«Ο Στέλιος Καζαντζίδης όπως δεν τον έχετε ξαναδεί»

 Χριστούγεννα 1997 Ταβέρνα "Χρυσό πέταλο" (Πάρνηθα),σε ενα παρεΐστικο κλίμα,απο την εκπομπή της Σεμίνας Διγενή "Στίς γειτονιές των ανθρώπων" Μανώλης Καραντίνης-μπουζούκι Μανώλης Παλαιολόγου-πλήκτρα Φώτης Σούκας-κιθάρα Ανδρέας Παππάς-κρουστά Χρήστος Ζέρβας-κιθάρα

Κάθε φορά που είναι η Κυριακή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, το θυμάμαι .

 

Που ’σουν εψές λεβέντη μου

Κι αντιπροψές καλά μου

Τι καλά το λέει τ’ αηδόνι

Εψές ήμουν στους ουρανούς

Κι αντιπροψές στους Άγιους

Τον Άγγελό μου φίλευα

Και τον Χριστό κερνούσα

Και την κυρά την Παναγιά

Την επαρακαλούσα

Για να μου δώσει τα κλειδιά

Κλειδιά του Παραδείσου

Ν’ ανοίξω τον Παράδεισο

Να μπω να σεργιανίσω

Να δω που κάθονται οι φτωχοί

Που κάθονται οι αρχοντάδες

Στον ίσκιο κάθονται οι φτωχοί

Στον ήλιο οι αρχοντάδες

Και τους φτωχούς παρακαλούν

Και τους παρακαλούνε

Δώστε φτωχοί τον ίσκιο σας

Και πάρτε τα φλουριά μας.

(Παραδοσιακό )

π.π. 

Άγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος ο Ιεραπόστολος της Αφρικής

Οδηγίες επιβίωσης παντού: «Γεμίστε ντουλάπια – Αδειάστε το κράτος από ευθύνες»!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Διανύουμε μια εποχή αυτοεκπληρούμενων πολιτικών «προφητειών», όπου παράλληλα με την καθιέρωση πολεμικής οικονομίας, το δεινό μοιάζει να παραμονεύει σε κάθε επόμενη γωνία. Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερες χώρες εκδίδουν έκτακτες οδηγίες πολιτικής προστασίας, συστήνοντας στους πολίτες να προετοιμάσουν προμήθειες και είδη ανάγκης από τρεις έως και δέκα ημέρες.

Στη Γαλλία, τη Σουηδία, τη Φιλανδία, την Εσθονία, τη Δανία, την Πολωνία, τη Λετονία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, ως τον Καναδά, την Ταϊβάν και την Ιαπωνία, κυκλοφορούν αναθεωρημένοι οδηγοί πολιτικής άμυνας και εγχειρίδια προστασίας από στρατιωτικές επιθέσεις, κυβερνοεπιθέσεις και καθολικές διακοπές ρεύματος και επικοινωνιών.

Έχουμε θίξει και άλλη φορά το «παράδοξο» ότι οι κυβερνήσεις (ειδικά της Ευρώπης) φοβερίζουν συνεχώς τον κόσμο για επικείμενες κρίσεις και για την ανάγκη ατομικής αυτάρκειας, την ίδια ακριβώς ώρα που πράττουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να διαλύσουν τη διατροφική αυτάρκεια της Ευρώπης καταστρέφοντας την αγροτική παραγωγή και εξαρτώντας την ήπειρο από διεθνείς συμφωνίες (βλέπε Mercosur κλπ). Η ΕΕ από τη μία οχυρώνεται σε προετοιμασίες πολέμου και από την άλλη παραδίνεται στην ευχέρεια τρίτων κρατών, ακολουθώντας μια παρανοϊκή τακτική συσπειρωμένης παγκοσμιοποίησης.

Η καλλιέργεια κλίματος τρόμου προσφέρει ένα διπλό όφελος στην ελίτ: Πρώτον, η συντήρηση γενικευμένης ανασφάλειας στην αγορά λειτουργεί ως επιταχυντής μεταρρυθμίσεων (ψηφιακό κράτος, επιτήρηση, περικοπές δικαιωμάτων, τεχνητή ακρίβεια, αλλαγές στη διατροφική κουλτούρα κ.ο.κ) για την τελική ευθεία προς τον ολοκληρωτισμό.

Και δεύτερον, χρησιμεύει σαν βολικό άλλοθι για οποιαδήποτε εξέλιξη που θα ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου. Μια προκαταβολική απαλλαγή από ευθύνες όσο το κράτος αποτραβιέται από τον συνταγματικό ρόλο του προστάτη: απέχοντας από το κοινωνικό δεινό έως και από το (ενδεχόμενο) πολεμικό. Το αφήγημα του μόνιμου «κατεπείγοντος» υποσκάπτει το δημοκρατικό ζητούμενο της λογοδοσίας, ύπουλα και σταθερά. Και αντί να υπάρχει ένα ισχυρό δημόσιο δίκτυο αντιμετώπισης κρίσεων, ο πολίτης καλείται να κάνει μόνος του τα «κουμάντα» του: ετοιμάζοντας τρόφιμα, νερό, φάρμακα, λες και είναι αυτόνομος τροφοσυλλέκτης στην Αλάσκα και όχι (άγρια) φορολογούμενος πολίτης που δικαιούται κρατική μέριμνα.

Τα «όπλα» στραμμένα προς τα μέσα

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι είναι κακό για μια χώρα να επικαιροποιεί και να δημοσιεύει οδηγίες έκτακτης ανάγκης. Το κακό είναι να κάνει μόνο αυτό, ενώ σε όλες τις άλλες παραμέτρους σκάβεται μεθοδικά ο λάκκος του μέσου πολίτη. Με ενεργειακή εξάρτηση, με υπερκαταναλωτική συνείδηση, με αποξένωση από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, με αποδόμηση κάθε πυρηνικής αξίας (έθνους, θρησκείας, οικογένειας, βιολογικού φύλου κλπ), με περιορισμό των μετρητών, με αρπαγή της στέγης, με εθισμό σε επιδόματα, με συγκεντρωτισμό των φυσικών πόρων, και γενικότερα με μια ασυλοποίηση του ιδιωτικού βίου που δείχνει ότι τα όπλα του κράτους είναι στραμμένα προς τα μέσα, πολύ πριν (υποτίθεται ότι) θα τα στρέψει προς μια αόριστη εξωτερική απειλή.

Η σταδιακή εξοικείωση του πολίτη με την προοπτική ενός παγκόσμιου πολέμου, μοιάζει περισσότερο με άσκηση ατομικού σωφρονισμού, παρά με συλλογική προετοιμασία άμυνας. Η αίσθηση μόνιμης απειλής που απλά αλλάζει μορφές, γίνεται κυρίαρχη νόρμα πολιτικής. Η εξουσία δεν είναι εδώ για να σου εξασφαλίζει την ειρήνη – αλλά απαιτεί την ανοχή σου ως «αξιότερος» χειριστής τηλεφώνων που θα χτυπήσουν «στις 3 τα ξημερώματα». Μπορεί ως τότε να έχουν περάσει ακόμη καμιά διακοσαριά νυχτερινές τροπολογίες (και αυτές προς τα ξημερώματα) που μας βομβαρδίζουν ανελέητα τη δυνατότητα επιβίωσης, αλλά γι’ αυτό το ΕΝΑ κουδούνισμα, η μοίρα της Ελλάδας δεν θα αφεθεί στον αυτόματο τηλεφωνητή. Κάτι που με τα δείγματα γραφής της συγκεκριμένης κυβέρνησης, είναι ακόμα πιο ανησυχητικό.

Και ποιος σας είπε ότι όλοι οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να συγκεντρώσουν αποθέματα, ειδικά στην Ελλάδα που κάνουν αγώνα για να μην αδειάσουν τα ντουλάπια πριν τις 15 κάθε μήνα, εν καιρώ ειρήνης; Άρα πάμε σε σκεπτικό πολιτών δύο ταχυτήτων; Προφανώς! Γεμάτα ντουλάπια (για όποιον μπορεί), άδειες κρατικές ευθύνες, διαλυμένοι κοινωνικοί δεσμοί, και όποιος αντέξει!

Βέβαια με όλα τα παραπάνω δεν ισχυρίζομαι ότι η ατομική πρόληψη είναι λάθος. Κάθε άλλο! Όμως η ένστασή μας είναι ενάντια στην πεποίθηση ότι αυτή η καθολική μετακύλιση ευθυνών προς τον πολίτη είναι κάτι το φυσιολογικό. Ενάντια στην πεποίθηση ότι μεταξύ πολιτικής προστασίας και εθνικής άμυνας, η διαχωριστική γραμμή πρέπει να απαλειφθεί. Ενάντια στην πεποίθηση ότι ο πολίτης είναι μόνο μια αυτόνομη μονάδα στα πλαίσια ενός σκοπούμενου κοινωνικού Δαρβινισμού, όπου επαινείται ο αγώνας του «ισχυρότερου», του πιο οργανωμένου, του καλύτερου «prepper», εκείνου που έχει «άκρες», εκείνου που μετατρέπει την οικεία του σε φρούριο κ.ο.κ.

Αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η πρωτόγονη νοοτροπία μας οδηγεί κατευθείαν σε λογικές τύπου «Hunger Games», όπου ο κοινωνικός βίος θα ταυτιστεί απολύτως (και κυριολεκτικώς) με την επιβίωση, ο πολίτης θα είναι ισόβιος «οπλίτης» σε στάση ημιανάπαυσης που θα ζει μεταξύ τρομοκρατημένης κατανάλωσης και καταναλωτικής τρομοκρατίας. Και όλοι οι αδύναμοι και οι αναγκεμένοι να αντιμετωπίζονται ως περιττό βαρίδι που πρέπει να ριφθεί στα αζήτητα του βίου.

Ασφαλώς η προνοητικότητα είναι αρετή που δεν πρέπει να λείπει από κανέναν, χωρίς βέβαια να καταντά νοσηρή εμμονή. Το τελικό ερώτημα όμως δεν είναι αν πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Είναι το ποιος θα αποφασίζει κάθε φορά τι είναι έκτακτη ανάγκη και το που ξεκινούν και τελειώνουν οι θυσίες που θα απαιτήσει αυτή…

sportime.

Θεσσαλονίκη η πιο όμορφη και απρόοπτη πολη ,χάλκινα στην Αγίας Σοφίας.

ΑΓΙΟΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΑΜΑΣΕΙΑΣ , εις τον πλούσιον και εις τον Λάζαρον

 

Και συνέβη να πεθάνει ο φτωχός. Η φτώχεια του Λάζαρου έχει διπλή σημασία: από τη μια δείχνει την έλλειψη των αναγκαίων για τη ζωή, κι από την άλλη τη μετριοφροσύνη και την ταπεινότητα του χαρακτήρα του.
Δεν πρέπει λοιπόν να νομίζει κάποιος ότι αξίζει τον έπαινο της αρετής μόνο και μόνο επειδή είναι άπορος και δεν έχει υλικά αγαθά, ούτε να πιστεύει ότι η φτώχεια του αρκεί για να σωθεί. Γιατί δεν επαινείται εκείνος που είναι φτωχός από ανάγκη, αλλά εκείνος που έχει μέσα του ταπεινοφροσύνη και εσωτερική αρετή.

Όσοι είναι απλώς άποροι, αλλά έχουν αγενή και ανήθικη διαγωγή και δεν αγωνίζονται για την αρετή, η αναγκαστική τους φτώχεια γίνεται αιτία να προχωρούν σε πολλές και κακές πράξεις.
Και πράγματι, κάθε φορά που βρέθηκα σε επίσημο δικαστήριο, είδα ότι όλοι οι κλέφτες, οι σωματέμποροι, οι λωποδύτες και οι δολοφόνοι ήταν φτωχοί, χωρίς σπίτι και οικογένεια.
Επομένως, είναι ολοφάνερο ότι η Γραφή μακαρίζει εκείνον τον φτωχό που υπομένει τις δυσκολίες με ψυχή φιλοσοφημένη, που αντιμετωπίζει με γενναιότητα τις δοκιμασίες της ζωής και δεν καταφεύγει σε καμιά κακία για να χαρίσει στο σώμα απολαύσεις και καλοπέραση.

Αυτόν εννοεί καθαρά ο Κύριος στον πρώτο μακαρισμό, όταν λέει: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι».
Άρα, δεν είναι κάθε φτωχός δίκαιος, αλλά εκείνος που μοιάζει με τον Λάζαρο· ούτε κάθε πλούσιος είναι καταδικασμένος, αλλά εκείνος που ζει με διάθεση όμοια με του πλούσιου της ίδιας παραβολής.

Και υπάρχουν ολοφάνεροι μάρτυρες γι’ αυτό, όσοι το έζησαν στην πράξη.
Ποιος, αλήθεια, ήταν πλουσιότερος από τον Ιώβ; Κι όμως, η μεγάλη του ευπορία ούτε τον απομάκρυνε από τη δικαιοσύνη ούτε τον έκανε να ξεφύγει από την αρετή.
Και ποιος ήταν φτωχότερος από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη; Παρ’ όλα αυτά, η φτώχεια του δεν τον ωφέλησε καθόλου στη σωτηρία του· γιατί, ενώ συναναστρεφόταν με τους έντεκα φτωχούς μαθητές και μάλιστα με τον ίδιο τον Κύριο, που έγινε φτωχός με τη θέλησή του, αυτός παρασύρθηκε από την κακή του προαίρεση στη φιλαργυρία και από εκεί οδηγήθηκε στην προδοσία.

Χάντρα στο κομπολόι σου

 

Βγαινεις νωρις να πας στην εκκλησια
Σπαθι και αστροπελεκι
Χτυπανε Θεε μου τα καμπαναρια
Και ο ηλιος πέρα στεκει
Αχ να 'μουν στο φουστανι σου κουμπι μαλαματενιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρενιο
Αχ να 'μουν στο φουστάνι σου κουμπι μαλαματενιο
Χάντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρένιο
Παιρνω τους δρομους, τρεχω σαν παιδι
Μήπως σε συναντήσω
Ισκιος να γίνω, μάτι μη με δει
Να ερθω να σε φιλήσω
Αχ να 'μουν στο φουστανι σου κουμπι μαλαματενιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρενιο
Αχ να 'μουν στο φουστάνι σου κουμπί μαλαματένιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρένιο
(Ορχηστρικό κουπλέ)
Αχ να 'μουν στο φουστάνι σου κουμπι μαλαματένιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρένιο
Αχ να 'μουν στο φουστάνι σου κουμπι μαλαματενιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρενιο

KYΡΙΕ_Σοι μόνω αμαρτάνομεν, αλλά και σοι μόνω λατρεύομεν

 

Στις ευχές της γονυκλισίας (Εσπερινός Πεντηκοστής) ο ιερέας λέει σε ένα σημείο: “Σοι μόνω αμαρτάνομεν, αλλά και σοι μόνω λατρεύομεν”. Δηλάδη “Μόνο απέναντι σου, Κύριε, αμαρτάνουμε αλλὰ και μόνο εσένα λατρεύουμε”. Όντως ένα ελπιδοφόρο μήνυμα.

Είναι σα να λέμε κι εμείς μαζί με τον συγγραφέα της ευχής: Ναι Κύριε το ξέρουμε ότι είμαστε αμαρτωλοί και η αμαρτία μας μπροστά στην καθαρότητά Σου φαίνεται ξεκάθαρα. Όμως δεν κάνουμε μόνο αμαρτίες.

Είμαστε υπεύθυνοι γι’αυτές αλλά υπολόγισε Φιλάνθρωπε Κύριε και κάτι ακόμα. Θυμίσου ότι ελεύθερα Σε λατρεύουμε. Παρά την αμαρτία μας εμείς προστρέχουμε σ’Εσένα που ήρθες για να σώσεις τα απολωλότα, τους άσωτους, τους ασθενείς πνευματικά, τους αμαρτωλούς.

Ναι Κύριε, αμαρτάνουμε ενώπιόν Σου αλλά και ενώπιόν Σου γονατίζουμε και ζητούμε έλεος. Ξέρουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να νικήσει την φιλανθρωπία σου. Καμία κακία μας δεν μπορεί να υπερβεί την αγαθότητά Σου, καμία αισχρότητά μας δεν μπορεί να διασαλεύσει την αγάπη Σου προς εμάς.

Αμαρτάνουμε, μα και γονατίζουμε ενώπιόν Σου.
Αμαρτάνουμε, μα ζητούμε και το έλεός Σου.
Αμαρτάνουμε, μα και μόνο Εσένα λατρεύουμε.

Είμαστε ασθενικοί, θέλουμε βοήθεια. Έλα και άλλαξέ μας. Μην μείνεις στα λάθη μας, στις κακίες μας, στο σκοτάδι μας. Μείνε στην μετάνοιά μας, στα δάκρυά μας, στην ταπεινή μας προσπάθεια να γκρεμίσουμε την εγωπάθειά μας. Έλα και ευλόγησέ μας. Στείλε τον Παράκλητο. Αυτόν που τα “ασθενεί θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί”.

Έλα Παράκλητε Αγαθέ, έλα και κάνε μας πλέον όπως Εσύ θέλεις, όπως Εσύ ξέρεις.

Έλα Παράκλητε και μέθυσέ μας με τη Χάρη Σου, με το Φως Σου, με την Ζωή Σου. Έλα γρήγορα…κι ας μαχόμαστε εμείς πολλές φορές να φύγουμε από κοντά Σου. Έλα και άρπαξέ μας, κάνε μας να καταλάβουμε, να εννοήσουμε το ποιοι είμαστε, το ποιος είσαι Εσύ.
Έλα γιατί μόνο Εσένα λατρεύουμε, μόνο σε Σένα ελπίζουμε, μόνο με Σένα σωζόμαστε…

π.π. 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ , Ανθυπολοχαγός το 40

 

Έγινε αιτία ο πόλεμος

να συνειδητοποιήσω

τι είναι ο αγώνας,

ο ομαδικός πλέον

και όχι ο προσωπικός.

Θέλω να πω

τι σημαίνει να μάχεσαι

ενταγμένος σε μια ομάδα,

που έχει ορισμένα ιδανικά

και να μάχεσαι κι εσύ γι' αυτά.

Είδα στο πρόσωπο

των στρατιωτών μου

τη λάμψη που είναι ικανός

ο Ελληνισμός ν' αναδύσει

όταν πιστεύει στο δίκιο του.

Και γνώρισα από πολύ κοντά

την αψηφισιά του θανάτου,

την ακατάβλητη θέληση της ζωής

που έγινε τελικά και δική μου.

Λίγοι ξέρουνε ότι

το κύριο βάρος του πολέμου

το σήκωσαν οι ανθυπολοχαγοί.

Και συμβολικά

αυτό θέλησα να δείξω

ηρωοποιώντας

έναν Ανθυπολοχαγό,

με το Άσμα που έγραψα.

- Τι είναι εκείνο

που σας συγκίνησε

στο Έπος του Σαράντα;

Ήταν ότι διάβαζα στην πράξη

και μ' ένα σφίξιμο στην καρδιά

μην τύχει και δακρύσω,

αυτά που με ανία και δυσφορία

διάβαζα ως τότε στα βιβλία

και για την ιστορία της χώρας μου.

Ήταν μια βίαιη φορά

προς τα εμπρός του λαού

που είχε κάποτε ηττηθεί,

όχι εξ αιτίας του,

στη Μικρασία και που τώρα

θα έπαιρνε την εκδίκησή του.

Έτσι το έβλεπα εγώ.

Σαν άχτι μακροχρόνιο

που έβγαινε και ξεθύμαινε.

Δεν έπαιζε ρόλο που

ο εχθρός ήταν διαφορετικός.

Ο εχθρός ήτανε η Τυραννία,

ήτανε η μορφή του Άδικου,

που την είχαμε υποστεί

κάτω από διαφορετικές μορφές

επί αιώνες και είχε γίνει μοίρα μας.

Αυτή η εξέγερση

εναντίον της Μοίρας,

χωρίς υπολογισμό, μες στα όλα,

αυτή η ''όμορφη αφροσύνη'',

όπως λέω κάπου αλλού,

ήτανε που ανέβαζε το γεγονός

σε μιαν άλλη σφαίρα, ποιητική.

Μέσα μου έγινε

μια αναπαρθένευση

των τριμμένων εννοιών.

Οι λέξεις

ξεφουσκώνανε

και ξαναγεμίζανε

με καθαρή ουσία.

Με τη βοήθεια της ουσίας αυτής,

βρήκα το θάρρος

να ξαναπροφέρω λόγια

που ως τότε φοβόμουνα

επειδή τα συναντούσα

μόνο στα χείλη

των κούφιων πολιτικών

και των πατριδοκάπηλων.

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου.

 

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου. Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γράφει σέ βιβλίο του:

«Τό σπουδαῖο εἶναι, ὅτι τήν νηστεία τήν τηροῦσαν καί πολλοί στρατιῶτες, παρ΄ὅλες τίς δυσκολίες,περισσότερο καί ἀπό ἁγιορεῖτες μοναχούς. Μοῦ ἔλεγε, κατά τήν ὀπισθοχώρησι, ἕνα πολεμιστής τῆς πρώτης γραμμῆς:

«Μέ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας κράτησα ὅλη τή Τεσσαρακοστή. Τρώγοντας μόνο κουραμάνα καί λίγα γραμμάρια σταφίδα πού χωροῦσαν στήν φοῦχτα τοῦ ἑνός χεριοῦ».

«Τήν Μ. Ἑβδομάδα, πού γινότανε ἡ ὀπισθοχώρηση,οἱ στρατιῶτες παρ’ὅλη τήν κακουχία, τήν ἄϋπνία, τήν ἐξάντληση, διότι ὑποχωροῦσαν ἀμυνόμενοι, ὅλοι οἱ στρατιῶτες , νηστέψανε καί περάσανε τίς μέρες αὐτές σάν ἀσκητές. Μόνο μέ ψωμί καί νερό. Οἱ ἐφοδιασμοί εἶχαν ἄφθονα τυριά καί κονσέρβες, ἀλλά κανένας δέν γύριζε μάτια σ’αὐτά»  (Τό θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα. σελ.126-127).

Είναι κάποιες φορές που η ιστορία δεν μας μιλά απλώς αλλά μας ελέγχει. Στα παγωμένα βουνά της Πίνδου, μέσα στην πείνα, στο κρύο και στην αγωνία του θανάτου, νέοι άνθρωποι κράτησαν τη νηστεία της Τεσσαρακοστής. Όχι επειδή ήταν εύκολο. Όχι επειδή υπήρχε αφθονία. Αλλά επειδή μέσα τους υπήρχε κάτι ισχυρότερο από την πείνα, η βαθιά τους πίστη. Και είναι παράδοξο τούτο το μάθημα της ιστορίας.

Εκεί όπου υπήρχε στέρηση, γεννήθηκε δύναμη.

Εκεί όπου υπήρχε κακουχία, άνθισε η πνευματική αντοχή. Σήμερα ζούμε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ευκολίες. Τα τραπέζια μας είναι γεμάτα, τα σπίτια μας ζεστά, οι ανάγκες μας λιγότερο σκληρές από ποτέ. Κι όμως, η καρδιά του ανθρώπου φαίνεται συχνά πιο κουρασμένη από εκείνη των στρατιωτών του Σαράντα. Τότε, μέσα στη θύελλα του πολέμου, οι άνθρωποι ύψωναν το βλέμμα στον ουρανό. Σήμερα, μέσα στην άνεση της ειρήνης, συχνά δυσκολευόμαστε ακόμη και να σηκώσουμε την ψυχή μας λίγο ψηλότερα από τις μικρές μας συνήθειες.

Προφανώς γιατί η άνεση δεν γεννά πάντα δύναμη και η αφθονία δεν καλλιεργεί πάντα την ευγνωμοσύνη. Οι στρατιώτες εκείνοι δεν είχαν πολλά. Είχαν όμως πίστη, ταπείνωση και μια σιωπηλή αποφασιστικότητα που έκανε την ψυχή να νικά το σώμα και έτσι, χωρίς να το ξέρουν, άφησαν σε εμάς μια σιωπηλή ερώτηση που διασχίζει τα χρόνια. Αν εκείνοι μπόρεσαν μέσα στον πόλεμο, εμείς γιατί δυσκολευόμαστε μέσα στην ειρήνη;

π. Πέτρος Χιρς _ Όποιος μιλά για διαιρεμένη Εκκλησία ή ισχυρίζεται ότι αυτή χωρίζεται ή δύναται να διασπαστεί, τελεί εν πλάνη, δεν γνωρίζει τι λέει και δεν γνωρίζει τον Χριστό.

 

Σε συνέντευξή του  ο αμερικανός ιερέας και θεολόγος π. Πέτρος Χιρς τόνισε κατηγορηματικά ότι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ταυτίζεται με την Ορθόδοξη Εκκλησία.

 

Όπως επισήμανε, η Εκκλησία είναι Μία, καθώς ένας είναι ο Χριστός και ένα το Βάπτισμα, υπογραμμίζοντας ότι δεν υπάρχουν ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξουν δύο Εκκλησίες, διότι αυτό συνιστά την ίδια την ταυτότητα των πιστών. 

Παρομοίασε μάλιστα την ενότητα αυτή με τον ανθρώπινο οργανισμό: όπως ένας άνθρωπος είναι ενιαίος και δεν χωρίζεται σε δύο, έτσι και η Εκκλησία παραμένει Μία, ενωμένη με τον Χριστό, χθες, σήμερα και εις τους αιώνας.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο π. Πέτρος ανέφερε ότι όποιος μιλά για διαιρεμένη Εκκλησία ή ισχυρίζεται ότι αυτή χωρίζεται ή δύναται να διασπαστεί, τελεί εν πλάνη, δεν γνωρίζει τι λέει και δεν γνωρίζει τον Χριστό.

 

«Εμείς λέμε πιστεύουμε στην Εκκλησία. Πιστεύω εις ένα Θεό, πιστεύω εις μίαν Αγίαν Εκκλησία. Δεν λέμε απλώς ότι υπάρχει Εκκλησία, πιστεύουμε στην Εκκλησία», διευκρίνισε, εξηγώντας ότι πρόκειται για θεανθρώπινο σώμα και θέτοντας το καταληκτικό ερώτημα: «Μπορεί ο Χριστός να χωριστεί, να γίνει κομμάτια;».

Αναισθησίας το ανάγνωσμα!

 Δύο φορές αποδοκιμάστηκε στη Βουλγαρία ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Αρχικά ακούστηκε το «Ανάξιος» κατά την άφιξή του και στη συνέχεια το «Ανάθεμα» μέσα στη Μονή του Αγίου Ιωάννη της Ρίλας, όταν μνημόνευσε τον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο. Παρά τις αντιδράσεις, συνέχισε κανονικά τη Θεία Λειτουργία.

 

Σχόλιο _ Εἶναι βέβαιο πώς ἄν καθόμασταν νά καταγράφουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες προκλήσεις τοῦ (φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου) οἰκουμενικοῦ πατριάρχη (δηλώσεις, συναναστροφές, ἀγκαλιές καί συμπροσευχές μέ κάθε λογῆς ἀλλόδοξο ἀλλά καί ἀλλόθρησκο), δέν θά εἴχαμε χρόνο γιά νά κάνουμε ἀπολύτως τίποτε ἄλλο στή ζωή μας. Γι’ αὐτό καί δέν τό πράττουμε, πέραν κάποιων πολύ χαρακτηριστικῶν στιγμιοτύπων ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κατήφορου, τά ὁποῖα δίνουν τροφή γιά ἐπιπλέον ἐνδιαφέροντα καί χρήσιμα σχόλια. Καί ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου στή Βουλγαρία ἔδωσε σίγουρα τροφή γιά κάποια τέτοια.

Κατ’ ἀρχάς, ἡ ἴδια ἡ ἐπίσκεψη καθ’ αὐτήν καί τό συλλείτουργο μέ τόν πατριάρχη Βουλγαρίας στή μονή τῆς Ρίλας καθιστᾶ φανερή μία βελτίωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Φαναρίου καί Σόφιας, ἔστω καί σέ ἐπίπεδο τυπικῆς συναναστροφῆς καί σέ σύγκριση τοὐλάχιστον μέ τό ἀρχικό κλίμα πού ὑπῆρχε μετά τήν ἐκλογή Δανιήλ στόν βουλγαρικό πατριαρχικό θρόνο (ὑπάρχουν, βλέπετε, δυστυχῶς καί οἱ ἰσορροπίες σέ μία χώρα πού ἐκκλησιαστικά κλίνει κυρίως πρός τή Μόσχα, ἀλλά ἔχει καί μία πολύ μεγάλη φιλοφαναριώτικη ἐνδοεκκλησιαστική μερίδα, ἐνῷ καί πολιτικά βεβαίως ἔχει σαφῶς δυτικές ἐπιρροές). Τό πόσο θά βελτιωθοῦν πάντως οὐσιαστικά οἱ σχέσεις καί τί σημαίνει γιά τήν ἐφεξῆς πορεία τοῦ Δανιήλ αὐτή ἡ ἐπίσκεψη θά τό δοῦμε στό μέλλον.

Τό δεύτερο βεβαίως πού πρέπει νά σχολιαστεῖ εἶναι ὅτι αὐτό τό γεγονός καθόλου δέν ἄρεσε σέ μέγα μέρος τῆς τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς καί λαϊκῆς γνώμης, ὅπως δείχνουν καί τά ἐπεισόδια ἀπό Βούλγαρους πιστούς κατά τήν ὑποδοχή Ἀρχοντώνη, ἀλλά κυρίως οἱ 2.000 ὑπογραφές ἀπό Βουλγάρους κληρικούς σέ κείμενο πού ἐπέκρινε ἔντονα τήν ἐπίσκεψη (σέ περίπτωση πού σᾶς φαίνονται λίγοι, ὀφείλω νά σᾶς ἐνημερώσω ὅτι στήν Ἑλλάδα ἐγώ προσωπικά δέν μπορῶ νά φανταστῶ οὔτε...10 πού θά στήριζαν δημοσίως τέτοια ἀνακοίνωση). Κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ μέ βεβαιότητα ποῦ διολισθαίνει ἐκκλησιαστικά ἡ Βουλγαρία καί ποῦ θά ὁδηγήσει ὁ ἐνδοεκκλησιαστικός της διαχωρισμός σέ δύο ἀντίπαλα οὐσιαστικά στρατόπεδα, ἀλλά ἕνα πρᾶγμα τοὐλάχιστον εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρο: ὅτι ἡ οἰκουμενιστική παναίρεση παραμένει στή χώρα αὐτή σαφῶς πιό περιορισμένη σέ σύγκριση μέ ἄλλες χῶρες (ὅπως π.χ. ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Κύπρος), ἐνῷ φυσικά ὑπάρχει καί τό ἔξτρα μεγάλο ἀγκάθι μέ τό γνωστό ἐπίτευγμα τῆς CIA καί τοῦ Φαναρίου (ὡς ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου της), δηλαδή τήν Οὐκρανική Ψευτοεκκλησία του Ἐπιφανίου Ντουμένκο, τήν ὁποία ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία δέν ἀναγνωρίζει.

Σχετικό μέ αὐτό τό τελευταῖο ζήτημα εἶναι τό τρίτο σχόλιο πού μπορεῖ νά γίνει. Καί αὐτό εἶναι ἡ πολλαπλῆ ἐπανεπιβεβαίωση τοῦ θράσους καί τῆς ἐμμονῆς τοῦ Φαναριώτη ἐπικεφαλῆς στήν πρόκληση καί στόν μαγαρισμό, δεδομένου ὅτι στό συλλείτουργο στή μονή της Ρίλας μνημόνευσε τόν ψευτομητροπολίτη Ντουμένκο (τόν ὁποῖο, ἐπαναλαμβάνω, ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία θεωρεῖ ἄκυρο καί ἀντικανονικό). Φυσικά, θά πεῖ κάποιος, ἡ μισή ντροπή δική του καί ἡ ἄλλη μισή τῶν Βουλγάρων πού δέχθηκαν νά συλλειτουργήσουν μαζί του. Ἦταν δηλαδή τόσο ἀφελεῖς γιά νά πιστεύουν πώς θά σεβόταν τή δική τους θέση καί δέν θά μνημόνευε; Πολύ δύσκολο νά τό πιστέψει κανείς. Ἄλλωστε εἶχε πρόσφατα προηγηθεῖ ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου καί στή Ρουμανία, ὅπου ἐπίσης μνημόνευσε ἐν μέσῳ Θείας Λειτουργίας τον Ψευτοεπιφάνιο, ἄν καί οὔτε ἡ Ρουμανική Ἐκκλησία τόν ἀναγνωρίζει. Μετά τή Ρίλα πάντως ἀκολούθησε νέα παρουσία τοῦ Βαρθολομαίου σέ Θεία Λειτουργία στή Σόφια, ὅπου ἐκεῖ ἐπιλέχθηκε νά μή λειτουργήσει, ἀλλά ἁπλῶς νά παρασταθεῖ (ὁπότε ἀποφεύχθηκε νέο κροῦσμα μνημόνευσης). Προφανῶς, οἱ ταλαίπωρες ἰσορροπίες πού προανέφερα καί ἐκεῖνο τό κακόμοιρο «κατ’ οἰκονομίαν» πού ἔχει γίνει λάστιχο, εἰδικά τά τελευταῖα χρόνια

Κλείνοντας, ὅμως, δέν θά ἦταν σωστό νά μή σχολιαστεῖ, μέ ἀφορμή τίς ἐναντίον του ἀντιδράσεις ἀπό Βουλγάρους κληρικούς καί λαϊκούς, ἡ ἀναφορά Βαρθολομαίου σέ ὅσους ἀντιδροῦν ἀπέναντι στή φρικώδη ἐκκλησιαστική ἐκτροπή τήν ὁποία ὑπηρετεῖ συστηματικά καί πεισματικά ἐδῶ καί 35 χρόνια. Περιέλαβε δέ καί τούς ἐν Ἑλλάδι ἀντιδρῶντες, πού τούς χαρακτήρισε ἐξτρεμιστές (τίτλος τεράστιας τιμῆς φυσικά αὐτός, ὅταν στόν ἀπευθύνει ὁ πραγματικός μέγας ἐξτρεμιστής ἐχθρός τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί πρωτοκορυφαῖος δούρειος ἵππος τῆς νεοεποχίτικης δυσωδίας), οἱ ὁποῖοι δῆθεν προκαλοῦν σχίσμα μέσα στήν Ἐκκλησία (σέ ἄλλη μία ἐκκωφαντική διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητας ἀπό τόν πραγματικό μέγα σχισματοποιό τῆς Ὀρθοδοξίας). Ἔκανε βέβαια καί ἐπίδειξη εἰκονικῆς ἀγάπης πρός ὅλους τούς ἀντιφρονοῦντες (γκράν μέτρ στήν κούφια ἀγαπολογία ἄλλωστε), εὐχόμενος νά ἐπανέλθουν στόν...ὀρθό δρόμο πού ἐκφράζει τό Φανάρι - καί μετά ἀναχώρησε γιά τη Ρώμη (4η και 5η φωτογραφία), γιά νά ξανανταμώσει μέ τούς ἀγαπημένους του, νά τιμηθεῖ μέ τόν τίτλο τοῦ ἐπίτιμου διδάκτορα τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Βατικανοῦ γιά τήν ὅλη…προσφορά του καί ἀκόμη νά συνεορτάσει πανηγυρικά καί τά 800 χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ «Ἁγίου» Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης (τά εἰσαγωγικά, προφανῶς, γιά νά ὑπενθυμίσουμε στούς κακόμοιρους ἀγαπούληδες ὁμόφρονες τοῦ κυρίου Ἀρχοντώνη ὅτι ἡ παπική ὀργάνωση πού αὐτοαποκαλεῖται - ἀλλά καί ἀπό τούς ἴδιους γίνεται ἀποδεκτή ὡς - Ἐκκλησία, στην πραγματικότητα ἀπό τον 11ο αἰώνα και ἐξῆς ΔΕΝ ἔχει ἁγιαστική Χάρη, συνεπῶς οὔτε ἔγκυρα μυστήρια ἐπιτελεῖ, οὔτε φυσικά ἁγίους βγάζει).

Αὐτά τά ὀλίγα σήμερα γιά κάποιον πού τόσο οἱ περίφημες φράσεις τοῦ Χριστοῦ γιά τούς ὑποκριτές Φαρισαίους, ὅσο καί ἐκείνη τοῦ Θουκυδίδη γιά ὅσους διαστρέφουν ἀκόμη καί τή σημασία τῶν λέξεων προκειμένου νά τίς ταιριάζουν στούς στρεβλούς λογισμούς τους, θά ἔπρεπε ὑπό κανονικές συνθῆκες νά συνοδεύονται μονίμως ἀπό τήν φωτογραφία του...

 

 Νεκτάριος Δαπέργολας

Ζωντάνεψαν οι άγγελοι στον Άγιο Γεώργιο του Κουρμπίνοβο - Ο εμβληματικός ναός του 12ου αιώνα

Επιστήμονες από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη ολοκλήρωσαν τη συντήρηση των τοιχογραφιών

Επιστήμονες από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη ολοκλήρωσαν τη συντήρηση των τοιχογραφιών σε ένα σπουδαίο βυζαντινό μνημείο της Βόρειας Μακεδονίας. Ο άγγελος που τυπώθηκε σε χαρτονόμισμα.

Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία κομνήνειας τέχνης που σώζονται στην επικράτεια της άλλοτε Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι άγγελοι στον ναό του Αγίου Γεωργίου, στη μικρή πόλη Κουρμπίνοβο της Βόρειας Μακεδονίας, σχεδόν μία ώρα από τις Πρέσπες της Φλώρινας, απέκτησαν νέα ζωή και αποτελούν έναν από τους πιο σπουδαίους τοιχογραφικούς διάκοσμους του 12ου αιώνα. Άγγελοι με έντονα χρώματα στα ιμάτια, εκφραστικά πρόσωπα, χέρια που διακρίνονται οι γραμμώσεις στις παλάμες, φτερά ανοιγμένα, ίπτανται πλέον μέσα στον ναό, αναδεικνύοντας τον εικονογραφικό κύκλο μιας από τις σπουδαιότερες ζωγραφικές συνθέσεις της εποχής διακυβέρνησης από τη Δυναστεία των Κομνηνών, γνωστή και ως κομνήνεια περίοδος.

Έργο άγνωστου αγιογράφου ή αγιογράφων οι άγγελοι του Αγίου Γεωργίου είναι ένα σύνολο ζωγραφικής σύνθεσης εξαιρετικής τέχνης και ομορφιάς, τόσο όμορφοι και τόσο ζωντανοί, που πριν μερικά χρόνια η εθνική τράπεζα της γειτονικής χώρας  αποτύπωσε εκείνον που ίπταται στην κόγχη, σε χαρτονόμισμα. 

Ο ναός είναι μονόχωρη βασιλική, μήκους 17 μέτρων και πλάτους 7 μέτρων και η αγιογράφησή του ξεκίνησε στις 25 Απριλίου του 1191, σύμφωνα με επιγραφή που διασώζεται στο βόρειο τμήμα της Αγίας Τράπεζας. Άγνωστος παραμένει και ο δωρητής. Αγιογραφήθηκε επί αυτοκράτορα Ισαάκ Β΄ Άγγελου (1185-1195) και της συζύγου του Μαργαρίτας, κόρης του Μπέλα Γ΄ βασιλιά της Ουγγαρίας και της Κροατίας, η οποία μετονομάστηκε σε Μαρία. 

Κατά τον 17ο αιώνα είναι πιθανόν να εγκαταλείφθηκε ο ναός και στη διάρκεια του 19ου αιώνα αναγεννήθηκε και έγιναν προσθήκες στον σκελετό του, ενώ η βόρεια και η νότια είσοδος έκλεισαν και αντικαταστάθηκαν με δύο παράθυρα, χωρίς να υπάρξει καμία φθορά η βλαπτική παρέμβαση στην εικονογράφηση. 

Πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε το έργο συντήρησης των τοιχογραφιών του βυζαντινού ναού του Αγίου Γεωργίου, ένα εγχείρημα δύσκολο, το οποίο είχαν αναλάβει συντηρητές από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Το έργο που διήρκησε σχεδόν 4 χρόνια είχε αναλάβει το ΕΚΒΜΜ στο πλαίσιο της συνεργασίας με το υπουργείο Πολιτισμού της Βόρειας Μακεδονίας. 

«Ολόκληρος ο τοιχογραφικός διάκοσμος στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Κουρμπίνοβο είναι ένα εντυπωσιακό σύνολο τέχνης που δεν υπάρχει όμοιό του», λέει στη Voria, η διευθύντρια του ΕΚΒΜΜ -και διευθύντρια του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού-, Φλώρα Καραγιάννη. 

Με την πλέον σύγχρονη τεχνολογία και πολλή υπομονή και συγκέντρωση οι συντηρητές αποκατέστησαν τις φθορές του χρόνου και ανέδειξαν τα χρώματα και τις μορφές στον χριστολογικό κύκλο των τοιχογραφιών. Από τις παραστάσεις ξεχωρίζουν εκείνες της Παναγίας στην αψίδα, του Αγίου Δημητρίου, των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Ωστόσο εκείνο που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των βυζαντινολόγων, αλλά και του κοινού είναι οι πάνω από 20 άγγελοι, κάποιοι από τους οποίους ίπτανται και πλαισιώνουν την πιο αναγνωρίσιμη ορθόδοξη αγιογραφία της Παναγίας, την Πλατυτέρα των Ουρανών. Ειδικά μάλιστα η απεικόνιση του Αρχάγγελου Γαβριήλ είναι τόσο σπάνια και τόσο εντυπωσιακή που έχει γίνει σύμβολο και ορόσημο για την εκκλησία όχι μόνο του Κουρμπίνοβο, αλλά ολόκληρης της Βόρειας Μακεδονίας και της Βαλκανικής. 

Ο βυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου είναι επισκέψιμο μνημείο και συγκεντρώνει πλήθος ντόπιων και τουριστών, καθώς οι ιπτάμενοι άγγελοί του είναι ονομαστοί σε όλη τη νοτιοανατολική Ευρώπη. 

Σύμφωνα με την κ. Καραγιάννη το μνημείο, στο οποίο διασώζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό ο αρχικός εικονογραφικός διάκοσμος, χρονολογείται βάσει επιγραφής στο έτος 1191. Δεν υπάρχει όμως υπογραφή στις εικόνες  και έτσι δεν είναι γνωστός ο σπουδαίος καλλιτέχνης που αγιογράφησε τον ναό, ενώ η τεχνοτροπία έχει ομόλογό της στον ναό των Αγίων Αναργύρων, στη συνοικία Απόζαρι στη βόρεια πλευρά της Καστοριάς. 

«Θέλουμε να ευχαριστήσουμε το Εθνικό Ινστιτούτο Μνημείων και Μουσείων της πόλης Μπίτολα (Μοναστήρι) για την πολυετή και αγαστή συνεργασία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την απόδοση στο κοινό των συντηρημένων τοιχογραφιών του 12ου αιώνα, κορυφαίο δείγμα της εποχή των Κομνηνών», ανέφερε η κ. Καραγιάννη. 

Με αφορμή την ολοκλήρωση των εργασιών, στις αρχές Οκτωβρίου το βυζαντινό μνημείο επισκέφτηκαν η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη και ο υπουργός Πολιτισμού, Τουρισμού, Αθλητισμού και Νεότητας της Βόρειας Μακεδονίας Σεντάτ Σουλεϊμάνι. Οι δύο υπουργοί, αλλά και στελέχη της επιστημονικής κοινότητας των δύο χωρών εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το άριστο αποτέλεσμα των εργασιών και εκδήλωσαν την πρόθεσή τους για τη συνέχιση της συνεργασίας και σε άλλα μνημεία. 

Μ. Ριτζαλέου, Voria

Ο Χριστός και η βία.

 

Νομίζετε και λέτε ότι ο Χριστός ήταν κατά της βίας; Ριξ' τε μια πρόχειρη ματιά στο Ευαγγέλιο και θα διαψευστείτε.

Ασφαλώς και εκ των προτέρων σαφηνίζω ότι ήταν κατά της κακοποιητικής και επίβουλης βίας, της μοχθηρίας, της εμπάθειας και της μισαλλοδοξίας. Αντίθετα δίδαξε την παθητική αντίσταση ( μη αντιστηναι τω πονηρω) και την αγάπη και ευεργεσία προς τον εχθρό.

Αυτό από μόνο του όμως είναι βίαιο και απαράδεκτο αν σκεφτεί κανείς την αδικία, την εκμετάλλευση του ανθρώπου, τα φονικά, τις γενοκτονιες, την φτώχεια. Σε έναν κόσμο ανταγωνισμών και αντεκδίκησης ο Χριστός κρίνεται ένοχος θανάτου για το κήρυγμα του. Οι επαναστάτες θεωρούν ότι εξυπηρετεί τους δυνατούς, οι δυνατοί ότι ανακοπτει την δημιουργικότητα, την εξέλιξη τους. Να δίνεις λεει και το πανωφόρι σε όποιον σου κλεψει τα ρούχα και στην αγγαρεία του ενός μιλίου να προσθετεις ακόμα ένα. Δεν είναι βία λοιπόν το Ευαγγέλιο;

Δεν είναι βία οι αφορισμοί Του( ουαι υμιν) προς τους Γραμματείς και Φαρισαίους, τους οποίους περιορίσαμε στο ιερατείο και την θρησκευτική ηγεσία κάθε εποχής, αρνούμενοι από φόβο να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτους;

Ειναι ενα φοβερό αποκαλυπτικό ψυχογραφημα του μαθητή και του θρησκευομενου, στο οποίο οποιος δει τον εαυτό του θα πενθησει για πάντα.

Δεν είναι βία ή Αποκάλυψη κατά την οποία οι πρακτικοί και λογικοί άνθρωποι, οι προσαρμοζόμενοι εξυπνα στις περιστάσεις θα χαθούν μαζί με το θηρίο και θα δικαιωθούν όσοι διάλεξαν ασκητική ζωή; Οι ακοινωνητοι και απροσαρμοστοι;

Δεν είναι βία ή προτροπή Του να σηκώσουμε τον σταυρό μας σαν τον πιο ξεφτιλισμένο καταδικο και να προδωσουμε γονείς οικογένεια, περιουσία, αξίες, παιδιά για να γίνουμε μαθητές Του;

Δεν είναι βίαια απογοήτευση οταν μιλάει για ειρήνη, χαρά, αγάπη και προειδοποιεί οτι οποιος τα επιθυμησει αυτά θα διωχθεί εως θανάτου;

Αλλά η πιό βίαια πράξη Του είναι η διάψευση των ονείρων και της προσδοκίας των σύγχρονων Του. Την Κυριακή μπαίνει βασιλιάς στην πόλη των βασιλέων, την Παρασκευή ήδη κρεμιέται στο ξύλο σαν αποσυνάγωγος και καταραμένος.

Δεν είναι βία η εκούσια παράδοση Του στα λυσσασμένα σκυλιά, που τον θανάτωναν εξευτελιστικά , Αυτόν τον Παντοδύναμο; Βία κατά του εαυτού Του. Μηδενικό αίσθημα αυτοσυντήρησης . Και εκεί που πριν στην Γεσθημανή ασκεί τόση βία στον εαυτο του , γενόμενος περίλυπος έως θανάτου; Αδυσώπητη υπακοή.

Ακόμα βία και η επιστροφή Του από τους νεκρούς, η οποια καταλυει τους φυσικούς νόμους τρομάζοντας με αβυσαλέα φρίκη καθε ηθικό φιλόσοφο Η βίαια κατάλυση του θανάτου, η αρπαγή του Αδάμ από την κόλαση δεν συγκρούεται άραγε με τους τιμητές της απόλυτης δικαιοσύνης; Αυτούς που μιλάνε για δίκαιες ποινές και τιμωρίες;

Ναι είναι βία και ανατροπή.

Προσθέτω το γεγονός της εκκαθάρισης του ναού από τους εμπόρους χωρίς σχόλια , γιατί μιλάει από μόνο του!

Και θα μπορούσα να πιάσω μία μία τις ευαγγελικές διδασκαλίες και να σας αποδείξω πόσο ανατρεπτικές και δυσπαράδεκτες είναι! Αλλά νομίζω πιάσατε ήδη το νόημα.

Λοιπόν αν θέλετε να είστε τακτοποιημένοι με μια θρησκεία, η οποία σας προσφέρει επίπεδες συναισθηματικές συγκινήσεις και σας βολεύει να λέγεστε Χριστιανοί, γιατί είναι ωραίο και ωφέλιμο για το ιματζ σας, μπορείτε να ισχυρίζεστε ότι ο Χριστός ήταν ένας ήρεμος πασιφιστης και ένας γλυκός επιπόλαιος διδάσκαλος.

Για μένα όμως ήταν δυναμικός ανατροπέας. Γιατί το Φως είναι ανυπόφορο για τους σκοτεινούς. Χωρίς βία και ανατροπή δεν θα ήταν δυνατή η σωτηρία

 

 π. Παντελεήμων Κρούσκος