Είθε το Πανάγιο Πνεύμα να ανοίξει τις καρδιές μας..

 

Η κλειστή καρδιά δεν έχει πληρωθή ακόμη υπό του Πνεύματος του Αγίου.

Είναι βουτηγμένη στην μοναξιά της, στην θλίψι της, στην αγωνία της, στον προβληματισμό της, στην ερημιά της. Είναι άδεια.

Όπως, όταν το στομάχι μας μείνη άδειο, διαμαρτύρεται και συρρικνούται, κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την κλειστή καρδιά.

Ὅλος ὁ ἄνθρωπος κλείνεται ἐν ἑαυτῷ, ἀντί νά ἀνοιχθῆ πρός τόν Θεόν, ἀντί νά χωρέση ὁ Θεός καί νά τά σκεπάση ὅλα.

Τότε αὐτός ὁ ἄνθρωπος τρώγεται μέ τά νύχια του, βγάζει τά μάτια του μόνος του, τσακώνεται μέ τόν ἑαυτό του. Οἱ λογισμοί του, οἱ περιπέτειές του, τά πάθη του, οἱ νόμοι συγκρούονται μέσα του.

Καί τί γίνεται ὁ ἄνθρωπος;

Ὅπως κάποιος πού κρατάει ἕνα μαχαίρι κόβει τά πάντα καί τά πετάει, ἔτσι καί ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου διασπᾶται, κατακρεουργεῖται. Καί ἀφοῦ ἡ ψυχή εἶναι κλειστή, σκοτεινή, ἀκυριάρχητη, διότι ἔκανε αὐτοκράτορά της κάποιον πού δέν μπορεῖ νά τῆς δώση εἰρήνη καί ἠρεμία, μέσα της βασιλεύει ἡ παγωνιά, οἱ φόβοι, ἡ μοναξιά.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

ΕΚΤΑΚΤΟ : ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ  

Έχετε καταλάβει για τι ακριβώς μας προετοιμάζουν ; Ακρίβεια, πόλεμος και αποχώρηση σημαντικών στελεχών της MAGA οι κύριοι λόγοι της πολιτικής σφαλιάρας που έφαγε ο Τράμπ ! Αλήθεια γιατί πλέον κανείς δεν ασχολείται με την περιβόητη λίστα Epstein ; Ποιός είναι ο λόγος που ο Μπίμπι κάνει ότι θέλει τον Τράμπ ;

ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣ ΕΤΩΝ 14 ~ ΠΟΙΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ;

Μια εικόνα μια λέξη, ντροπή.

Ένα παιδί 14 ετών. Μια εικόνα που δεν χωράει σε καμία διπλωματική δικαιολογία.

Κοιτάξτε καλά τη φωτογραφία. Πίσω από τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί δημοκρατίας, τα δισεκατομμύρια της ευρωπαϊκής βοήθειας και τις πολιτικές φωτογραφίες των ηγετών, υπάρχει και η ανθρώπινη πραγματικότητα.

Ένας 14χρονος μαζί με δεκάδες άλλους απαχθέντες,σύμφωνα με τις καταγγελίες που δημοσιεύονται, βρέθηκαν σε χώρο που ερευνάται για παράνομες κρατήσεις και βασανιστήρια, υπό τον έλεγχο των "καλόπαιδων" του Αζόφ.Η πρόφαση για όλα τα παραπάνω ήταν η λιποταξία.

Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα ερωτήματα.

Αυτούς στηρίζουμε; Αυτή είναι η εικόνα της δημοκρατίας που χρηματοδοτούμε;

Η Ευρώπη και η Ελλάδα συμμετέχουν στην οικονομική και πολιτική στήριξη της Ουκρανίας. Οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι πληρώνουν ένα τεράστιο κόστος, ενώ οι κυβερνήσεις τους οφείλουν να απαιτούν πλήρη λογοδοσία για κάθε καταγγελία παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κανένας πόλεμος, καμία σημαία, κανένα εθνικιστικό έμβλημα και καμία γεωπολιτική σκοπιμότητα δεν μπορεί να αποτελέσει συγχωροχάρτι για βασανιστήρια, εξευτελισμούς και παράνομη κράτηση ανθρώπων.

Και κάτι ακόμη για να μην ξεχνιόμαστε.Όταν η Ελλάδα καλείται να διαθέσει χρήματα, όπλα και πολιτική στήριξη, δικαιούται να απαιτεί απαντήσεις. Η αλληλεγγύη δεν σημαίνει λευκή επιταγή. Η υποστήριξη μιας χώρας δεν συνεπάγεται σιωπηρή αποδοχή κάθε πράξης όσων δρουν στο όνομά της.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, για λίγο τα μεγάλα λόγια περί αξιών, τις φωτογραφίες στα προφίλ με την σημαία της Ουκρανίας και ας κοιτάξουμε την εικόνα ενός παιδιού.Γιατί αν η Ευρώπη μπορεί να συγκινείται για τα δικαιώματα όταν τη βολεύει, αλλά να σιωπά όταν οι καταγγελίες αφορούν εκείνους που χρηματοδοτεί, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο η υποκρισία της πολιτικής αλλά η ίδια η απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ένα παιδί δεν είναι παράπλευρη απώλεια της γεωπολιτικής. Είναι άνθρωπος και η προστασία του δεν μπορεί να εξαρτάται από το ποια στολή φορά εκείνος που κατηγορείται ότι το βασάνισε.

Στο τέλος της ημέρας, οι σημαίες μπορεί να αλλάζουν, οι συμμαχίες να μεταβάλλονται και οι πολιτικοί να ανταλλάσσουν χειραψίες. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όμως, δεν αλλάζει αξία ανάλογα με το ποιος κρατά το όπλο.

Όταν μοιράζεις δισεκατομμύρια στο όνομα της ελευθερίας, οφείλεις πρώτα να διασφαλίζεις ότι εκείνοι που τα λαμβάνουν σέβονται τον άνθρωπο. Χωρίς εξαιρέσεις. Χωρίς αστερίσκους. Χωρίς γεωπολιτικά συγχωροχάρτια.

Στυλ. Καβάζης

!!!

 

Αγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (Βίος, θαύματα, διδαχή)

 

Ο καθηγητής Φιλόλογος & Θεολόγος κύριος Κωνσταντίνος Χρ. Νούσης μιλάει για τον βίο τα θαύματα και τη διδαχή του  Αγίου Πορφυρίου του καυσοκαλυβήτου.

Ευσέβεια ή ευσεβισμός;

Το είναι και το φαίνεσθαι στην πνευματική ζωή δεν αποτελεί πάντοτε καρπό ενσυνείδητης και ορατής πράξης ή κατάστασης (Β’ Τιμ. 3:5). Πολλές φορές συμβαίνει ανεπαίσθητα, μυστικά, ασύνειδα, μέσα στους αφανείς χώρους της βαθιάς και ανεξερεύνητης ψυχής του ανθρώπου, αθέατο από τα μάτια και του ίδιου του φορέα των πνευματικών αυτών πραγματικοτήτων.

Απώθηση; Έλλειψη αυτογνωσίας; Πώρωση; Προχωρημένη σήψη και αλλοίωση; Ποιος άραγε μπορεί να μιλήσει με αυθεντία και σιγουριά πάνω σε αυτές τις ιδιαζόντως σύνθετες καταστάσεις και δυσπρόσιτες περιοχές του ανθρώπινου πνεύματος, ει μη μονάχα ο «ἐτάζων καρδίας και νεφρούς» Παράκλητος (Ψαλμ. 7:10); Στο παρόν θα καταπιαστούμε λίαν ακροθιγώς με το θέμα της διάστασης, μάλλον της μετάλλαξης της αληθούς ευσεβείας στον απεχθέστατο ευσεβισμό.

Η ευσέβεια – θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και ευλάβεια – είναι καρπός του Πνεύματος, γνήσιος απότοκος και συνάμα φορέας τής εν Χριστώ ζωής. Τα χαρακτηριστικά της: όλα όσα έχουν σχέση με τους καρπούς του Πνεύματος (Γαλ. 5:22-23). Οι Άγιοι, ενυπόστατες αποδείξεις της γνήσιας ευσεβείας: απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, αντιφορμαλιστές αναφορικά με μια «στημένη και τυπική» πνευματική ζωή, προσιτοί, προσηνείς, αγαθοί, ιδιαιτέρως, όντως και πάνω από όλα ταπεινοί, αισθανόμενοι άθλιοι και αμαρτωλοί, πολλάκις δε υποκάτω και αυτών των αλόγων ζώων και «πάσης κτίσεως», αγαπώντες και συγχωρούντες τους πάντες γύρω τους ανεξαρτήτως θρησκευτικής ή ετέρας ταυτότητος, γλυκείς, πράοι, παιδικοί στην ψυχή και στη συμπεριφορά, πύρινες καρδιές από τη θεία αγάπη, ειρηνικοί, ευγενείς. Κατά το μέτρο της προσέγγισης αυτών των πνευματικών καταστάσεων έχει ο καθένας το μέτρο σύγκρισης και το ποσοστό συμμετοχής του στο ορθόδοξο ήθος και στην ομώνυμη οντολογική ταυτότητα.

Ας δούμε από την αντ(δι)εστραμμένη τους πλευρά την ψυχοπαθολογία των ευσεβιστών: σύνθετοι άνθρωποι, στρυφνοί, με φαρισαΐζουσα επιθυμία να ξεχωρίζουν, να υπερτερούν, να διακρίνονται από τον αμαρτωλό κόσμο και τους «εκκοσμικευμένους» θρησκεύοντες, τυπολάτρες, φονταμενταλιστές, φιλοσεχταριστές, με «στημένη» εμφάνιση και τρόπο, απρόσιτοι, ανέραστοι, υποκριτές, πονηροί, με ένα ιδιαζόντως φουσκωμένο εγώ, βαυκαλιζόμενοι περί την ακάθαρτη «καθαρότητά» τους, ατομοκεντρικοί, εγωπαθείς κατακριτές των πάντων, ηθικιστές, πουριτανοί, ηθικολόγοι, άθεσμα και ακαλαίσθητα αυτάρκεις, άκρως συντηρητικοί, συνηθέστατα εθνικιστές και εραστές του ολοκληρωτισμού, ασυμπάθιστοι, ανάλγητοι, ανελέητοι, άστοργοι, συχνάκις κακεντρεχείς, ορθοδοξόφρονες του γράμματος – ουχί δε και του πνεύματος – ψυχροί, σοβαροί (μάλλον σοβαροφανείς), αγενείς όποτε θιγούν παντοιοτρόπως (λυδία λίθος ως προς την ύπαρξη πνευματικής πλάνης).

Οι ευσεβιστές βρίσκονται παντού, αλλά συνωστίζονται σε μεγαλύτερη πυκνότητα μέσα στους χώρους των σεκτών, των σχισματικών ομάδων, των παραθρησκευτικών οργανώσεων. Οι περισσότερο καλοπροαίρετοι εξ αυτών, πνευματικά ωστόσο «ανάπηροι» στην αδυναμία εξόδου τους από τις φιλοευσεβιστικές τούτες ομάδες, χάνουν σιγά σιγά, ίσως και ανεπαίσθητα, το όποιο ίχνος υγιούς πνευματικής κατάστασης ενυπάρχει σε αυτούς και, φυσικά, το άρωμα της ορθόδοξης ευλαβείας. Ακόμα και αυτούς που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «καλούς» ανάμεσα στους ευσεβιστές, εξάπαντος θα μπορούσαμε συνάμα και να το αμφισβητήσουμε: είναι άραγε τόσο καλοί χριστιανοί όσο δείχνουν; Η απάντηση σκληρά, αμείλικτα, απογοητευτικά αρνητική…

Ο φαύλος κύκλος του ευσεβισμού έχει εφεύρει και ανακαλύψει τους δικούς του μηχανισμούς και χώρους εκκόλαψης των φωτοαντιγράφων της δυτικής – προπαντός – εισαγόμενης τούτης έκνομης «ευσεβείας». Η επιλογή των κλειστών ομάδων στις οποίες συναγελάζονται οι επιρρεπείς στην εν λόγω πνευματική ασθένεια προσωπικότητες, καθώς και των αντίστοιχων «γερόντων» – εξομολογητών – πνευματικών τους ηγετών, απλά είναι ένας ακόμα αυτοματικός τρόπος αναπαραγωγής θλιβερών φωτοκοπιών και διαιώνισης μιας γενιάς πόρρω απέχουσας από την ορθόδοξη πνευματικότητα. Είναι προφανές ότι ο έλεγχος των συνειδήσεων, η δημιουργία φοβικών και εξαρτημένων προσωπικοτήτων – κάτι που γίνεται έντεχνα και αδιόρατα συνήθως – η πλύση εγκεφάλου, η απαγόρευση «συμμείξεως» με τους «ακάθαρτους εκτός», με το «πλήθος» ή τη χριστιανική λοιπή πλέμπα, η διεστραμμένη καθοδήγηση κατά την οποία δεν προωθείται η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και της ετερότητας του καθενός, αλλά η στανική πειθαρχία και η αναγκαστή υπακοή, είναι μερικές από τις εγκληματικές πνευματικές ενέργειες σε βάρος των τόσο των πωρωμένων, όσο και των αδύναμων και αφελών οπαδών του ευσεβισμού.

Ο εκδυτικισμός, ερχόμενος μέσα από τον ιστορικό συγκερασμό παπισμού, προτεσταντισμού, φραγκοκρατίας και οθωμανικού ζυγού, έχει τους εραστές του ακόμη μέσα στις παρεκκλησιαστικές οργανώσεις. Η επίσημη Εκκλησία καθεύδει τον ύπνο του δικαίου, μάλλον για να είμεθα απόλυτα ακριβείς, τηρεί ενοχική σιγή, έχουσα την πλειοψηφία – σήμερα – των μελών της πάσχουσα και στιγματισμένη με την ευσεβιστική και οργανωσιακή «μέντα», μέσα σε ένα απέραντο φάσμα που ξεκινάει από τους πιο απλούς και άσημους λαϊκούς και φτάνει μέχρι την ανώτατη ηγεσία της.

Ο όσιος γέρων Παΐσιος πάντοτε υπογράμμιζε την ευρωπαϊκή ευσέβεια – βλέπε ευσεβισμό – σε αντιδιαστολή με την Ορθόδοξη ευλάβεια. Οι γκρίζες, σκοτεινές, άχρωμες, άνοστες, στυφές, πικρές, παγερές, ανέραστες φιγούρες των ευσεβιστών και τους ίδιους κρατάνε πεισματικά μέσα στην εμμονή τους στην ψευδαισθητική περιχαράκωση του εγώ και των κίβδηλων ψυχικών τους αυτασφαλίσεων ως προς την τήρηση μιας «ακρίβειας του νόμου» – εν είδει αντικειμενικού εχεγγύου για την αξιομισθιακή κτήση της σωτηρίας σε ένα μοναχικό, ελιτίστικο, δικό τους υπερπέραν – αλλά και τον χριστιανισμό δυσφημούν, εκδιώκοντες τους υποψήφιους ακόλουθους του Χριστού.

Ο χριστιανισμός είναι ελευθερία, απλότητα, αρχοντιά, αγάπη. Δεν είναι θρησκεία, είναι σύναξη γύρω από τον Χριστό, οικογένεια, Εκκλησία. Οι φατρίες, οι σέχτες των «καθαρών» κάθε εποχής δεν έχουν καμιά θέση στο αγιασμένο τούτο Σώμα. Άλλωστε, αυτοί έχουν τη δική τους, ανώτερη, πιο ποιοτική «αγιότητα»…

 Κώστας Νούσης, Θεολόγος – Φιλόλογος

Το Σακάκι Μου Κι Αν Στάζει

 

Μ' έπιασε βροχή στο δρόμο μα εγώ δε στάθηκα
σαν πουλί στην αγκαλιά σου ήρθα και ζεστάθηκα

Κι αν με χτύπησε τ' αγιάζι το σακάκι μου κι αν στάζει
σου το λέω δε με νοιάζει μια και είμαστε μαζί

Απ' το τζάμι δες που βρέχει στην αυλίτσα τη μικρή
το γεράνι κάτι έχει πάρ' το μέσα μη βραχεί

Κι αν με χτύπησε τ' αγιάζι το σακάκι μου κι αν στάζει
σου το λέω δε με νοιάζει μια και είμαστε μαζί

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης (+4 Νοεμβρίου)

 

Όλη η ζωή του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη κυλούσε μέσα σ΄ ένα συνεχές θαύμα. Συλλειτουργούσε με αγίους. «Σπάνια λειτουργώ μόνος μου», έλεγε ο Γέροντας. Είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Παναγία, στον Τίμιο Πρόδρομο και τον άγιο Γεώργιο! Οι εκκλησιαζόμενοι άκουγαν διαφόρους ήχους στο ιερό βήμα από ουράνιους επισκέπτες του. Γονάτιζαν κι έψαλλαν το «Κύριε ελέησον». Ο π. Γεώργιος για να δυναμώνει την πίστη του ποιμνίου του, τους έλεγε ότι αν έχουν πίστη, και στη φωτιά να πέσουν, δε θα καούν γιατί ο Θεός θα τους γλυτώσει.
Οι κακουχίες στη φυλακή της Γεωργίας τον είχαν αφήσει ημιπαράλυτο, πολύ αδύναμο και πολλές φορές δυσκολευόταν πολύ να περπατήσει, και σε αυτό τον βοηθούσε συχνά ο άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος. 
O Γρηγόριος Eλευθεριάδης διηγείται μία ξεχωριστή μαρτυρία.
Κάποια φορά που είχε πάει να εξομολογηθεί περίμενε όλο σχεδόν το πρωινό μέχρι το μεσημέρι, να επιστρέψει ο Γέροντας που έλειπε.
Καθόταν κάτω από ένα δένδρο υπομένοντας την καλοκαιρινή ζέστη κι, είχε αρχίσει ν’ αδημονεί.
Ξαφνικά, τον βλέπει μπροστά του να εμφανίζεται απ’ το πουθενά κάθιδρος και κατακουρασμένος.
– Μα, πού ήσουν Γέροντα και χάθηκες;
Τον ρώτησε με απορία.
– Στην Παναγία τη Σουμελά ήμουν, γιαβρούμ, κι άναψα τα καντήλια.
Ήταν η ήρεμη απάντηση του αγίου της Σίψας…
Αυτά τα παράδοξα για μας, τους ανθρώπους της ύλης, ήταν για τον Γέροντα απολύτως φυσικά, καθώς κινούνταν καθημερινά μέσα σ’ αυτήν την ουράνια σφαίρα όπου φυσικοί περιορισμοί δεν υπάρχουν.
Η μάνα Αργυρώ, που τον διακονούσε τα τελευταία χρόνια, είχε πλέον τόσο εξοικειωθεί με την υπερφυσική του βιοτή ώστε, όταν τον έβλεπε να έρχεται πετώντας από τον Προφήτη Ηλία, με πολλή φυσικότητα τον μάλωνε, γιατί άργησε και κρύωσε το φαγητό.
Δεν της έκανε πλέον καμμία έκπληξη για ό,τι υπέρ φύσιν έβλεπε να συντελείται στο πρόσωπο του Γέροντα, που στοργικά και αφοσιωμένα διακονούσε σαν πραγματική του μητέρα…
Μία νύχτα ο Αναστάσης (ο Αναστάσης Σπυριδόπουλος φιλοξένησε για δύο χρόνια περίπου στο σπίτι του τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη κατά παράκληση του Οσίου) άκουσε ποδοβολητό άλογου στην αυλή. Βγήκε στο παράθυρο και είδε έναν νεαρό αστραφτερό καβαλάρη να ξεπεζεύει και να ανεβαίνει τις σκάλες. Μπήκε στο σπίτι και ακούστηκε να ανοίγει η πόρτα του δωματίου του Γέροντα.
Όλη τη νύχτα ακούγονταν συνομιλίες.
Το πρωΐ όταν ξημέρωσε, ρώτησε τον Γέροντα:
– Γέροντα, απόψε είχες επισκέπτη;
– Ναι, του απάντησε. Ήταν ο Άγιος Γεώργιος! Λοιπόν, αφού τον είδες γιατί δεν σηκώθηκες να ανάψεις το θυμιατό, να του ζητήσεις, να τον επικαλεστείς και ό,τι θα ζητούσες να σου γινόταν;
– Δυστυχώς, λέει ο Αναστάσης, εγώ τότε δεν ήξερα τίποτε από πνευματικά…
Από το βιβλίο: ”Ο “Όσιος Γεώργιος της Δράμας, ο Άγιος των πτωχών και των πονεμένων” Έκδοση Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα). 

ΤΡΕΛΛΑΣ _Τέλη κυκλοφορίας σε τυφλό άνθρωπο. Ιστορίες από την αθάνατη ελληνική πραγματικότητα

Π ί σ τ η

Η ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΗ αυτή ελληνική λέξη απαντά ήδη τον 8ο αι. π.Χ. στον Ησίοδο (Έργα καὶ Ἡμέραι 370-372). Εκεί ο ποιητής συμβουλεύει να βάζεις μάρτυρα ακόμη και όταν συμφωνείς με τον αδελφό σου, και προσθέτει:

«π ί σ τ ε ι ς δ’ ἄρ τοι ὁμῶς καὶ ἀπιστίαι ὤλεσαν ἄνδρας»

Η λέξη προέρχεται από το θέμα *πιθ- και συγγενεύει με το «πείθομαι» («πείθομαι» σημαίνει «εμπιστεύομαι»). Η σύνδεση αυτή με την πειθώ διατρέχει, φανερά ή αδιόρατα, όλη την πορεία της λέξης ώς σήμερα. Άλλαξε όμως το είδος και το βάθος της πειθούς που γεννά την πίστη.

Στην ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ η λέξη αφορούσε κυρίως τις ανθρώπινες σχέσεις και λιγότερο το θείο. Το σημαντικό για τη μετέπειτα πορεία της είναι ότι ποτέ δεν σήμαινε την ευπιστία. Δήλωνε ένα αίσθημα βεβαιότητας και, κατ’ επέκταση, εμπιστοσύνης, που αποκτούσε κάποιος επειδή είχε ΠΕΙΣΤΕΙ από αποδείξεις. Γι’ αυτό χρησιμοποιήθηκε και μετωνυμικά, για το ίδιο το πράγμα που δημιουργεί εμπιστοσύνη: τον λόγο ή την πράξη. Ως νομικός όρος σήμαινε «εγγύηση, δέσμευση»:

«ὅρκους δ’ ἐκεῖ καὶ π ί σ τ ι ν ἀλλήλοις δότε»

(Αριστοφ., Λυσιστράτη 1185)

Στη ρητορική, πάλι, σήμαινε «αποδεικτικό μέσο, πειστήριο», όπως στις «π ί σ τ ε ι ς ἐντέχνους καὶ ἀτέχνους» του Αριστοτέλη.

Τα κείμενα του οποίου εκφράζουν μια εμπειρία αποκεκαλυμμένης αλήθειας, θα περίμενε κανείς η πίστη να γίνει «άνευ όρων αποδοχή», απαρνούμενη τη σημασιολογική μήτρα της πειθούς. Αυτό δεν συνέβη. Η πίστη αποσυνδέθηκε εν πολλοίς από τις ορατές αποδείξεις και τα απτά τεκμήρια, και τα τεκμήρια έγιναν εσωτερικά:

«λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, Θωμᾶ,

πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες

καὶ π ι σ τ ε ύ σ α ν τ ε ς» (Ιω. 20,2

«Ἔστι δὲ π ί σ τ ι ς ἐλπιζομένων ὑπόστασις,

πραγμάτων ἔ λ ε γ χ ο ς οὐ βλεπομένων» (Εβρ. 11,1)

Εκκλησιαστική δημαγωγία: η περίπτωση του π. Ευάγγελου Π.

 

Στη δευτερολογία μου αυτή θα προσπαθήσω να απαντήσω συνολικά αναφορικά με το πρώτο άρθρο μου (εδω) για τον παπα Βαγγέλη, το οποίο προκάλεσε σκάνδαλο στο Facebook. Δεν μπορώ να πω ότι δεν ήταν αναμενόμενο, εφόσον πρόκειται για έναν τόσο λαοφιλή ιεροκήρυκα. Εκείνο που με εξέπληξε από μερικούς ήταν η επί προσωπικού επίθεση. Κατανοητό και αυτό, όσο και αποδεικτικό της προσωποληπτικής προσκόλλησης στον εν λόγω κληρικό. Πρώτη, άλλωστε, πηγή μαγικής αποδοχής και υποστήριξης μιας τοιαύτης περίπτωσης είναι η ρασοφορία, που στο μυαλό πολλών σημαίνει άμεση πηγή θεοπνευστίας και απαγόρευσης κριτικής σκέψης και εκφοράς της. Ο ίδιος όμως ο π. Ε. λέει σε κηρύγματά του να είμαστε σκεπτόμενοι και όχι “θεούσοι”, συγχέοντας κάπως την έννοια των τελευταίων και προσβάλλοντας έμμεσα πολλά άτομα από το πολυπληθές του ακροατήριο, έστω και ασυνείδητα. Θεούσες λέμε συνήθως τις “ευσεβίστριες” γυναίκες με μακριές φούστες και τα συναφή. Πολλές από αυτές δεν είναι άραγε ανάμεσα στους θαυμαστές του;

Στο απυρόβλητο, λοιπόν, ο συγκεκριμένος. Επειδή κάποτε πήγε εξωτερική ιεραποστολή. Άρα αμνηστεύονται όλες οι μεταγενέστερες “γκάφες” του, ακόμη και αν άπτονται ιερών πραγμάτων και αγίων προσώπων. Αυτό φάνηκε από το άρθρο μου, το οποίο από πολλούς ή δεν αναγνώστηκε ολόκληρο είτε δεν κατανοήθηκε επαρκώς. Φέρω σε αυτό συγκεκριμένα επιχειρήματα για την απρεπή εκφορά του λόγου του για τον άγιο Ραφαήλ και τον ομολογητή Λουκά τον ιατρό. Και όμως! Προτιμήθηκε το πρόσωπο του παπα Βαγγέλη και όχι η προάσπιση της τιμής των Αγίων! Αν αυτό δεν είναι αρρωστημένη και άσκεπτη προσωποληψία, τότε πώς να το χαρακτηρίσουμε;

Στάθηκαν μερικοί στην περίπτωση του Κονάνου. Δεν ανέφερα το παράδειγμα του καθηρημένου ιερομονάχου για να εξισώσω τις δύο περιπτώσεις, αλλά για να δείξω πόσο ευτελή είναι τα κριτήρια του μέσου Νεοέλληνα ορθοδόξου χριστιανού στην αναγνώριση έως και αποθέωση θρησκευτικών ομιλητών και εν γένει χαρισματικών ρασοφόρων. Και τώρα θα προσπαθήσω να αναλύσω περισσότερο την κατ΄ εμέ αμετροέπεια τού εν λόγω ιεροκήρυκα και σε γενικό επίπεδο και στις προαναφερθείσες εξειδικευμένες περιπτώσεις των αγίων.

Καταρχήν να σημειώσουμε ότι τα όρια ανάμεσα στη φαιδρότητα – θεατρινισμό και στη σεμνότητα – θεατρικότητα έχουν μπερδευτεί τα μάλα στην περίπτωση του π. Παπανικολάου. Είναι επομένως αναμενόμενο ο λαλίστατος και αμετροεπής αυτός κήρυκας του θείου λόγου να εκβάλλει μαζί με το ζωοποιούν ύδωρ και αρκετή αμμούδα. Η πανταχού παρουσία του στα κανάλια, σε κάθε ελλαδική επισκοπή και η παγγνωσία του επί παντός επιστητού (ξερόλες δεν δεχόμαστε στην Εκκλησία, τι λέτε;) άρχισε να ενοχλεί, πέρα από το πνευματικό σκέλος, και σε αισθητικό επίπεδο. Σκοπός των ιερών κηρυγμάτων είναι εξάπαντος η προβολή του θείου λόγου και η ποιμαντική ωφέλεια των πιστών. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να γίνει ανεκτή και μια κάποια αυτοπροβολή του ομιλητού, ωστόσο τα ποσοστά της πρέπει να είναι πολύ μικρότερα από τον βασικό στόχο. Πολύ φοβάμαι ότι τα ποσοστά αυτά στην περίπτωση του π. Ε. κλίνουν μάλλον προς το αρρωστημένο σκέλος, βλέποντάς τον να προσπαθεί παντί τρόπω και πάση θυσία να διασκεδάσει το κοινό του…

Πολλοί τον θαύμασαν επίσης για τη στήριξή του στον π. Αντώνιο της Κιβωτού. Κατ’ εμέ ήταν μια ανώδυνη για τον ίδιο προσπάθεια, η οποία προήλθε και από το ότι ανακατώνεται σε όλη την επικαιρότητα, αλλά και από το γεγονός της αναμενόμενης αύξησης της δημοφιλίας του εξαιτίας της στήριξης ενός αδυνάτου και δεδιωγμένου προσώπου, άρα συμπαθούς σε κάθε περίπτωση. Το ίδιο ισχύει και με την περίπτωση Τυχικού, στην οποία μάλιστα απεδείχθη και καταλυτικός αρνητικός παράγοντας, εφόσον τον ώθησε να απευθυνθεί στον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος ήταν προφανές πως θα καταδίκαζε τον Μητροπολίτη Πάφου. Όπως και έγινε δηλαδή. Τον έσπρωξε στο στόμα του λύκου. Αφελώς; Με πονηρία; Ο ίδιος ο παπα Βαγγέλης το ξέρει καλύτερα αυτό...

Έρχομαι στην περίπτωση του οσιομάρτυρος Ραφαήλ. Ο ίδιος ο Άγιος, όπως έγραψα και στο προηγούμενο, αποκάλυψε ότι ήταν αντιπαπικός και ανθενωτικός. Αυτή η μεταφυσική μαρτυρία έχει τεράστια σημασία για τις οικουμενιστικές μέρες μας. Το αφήνουμε όμως αυτό. Το θέμα μας είναι η καλπάζουσα φαντασία και αυθαιρεσία του ιεροκήρυκα. Στηρίχθηκε σε ένα… ιστορικό μυθιστόρημα (αυθαιρεσία) και έπειτα συμπέρανε πως εξαιτίας της υπογραφής του στη σύνοδο της Φερράρας ο άγιος τιμωρήθηκε με το φρικτό και γνωστό σε όλους μαρτύριό του (αυθαιρεσία και φαντασία). Εδώ μάλιστα κρύβεται και μια αδιόρατη βλασφημία: ο Θεός παρουσιάζεται σαν αιμοδιψής δικαστής και τηρητής ενός υπέρτατου δικαιικού συστήματος, που τιμωρεί με τόσο βάναυσο τρόπο τα μεγάλα αμαρτήματα, αλλά και ταυτόχρονα τόσο άδικος, διότι η τιμωρία του συμπαρέσυρε και άλλους αθώους (δεν υπέγραψαν στη Φεράρα!) σε φρικτά μαρτύρια, εφόσον απλά  ήταν μαζί με τον άγιο Ραφαήλ! Ανοησίες δηλαδή! Εννοείται πως οφείλει να αποκαταστήσει τη μνήμη του Αγίου και την ιστορική αλήθεια είτε παραπέμποντας σε σοβαρή πηγή είτε αναιρώντας και ζητώντας δημοσίως συγγνώμη. Περιμένουμε...

Πιο απλή είναι η περίπτωση του αγίου Λουκά. Κανείς δεν λέει πως ο άγιος ήταν πάντοτε απαθής. Πάλεψε με τα πάθη και καθάρθηκε μέχρις αγιασμού λόγω και των μαρτυρίων του. Από κει και πέρα η αστεία περιγραφή της υποτιθέμενης (ίσως και πραγματικής, Κύριος οίδε) καθόδου του αγίου επισκόπου στα σκαλιά του πορνείου κατόπιν σχετικού παρφουμαρίσματος και προετοιμασίας για την αμαρτία, πόρρω απέχει και της ευλαβείας, και της σεμνότητος και της επιβεβλημένης σοβαρότητος που πρέπει να διέπει τη λεκτική αναφορά ενός ιεροκήρυκα για έναν (μεγάλο και δημοφιλέστατο) Άγιο της Εκκλησίας, όσο και της εξακριβωμένης αλήθειας του γεγονότος, εφόσον στηρίζεται στην… προσωπική μαρτυρία κάποιων συγγενών… εξάπαντος με μεγάλη δόση κουτσομπολιού και περιγραφικής σάλτσας… Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν συνέβη κάτι τέτοιο, θα έπρεπε ο λόγος να είναι τουλάχιστον πιο μετρημένος και σοβαρός. Και χωρίς θεατρινίστικες χειροποδονομίες…

Ο π. Ευάγγελος στηρίζει τον Περιστερίου. Χωρίς σοβαρές προϋποθέσεις, αν κρίνουμε από τις προηγούμενες περιπτώσεις και άλλες τόσες που αγνοούμε, αναλογικά όμως πιθανότατα να ισχύουν. Είναι φυσικά και υπέρ του Πατριαρχείου μας. Έτσι εξαπέστειλε και τον άτυχο Τυχικό προς τα κει για να δικαιωθεί! Δεν συμπεραίνουμε λοιπόν πως είναι καθαρά συστημικός; Πώς αλλιώς θα εκινείτο τόσο άνετα παντού;

Είπα αρκετά, όσο και αποσιώπησα άλλα τόσα. Είναι μια ειδική περίπτωση ο π. Ε. Δεν τον κρίνω εμπαθώς, διότι δεν τον ξέρω κιόλας τον άνθρωπο. Αν οι αστοχίες του αυτές είναι καρπός του πληθωρικού χαρακτήρα του μάλλον παρά κάτι άλλο, τότε ας φροντίσει και τον εαυτό του να μην αδικεί και τους αδελφούς του να μη σκανδαλίζει.

 

Κ.Ν.

Όχι μόνο το Αραράτ! Η ΑΡΜΕΝΙΑ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙ: μια μικρή χώρα με ιστορία που δύσκολα πιστεύεις

Άγιος Μάρτυς Πορφύριος ο Μίμος, ο προστάτης των καλλιτεχνών

τ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Οι μυριάδες καλλίμαχοι Μάρτυρες του Χριστού, στα πρωτοχριστιανικά χρόνια προέρχονταν από όλες τις φυλές, κοινωνικές τάξεις και επαγγέλματα. Ορισμένοι μάλιστα, με την ομολογία τους στο Χριστό και το αίμα του μαρτυρίου τους, εξαγίαζαν κάποια ταπεινά και ταυτισμένα με την ακολασία, επαγγέλματα, όπως ήταν αυτό του μίμου. Άλλωστε έτσι φανέρωναν πως η σωτηρία είναι δωρεά προς όλους τους ανθρώπους, παρά τις καταβολές τους και του πρώην άσωτου βίου τους. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μάρτυς Πορφύριος ο Μίμος, ο οποίος εξαγιάστηκε την ώρα που ασκούσε το επάγγελμα του ηθοποιού.

     Γεννήθηκε στην Έφεσο της Μ. Ασίας, στα μισά του 3ου μ. Χ. αιώνα. Καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρών και ασκούσε το επάγγελμα του μίμου (ηθοποιού). Ο πατέρα του ήταν φημισμένος ηθοποιός και είχε δικό του θίασο, στον οποίο εργαζόταν από παιδί ο Πορφύριος. Το επάγγελμά τους τους ανάγκαζε να περιπλανιόνται σε όλη τη Μ. Ασία, δίνοντας παραστάσεις.

       Η τέχνη της ηθοποιίας είχε εφευρεθεί στην Ελλάδα και είχε κατά κανόνα, θρησκευτικό χαρακτήρα. Ήταν συνδεδεμένη με τις διονυσιακές εορτές και θεωρούνταν ως θρησκευτική λατρεία. Τον 5^ο π. Χ. το θέατρο είχε αναχθεί σε υψηλή τέχνη και εμπλουτίστηκε με αξιοθαύμαστα θεατρικά έργα, από μεγάλους ποιητές (Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, κλπ). Όμως στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια είχε καταπέσει σε παρακμή και είχε συνδεθεί και ταυτιστεί με την ανηθικότητα και την ακολασία. Οι παραστάσεις γινόταν σε κακόφημα καταγώγια και η θεματολογία ήταν συνυφασμένη με την αισχρότητα. Για τούτο το επάγγελμα των ηθοποιών θεωρούνταν περιθωριακό. Παρά ταύτα η παρηκμασμένη ειδωλολατρία συνέχιζε να δίνει στην ηθοποιία λατρευτικό χαρακτήρα.

        Ο Πορφύριος έδρασε στα χρόνια που αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Αυρηλιανός (270-275 μ. Χ.). Σε μια εποχή που οι Χριστιανοί βρισκόταν στην παρανομία και διώκονταν απηνώς.  Λίγα χρόνια νωρίτερα ο θρησκομανής αυτοκράτορας Δέκιος (249-251), (το 250) είχε εγκαινιάσει τη δεύτερη και πιο σκληρή περίοδο των διωγμών, με υποχρεωτική δήλωση (λίβελλο) όλων των υπηκόων της αυτοκρατορίας πίστης στην ειδωλολατρία και την υποχρέωσή τους να θυσιάζουν δημόσια στους «θεούς» του κράτους. Όμως ο Αυρηλιανός είναι ο πρώτος αυτοκράτορας, ο οποίος κράτησε μια κάποια μετριοπαθή στάση κατά των Χριστιανών, εισάγοντας μια μορφή μονοθεΐας, τη λατρεία του Αήττητου Ηλίου (Solus Invictus). Αλλά οι κατά τόπους διοικητές, φανατικοί ειδωλολάτρες, εφάρμοζαν συχνά δικές τους τακτικές και πρακτικές κατά των Χριστιανών, διώκοντάς τους, κατ’ επιταγή των ειδωλολατρικών ιερατείων.  

       Στις αισχρές και φθηνές παραστάσεις τους οι ειδωλολάτρες ηθοποιοί, συχνά, προσπαθούσαν να περιγελάσουν, να γελοιοποιήσουν και να εξευτελίσουν στα μάτια του ειδωλολατρικού όχλου τους διωκόμενους Χριστιανούς, με συκοφαντικά και κωμικά δρώμενα. Προφανώς αυτές τις παραστάσεις υποδαύλιζαν τα αδίστακτα ειδωλολατρικά ιερατεία, τα οποία έβλεπαν να ερημώνουν τα «ιερά» τους και να χάνουν προσόδους. Επίσης τις υποστήριζαν και χρηματοδοτούσαν και οι τοπικοί ειδωλολάτρες άρχοντες, γελοιοποιώντας τους Χριστιανούς στα μάτια των ειδωλολατρικών όχλων, με σκοπό να ανακόβουν την μεταστροφή τους στην χριστιανική πίστη. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, οι ειδωλολάτρες ιερείς φρόντιζαν να διαδίδουν τερατώδεις συκοφαντίες κατά των Χριστιανών, όπως λ.χ. ότι διαπράττουν «οιδιπόδειες μίξεις» και «θιέστια δείπνα», διαστρέφοντας την πρωτοφανή για εκείνους έμπρακτη χριστιανική αγάπη και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας,

διεγείροντας αποστροφή και μίσος των ειδωλολατρών κατά των Χριστιανών! Εδώ να αναφέρουμε την περίπτωση του ειδωλολάτρη σατιρικού συγγραφέα Λουκιανού του Σαμοσατέα (125-180 μ. Χ.), ο οποίος έγραφε θεατρικά έργα με συκοφαντικό και εξευτελιστικό κατά των Χριστιανών περιεχόμενο, όπως το «Περί Περεγρίνου τελευτής», το οποίο σατιρίζει τη χριστιανική πίστη και σαρκάζει την ζωή των Χριστιανών.

     Μια τέτοια παράσταση οργάνωσε και ο φανατικός ειδωλολάτρης έπαρχος της Καισάρειας Καππαδοκίας, Αλέξανδρος. Σε μια περιοδεία του θιάσου του Πορφυρίου στην περιοχή, ο Αλέξανδρος είχε παρακολουθήσει παραστάσεις του νεαρού ηθοποιού και διαπίστωσε το υποκριτικό του ταλέντο. Σκέφτηκε λοιπόν να τον χρησιμοποιήσει, προκειμένου να συκοφαντήσει και να περιγελάσει τους Χριστιανούς, οι οποίοι πλήθυναν κατά χιλιάδες στην περιοχή της αρμοδιότητάς του. Κάλεσε λοιπόν τον Πορφύριο και του ανέθεσε να ανεβάσει συκοφαντικές παραστάσεις κατά των Χριστιανών, στις οποίες θα γελοιοποιούσαν την πίστη τους και τα Ιερά Μυστήριά τους, στα μάτια των υπηκόων του ειδωλολατρών. Μάλιστα του έταξε γενναιόδωρη χορηγία. Ο μίμος Πορφύριος δέχτηκε και αποφάσισε να ανεβάσει μια παράσταση, η οποία θα διακωμωδούσε το Ιερό Μυστήριο του Βαπτίσματος.     

     Το θέατρο της πόλεως είχε γεμίσει από ειδωλολάτρες θεατές, οι οποίοι είχαν συρρεύσει για να διασκεδάσουν με την εμπαικτική παράσταση. Ο Πορφύριος υποδύθηκε τον βαπτιζόμενο και κάποιος άλλος μίμος τον χριστιανό επίσκοπο. Με αστείες κινήσεις και γελοιότητες, ο μίμος, επαναλάμβανε τα λόγια του Βαπτίσματος, βυθίζοντας τον Πορφύριο σε κάποια λεκάνη. Τελειώνοντας τον έντυσε με λευκό χιτώνα, με τον οποίο έντυναν τους νεοφώτιστους Χριστιανούς και άρχισε να γελοιοποιεί την περιφορά γύρω από την κολυμβήθρα.

      Αλλά τη στιγμή εκείνη, που το πλήθος των θεατών αλάλαζε από τα γέλια, συνέβη κάτι το συνταρακτικό. Παρουσιάστηκε στρατιά λευκοφορεμένων αγγέλων, οι οποίοι προπορεύονταν στην περιφορά, κρατώντας λαμπάδες και ψάλλοντας: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτήσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε, αλληλούια»! Το θαύμα αυτό συντάραξε τον Πορφύριο και ταυτόχρονα ένοιωσε μια πρωτοφανή ευτυχία και χαρά. Αμέσως κατάλαβε ότι βιώνει ένα πρωτόγνωρο θαύμα, το οποίο προκάλεσε ο αληθινός Θεός, τον Οποίο ως τότε δε γνώριζε και λοιδορούσε. Τον επισκίασε η χάρις του Θεού, το Άγιο Πνεύμα μετέβαλε το ψεύτικο βάπτισμα σε αληθινό. Αμέσως συντελέστηκε στην ψυχή του συνέβη μια συνταρακτική αλλαγή και γι’ αυτό άρχισε να φωνάζει: «ο Θεός των Χριστιανών με επισκέφτηκε, τον Οποίο εγώ ως τώρα λοιδορούσα! Αυτός είναι ο αληθινός και μοναδικός Θεός. Γίνομαι Χριστιανός»! Οι παριστάμενοι άγγελοι του έδειξαν να κάμει το σημείο του σταυρού και αυτός σταυροκοπήθηκε με ευλάβεια!

       Το πλήθος των θεατών απόρησε από το απρόσμενο γεγονός και σταμάτησε τους γέλωτες. Η εμφάνιση των αγγέλων και δημόσια μεταστροφή και ομολογία του μίμου Πορφυρίου, άλλους εξόργισε και άλλους προβλημάτισε. Πολλοί πίστεψαν στο Χριστό και δήλωσαν τη μεταστροφή τους στη νέα πίστη. Αντίθετα, ο φανατικός ειδωλολάτρης έπαρχος Αλέξανδρος έμεινε ασυγκίνητος. Κάλεσε αμέσως τον Πορφύριο και του ζήτησε να ανακαλέσει πάραυτα την ομολογία του και να θυσιάσει στους «θεούς» της πόλεως. Όμως εκείνος έμεινε αμετάπειστος και σταθερός στην απόφασή του να ανήκει στο Χριστό και να είναι μέλος της αγίας Του Εκκλησίας. Μάλιστα τον ήλεγξε για την σκληροκαρδία του και το αμετάπειστο της γνώμης του. Ήλεγξε την πίστη στα άψυχα είδωλα, τα οποία χαρακτήρισε λατρεία των διαμόνων.

      Ο θηριώδης ειδωλολάτρης έπαρχος, όπως ήταν αναμενόμενο, εξαγριώθηκε με τη στάση του Πορφυρίου και για τούτο τον παρέδωσε στους σκληροτράχηλους στρατιώτες και δημίους, να τον υποβάλλουν σε σκληρά και απάνθρωπα

βασανιστήρια, σε σκοπό την επάνοδό του στην ειδωλολατρία. Ο νεοφώτιστος Χριστιανός Πορφύριος τα υπόμεινε με μεγάλη καρτερία, δοξάζοντας και υμνώντας ακατάπαυστα το Θεό, για τη μεγάλη ευεργεσία, να τον βγάλει από τα σκοτάδια της πλάνης και να τον σώσει. Όταν ο έπαρχος είδε ότι τα βασανιστήρια δεν στάθηκαν ικανά να τον μεταστρέψουν, έδωσε διαταγή να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι ο μακάριος Πορφύριος αντάλλαξε την πρόσκαιρη γήινη ζωή με την ουράνια και αιώνια αληθινή ζωή, την οποία εξαγόρασε με το αίμα του, λαμβάνοντας τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου. Η μνήμη του τιμάται στις 4 Νοεμβρίου.

      Ο άγιος Πορφύριος αναφέρεται ως ο πρώτος άγιος ο οποίος προέρχεται από το χώρο των μίμων. Τον ακολούθησαν πολλοί άλλοι μίμοι, δίνοντας άλλη μορφή στο επάγγελμα. Μετάλλαξαν τον ανήθικο χαρακτήρα της υποκριτικής τέχνης, σε σοβαρή και παιδευτική τέχνη, όπως αυτή επικράτησε και καλλιεργήθηκε στο χριστιανικό Βυζάντιο, το περίφημο χριστιανικό θέατρο. Άλλαξαν επίσης τη γνώμη που είχαν οι άνθρωποι για τον κλάδο των μίμων.   

      Το 1992 ανακηρύχτηκε προστάτης των ηθοποιών και καλλιτεχνών. Την ασματική του ακολουθία συνέθεσε ο μακαριστός μεγάλος υμνογράφος, αγιορείτης μοναχός, π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.        

'Αξιον Εστί .Το Αγιορείτικο

 

Στην Ι .Μ.Αγίου Παύλου με τον Γέροντα Παρθένιο

Ο άγιος ασκητής της Κρήτης

 

Σήμερα η εκκλησία μας τιμα τον όσιο Ιωαννίκιο τον εν Ολύμπω ,κι εγω εφερα στον νου μου εναν αγιο ασκητη της Κρητης που γνωρισα το 2010 στο χωριο Πευκο της Βιαννου,οταν ενα πρωινο κυριακης σεμνα και ταπεινα με ριγμενη την κεφαλη του, ηρθε στην εκκλησια απο το χωριο Βαχος να λειτουργηθει και να κοινωνησει .

Ολοι ηξεραν οι πιο πιστοι τους αθλους του τους ασκητικους.

Τις αλυσιδες που φορουσε για να δαμασει το σωμα....Δεν θα πω περισσοτερα..Απλα τον τιμω με λιγους στιχους που είχα γράψει τοτε και ας πρεσβευει για μας......στον ουρανό που βρίσκεται...

 

 

πατερ-Ιωαννικιος

από τη συλλογη της κρητης τα γυρισματα

Σ’ένα σπιτάκι στο Βαχό,ένα καντήλι ανάβει

ακοίμητο και άγιο,στον όσιο τιμή

ειν’ένας γέρων μοναχός που την ζωή διάγει

με πίστη και με προσευχή στης μέρας τη σιωπή

Χρόνων πολλων ο ασκητης! έζησε με αγίους

στου Ανανία την μονη, εκει στην ‘Ξακουστή

ασκήτευε και δίδασκε τα λόγια του Κυρίου

τις εντολές εφύλαξε,χρυσάφι στην ψυχή

ΤΏΡΑ, αποτραβήχτηκε μονάχος’ κει! Στην άκρη

την άσκηση δεν άφησε κι ας είν γέρων πολύ

μεσ’απ’το ράσο κρέμονται, βαριές οι αλυσίδες

τις σέρνει δίχως να βογγά,στο σώμα πληρωμή

Και κάθε νύχτα ξαγρυπνά και πιάνει την κουβέντα

με τους αγγέλους πού’ρχονται,να τον επισκεφθούν

και με το φως του καντηλιού,αρχίζει η υμνωδία

παρακαλει την Παναγιά,τον Χατζηανανία

Μία μορφή ασκητική,με πλούσια γενιαδα

σαν ναν απ’άλλη εποχή,πολύ ξερακιανή

αγώνα για τα πάθη του,από μικρός ορίζει

νηστεία έχει αυστηρή κι ας είναι Κυριακή

Οράσεις έλαβε πολλές και άγιες εικόνες

μορφές που τον αντάμωναν που ζούσαν σε σπηλιές

αδημονεί το τέλος του!παρακαλει να φτάσει

να φύγει ένα χάραμα,για ουράνιες μονές

Να ανταμώσει με χαρά,πιστους μα και αγίους

που γνώρισε μες στη ζωή σαν ήταν μοναχός

να μεταλάβει με αυτούς,Τον Αχραντον,Τον Οίνον

που έχει η Αγια Τράπεζα, πού'στρωσε ο Χριστος

Κ.λ.inokrini

Στο γαλαζοβαμμένο βλέμμα του Σινά

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

π.Π.Κ. 

δευτερο

Τι Να Θυμηθώ Τι Να Ξεχάσω

 

Σαν ήμουνα παιδί κι εγώ
φτερούγισα απ’ την κούνια
όμως μαχαίρια έβλεπα
στης Πόλης τα καντούνια

Κυνηγημένος μιαν αυγή
ετράβηξα τους δρόμους
φωτιά στα πόδια μου η γη
κι η μοναξιά στους ώμους

Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω
και μια πέτρα για να ξαποστάσω
τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω
απ’ όσα πέρασα

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΗΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

 

"Η ιστορική αλήθεια απέναντι στους σύγχρονους μύθους των εθνομηδενιστών" 

"Το εκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού έθνους"

~Ernst Heisenberg για την αυτοκρατορία της Ρωμανίας (Γερμανός βυζαντινόλογος του περασμένου αιώνα)~

 

 

Σε μια εποχή που η ιστορική ταυτότητα αμφισβητείται ή αναπλάθεται με ιδεολογικά φίλτρα, επανέρχεται συχνά ο ισχυρισμός ότι το Βυζάντιο υπήρξε εχθρικό προς την ελληνική παράδοση ή ότι αποτέλεσε ένα "ξένο σώμα" στην ιστορία της Ελλάδας. Τέτοιες απόψεις συνήθως εκκινούν από νεοπαγανιστικούς και κατ'εξοχήν αντιθρησκευτικούς κύκλους, είτε αγνοώντας(επιτηδευμένα ,εννοείται για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς) είτε μην γνωρίζοντας καν τη σύνθετη πραγματικότητα του Βυζαντίου.Μιας αυτοκρατορίας ρωμαϊκής θεσμικά, χριστιανικής θεολογικά και βαθύτατα ελληνικής γλωσσικά, πολιτισμικά και φιλοσοφικά. Στην ουσία, το Βυζάντιο είναι η Ελλάδα του Μεσαίωνα και η άρνηση αυτής της συνέχειας δεν στηρίζεται στην ιστορική έρευνα, αλλά σε ιδεολογικά κατασκευάσματα.

1. Η γλώσσα και η παιδεία: Η ζωντανή παρουσία της Ελλάδας στο Βυζάντιο

Ήδη από τον 7ο αιώνα, η ελληνική γλώσσα αντικαθιστά οριστικά τα λατινικά ως επίσημη γλώσσα της διοίκησης, με τον αυτοκράτορα Ηράκλειο να εγκαινιάζει μια νέα ελληνόφωνη αυτοκρατορική ταυτότητα. Η παιδεία στο Βυζάντιο παρέμεινε πιστή στην αρχαία ελληνική γραμματεία: τα έργα του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των τραγικών αποτελούσαν τον κορμό της εκπαίδευσης. Βυζαντινοί διανοούμενοι όπως ο Ψελλός και ο Τζέτζης δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους για τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους μελετούσαν, σχολίαζαν και θεωρούσαν πνευματικούς τους προγόνους¹.

2. Πολιτισμική ταυτότητα-Ρωμαίοι υπήκοοι, Έλληνες στην ψυχή

Οι Βυζαντινοί αυτοπροσδιορίζονταν ως «Ρωμαίοι» (Ρωμιοί), δηλώνοντας την κρατική και νομική τους υπόσταση ως πολίτες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όμως, πολιτισμικά και παιδευτικά ήταν Έλληνες. Ο Μιχαήλ Ψελλός δηλώνει «Ἕλλην τὸ γένος», ενώ ο Πλήθων Γεμιστός καλεί σε επιστροφή στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία, βλέποντας τη βυζαντινή σκέψη ως συνέχεια του πλατωνισμού². Αυτή η ταυτότητα δεν ήταν απλή επιβίωση της αρχαιότητας, αλλά σύνθεση: μια νέα μορφή ελληνισμού που παντρεύει την ελληνική παιδεία με τη ρωμαϊκή διοίκηση και τον χριστιανισμό.

3. Η εικόνα του Βυζαντίου από τον έξω κόσμο

Η διεθνής πρόσληψη του Βυζαντίου ενισχύει την ελληνική του ταυτότητα. Οι Άραβες το αποκαλούσαν Γιουνάν, δηλαδή Ελλάδα, και τους πολίτες του Γιουνάνι – Έλληνες. Οι Λατίνοι της Δύσης συνέχιζαν να αναφέρονται στους Βυζαντινούς ως Graeci, εννοώντας Έλληνες³. Οι σύγχρονοι τους θεωρούσαν τους Έλληνες του μεσαιωνικού κόσμου.

4. Η Εκκλησία και η ελληνική σκέψη-Μια δημιουργική σύνθεση

Η Εκκλησία της Ανατολής υπήρξε βασικός φορέας διατήρησης της ελληνικής σκέψης. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομοςόχι μόνο διάβαζαν, αλλά αξιοποιούσαν δημιουργικά την αρχαιοελληνική φιλοσοφία για τη διατύπωση θεολογικών εννοιών⁴. Ο όρος «Λόγος», κεντρικός στον χριστιανισμό, έχει ελληνική φιλοσοφική καταγωγή. Η θεολογία στο Βυζάντιο δεν απέρριψε την ελληνική σκέψη αλλά την εμβάθυνε και την ερμήνευσε από νέα σκοπιά.

5. Το Βυζάντιο ως θεματοφύλακας του ελληνικού πολιτισμού

Η διάσωση των έργων της αρχαιότητας οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στο Βυζάντιο. Χάρη στη συνεχή αντιγραφή από μοναχούς, λογίους και αντιγραφείς, σώθηκαν τα χειρόγραφα του Ομήρου, του Αριστοτέλη, των τραγικών και των φιλοσόφων. Αν το Βυζάντιο είχε εχθρική στάση προς την αρχαιότητα, γιατί να καταβάλει τέτοιο κόπο για τη διατήρησή της;⁵ Η επιμονή στη διδασκαλία των ελληνικών γραμμάτων καταρρίπτει κάθε αφήγηση περί «πολιτισμικού σκοταδισμού».

6. Μετά την Άλωση: Ο ελληνισμός μέσω του Βυζαντίου περνά στη Δύση

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, λόγιοι όπως ο Βησσαρίων, ο Αργυρόπουλος και άλλοι μετέφεραν στη Δύση τα χειρόγραφα, τις ιδέες και τη φιλοσοφία του ελληνικού κόσμου. Αυτή η πολιτισμική «έξοδος» υπήρξε θεμέλιο της Αναγέννησης, και κατ’ επέκταση της νεωτερικότητας. Το Βυζάντιο δεν ήταν το τέλος του ελληνισμού, αλλά ο πολιτισμικός του φορέας μέχρι την ώρα της αναγέννησής του στη Δύση.

7. Απάντηση στους σύγχρονους μύθους

Η θεωρία ότι το Βυζάντιο «κατέστρεψε» τον ελληνισμό είναι εντελώς ανυπόστατη ιστορικά.

Οι ελάχιστοι αντιπαγανιστικοί νόμοι στρέφονταν κατά της ειδωλολατρίας, όχι της Ελλάδας και στόχευαν ξεκάθαρα σε θρησκευτικές πρακτικές, όχι σε πολιτισμό.Η παιδεία, η γλώσσα, η αυτοσυνειδησία και η λογοτεχνία των Βυζαντινών ήταν βαθύτατα ελληνικές.Οι Έλληνες λόγιοι της Αναγέννησης ήταν καρποί της βυζαντινής παράδοσης.Οι απόψεις περί «καταστροφής» είναι συχνά αποτέλεσμα αντιχριστιανικής ή ψευδο-πατριωτικής ιδεοληψίας και σίγουρα όχι προϊόν επιστημονικής έρευνας.

Συμπέρασματικα το Βυζάντιο δεν ήταν απλώς συνδεδεμένο με την Ελλάδα αλλά κατ'αναλογία πάντα ήταν η "Ελλάδα του Μεσαίωνα".

Το Βυζάντιο δεν είναι κάποια «ξένη» οντότητα όπως θέλουν κάποιοι γνωστοί άγνωστοι να την παρουσιάσουν διαστρεβλωνόντας και κάνοντας κοπτορραπτική στην ιστορία αλλά είναι αδιαμφισβήτητα η μορφή που έλαβε ο ελληνισμός στον μεσαίωνα, ενσωματώνοντας τα επιτεύγματα της αρχαιότητας και δημιουργώντας νέα. Οι Έλληνες της νεωτερικότητας είναι οι κληρονόμοι του Βυζαντίου, όπως το Βυζάντιο ήταν ο θεματοφύλακας της κλασικής Ελλάδας. Η σχέση τους δεν είναι σχέση διαδοχής, αλλά ταυτότητας και συνέχειας. Η ιστορική αλήθεια είναι σαφής χωρίς το Βυζάντιο, δεν θα υπήρχε ελληνισμός ούτε στην Ανατολή, ούτε στη Δύση.

Στυλ. Καβάζης

Παραπομπές

Καλδέλλης,Ο Ελληνισμός στο Βυζάντιο, Μετασχηματισμοί της ελληνικής ταυτότητας και της πρόσληψης της κλασικής παράδοσης.

Browning, Robert. Ο ελληνικός κόσμος,Μελέτη του βυζαντινού πολιτισμού.

Πατέρας Γεώργιος Φλορόφσκι. Οι Βυζαντινοί Πατέρες του Ε΄ αιώνα. 

 

Ένθρονη Παναγία Βρεφοκρατούσα στην αψίδα της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης