Μελέτη: Αποφεύγοντας την παγίδα μιας κοινωνίας χωρίς μετρητά

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός

Δύο Γερμανοί Καθηγητές Οικονομικών, ο Gerhard Rösl (Πανεπιστήμιο του Regensburg) και ο Franz Seitz (Πανεπιστήμιο του Weiden), δημοσίευσαν πρόσφατα (Απρίλιος 2026) μια ακαδημαϊκή μελέτη στην οποία υποστηρίζουν ότι πρέπει να εξασφαλιστεί η χρήση των μετρητών στις συναλλαγές λόγω της σταθεροποιητικής τους λειτουργίας ιδίως κατά τις περιόδους κρίσεων. Θεωρούν ότι η «οικονομική προσιτότητα» (“affordability”) των μετρητών είναι καθοριστική για τη μελλοντική επιβίωσή τους στο οικονομικό οικοσύστημα καθώς οι καταναλωτές επιλέγουν τα μέσα πληρωμής όχι μόνο με βάση την ευκολία αλλά και το κόστος.

Η μελέτη τοποθετείται σε ένα περιβάλλον όπου τα ψηφιακά μέσα πληρωμών είναι πανταχού παρόντα, η χρήση των μετρητών στον δυτικό κόσμο έχει μειωθεί αισθητά και οι υποδομές για μετρητά (ATM, φυσικά καταστήματα τραπεζών κ.λπ.) συρρικνώνονται με ταχύτητα. Κατά τη θέση των συγγραφέων, ο ρόλος των μετρητών σήμερα είναι εξαιρετικά σημαντικός καθώς λειτουργούν ως εναλλακτικό σύστημα πληρωμών όταν αποτυγχάνουν οι ψηφιακοί τρόποι, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών στο χρήμα και παρέχοντας ασφάλεια και σταθερότητα σε περιόδους έκρυθμων καταστάσεων (π.χ. οικονομικές, ενεργειακές, τεχνολογικές κρίσεις).

Τα μετρητά κατά τους δύο οικονομολόγους αποτελούν δημόσιο αγαθό υπό την έννοια ότι δεν μπορεί κάποιος πολίτης να αποκλειστεί από τη χρήση τους (μη αποκλειστικότητα) και επιπλέον η χρήση τους από τον καταναλωτή δεν μειώνει τη διαθεσιμότητα τους (μη ανταγωνιστικότητα). Συνεπώς, τα μετρητά παράγουν κοινωνική αξία πέρα από την ατομική χρήση.

Τα μετρητά προσφέρουν μια σειρά από οφέλη που έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους: σφυρηλατούν την ανθεκτικότητα του συστήματος πληρωμών, συντελούν στην οικονομική συμπερίληψη δίχως αποκλεισμούς, είναι ανταγωνιστικά προς ιδιωτικά μέσα πληρωμών, θωρακίζουν την ιδιωτικότητα στις συναλλαγές και την ελευθερία επιλογής.

Στη μελέτη αναλύεται η έννοια της «οικονομικής προσιτότητας» (“affordability”) στις πληρωμές καθώς οι καταναλωτές επιλέγουν το μέσο πληρωμής με βάση το κόστος, την ευκολία, την ασφάλεια και τη συνήθεια. Μακροπρόθεσμα η επιλογή τους επηρεάζει και εν τέλει διαμορφώνει συνολικά το οικοσύστημα πληρωμών.

Ως προς το συμβατικό χρήμα, η «οικονομική προσιτότητα» συνδέεται με την εύκολη προσβασιμότητα σε συστήματα ανάληψης (ΑΤΜ) και φυσικά καταστήματα τραπεζών, με το χαμηλό ή μηδενικό κόστος χρήσης και με αυτή καθεαυτή τη χρήση του. Όταν η «οικονομική προσιτότητα» μειώνεται (π.χ. μείωση του αριθμού των ATM) οι καταναλωτές είναι αναγκασμένοι να μετακινηθούν σε άλλο τρόπο πληρωμής συμβάλλοντας στην συρρίκνωση του συστήματος των μετρητών (network effect).

Υπό την ανωτέρω έννοια, το κόστος της χρήσης των μετρητών μπορεί να είναι άμεσο (τραπεζικά τέλη, προμήθειες κατά τη χρήση ΑΤΜ, κόστη διαχείρισης), έμμεσο (δαπάνη χρόνου για την προμήθεια μετρητών, αποστάσεις, κίνδυνοι, οικολογικό αποτύπωμα) και μη χρηματικό (ψυχολογικοί παράγοντες). Επισημαίνουν, βέβαια, οι δύο ακαδημαϊκοί ότι υπάρχουν αρκετές μεθοδολογικές δυσκολίες μέτρησης του κόστους λόγω ελλείμματος δεδομένων, διαφορετικών μοντέλων κατανομής του κόστους, υποκειμενικότητας ορισμένων εννοιών (π.χ. ιδιωτικότητα) κ.λπ.

Οι Καθηγητές σημειώνουν ότι η αύξηση του κόστους των μετρητών είναι κοινωνικά άνιση καθώς η χρήση τους καταγράφει μεγαλύτερα ποσοστά στους ανθρώπους των χαμηλότερων εισοδημάτων, στους ηλικιωμένους που δεν είναι εξοικειωμένοι με τις σύγχρονες ψηφιακές τεχνολογίες και στους κατοίκους της υπαίθρου όπου δεν υπάρχουν συνήθως οι υποδομές υποστήριξης των μετρητών στο οικοσύστημα των συναλλαγών (έλλειψη ATMs, φυσικών καταστημάτων τραπεζών κ.λπ.).

Ενώ οι ψηφιακές πληρωμές μπορεί μερικές φορές να φαίνονται φθηνές, συχνά συνεπάγονται κρυφά κόστη, όπως επενδύσεις στην κυβερνοασφάλεια για την προστασία από απάτες και παραβιάσεις δεδομένων, αλλά και απώλεια της ιδιωτικότητας μέσω της επεξεργασίας των προσωπικών δεδομένων. Με τα μετρητά αποφεύγονται πολλά από αυτά, αλλά η χρήση τους εξαρτάται από μια τις υποδομές που αυξάνουν τα κόστη.

Bασικό εύρημα της μελέτης είναι ότι δεν υπάρχει καθολικά φθηνότερο μέσο πληρωμής. Τα κόστη διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των χωρών και εξαρτώνται από την υποδομή, τον ανταγωνισμό και τη ρύθμιση. Η προσιτότητα των μετρητών διαμορφώνεται από ολόκληρο τον «κύκλο των μετρητών» – από την παραγωγή στα νομισματοκοπεία και τη μεταφορά έως τα ATM και τη διαχείριση στο λιανεμπόριο – με τα κόστη τελικά να επιβαρύνουν τους καταναλωτές.

Στη μελέτη παρουσιάζονται τα μέτρα που λαμβάνουν διάφορα κράτη για τον περιορισμό των μετρητών (π.χ. θέσπιση ανώτατων ορίων χρήσης μετρητών και υποχρεωτική χρήση ψηφιακών μέσων πληρωμής) με στόχο την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της εγκληματικότητας εν γένει. Κατά τους συγγραφείς, τέτοιου είδους μέτρα έχουν περιορισμένη αποτελεσματικότητα, μετατοπίζουν την εγκληματικότητα σε άλλα πεδία με ταυτόχρονη συρρίκνωση της ελευθερίας χρήσης μετρητών και αποδυνάμωση των υποδομών.

Ο κίνδυνος είναι να οδηγηθούμε στον φαύλο κύκλο της «παγίδας χωρίς μετρητά». Η μείωση της χρήσης των μετρητών συντελεί στον περιορισμό των υποδομών, στην αύξηση του κόστους χρήσης μετρητών και ξανά στην περαιτέρω μείωση χρήσης των μετρητών. Αυτή η κυκλική διαδικασία σταδιακά και αναπόδραστα θα εξαφανίσει τα μετρητά από τις συναλλαγές.

Για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων, οι συγγραφείς προτείνουν ένα σύνολο πολιτικών. Οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις θα πρέπει να υποστηρίζουν ενεργά την υποδομή των μετρητών διατηρώντας τα δίκτυα ATM, ιδιαίτερα σε περιοχές με ανεπαρκή εξυπηρέτηση, και διασφαλίζοντας την αποτελεσματική διαχείριση και διακίνηση των μετρητών.

Τα ρυθμιστικά πλαίσια των κρατών θα πρέπει να αποφεύγουν τη δυσμενή μεταχείριση των μετρητών, να καταργούν περιττούς περιορισμούς και να προωθούν τον δίκαιο ανταγωνισμό στις αγορές πληρωμών. Η μεγαλύτερη διαφάνεια στο κόστος των πληρωμών και η βελτιωμένη αποδοτικότητα σε όλο τον κύκλο των μετρητών μπορούν επιπλέον να συμβάλουν στον περιορισμό των δαπανών. Επιπρόσθετα, συμπληρωματικές λύσεις όπως οι υπηρεσίες cashback μπορούν να βελτιώσουν την πρόσβαση, διατηρώντας παράλληλα τον ουσιαστικό ρόλο των ATM.

Οι δύο επιστήμονες καταλήγουν ότι σε κάθε περίπτωση τα μετρητά θα πρέπει να παραμείνουν κρίσιμο μέρος ενός αποτελεσματικού και ανθεκτικού μείγματος πληρωμών, παρέχοντας καθολική προσβασιμότητα, οικονομική και πιστωτική συμπερίληψη, ιδιωτικότητα και διαφάνεια στις καθημερινές συναλλαγές.

Το μέλλον των μετρητών δεν θα καθοριστεί μόνο από τις εξελίξεις στην τεχνολογία ή τις προτιμήσεις των καταναλωτών, αλλά από το αν οι θεσμοί επιλέξουν να τα διατηρήσουν ως προσβάσιμο και βιώσιμο δημόσιο αγαθό.

πηγή

Οι Έλληνες του Μοναστηρίου

 Η εκπομπή «365 Στιγμές» με τη Σοφία Παπαϊωάννου επιστρέφει με ένα επεισόδιο για τους Έλληνες του Μοναστηρίου της σημερινής Μπίτολα στη... "Βόρεια Μακεδονία" 

ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ Σοφία μας..

 

 Το Μοναστήρι ήταν κάποτε κέντρο του Ελληνισμού στα Βαλκάνια, έχοντας αναπτύξει το εμπόριο, την παιδεία και τον πολιτισμό. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους το «Παρίσι των Βαλκανίων», όπως αποκαλούσαν την πόλη, παραδόθηκε στη Σερβία. Οι Έλληνες Μοναστηριώτες έφυγαν αναγκαστικά από τον τόπο τους με τους περισσότερους να επιλέγουν την πιο κοντινή πόλη, τη Φλώρινα της Μακεδονίας, για «να αναπνέουν τον αέρα του Μοναστηριού». 

Η Σοφία Παπαϊωάννου μετακινείται ανάμεσα στις δύο πόλεις, συναντά απογόνους οικογενειών που χωρίστηκαν τότε και έζησαν δεκαετίες από τις δύο πλευρές των συνόρων, και στην εκπομπή ξανασυναντιούνται. Στο Μοναστήρι βρίσκει και νέους Μοναστηριώτες που κρατούν ζωντανή την ελληνική γλώσσα και την πολυπολιτισμική παράδοση της πόλης.

(Ο «γεροπόρνος» μοναχός Από το Λαυσαϊκό..)

 

Μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού περιγράφει το βίο ενός μοναχού, που αφού εγκατέλειψε το μοναστήρι, δούλευε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Και όπως από κάθε λιμάνι, ούτε απ’ αυτό έλειπαν οι πόρνες.

Ο «μοναχός» δούλευε όλη την ημέρα, και το βράδυ ξόδευε όλα όσα κέρδιζε, «αγοράζοντας» την συντροφιά μιας πόρνης για όλη τη νύχτα.

Ήταν η ντροπή των χριστιανών της πόλης, ήταν το σκάνδαλο της Εκκλησίας. Τα χρόνια πέρναγαν και παρά τις εκκλήσεις και τις συστάσεις, αυτός συνέχιζε την αμαρτωλή του ζωή.

Κάποτε, όπως σε όλους μας, ο θάνατος ήρθε σαν λύτρωση, σαν φάρμακο που θα τον έσωζε από τις αμαρτίες που δεν σταμάτησε να κάνει ακόμη και λίγο πριν πεθάνει. Και πώς να τον αφήσουν χωρίς ταφή για χριστιανό;

Οι παπάδες της πόλης τον πήραν να τον κηδέψουν και μαζί του να θάψουν το σκάνδαλο. Το νέο μαθεύτηκε: Ο «γεροπόρνος» μοναχός πέθανε. Ποιος άραγε θα πήγαινε στην εκκλησία να τον αποχαιρετήσει;

Η εκκλησία στην κηδεία του γέμισε από γυναίκες της Αλεξάνδρειας, τίμιες γυναίκες, χριστιανές, που ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, μα όχι σαν έναν οποιοδήποτε νεκρό, σαν άγιο!

Κάποιος γνώρισε σε κάποια από αυτές το πρόσωπο μιας πόρνης, που είχε καιρό να δει στο λιμάνι… δεν ήταν όμως, όπως την θυμόταν. Κάποιες άλλες, απλά τους θυμίζαν κάτι απόμακρο.

Τότε η πόλη έμαθε πως ο «γεροπόρνος» μοναχός ήταν ένας άγιος, που με τα λεφτά που κέρδιζε, εξαγόραζε μια νύχτα χωρίς αμαρτία, αγόραζε το «δικαίωμα» στο σώμα τους για να κερδίσει την ψυχή τους.

Τότε η πόλη έμαθε, ότι αυτός που νόμιζαν ότι είναι το «σκάνδαλο» ήταν η αγνότητα, η άδολη αγάπη, η αυταπάρνηση, ο άνθρωπος, ο λόγος του Θεού, η προσευχή και η θέωση.

Γιατί ο άνθρωπος του Χριστού δεν κρίνεται στη διάρκεια της ζωής του, αλλά στο τέλος της! Γιατί ακόμη κι όταν ο ίδιος ζει «καθώς πρέπει», πρέπει να μαρτυρήσει, πρέπει να ζήσει την μαρτυρία και το μαρτύριο.

Τελικά ποιος είναι το σκάνδαλο, ο άλλος ή εμείς;

Το συστημά τους, ενοχλείτε πολύ με την αποκάλυψη της φρικτής πραγματικότητας ..

 

Ναι ,τα   τσογλάνια μας έριξαν την ανάρτηση…

Αλλά δεν μασάμε!

ΕΔΩ

Άγιος Σωφρόνιος _ Ένα από τα σημεία του εγωισμού είναι η παρουσία κάποιου αισθήματος ζήλιας μέσα μας. Πρέπει να αποφεύγουμε το αίσθημα αυτό σαν μαύρο θάνατο. Η γνήσια Χριστιανική ζωή, μας ελευθερώνει από τη ζήλια.

 

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης _η Ζήλεια

Άλλη μορφή σχέσεώς μας με τους ανθρώπους, η οποία διαταράσσει την ειρήνη και την ενότητα, είναι η ζήλεια με όλες τις έννοιες. Ζηλεύω κάποιον από αγάπη, τον θεωρώ δικό μου και ενώνομαι αναπόσπαστα μαζί του. Η ένωση αυτή δεν είναι εν τω σώματι του Χριστού, είναι μία υποβίβαση του σώματος του Χριστού σε ανθρώπινη σχέση. Είναι επίσης μία πλήρης μοιχική εσωτερική ενέργεια.

Αν πάρουμε την ζήλεια με την έννοια ότι ζηλεύω αυτόν τον άνθρωπο και τον απωθώ, τότε η ζήλεια είναι έκφραση εσωτερικής αδυναμίας αλλά και ανώμαλης αγάπης. Δηλαδή τον αγαπώ κατά τρόπο εγωιστικό και αποκλειστικό, πιστεύω ότι έχω δικαιώματα στη ζωή του και ότι αυτός έχει υποχρεώσεις απέναντί μου, ότι πρέπει να μου δίνει λογαριασμό για το που πηγαίνει και τι κάνει.

Η ζήλεια λοιπόν είναι διαταραχή των σχέσεών μας λόγω περισσής εσωτερικής ψυχικής ενέργειας. Ζήλεια είναι κάθε στροφή προς τον άλλον, που ξεκινάει από κάτι υπερβολικό, από έναν ζήλο, από μία ζέση, από μία βράση. Επομένως ζήλος μπορεί να είναι το ενδιαφέρον μου, η αγάπη μου, η φροντίδα μου να τον σώσω, να τον βοηθήσω να βγει από την αμαρτία, να γίνει παιδί του Θεού. Αυτή η ζέσις είναι ένας αφύσικος εσωτερικός οργασμός, μία αφύσικη πνευματική συσσωμάτωση.

Μεταλλαγμένα τρόφιμα στο πιάτο των Ελλήνων ,απειλούνται με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία τους ακόμα και μικρά παιδιά

Με ψήφο του Μητσοτάκη – Ναι στο «ξέφραγο αμπέλι» ψήφισε και ο Σχοινάς 

---

Κι όμως, συνέβη κι αυτό. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, μια ελληνική κυβέρνηση συντάσσεται ανοιχτά υπέρ της απελευθέρωσης των μεταλλαγμένων τροφίμων. Όχι απλώς υπέρ, αλλά υπέρ ενός κανονισμού που ξηλώνει βασικές ασφαλιστικές δικλίδες: σήμανση, ελέγχους και ουσιαστική εποπτεία.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, διά του νέου υπουργού, πρώην Ευρωπαίου επιτρόπου, Μαργαρίτη Σχοινά, έδωσε θετική ψήφο σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τις λεγόμενες Νέες Γονιδιωματικές Τεχνικές (NGT), ανοίγοντας τον δρόμο για την ευρεία κυκλοφορία γενετικά τροποποιημένων τροφίμων. Μια επιλογή που δεν πέρασε απαρατήρητη, αλλά όχι στα MME που ασχολούνται μόνο με τα βάσανα των celebrities και σίγουρα όχι χωρίς αντιδράσεις. 

Τρόφιμα χωρίς ταυτότητα 

Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι μόνο η είσοδος νέων μεταλλαγμένων προϊόντων στην αγορά. Είναι το πώς αυτή γίνεται. Ο νέος κανονισμός προβλέπει ότι για περίπου το 94% των περιπτώσεων δε θα απαιτούνται δοκιμές ασφαλείας, ενώ καταργείται και η υποχρεωτική σήμανση. Με απλά λόγια: ο καταναλωτής δε θα γνωρίζει τι αγοράζει.

Το πιάτο μετατρέπεται σε “μαύρο κουτί”, χωρίς διαφάνεια και χωρίς δυνατότητα επιλογής. Και αυτό, σε μια εποχή όπου η ενημέρωση και η ιχνηλασιμότητα θεωρούνται αυτονόητα δικαιώματα. 

Η απόφαση της 21ης Απριλίου 

Η καμπή ήρθε στο Συμβούλιο Υπουργών Γεωργίας της Ε.Ε. στις 21 Απριλίου (!!!), όπου η ελληνική πλευρά στήριξε ενεργά τον νέο κανονισμό. Μια απόφαση που σηματοδοτεί σαφή μετατόπιση της χώρας από τη μέχρι τώρα πιο επιφυλακτική στάση απέναντι στα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα. 

Δεν πρόκειται για τεχνική λεπτομέρεια. Πρόκειται για πολιτική επιλογή με ευρείες συνέπειες: για την αγροτική παραγωγή, τη δημόσια υγεία, αλλά και τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ Πολιτείας και πολιτών. 

Αντιδράσεις και προειδοποιήσεις

Η αντίδραση δεν άργησε να έρθει. Περιβαλλοντικές οργανώσεις, επιστημονικοί φορείς και αγροτικά δίκτυα εξέφρασαν έντονη ανησυχία. Η Greenpeace, μεταξύ άλλων, κατηγόρησε την ελληνική κυβέρνηση ότι αγνόησε τις εκκλήσεις πολιτών και ειδικών να προστατευτεί η ασφάλεια των τροφίμων. Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν την ψηφοφορία είχαν προηγηθεί συντονισμένες παρεμβάσεις οργανώσεων όπως η “Αιγίλοπας” και η “ΣΙΤΩ”, που ζητούσαν την απόρριψη του κανονισμού. Οι προειδοποιήσεις τους επικεντρώνονταν στους πιθανούς κινδύνους για την υγεία, το περιβάλλον και τη βιοποικιλότητα. 

Τι αλλάζει με τον νέο κανονισμό 

Ο κανονισμός που προωθείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρνει σαρωτικές αλλαγές: Καταργείται η υποχρεωτική σήμανση, αφαιρώντας από τον καταναλωτή το δικαίωμα ενημερωμένης επιλογής. 

Περιορίζονται δραστικά οι έλεγχοι ασφάλειας για τη συντριπτική πλειονότητα των νέων ΓΤΟ. 

Παρακάμπτονται επιφυλάξεις επιστημονικών φορέων από χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Αυστρία. 
Αυξάνεται ο κίνδυνος επιμόλυνσης καλλιεργειών και οικοσυστημάτων.

Ενισχύεται η εξάρτηση των αγροτών από μεγάλες εταιρείες σπόρων και αγροχημικών. 

Περιορίζεται το δικαίωμα των κρατών-μελών να απαγορεύουν καλλιέργειες σε περίπτωση κινδύνου. 

Το αποτέλεσμα; Ένα πιο “χαλαρό” πλαίσιο, που ευνοεί την αγορά, αλλά αφήνει ανοιχτά ερωτήματα για την ασφάλεια και τη βιωσιμότητα. 

Η επόμενη μάχη 

Η υπόθεση δεν έχει κλείσει. Το επόμενο μεγάλο τεστ θα δοθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου αναμένεται κρίσιμη ψηφοφορία στις 18 Μαΐου 2026. Εκεί θα κριθεί αν ο κανονισμός θα περάσει ως έχει ή αν θα υπάρξουν τροποποιήσεις. Στο τραπέζι βρίσκονται προτάσεις για επαναφορά της σήμανσης, αυστηρότερους ελέγχους και διατήρηση του δικαιώματος των κρατών να αποφασίζουν για τις καλλιέργειες στο έδαφός τους. 

“Στο πιάτο χωρίς ετικέτα” 

Κάπου ανάμεσα σε τεχνικούς όρους και ευρωπαϊκές διαδικασίες, χάθηκε το πιο απλό: το δικαίωμα να ξέρεις τι τρως. Γιατί όσο κι αν ντύνεται με τον μανδύα της “καινοτομίας” και της “επιστημονικής προόδου”, η συγκεκριμένη απόφαση έχει έντονο πολιτικό αποτύπωμα και ακόμη πιο έντονη γεύση… αδιαφάνειας.

Η κυβέρνηση επέλεξε στρατόπεδο. Και το έκανε σιωπηλά, σχεδόν διακριτικά, σε ένα συμβούλιο υπουργών που δύσκολα τραβά τα φώτα της δημοσιότητας. Μόνο που το διακύβευμα δεν είναι καθόλου διακριτικό: είναι το ίδιο το περιεχόμενο του πιάτου μας. Η ειρωνεία; Σε μια εποχή που οι καταναλωτές ζητούν περισσότερη πληροφόρηση, από τα συστατικά μέχρι το αποτύπωμα άνθρακα που ακατανόητα μας επέβαλλαν, η Ευρώπη κάνει βήματα πίσω. Και η Ελλάδα όχι μόνο ακολουθεί, αλλά πρωτοστατεί σε αυτήν την οπισθοδρόμηση. 

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα. Ποιος ωφελείται πραγματικά; Ο μικρός παραγωγός που θα δει τις καλλιέργειές του να απειλούνται από επιμόλυνση; Ο καταναλωτής που θα αγοράζει “στα τυφλά”; Ή μήπως οι λίγοι μεγάλοι παίκτες που ελέγχουν σπόρους και τεχνολογίες; 

Γιατί, όταν αφαιρείς τη σήμανση, δεν απλοποιείς απλώς τη διαδικασία, αφαιρείς την ευθύνη. Και όταν μειώνεις τους ελέγχους, δεν επιταχύνεις μόνο την καινοτομία, μειώνεις την προστασία. 

Απουσία διαβούλευσης

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι άλλο: η απουσία ουσιαστικής δημόσιας συζήτησης. Μια τόσο σημαντική αλλαγή πέρασε σχεδόν αθόρυβα, χωρίς κοινωνική διαβούλευση, χωρίς πολιτική σύγκρουση στο εσωτερικό. Σαν να θεωρήθηκε δεδομένο ότι «δε θα ασχοληθεί κανείς». 

Ίσως όμως αυτό να αλλάξει. Γιατί το φαγητό δεν είναι τεχνικό ζήτημα, είναι βαθιά προσωπικό. Και όταν ο πολίτης συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει λόγο σε αυτό που καταναλώνει, τότε η συζήτηση θα γίνει πολύ πιο δυνατή.

Μέχρι τότε, το μόνο βέβαιο είναι ότι το “χωρίς σήμανση” δεν αφορά μόνο τα τρόφιμα. Αφορά και τις πολιτικές επιλογές. Και αυτές, όσο κι αν προσπαθούν να περάσουν απαρατήρητες, αφήνουν πάντα γεύση. Και αυτή τη φορά, είναι πικρή.

πηγή 

Δεν τα συναντάς μόνο στις εκκλησίες τα καντηλάκια. ..

 

Τα συναντάς και στα πλαϊνά του δρόμου, δίπλα σε φυλλωσιές, σε χωράφια, σε κορφές και σε συρματοπλέγματα. Τα συναντάς εκεί όπου κάποτε υπήρχαν ζωές, ψυχές, άνθρωποι αγαπημένοι. Τα συναντάς στα πιο απρόβλεπτα μέρη, στις πιο απρόβλεπτες στιγμές. Γιατί έτσι είναι οι «απώλειες»: ξαφνικές, απροειδοποίητες, απρόβλεπτες.

Και έρχονται ετούτες οι μικρές φλογίτσες, στη μέση του πουθενά, να σου υπενθυμίσουν τη σπουδαιότητα της ζωής, τη δύναμη του «τώρα», το μεγαλείο που κρύβεται πίσω από την απόφασή σου να ζήσεις με ανεμελιά, με αγάπη και με καλοσύνη.

Και ετούτο το καντηλάκι, τοποθετημένο μπροστά από το συρματόπλεγμα, με κάνει κάθε φορά να σταθώ μπροστά του, να «προσκυνήσω» την ομορφιά που το περιβάλλει, να «αναπνεύσω» ευλαβικά την απλότητα του τοπίου και να συνειδητοποιήσω ότι τα «όρια» της ζωής και του θανάτου είναι ένα σύνορο λεπτό και εύθραυστο.

Και αυτός ο κόσμος, ο παράξενος, κρύβει μεγάλη ομορφιά μέσα του για να τον εγκαταλείψουμε χωρίς να έχουμε ζήσει πραγματικά.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ας ανοίξουμε τις καρδιές μας, ας αγαπήσουμε, ας συγχωρέσουμε, ας γελάσουμε, ας μοιραστούμε, ας παίξουμε, ας γεμίσουμε το σώμα μας με αγκαλιές, το μυαλό μας με θετικές σκέψεις και την ψυχή μας με αθωότητα.

Μια «φλογίτσα» είμαστε κι εμείς. Ας φωτίσουμε τον κόσμο μας με αγάπη και γαλήνη.

 

Χρήστος Δασκαλάκης

Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν

 

Στὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς

δὲν βλέπουμε μόνον

τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας

στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν,

κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ,

ἀλλὰ καὶ τὸ πῶς θὰ εἶναι τὰ σώματα αὐτά.

Ξέρουμε ἀπὸ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση

ὅτι τὰ σώματα θὰ εἶναι πνευματικά.

Ὁ Χριστὸς δηλώνει ὅτι οἱ ἄνθρωποι

στὴν μέλλουσα ζωὴ δὲν θὰ ἔχουν

τὰ στοιχεῖα τῆς σαρκικότητος.

Εἶναι γνωστὸν ὅτι μετὰ τὴν πτώση

ὁ ἄνθρωπος φόρεσε τὴν φθαρτότητα

καὶ τὴν θνητότητα καί, ἑπομένως,

ὁ τρόπος τῆς συλλήψεώς του,

τῆς κυοφορίας του, τοῦ θηλασμοῦ

ἀνήκει στὴν μετὰ τὴν πτώση ζωή,

τὸν ὁποῖο, βέβαια, εὐλόγησε ὁ Θεὸς

γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Ὅμως μετὰ τὴν ἀνάσταση

θὰ καταργηθοῦν ὅλες αὐτὲς οἱ καταστάσεις

καὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ διάγουν ὡς ἄγγελοι.

Λέγει ὁ Χριστός:

«οἱ δὲ καταξιωθέντες τοῦ αἰῶνος ἐκείνου

τυχεῖν καὶ τῆς ἀναστάσεως τῆς ἐκ νεκρῶν

οὔτε γαμοῦσι οὔτε γαμίζονται⋅

οὔτε γὰρ ἀποθανεῖν ἔτι δύνανται⋅

ἰσάγγελοι γάρ εἰσι καὶ υἱοί εἰσι τοῦ θεοῦ,

τῆς ἀναστάσεως υἱοὶ ὄντες»

(Λουκ. κ΄, 35-36).

Ναυπάκτου Ἱεροθέου 

Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν (ἀπόσπασμα) Ἀφιέρωμα: "Ἀνάστασις νεκρῶν - Καύση ἢ ταφή;" Τεῦχος 387, Ἀπρίλιος 2026

 

σχολιο:Από ωραία λογάκια σχίζουμε ..Ε;

 εδω η θλιβερή πραγματικότητα ..Δεν μπορούμε ουτε να τον διαβάσουμε !