Στήν Ιερά Σκήτη τής Αγίας Αννης καί συγκεκριμένα στήν Καλύβα «Γέννησις τής Θεοτόκου», μέ αυταπάρνηση, ασκητική ζωή καί τέλεια υπακοή, έζησε σάν τέλειος υποτακτικός ό Πάτερ Στέφανος, ό οποίος ήταν κι ό τελευταίος διάδοχος στήν Καλύβη αυτή καί συνεχιστής τής ενάρετης ζωής καί πολιτείας, πού είχε ή ευλαβέστατη Συνοδεία τού Γέροντα Γρηγορίου, πρώην Κωνσταμονίτου καί τού οσιότατου αρχιμανδρίτη Ιωακείμ, ό όποιος ήταν καί ό Γέροντας τού Μονάχου Στέφανου καί επειδή είχε έρθει κι αυτός, όπως καί ό Γέροντας του Ιωακείμ από τήν Αμερική, όλοι τόν ήξεραν καί τόν αποκαλούσαν «Στέφανος ό Αμερικάνος».
Ό Μοναχός Στέφανος, γεμάτος αγάπη, απλότητα καί αγαθοσύνη, αφού με αφοσίωση υπηρέτησε τον Γέροντά του αρχιμανδρίτη Ιωακείμ, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, κι αξιώθηκε να πάρει την ευχή και ευλογία του όντως αγίου εκείνου Γέροντά του, ήταν πολύ ευχαριστημένος που πήρε αυτό το μεγάλο πνευματικό εφόδιο για κάθε πνευματικό παιδί από τον πνευματικό πατέρα και ηγούμενο του.
Μετά τήν όσιακή κοίμηση τού Γέροντά του, ο Μοναχός Στέφανος, επειδή δεν είχε πλέον Γέροντα να υπηρετήσει, πήγαινε στα Μοναστήρια από τα όποια ζητούσε ελεημοσύνες.
Ό,τι τού δίνανε: παξιμάδια, ρύζι, ζάχαρη,όσπρια και άλλα τρόφιμα και κηπουρικά, τα μοίραζε σε διάφορα άλλα Γεροντάκια, που ήταν άρρωστα και κατάκοιτα σε άλλες Καλύβες, στην Αγία Άννα, στη Μικρή Αγιάννα, στα Κατουνάκια, στα Καρούλια κι όπου άλλου βρίσκονταν άρρωστο γεροντάκι.
Τό διακόνημα αυτό, ο μακάριος Στέφανος, συνέχισε σ” όλη του τη ζωή και με χαμόγελο στα χείλη, το κομβοσχοίνι στο χέρι, την ευχή στην καρδιά και τον τορβά στην πλάτη, ήταν έτοιμος πάντα στην προσευχή και τη διακονία των πασχόντων αδελφών, σαν πάνοπλος στρατιώτης του «κάλουΣαμαρείτη» Δεσπότη Χριστού.
Έτσι ξεπλήρωνε τις δυο μεγάλες εντολές: Την αγάπη προς το Θεό και την αγάπη προς τον πλησίον συνάνθρωπό του, επειδή είχε βαθιά πίστη στα λόγια τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού πού είπε: «Έν ταύταις ταίς δυσίν εντολαίς όλος ό Νόμος καί οί Προφήται κρέμονται» (Ματθ. ΚΒ” 40).
Έτσι έτοιμο τόν βρήκε ό θάνατος, λίγο αδιαθέτησε και σαν το πουλάκι έφυγε από τον κόσμο τούτο, εφοδιασμένος με τις πολλές και άπειρες ευχές, που πήρε τόσο από το Γέροντά του, όσο κι από όλους εκείνους που έθρεψε και με κάθε τρόπο βοήθησε και περίθαλψε και πήγε με παρρησία πολλή στον αγωνοθέτη Κύριο και θεό ημών Ιησούν Χριστόν, για να λάβει το βραβείο της νίκης και να ειπεί στον δίκαιο Κριτή, εκείνα που ο Θείος Παύλος είπε:
«Τόν αγώνα τόν καλόν ηγώνισμαι, τόν δρόμο τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα λοιπόν απόκειται μοί ό τής δικαιοσύνης στέφανος, όν αποδώσει μοί ό Κύριος έν εκείνη τή ημέρα ό δίκαιος Κριτής» (Β” Τιμ. Δ” 7, , νά χαίρεται στεφανωμένος κι αυτός καί νά δοξάζει τόν Πατέρα, τόν Υιόν καί τό Άγιον Πνεύμα, μέ όλους τούς αγιορείτες Πατέρες και Αγίους.
(Γεροντικόν τού Αγίου Όρους
Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου)
