Γράφει ο Βασίλης Λαμπόγλου
Του θεραπευτή Αγίου Παντελεήμονα σήμερα και θέλω να σας πω για έναν Άγιο Άνθρωπο (κάθε χρόνο τέτοια μέρα) έτσι σαν κεράκι στη θύμηση του.
Μέρος της «κουβέντας» που έκανε ο Νίκος ο Στρατάκης το 1967 στη μόνη Τοπλου με τον πατέρα Χρύσανθο (κατα κόσμο Ματθαίο Κατσουλογιαννακη) και έναν πρώην χανσενικό ασθενή (δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Κρητικές εικόνες» το 1984).
« Ήμουνα λεπρός. Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια. Η κατάστασή μας ήταν φρικτή. Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας.
Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών. Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα. Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα. Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο!
Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι! Και δεν έφταναν αυτά. Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.
Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν. Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους. Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.
Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας. Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας.
Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι. Συντροφιά με τη μοίρα μας!
Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη. Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.
Τις δύσκολες ώρες όλοι μας, όταν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι με τα μάτια καρφωμένα στο συνάνθρωπό μας, γονατιστοί στρέφομε τα μάτια μας προς τα άνω. Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά. Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα. Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά.
Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα.
Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε. Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε. Ερχόταν και άλλες φορές. Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!
Εδώ σταμάτησε την αφήγησή του. Κοίταξε το δάπεδο, προσπαθώντας να συγκεντρώσει τις αναμνήσεις του. Έπειτα συνέχισε την αφήγησή του:
Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη. Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει. Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας. Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα. Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε. Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει. Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία. Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια.
Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία! Μας είπε απλά ότι θα μείνει κοντά μας, για να μας βοηθάει στην εκπλήρωση των χριστιανικών μας καθηκόντων. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη.
Την άλλη μέρα πήγαμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Παρακολουθήσαμε όλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία, που τελούσε με δωρική απλότητα και απροσμέτρητη ευσέβεια.
Την Κυριακή αυτή δεν μεταλάβαμε. Δεν είχαμε ενημερωθεί έγκαιρα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και δεν είχαμε νηστέψει. Στο τέλος της Λειτουργίας πήραμε από το χέρι του αντίδωρο. Και παίρνοντας το αντίδωρο του φιλούσαμε όλοι το χέρι! Ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος. Καθώς έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μας.
Όλων μας τα μάτια βούρκωσαν από συγκίνηση. Πριν έρθει εκείνος, το αντίδωρο το παίρναμε από ένα καλαμόπλεχτο πανέρι που τοποθετούσε ο νεωκόρος στο παγκάρι.
Ο πατέρας Χρύσανθος, που τον διέκρινε ταπεινοσύνη, θέλησε να τον διακόψει:
«Σε παρακαλώ…».
Εκείνος όμως συνέχισε την αφήγησή του.
Την επόμενη Κυριακή πήγαμε σχεδόν όλοι στην εκκλησία. Η εκκλησία ήταν κατάμεστη, το ίδιο και το προαύλιό της. Τη μέρα αυτή μεταλάβαμε όλοι. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας είδαμε τον ιερέα μας να καταλύει ο,τι είχε απομείνει στο Άγιο Ποτήριο από τη μετάληψή μας! Ανοίξαμε όλοι τα ματιά μας από έκπληξη. Νομίζαμε ότι ονειρευόμαστε. Χοντρά και καυτά δάκρυα ανάβρυσαν από τα μάτια μας. Ο προηγούμενος ιερέας ο,τι απέμενε από τη μετάληψή μας -ασφαλώς κατά θεία οικονομία- το έχυνε στο χωνευτήρι.
Ο ιερομόναχος Χρύσανθος έμενε κοντά μας νύκτα και μέρα. Και έμεινε κοντά μας δέκα χρόνια! Τα χρόνια αυτά εκδήλωσε σε όλους μας όχι μόνο την αγάπη της γλυκύτητας, αλλά και την αγάπη της ευποιίας. Μας επισκεπτόταν στα σπίτια μας. Μας καθοδηγούσε όλους. Ενίσχυε με τα λίγα χρήματα που είχε τους φτωχούς.
Και έκανε τούτο τηρώντας το «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. ΣΤ´, 3).
Ευγνωμονώ, όπως και όλοι οι άρρωστοι της Σπιναλόγκας, τον πατέρα Χρύσανθο για…
Δεν ολοκλήρωσε όμως τη φράση του. Ξέσπασε σ᾽ ένα βουβό κλάμα.
-Όταν διάβαζα δημοσιεύματα για τους λεπρούς της Σπιναλόγκας, ένιωθα βαθιά συγκίνηση. Όμως η σε κρητική διάλεκτο αφήγησή του, που έχει δωρική βαρύτητα, η περισσότερο ψυχολογική παρά λογική σύνταξή της, οι εκφράσεις του προσώπου του και οι κινήσεις των χεριών του, με τις οποίες τόνιζε τα λόγια του, οι ουλές του προσώπου του και τα φαγωμένα άκρα των δακτύλων του, φοβερά σημάδια που άφησε η λέπρα, και το βουβό κλάμα του μου προξένησαν στα σπλάχνα χαλασμό.
Ο πατήρ Χρύσανθος έχοντας το βλέμμα του καρφωμένο στο δάπεδο, είπε με ένα εσωτερικό μεγαλείο, που μόνο οι πραγματικά μεγάλοι κρύβουν στην καρδιά τους: Πιστεύω ότι δεν είναι τόσο σπουδαίο αυτό που έκαμα. Αυτό θα έκανε κάθε λειτουργός του Υψίστου, κάθε χριστιανός. Βοήθησα, όσο μπορούσα, συνανθρώπους μας να σηκώσουν το σταυρό στον Γολγοθά τους. Έπειτα η αρρώστια δε μεταδίδεται με τη Θεία Κοινωνία, με το σώμα και το αίμα του Χριστού.
Πέρασαν λίγες στιγμές σιωπής. Έπειτα ρώτησα τον πατέρα Χρύσανθο πότε έφυγε από τη Σπιναλόγκα. Εκείνος απάντησε:
-Η ανακάλυψη και χρήση των αντιλεπρικών φαρμάκων έδωσαν τέλος στο δράμα των χανσενικών της Σπιναλόγκας. Πολλοί θεραπευμένοι πήγαν στα σπίτια τους. Αυτοί που είχαν βαριές βλάβες μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων της Αθήνας.
Το Λεπροκομείο της Σπιναλόγκας έκλεισε. Ήταν Ιούλιος του 1957. Όλοι, γιατροί, νοσοκόμοι, δημόσιοι υπάλληλοι, εγκατέλειψαν το νησί. Έπρεπε να το εγκαταλείψω και εγώ. Όμως δεν το εγκατέλειψα. Έμεινα εκεί ολομόναχος δύο ολόκληρα χρόνια. Τρόφιμα έπαιρνα από την αποθήκη, που υπήρχε στο νησί για τους λεπρούς. Είχα λίγα κηπευτικά.Τα καλλιεργούσα ο ίδιος σε ένα μικρό κήπο. Στο νησί έβρισκα και λίγα άγρια χόρτα. Οι ψαράδες μου έφερναν πολλές φορές ψωμί, λάδι και ψάρια. Κάποτε όμως τα τρόφιμα της αποθήκης τέλειωσαν. Και το πιο σπουδαίο, η υγεία μου κλονίστηκε. Τότε εγκατέλειψα το νησί λυπημένος. Ο επίσκοπός μου με τοποθέτησε στη Μονή τούτη(Τοπλου).
Ο Ιερομόναχος Χρύσανθος σταμάτησε την αφήγησή του. Όμως εγώ, γεμάτος απορία, τον ρώτησα: «Γιατί έμεινες μόνος στο νησί;». Εκείνος απάντησε:
Λόγοι σοβαροί επέβαλαν την παραμονή μου στο νησί. Έπρεπε να λειτουργώ στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Έπρεπε να περιποιούμαι τους τάφους των χανσενικών. Έπρεπε ακόμα, βρισκόμενος μπροστά στους τάφους τους, να ψέλνω τρισάγιο για την ανάπαυση των ψυχών τους. »
Ο χανσενικός ασθενής λεγόταν και μεσκινης από το τουρκικό miskin (βρωμερός, φτωχός, άθλιος).
O
Αγιος Άνθρωπος πατήρ Χρύσανθος γεννήθηκε στα Έξω Μουλιανα Σητείας το
1893 και εξεδημησε το 1972, όπου και ετάφη στη μόνη Τοπλου.
Του Αγίου Παντελεήμονα σήμερα… Και θαρρώ πως τόση ώρα, μιλάγαμε για έναν…
πηγή
Γιατί η Σουηδία επιστρέφει στα βιβλία και στη γραφή με μολύβι. Φωτογραφίες: Getty Images/Ideal Image
Η εκπαίδευση στη Σουηδία αλλάζει πορεία, καθώς η σκανδιναβική χώρα επιστρέφει στο χαρτί, στο βιβλίο και στη χειρόγραφη γραφή μετά από δύο δεκαετίες επενδύσεων στην ψηφιακή μάθηση. Σύμφωνα με το newmoney. η σουηδική κυβέρνηση περιορίζει πλέον τη χρήση οθονών στις μικρές ηλικίες και αυξάνει σημαντικά τη χρηματοδότηση για νέα σχολικά εγχειρίδια.
Η σουηδική κυβέρνηση ανακοίνωσε χρηματοδότηση ύψους 685 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών για την αγορά νέων σχολικών βιβλίων μέσα στο 2023, ενώ προέβλεψε επιπλέον 500 εκατομμύρια κορώνες ετησίως για τα επόμενα χρόνια, ώστε κάθε μαθητής να έχει πρόσβαση σε έντυπο εκπαιδευτικό υλικό. Το υπουργείο Παιδείας της Σουηδίας έχει ξεκαθαρίσει ότι τα παιδιά ηλικίας ως 6 ετών θα πρέπει να χρησιμοποιούν ελάχιστα ή και καθόλου ψηφιακές συσκευές κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας.
Στη διεθνή έρευνα PIRLS, που αξιολογεί κάθε πέντε χρόνια την αναγνωστική ικανότητα μαθητών της Δ΄ Δημοτικού, η Σουηδία υποχώρησε από τις 555 μονάδες το 2016 στις 544 το 2021. Ερευνητές του Karolinska Institutet υποστηρίζουν ότι η χειρόγραφη γραφή ενεργοποιεί ταυτόχρονα περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την όραση, τον κινητικό συντονισμό, τη γλώσσα και τη μνήμη, ενώ η ψηφιακή τεχνολογία στην τάξη περιορίζει το εύρος των αισθητηριακών ερεθισμάτων, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες.
Η αλλαγή δεν σημαίνει εγκατάλειψη της τεχνολογίας, καθώς η χώρα παραμένει μία από τις πιο ψηφιοποιημένες οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με πάνω από το 95% των νοικοκυριών να διαθέτει πρόσβαση στο διαδίκτυο. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ που παρατίθενται στο ίδιο δημοσίευμα, οι έφηβοι στις ανεπτυγμένες χώρες αφιερώνουν κατά μέσο όρο πάνω από τρεις ώρες ημερησίως σε ψηφιακές συσκευές εκτός σχολείου. Αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παρακολουθούν ήδη στενά τα αποτελέσματα της νέας σουηδικής στρατηγικής.
Η αλλαγή δεν σημαίνει εγκατάλειψη της τεχνολογίας, καθώς η χώρα παραμένει μία από τις πιο ψηφιοποιημένες οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με πάνω από το 95% των νοικοκυριών να διαθέτει πρόσβαση στο διαδίκτυο. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ που παρατίθενται στο ίδιο δημοσίευμα, οι έφηβοι στις ανεπτυγμένες χώρες αφιερώνουν κατά μέσο όρο πάνω από τρεις ώρες ημερησίως σε ψηφιακές συσκευές εκτός σχολείου. Αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παρακολουθούν ήδη στενά τα αποτελέσματα της νέας σουηδικής στρατηγικής.
____
Από το θέμα "λεχ-" (< *legh-) προήλθαν οι λέξεις:
Ἠὼς δ’ ἐκ λεχέων παρ’ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖο ὤρνυθ’
Η "λεχώνα", η γυναίκα που μόλις έχει γεννήσει, είναι εκείνη που βρίσκεται ξαπλωμένη, σε ανάπαυση μετά τον τοκετό — κυριολεκτικά η γυναίκα στο «λέχος»]. Από το θέμα "λοχ-" (βαθμίδα logh-): «Πῶς μέλλεις λοχεῦσαι ἡ ἀπειρόζυγος δάμαλις;» 
Είναι ενδιαφέρον ότι στις λέξεις "λόχος" (όπως κ. λοχίας / λοχαγός), "λόχμη" και "ελλοχεύω" το βασικό νόημα της ξαπλωμένης στάσης, της «ανάκλισης» μετατοπίζεται από την ύπτια θέση της αδυναμίας και της ανάπαυσης στην πρηνή θέση της ετοιμότητας, της ενέδρας· και από εκεί στη μάχη....Η ετυμολογική οικογένεια ταξιδεύει…
Ένα "λέχος" μπορεί να είναι τόπος ανάπαυσης, τόπος γέννησης ή και... τόπος ενέδρας. 
Την πρωτοβουλία για να έρθει το ψήφισμα στην πολιτειακή βουλή την οργάνωσε ο Ελληνικής καταγωγής πολιτειακός βουλευτής της Πενσυλβάνια Στιβ Μαλαγάρης από το κόμμα των Δημοκρατικών.
Η Πενσυλβάνια είναι μια πολιτεία με ιστορική παρουσία Ελλήνων μεταναστών που έφτασαν στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο ίδιος ο Μαλαγάρης έχει προσφυγικό προφίλ από την Μικρά Ασία, αφού η οικογένεια του εκδιώχθηκε από εκεί λόγω της γενοκτονίας που έκαναν οι Τούρκοι στους Έλληνες.
Έτσι, ο ίδιος τόνισε στον λόγο του στην πολιτειακή βουλή πως έχει ιδιαίτερους προσωπικούς λόγους που φέρνει αυτό το ψήφισμα, αλλά και η έγκριση του προφυλάσσει την ιστορική μνήμη.
Είναι πολύ θετικό που παρά την κομματική τους προέλευση, οι Ελληνικής καταγωγής πολιτικοί στις ΗΠΑ φροντίζουν να προωθούν στα συμφέροντα του Ελληνισμού όπου και αν βρίσκονται. Ευχόμαστε όλο και περισσότερες πολιτείες των ΗΠΑ να προχωρούν σε αντίστοιχες αναγνωρίσεις της 19ης Μαϊου! 
Η Wilson έδωσε συνέντευξη στα περιοδικά London review of Books και Sunday Times, τονίζοντας πως το γράψιμο του σεναρίου ήταν άθλιο, οι διάλογοι σε έκαναν να μην νοιάζεσαι καν για τους ήρωες του έργου και το μόνο που πέτυχε η ταινία ήταν να έχει μεγάλες εκρήξεις και καλά γραφικά για τους γίγαντες.
Εκεί που έδωσε όμως την μεγαλύτερη έμφαση είναι πως το βάθος της ιστορίας των χαρακτήρων αφαιρέθηκε εντελώς για την Οδύσσεια, σε σημείο που η ίδια έφτασε να αναρωτιέται ενώ την έβλεπε: "Τι με νοιάζει τελικά αν αυτός ο τύπος γυρίσει στη γυναίκα του; Δεν μου έδωσε η ταινία κανέναν λόγο να νοιάζομαι". 
Νέες αντιδράσεις παγκοσμίως προκάλεσαν οι δηλώσεις του σκηνοθέτη της Οδύσσειας Κρίστοφερ Νόλαν, ο οποίος σε συνέντευξη του στο Αμερικανικό περιοδικό Time στις 24 Ιουλίου του 2026 δήλωσε πως έπρεπε να κάνει αλλαγές στο σενάριο του για την ταινία, διότι το τέλος της Οδύσσειας του Ομήρου ήταν "ζοφερό και μισογυνιστικό".Σε τι αναφέρεται ο Νόλαν ως μισογυνιστικό; Στο τέλος της αυθεντικής Οδύσσειας του Ομήρου ο Οδυσσέας και ο γιός του Τηλέμαχος δεν εξοντώνουν απλά τους μνηστήρες της Πηνελόπης (κάτι που και η ταινία του Νόλαν έδειξε) αλλά διατάζουν και την εκτέλεση δια απαγχονισμού και 12 υπηρετριών του παλατιού τους που είχαν ερωτική σχέση με τους μνηστήρες.
Κοινώς, ο μέγας Όμηρος ήθελε να δείξει έτσι στο βιβλίο 22 της Οδύσσειας πως όχι μόνο οι αυθάδεις μνηστήρες πρέπει να πεθάνουν, αλλά και οι πόρνες δούλες του παλατιού, που αντί να μείνουν πίστες στον αφέντη τους Οδυσσέα, απευθείας κοιμήθηκαν με τους εισβολείς. 
Έτσι, ο ρόλος της πιστής Πηνελόπης υμνείται ακόμα περισσότερο και ο Όμηρος περνάει στο κοινό με το έργο του όχι απλή διασκέδαση, αλλά και διδαχή. Ότι κοινώς, άνδρες μην είστε αυθάδεις και γυναίκες μην είστε πόρνες.
Όμως, δυστυχώς ο Νόλαν δεν είναι Όμηρος και φυσικά δεν τον νοιάζει να διδάξει με την ταινία του. Μη τυχόν λοιπόν και θιχτούν τίποτα φεμινίστριες, ο Νόλαν αποφάσισε να αφαιρέσει αυτές τις σκηνές από την δική του Οδύσσεια, που όμως έτσι διέγραψε πρακτικά και όλο το χρήσιμο κομμάτι του έργου που είναι το διδακτικό του τέλος.
O Ρωσος σκηνοθέτης και κινηματογραφιστης Νικίτα Μιχάλκοφ (γεν. 1945) είπε κάποτε στον Σερβο συγγραφέα Μόμι Καπόρ (1937-2010): «Έχετε παρατηρήσει ότι δεν υπάρχει αμερικανική ταινία στην οποία να μην σκοτώνονται τουλάχιστον 100 άνθρωποι; Κανείς δεν λυπάται αυτούς τους ανθρώπους, ούτε είναι γνωστό ποια είναι η μητέρα τους, ούτε αν έχουν αδερφή. Ούτε πώς τους λένε. Όλοι χάνονται σαν να μην έχει καμία σημασία... Και πριν από 150 χρόνια, ένας φοιτητής στην Αγια Πετρούπολη σκότωσε μια γιαγιά και ένας συγγραφέας γράφει ένα βιβλίο γι' αυτό και στη συνέχεια γράφονται διατριβές για το αν ο φοιτητής είχε το δικαίωμα να σκοτώσει τη γιαγιά ή όχι. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ημών και αυτών. Η Δύση σκέφτεται πώς να ζήσει, και εμείς σκεφτόμαστε γιατί ζούμε.»
Τα ξεχασμένα ελληνόφωνα χωριά του Άνω Πωγωνίου, που σήμερα ανήκουν στην Αλβανία, ήταν έως το 1913 μέρος του ελληνικού κορμού. Το έτος εκείνο με τη Συνθήκη του Λονδίνου, αλλά και της Φλωρεντίας που ακολούθησε, τα χωριά αυτά έμειναν εκτός των ελληνικών συνόρων. Η εκπομπή «365 στιγμές» με τη Σοφία Παπαϊωάννου κάνει ένα οδοιπορικό στην περιοχή αυτή.
Είναι η πρώτη φορά που ελληνικό τηλεοπτικό δίκτυο επισκέπτεται την αποκομμένη αυτή περιοχή, καταγράφοντας τις ιστορίες των τελευταίων κατοίκων των χωριών, τη μεγάλη απομόνωσή τους, που οφείλεται στο κάκιστο χωμάτινο οδικό δίκτυο και στην υπολειτουργία της τοπικής συνοριακής διάβασης, αλλά και τις προσπάθειες των ανθρώπων που τα αγαπάνε να τους δώσουν και πάλι ζωή.
«Δεν χάθηκαν μόνο κοπάδια. Χάθηκε ένας τρόπος ζωής.»
«Τα βουνά περίμεναν... μα οι στάνες έμειναν σιωπηλές.»
«Εκεί που άλλοτε αντηχούσαν κουδούνια, σήμερα ακούγεται μόνο η σιωπή.»
«Η μετακινούμενη κτηνοτροφία δεν είναι επάγγελμα. Είναι κληρονομιά αιώνων.»
«Όταν σταματά ο δρόμος του τσοπάνη, σβήνει ένα κομμάτι της Ελλάδας.»
«Οι άνθρωποι περίμεναν την άνοιξη. Η άνοιξη δεν ήρθε ποτέ στα βουνά.» «Άδεια μαντριά. Βουβά βουνά. Βαριές ψυχές.»
«Δεν ζήτησαν προνόμια. Ζήτησαν μόνο να συνεχίσουν την παράδοσή τους.»
«Η αδικία δεν αφήνει πάντα σημάδια στο χώμα. Αφήνει σημάδια στις ζωές των ανθρώπων.»
«Πίσω από κάθε άδειο μαντρί κρύβεται μια οικογένεια που δοκιμάστηκε.»
Γράφει ο Στυλ. Καβάζης
Αιωνία η μνήμη των θυμάτων της Άλωσης του 904. Αιώνια η Συμβασιλεύουσα Θεσσαλονίκη, η πόλη που αλώθηκε, αλλά δεν νικήθηκε ποτέ στη μνήμη των ανθρώπων.
Τα τείχη της Θεσσαλονίκης. Σπάνια φωτογραφία του 1867
Θεέ μου ....
δίνε μου κάθε μέρα εργασία ,
για να απασχολώ το νού μου
μια μικρή θλίψη ,
για να εξαγιάζω την ψυχή μου
ένα μικρό καλό να κάμνω ,
για να παρηγορώ τη καρδιά μου
Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος τοῦ ἱαματικοῦ, ποὺ τελέσθηκε στὸν ὁμώνυμο πανηγυρίζοντα ναὸ τῆς κοινότητας Κακοπετριᾶς τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου
Νέες ψηφιακές ταυτότητες, μπλε ταυτότητα, προσωπικός αριθμός και μια δημόσια συζήτηση που συχνά αφήνει περισσότερα ερωτήματα από απαντήσεις. Με αφορμή την παρέμβαση του νομικού Σωτήρη Γκεκόπουλου, σχολιάζουμε τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η αλλαγή των ταυτοτήτων στους πολίτες.
Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη χρήση της ταυτότητας για ταξίδια στο εξωτερικό και στις συναλλαγές στο εσωτερικό; Γιατί η ενημέρωση οφείλει να είναι σαφής, χωρίς εκφοβισμό και χωρίς πίεση, ιδιαίτερα απέναντι στους ηλικιωμένους; Ο πολίτης δεν χρειάζεται πανικό. Χρειάζεται καθαρές απαντήσεις, πλήρη ενημέρωση και σεβασμό στην ελευθερία του.
Τεράστια κύματα… δύσκολος φωτισμός… Ριψοκίνδυνες καταστάσεις… Επικές Φωτογραφίες!
Το φωτογραφικό άλμπουμ “The Shorebreak Art of Clark Little” είναι απλά καταπληκτικό.
Ο διάσημος φωτογράφος Clark Little μπαίνει κυριολεκτικά μέσα σε κύματα ύψους 10-12 μέτρων και καταφέρνει να πετύχει εκπληκτικές λήψεις από την τέλεια οπτική γωνία και με ιδανικό φωτισμό, και όλα αυτά σε ελάχιστο χρόνο, με τεράστιο βαθμό δυσκολίας, αφού τα πελώρια κύματα έρχονται απειλητικά κατά πάνω του. Απολαύστε δείγματα της δουλειάς του καθως και τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται!
