ΠOYΤIN:_ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗ "ΛIΣTA EΠΣTAΙΝ" (ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ, ΣΤΑΡ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ), ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒIAΖΑN ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΑNHΛΙKΑ, ΑΥΤΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΖΟΥΜΕ! ΜΙΛΑΝΕ Σ' ΕΜΑΣ ΓΙΑ …ΔHMOΚΡΑTIΑ!

.

BΛAΝΤIΜIΡ ΠOYΤΙN: «Όλοι τώρα μιλάνε για τη «λίστα Eπστάιv»… 

Για όσους δεν γνωρίζουν, εξηγώ: Κάποτε ήταν ένας πλούσιος στις HΠA ο οποίος, στο προσωπικό του νησί, είχε κατασκευάσει ένα πραγματικό καταγώγιο με αvηλίκουs, ένα καταγώγιο το οποίο προόριζε για την παγκόσμια ελίτ (για να κάνουν βρωμιές και διαστρoφέs με αvήλικα παιδιά). 

 

Λοιπόν, το Δικαστήριο δημοσίευσε ονόματα καλεσμένων. 

Κοίταξα τα ονόματα και παραλίγο να χύσω το τσάι μου! 

Σ’ εκείνη τη λίστα (κάποιοι λένε ότι δεν είναι ολόκληρη η λίστα αλλά είναι μέρος αυτής) σ' εκείνη λοιπόν τη λίστα βρίσκεται η «αφρόκρεμα του αμερικαvικoύ έθνους» (αλλά όχι μόνο). Εκεί βρίσκονται και οι Kλίντov και οι πρίγkηπεs και οι σταp και οι…

Σ’ εκείνη τη λίστα, λοιπόν, βρίσκονται πολιτικοί -αλλά το ξέραμε αυτό- όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Σ’ εκείνη τη λίστα βρέθηκε ακόμη και το όνομα του Στίβεv Xόκιvγκ. Ήταν φυσικός! Μα, τι έκανε στο νησί τού Eπστάιv αυτός ο άνθρωπος; Μελετούσε, άραγε, την «έλξη των σωμάτων» στην πράξη; Ή έψαχνε για νέες «μαύρες τρύπες»;

 

Τώρα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι (πoλιτικoί, πpίγκηπεs, σταp και άλλοι) προσπαθούν να μας διδάξουν το πώς να ζούμε! 

Μιλάνε σ’ εμάς για …Δημoκpατία! Είναι αυτοί οι ίδιοι που περίμεναν στην ουρά γι’ αυτό το ταξίδι τής ακoλασίαs!

Αν τέτοια γεγονότα ακoλασίαs και παιδεραστiαs συνέβαιναν στη Pωσία, θα τους στέλναμε να κόβουν δέντρα. Εκεί, όμως, στη Δύση, τέτοιου είδους φαινόμενα τα αποκαλούν …«κοσμική κοινωνία»!!!

Είναι αηδιαστικό να βλέπεις αυτή την υποκρισία! Ντροπή»!

 

.

ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ.

Ως προς το φωτογραφικο υλικο που αναδημοσιεύουμε εδώ, θα πρέπει να τονιστεί ότι πρόκειται για ονόματα που βρέθηκαν σε αρχεία τα οποία αφορούν την "υπόθεση Eπστάιv".

Ωστόσο, το ποιοι από αυτούς συμμετείχαν, πραγματικά, στα όργια με ανήλιkα ή ποιοι είχαν, απλώς, επαφές με τον Eπστάιv και ποιοι ήταν οι λόγοι για τους οποίους είχαν αυτές τις επαφές, αυτό απομένει στη Δικαιοσύνη να το διευκρινίσει.

.

 

 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ.

Το όνομα του Πoύτιv ΔΕΝ βρίσκεται στη λίστα εκείνων που επισκέπτονταν το νησί τού Eπστάιv. Τελείως εσφαλμένα, κάποιοι αναγνώστες αυτής τής ανάρτησης νομίζουν ότι ο Πoύτιv είχε σχέσεις με τον Eπστάιv.

Απλώς, το όνομα του Πoύτιv βρίσκεται σε κάποια αρχεία που ερεύνησε η αμεριkανιkή Δικαιοσύνη, ως εξής: Ο Eπστάιv, κάποια στιγμή, ζήτησε από συνεργάτες του να έρθουν σε επαφή με τον Πoύτιv. Η επαφή αυτή όμως ΔΕΝ φαίνεται να έγινε ποτέ.

Γιατί όμως δεν φαίνεται να έγινε ποτέ μια τέτοια επαφή; Διότι οι μυστιkές υπηρεσίες τής Pωσίαs είχαν, προφανώς, ενημερώσει τον Πoύτιv για το τί γινόταν εκεί στο νησί τού Eπστάιv.

 

[σχόλιο @Ανδρέας Κατσιάπης-Γαλανός:]

Πολλές φορές, κατά το παρελθόν, αναρωτιόμουν, για ποιους λόγους οι Δυτικοί μισούσαν τόσο πολύ τη Ρωσία και, ιδιαίτερα, τον Πούτιν.

Όσο περνούν τα χρόνια, όσο βγαίνουν περισσότερες αποκαλύψεις σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνω ότι αυτό το μεγάλο μίσος οφείλεται στους πολιτικούς και οικονομικούς ισχυρούς τής γης.

Είναι εκείνοι που θα ήθελαν να διαλύσουν τη Ρωσία, να την αφανίσουν, να την υποτάξουν. Γιατί, όμως; Διότι η Ρωσία κρατάει τις παραδόσεις, κρατάει τις έννοιες του έθνους, της θρησκείας, της γλώσσας, τα όσια και τα ιερά.

Όλα αυτά τα μισούν οι δυτικές ελίτ, διότι αν διαφθαρούν όλες αυτές οι έννοιες, θα διαφθαρεί και ο ρωσικός λαός, θα χάσει τις αξίες του και εύκολα θα υποταχθεί. Οι δυτικές ελίτ δεν μισούν τον ρωσικό λαό, μισούν όλα εκείνα που κρατούν αυτόν τον λαό για να μη διαλυθεί, για να μη χαθεί...

Και γιατί, άραγε, οι δυτικές ελίτ μισούν θανάσιμα τον Βλαντιμίρ Πούτιν; Διότι είναι ένας πραγματικός ηγέτης ο οποίος καταλαβαίνει το τι σημαίνει να χάσει η Ρωσία τις αξίες της.

τ' Ακριτικό

🌾 Η αρπαγή της γυναίκας του Διγενή (ακριτικό) ~

 

Στον κόσμο των ακριτικών τραγουδιών, ο Διγενής Ακρίτας δεν είναι μόνο ο υπεράνθρωπος πολεμιστής των συνόρων, αλλά και ένας άνθρωπος της γης, δεμένος με τη φύση και τις οικογενειακές αξίες. Αναρτούμε ένα σχετικό τραγούδι (σε παραλλαγή από τη Χίο) 

ΚΑΤΩ στα ρούσια χώματα και σε βαθύ λιβάδι

εκεί σπέρνει ο Διγενής με τ' ώριον του ζευγάρι.

Φακήν και ρόβιν έσπερνε, ταήν του ζευγαριού του.

Πουλάκιν πήγεν κι ήκατσεν στην όσκερην τ' αλέτρου.

- «Εσύ σπέρνεις, βρε Διγενή, μα την καλή σου κλέψαν».

- «Αν την εκλέψανε εχτές, να πα' να την γυρεύω,

αν την έκλεψαν σήμερα να κάμω την σποριά μου».

- «Εγώ σου λέω, Διγενή, πως την καλή σου κλέψαν».

Και το ζευγάριν 'νέφηκε, στον στάβλον του πηγαίνει,

Παίρνει τ' αργυροκλείδια του, τον στάβλον ξεκλειδώνει.

Τους στάβλους εξεκλείδωσε, τους μαύρους ενερώτα.

Όσοι μαύροι τον είδανε αίμαν εκατουρούσαν,

όσοι τον εκαλόδανε έπεσαν κι εψοφούσαν.

Ένας μαύρος, παλιόμαυρος, χίλιω χρονώ κοντιάρης

εστάθην και 'ποκρίθην του σαν κάλλιο παλικάρι.

- «Αν είν' για την κυρά καλή, εγώ να σου την φέρω,

γιατί με κρυφοτάιζε αφ' τ' ακριβό κριθάρι,

γιατί με κρυφοπότιζε μες σ' αργυρή λεγένη.

Δέσε μου τη μεσίτσα μου με λαχουρί ζωνάρι·

σφίξε μου το κεφάλι μου με συρματένια τρίχα

κι αμέσως την κυρά καλή εγώ θα σου την εύρω»

Βιτσιά δίνει του μαύρου του και στα βλοΐδια φτάνει.

Ο μαύρος σιλιμούντρησε, κι η κόρη γνώρισέν το.

-«Πάψε, παπά, τα γράμματα και, διάκο, τα βαγγέλια

κι ο μαύρος μου σιλιμουντρά κι ο Διγενής είν' κι ήρτε»

Κι ο μαύρος εγονάτισε κι επάνω του την πήρε.

Κι όσο να πουν, για δείτε το! παίρνει σαράντα μίλια

κι όσο να πούνε, πιάτε το! μήτ' ήτο μήτ' εφάνη.

______________

▸ ρούσιος: κόκκινος

▸ ρόβι(ν): δημητριακό για ζωοτροφή.

▸ ταή: ζωοτροφή

▸ όσκερη: η χειρολαβή του αλετριού.

▸ νέφηκε: άφησε.

▸ κοντιάρης: πληγιασμένος.

▸ λεγένη: δοχείο

▸ λαχουρί: ζωνάρι

▸ βλοΐδια: (ευλογίδια)·τα στεφανώματα, ο γάμος

Έχουν γίνει εντελώς αναίσθητοι ή ζούνε σε ένα παράλληλο σύμπαν ..

Κάντε λίγο κράτει μωρε κρατάτε τουλάχιστον τα προσχήματα …

Μετά τα όσα δημοσιεύονται για τους δαιμονισμένους του Τζέφρι  Έπστιν και της επιβεβαίωσης της δαιμονικής ατζέντας τους ,ο  πατριάρχης εξευτελίζει για μια ακόμη φορά το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

 

Βράβευσε τον υπουργό που υπηρέτησε όσο λίγοι την ΝΤΠ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο...

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος, το απόγευμα της Παρασκευής, 14 Φεβρουαρίου 2025, σε ειδική τελετή στην Αίθουσα του Θρόνου, στον Πατριαρχικό Οίκο στο Φανάρι, τίμησε τον Υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού της Ελλάδος Κυριάκο Πιερρακάκη, παρουσία του Μητροπολίτου Χαλκηδόνος Εμμανουήλ. Η αιτιολογία που επικαλείται ο Κωνσταντινουπόλεως είναι ότι αναγνωρίζει στον συγκεκριμένο υπουργό που ψήφισε το νομοσχέδιο ομοφυλόφιλων θυμίζουμε ,

πολύτιμες υπηρεσίες του προς την Εκκλησία και το Γένος, και της ενθέρμου υποστηρίξεώς του προς τον θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

 

 

Πχοιά εἶναι ἡ αἵρεση τοῦ Ἐψτάϊν καί πχοιά τοῦ Μητσοτάκουλα;

 Πρόκειται γιά βρωμιές τῶν μανιχαίων.

Γλώσσα κοφτερή και ξεκάθαρη . Ακούστε ανάλυση της ζοφερής πραγματικότητας με δική σας ευθύνη. 

 

Δεν ενδείκνυται ευ(β)λαβείς  «θρησκευάμενους ..»

Ομιλεί ο π.Απόστολος  Γατσίας  

 

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος_Ο νους του ανθρώπου και η καρδιά δεν πρέπει να κολλάνε πουθενά, ούτε σε πρόσωπα ούτε σε πράγματα. Τότε όλα είναι καθαρά. Αν κάπου κολλήσουν, τότε αρχίζει ο στραβός δρόμος.

 

Εξομολόγηση και Ψυχοθεραπεία (3)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου
στην Αγία Παρασκευή του ομωνύμου προαστίου Αθηνών, στις 18-3-2003.

Συνέχεια από το προηγούμενο

Δεύτερο θεολογικό σημείο
Δεύτερος ορισμός, και αυτός πολύ απαραίτητος. Έρχεται από το κάλλος της θεολογίας του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού. Θα σας το πω με ένα απλό σχήμα.

Λέει, καθετί και φυσικά ο άνθρωπος που έλαβε την ύπαρξη -το είναι- ενώ δεν ήταν τίποτε -από το μη είναι- κινείται. Επειδή τον έφτιαξε μία αιτία και κινείται. Ο άνθρωπος έτσι φτιάχτηκε από το Θεό, κινείται γιατί φτιάχτηκε από το Θεό˙ κινείται, είναι σε μια συνεχή κίνηση. Αυτή η κίνηση είναι φτιαγμένη από το Θεό για να πηγαίνει τον άνθρωπο στο Θεό. Γι΄ αυτό γίνεται η κίνηση. Είναι μια κίνηση πάντοτε αναγωγική, προς τα πάνω και συνέχεια κινείται ο άνθρωπος προς το Θεό, μέχρις ότου καταλήξει μέσα στο Θεό, όπου, λέει ο μεγάλος θεολόγος Μάξιμος ο Ομολογητής, εκεί φτάνει σε μία κατάσταση όπου φαίνεται ότι παύει, αλλά δεν παύει. Ο Θεός είναι ατελείωτος, είναι αιώνιος.

Δε λέει ο Απόστολος Παύλος «από δόξα εις δόξαν»;
Αλλά κάπου αναπαύεται στο Θεό. Που τι σημαίνει; Έγινε άτρεπτος άνθρωπος πια. Ενώ βλέπετε, κινούμεθα προς το Θεό, αλλά αμαρτάνουμε λίγο από δω, λίγο από κει, μας έρχονται λογισμοί, υποκύπτουμε στους λογισμούς, αλλά κινούμεθα προς το Θεό και η θεραπευτική της Εκκλησίας μας είναι να κινηθούμε προς το Θεό.

Η Εκκλησία μας μας βάζει να κινηθούμε : προσευχήσου, κάνε μετάνοια, βάλε το είναι σου, η Λειτουργία, να κινηθείς σ΄ Αυτόν. Και εμείς πέφτουμε. Ανάπαυση στο Θεό σημαίνει πια μια ακινησία που δεν είναι ακινησία, γίνεται ο άνθρωπος άτρεπτος, η ψυχή του πια κινείται και πάλι κινείται. Πού να σταματήσει; Μέσα στο αιώνιο; Μέσα στο απέραντο; Μέσα στο ατέλειωτο; Να λοιπόν κάτι σπουδαίο. Η κίνηση της ψυχής προς το Δημιουργό της ως θεραπευτική τομή. Αγνοώντας την κίνηση αυτή, πώς μπορείς να προσεγγίσεις τη θεραπευτική;
Ακούστε τι γίνεται στον κόσμο.
Κινούνται οι άνθρωποι οριζόντια.
Τρέχουνε. Άλλοι τρέχουν πολύ και κουράζονται και άλλοι επειδή κουράστηκαν πάνε να ξεκουραστούν. Άλλοι δεν κάνουνε τίποτα και μόνο αναπαύονται. Και αυτοί που τρέχουν αρρωσταίνουν και αυτοί που δεν τρέχουν αρρωσταίνουν. Τι λέει η Εκκλησία; Λάθος και τα δύο. Αν τρέχεις, χωρίς να τρέχεις προς το Δημιουργό σου, λάθος τρέχεις. Αν δεν κινείσαι, χωρίς να φτάσεις στην ατρεψία, που είπαμε είναι μια στάση, πάλι αρρώστια είναι. Πώς θα κινηθεί ο τεμπέλης, ο οκνηρός και πώς θα κινηθεί ο δυναμικός και ο δραστήριος; Και οι δυο θα κινηθούν προς το Θεό. Δεν είναι δηλαδή τον τεμπέλη να τον βάλω να δουλέψει, ή αυτόν που δουλεύει πολύ να τον βάλω να ξεκουραστεί λίγο. Και τα δύο είναι αρρώστιες. Αν δεν καταλάβουμε αυτήν την κίνηση του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή προς το Θεό, που είναι η μόνη θεραπευτική κίνηση που έχει ο άνθρωπος, δεν κάναμε τίποτα. Ακόμη και στο χώρο της Εκκλησίας.

Βλέπετε πώς συνδυάζεται η μετάνοια: εξομολόγηση. Σου λέει, κάνε μια κίνηση. Να κινηθεί το σώμα. Τι είναι η γονυκλισία; Τι είναι η νηστεία; Τι είναι η ενατένιση με το μάτι, της εικόνας; Τι είναι όλες αυτές οι σωματικές πράξεις που κάνουμε στην Ορθοδοξία μας και πολλοί άλλων ομολογιών δεν τις καταλαβαίνουν; Είναι η κίνηση του όλου ανθρώπου προς το Θεό. Τι είναι αυτός ο συνεχής κύκλος των ακολουθιών της Εκκλησίας μας; Η κίνηση πρωί, μεσημέρι, βράδυ: Μεσονυκτικό, Απόδειπνο, Όρθρος, Εσπερινός. Μια συνεχής κίνηση: Ώρες˙ Πρώτη, Τρίτη, Έκτη, Ενάτη. Μια συνεχής ενεργοποίηση προς Αυτόν, προς το Θεό.

Αυτό το σημείο λοιπόν της κινήσεως για μια στιγμή ο Μάξιμος ο Ομολογητής το λέει (είπα αναπαύεται), το λέει και λίγο αλλιώτικα ο Μάξιμος. Βλέπετε «στάση» δεν είναι καλή λέξη. Το λέει «έκσταση». Είναι μια άλλου είδους στάση. Μες το Θεό. Και ενώ αναπαύεσαι είσαι εκεί μέσα. Και επειδή ο Θεός είναι απέραντος, συνέχεια κινείσαι «από δόξα εις δόξαν».

Άρα, η θεραπευτική της Εκκλησίας μας, η μοναδική θεραπευτική, αυτό το μέγεθος το ορίζει ως θεραπεία.

Βλέπετε, πρώτα ήταν η ουσία και η ενέργεια και μετά έρχεται αυτή η κίνηση, η συνεχής κίνηση προς το Θεό. Αν κάποιος δεν ορίσει τον υπό θεραπεία κάτω απ’ αυτήν την κίνηση, απλώς τον ταλαιπωρεί από δω κι από κει. Τον συγκρατεί, να μην αυτοκτονήσει, να μην απογοητευτεί, να μην καταστρέφει τον κόσμο. Καλά κάνει και τον συγκρατεί, αλλά δεν μπορεί πάντα να τον συγκρατεί, αν δεν τον βάλει σ’ αυτή την κίνηση. Να, βλέπετε μια άλλη ειδοποιός διαφορά. Καίρια, ανεπανάληπτη διαφορά της Εκκλησίας μας απ’ οποιαδήποτε ψυχοθεραπευτική διαδικασία και ας έχει τις καλύτερες προθέσεις. Το ξαναλέω˙ δε θέλω να παρεξηγηθώ. Οι άνθρωποι έχουν καλές προθέσεις και κουράζονται και ιδρώνουν κοντά στους ανθρώπους, κουράζονται πραγματικά. Αλλά δεν είναι η έξοδος της τραγωδίας εκεί που ψάχνουν απλώς.

Συνεχίζεται

Eυάγγελος Μανώλης_ Ο Έλληνας Καθηγητής του Harvard που ανακάλυψε το ρόλο των κληρονομικών νοσημάτων

 

Mνήμη και Λήθη ~

«Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε

Την πίκρια της ζωής»

ΣΤΟ ωραιότερο ίσως ελληνικό σονέτο ο θάνατος παρουσιάζεται ως λήθη. Η ΛΗΘΗ είναι η «λησμοσύνη», η «λησμονιά»· λέξη πανάρχαια, ήδη ομηρική (πβ. Ἰλ. Β 33-34:

"ἀλλὰ σὺ σῇσιν ἔχε φρεσί, μηδέ σε λ ή θ η

αἱρείτω εὖτ’ ἄν σε μελίφρων ὕπνος ἀνήῃ"

(«Αυτό στον νουν σου φύλαξε, να μη το λησμονήσεις

όταν ο ύπνος ο γλυκύς τα μέλη σου θ᾽ αφήσει».»)

Προέρχεται από το θ. "λαθ-" τού αρχ. "λανθάνω" «υπάρχω χωρίς να γίνομαι αντιληπτός, διαφεύγω την προσοχή».

 

Την ίδια σημασία είχε και το «λῆθος» (δωρικός τύπος: λᾶθος), «λήθη», όπως και το ΛΑΘΟΣ «αυτό που διαφεύγει την προσοχή», που δημιουργήθηκε υποχωρητικά από το "λανθάνω" κατά την ελληνιστική εποχή (δεν υπήρχε στην αρχαιότητα με αυτή τη σημασία).

Αυτός που "λανθάνει", δηλ. που «διαφεύγει την προσοχή» είναι ο ΛΑΘ-ΡΟΣ (που έγινε αργότερα " λαθ-ραίος"). Τα Χριστούγεννα ακούσαμε:

"Τότε Ἡρῴδης, λ ά θ ρ α καλέσας τοὺς μάγους,

ἠκρίβωσε παρ' αὐτῶν τὸν χρόνον τοῦ φαινομένου ἀστέρος"

(Ματθ. 2,7).

Από το ίδιο θέμα "λαθ-" είναι και ο “*λᾱθ-μων” δηλαδή ο ΛΗΣΜΩΝ, -ονος (γνωστότερο το ήδη αρχ. σύνθετο "ἐπιλήσμων"), «αυτός που ξεχνά». Απο εκεί και το ρ. ΛΗΣΜΟΝΩ και η ΛΗΣΜΟΝΙΑ (που με άλλο παραγωγικό επίθημα, έδωσε το ποιητικότατο ΛΗΣΜΟΣΥΝΗ).

ΣΤΗΝ αντίπερα όχθη της λήθης, είναι ο ΑΛΗΘΗΣ (< ἀ- στερητ. + λῆθος / λήθη) αρχικά δηλαδή «αυτός που που δεν είναι δυνατόν να λησμονηθεί ή να αποκρυβεί».

Και η ΑΛΗΘΕΙΑ, ως παράγωγο τού "ἀληθής" θα σήμαινε αρχικά την κατάσταση κατά την οποία τα πράγματα δεν έχουν ακόμα ξεχαστεί, είναι γνωστά, φανερά: άρα την «πραγματικότητα».

Η ετυμολογία αυτή, με υπέροχο τρόπο παραπέμπει φιλοσοφικά (χωρίς όμως να συνδέεται γλωσσικά) στη θεωρία του Πλάτωνα ότι η αληθής γνώση δεν είναι παρά η ανάμνηση ιδεών που κάποτε γνωρίσαμε (αλλά εμμέσως και στις ποικίλες κατά λαούς θεολογίες της πτώσης του ανθρώπου από μια αρχική παραδείσια κατάσταση αλήθειας σε μια κατάσταση φθοράς και απώλειας της αληθινής γνώσης).

Παρόμοιας σημασίας είναι και το ελληνιστικό ΑΛΗΣΤΟΣ «αξέχαστος, αλησμόνητος» (< ἀ- στερητ. + θ. λησ- / λᾱσ- τού αρχ. ρ. λανθάνω / λήθω «ξεχνώ, λησμονώ»). ("Ἅληστον" χαρακτηρίζει τη γνώση του Θεού ο Μάξιμος Ομολογητής για όποιον μια έστω φορά τον γνωρίσει).

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ του μέσου ανθρώπου, το πιο τραγικό χαρακτηριστικό του θανάτου, πέρα από την ίδια την απώλεια, είναι η αδυναμία επικοινωνίας, που βιώνεται ως τραγικό ενδεχόμενο οριστικής λ ή θ η ς του προσώπου. Ο θάνατος ως Καιάδας του προσώπου...

(Κι όμως, ο Μαβίλης στο ποίημά «Λήθη» που παραθέτουμε αντιστρέφει την κατεύθυνση της λ ή θ ης: Οι νεκροί θέλουν, αλλά δεν μπορούν να θυμούνται. Οι ζωντανοί θέλουν, μα δεν μπορούν να λησμονήσουν).

Υπάρχει όμως το αντίδοτο (ή έστω η παρηγοριά) της λήθης ως άλλης όψη του θανάτου: η ΜΝΗΜΗ.

Γι’ αυτό οι νεκροί τοποθετούνται σε ΜΝΗΜΑΤΑ (στη δημώδη γραμματεία αποκαλούνται «μνημόρια» και «μνημούρια») και στη ΜΝΗΜΗ τους αποδίδονται τιμές και τελούνται ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ (στα μεσαιωνικά χρόνια «μνημοσύνες»). Σε επίσημες τελετές γίνονται ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΕΣ δεήσεις. Ο ιερέας ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ τα ονόματα των νεκρών. Προς τιμήν των ηρώων στήνονται ΜΝΗΜΕΙΑ.

Και η γνωστή ευχή «αιωνία η μνήμη», κατά την παραδεδομένη αυθεντική της εκκλησιαστική ερμηνεία, δεν είναι μια ευχή για μνήμη, αλλά προαναγγελία της ανάστασης: ήδη αλλά όχι ακόμα. ❧

__________

Δεν είναι μόνο η μέρα των ερωτευμένων αλλά και η μέρα των ψυχών.

Το αφιερώνουμε σε όσους «δεν βολεί να λησμονήσουν» τους ανθρώπους που έχασαν...

Εξερευνώντας τα όμορφα ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ

Από την εξορία και την συκοφαντία του Αγίου Όρους στην Αγιοκατάταξη.

 

Το κεφάλαιο της "εξορίας" του Αγίου Χατζη-Γεώργη είναι μια από τις πιο συγκινητικές αλλά και ανθρώπινες ιστορίες του Αγίου Όρους, καθώς δείχνει πώς ο φθόνος μπορεί να χτυπήσει ακόμα και τους πιο ενάρετους.

​Ουσιαστικά, ο Χατζη-Γεώργης έπεσε θύμα συκοφαντιών και διοικητικών διενέξεων, οι οποίες είχαν ως επίκεντρο τη μεγάλη φήμη του και την τεράστια αδελφότητα που είχε συγκεντρώσει γύρω του.

​Τα αίτια της "διώξεως"

​Ο Χατζη-Γεώργης είχε δημιουργήσει στην Κερασιά μια αδελφότητα που αριθμούσε πάνω από 80 μοναχούς. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη στην περιοχή. Αυτή η "ισχύς" και η αγάπη που του είχε ο κόσμος προκάλεσαν τη ζήλια ορισμένων, οι οποίοι φοβήθηκαν ότι η επιρροή του θα ξεπερνούσε εκείνη των κυρίαρχων Μονών. Τον κατηγόρησαν ψευδώς για κακοδιαχείριση και για το ότι η συνοδεία του λειτουργούσε ως "κράτος εν κράτει". Χρησιμοποίησαν τυπικές λεπτομέρειες των μοναστικών κανονισμών για να τον παρουσιάσουν ως απειλή για την τάξη του Αγίου Όρους.

​Το πιο οδυνηρό ήταν οι ηθικές και πνευματικές συκοφαντίες. Άνθρωποι που τον φθονούσαν διέδιδαν ψεύδη για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη της Ιεράς Κοινότητας και του Πατριαρχείου προς το πρόσωπό του.

​Η Εκδίωξη και η Ταπείνωση

​Το 1882, η πίεση έγινε αφόρητη. Με απόφαση των αρχών, ο Χατζη-Γεώργης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος, το μέρος που αγάπησε και άσκησε για δεκαετίες.

Αντί να αντιδράσει ή να δικαιολογηθεί, ο Άγιος επέλεξε την άκρα σιωπή και ταπείνωση. Είπε στους μαθητές του να μην κρατήσουν κακία σε κανέναν. Έφυγε σαν κυνηγημένος, χωρίς περιουσία, παίρνοντας μαζί του μόνο την πίστη του.​ ​Κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζούσε σε ένα φτωχικό σπίτι στον Γαλατά. 

Αν και "εξόριστος", η χάρη του δεν κρύφτηκε:

​Οι Έλληνες της Πόλης, μόλις έμαθαν ότι ο περίφημος Χατζη-Γεώργης βρισκόταν ανάμεσά τους, άρχισαν να τον επισκέπτονται κατά χιλιάδες. Το σπίτι του έγινε ένα νέο μοναστήρι.

​Εκείνη την περίοδο αναφέρονται πολλά θαύματα, θεραπείες ασθενών και περιπτώσεις όπου ο Άγιος βοηθούσε φτωχές οικογένειες με τρόπο θαυμαστό. Λίγο πριν την κοίμησή του, η αδικία άρχισε να αποκαλύπτεται, αλλά ο ίδιος δεν ενδιαφερόταν πλέον για την αποκατάσταση της φήμης του από τους ανθρώπους.

​Εκοιμήθη στις 17 Δεκεμβρίου 1886. Η κηδεία του ήταν πάνδημη, με χιλιάδες λαού να θρηνούν τον "Άγιο του Γαλατά". Η αγιοποίησή του σήμερα, το 2026, αποτελεί την τελική, ιστορική και εκκλησιαστική δικαίωση ενός ανθρώπου που υπέφερε την αδικία με απόλυτη χριστιανική αγάπη.

​Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι ο Χατζη-Γεώργης «ανέβηκε στον Γολγοθά του χωρίς να παραπονεθεί, και γι' αυτό η δόξα του στον ουρανό είναι πολύ μεγάλη».

 Έλεγε ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, πως τον ακριβή δρόμο για την σωτηρία τον γνωρίζουν λίγες μονάδες σε κάθε γενιά... Πολλάκις η ''επίσημη'' Εκκλησία, έχει σφάλει και διώξει Αγίους, όπως τον Άγιον Νεκτάριο Πενταπόλεως... και το αυτό, το Αγιότατον Όρος εκδίωξε και εξόρισε απο το Όρος τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, τον Άγιο Αθανάσιο τον Πάριο, τον Άγιο Μακάριο τον Κορίνθιο, και άλλους κολυββάδες Αγίους πατέρες. Και σήμερα δε, συχνά πυκνά, η αδιάκριτη Δεσποτοκρατία, οι αβίωτοι και ανάσκητοι εκκλησιαστικοί, οι δουλοπρεπείς,  εκδιώκουν ανθρώπους του Θεού. Όπως ο δικός μας Δέσποτας διώκει αδίκως και αντικανονικώς, τον π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, όπως η ''Εκκλησία'' της Κύπρου διώκει τον Επίσκοπο Τυχικό... Τυφλοί και μωροί, διώκουν πάντοτε ανθρώπους του Θεού, και η δικαίωση αγαπητοί μου, θα δωθεί στήν κρίση... όταν ακουστεί εκείνο το: “ποτέ δε σας ήξερα· φύγετε μακριά μου, εσείς που αντιστρατεύεστε το νόμο του Θεού”. ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 7:23

πηγή 

"Γίναμε ρόμπα"

Η ομοιότητα με τον Mr. Bean είναι εντυπωσιακή...