου μάλιστα, είχαν βοηθήσει τα μάλα οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Οι Παλαιστίνιοι τότε είχαν ως κυρία πηγή εισοδήματος την κτηνοτροφία και την αγροτιά. Όταν πήγαν οι Εβραίοι ξεκίνησαν να αγοράζουν γη, δείχνοντας μια προτίμηση στα παράλια. Και στη συνέχεια ξεκίνησαν να επενδύουν όλο και περισσοτερο στο εμπόριο. Νομίζω τη συνέχεια τη γνωρίζετε, έτσι δεν είναι;

Σήμερα λοιπόν την έπεσαν οι Ισραηλινοί σε χωριό χριστιανών Παλαιστινίων για να μην έχετε μερικοί την ψευδαίσθηση ότι το προβλημα είναι οι μουσουλμάνοι και ότι οι Ισραηλινοί είναι σύμμαχοι... 

 

Πάμε τώρα και στην ιστορία για την Ελλάδα...

Στην δεκαετία του '80, ο Ανδρικος μας πιπιλησε τα μυαλά να το γυρίσουμε στον τουρισμό κι οι περισσοτεροι είδαν την ευκαιρία για ευκολο χρήμα. Να σου οι επιδοτήσεις για αγροτουρισμό, να σου ταυτόχρονα και οι επιδοτήσεις για ξερίζωμα δένδρων, ζαχαρότευτλων, βαμβακιού κ.ο.κ.. Γλυκαθηκαν καμποσοι, έπεισαν και τους υπόλοιπους να μην είναι κορόιδα κι ο πρωτογενης τομέας βαθμιαία κι ανεπαίσθητα έφτασε να μη μπορεί να συντηρήσει ούτε τους ντόπιους. Εισαγωγή και το πηρουνι που τρώγαμε.

Ταυτόχρονα, οι Εβραίοι με το εμπόριο και το επιχειρείν, έπιασαν το καλυτερο πόστο για να κρατήσουν το άλογο από τα γκεμια: τα γραφεία τουρισμού. Οι τουρίστες πλέον, σταμάτησαν να έρχονται μόνοι κι απροστάτευτοι και ξεκίνησαν να κάνουν κρατήσεις μέσω της Thomas Cook και της TUI, αυτών των κολοσσών της τουριστικής βιομηχανίας. Κι όταν αυτά τα γραφεία έφτασαν στο σημείο να έχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της πιττας των τουριστών, άρχισαν να χτυπάνε ΑΣΧΗΜΑ κι εκβιαστικά τις τιμές στα καταλύματα. Ρεζερβέ ολόκληρα ξενοδοχεία, προπληρωμενα δωμάτια και πακέτα διακοπών από το χειμώνα σε εξευτελιστικές τιμές για τους ξενοδόχους και σε χορταστικες τιμές για τους τουρίστες. Οι Έλληνες ξενοδόχοι τα είδαν σκουρα. Για να ανταπεξέλθουν σκέφτηκαν να μειώσουν τους μισθούς στους υπαλλήλους. Αλλά οι υπάλληλοι δεν πηγαιναν, έφευγαν στο εξωτερικό. Τότε σκέφτηκαν κάτι πολυ έξυπνο. Βρήκαν τους υπεύθυνους των σχολών τουριστικών επαγγελμάτων και τους είπαν να βάλουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ πρακτική στους φοιτητές για κάθε έτος σπουδών. Κι έτσι τα παλληκαρακια κι οι κοπελίτσες, πηγαιναν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ για πρακτική ώστε να μπορέσουν να πάρουν το πτυχιο τους. Παιδιά ΚΑΚΟΠΛΗΡΩΜΕΝΑ με μισθούς κάτω του βασικου γιατί έκαναν ΠΡΑΚΤΙΚΗ. Και διαβιωναν σε ΑΘΛΙΕΣ συνθήκες, περπατώντας 12-13 χιλιόμετρα τη βάρδια, ΠΡΩΙ, ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΑΙ ΒΡΑΔΥ! Παιδιά ΧΑΛΚΟΜΑΝΙΕΣ που θρεφοντουσαν με τον χειρότερο τρόπο...

Όπως καταλαβαίνετε, το σχήμα αυτό εμπαζε απο παντού και πήγαινε όλο και χειρότερα γιατί τα μεγάλα ταξιδιωτικά γραφεία ασκούσαν όλο και περισσότερη πιεση στους ξενοδόχους καθώς υπήρχε όλο και μεγαλύτερη προσφορά. Από τη μια τα πακετα επιδοτήσεων της ΕΕ ώστε να αυξάνεται η προσφορα σε καταλύματα και να πεφτουν οι τιμές λόγω ανταγωνισμού κι από την άλλη τα ήδη υπάρχοντα ξενοδοχεία να χαροπαλεύουν οικονομικά. Κανονική βιομηχανία πτωχευσεων έστησαν οι καριόληδες... 

 

Οι φωτιές που βλέπετε σε ΟΛΗ την Ελλάδα και σε ΟΛΗ τη Νότια Ευρώπη, δεν είναι λοιπόν ΜΟΝΟ για τις ανεμογεννήτριες. Είναι τρόπος ΕΚΚΕΝΩΣΗΣ και μια από τις αρχαιότερες μεθόδους κατάκτησης μιας χώρας. Γιατί οι χρεωμένοι ξενοδόχοι μετά τις φωτιές, θα αναγκαστούν να πουλησουν ή θα χάσουν τις ιδιοκτησίες τους σε πλειστηριασμούς. Και οι κτηνοτρόφοι και οι αγρότες, θα έχουν σβήσει από τον χάρτη ταυτόχρονα με τις φωτιές. Και μαντέψτε λοιπόν ποιοι θα τα πάρουν ΟΛΑ!

Δεν χρειάζεται να σας πω, έτσι δεν είναι;;;

Και σαν κερασάκι στην τουρτα, η τρυπα του ταμείου των ΗΠΑ θα κλείσει μια χαρά με το χρυσαφι της Χαλκιδικής και των υπολοίπων περιοχων γιατί η Ελλάδα μας είναι ένα ΔΙΑΜΑΝΤΙ από άκρη σε άκρη. Και στο έδαφος και στο υπέδαφος...

Κλάψτε τώρα "πονηροί" που είδατε το ευκολο χρήμα και δεν είδατε την παγιδα. Πουλήσατε και τις μάνες σας για το χρήμα;

Κλάψτε κι εσείς αγρότες και κτηνοτρόφοι που τσακώνεστε ασταμάτητα και δεν μπορείτε να κρατήσετε πια μετεριζι.

Κλάψτε ΕΛΛΗΝΕΣ γιατί είμαστε οι τελευταίοι των Ελλήνων. Έκαψαν ακόμη και την ταυτότητα μας. Όχι τώρα τελευταία για να πάρουμε τη νέα ταυτότητα. Τις ταυτότητες μας τις έκαψαν ΠΡΩΤΕΣ από όλα. Μαζί με τους ναους μας και τον πολιτισμό μας. Τα έκαψαν από το Βυζάντιο κιόλας οι χριστιανοί...

Φώναζες ΕΛΛΗΝΑΡΑ μου, ΘΕΡΙΟ μου Καλογερά και σε κορόιδευαν οι "πονηροι". Πόσο πιο δυνατά να φωνάξεις; Σε ΑΦΟΡΙΣΑΝ. Έδωσες τα ΠΑΝΤΑ αλλά ήταν αργά...

Αν δεν το καταλάβατε, να σας το πω καθαρά:

ο πολεμος έχει ΗΔΗ ξεκινήσει. Δεν πιστευω να περιμενετε να το ακούσετε ως είδηση από τα πορνοκαναλα και των πουτ@νων τα παιδιά, έτσι; Κανονική απόβαση έχουμε στην Κρήτη...

Maria Fiotaki

 

 Γιατί οι ισραηλινοί αγοράζουν μαζικά γη και ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα;