Εκοιμήθη η εμβληματική μορφή της ελληνικής και ευρωπαϊκής διανόησης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών, αφήνοντας πίσω της μια πλούσια πνευματική παρακαταθήκη.

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, εμβληματική μορφή της ελληνικής και ευρωπαϊκής διανόησης, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών, αφήνοντας πίσω της μια πλούσια πνευματική παρακαταθήκη.

Γεννημένη στην Αθήνα το 1926 από Μικρασιάτες γονείς, ακολούθησε από νωρίς τον δρόμο της Ιστορίας, αρχικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια στο Παρίσι. Στη γαλλική πρωτεύουσα γνώρισε και τον σύζυγό της, Ζακ Αρβελέρ (1918–2010), αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας, με τον οποίο απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρί-Ελέν.

Το Βυζάντιο δεν υπήρξε για εκείνη απλώς αντικείμενο μελέτης, αλλά ένα ζωντανό εργαστήριο πολιτικής σκέψης, κοινωνικής οργάνωσης και πολιτισμικής συνέχειας. Με το έργο της σφράγισε τη μελέτη του βυζαντινού κόσμου και επανατοποθέτησε τον ρόλο του στην ευρωπαϊκή ιστορία και την πολιτιστική συνείδηση.

«Αν είχα τη δυνατότητα να αφαιρέσω ένα ελάττωμα του Ελληνα, θα ήταν το “εγώ”», είχε δηλώσει η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ.

Η διεθνής ακαδημαϊκή διαδρομή της υπήρξε εντυπωσιακή. Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης από το 1967, έγινε η πρώτη γυναίκα, σε μια παράδοση επτά αιώνων, που ανέλαβε τα ανώτατα διοικητικά αξιώματα του ιδρύματος: πρόεδρος τμήματος, πρόεδρος πανεπιστημίου και, το 1976, πρύτανης. Η παρουσία της στους θεσμούς της ευρωπαϊκής πανεπιστημιακής ζωής ήταν ουσιαστική, παρεμβατική και βαθιά πολιτική, με την ευρεία έννοια του όρου.

Παράλληλα, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ υπήρξε ενεργή σε διεθνείς οργανισμούς και πολιτιστικά ιδρύματα. Από το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού έως την UNESCO και το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, η παρουσία της σφράγισε τον διάλογο ανάμεσα στην ιστορική γνώση, στον πολιτισμό και στη σύγχρονη κοινωνία.

Η παρουσία της στους θεσμούς της ευρωπαϊκής πανεπιστημιακής ζωής ήταν ουσιαστική, παρεμβατική και βαθιά πολιτική, με την ευρεία έννοια του όρου.

Το συγγραφικό της έργο, εκτενές και πολυμεταφρασμένο, παραμένει σημείο αναφοράς για τη βυζαντινολογία, αλλά και για τη σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη και τη Μεσόγειο.

Η ψυχή, η μνήμη, ο απολογισμός

Στο βιβλίο «Από μένα αυτά…» (εκδ. Πατάκη), η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, μέσα από συνομιλίες με τον Μάκη Προβατά και την Εφη Βασιλοπούλου, ξετύλιξε τη ζωή της, μιλώντας για τα παιδικά της χρόνια, τους γονείς της, την Κατοχή και την Αντίσταση, τη μετανάστευση και τη ζωή στη Γαλλία, τη μητρότητα και τον ρόλο της ως γιαγιάς.

H Eλένη Γλύκατζη-Αρβελέρ (δεξιά) με δύο από τα αδέλφια της, τη Σμάρω και τον Βάσο.

Στις σελίδες του βιβλίου συνυπάρχουν η προσωπική μνήμη και η Ιστορία. Η Αρβελέρ μίλησε για την «ελληνική συνέχεια», για τη σχέση της αρχαίας Ελλάδας με το Βυζάντιο, για τη νεότερη ελληνική ιστορία που «πελοποννησιάζει», αλλά και για το «σήμερα»: τις «ανιστόρητες ανοησίες» του Ερντογάν, την πανδημία, τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ταυτόχρονα, κατέθεσε τις σκέψεις της για τη μνήμη και τη λήθη, την αλήθεια, τον έρωτα και τον ευτυχισμένο γάμο, την προδοσία και την απώλεια, την αυτογνωσία και τον γρίφο της ψυχής. Μίλησε για την ανθρωπιά ως ύψιστη αρετή και για την τέχνη ως ζωντανό οργανισμό, αποκαλύπτοντας και μια λιγότερο γνωστή πλευρά της, καθώς η έκδοση περιλαμβάνει και 10 αδημοσίευτα ποιήματά της.

Οπως έγραφε στην «Κ» ο Νίκος Βατόπουλος, «αυτή η μακροσκελής συνέντευξη, στο είδος των βιβλίων που αποκαλύπτουν μύχιες σκέψεις, αναμνήσεις και περιγραφές, σαν μια μαιευτική μέθοδος συναινετικής αυτοβιογραφίας, έχει στην προκειμένη περίπτωση σημαντικές αρετές. Πρώτον, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, απελευθερωμένη και γνήσια, μιλάει όχι μόνον για τη δική της ζωή, αλλά με την αρετή των χρόνων της για όλα τα θέματα της ζωής, με τρόπο ρεαλιστικό και φιλοσοφικό. Δεύτερον, μας αποκαλύπτει τα ποιήματά της (ο “Απολογισμός” διαβάζεται με τη νοερή εικόνα ενός κλάδου ελαίας ή μιας δάφνινης στεφάνης). Και τρίτον, μας καθιστά κοινωνούς ενός τρόπου θέασης: “Η πειθαρχία στον άνθρωπο είναι πολύ σημαντική και πολύ δύσκολη. Ομως το βασικό ερώτημα είναι: Πειθαρχία σε τι; Και ας πούμε ότι διέκρινες σε τι πρέπει να πειθαρχήσεις – τι θυσίες είσαι διατεθειμένος να κάνεις γι’ αυτό; Πειθαρχία σημαίνει μια σειρά θυσιών, και γι’ αυτό άλλοι την αντέχουν και άλλοι όχι”».

Εχω καταλήξει πως όσο ζεις, περνάς σε κάποιους τη”σκυτάλη” και αυτή η σκυτάλη είναι η ψυχή. Αρα, από αυτήν την άποψη, ποτέ δεν είσαι ένας μόνος άνθρωπος.

«Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μιλάει με έναν τρόπο στέρεο και είναι σαν να ακούς τη γνώριμη χροιά της φωνής της. “Αν είχα τη δυνατότητα να αφαιρέσω ένα ελάττωμα του Ελληνα, θα ήταν το εγώ”, διαβάζουμε. Ο λόγος της ρέει και είναι φορές που θέλεις να σταθείς και να διαβάσεις ξανά τα δωρικά αποστάγματα της σκέψης της. Σε μια ερώτηση για το “πού πάει η ψυχή μετά θάνατον”, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ καταλήγει: “Εχω καταλήξει πως όσο ζεις, περνάς σε κάποιους τη “σκυτάλη” και αυτή η σκυτάλη είναι η ψυχή. Αρα, από αυτήν την άποψη, ποτέ δεν είσαι ένας μόνος άνθρωπος”».

«Πατρίδα είναι η συγκίνηση, είναι ο τόπος που κρατά τις αναμνήσεις και τις συγκινήσεις σου. Πατρίδα είναι τα κοινά μας ενδιαφέροντα, το “εμείς”, το οποίο είναι πολύπλευρο και φυσικά δεν περιλαμβάνει μόνο τους ανθρώπους με τους οποίους είσαι συμπατριώτης, αλλά και αυτούς με τους οποίους συγκινούμαστε από τα ίδια πράγματα», είχε πει. 

Ο Μέγας Αλέξανδρος και η πατρίδα

«”Εχω πλέον πολλά επιχειρήματα”, λέει, “που με κάνουν να είμαι πεπεισμένη ότι ο Μέγας Αλέξανδρος είναι θαμμένος στον μεγάλο βασιλικό τάφο της Βεργίνας, και πιστεύω ότι θα δικαιωθώ, αλλά μετά θάνατον”. Εντυπωσιάζει αυτό που λέει στο τέλος της συνέντευξης: “Ως παρακαταθήκη θα ήθελα να θυμούνται ότι ήμουν πεπεισμένη πως στη Βεργίνα είναι θαμμένος ο Μέγας Αλέξανδρος και όχι ο πατέρας του, Φίλιππος Β΄”».

Για την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ πατρίδα δεν ήταν απλώς ένας γεωγραφικός τόπος, αλλά το συναίσθημα: «Πατρίδα είναι η συγκίνηση, είναι ο τόπος που κρατά τις αναμνήσεις και τις συγκινήσεις σου. Πατρίδα είναι τα κοινά μας ενδιαφέροντα, το “εμείς”, το οποίο είναι πολύπλευρο και φυσικά δεν περιλαμβάνει μόνο τους ανθρώπους με τους οποίους είσαι συμπατριώτης, αλλά και αυτούς με τους οποίους συγκινούμαστε από τα ίδια πράγματα».

«Η ιστορία του Βυζαντίου θα μετριέται πριν την Ελένη και μετά την Ελένη»

Τον Νοέμβριο του 2025, στο Ιδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση προς τιμήν της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ με θέμα «Οι αντηρίδες του βυζαντινού πολιτισμού ως “προπύλαια” της Αναγέννησης». Ηταν μια στιγμή αναγνώρισης του έργου και της πνευματικής της παρακαταθήκης, με παρεμβάσεις πολιτικών, συγγραφέων και ποιητών που μίλησαν για τη συμβολή της στη βαθύτερη κατανόηση της Ιστορίας και του πολιτισμού.

Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος τη χαρακτήρισε πρωτοπόρο ερευνήτρια διεθνούς εμβέλειας, υπογραμμίζοντας ότι ανέδειξε την πεμπτουσία του βυζαντινού πολιτισμού. Οπως τόνισε, «στον ευρύτερο χώρο της Ιστορίας και του πολιτισμού διεθνώς, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ θα μείνει ως η πρωτοπόρος ερευνήτρια που ανέδειξε την πεμπτουσία του βυζαντινού πολιτισμού. Το Βυζάντιο της χρωστάει ότι αποκάλυψε τη μεγάλη αλήθεια γι’ αυτό. Η ιστορία του θα μετριέται πριν την Ελένη και μετά την Ελένη».

«Ιστορία του Αγώνα»

Τον Μάρτιο του 2021, η Ελένη Αρβελέρ έγραψε στην «Κ» την «Ιστορία του Αγώνα» με αφορμή την επέτειο των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση. Μέσα από το αφιερωματικό αυτό ποίημα, η βυζαντινολόγος και ιστορικός ανατρέχει στα χρόνια της υποδούλωσης, κάνοντας μνεία στους ήρωες και σε όλα όσα αποτέλεσαν τη σπίθα της Επανάστασης.

Γόνος του Ρήγα ο κύρης μου, γεννήθηκε στις Φέρες
στο Σούλι η μάνα μου είδε το φως, στου Αλί Πασά τις μέρες.

Κι’ εγώ Υδραίος και Σπετσιώτης, θαλασσινός και στεριανός,
το βράδυ είμαι αποσπερίτης και το πρωί αυγερινός
κι’ είναι ο Θούριος για μένα ύμνος εωθινός. 

Κλέφτης κι’ αρματολός στον Μπότσαρη και στη Γραβιά Ανδρούτσος
ναύτης ήμουνα στον Κανάρη και στον Μιαούλη μούτσος.

Με τον Καραϊσκάκη, φρουρός της θείας ήμουν πίστης
και με τον Υψηλάντη της Φιλικής έγινα μύστης.

Είπα τη Μάντω αρχόντισσα, την Μπουμπουλίνα λεβεντιά,
δώρα τους έφερα στολίδια από τη Βενετιά.

Τιμώ τον Γέρο του Μωριά και αγαπώ τον Μακρυγιάννη
ο λόγος του αστραφτερός, φτερά μου δίνει και με κάνει
στη Λαύρα το λάβαρο να υψώνω, που εχθρός κανείς δεν φτάνει
αυτό που ευλόγησε ο Πατρών κι’ είχε την άνοιξη σημάνει.

Το είπαν με τον τρόπο τους, Σέλλεϋ, Ουγκώ, Ντελακρουά
κι’ ο Σολωμός το τραγουδά: Χαίρε ω! χαίρε ελευθεριά.

Ας μην ξεχνάμε όμως τα χαλεπά και θλιβερά 
Του Διάκου το μαρτύριο, του Ζάλογγου τα οδυνηρά.
Θρήνησε η λευτεριά τον Μπάιρον, η δόξα τα Ψαρά,
τα γυναικόπαιδα της Χίου έκλαψε ο κόσμος όλος.
Του Φαναριού η πύλη χτίστηκε και σείστηκε ο θόλος.

Πέσαν στην ΄Εξοδο οι ντάπιες, το Μεσολόγγι όμως ζει
Έζησε τον Απρίλη εκείνο, πάθη κι’ Ανάσταση μαζί.

Χρόνια και χρόνια κράτησε η άνιση πάλη αυτή˙
παρά τις έριδες, τους διχασμούς και τα εμφύλια μίση,
που παραλίγο τον αγώνα θα είχαν αφανίσει,
νίκησε τέλος ο σταυρός (του Κάλβου η τόλμη κι’ αρετή)˙

Νίκη που Γάλλοι, Ρώσοι κι Άγγλοι δική τους έκαναν γιορτή,
όταν κατατροπώσαν τον Ιμπραήμ στο Ναυαρίνο
και οι Έλληνες Ανάσταση ζήσαν τον χρόνο εκείνο.
Έτσι από τότε στο σχολειό μαθαίνουν τα παιδιά
τη Λευτεριά να τραγουδάνε σαν άλλη Παναγιά.
Κι’ εμείς για του εικοσιένα τον απολογισμό,
μετράμε Πάσχα, Άνοιξη και Ευαγγελισμό.

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Τα πριόνια του Ελγιν και οι Αγγλοι

Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, στην «Κ» φιλοξενήθηκε συνέντευξη της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ στον Παύλο Παπαδόπουλο με αφορμή την επάνοδο στην επικαιρότητα του ζητήματος των Γλυπτών του Παρθενώνα. Τόνισε ότι ο λόρδος Ελγιν δεν είχε ποτέ επίσημο φιρμάνι από τον σουλτάνο Σελίμ Γ΄ και απέρριψε τον ισχυρισμό ότι αφαίρεσε τα Γλυπτά για να τα προστατεύσει. «Μια μέρα θα έρθουν τα Γλυπτά στην Ελλάδα και ελπίζω να ζω για να το δω», έλεγε στο τέλος της συνομιλίας.

– Κυρία Αρβελέρ, είναι εφικτή η επιστροφή στην Ελλάδα των Γλυπτών του Παρθενώνα;

– Θα πω δύο πράγματα. Πρώτον, ο Ελγιν δεν πήρε ποτέ φιρμάνι. Ο σουλτάνος Σελίμ Γ΄ δεν έδωσε ποτέ επίσημο φιρμάνι για να πάρει ο Ελγιν αυτά που πήρε. Αυτό δεν το λέω εγώ. Δύο Τούρκοι ακαδημαϊκοί, ερευνητές των οθωμανικών αρχείων, η Ζεϊνέπ Εγκέν και ο Ορχάν Σακίν, απέδειξαν ότι δεν υπήρχε φιρμάνι. Υπήρχε μόνο μία δήθεν μετάφραση, ιταλική. Η επιχείρηση του Ελγιν γίνεται έπειτα από δωροδοκία σε τοπικούς παράγοντες. Δεύτερον, ο Ελγιν παρήγγειλε αμέσως πριόνια, και όταν τα παραλαμβάνει, ζητάει μεγαλύτερα, γιατί αυτά που έλαβε δεν ήταν κατάλληλα για την αποψίλωση τόσων γλυπτών. Δηλαδή, δεν παίρνει μόνο αυτά που ήταν πεσμένα κάτω, αλλά ήταν αποφασισμένος να ξηλώσει τα πάντα. Μιλάμε για 200 μεγάλα κιβώτια, που μεταφέρθηκαν με τουλάχιστον τρία πλοία, και ένα από αυτά, ο «Μέντωρ», ναυάγησε στα Κύθηρα το 1802. Ηρθαν από την Κάλυμνο δύτες για να συλλέξουν γλυπτά που βρέθηκαν στον βυθό. Ολα αυτά δείχνουν ότι εκείνο που έκανε ο Ελγιν ήταν μια απατεωνιά, για να μην πω τίποτα παραπάνω. Και μόνο αυτά αν μάθουν οι Αγγλοι, θα πρέπει να κοιτάξουν τα πράγματα διαφορετικά.

– Δηλαδή, ο Ελγιν δεν αφαίρεσε τα Γλυπτά από τον Παρθενώνα για να τα θέσει υπό την προστασία της Αγγλίας;

Η έννοια του Πολιτισμού και της Δικαιοσύνης, αργά ή γρήγορα, θα τα φέρει στο Μουσείο της Ακρόπολης, που είναι καλύτερα οργανωμένο από το Βρετανικό Μουσείο για να τα υποδεχθεί.

– Οχι, και θα σας πω κάτι που δεν είναι γνωστό. Η Μιμή Ντενίση ανακάλυψε ένα βιβλίο, ένα ντοκουμέντο, γραμμένο από έναν απόγονο του Ελγιν, που κυκλοφόρησε γύρω στα 1920. Περιέχει την αλληλογραφία της κυρίας Ελγιν με τον άνδρα της και με τη μάνα της και περιγράφει πού θα βάλουν τα Γλυπτά, σε ποιο σπίτι και σε ποιο κήπο. Οπότε ο Ελγιν τα μάζεψε όλα για τον εαυτό του. Η κ. Ντενίση έχει το μοναδικό αντίτυπο, αλλά έκανε και ένα ολόκληρο ντοκιμαντέρ με θέμα αυτό το βιβλίο, που δεν το δείχνουν πουθενά. Πρέπει κάποτε αυτό το ντοκιμαντέρ να βγει παντού, γιατί δείχνει ότι ούτε αρχαιολατρία είχε ο Ελγιν όταν έκοβε τα Μάρμαρα ούτε στον αγγλικό λαό ήθελε να τα δώσει. Οταν πτώχευσε τα πούλησε στο κράτος και το κράτος τα έδωσε στο μουσείο.

– Η επιστροφή των Γλυπτών είναι ρεαλιστικό αίτημα;

– Ναι, γιατί είναι δίκαιο αίτημα. Εχει περάσει πολύς καιρός και έχει γίνει μια μεταστροφή στην ίδια την αγγλική κοινωνία. Εμείς πρέπει να σταθούμε στο γεγονός ότι η επιστροφή είναι θέμα που σχετίζεται με τον Πολιτισμό και με την έννοια της Δικαιοσύνης. Ενας λαός πολιτισμένος, όπως οι Αγγλοι, πρέπει να σταθεί και στον Πολιτισμό και στη Δικαιοσύνη. Ακριβώς επειδή η Βρετανία είναι μια χώρα με διεθνή εμβέλεια, δεν μπορεί παρά να υπακούσει στην έννοια του Πολιτισμού και της Δικαιοσύνης. Η έννοια του Πολιτισμού και της Δικαιοσύνης, αργά ή γρήγορα, θα φέρει τα Γλυπτά στην Αθήνα, στο Μουσείο της Ακρόπολης, που είναι καλύτερα οργανωμένο από το Βρετανικό Μουσείο για να τα υποδεχθεί. Μια μέρα θα έρθουν τα Γλυπτά στην Ελλάδα και ελπίζω να ζω για να το δω.

πηγή 

Βυζάντιο η δική μας ιστορία - Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ

 

 

 

Ήταν ο κρυφός έρωτας του Μάνου Χατζιδάκι!

Έτσι μου ειχε πει.

Δεν θυμάμαι αν ήμασταν στον Βύρωνα - στη γειτονιά που μεγάλωσε - ή στο διαμέρισμά της, στους Κήπους του Λουξεμβούργου στο Παρίσι.

Ένας ολάνθιστος κήπος γνώσης ήταν η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ. Έμπαινες και δεν ήθελες να βγεις.

Ρούφαγα τις διηγήσεις της.

Για τον Μιτεράν, τον Σιράκ, τον Κολ, όλους τους σπουδαίους που συναναστράφηκε. Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή βέβαια.

Και μετά η αγάπη της για τον Σωκράτη, τον Μπαλζάκ...

Η μοναξιά, η μουσική, η ασκητική προσήλωση στη δουλειά της.

Και ο ενύπνιος θάνατος που προσδοκούσε.

Υποκλίνομαι.

 Σταύρος Θεοδωράκης

Αν κάποια μέρα δεν μπορείς να προσευχηθείς..

Η άρνηση της πραγματικότητας, που συχνά χαρακτηρίζεται ως «ηλίθια» ή παράλογη λόγω της εμμονής της παρά τις αποδείξεις, αποτελεί έναν πρωτογενή ψυχολογικό αμυντικό μηχανισμό .

Είναι η ασυνείδητη διαδικασία κατά την οποία το άτομο αρνείται να αποδεχτεί μια επίπονη ή δυσάρεστη αλήθεια, προστατεύοντας τον εαυτό του από έντονο άγχος, φόβο ή εσωτερικές συγκρούσεις. 

 

Γραφει ο  Στέφανος Δαμιανίδης

 

 Σε δύο ημέρες από σήμερα, στις 17 Φεβρουαρίου 2026, θα βρεθώ κατηγορούμενος στο δικαστήριο της Κομοτηνής. Ο λόγος; Το 2021, σε μια εκπομπή μου, διάβασα στον αέρα ένα μήνυμα ενός γιατρού από ένα νοσοκομείο της χώρας, που μιλούσε για παρενέργειες χρονικά συνδεδεμένες με τα γνωστά σκευάσματα. Η διοικήτρια του νοσοκομείου έκρινε ότι διέσπειρα ψευδείς ειδήσεις και με μήνυσε. Πρωτόδικα αθωώθηκα στο δικαστήριο της Δράμας, αλλά ο εισαγγελέας άσκησε έφεση. Έτσι, την Τρίτη το πρωί, θα με ξαναδικάσουν για το ίδιο ακριβώς θέμα.

 

Χτες το βράδυ,  βρέθηκα σε μια εκδήλωση των υγειονομικών εκείνων που το καθεστώς Μητσοτάκη είχε εκδιώξει από το ΕΣΥ, επειδή διέπραξαν το «έγκλημα» να μην υποκύψουν στον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Πολλοί άνθρωποι, από ενδιαφέρον, με ρωτούσαν για το δικαστήριό μου, εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους. Προφανώς, έχω την πεποίθηση –ειδικά με όλα όσα έχουν αποδειχτεί τα τελευταία χρόνια– ότι πολέμησα για τη σωστή πλευρά της ιστορίας. Αυτός είναι ο λόγος που, περήφανος, θα σταθώ μπροστά στον φυσικό μου δικαστή, θα τον κοιτάξω στα μάτια και θα του πω πως λυπάμαι που δεν έκανα περισσότερα για να ενημερώσω τους Έλληνες για όσα τους έκρυβαν οι υπόλοιποι συνάδελφοί μου. Όλα αυτά, όμως, είναι για την Τρίτη και το δικαστήριο της Κομοτηνής...

 

Σήμερα, θέλω να σταθώ σε μία συνταρακτική ιστορία που μου διηγήθηκε χτες βράδυ ένας διασώστης του ΕΚΑΒ. Το περιστατικό που θα περιγράψω του συνέβη 10 ημέρες μετά την επιστροφή του στην υπηρεσία, μετά την πολύμηνη αναστολή εργασίας. Δέχονται λοιπόν κλήση στο κέντρο του ΕΚΑΒ για ένα 12χρονο κορίτσι που οι γονείς του το βρήκαν χωρίς τις αισθήσεις του το πρωί και φεύγουν με τέρμα τις σειρήνες. Όταν φτάνουν στο σπίτι, την πόρτα ανοίγει η μικρή αδερφή του κοριτσιού και λέει στον διασώστη: «Η αδερφή μου δεν ξυπνάει...». Δυστυχώς, το κορίτσι έχει φύγει από τη ζωή μέσα στον ύπνο του και καμία προσπάθεια των διασωστών και της γιατρού δεν μπόρεσε να αλλάξει την έκβαση του τραγικού γεγονότος.

Ο διασώστης ζητάει κάποιες επιμέρους πληροφορίες από τον πατέρα για την κόρη του. Η μικρή δεν είχε ιστορικό ασθενειών, δεν είχε διαμαρτυρηθεί για ενοχλήσεις, είχε περάσει διάφορους ιατρικούς ελέγχους γιατί ήταν αθλήτρια και δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει πώς είχε πεθάνει έτσι ξαφνικά. Ο διασώστης τότε έκανε την ερώτηση: «Το παιδί είναι εμβολιασμένο για τον COVID;» Το πρόσωπο του πατέρα άλλαξε και, με μια εμφανή πρόθεση υπεράσπισης της επιλογής του, του απαντά: «Φυσικά, είμαστε εμβολιασμένοι όλοι στην οικογένεια – εγώ, η σύζυγος και τα δύο παιδιά μας» και έκοψε εκεί τη συζήτηση. Ο διασώστης ζήτησε το βιβλιάριο του παιδιού και διαπίστωσε ότι ο εμβολιασμός του είχε γίνει πριν από 28 μόλις ημέρες...

Λίγο αργότερα, όταν έφτασε ο ιατροδικαστής και ζήτησε το ιστορικό της μικρής από την γιατρό, ο διασώστης διαπίστωσε ότι η γιατρός απέφευγε να μιλήσει για τον εμβολιασμό του παιδιού που είχε γίνει λίγες ημέρες πριν και επιχείρησε να πει στους δύο που συζητούσαν ότι είναι αναγκαίο να γίνει μια κίτρινη κάρτα. Δυστυχώς, όμως, δεν του έδωσαν την δέουσα σημασία και συνέχισαν το... «έργο» τους! Την επόμενη μέρα, με θλίψη του, ο διασώστης παρακολουθούσε δηλώσεις του πατέρα σε κανάλια να λέει ότι το εμβόλιο δεν είχε καμία σχέση με τον θάνατο της κόρης του...

 

Και έρχομαι και λέω τώρα εγώ: Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η άρνηση ανθρώπων να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, γιατί το να πει ένας γονιός ότι έχασε το παιδί του, ή τη μητέρα του, ή τον πατέρα του, από αυτή τη συγκεκριμένη ιατρική πράξη, είναι σαν να παραδέχεται ότι ο ίδιος τους έσπρωξε στον θάνατο – και αυτό είναι αρκετό για να σε τρελάνει... Συνεπώς, δεν έχω κακίσει και δεν θα κακίσω ποτέ αυτούς τους ανθρώπους. Αυτούς όμως που θα τους στηλιτεύω διαρκώς είναι οι γιατροί που, αντί να κάνουν τη δουλειά τους με τις κίτρινες κάρτες, έκοβαν λάσπη!

 

Και καθώς σκέφτομαι αυτή την ιστορία, νιώθω ένα βάρος στην καρδιά μου για όλα τα αθώα θύματα που χάθηκαν σιωπηλά, για τις οικογένειες που έμειναν πίσω να παλεύουν με τον πόνο και την ενοχή, για τους διασώστες και τους υγειονομικούς που είδαν την αλήθεια κατάματα αλλά σιώπησαν από φόβο. Αυτή η μικρή κοπέλα, με τα όνειρα της αθλήτριας και το χαμόγελο που δεν θα ξαναδούμε, γίνεται σύμβολο μιας εποχής όπου η αλήθεια θάφτηκε κάτω από στρώματα ψεμάτων και πιέσεων. Θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου για να έρθει η αλήθεια στο φως και να φωτίσει τα σκοτάδια μας, να μας θυμίσει ότι η ζωή είναι πολύτιμη και ότι οφείλουμε να πολεμάμε για αυτήν, όχι μόνο για εμάς, αλλά για τα παιδιά που έρχονται. Γιατί, στο τέλος, η ιστορία θα κρίνει όλους μας – και εύχομαι, από καρδιάς, να βρούμε τη δύναμη να σταθούμε όρθιοι, με δάκρυα στα μάτια αλλά με περηφάνια στην ψυχή.

Γιατι ολα ειναι μπίζνα!

 

Γράφει ο Γεράσιμος Γερολυμάτος

 

Η δημοσίευση των άγνωστων έως τώρα φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 πατριωτών στην Καισαριανή από τους Ναζί κατακτητές, είναι πράγματι ένα συγκλονιστικό γεγονός. Η ιστορική καταγραφή πέρα από τα ονόματα θα συμπεριλάβει πλέον και τα πρόσωπα των εκτελεσθέντων στις τελευταίες τους στιγμές. Όταν η ιστορία αποκτά πρόσωπα και εικόνες, τότε η κατανόηση της στιγμής πηγαίνει πολύ πιο πέρα από την απλή περιγραφή της. Στην ουσία του μεγαλείου και της τραγικότητας.

Οι φωτογραφίες αυτές οφείλουν να αποδοθούν στην Ελλάδα και να κατατεθούν στο ιερό της εθνικής μνήμης. Όχι όμως και να αγοραστούν!!

Καταλαβαίνετε περί τίνος πρόκειται; Έβγαλαν σε δημοπρασία τις φωτογραφίες των νεκρών αδελφών μας και με τιμή εκκίνησης τα 2500 ευρώ τη μια, θέλουν να κερδοσκοπήσουν σε βάρος τους. Αυτοί που τους δολοφόνησαν θέλουν τώρα και να μας τους πουλήσουν. Χωρίς ντροπή, χωρίς ανθρωπιά. Ξύπνησε ένα πρωί ο Γερμανός απόγονος του δολοφόνου και σκέφτηκε πως θα μπορούσε να βγάλει λεφτά από τα εγκληματικά "ανδραγαθήματα" του παππού του! Και είπε να τα πουλήσει σαν συλλεκτικές κάρτες στο δημοπρατήριο! Βλέπω δε με θλίψη πολλούς και δήθεν περισπούδαστους να λένε, πως πρέπει να αγοραστούν, δίνοντας έτσι δίκαιο στην ατιμία που γίνεται σε βάρος των ένδοξων νεκρών, αλλά και ημών όλων. Θα τρίζουν τα κόκαλα των εκτελεσμένων που η τιμή τους εξαγοράζεται με τις φωτογραφίες των τελευταίων στιγμών.

Αν η Ελλάδα είναι ένα κράτος με κάποια στοιχειώδη επιρροή και όχι ένα κλωτσοσκούφι άνευ σημασίας, θα πρέπει να διεκδικήσει με κάθε μέσο την απόκτηση των στοιχείων αυτών, χωρίς να δώσει έστω και ένα σεντ. Δεν πρόκειται για τα χρήματα. Είναι πρωτίστως ζήτημα αξιοπρέπειας πρώτα για τους νεκρούς ήρωες και έπειτα για εμάς.

 

Γέροντα ,νιάτα ή Αθανασία;

 

Με σεβασμό και ευγνωμοσύνη αποχαιρετούμε σήμερα έναν ευλογημένο Γέροντα, που στάθηκε δίπλα μας στήριγμα, φως και παρηγοριά. Υπήρξε τιμή και ευλογία για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε και αξιωθήκαμε να δεχθούμε την αγάπη, τη σοφία και την προσευχή του. Η παρουσία του ήταν ένα θείο δώρο στη ζωή μας· λόγος γλυκύς, βλέμμα γεμάτο κατανόηση, καρδιά ανοιχτή για τον καθένα. Μας δίδαξε με το παράδειγμά του την ταπείνωση, την πίστη και την ανιδιοτελή αγάπη. Στις δύσκολες στιγμές ήταν εκεί, να μας ενθαρρύνει και να μας δείχνει τον δρόμο της ελπίδας. Αν και η σωματική του παρουσία δεν θα είναι πια ανάμεσά μας, η μνήμη και η ευχή του θα μας συνοδεύουν. Προσευχόμαστε ο Κύριος να τον αναπαύσει εν χώρα ζώντων, και τον παρακαλούμε να συνεχίσει να προσεύχεται για εμάς, να μας σκεπάζει με την ευχή του και να μεσιτεύει για όλους μας. Αιώνια του η μνήμη Ο μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Γάνου και Χώρας Αμφιλόχιος με την κουβέντα που είχε με τον Σταύρο Θεοδωράκη για την εκπομπή Πρωταγωνιστές

Εξομολόγηση και Ψυχοθεραπεία (5)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου
στην Αγία Παρασκευή του ομωνύμου προαστίου Αθηνών, στις 18-3-2003.

συνέχεια απο το προηγούμενο

Τώρα να δούμε τι κάνει η οποιαδήποτε ψυχοθεραπευτική προσέγγιση

Ξεκαθάρισα την ψυχιατρική ως σωματικές διεργασίες, ξεκαθάρισα την ψυχολογία ως απλώς παρατήρηση πώς συμπεριφέρεσαι και μένει αυτό μόνο, η ψυχοθεραπεία της σύγχρονης κοινωνίας.

Οι ψυχοθεραπευτές αυτά που σας είπα δεν τα ήξεραν. Κανονικά έπρεπε να τα ξέρουν, αφού μιλούν για ψυχή, εφόσον μελετούν την ψυχή- πράγμα που δεν το όρισαν, εμείς το ορίσαμε με την ορολογία του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού- θα΄ πρεπε τουλάχιστον να ψάξουν, τι έχουν πει οι προηγούμενοι αιώνες περί ψυχής. Ξεκίνησαν λοιπόν χωρίς να ξέρουν αυτήν την ιστορία. Και άρχισαν να κάνουν υποθέσεις. Γιατί ο άνθρωπος είναι έτσι; Έβαλαν ορολογίες, δύο βασικές ορολογίες είναι : «νευρώσεις», «ψυχώσεις». Δεν θα μπω στην ανάλυσή τους. Δε θέλω να σας κουράσω.

Ποια είναι η αιτία της νευρώσεως;
Η μεγάλη αγωνία των ψυχοθεραπευτών˙ πώς θα θεραπεύσουν τη νεύρωση. Βλέπουν τον άνθρωπο κουρασμένο, διαλυμένο. Προσέξτε τώρα το καίριο σημείο. Άρχισαν να κάνουν υποθέσεις. Η υπόθεση είναι πάντα υπόθεση. Η υπόθεση έχει μέσα της μια φιλοσοφική πρόταση, είναι υπόθεση. Και είπαν η αιτία είναι αυτή, αυτή κι αυτή. Και είπαν 200 και 300 αιτίες, γι’ αυτό σήμερα μπορεί να έχουμε 200 και 300 σχολές ψυχοθεραπευτικής. Ο καθένας πιάνει κάτι. Μπορεί κάπου να ΄χει ένα στοιχείο αλήθειας. Και ξεκινώντας η οποιαδήποτε σχολή να θεραπεύσει, ξέρει εκ προοιμίου τι είναι η αιτία. Απλώς προσπαθεί να τ΄ αποκαλύψει. Αν πει ένας ότι είναι εγωισμός, αυτό˙ αν πει ένας ότι είναι το σεξουαλικό, αυτό. Ξέρει από πριν τι είναι σαν υπόθεση φιλοσοφική και ψάχνει να βρει αυτό που όρισε. Και εδώ είναι το μπλέξιμο, ότι όλες οι ψυχοθεραπευτικές μεθοδολογίες είναι φιλοσοφικές μεθοδολογίες. Δεν είναι επιστημονικές προσεγγίσεις. Δεν έχουν καμιά σχέση με την ψυχιατρική (με τον εγκέφαλο, με το νευρικό σύστημα, με τους νευροδιαβιβαστές). Καμιά σχέση. Απλώς μένει η λανθασμένη ορολογία «ψυχιατρική». Άλλο αυτό και άλλο η φιλοσοφία περί της παθήσεως. Θα τονίσω κάτι πάλι πάρα πολύ καίριο.

Λένε αυτοί «μα ας μην ξέρουμε τον ορισμό της ψυχής, κτιστή δε λέτε ότι είναι η ψυχή; Κτιστή δεν είναι; Ο Θεός μόνο είναι άκτιστος, κτιστή είναι. Ωραία. Το καθετί κτιστό είναι ερευνώμενο», λένε. Ξέρετε τι λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός; Ότι «παν κτιστόν μη ερευνώμενον». Μα, τι λες Ιωάννη; Αφού είναι κτιστό υπόκειται σε έρευνα, σε μικροσκόπιο, σε παρατήρηση. Ερώτηση: δε μου λέτε, οι ουράνιες δυνάμεις των Αρχαγγέλων είναι κτιστές ή όχι; Κτιστές είναι. Ερευνώνται; ΟΧΙ. Άρα παν κτιστόν μη ερευνώμενον. Και συνεχίζει ο ίδιος Άγιος: «Τι είναι το ομοειδές των ανθρώπων με τις ουράνιες δυνάμεις;» Αυτή η νοερή κίνηση στο Θεό, που δεν την έχουνε την ουσία της ψυχής τα ζώα είπαμε, μόνο ενέργειες έχουνε. Βλέπετε, το μη ερευνώμενο από τον άνθρωπο είναι η ουσία της ψυχής που είναι κτιστή μεν, αλλά μη ερευνώμενη. Κατά το ομοειδές με τις ουράνιες δυνάμεις. Άρα η ψυχή δεν ερευνάται. Όποιος τολμήσει να πει ότι είναι υποκείμενο ερεύνης, κάνει λάθος. Κτιστό, αλλά μη ερευνώμενο. Εάν λοιπόν προσπαθούν να την βρουν την ψυχή, δεν μπορούν να την ερευνήσουν. Θα πούνε κάποιοι : μια μέρα θα έρθει μια επιστημονική μεθοδολογία που θα την ανακαλύψει. Όχι, ποτέ. Ενέργειες θα προσδιορίζει. Όχι ουσία ψυχής. Ενέργειες, αυτό που βλέπουμε. Να λοιπόν η κάθε σχολή έρχεται τώρα να κάνει προτάσεις, προτάσεις περί θεραπείας. Και αρχίζει ο μεγάλος κυκεώνας πια της ψυχοθεραπευτικής.

Θα σας δώσω μερικά υποδείγματα, μερικές νύξεις απ΄ όλες αυτές τις σχολές, να πάρετε μια μικρή γεύση. Και τονίζω, παρόλες τις έντιμες προσπάθειες πολλών απ΄ αυτούς. Αλλά είναι αδύνατον και την ψυχή να ερευνήσουν και να δώσουν στην ψυχή αυτά που σας είπα: ουσία, το λογικό που είναι του Χριστού μας, την κίνηση προς το Θεό και την κάλυψη της ηδονής -προς τα πού; Όλες λοιπόν οι προτεινόμενες προτάσεις τους κινούνται στο επίπεδο το οριζόντιο. Βλέπουν τον άνθρωπο, τον έξω από το Θεό, και πάνε να τον γιατρέψουν. Πώς; Η ουσία; Η κίνηση; Η ηδονή; Όλες οι θεωρίες αυτές -από όλες αυτές κάπου 25 κυριαρχούν στην Ελλάδα σήμερα- όλες, μα όλες, προσεγγίζουν τον άνθρωπο χωρίς το κάλλος αυτών των τριών μεγεθών που σας είπα. Άρα, αδύνατον να γιατρευτεί η ψυχή.

Συνεχίζεται..

Ο Επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ;

 Στο Μόναχο το Σάββατο, στα πλαίσια της Διάσκεψης για την Ασφάλεια, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Μάρκο Ρούμπιο έδωσε μια ομιλία για το μέλλον της Ευρώπης και της Δύσης, που είναι ήδη ιστορική.

ΤΑ ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ!

 

ΤΕΚΜΗΡΙΩΘΗΚΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΟ ΣΩΜΑ, ΤΗΣ ΑΚΙΔΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ "ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ" ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ,

ΓΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 3,5 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ!

 

 

Γράφει ο ιατρός καρδιολόγος διδάκτωρ καρδιολογίας Αρβανίτης Κωνσταντίνος 

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Θυμάστε την αρχική υπόσχεση ότι το mRNA παραμένει στον τόπο της ένεσης και από εκεί διεγείρει το ανοσοποιητικό;

Ηταν ένα από τα αμέτρητα ψέμματα και τις κούφιες υποσχέσεις που μας τάισαν!

Σύντομα διαπιστώθηκε ότι μέσα στο πρώτο κιόλας 24ωρο, το 75% του mRNA έχει φύγει από το σημείο της ένεσης και έχει σκορπίσει σε ολόκληρο το σώμα, διαπερνώντας ακόμη και τους λεπτότερους φραγμούς, όπως ο αιματεγκεφαλικός (εισέρχεται στον εγκέφαλο) ο αιματοσπερματικός (εισέρχεται στα σπερματοφόρα σωληνάρια), κάνει μεγάλη συγκέντρωση στις ωοθήκες και σε άλλα βασικότατα όργανα (ήπαρ, θυρεοειδής κλπ), με απρόβλεπτες συνέπειες...

Πρόπερσι, που δημοσίευσα την πρώτη μελέτη που έδειξε ότι η ακίδα και το mRNA ανιχνεύονται ακόμη και 2 μήνες μετά την ένεση, είχα πει ότι:

"Δεν είναι οριστικό. Ανιχνεύεται στους 2 μήνες, γιατί 2 μήνες μετά την ένεση έγινε η μελέτη. Αν γίνει έλεγχος στους 6 μήνες, ίσως εκπλαγούμε δυσάρεστα."

Πέρυσι που δημοσίευσα μελέτη, όπου η ακίδα και το mRNA παραμένουν ενεργά 182 μέρες (6 μήνες) μετά τον εμβολιασμό, είχα επαναλάβει:

"Δεν είναι οριστικό. Ανιχνεύεται στους 6 μήνες, γιατί 6 μήνες μετά την ένεση έγινε η μελέτη. Αν γίνει έλεγχος στο έτος ή στα 2 έτη, ίσως εκπλαγούμε δυσάρεστα."

Η πραγματικότητα δυστυχώς ξεπέρασε και τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις, ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ...

η συνέχεια... 

Η τυφλή 22χρονη Αιγύπτια αριστούχος της Ελληνικής Γλώσσας που έκανε τους Έλληνες του Καΐρου να δακρύσουν

Η ίδια δεν μπόρεσε να δει τη συγκίνηση που προκάλεσε σε όλους τους παριστάμενους στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καΐρου, κατά τον εορτασμό για την Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας (πέρυσι) στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου.

Όμως, τα μάτια των παρισταμένων, που μπορούσαν να την δουν, γέμισαν από δάκρυα.

Μία συγκίνηση που δεν μπόρεσαν να κρύψουν ούτε και οι επίσημοι, όταν η 22χρονη Άντι Ελ Άραμπι παραλάμβανε το ελληνικό πτυχίο της «Γ2», που κατέκτησε ως η πρώτη Αιγύπτια με ολοκληρωτικό πρόβλημα όρασης.

 

Μία εκπληκτική ιστορία ξετυλίχθηκε σαν ένα παραμύθι, στα μάτια όσων την παρακολουθούσαν. Η 22χρονη Άντι, δεν μπορούσε να τους δει, αλλά τους «έβλεπε» όλους με τα αισθήματα της καρδιάς της, που ήταν συγκλονισμένοι από την προσπάθειά της.

Όλοι βούρκωσαν όταν αντίκρισαν την λεπτεπίλεπτη και μικροκαμωμένη φοιτήτρια να μιλά σε άπταιστα ελληνικά. «… Το να πάρω το πτυχίο Ελληνομάθειας ήταν ένα όνειρο για μένα. Θα ήθελα να επισκεφθώ την Ελλάδα και να πάρω την Ελληνική Υπηκοότητα μαζί με την Αιγυπτιακή».

Με τον διευθυντή του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου Καΐρου και στιχουργό Χρίστο Παπαδόπουλο να αγγίζει τις πιο λεπτές χορδές της ψυχής όλων όσοι παρακολουθούσαν, δείχνοντάς τους το ειδικό βιβλίο, λευκό σε πρώτη όψη, από το οποίο η νεαρή Αιγύπτια έμαθε την ελληνική, αλλά γεμάτο από γνώσεις που μόνον οι έχοντες προβλήματα όρασης μπορούν να δουν…

Η αγάπη της για τα Ελληνικά

Αριστούχος φοιτήτρια η Άντι, είναι ακάματη μελετητήρια της Ελληνικής Γλώσσας. Ξεκίνησε να μαθαίνει Ελληνικά πριν από 8 χρόνια, ακούγοντας τις εκπομπές του Ελληνικού Προγράμματος της Αιγυπτιακής Ραδιοφωνίας. Εκεί εργάζεται σήμερα ως ραδιοφωνική παραγωγός. Στη συνέχεια συνέχισε να μαθαίνει Ελληνικά στο Πανεπιστήμιο του Καϊρου, στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας.

Η ελληνική γλώσσα της εμφύσησε την αγάπη σε μία Ελλάδα την οποία έμαθε μέσα από τους ήχους μόνον: μέσα από τα τραγούδια, τις ειδήσεις, τις περιγραφές των συντελεστών των ραδιοφωνικών εκπομπών.

Για να φτάσει να δώσει τελικά η Άντι τις εξετάσεις -οι οποίες λόγω της ιδιομορφίας της γραφής με τη μέθοδο γραφής Braille κράτησαν 12 ολόκληρες ώρες- και να κατακτήσει το πτυχίο της Γ2 της ελληνικής γλώσσας, μεσολάβησαν πολλές δυσκολίες, τις οποίες ξεπερνούσε με σύμμαχο την αγάπη της για την Ελλάδα.

Πλέον η Άντι είναι φοιτήτρια του τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Καΐρου.

Τα πιο θερμά συγχαρητήρια έλαβε από τον Έλληνα πρέσβη (και επίσης Αιγυπτιώτη) Νίκο Γαριλίδη και τον γενικό πρόξενο της Ελλάδας στο Κάιρο κ. Γιώργο Δασκαλόπουλο.

Στην Άντι Ελ Άραμπι και όλους τους σπουδαστές και καθηγητές της ελληνικής γλώσσας, αφιέρωσε τη εορταστική εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, ο διευθυντής του Κέντρου Χρίστος Παπαδόπουλος, κάνοντας τον απολογισμό του έργου το 2019, ενώ ευχαρίστησε τους δύο πυλώνες τού φορέα, την ελληνική πρεσβεία στην Αίγυπτο και την Ελληνική Κοινότητα Καΐρου.

Από την πλευρά του, ο Έλληνας πρέσβης επαίνεσε όλους τους συντελεστές του Κέντρου για το σπουδαίο έργο, στο πρόσωπο του διευθυντή του, που συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια επικεφαλής του πολιτιστικού αυτού ελληνικού πυλώνα πολιτισμού και φιλίας Ελλάδας και Αιγύπτου.

πηγή 

" Ορθοδοξία και Πατριωτισμός στα λόγια, αποχή στην πράξη "

 

Στις 12 Φεβρουαρίου έγινε η τελική ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την έκθεση σχετικά με τις προτεραιότητες της ΕΕ στη 70ή συνεδρίαση της Επιτροπής του ΟΗΕ για το Καθεστώς των Γυναικών. Δεν ήταν νόμος, δεν δεσμεύει άμεσα τα κράτη μέλη, όμως αποτελεί επίσημη πολιτική θέση. Το Κοινοβούλιο εγκρίνει το κείμενο, το στέλνει στο Συμβούλιο της ΕΕ και ουσιαστικά λέει «αυτές είναι οι κατευθύνσεις που θέλουμε να προωθηθούν». Και όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το υποβαθμίσουν, τέτοιες θέσεις έχουν πολιτικό βάρος και λειτουργούν ως πυξίδα για τις επόμενες αποφάσεις.

Μέσα σε αυτό το κείμενο υπήρχε και η γνωστή παράγραφος που αφορά την αναγνώριση των τρανς γυναικών στο πλαίσιο πολιτικών ισότητας. Ένα θέμα που έχει προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις σε όλη την Ευρώπη, γιατί για πολλούς δεν είναι απλώς κοινωνικό ζήτημα αλλά βαθιά αξιακό. Εκεί περίμενε κανείς καθαρές στάσεις, ειδικά από πολιτικούς χώρους που μιλούν συνεχώς για πίστη, παράδοση και υπεράσπιση αξιών.

Κι όμως, στην τελική ψηφοφορία η εικόνα ήταν διαφορετική. Η ΝΙΚΗ, που συχνά εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της Ορθοδοξίας, δεν έδωσε την ξεκάθαρη καταψήφιση που πολλοί από τους ψηφοφόρους της περίμεναν. Αντί για καθαρό «όχι», η στάση ήταν αποχή ή απουσία από την ουσιαστική αντιπαράθεση. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι πολιτικό μήνυμα.

Αλλά δεν αφορά μόνο τη ΝΙΚΗ. Το ίδιο ισχύει και για την Αφροδίτη Λατινοπούλου. Μια πολιτικός που χτίζει μεγάλο μέρος της δημόσιας παρουσίας της πάνω σε σκληρές τοποθετήσεις και ξεκάθαρη ρητορική, στη συγκεκριμένη ψηφοφορία επίσης δεν έδωσε το μήνυμα της ξεκάθαρης αντίθεσης. Όταν όμως το δημόσιο προφίλ βασίζεται στην αυστηρή κριτική προς όλους τους άλλους, τότε η αποχή μοιάζει με "δούλεμα".

Κάποιοι θα πουν πως η ψηφοφορία δεν είχε άμεση νομική ισχύ. Σωστό. Άλλοι θα πουν πως υπήρξαν πολλές επιμέρους ψηφοφορίες και τεχνικές διαδικασίες. Επίσης σωστό. Αλλά στην πολιτική, ο κόσμος κρίνει το τελικό αποτέλεσμα. Και εκεί που θα περίμενε κανείς καθαρή παρουσία και καθαρή καταψήφιση, είδε μια στάση που θυμίζει περισσότερο με ΠΑΠΑΤΖΑ.

Γιατί τελικά αυτό είναι το ζήτημα. Όταν χτίζεις πολιτικό αφήγημα γύρω από αρχές και ηθική, δεν μπορείς να επιλέγεις αποχή όταν έρχεται η στιγμή της δοκιμασίας. Η αποχή ίσως βολεύει επικοινωνιακά, αλλά αφήνει πίσω της αμφιβολία. Και η αμφιβολία είναι ό,τι χειρότερο για όσους στηρίζουν την εικόνα τους στην καθαρότητα.

Η πολιτική δεν κρίνεται από τις αναρτήσεις ούτε από τα δυνατά λόγια. Κρίνεται όταν ανάβει ο πίνακας της ψηφοφορίας. 

χανια παρών 

Η ιστορική ομιλία της Αννας Ψαρουδα Μπενακη προς τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, στις 8 Φεβρουαρίου 2005

 

Η Αννα Ψαρουδα Μπενακη με όσα ειπε προς τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, έγραψε ιστορία. Η ομιλία έχει χαρακτηριστεί προφητική καθώς περιείχε αναφορές για επερχόμενους περιορισμούς στην εθνική κυριαρχία και τα σύνορα λόγω της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της παγκοσμιοποίησης. Ανέφερε ότι η άσκηση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου θα γινόταν σε ένα περιβάλλον όπου η εθνική κυριαρχία θα περιοριζόταν υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επισήμανε ότι «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορίζονται χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη». Τόνισε ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα προστατεύονται πλέον από υπερεθνικά όργανα.

Κάποτε η συντηρητική παράταξη είχε ανθρώπους με ήθος,πολιτική σκέψη που δεν είχαν καμία σχέση με τον Μητσοτακη,τον Αδωνι,τον Πλεύρη,τον Βορίδη
Η Αννα Ψαρουδα-Μπενακη,που έφυγε σήμερα,υπήρξε ΚΥΡΙΑ.
Στο βίντεο θα καταλάβετε γιατί η σημερινή ΝΔ δεν έχει καμία σχέση με τον ιδρυτή της pic.twitter.com/qFAZhlKMO4

— Marka2‼️ (@Marka2free) February 15, 2026

Κάποτε η λεγόμενη συντηρητική παράταξη είχε  τουλάχιστον ανθρώπους με ήθος,πολιτική σκέψη που δεν είχαν καμία σχέση με τον Μητσοτακη,τον Αδωνι,τον Πλεύρη,τον Βορίδη Η Αννα Ψαρουδα-Μπενακη,που έφυγε ,υπήρξε ΚΥΡΙΑ. Η σημερινή ΝΔ δεν έχει καμία σχέση με τον ιδρυτή της

῾Οσιομάρτυς Δαμιανὸς ὁ ἐκ Μυριχόβου

 

῾Ο ῞Αγιος καταγόταν ἀπὸ τὸ Μερί­χο­βο τῆς Καρδίτσας, τὴν σημε­ρινὴ ῾Αγία Τριάδα. Νεαρὸς πῆγε στὸ ῞Α­γιον ῎Ορος καὶ μόνασε στὴν ῾Ι. Μ. Φιλοθέου.  ̉Αφοῦ ἔζησε λίγο καιρὸ ἐκεῖ ὑποτάχθηκε στὸν ἀσκητή Δομέτιο ὅπου ἔμεινε τρία χρόνια ἀγωνιζό­μενος γιὰ τὴν κάθαρση τοῦ ἑαυτοῦ του ἀξιώθηκε νὰ ἀκού­σει θεία φωνὴ ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Δαμιανέ, δὲν πρέπει νὰ ζη­τᾶς μόνο τὸ συμφέρον σου ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων». Τότε ἄ­φησε τὸ ῞Αγιον ῎Ορος καὶ ἦλθε στὴν περιο­χὴ τοῦ ̉Ολύμπου ὅπου περιόδευε τὰ χωριὰ καὶ κήρυττε στοὺς Χριστιανοὺς τὴ με­τάνοια καὶ τὴν τήρηση τῶν ἐντο­λῶν. ῾Ο μισόκαλος διάβο­λος παρακίνησε ἀσεβεῖς, νὰ τὸν κατηγορήσουν στὶς ἀρ­χές. ῾Ο ἅγιος τότε ἔφυγε γιὰ τὰ μέ­ρη τοῦ Κισσάβου, ὅ­που ἵδρυσε μονή. Πηγαίνοντας γιὰ δου­λειὲς τῆς μονῆς στὸ χω­ριό, Βουλγαρίνη, συνελήφθη ἀπό τοὺς Τούρκους, οἱ ὁ­ποίοι τὸν ὁδήγησαν στὸν πασὰ τῆς Λάρισας μὲ τὴν κα­τηγορία ὅτι ἐμποδίζει τοὺς Χριστιανοὺς νὰ συμμετέχουν στὰ παζά­ρια τῆς Κυριακῆς. ῾Ο πασὰς διέ­ταξε νὰ τὸν βασα­νίσουν. Γιὰ δεκαπέντε μέρες τὸν βασάνι­ζαν μὲ διάφορους τρό­πους γιὰ νὰ τὸν κάνει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. ῾Ο ῞Αγιος ὅμως ἔμενε σταθερὸς στὴν πίστι του. Τότε ὁ πασὰς διέταξε νὰ τὸν ἀπαγχονίσουν καὶ μετὰ νὰ κάψουν τὸ σῶμα του.  ̉Αφοῦ τὸν κρέμασαν ἀργότερα κά­ποιος, ἔκοψε τὸ σκοινὶ καὶ ἔπεσε κάτω ὁ μάρτυρας μισοπε­θαμένος. Τὸν σήκωσαν καὶ ζωντανὸ τὸν ἔριξαν στὴ φωτι­ά. ̉Αφοῦ κάηκε τὸ σῶμα του τὴ στάχτη του τὴν ἔριξαν στὸν Πηνειὸ ποταμό.

Η 93ΧΡΟΝΗ ΕΙΡΗΝΗ ΑΧΛΑΔΙΩΤΗ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ!

 Η κυρά Ρήνη Αχλαδιώτη μάς δέχτηκε στο σπίτι της, στις παρυφές του κάστρου της Αστυπάλαιας, για να μας μιλήσει για τη δύσκολη ζωή των παιδικών της χρόνων, για τα ήθη και έθιμα εκείνης της εποχής, για τον γάμο της στα 17, για τις κάτω από πρωτόγονες συνθήκες γέννησης των τεσσάρων παιδιών της, για τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής.

Εσύ που αισθάνεσαι πλούσιος, πριν γίνεις πλούσιος, είσαι ο πραγματικά πλούσιος

Από την Ειδωλολατρεία στην Ορθοδοξία

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεότιμος Τσάλα, Δρ. Θεολογίας

Η προσέγγιση του Θείου στη Μαύρη Ήπειρο

Αγιοτόκος η Αφρικανική Νυτρία και η Θηβαΐδα

Η Νυτρία και η Θηβαΐδα, ο Νείλος ποταμός ως γη της Μαύρης Ηπείρου, γη όπου γεννήθηκε ο Περιούσιος λαός του Θεού, γη όπου προσέφυγε η Αγία Οικογένεια με τον Ιησού, γη του μέλλοντος αιώνος. Από την πτώση των πρωτοπλάστων έως την ενσάρκωση του Θεού Λόγου η Θεία Πρόνοια εγγυάται πάντα για την αποκατάσταση της κατ’ εικόνα και του προς καθ’ ομοίωσιν. Οι θεμελιωτές της Μίας, Αγίας, Καθολικής κι Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, οι δώδεκα Απόστολοι έσπειραν το Ευαγγέλιο σε όλες τις κατευθύνσεις της Οικουμένης ώστε μέσω των Πατέρων να σκορπιστεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Ένας των σπόρων άνηκε αποκλειστικώς στον Ευαγγελιστή Μάρκο, ο οποίος πρωτοπότισε με το αίμα του τη Μαύρη Ήπειρο και διακρίθηκε γενόμενος ιδρυτής της Αλεξανδρινής Εκκλησίας και φωτιστής της Αφρικής. Δεν ήταν, δε, τυχαία η εμφάνιση των πρώτων τύπων και τρόπων ζωής με μοναστικό βίο των πρώτων αναχωρητών πατέρων, μαρτύρων και ισαποστόλων της μεταποστολικής περιόδου.

Γνωστοί κι άγνωστοι, επώνυμοι κι ανώνυμοι πατέρες εγκατέλειπαν τα πάντα και τους πάντες για να εγκαινιάσουν έναν νέο τρόπο ζωής (Νυτρία, Θηβαΐδα, άλλες περιοχές της Αιγύπτου και Νείλου ποταμού), σχηματίζοντας «ΛΑΥΡΕΣ» των λαυρών. Η γη όπου προσέφυγαν οι Πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, και η Αγία Οικογένεια με τον Ιησού έγινε αγιοτόκος, γη του μέλλοντος αιώνος, όπως θα διαπιστώσουμε στη συνέχεια. Αξίζει εδώ να σημειωθούν οι μεγάλες φυσιογνωμίες του μοναστικού βίου στην Αφρική, ονόματα αναχωρητών και ασκητών, όπως ο Μέγας Αντώνιος, Καθηγητής της Ερήμου, ο Μέγας Παχώμιος, ιδρυτής κι οργανωτής του μοναστικού βίου, οι όσιοι Μακάριος ο Αιγύπτιος, Μακάριος ο Αλεξανδρεύς, Αμούν, Παφνούτιος, ο μάρτυς κι Αββάς Κύρος, οι Αββάδες Απολλώνιος, Μωυσής ο Αιθίωψ, ο λόγιος ασκητής Ευάγριος ο Ποντικός, ο Μοναχός Ιάκωβος ο αναχωρητής και τόσοι άλλοι.

Η ανάπτυξη του μοναστικού βίου που εξαπλώθηκε στην Βόρειο Αφρική απλά δεν ήταν ένδειξη της δύναμης του Χριστιανισμού αλλά ήταν σημεία και θαύματα του μέλλοντος. Δυστυχώς, με την εμφάνιση της νέας θρησκείας «Υποταγή στον Αλλάχ» δηλαδή το Ισλάμ, το 622 όλη η Βόρειος Αφρική υποδουλώθηκε από τους Άραβες Ισλαμιστές με συνέπεια τον εξισλαμισμό των λαών της Βορείου Αφρικής και τη μιγαδοποίηση των ντόπιων με τους Άραβες διά μικτών γάμων ώστε να δημιουργηθεί καθαρά μία νέα Αραβο-Μουσουλμανική Αφρική. Η κατάκτηση της Βορείου Αφρικής από τους Ισλαμιστές συνετέλεσε στην πτώση των Χριστιανικών ΛΑΥΡΩΝ και το μαρτύριο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας είχε οξυνθεί.

Η εξαφάνιση της Νυτρίας και της Θηβαΐδος όμως δεν σήμαινε και το σβήσιμο του θείου φυτωρίου σε όλον το πλανήτη, διότι είναι έργο σφραγισμένο με την Σταύρωση και την Ανάσταση του Αρχηγού της Πίστεως, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Κι έπειτα, το αίμα του Αποστόλου Μάρκου, των μαρτύρων της Εκκλησίας που κράζουν «Έρχου Κύριε» βοήθησαν στην αναζήτηση νέων Λαυρών και Θηβαΐδων σε άλλες περιοχές του πλανήτη μας, όπου βλάστησε ο μοναστικός βίος με νέους ασκητές και άπειρους μάρτυρες.

Αλλά για την Υποσαχαρική Αφρική ο Λύχνος αναβοσβήνει. Παρόλο που κατά διαστήματα υπήρξαν αποστολές από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας προς την Υποσαχαρική Αφρική, η ελάχιστη προσπάθεια δεν ευδοκίμησε. Οι επαφές των Ελλήνων εμπόρων κι εξερευνητών ήταν ανεπαρκείς να διαδώσουν το μήνυμα του Ευαγγελίου στους ιθαγενείς. Από την εισβολή των Αράβων Ισλαμιστών στη Βόρειο Αφρική από το 641 μέχρι το τέλος της 2ης χιλιετίας, πέρασαν 1350 χρόνια αποκλεισμού μεταξύ Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και ιθαγενών.

Η αναζήτηση της ορθής πίστεως

Το κεκρυμμένο μυστήριο της ερήμωσης της Σαχάρα, όπου και χωρίζεται και διακρίνεται η Βόρειος Αφρική των Αφρικανιστών μιγάδων αραβόφωνων Μουσουλμάνων από την Υποσαχαρική Αφρική των Νεγρο-Αφρικανών, γνωστή ως Μαύρη-Ήπειρο, παραμένει ανοικτή συζήτηση προς έρευνα.

Κλειδί δε της απομάκρυνσης των Νεγρο-Αφρικανών να γευθούν τον σπερματικό λόγο ήταν ο εξισλαμισμός ή η επιβίωση της ειδωλολατρίας. Το τελευταίο ήταν προτιμότερο παρά να δεχτούν μία τελείως άγνωστη πίστη μετά βίας και διά υποταγής, ενώ οι Ισλαμιστές άρχιζαν να διεισδύουν σταδιακά στην Υποσαχαρική Αφρική, την περίοδο που ήδη είχαν εγκατασταθεί τα δύο Χριστιανικά δόγματα των Ρωμαιοκαθολικών μισσιοναρίων και των Διαμαρτυρομένων. Οι διαμάχες που είχαν ξεκινήσει μεταξύ των δύο Χριστιανικών ομάδων, στο ποιοί έπρεπε να επικρατήσουν, με την εισβολή των Ισλαμιστών, οι δύο ομάδες ενώθηκαν να καταπολεμήσουν τον κοινό εχθρό. Τέτοιες διαμάχες επεκράτησαν όπου ευρίσκονταν οι τρεις ομάδες ή οι δύο πρώτες. Οι Νεγρο-Αφρικανοί είχαν απογοητευτεί όταν έβλεπαν ότι οι ίδιοι ξένοι δήθεν θρησκευόμενοι είχαν δημιουργήσει εστίες πολέμου με αιματοχυσίες, μόνο και μόνο για να επικρατήσουν στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, κάτι πού ήταν αντίθετο μ’ αυτό. Η έλλειψη επιχειρημάτων και ειλικρίνειας, σεβασμού και κατανόησης ώστε ν΄ αντιμετωπίσουν τις άκρως ειδωλολατρικές παραδόσεις, έφεραν το άκρως αντίθετο αποτέλεσμα. Οι δήθεν μισσιονάριοι είχαν εμφανιστεί ως ιεραπόστολοι με σκοπό τη διάδοση του Ευαγγελίου αλλά η συμπεριφορά τους ήταν αντίθετη από το ευαγγελικό πνεύμα. Οι ιθαγενείς, κάτοικοι της Υποσαχαρικής Αφρικής, ήταν υποχρεωμένοι να φρουρούν τις παραδόσεις τους ή ν’ αναζητήσουν κάτι περισσότερο. Η μαρτυρική χώρα της Ουγκάντα, όπου είχαν δημιουργηθεί εστίες και σταυροδρόμια εμφανίσεως διαφόρων θρησκειών, ίσως είχαν ωριμάσει στο θέμα της αναζήτησης της ορθής πίστης.

Οι κάτοικοι της Ουγκάντα, χώρα της Ανατολικής Αφρικής, έμειναν πνευματικά ανήσυχοι στην αναζήτηση του Θείου. Δεν είναι τίποτε άλλο από την εκπλήρωση του πολυσυζητημένου καρπού του Σπερματικού Λόγου. Σ’ αύτη τη χώρα, της Ανατολικής Αφρικής είδε το φως της ζωής ο Sebanza Mukasa, το 1899, από αγρότες γονείς. Τότε η χώρα ήταν αγγλοκρατούμενη με επίσημη γλώσσα την αγγλική. Εκτός από την επιβολή της αγγλικής γλώσσας στους ιθαγενείς, οι Άγγλοι αποικιοκράτες είχαν φέρει και το χριστιανικό δόγμα των Αγγλικανών ως μέσον επικράτησης. Το 1923 ο Sebanza Mukasa δέχθηκε τη νέα θρησκεία του Χριστιανισμού με διδασκαλία των Αγγλικανών. Η περιέρ-γεια να μαθαίνει την πλήρη αλήθεια, τον καθοδήγησε και στον Ρωμαιοκαθολικισμό ώστε να συγκρίνει τις δύο αυτές Χριστιανικές ομολογίες. Ο πνευματικά ανήσυχος άνδρας, συνέχιζε την αναζήτηση του ως τη γνωριμία με την Ορθοδοξία, αλλά με λίγες πληροφορίες πού είχε λάβει, δε μπόρεσε να φθάσει σε τελικό συμπέρασμα.

Το 1928 ανατράφηκε από τους Αγγλικανούς Διαμαρτυρόμενους, όπου είχε την ευκαιρία να μάθει γράμματα. Καθώς προχωρούσε τις σπουδές του, αγάπη¬σε περισσότερο την ιστορία των αρχαίων λαών και προπαντός την «Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης». Ώς τολμηρός άνδρας ήθελε να μιμηθεί τους αρχαίους Σπαρτιάτες, ξεκινώντας ν’ αυτοονομάζεται Sebanza Srartas, σε λίγο καιρό έκανε αίτηση και κατετάγη στη Βασιλική Φρουρά ως Τυφεκιοφόρος. Με την πάροδο του χρόνου, οι αναζητήσεις του περί Ορθοδοξίας, που τελευταία είχε επιχειρήσει να μάθει, ήδη υλοποιούνταν καθώς είχε επαφές με τον Τζαμαϊκανό Νεγρο-Αφρικανό Marcus Garvey, ο οποίος διέδιδε τα περί Ορθοδοξίας στον Ειρηνικό στις Καραΐβες και στη Νότιο-Αφρική, μέσω αλληλογραφίας. Για τον Sebanza Spartas, πλέον, η είδηση περί Ορθοδοξίας ήταν γι’ αυτόν ένα κατόρθωμα απ’ ό,τι ήταν η γνωριμία του με άλλες χριστιανικές ομολογίες.

Το πρώτο ιεραποστολικό βήμα του Sebanza ήταν η κλήση του συμπατριώτη του και μετέπειτα γαμπρού του Basa Giakitalo, ο οποίος, μόλις ενημερώθηκε από τον Srarta, αμέσως τον ακολούθησε. Ο τελευταίος γεννήθηκε στο Namungongo το 1895.

Οι δύο Ουγκαντέζοι εγκατέλειψαν τους Αγγλικανούς κι άρχισαν να επιστρατεύουν τους συμπατριώτες των περί ερχομού της Ορθοδοξίας. Από δύο, ο πυρήνας αυξήθηκε στα τρία άτομα, μαζί με τον εκ Κένυας φίλο τους Arthur Gaduna. Το 1930 έφθασε στην Ουγκάντα ο δήθεν Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Δανιήλ-Ουΐλιαμ Αλέξανδρος, ο οποίος, συγκέντρωσε τους ιθαγενείς, τους δίδασκε περί Ορθοδοξίας, τους κατήχησε και τους εβάπτισε. Η φιλοδοξία του δήθεν Ορθοδόξου ιεράρχη ήταν να ολοκληρώσει την επίσκεψη του με χειροτονίες ιερέων, όπως και το κατάφερε. Μετά την αναχώρηση του στη Νότιο Αφρική, οι δήθεν νεοφώτιστοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, μαζί με τους ιερείς τους, δεν άργησαν να έρθουν σε επαφή με Έλληνες γνησίους Ορθοδόξους που τους πληροφόρησαν ότι δήθεν ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Δανιήλ είναι «Ουνίτης», ανήκει στους Ρωμαιοκαθολικούς. Δυστυχώς, για τον άτυχο Ουνίτη ιεράρχη, κι ευτυχώς για τους ιθαγενείς καλοπροαίρετους, οι ελληνορθόδοξοι έμποροι της Καμπάλα τους συνέστησαν στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, ώστε το 1933, μια αποστολή πού έφθασε στην Ουγκάντα, ήταν ο περιοδεύων Ορθόδοξος Ιερέας Νικόδημος Σαρίκας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ο οποίος ζούσε στο Moshi-Tanganika της Τανζανία μεταξύ 1914-1919.

Η παραμονή του περιοδεύοντος ιερέως Νικόδημου Σαρίκα, είχε ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα, όπως την εξακρίβωση των στοιχείων κι επαναβεβαίωση της πρόθεσης των ιθαγενών. Η συγκίνηση του εκπροσώπου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ήταν μεγάλη διότι είχε διαπιστώσει την διακαή αναμονή ομολογίας της Ορθοδόξου Πίστεως, σε αθώες ψυχές, τόσο ταλαιπωρημένες στην αναμονή της Ορθής Πίστεως.

Ο Sabanza Mukasa Srartas, όταν βαπτίσθηκε πήρε το όνομα Ρουβήμ, κι όταν χειροτονήθηκε σε πρεσβύτερος έγινε π. Ρουβήμ Σπάρτας, ενώ ο Basagia-Kitalo, όταν βαπτίσθηκε, πήρε το όνομα Οβαδίας, κι όταν χειροτονήθηκε σε πρεσβύτερο, έγινε π. Οβαδίας.

Ο τρίτος της παρέας, όταν βαπτίσθηκε, από Arthur Gaduna πήρε το όνομα Γεώργιος, κι όταν χειροτονήθηκε σε πρεσβύτερος έγινε π. Γεώργιος. Από το 1926-1935, ο Πατριάρχης Μελέτιος ο Β΄ ανεγνώρισε τους πρώτους Αφρικανούς ιερείς πρωτοπόρους και πρώτους σπόρους στην Υποσαχαρική Αφρική.

Οι τρεις ιθαγενείς ιεραπόστολοι, δίχως οικονομική άνεση, δίχως εύκολη μετακίνηση, δίχως επιστημονικές γνώσεις, ξεκίνησαν όπως οι δώδεκα Απόστολοι να οργώνουν την Ανατολική Αφρική, κηρύττοντας το Λόγο του Ευαγγελίου με Ορθή Πίστη, κτίζοντας πρώτα σχολεία ώστε να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα και παράλληλα χρησιμοποιώντας τα σχολεία ως ναούς εκάστη Κυριακή.

Ο Πατριάρχης Νικόλαος ο Ε’ (1935-1939), ενίσχυσε την προσπάθεια των ιθαγενών λόγω των μεγάλων αποστάσεων μεταξύ Βορείου Αφρικής, πού ήτο Ισλαμοκρατούμενη και Υποσαχαρικής Αφρικής των ιθαγενών. Το ίδιο με τον Πατριάρχη Χριστόφορο (1939-1967), του οποίου η επιθυμία του υλοποιήθηκε επί του Πατριάρχου Νικολάου Στ’ (1967-1987), χειροτόνησε σε τρίτο βαθμό τον πρώτο Νεγρο-Αφρικανό ιεράρχη ως ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΝΕΙΛΟΥΠΟΛΕΩΣ, τώρα π. Ρουβήμ Σπάρτας, με νέο όνομα Χριστόφορος, όνομα του προηγουμένου Πατριάρχου.

Το 1972, ο τρίτος κατά σειράν των τριών σκαπανέων της Ορθοδοξίας στην Αφρική, ο εκ Κένυας Γεώργιος Gaduna, εξελέγη ως δεύτερος Νεγρο-Αφρικανός Ιεράρχης, με τίτλο Επίσκοπος Νυτρίας (επί πατριάρχου Νικολάου Στ΄ 1968-1986).

Ο πλέον Επίσκοπος Νειλουπόλεως Χριστόφορος Σπάρτας Σέμπανζα Μουκάσα είχε τη δικαιοδοσία της Ουγκάντα και της Τανζανία, έδρασε πάντα με το αρχικό ιεραποστολικό πνεύμα πού είχε, δηλαδή ν’ αφήσει διάδοχο, όπως συνηθίζεται στους Νεγρο-Αφρικανούς, κάτι σπάνιο σε άλλους λαούς πού ο κάθε εξουσιαστής θεωρεί αθάνατο τον εαυτόν του, έτσι βρήκε τον φοιτητή Νakyama, τον συνέστησε στην Πατριαρχική Σχολή Αλεξανδρείας, κι αργότερα σπούδασε στην Ελλάδα την Ιερά Επιστήμη. Ο Νειλουπόλεως Χριστόφορος, είδε τουλάχιστον την πρόοδο του διαδόχου του. Το 19 εξελέγη Μητροπολίτης Καμπάλα και πάσης Ουγκάντα ως τρίτος Νεγρο-Αφρικανός Ιεράρχης, ο οποίος χειροτονήθηκε στο τρίτο βαθμό ιεροσύνης από τον Πατριάρχη Παρθένιο Γ΄ (1987-1996).

Ο υπερήλικας, δεύτερος κατά σειράν μεγάλος του πυρήνα των τριών σκαπανέων της Ορθοδοξίας στην Υποσαχαρική Αφρική ο π. Οβαδίας Basagia-Kitalo, όχι μόνο έσπειρε τον Ορθόδοξο Σπόρο στην Ανατολική Αφρική, αλλά είχε τον ίδιο καημό, όπως υπάρξουν διάδοχοι. Έτσι προσηύχετο να βρεθεί διάδοχος στην οικογένεια του. Η προσευχή του και οι ικεσίες του εισακούστηκαν, καθώς ο Κύριος επέλεξε τον εγγονό του Lwanga, ο οποίος ήλθε στην Ελλάδα, σπούδασε Φιλοσοφία και Θεολογία, δεχθείς τους τρεις βαθμούς της ιεροσύνης, εξελέγη τέταρτος Νεγρο-Αφρικανός Ιεράρχης το 1992 (επί Πατριάρχου Παρθενίου Γ΄ 1987-1996), ως επίσκοπο της Bukoba, το 1997 (επί Πατριάρχου Πέτρου Ζ΄ 1997-2004), Μητροπολίτης Καμπάλα και πάσης Ουγκάντα με το όνομα Ιωνάς.

Εν γένει πλήθος θρησκευτικών ανδρών συνέβαλαν στην εξάπλωση της Ορθοδοξίας πρώτον στην Ουγκάντα, δεύτερον στην Κένυα, τρίτον στην Τανζανία συνδεόμενοι με την εκρίζωση της ειδωλολατρίας και την μη εμπιστοσύνη προς τους μισσιονάριους. Αντίθετα πείστηκαν από τους συμπατριώτες τους διότι άλλο είναι ο ευαγγελισμός ενός ιθαγενούς από ένα ξένο κι άλλο από έναν συμπατριώτη του καθώς ο ευαγγελισμός από ιθαγενή σε ιθαγενή εμπεριέχει ειλικρίνεια με ταπείνωση ενώ παράλληλα έχουν το ίδιο παρελθόν, την ίδια γλώσσα, τους ίδιους πόνους και τα ίδια έθιμα (εννοείται μόνο τα θετικά). Δεν αποσκοπούν δηλαδή στην παραπλάνηση, την εκμετάλλευση, ούτε καταπατούν δικαιώματα.

Εδώ αξίζει να σταθούμε στο μεγάλο Ορθόδοξο έργο του Γεωργίου Γκαντούνα, ο οποίος όμως επειδή φυλακίστηκε ως εθνικιστής από τους Βρετανούς, έφτασε στο σημείο να μισεί κάθε τι ξένο. Από την πλευρά του το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας για προληπτικούς λόγους τον εξέλεξε Επίσκοπο Νυτρίας εν έτει 1972 ενώ το 1978 καθηρέθη και επί του νυν Πατριάρχου Θεοδώρου Β΄ αποκατεστάθη και ήρθη ο αφορισμός.

 φωτογραφία:Η πρώτη Αφρικανίδα μοναχή, κουρά του Γέροντος Παύλου Νικηταρά, Θέκλα μοναχή, πνευματικοπαίδι του μακαριστού  μητροπολίτη προ.Νέας Ζηλανδίας π Αμφιλοχίου Τσούκου. Η Γερόντισσα Θέκλα εργάζεται εδώ και μία δεκαετία στο Κολουέζι, είναι η Ηγούμενη της Ι. Μονής Αγίου Νεκτάριου που αριθμεί 5 μοναχές και είναι η κατά σάρκα αδελφή του π. Θεοτίμου.

 

❝ ε (15 Φεβρ.) ❞

~ ~ ~ ~

Ο Ονήσιμος, ένας πρώην δούλος, έγινε ακόλουθος του αποστόλου Παύλου στις περιοδείες του. Για εκείνον -για την απελευέρθωσή του- ο Παύλος έγραψε την πολύ συγκινητική επιστολή "Προς Φιλήμονα".

Ο Ονήσιμος υπέστη μαρτυρικό θάνατο με συντριβή (θλάση) των ποδιών του.

Το επίγραμμα λέει ότι τα πόδια που απλώνει ο Ονήσιμος προς τη "θλάση" είναι τα ίδια πόδια που έτρεχαν τους "γενναίους δρόμους", δηλ. τις διαδρομές των ποδιών του Παύλου (δηλαδή, τον ακολουθούσε στις περιοδείες του).

ΥΓ Ο άγιος, ως πρώην δέσμιος, είναι προστάτης των φυλακισμένων.

Στέφανος μοναχός, ό «Αμερικάνος»

 

Στήν Ιερά Σκήτη τής Αγίας Αννης καί συγκεκριμένα στήν Καλύβα «Γέννησις τής Θεοτόκου», μέ αυταπάρνηση, ασκητική ζωή καί τέλεια υπακοή, έζησε σάν τέλειος υποτακτικός ό Πάτερ Στέφανος, ό οποίος ήταν κι ό τελευταίος διάδοχος στήν Καλύβη αυτή καί συνεχιστής τής ενάρετης ζωής καί πολιτείας, πού είχε ή ευλαβέστατη Συνοδεία τού Γέροντα Γρηγορίου, πρώην Κωνσταμονίτου καί τού οσιότατου αρχιμανδρίτη Ιωακείμ, ό όποιος ήταν καί ό Γέροντας τού Μονάχου Στέφανου καί επειδή είχε έρθει κι αυτός, όπως καί ό Γέροντας του Ιωακείμ από τήν Αμερική, όλοι τόν ήξεραν καί τόν αποκαλούσαν «Στέφανος ό Αμερικάνος».

Ό Μοναχός Στέφανος, γεμάτος αγάπη, απλότητα καί αγαθοσύνη, αφού με αφοσίωση υπηρέτησε τον Γέροντά του αρχιμανδρίτη Ιωακείμ, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, κι αξιώθηκε να πάρει την ευχή και ευλογία του όντως αγίου εκείνου Γέροντά του, ήταν πολύ ευχαριστημένος που πήρε αυτό το μεγάλο πνευματικό εφόδιο για κάθε πνευματικό παιδί από τον πνευματικό πατέρα και ηγούμενο του.

Μετά τήν όσιακή κοίμηση τού Γέροντά του, ο Μοναχός Στέφανος, επειδή δεν είχε πλέον Γέροντα να υπηρετήσει, πήγαινε στα Μοναστήρια από τα όποια ζητούσε ελεημοσύνες.

Ό,τι τού δίνανε: παξιμάδια, ρύζι, ζάχαρη,όσπρια και άλλα τρόφιμα και κηπουρικά, τα μοίραζε σε διάφορα άλλα Γεροντάκια, που ήταν άρρωστα και κατάκοιτα σε άλλες Καλύβες, στην Αγία Άννα, στη Μικρή Αγιάννα, στα Κατουνάκια, στα Καρούλια κι όπου άλλου βρίσκονταν άρρωστο γεροντάκι.

Τό διακόνημα αυτό, ο μακάριος Στέφανος, συνέχισε σ” όλη του τη ζωή και με χαμόγελο στα χείλη, το κομβοσχοίνι στο χέρι, την ευχή στην καρδιά και τον τορβά στην πλάτη, ήταν έτοιμος πάντα στην προσευχή και τη διακονία των πασχόντων αδελφών, σαν πάνοπλος στρατιώτης του «κάλουΣαμαρείτη» Δεσπότη Χριστού.

Έτσι ξεπλήρωνε τις δυο μεγάλες εντολές: Την αγάπη προς το Θεό και την αγάπη προς τον πλησίον συνάνθρωπό του, επειδή είχε βαθιά πίστη στα λόγια τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού πού είπε: «Έν ταύταις ταίς δυσίν εντολαίς όλος ό Νόμος καί οί Προφήται κρέμονται» (Ματθ. ΚΒ” 40).

Έτσι έτοιμο τόν βρήκε ό θάνατος, λίγο αδιαθέτησε και σαν το πουλάκι έφυγε από τον κόσμο τούτο, εφοδιασμένος με τις πολλές και άπειρες ευχές, που πήρε τόσο από το Γέροντά του, όσο κι από όλους εκείνους που έθρεψε και με κάθε τρόπο βοήθησε και περίθαλψε και πήγε με παρρησία πολλή στον αγωνοθέτη Κύριο και θεό ημών Ιησούν Χριστόν, για να λάβει το βραβείο της νίκης και να ειπεί στον δίκαιο Κριτή, εκείνα που ο Θείος Παύλος είπε:

«Τόν αγώνα τόν καλόν ηγώνισμαι, τόν δρόμο τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα λοιπόν απόκειται μοί ό τής δικαιοσύνης στέφανος, όν αποδώσει μοί ό Κύριος έν εκείνη τή ημέρα ό δίκαιος Κριτής» (Β” Τιμ. Δ” 7, , νά χαίρεται στεφανωμένος κι αυτός καί νά δοξάζει τόν Πατέρα, τόν Υιόν καί τό Άγιον Πνεύμα, μέ όλους τούς αγιορείτες Πατέρες και Αγίους.

(Γεροντικόν τού Αγίου Όρους

Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου)

Εξομολόγηση και Ψυχοθεραπεία (4)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου
στην Αγία Παρασκευή του ομωνύμου προαστίου Αθηνών, στις 18-3-2003.

συνέχεια απο το προηγούμενο

Και ένα καίριο σημείο, το τρίτο σημείο το θεολογικό, μπορεί να δώσει αυτή τη διαφορά.
Είναι κάτι πράγματι καταπληκτικό, που είναι γραμμένο από τους μεγάλους αυτούς πατέρες, το Μάξιμο και τον Παλαμά. Να διαβάσω το κείμενο του Μάξιμου. «Ο Θεός», λέει, «ο οποίος δημιούργησε την ανθρώπινη φύση, δεν έβαλε μέσα της ηδονή» -μην το παρεξηγήσετε, ακούστε πώς το ερμηνεύει- «αλλά κάποια νοερή δύναμη προς ηδονή».

Θέλω να σταθώ ένα λεπτό, έχει καίρια σημασία. Είμαστε γεμάτοι από αισθήσεις. Βλέπουμε, ακούμε, αισθανόμαστε τα πάντα, όλα είναι αισθήσεις. Οι αισθήσεις είναι απ΄ το Θεό, αλλά ο Θεός, λέει, δεν έδωσε ηδονή στην κάθε αίσθηση. Προσέξτε, έδωσε κίνηση προς ηδονή προς το Θεό. Αν οι αισθήσεις στραφούν στο Θεό και κινηθούν προς το Θεό, όλες οι αισθήσεις -αυτό που κάνει η Ορθοδοξία μας.

Ο άνθρωπος έχει μέσα του την κίνηση προς ηδονή, το΄χει μέσα του, αλλά τι ηδονή; Αυτή η ηδονή του «εράσθαι τον Θεόν», λέει ο Μάξιμος, να αγαπάς το Θεό. Αν έχουμε την κίνηση προς ηδονή, όλα τ΄ άλλα είναι αισθήσεις (η γεύση κτλ), αν η κίνηση για ηδονή δεν πάει στο Θεό, υπάρχει όμως μέσα, τότε στρέφεται και γίνεται ηδονή των αισθήσεων και εκεί αρχίζει η αμαρτία. Βλέπετε, καίριο σημείο αυτό σε μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία και μάλιστα τονίζει ο Μάξιμος «και επειδή είδε ο Θεός πως ο άνθρωπος έτρεψε όλη την ηδονή, την κίνηση προς ηδονή που είχε προς το Θεό, την έτρεψε τώρα προς τις αισθήσεις του, ο Θεός έβαλε ένα φάρμακο και ένα θεραπευτήριο, σπουδαίο θεραπευτήριο, έβαλε την οδύνη, όπου μες την οδύνη και τον πόνο η ηδονή που πάει να ξεσπάσει, να γίνει κάτι κυρίαρχο αρχίζει και υποτάσσεται. Έβαλε λοιπόν την οδύνη ως φάρμακο. Ήρθε η οδύνη και καλύπτει την ηδονή του ανθρώπου.

Αυτά τα τρία καίρια σημεία τα θεολογικά -επιτρέψτε μου να τα επαναλάβω απλώς να τα θυμάστε για τη συνέχειά μας, γιατί εκεί θα στηριχθούμε- ορίζουν την ουσιαστική διαφορά του μυστηρίου της Εκκλησίας, της θεραπευτικής της, από οποιαδήποτε άλλη καλοπροαίρετη και έντιμη κατά τα κοσμικά προσπάθεια θεραπευτικής.

Τονίζω πρώτα˙ η διαφορά ουσίας και ενέργειας στην ψυχή. Ενέργειες είναι οι εκφράσεις οι εξωτερικές, ουσία είναι το έλλογο.

Ορίζω το δεύτερο˙ η κίνηση προς το Θεό και καμία άλλη κίνηση δεν θεραπεύει τον άνθρωπο παρά μόνο η κίνηση προς το Θεό, όπως τα όρισα από τον Μάξιμο τον Ομολογητή, η κίνηση που γίνεται παύση, έκσταση και ξανά κίνηση.

Και τρίτον˙ η δομή της ηδονής, η τάση για την ηδονή, που επειδή δεν την έχουμε προς το Θεό, δεν έχουμε αυτήν την κίνηση να αγαπήσουμε το Θεό ως ηδονή, αυτό ξεσπάει στα οριζόντια μεγέθη. Και θαρρείς και κρατάς στα χέρια σου έναν πύραυλο που πρέπει να εκτοξευτεί προς τα πάνω, αν αποτύχει η διαδικασία της εκτοξεύσεως, σκάει κάτω οριζόντια και συντρίβει τα πάντα στο γύρω περιβάλλον. Αυτό γίνεται. Αυτή η δύναμη για ηδονή που έδωσε ο Θεός, αλλά ηδονή του «εράν Αυτόν», του αγαπάν Αυτόν και είναι η κίνηση προς ηδονή, βλέπετε λέει κίνηση. Κινείσαι στο Θεό και μετά έρχεται αυτή η ηδονή. Αν δεν εκφραστεί προς τα πάνω, επειδή έχει αυτό το δυναμικό, ξεσπάει προς τα κάτω και περνάει μέσα σ΄ όλες τις αισθήσεις του ανθρώπου και ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος της ηδονής. Όλα που λέμε, γαστριμαργία… Αυτή η έκρηξη είναι πια. Τρία λοιπόν καίρια θεολογικά σημεία.

Συνεχίζεται..

Πολίτικη Νοσταλγία - "...Εν Ψαλτηρίω"

 Ὀργανικὲς μελωδίες Ρωμηῶν Συνθετῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄ μέχρι τὰ μέσατοῦ Κ΄αἰῶνος. Ἀντιπροσω πευτικὰ δείγματα τῆς Ἀνατολικῆς Κλασσικῆς Μουσικῆς.

   

1. Ταξίμι Νιχαβέντ 2. Νιχαβὲντ Σεμαῒ - Πετράκης 3. Χιτζὰζ Μαντηλᾶτος - Ἀντώνης Κυριαζῆς 4. Ταξίμι Οὐσάκ 5. Οὐσὰκ Σεμαῒ - Τζώρτζης 6. Ταξίμι Μαχούρ 7. Μαχοὺρ Σεμαῒ - Νικολάκης 8. Νιχαβὲντ Πεσρέφι - Πετράκης 9. Νιχαβὲντ Λόγγα 10. Ταξίμι Χιτζάζ 11. Καρσιλαμᾶς Πολίτικος - Χιτζάζ 12. Ταξίμι Ἐβίτζ 13. Ἐβὶτζ Σεμαῒ - Νικολάκης 14. Σουλτανὶ Γεγκιὰχ - Καταγραφὴ Γιῶργος Μπαντζανός

 

-Αφιερωμένη η ανάρτηση στον πολυαγαπημένο μας Μόρφου Νεόφυτο

Γιατί κρύβονται άραγε τα φασιστόμουτρα οι «ειδικοί της πλαδημίας» που προστάτευσε η κυβέρνηση μητσοτάκη με το ακαταδίωκτο από τη πρώτη στιγμή γιατί γνώριζε τι θα επακολουθήσει τα επόμενα χρόνια και θέλησε να τους απαλλάξει από μηνύσεις.

Γιατί δεν βγαίνει ο Χαρδαλιάς, ο Τσιόδρας, ο Πλεύρης και ο Κικίλιας να μας πει τι ακριβώς συμβαίνει με τους εκατοντάδες ξαφνικούς θανάτους νέων ανθρώπων μετά τους εμβολιασμούς κατά του Covid που επέβαλαν με εκβιαστικό τρόπο;

 

Η δεσποτοκρατία που ειίναι ,γιατί το βούλωσαν τώρα ;; Πως τολμούν και πλησιάζουν το θυσιαστήριο; Κείνοι οι ταλαίπωροι «ησυχαστές » δεσπότες και οι «αγωνιστές» που κρύβονται;

 

 

Σχόλιο Κώστας Καραΐσκος: Σκάει τέτοιο σκάνδαλο σάν τούς φακέλους Ἐπστάιν, μέ ὅλους τούς πρωταγωνιστές κτηνάνθρωπους τῆς ἴδιας γ@μημένης ράτσας, καί στόν δημόσιο διάλογο δέν ὑπάρχει οὔτε νύξη!

 

Σαρώνεται καθημερινά ἡ κοινωνία ἀπό ξαφνικίτιδες, αὐτοάνοσα καί ἀτελεύτητες ἰώσεις, μά γιά τά ΜΜΕ δέν τρέχει τίποτε! 

 

 Ἑκατομμύρια ἄνθρωποι (γεωργοί, κτηνοτρόφοι, ἐπιχειρηματίες...) πλήττονται ἀπό τήν ἀνθρακοφοβική μπούρδα καί δέν μποροῦν νά ἀντιδράσουν! 

 

 Σοῦ κουβαλᾶνε σωρηδόν φτωχοδιάβολους ἀπό τοῦ βοδιοῦ τό κέρατο ἀλλά δέν τολμᾶς νά πεῖς γιά ρήμαγμα/μπαστάρδεμα τῆς πατρίδας σου! Σοῦ ἐπιβάλλουν τόν κάθε ψυχανώμαλο ὡς τόν νέο τῦπο τοῦ ἀνθρώπου κι ἀπαιτοῦν νά τό σεβαστεῖς! 

 

Ζοῦμε αὐτόν τόν πρόστυχο τεχνομεσαίωνα μέ τούς φεουδάρχες νά μᾶς σαλαγᾶνε πρός τόν Κωκυτό, ἀλλά δέν μποροῦμε οὔτε νά διαμαρτυρηθοῦμε - μή μᾶς χαρακτηρίσει ...ΨΕΚ τό κάθε φιλελέφτ σούργελο τοῦ καθεστῶτος. 

 

Ἔ, πρίν ψοφήσουμε πολεμώντας Ρώσους, Ἰρανούς ἤ ἐξωγήινους ἄς φωνάξουμε τουλάχιστον τί σκεφτόμαστε γιά τή φάρα τους.