Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026
Τι λόγια να βρεις να πεις!
ΤΡΙΚΑΛΑ :Χορευτικό του Χορευτικού Ομίλου Τρικάλων από την εκδήλωση στο Μουσείο Τσιτσάνη "Η γυναίκα της υπαίθρου πυλώνας της ζωής" με διοργανώτρια την Νικολέτα Τζιωρτζιώτη.
Ὁ προφήτης Ωσηέ (+17 Οκτ.) κατ᾿ ἐντολήν τοῦ Θεοῦ παντρεύτηκε μιά γυναίκα πόρνη, ἡ ὁποία τόν ἄφηνε καί ἔφευγε· ὕστερα μετανοημένη ξαναγύριζε, καί ὁ Θεός τοῦ ἔλεγε: «Νά τή δεχθεῖς»
Τό ἔκανε αὐτό καί μία καί δύο καί τρεῖς καί τέσσερις φορές, καί κάθε φορά ὁ Θεός τοῦ ἔλεγε νά τή δεχθεῖ, ἐφόσον μετανοοῦσε. Καί τοῦ ἐξηγεῖ ὅτι διά μέσου τῶν δικῶν του παθημάτων διδάσκει τόν λαό του. «Στήν οὐσία θά κάνεις καί ἐσύ αὐτό πού καί ἐγώ κάνω. Καί μέ τό νά διδάσκεις ἀνάλογα τόν λαό, τόν βοηθᾶς νά καταλάβει ὅτι ἐπιτέλους πρέπει νά μετανοήσει καί νά μείνει σταθερός στή μετάνοια». Διότι ὁ λαός, κατά κάποιον τρόπο, γινόταν μοιχός, ὅταν ἄφηνε τόν ἀληθινό Θεό, μέ τόν ὁποῖο, τρόπον τινά, εἶχε κάνει γάμο –αὐτή ἦταν ἡ διαθήκη– καί προσκυνοῦσε τά εἴδωλα. Ὕστερα ὅμως μετανοοῦσαν, καί ὁ Θεός τούς συγχωροῦσε καί τούς δεχόταν· καί αὐτό γινόταν πολλές φορές. Πόσο μεγάλη ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ!
Ἀποσπάσματα ἀπό τούς λόγους τοῦ Μακαριστοῦ π. Συμεών Κραγιοπουλου
«Συγχρόνως μέ τήν βοήθεια ἀπό τούς ἰατρούς, θά παρακαλέσωμε μέ πίστη τόν Θεό γιά τήν ἴασή μας»
+ π.Ευστάθιος Γιαννακίδης, 1891-1988
Ε´ Εωθινό
Εκείνο το απόγευμα, στην ευλογημένη ομήγυρη της κτιτορικής τράπεζας, πριν ζητήσουν οι πατέρες απ τον δέσποτη μας να τραγουδήσει το «Στο ‘πα και στο ξαναλέω», το οποίο παρεμπιπτόντως τραγούδησε τόσο όμορφα, ο δεσπότης μας έψαλλε το αγαπημένο του Ε´ Εωθινό Δοξαστικό και μοιράστηκε μαζί μας τους στίχους εκείνους της ευαγγελικής διήγησης που τον συγκινούν βαθειά !
Θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας για να έχετε μια γεύση της τόσο όμορφης ατμόσφαιρας μιας κτιτορικής τράπεζας στην Μικρά Αγία Άννα.
Όσοι έχουμε την ευλογία να ζήσουμε στιγμές σε αυτές τις ευλογημένες αετοφωλιές, γνωρίζουμε την παλαιά συνήθεια των πατέρων εκεί και τις όμορφες στιγμές τους. Οι Γεροντάδες ήξεραν πότε πρέπει να γίνεται το κάθε τι, διότι δεν υπήρχαν ψευτοηθικά διλήμματα στην ανυπόκριτη ασκητική τους. Έρρωσθε…
Αρχιμανδρίτης Χερουβείμ Τσίνογλου
Η Ιερά Μονή Παναγίας Γιάτρισσας Μάνης
Η Ιερά Μονή Παναγίας Γιάτρισσας, κτισμένη στην κορυφογραμμή του Ταϋγέτου στα 1100 μέτρα, είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Είναι το μεγαλύτερο προσκύνημα της Μάνης και εδώ θησαυρίζεται η θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας. Τα τελευταία 20 χρόνια το μοναστήρι λειτουργεί καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, λέει ο Ηγούμενος της Μονής Γέροντας Χρυσόστομος και αναφέρει θαύματα που έχει επιτελέσει η Παναγία σε πιστούς που έρχονται και προσκυνούν την εικόνα Της.
ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ…
«Η πιο ενδιαφέρουσα και ένδοξη εποχή της ζωής μου ήταν όταν γηροκόμησα τους γονείς μου. Ένιωσα την ηδονή ότι κάνω το χρέος μου, όπως το έκαναν μέσα στους αιώνες όλοι οι πρόγονοί μου, ένιωσα την ηδονή ότι είμαι ένας άξιος γιος και ένας πραγματικός άντρας. Όταν σήκωνα αγκαλιά τον πατέρα μου από το καροτσάκι για να τον πάω στο κρεβάτι, ένιωθα ότι τώρα είμαι άντρας».
Αυτά είχε δηλώσει πριν από λίγα χρόνια ο ηθοποιός Ρένος Χαραλαμπίδης σε προσωπική του συνέντευξη. Και ομολογώ ότι τα λόγια του με αγγίζουν ιδιαίτερα, γιατί έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη διαδικασία και γνωρίζω καλά πως η φροντίδα των γονιών σου, όταν εκείνοι πλέον αδυνατούν να αυτοεξυπηρετηθούν, δεν είναι μια όμορφη θεωρία, αλλά μια καθημερινή δοκιμασία αγάπης, υπομονής και ευθύνης.
Σε μια εποχή που τα γηροκομεία ασφυκτιούν, που ηλικιωμένοι άνθρωποι περνούν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους μακριά από τα παιδιά τους, που η ατομική ευτυχία συχνά παρουσιάζεται ως υπέρτατος σκοπός και ακούμε διαρκώς από παντός τύπου "ψυχο-θεραλευτές" το «πάνω απ’ όλα ο εαυτός σου», τα λόγια αυτά ακούγονται σχεδόν επαναστατικά. Κι όμως, θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.Ασφαλώς, υπάρχουν άνθρωποι που αδυνατούν να φροντίσουν προσωπικά τους γονείς τους, παρά την αγάπη τους, και περιπτώσεις όπου η επαγγελματική φροντίδα είναι αναγκαία. Άλλο, όμως, η πραγματική αδυναμία και άλλο η βολική εγκατάλειψη. Άλλο να αναζητάς την καλύτερη δυνατή φροντίδα για τον γονιό σου και άλλο να τον αντιμετωπίζεις σαν ένα ανεπιθύμητο βάρος που διαταράσσει την προσωπική σου άνεση.
Κάποτε, βλέπεις,η "οπισθοδρομική" κοινωνία μας θεωρούσε αυτονόητο ότι τα παιδιά θα στέκονταν δίπλα στους γονείς τους στα γεράματα, όπως στάθηκαν εκείνοι δίπλα τους όταν ήταν ανήμπορα. Σήμερα, κινδυνεύουμε να θεωρούμε αυτονόητο το δικαίωμα να απολαμβάνουμε τη ζωή μας, αλλά υπερβολική απαίτηση την ευθύνη να σταθούμε δίπλα σε εκείνους που μας την έδωσαν.
Έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη διαδρομή και μπορώ να πω ότι εκεί καταλαβαίνεις πολλά για τον εαυτό σου. Όταν σηκώνεις τον γονιό σου, όταν τον βοηθάς να ξαπλώσει, όταν στέκεσαι δίπλα του στις δύσκολες στιγμές, δεν κάνεις κάποια ηρωική πράξη που απαιτεί χειροκρότημα. Κάνεις αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται το φυσικό επακόλουθο της αγάπης. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις απλές, καθημερινές πράξεις ανακαλύπτεις ένα μεγαλείο που καμία κοινωνική καταξίωση και κανένα υλικό απόκτημα δεν μπορούν να σου προσφέρουν.
Δυστυχώς εδώ βρίσκεται ακόμη μια μεγάλη αντίφαση της εποχής μας. Μας μιλούν για αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση, προσωπικά όρια και ψυχική ισορροπία, έννοιες που έχουν ασφαλώς τη θέση τους στη ζωή μας. Πόσο εύκολα, όμως, η φροντίδα του εαυτού μετατρέπεται σε άλλοθι για την αδιαφορία προς τους άλλους; Πόσο εύκολα το "προστάτευσε την ψυχική σου ηρεμία" μπορεί να γίνει "μην αναλαμβάνεις καμία ευθύνη που σε δυσκολεύει;" Η ζωή, όμως, δεν είναι μόνο όσα μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα. Είναι και όσα μας καλούν να υπερβούμε τον εαυτό μας.
Γιατί, αν η αγάπη υπάρχει μόνο όσο δεν μας κοστίζει, τότε πόσο βαθιά είναι τελικά; Αν η ευγνωμοσύνη εξαντλείται σε μια ανθοδέσμη τη γιορτή της μητέρας και σε μια τυπική τηλεφωνική επικοινωνία, τι απομένει όταν εκείνη γεράσει και χρειαστεί πραγματικά το παιδί της; Κι αν ο πατέρας που κάποτε σε σήκωνε στην αγκαλιά του δεν μπορεί πλέον να σηκωθεί από το κρεβάτι, μήπως τότε αρχίζει η στιγμή που καλείσαι να αποδείξεις έμπρακτα όσα ισχυρίζεσαι ότι πιστεύεις;
Ακόμη περισσότερο για εμάς τους Ορθοδόξους όπου το ζήτημα δεν είναι απλώς κοινωνικό αλλά βαθιά πνευματικό. Το «Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου» δεν είναι μια εντολή που αφορά μόνο την παιδική ηλικία ούτε περιορίζεται στον τυπικό σεβασμό. Η τιμή προς τους γονείς δοκιμάζεται πραγματικά όταν εκείνοι γεράσουν, όταν χάσουν τις δυνάμεις τους, όταν πάψουν να μπορούν να μας προσφέρουν όσα μας πρόσφεραν κάποτε. Τότε η αγάπη καλείται να γίνει διακονία και η πίστη πράξη.Ο Χριστιανισμός δεν μας καλεί να αγαπάμε μόνο τους ανθρώπους που μας είναι χρήσιμοι, ευχάριστοι ή εύκολοι στη συμβίωση. Μας καλεί να βλέπουμε τον άνθρωπο ως πρόσωπο, με την αξία του ακέραιη ακόμη κι όταν η υγεία, η δύναμη και η αυτονομία του έχουν χαθεί.
Τέλος κάτι που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό,ο πραγματικός ανδρισμός δεν βρίσκεται στις φωνές, στην επίδειξη δύναμης ή στην ανάγκη να επιβληθείς στους άλλους. Βρίσκεται και στη σιωπηλή δύναμη να σηκώσεις στους ώμους σου το βάρος της ευθύνης, χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα και χειροκροτήματα. Να φροντίσεις εκείνον που κάποτε φρόντιζε εσένα. Να σταθείς δίπλα του όταν η ζωή του γίνεται δύσκολη, χωρίς να τον κάνεις να αισθανθεί ότι αποτελεί εμπόδιο στη δική σου.
Κάποτε ο πατέρας σου σε κρατούσε από το χέρι για να μη φοβάσαι. Έρχεται η ώρα που το δικό του χέρι τρέμει και χρειάζεται το δικό σου για να στηριχθεί. Εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή δεν είναι ένας ατελείωτος δρόμος προσωπικών απαιτήσεων, αλλά μια αλυσίδα αγάπης και ευθύνης που ενώνει τις γενιές.
Ζούμε πλέον στην εποχή όπου το μεγαλύτερο πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου,βαυκαλιζόμενοι στον συνεχή αγώνα υπέρ του άκρατου δικαιωματισμού, είναι
να ξεχνάμε τα χρέη της καρδιάς μας.Γι’ αυτό και τα λόγια του Ρένου Χαραλαμπίδη αξίζουν να ακουστούν. Όχι επειδή περιγράφουν κάτι εξαιρετικό, αλλά επειδή μας θυμίζουν κάτι που θα έπρεπε να θεωρηθεί κοινή λογική,ότι οι γονείς μας δεν είναι υποχρεωμένοι να παραμένουν για πάντα δυνατοί για να αξίζουν την αγάπη μας.
Γιατί αν κάποτε φτάσουμε(που δεν απέχουμε και πολύ) στο σημείο να θεωρούμε επαναστατική την απόφαση ενός ανθρώπου να φροντίσει τους γονείς του, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε όχι πόσο προχώρησε η κοινωνία μας, αλλά πόσο μακριά απομακρύνθηκε από την ίδια της την ανθρωπιά.
Στυλ. Καβάζης
«Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΕΚΑΝΕ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΤΑ ΣΛΑΒΙΚΑ;»
«Τί νομίζετε; Ο Αριστοτέλης έκανε τα μαθήματα στον Αλέξανδρο, στα Σλαβικά;»
Με αυτό το καυστικό, ρητορικό ερώτημα, ο αείμνηστος Στέφανος Μίλλερ († 11 Αυγούστου 2021), ο σπουδαίος αρχαιολόγος που συνέδεσε το όνομά του με την ανασκαφή και ανάδειξη της Αρχαίας Νεμέας, αποδομεί με απλό και εύστοχο τρόπο τις ανιστόρητες προσεγγίσεις γύρω από την ελληνικότητα της αρχαίας Μακεδονίας.
Απόσπασμα από το Γ΄ μέρος της αποκλειστικής συνέντευξής του στην εκπομπή «ΣΤΑ ΑΚΡΑ» της Βίκυς Φλέσσα.Η ιστορία έχει τη δική της γλώσσα και αυτή δεν παραχαράσσεται με πολιτικές σκοπιμότητες!
– Ξέρετε ποιά θά εἶναι ἡ ζωή μας στόν Παράδεισο;
Ἅμα μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός καί πᾶμε… θά εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία. Ἡ ζωή στόν Παράδεισο θά εἶναι μιά διαρκής Θεία Λειτουργία, μιά συνεχής δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Αὐτό θά εἶναι ὁ Παράδεισος.
– Θέλεις νά ξεκουραστεῖς πραγματικά;
Μάθε ν’ ἀγαπᾶς τόν Θεό, νά λατρεύεις τόν Θεό. Κατεξοχήν ἡ ἀγάπη μας στόν Θεό φανερώνεται μέσα στήν Θεία Λειτουργία, γιατί ἡ πιό δυνατή, ἡ πιό ὑψηλή προσευχή πού ἔχουμε εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία. Δέν ὑπάρχει κάτι ἀνώτερο. Νά δώσεις στόν Θεό-Πατέρα τόν Υἱό Του, σφαγιασμένο, θυσιασμένο. Αὐτό εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία. Δίνουμε στόν Θεό-Πατέρα τόν Υἱό Του σφαγιασμένο καί Τόν παρακαλοῦμε ἐν ὀνόματι τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ νά μᾶς ἐλεήσει, νά μᾶς συγχωρέσει. Δέν ὑπάρχει πιό ὕψιστο πράγμα ἀπ’ αὐτό καί πιό ὕψιστη ξεκούραση γιά τήν ψυχή. Κι αὐτό μπορεῖς νά τό κάνεις, δόξα τῷ Θεῷ, στήν πατρίδα μας, ὅπου κι ἄν βρεθεῖς γιά νά κάνεις τίς λεγόμενες διακοπές σου. Δέν πρέπει νά τό ἀμελεῖ αὐτό ὁ χριστιανός.
Κανονικά, λένε οἱ Διαταγές τῶν Ἀποστόλων, ὁ ἄνθρωπος πρωί καί βράδυ πρέπει νά πηγαίνει στήν Ἐκκλησία, νά λατρεύει τόν Θεό, κάθε μέρα, δύο φορές τήν ἡμέρα. Ἐμεῖς τό ἔχουμε καταντήσει μιά φορά τήν ἑβδομάδα κι αὐτό μέ τό ζόρι. Πόσο λυπᾶμαι… ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πολλές φορές καί μετά τό «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία..» καί μετά τό Εὐαγγέλιο καί μετά τό κήρυγμα… καί μετά τό Χερουβικό!
– Καλά, χριστιανός εἶσαι; Ἔχεις τήν ψευδαίσθηση ὅτι λειτουργήθηκες;
Τί εἶσαι κανένα ρομπότ; Καί τώρα γυρνᾶς τό κουμπί στήν λατρεία τοῦ Θεοῦ… τώρα ἔχω ἀνέβει στά οὐράνια ἄς ποῦμε..
– Δέν θέλει μιά προετοιμασία ἡ ψυχή;
Αὐτό ἐξυπηρετεῖ ὁ Ὄρθρος. Ἄν δέν πᾶς στόν Ὄρθρο, ἄν δέν ἀκούσεις τό ἐωθινό Εὐαγγέλιο πού μιλάει γιά τήν Ἀνάσταση, τί κατάλαβες ἀπό τήν Κυριακή; Ἡ Κυριακή εἶναι Ἀνάσταση, εἶναι Πάσχα. Μετά λές «Γιατί εἶναι ἄδεια ἡ ψυχή μου;». Ἔ, πῶς δέν θά εἶναι ἄδεια;… ὅταν λείπει ὁ Θεός, λείπει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ;
π.ΣάββαςΑγιορείτης
15 αιώνες Ελληνισμού στο «σφυρί»; Αξίζει ένα μεγάλο «Όχι»
Στο φώς όλες οι λεπτομέρειες της συμφωνίας για το Σινά που η κυβέρνηση της Ελλάδος επιχειρεί να «φορτώσει» στους μοναχούς
Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης
Εδώ και δύο εβδομάδες το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ακολουθεί στρατηγική Πρεσπών για τη Μονή του Σινά. Στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ! Και μάλιστα σε απόλυτη συνεννόηση και συντονισμό με το μουσουλμανικό υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου.
Όπως οι σύμμαχοί μας ήθελαν διακαώς να υπογράψει η «συριζαϊκή» Ελλάς τη συμφωνία με το όνομα «Βόρειος Μακεδονία» και να παραδώσει τον όρο «μακεδονικό έθνος» στους Σκοπιανούς (υπό τον εκβιασμό ότι, άλλως, θα «πέσουν» βροχή οι αναγνωρίσεις του κρατιδίου ως «Μακεδονία» από τη διεθνή κοινότητα), έτσι κι εδώ! Δύο εβδομάδες τώρα εκβιάζεται ωμά η Σιναϊτική Αδελφότητα να υπογράψει τη συμφωνία υπό τον εκβιασμό πως, άλλως, θα εκδοθεί η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και θα τα «χάσουμε όλα».
Στο πλαίσιο αυτό εξαπολύθηκε επίθεση κατά μοναχών του Αγίου Όρους και κατά του τ. Αρχιεπισκόπου Σινά Δαμιανού, με την κατηγορία ότι έχει ήδη κάνει μεγάλα λάθη, ώστε να αισθανθούν απαλλαγμένοι από το ιστορικό βάρος της ευθύνης για «προδοσία» οι μοναχοί και να υπογράψουν την επώδυνη συμφωνία χωρίς δεύτερες σκέψεις. Γιατί αυτή η αφόρητη πίεση; Γιατί η Ελληνική Δημοκρατία δεν υπογράφει διακρατική συμφωνία, όπως θα μπορούσε ανέτως να πράξει, αν η Ελλάς ήταν τόσο ισχυρό κράτος όσο μας λέει ο κύριος Μητσοτάκης; Γιατί ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών ένιψαν απαραδέκτως τας χείρας των και φέρονται ειπόντες τη φράση «ό,τι πει η Αδελφότητα»; Η απάντηση θα ήταν εύκολη, αν επρόκειτο απλώς για ένα παιχνίδι επιρρίψεως ευθυνών για να γλιτώσουν από την ετυμηγορία της Ιστορίας ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών. Δεν πρόκειται όμως μόνον περί αυτού. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο: Δεν είχε καμία αξία να αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως «Μακεδονία» όλα τα έθνη του κόσμου, εάν Έλληνες δεν υπέγραφαν τη Συμφωνία των Πρεσπών και αν Έλληνες Μακεδόνες βουλευτές δεν την ψήφιζαν. Η υπεραξία της ήταν αυτή. Οτι το όνομα το δώσαμε εμείς. Το «υπογράψαμε», το «ψηφίσαμε» και τώρα οι γείτονες σηκώνουν ατιμώρητα πανό με τους χάρτες της Μεγάλης Μακεδονίας σε αγώνες μπάσκετ του Ηρακλέους Θεσσαλονίκης. Το ίδιο συμβαίνει και με το Θεοβάδιστο Σινά τώρα: Η συμφωνία με την οποία απεμπολείται η κυριότης 15 αιώνων που αναγνώρισε εγγράφως με Αχτιναμέ και ο ίδιος ο Μωάμεθ θα έχει υπεραξία μόνον αν την υπογράψουν χριστιανοί. Η Σιναϊτική Αδελφότητα των μοναχών. Μία απόφαση αιγυπτιακού μουσουλμανικού δικαστηρίου για απαλλοτρίωση χριστιανικής περιουσίας δεν είναι απλώς μια βέβηλη πράξη μουσουλμάνων απέναντι στον Ιησού Χριστό. Θα εκθέσει περαιτέρω την Αίγυπτο στην κυβέρνηση Τραμπ, της οποίας τα μέλη και οι οπαδοί είναι δεδηλωμένοι χριστιανοί και έδειξαν εμπράκτως το ενδιαφέρον τους για τη Μονή (στην οποία εγκαταβιούν και Αμερικανοί μοναχοί, όπως ο διάσημος Τζάστιν) με δηλώσεις και επισκέψεις των συνεργατών του Τραμπ κυρίων Μπούλος και Ρήγας. Το διακύβευμα λοιπόν είναι το βάρος της υπογραφής. Η ταυτότης της υπογραφής. Ακούω με προσοχή το επιχείρημα ότι η Αίγυπτος απέρριψε την πρόταση για γενική διακρατική συμφωνία, αλλά παραλλήλως μαθαίνω ότι:
– Η Ελλάς θα υπογράψει διακρατική συμφωνία με την Αίγυπτο για τα μη θρησκευτικά ακίνητα πέριξ της μονής…
– Η συμφωνία θα περιλαμβάνει και ένα παράρτημα «ευχολόγιο» για τα αμύθητης ιστορικής και θρησκευτικής αξίας κειμήλια που θα μείνουν εκτός συμφωνίας γιατί «υπάγονται στον αιγυπτιακό αρχαιολογικό νόμο»! Παράρτημα με την ελάχιστα δεσμευτική φράση «ότι τα κειμήλια πρέπει να παραμείνουν στη Μονή».
Το σημαντικότερο όλων όμως είναι η κυρία ρύθμιση που καλούνται να υπογράψουν με το πιστόλι στον κρόταφο οι μοναχοί ενώ η ευθύνη αυτή ανήκει στην Ελληνική Δημοκρατία, η σημαία της οποίας κυματίζει έξω από το μοναστήρι. Τι λέει η ρύθμιση στην οποία έχει καταλήξει ο κύριος Γεραπετρίτης στον ομόλογό του και θέλουν να «φορτώσουν» στους μοναχούς; Τα εξής:
Α. Στα θρησκευτικά ακίνητα που περιλαμβάνεται και η ίδια η Μονή της Αγίας Αικατερίνης θα παραχωρηθούν «εις το διηνεκές χωρίς μίσθωμα» (άρα ιδιοκτήτης και εκμισθωτής αναγνωρίζεται εμμέσως η Αίγυπτος) η νομή, κατοχή και χρήση και θα διασφαλιστεί ο ελληνορθόδοξος λατρευτικός χαρακτήρας της. Η λέξη «κυριότης» που αναγνώριζε ο εξωδικαστικός συμβιβασμός του Μαΐου του 2025 που αναιρέθηκε από την απόφαση του Δικαστηρίου Ισμαηλίας κ-α-τ-α-ρ-γ-ε-ί-τ-α-ι.
Β. Καταργούνται οι υφιστάμενες δίκες και δεν θα προσφύγει κανένα από τα δύο μέρη στο μέλλον για θέματα της μονής.
Γ. Η συμφωνία δεν θα έχει ημερομηνία λήξης.
Υποτίθεται ότι αυτά μας καλύπτουν ως εγγυήσεις και μας εξασφαλίζουν. Δεδομένων όμως όλων όσα προηγήθηκαν (η αιφνίδια ματαίωση του εξωδικαστικού συμβιβασμού που μας αναγνώριζε ρητά την κυριότητα), μπορούμε να ισχυριστούμε ότι υπάρχει ασφάλεια δικαίου στη φίλη χώρα; Ειδικώς αν αύριο έχουμε, βάσκανος μοίρα, φιλοτουρκική κυβέρνηση Αδελφών Μουσουλμάνων; Εδώ απεδείχθη ότι λένε και ξελένε. Και όταν υπάρχουν δύο κείμενα, το πρώτο με το οποίο κερδίζαμε με κυριότητα τον εξωδικαστικό συμβιβασμό και το δεύτερο όπου ρητώς τη χάνουμε, ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά σε εκατομμύρια χριστιανούς για να ισχυριστεί ότι η δεύτερη είναι καλύτερη και δεν την υπέγραψαν «Ιούδες» του χριστιανισμού;
Κάνω μία απλή σκέψη. Αν η Ελλάς είναι η χώρα με το γεωπολιτικό βάρος που ισχυρίζεται ότι έχει ο κύριος Μητσοτάκης, τότε γιατί δεν επιμείναμε για την κυριότητα της μονής; Ολόκληρος αγωγός GREGY που θα καταλήξει στο Κάιρο και θα λύσει «εις το διηνεκές» το πρόβλημα ηλεκτροδότησης της Αιγύπτου και δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε ο πρωθυπουργός να θυσιάσει διπλωματικό κεφάλαιο υπέρ του χριστιανισμού και της μονής για να διασώσει τα ιερά και τα όσια; Ολόκληρο Κάθετο Διάδρομο με αέριο στέλνουμε στη Βουλγαρία και δεν χτύπησε το χέρι στο τραπέζι για να πάρουμε πίσω όλα μας τα κειμήλια της Εικοσιφοίνισσας; Και αντί αυτού τα χάρισε λες και τα κληρονόμησε από τον πατέρα του; Η απάντηση πονά, αγαπητοί, αλλά είναι αληθής: Δεν ήθελε. Και κατά την προσφιλή του τακτική προσπαθεί να μεταβιβάσει την κολοσσιαία ιστορική ευθύνη της κυβέρνησής του στους μοναχούς της Ερήμου. Αυτοί, φαίνεται, πήραν 40% στις εκλογές! Του αξίζει ένα «Όχι», νομίζουμε.
Κύπρος.Ένα εξαιρετικό δείγμα αρσενικού αγρινού με χειμωνιάτικο πλέον τρίχωμα...
Η φθορά στα κέρατα δείχνει πως αυτό το έμπειρο ζώο έχει δώσει πολλές μάχες για επικράτηση στο παρελθόν και ετοιμάζεται και για τη φετεινή κατά την περίοδο αναπαραγωγής...
Είναι επιφυλακτικός πάντα στο νερό και σταματά για να ακούσει τυχόν ύποπτους ήχους...
ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΣΣΕΣ
Ηταν γυναίκες με αρχοντιά ανωτερότητα ηθικής , ευφυία ,εργατικότητα,και νοικοκυροσύνη.'Εδιναν προσοχή στην περιποίησή τους.
Ντύνονταν με δαντέλες, φορέματα και χρυσαφικά.
Η φωτογραφια χρονολογειται γυρω στο 1910.
Πηγή - Φωτογραφία:
- Φωφη Μαρκολεφα -
Λίλιαν Πέλκα: «Από τον ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ στον ΨΗΦΙΑΚΟ ολοκληρωτισμό»
Η Λίλιαν Πέλκα, νοσηλεύτρια και γραμματέας της Πανελλήνιας Ομάδας Επαγγελματιών Υγείας (ΠΟΕΥ), μιλά στην «Ελεύθερη Πένα» για τον Προσωπικό Αριθμό, την ηλεκτρονική ταυτότητα και τις ανησυχίες της σχετικά με την επέκταση του ψηφιακού ελέγχου.
ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ) ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ (3)
συνεχεια απο εδω
Αυτή η θεανθρώπινη πίστη είναι η πρώτη και μοναδική ορθή πίστη: ο Θεός έγινε Θεάνθρωπος, έγινε Εκκλησία και έτσι συνιστά την σωτηρία, τον αγιασμό, την θεανθρωποποίηση, την μεταμόρφωση, την χριστοποίηση, την εκκλησιοποίηση του ανθρωπίνου γένους. Γι’ αυτήν ακριβώς την θεανθρώπινη πίστη, ως παν-τελεία, παν-σωτηριώδη και μοναδική ορθή πίστη, ομιλεί και ολόκληρο το Ευαγγέλιο του χριστοφόρου και χριστοσόφου Αποστόλου Παύλου, ιδιαιτέρως στις προς Γαλάτας [Γαλ. 3,22–29 : «Ἀλλὰ συνέκλεισεν ἡ γραφὴ τὰ πάντα ὑπὸ ἁμαρτίαν, ἵνα ἡ ἐπαγγελία ἐκ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ δοθῇ τοῖς πιστεύουσι. Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι. ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν· ἐλθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν. πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ Ἀβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ’ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι (:Τώρα, όμως, έγινε με τον νόμο το εντελώς αντίθετο απ’ τη δικαίωση. Ο γραπτός νόμος του Θεού δηλαδή έκλεισε ολοκληρωτικά τα πάντα κάτω από την αμαρτία, για να ποθήσουν οι άνθρωποι τον Ιατρό και Σωτήρα˙ κι έτσι η ευλογία που υποσχέθηκε ο Θεός, να δοθεί με την πίστη στον Ιησού Χριστό σ’ όλους όσους πιστεύουν. Προτού, όμως, έλθει η νέα αυτή κατάσταση, στην οποία ισχύει πλέον η πίστη, ο νόμος μάς φρουρούσε κλεισμένους καλά, σαν να ήμασταν μέσα σε κάποιο φρούριο˙ για να καταφύγουμε έτσι στην πίστη που έμελλε να αποκαλυφθεί μετά από καιρό. Συνεπώς ο Μωσαϊκός νόμος έγινε παιδαγωγός μας και μας προετοίμαζε να ποθήσουμε και να γνωρίσουμε τον Χριστό, για να λάβουμε τη δικαίωση και τη σωτηρία από την πίστη μας σ’ αυτόν. Όταν, λοιπόν, ήλθε η νέα κατάσταση, στην οποία ισχύει η πίστη, δεν είμαστε πλέον κάτω από την παιδαγωγία του νόμου. Διότι με την πίστη στον Ιησού Χριστό όλοι γίνατε και είστε υιοί Θεού ενήλικες, ώριμοι και χειραφετημένοι. Και είστε υιοί του Θεού, διότι όσοι βαπτισθήκατε στο όνομα του Χριστού πιστεύοντας σ’ αυτόν ως Σωτήρα, ντυθήκατε τον Χριστό και ενωθήκατε μαζί Του. Δεν υπάρχουν πλέον διαφορές εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως και φύλου. Δεν υπάρχει διαφορά Ιουδαίου και Έλληνα, δεν υπάρχει διάκριση δούλου και ελεύθερου, δεν υπάρχει διάκριση άνδρα και γυναίκας. Διότι όλοι εσείς γίνατε ένας νέος άνθρωπος με την ένωσή σας με τον Ιησού Χριστό. Εάν λοιπόν εσείς που είστε εθνικοί Χριστιανοί ανήκετε στον Χριστό, άρα διαμέσου του Χριστού, που είναι ο ευλογημένος απόγονος του Αβραάμ, είστε κι εσείς απόγονοι του Αβραάμ˙ και σύμφωνα με την υπόσχεση είστε και κληρονόμοι της ευλογίας)»] και προς Εβραίους Επιστολές του. Και αυτή είναι που χαρακτηρίζεται ως «ἀκίνητος πίστις» [Ἰγνατίου Θεοφόρου, Ἐπιστολὴ πρὸς Σμυρναίους 1, PG 5, 708B] από τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο. Δεν υπάρχει τίποτε να της προσθέσουμε ή να της αφαιρέσουμε· είναι, από κάθε άποψη, τέλεια. Οι Άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι αποτελούν τους θεόπνευστους μάρτυρες, ομολογητές και φύλακες τούτης της θεανθρώπινης πίστεως.
Οι άγιοι Πατέρες της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου δηλώνουν: «Αυτή η Αγία Σύνοδος έπραξε έχοντας ως Κεφαλή της τον Ίδιο τον Χριστό. Με τη γενική ομοφωνία όλων των αγίων Πατέρων η Σύνοδος κατεδίκασε τη διδασκαλία του Νεστορίου και μαρτύρησε την καθαρότητα και την ισχύ της αποστολικής και ευαγγελικής Παραδόσεως» [E. Schwartz, Acta conciliorum oecumenicorum, τ. 1.1.3, Βερολίνο 1927, σ. 83]. Οι ίδιοι Πατέρες ευαγγελίζονται πως η χωρητικότητα του σαρκωθέντος Θεού Λόγου είναι όλη η Εκκλησία και πως ο Ίδιος είναι η Κεφαλή του σώματος της [Βλ. E. Schwartz, Acta conciliorum oecumenicorum, τ. 1.1.5, ὅ.π., σ. 107]. Καθώς επίσης ότι η Εκκλησία είναι ο κτίστης, διότι χειραγωγεί με την γνώση την πίστη μας.
Οι άγιοι Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου ευαγγελίζονται ότι η Εκκλησία είναι το σώμα των πιστών [J. D. Mansi, Sacrorum Conciliorum nova et amplissima Collectio [J. D. Mansi, Sacrorum Conciliorum Collectio], τ. 7, Φλωρεντία 1765, σ. 546]· όσοι είναι του Χριστού ενώνονται στο ένα σώμα του Χριστού[βλ. E. Schwartz, Acta conciliorum oecumenicorum, τ. 1.1.6, Βερολίνο 1928, σ. 85]και ότι ο Χριστός είναι η κεφαλή και εμείς, συνεπώς, τα μέλη, αποτελούμε ένα σώμα λόγω της ομονοίας και της κοινής πίστεως [J. D. Mansi, Sacrorum Conciliorum Collectio, τ. 8, Φλωρεντία 1762, σ. 546].
Οι άγιοι Πατέρες της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου δηλώνουν ότι είμαστε μέλη μεταξύ μας και αποτελούμε το ένα σώμα του Χριστού ομοφρονούντες έναντι του Κυρίου Ιησού Χριστού, έναντι αλλήλων και της πίστεως [J. D. Mansi, Sacrorum Conciliorum Collectio, τ. 11, Φλωρεντία 1765, σ. 660]. Οι ίδιοι Πατέρες περί του Συμβόλου της Πίστεως λέγουν ότι στην Νίκαια, στην μεγάλη και σημαντική Σύνοδο, η Αγία Τριάδα υπαγόρευσε η ίδια το Σύμβολο της Πίστεως και καταδίκασε τις κακοδοξίες του Αρείου [J. D. Mansi, Sacrorum Conciliorum Collectio, τ. 11, Φλωρεντία 1765, σ. 661].
συνεχιζεται...
Νέοι κανόνες για τα μετρητά: Υποχρεωτική η αποδοχή τους
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στέλνει αυστηρά μηνύματα σε τράπεζες και εμπόρους που περιορίζουν τη χρήση μετρητών, τονίζοντας ότι η μετάβαση στις ψηφιακές πληρωμές δεν συνεπάγεται την κατάργηση του φυσικού χρήματος.
Με τον νέο ευρωπαϊκό κανονισμό που έρχεται, τα χαρτονομίσματα και κέρματα ευρώ κατοχυρώνονται ρητά ως υποχρεωτικά αποδεκτό μέσο πληρωμής.
Περιορισμοί στις τράπεζες και στα ΑΤΜ
Η συνεχής μείωση των δικτύων ATM από τις τράπεζες έχει προκαλέσει την ανησυχία της ΕΚΤ, καθώς δυσκολεύει την πρόσβαση των πολιτών σε μετρητά. Ο νέος κανονισμός προβλέπει δείκτες παρακολούθησης της διαθεσιμότητας ΑΤΜ σε αστικές και αγροτικές περιοχές, ώστε να διασφαλιστεί η επαρκής κάλυψη σε όλη την ευρωζώνη.
Τέλος στις πινακίδες «Μόνο κάρτες»
Η ΕΚΤ καταδικάζει την πρακτική εμπόρων που αρνούνται τα μετρητά και απαιτούν αποκλειστικά ηλεκτρονικές πληρωμές. Σύμφωνα με τον κανονισμό, η άρνηση αποδοχής μετρητών είναι παράνομη, εκτός από συγκεκριμένες εξαιρέσεις (π.χ. πληρωμή πολύ μικρού ποσού με χαρτονόμισμα μεγάλης αξίας ή έλλειψη ρέστων).
Υποχρεώσεις των κρατών μελών
Τα κράτη μέλη θα είναι υπεύθυνα για την παρακολούθηση της κατάστασης και τη λήψη διορθωτικών μέτρων σε περίπτωση που παρατηρηθεί περιορισμός στη χρήση μετρητών. Παράλληλα, θα διασφαλίζουν ετήσια αξιολόγηση της πρόσβασης σε μετρητά, με βάση κοινούς ευρωπαϊκούς δείκτες.
Η σημασία του νέου πλαισίου
Με αυτή τη νομοθεσία, για πρώτη φορά μπαίνει σε ισχύ δεσμευτικό καθεστώς για το «νόμιμο χρήμα» στην ευρωζώνη. Οι πολίτες αποκτούν εγγυημένο δικαίωμα πληρωμής σε μετρητά, ενώ οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις οφείλουν να προσαρμοστούν.
Ο κανονισμός στοχεύει στη διατήρηση της εμπιστοσύνης στο ευρώ, στην προστασία των κοινωνικών ομάδων που εξαρτώνται από τα μετρητά και στην εξασφάλιση ισορροπίας ανάμεσα στην καινοτομία των ψηφιακών πληρωμών και τη θεμελιώδη λειτουργία του φυσικού χρήματος.
iepidoma
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
