Άγιος Ιουστίνος ο Μάρτυς _Ο Χριστιανισμός δεν φοβάται τη λογική· φοβάται την ψευδαίσθηση αυτάρκειας.

 

Μόνος εναντίον όλων!

 

Αφού δεν κατάφεραν να τον καταδικάσουν ως βιαστή ανηλίκων, εφ᾽ όσον απεδείχθησαν ψευδείς οι μαρτυρίες των ρομά που τις πήραν πίσω, τον καταδίκασαν για “κακοποιητικές συμπεριφορές”.

Η Κιβωτός που για 20 χρόνια έχτιζε ο π. Αντώνιος, καθώς και το ταμείο της που είχε συγκεντρωθεί από την στήριξη των απλών ανθρώπων, πέρασαν τώρα σε καλά χέρια..χέρια ασφαλή.

Στην διαχείρηση του κράτους.

Του  κράτους που ξέρει να διακρίνει τους ενόχους..

..του κράτους που κρατά δέσμιο ο παιδοβιαστής Μίχος έχοντας 200 ονόματα εμπλεκομένων, αλλά ακόμα τους ψάχνουν.

..του κράτους που για το Μέγα έγκλημα των Τεμπών, ως μοναδικό ένοχο έδειξε έναν σταθμάρχη! .. αλλά ξέρει να μπαζώνει στο άψε -σβήσε.

Αυτό λοιπόν το κράτος, που δεν βρίσκει κάτι μεμπτό στα πόθεν έσχες του Χασάπη, του Φραπέ, του Μαγειρία κλπ. ρίχνει στην φυλακή τον π. Αντώνιο. Τον π. Αντώνιο που όσοι γνωρίζουν, ξέρουν περί τίνος μιλάμε.. Γιατί; ..γιατί έτσι γουστάρει.
..
..απορίες;

 Ο μαρτυρικός π. Αντώνιος της Κιβωτού

Νέα Σκήτη του Άθω: Η φωνή του Γέροντα Δαμασκηνού γίνεται κοινή προσευχή

 Στην Ιερά Καλύβη των Αγίων Αναργύρων, στη Νέα Σκήτη του Άγιο Όρος, η βυζαντινή ψαλτική παράδοση παραμένει ζωντανή και βιωματική. Το βίντεο καταγράφει μια πνευματική εμπειρία που ενώνει κατάνυξη, τέχνη και συλλογική συμμετοχή.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έκανε «πόλεμο» στον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο για το Ουκρανικό!

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έκανε πόλεμο στον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο για το Ουκρανικό!

Στη σημερινή εκδήλωση εις μνήμην του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιου (Γιαννουλάτου), που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Διορθόδοξο Κέντρο «Πορευθέντες» στη Μεγάλη Αίθουσα του ΕΚΠΑ, ομίλησε μεταξύ άλλων και ο Αγιορείτης Γεροντας  Θεολόγος ο Κερασιώτης αρχιτέκτονας μηχανικός και στενός συνεργάτης του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου στην Αλβανία. 

Ο π. Θεολόγος αναφέρθηκε εκτενώς στο αναστηλωτικό έργο του Αναστασίου στην Αλβανία αλλά και στον πόνο του για την εξέλιξη των διορθοδόξων σχέσεων και «το σχίσμα της Ορθοδοξίας» λόγω του Ουκρανικού αυτοκεφάλου. 

Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε η αναφορά του π. Θεολόγου στην τελευταία συνάντηση που είχε με τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο στα Τίρανα λίγες μέρες πριν αρρωστήσει. Ο αείμνηστος Αναστάσιος του εξέφρασε την πικρία του για «τον αδελφικό πόλεμο του Φαναρίου προς το πρόσωπό του λόγω της ακέραιης θεολογικής θέσης του στο Ουκρανικό»!

Είπε επί λέξει ο π. Θεολόγος: «Στις 15 Δεκεμβρίου 2024, λίγες μέρες πριν αρρωστήσει ήμουν στα Τίρανα προσκεκλημένος για την χειροτονία του αγαπητού μου επισκόπου Αναστασίου νυν Κορυτσάς. Με κάλεσε [σ.σ. ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος] το βράδυ στο γραφείο του και μιλήσαμε αρκετά. Ήταν πικραμένος από τον αδελφικό πόλεμο του Φαναρίου προς το πρόσωπό του λόγω της ακέραιης θεολογικής θέσης του στο Ουκρανικό. Με πόνο και θλίψη έβλεπε τα τελευταία χρόνια το σχίσμα της Ορθοδοξίας και προσευχόταν για την ενότητά της. Με πίκρα μού είπε: “έχουμε έξι χρόνια να συλλειτουργήσουμε με τον Πατριάρχη”». Δείτε στο παρακάτω βίντεο [χρον. διάρκεια: 1:28:35 – 1:29:15]

Τελικά το Ουκρανικό αυτοκέφαλο όχι μόνο δεν ένωσε τους Ορθοδόξους στην Ουκρανία όπως νόμιζαν οι πρωταγωνιστές του, όχι μόνο διεύρυνε το χάσμα στον Ουκρανικό λαό αλλά και διέσπειρε τη διχοστασία και το σχίσμα σε όλη την Ορθοδοξία.

Λιβάδι Ολύμπου

Χιονισμένη Σάπκα και Λιβάδι

Η σιωπηλή γενοκτονία...

 

Στο πένθος βυθίστηκε ο Πλαταμώνας για την απώλεια και τον πρόωρο θάνατο της Σίσσυς Γκατζά που έφυγε από τη ζωή μόλις στα 40 της χρόνια.

Γνωστή σε πολλούς Λαρισαίους καθώς διατηρούσε με τα αδέρφια της το γνωστό ξενοδοχείο – εστιατόριο, “Ακρογιάλι” στον Πλαταμώνα.Η τραγική είδηση σκόρπισε την θλίψη στην περιοχή. Υπήρξε μια δυναμική γυναίκα επιχειρηματίας και πολύ αγαπητή, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία.

Η ίδια μάλιστα είχε μεγάλη προσφορά στα κοινά και ήταν γνωστή για την μεγάλη καρδιά της, μια πολύ φωτεινή προσωπικότητα και τοπική σύμβουλος που θα λείψει πολύ από την τοπική κοινωνία.

Δυστυχώς για χιλιοστή φορά ένα άτομο που φεύγει ξαφνικά από τη ζωή έχει προχωρήσει στον εμβολιασμό κατά του Covid με σκευάσματα που δεν υπήρχε καμία βεβαίωση σχετικά με την ασφάλεια τους και τα χορήγησαν με εκβιασμούς και απειλές στον γενικό πληθυσμό

 

πηγή

 

Τώρα θα ακούσετε το γνωστό παραμύθι «θα γίνει νεκροψία και η νεκροψία θα φωτίσει την αιτία..»Αποσιωπάτε όμως  ότι ..η συνέχεια.... 

Ο Άδωνης μας εξηγεί!

Έλα πες καθαρά τι εννοείς;;

"Πνευματικοίς πνευματικά συγκρίνοντες"

μοναχός Θεολόγος Ιβηρίτης

Θεολογικές προϋποθέσεις για την προσέγγιση της Αγίας Γραφής

"Των την ένσαρκον του Θεού Λόγου παρουσίαν λόγω, στόματι,καρδία και νω, γραφή τε και εικόσιν ομολογούντων ...Των πιστευόντων και διακηρηκευομένων, ἤτοι εὐαγγελιζομένων, τοὺς λόγους επί γραμμάτων, τα πράγματα επί σχημάτων, και εις μίαν εκάτερον συντελείν ωφέλειαν, την δια λόγων ανακήρυξιν, και την δι' Εικόνων της αληθείας βεβαίωσιν ... Των τω λόγω αγιαζόντων τα χείλη, είτα τους ακροατάς δια του λόγου ... Αιωνία η μνήμη."1
Την εύσημη Κυριακή της Ορθοδοξίας, μαζί με τους αγίους ομολογητές και διδασκάλους της Εκκλησίας, τιμώνται και μνημονεύονται οι άγιοι προφήτες και απόστολοι, οι συγγραφείς της Αγίας Γραφής. Κι έχει μοναδική σημασία για τους χριστιανούς αυτό το άγιο Βιβλίο, όχι γιατί απλώς μας παραδίδει γραπτά τα γεγονότα της θείας Οικονομίας -και τα Απόκρυφα περιέχουν ιστορικές πληροφορίες για τη ζωή του Κυρίου και των αποστόλων, πολλές από τις οποίες δέχεται η Εκκλησία- ούτε γιατί μας παρέχει κάποιον ηθικό κώδικα ζωής -μόνος του θα ήταν ανεπαρκής-, αλλά επειδή εκφράζει αυθεντικά την εμπειρία της Εκκλησίας. Είναι λόγος κτιστός, αγιασμένος από την άκτιστη Χάρη, λόγος που καθαίρει τα χείλη και τη διάνοια, φωτίζει τον νου, τρέφει την ψυχή, αγιάζει όποιον ευλαβικά τον πλησιάζει.
Μετά την πτώση ο άνθρωπος αποξενώθηκε από τον Θεό. Μόνη παρηγοριά τού έμεινε ο φυσικός και, στη συνέχεια, ο γραπτός νόμος. Ακολουθώντας τον ο "εν ανομίαις γεννηθείς" είχε την ελπίδα της σωτηρίας δια του Θεού Λόγου και του μυστηρίου του Σταυρού, που, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, μυστικά "ενηργείτο" στους εκλεκτούς (προφήτες, δικαίους, πατριάρχες του Ισραήλ)2.

Τα λόγια του νομοθέτη Μωυσή και των λοιπών συγγραφέων της Παλαιάς Διαθήκης έκρυβαν μέσα τους τη χάρη του Λόγου που εμφανίστηκε σ' αυτούς. Όμως, για να κοινωνήσει κανείς με τη χάρη τους και να αντιληφθεί τον κεκρυμμένο σκοπό τους, χρειάζεται να έχει καθαρθεί από την αμαρτία, περιρρέουσα και εσωτερική. Αλλά οι Ιουδαίοι έμειναν προσκολημμένοι στις κτιστές παραστάσεις του Νόμου, στο γράμμα του. Μια τέτοια στάση εγκλωβίζει τον άνθρωπο στη φυλακή των αισθήσεων. Αποκτείνει και δεν ζωοποιεί.

Σαρκώθηκε όμως ο Χριστός κι έκανε δικά Του όλα τα δικά μας. Αγίασε και τον λόγο μας, γραπτό και προφορικό. Αποκάλυψε και φώτισε τον "νουν" της Παλαιάς Διαθήκης με το φως της ενανθρωπήσεως. "Και πάσα γραφή", γράφει ο άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, "και πας λόγος Θεού, ή Αγίου τινός, ή των αισθητών ή των νοητών κτισμάτων, σκοπόν έχει εν εαυτώ κεκρυμμένον· ου μόνον δε, αλλά και πας ανθρώπινος λόγος. Και ουδείς γινώσκει τον νουν του τυχόντος ρητού, ει μη δι' αποκαλύψεως"3.

Οι απόστολοι έζησαν εν Αυτώ. Γνώρισαν την Αγία Τριάδα, Έγιναν κοινωνοί της αιωνίου ζωής. "Αύτη δε εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν"4. Και διδάχτηκαν από τον μόνο Καθηγητή και Διδάσκαλο την απλανή οδό για τη σωτηρία, για την κοινωνία με τον Θεό. Έγιναν θεοφόροι. Το Άγιο Πνεύμα ενοίκησε μέσα τους και τους δίδαξε "πάσαν την αλήθειαν". Τους έκανε γνωστό και τον άνθρωπο, την πραγματική του φύση, και το πώς μπορεί να θεωθεί. Μ' αυτά τα εφόδια σαγηνεύουν την Οικουμένη. Είναι μάρτυρες του Ιησού Χριστού, φορείς της μιας Αλήθειας. Γι' αυτό, "αγράμματοι όντες, πολλούς σοφίζουσι". Γίνονται οδηγοί του λαού.

Εκτός από τον προφορικό λόγο που "ηύξανε", οι ανάγκες επέβαλαν και τον γραπτό. Η μυσταγωγία -η κατήχηση- ασφαλίζεται με τα κείμενα, κατά τον ευαγγελιστή Λουκά5.

Θαυμαστό είναι το μεγάλο κύρος που έχει μεταξύ των αποστόλων ο Παύλος, ο οποίος δεν συνάντησε τον Χριστό στην επίγεια ζωή Του, κι όμως δίδαξε όλη την Οικουμένη και την πρόσφερε σ' Αυτόν. Το Άγιο Πνεύμα δεν τον φώτισε λιγότερο από τους Αποστόλους που ήσαν στο υπερώο. Γι' αυτόν τον λόγο ιστορείται στο κέντρο της εικόνας της Πεντηκοστής, να δέχεται την επιφοίτησή Του, κορυφαίος του χορού. Και αναδεικνύεται ο πολυγραφότερος των συγγραφέων της Καινής Διαθήκης.

Η ζωή στην Εκκλησία είναι μια διαρκής Πεντηκοστή. Καταργούνται τα κλείθρα του τόπου και του χρόνου. Όποιος, δια της τηρήσεως των εντολών, καθαρθεί από την αμαρτία με τη χάρη του Χριστού, μπορεί να γευτεί την ίδια με τους αποστόλους εμπειρία. Να του εμφανιστεί ο Χριστός. Ν' ακούσει "άρρητα ρήματα ά ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι"6. Να διδαχτεί τα μυστήρια του Θεού και να διδάξει στους ανθρώπους την Οδό.

Έτσι φωτίζεται το πρόβλημα της ερμηνείας της Αγίας Γραφής, που ταλαιπωρεί επί αιώνες την ακαδημαϊκή θεολογία. Αυθεντικοί ερμηνευτές είναι οι θεοφόροι, όσοι γνώρισαν τον Θεό κατά χάριν, ανεξάρτητα από τόπο, χρόνο και τις κατά κόσμον γνωστικές προϋποθέσεις. Γράφει ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής: "Η μάθησις, μέρος ελάχιστον λαμβάνουσα γνώσεως, το παν εά μηδενί λόγω κρατούμενον. Η δε κατά χάριν γνώσις όλην έχει δίχα μελέτης, την εφικτήν ανθρώποις σοφίαν"7. Έχει την ίδια αυθεντία ο μέγας Αντώνιος, που δεν ήξερε ελληνικά ούτε ανάγνωση και γραφή κι όμως γνώριζε τη θεία Γραφή με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, κι ο ελληνομαθέστατος άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Ο μαθητής των αποστόλων άγιος Ιγνάτιος ο θεοφόρος, που η καρδιά του έγινε αγία γραφή, κι ο σχεδόν σύγχρονός μας άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, που μελετούσε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη κάθε εβδομάδα. Ο "αμαθής" όσιος του Γεροντικού, που προσευχόταν στον Θεό κι έπαιρνε από τον ίδιο την απάντηση στις αγιογραφικές απορίες που του είχαν θέσει, κι ο φιλοσοφικότατος άγιος Μάξιμος με την "Περί διαφόρων απόρων της αγίας Γραφής" ερμηνεία του.

Υπάρχει μια θαυμαστή ενότητα μέσα στην Εκκλησία. Και ένα αλάνθαστο κριτήριο της διδαχής της, η μετοχή στη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Δι' αυτής οι Άγιοι γνωρίζουν το ένα μυστήριο και ερμηνεύουν αυθεντικά τα πάντα: "Και ούτως εις τους λόγους των όντων εισάγομαι κατά πάντας τους λόγους των πάντων συνημμένων εις ένα μυστικόν λόγον, και τα των Γραφών πάντα εις εκείνον τον λόγον ορώ καταλήγοντα· και πολλ' άττα μυστήριά μοι αποκαλύπτονται εν τω ενί εκείνω αναγόμενα, και δι' ενός εκείνου φαινόμενα τοις ορώσιν εν αληθεία και πνεύματι"8.

Δι΄ αυτής της χάριτος οι Άγιοι διδάσκουν τον λαό, κι ο λαός, κατά το ευσεβές φρόνημά του, δέχεται και ακολουθεί "τας των αγίων θεοπνεύστους θεολογίας"9. Μ' αυτήν τη βάση η Εκκλησία καταρτίζει τον κανόνα της Αγίας Γραφής και περιλαμβάνει όσα πηγάζουν από την εν Χριστώ θέωση και συνάμα οδηγούν σ' αυτήν. Γι' αυτό και δεν την ενδιαφέρει τόσο η ταυτότητα του συγγραφέα όσο η συμφωνία των γραφομένων με το ευσεβές φρόνημά της, η ταυτότητα της εμπειρίας. Παρά τις αμφισβητήσεις διαφόρων, αποδέχεται τη γνησιότητα της προς Εβραίους επιστολής ή των αρεοπαγιτικών συγγραμμάτων, διότι εκφράζουν αυθεντικά την εμπειρία των Αγίων με των οποίων τα ονόματα έχουν παραδοθεί.

Έτσι διαφαίνεται και η φύση του αγιογραφικού λόγου. Όπως αγιάζεται η ύλη των Ευαγγελίων κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, έτσι και τα λόγια του Χριστού και των θεοφόρων είναι αγιασμένα από την ενυπάρχουσα άκτιστη χάρη. Όπως "δια των αγίων εικόνων αγιάζεται τα όμματα των ορώντων"10, έτσι και "αυτή καθ' εαυτήν των βιβλίων η όψις οκνηροτέρους ημάς προς την αμαρτίαν εργάζεται και προς δικαιοσύνην μάλλον διανίστασθαι προτρέπεται"11. Όπως αγιάζεται ο πιστός, ψυχή τε και σώματι, με την επίθεση των χεριών των ιερέων, όπως αγιάζεται ο λαός με τις λειτουργικές συμβολικές κινήσεις, έτσι αγιάζονται τα αυτιά με την ακρόαση, τα μάτια με την ανάγνωση, η διάνοια με τη μνημόνευση, η καρδιά με τη φύλαξη, ο νους με τη γεύση των πνευματικών λογίων, που είναι "γλυκύτερα υπέρ μέλι και κηρίον"... Αγιάζεται όλος ο άνθρωπος, αρκεί να είναι ταπεινός, καθαρός και ανοιχτός.

Οι λέξεις δεν είναι εργαλεία, αλλά σύμβολα -ανάκραση νοητής παραστάσεως και προφορικής εκφωνήσεως-, στενά συνδεμένες με αυτό που εκφράζουν. Και τα λόγια της Γραφής έχουν μια συμβολική, μυστική σχέση με την πηγή τους, το Άγιο Πνεύμα. Συμβάλλει το άκτιστο με το κτιστό, χωρίς το πρώτο να εξαντλείται στην κτιστή διατύπωση. Μένει τόπος για μια κοινωνία υπέρ αίσθησιν.
Όσοι φωτίζονται από τη θεία χάρη αισθάνονται μια νοητή ακτίνα ανάμεσα στους στίχους που τους καθιστά ικανούς να διακρίνουν τα υψηλά νοήματα που κρύβονται κάτω από τους "ψιλούς λόγους", γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος12. Το πριν αυτονόητο φωτίζεται και αποκαλύπτει το κρυμμένο βάθος του. Ο εκ πρώτης όψεως απλός λόγος έτσι αποκτά τεράστια σημασία.

Τα θεία λόγια μάς μεταδίδουν τη χάρη των αγίων συγγραφέων τους. Προξενούν αλλοίωση μέσα μας. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, αναφερόμενος στην παραβολή της μικράς ζύμης, γράφει: "Τοιούτον τι και εν ημίν ο θείος εργάζεται λόγος· γεγονώς γαρ εν ημίν, αγίους και αμώμους αποτελεί· και εις νουν και καρδίαν εισδεδυκώς, πνευματικούς αποφαίνει".13
Ο ἀνθρωπος είναι πλασμένος για τον Θεό. Κάθε τι δικό του εν Αυτώ βρίσκει τον προορισμό του, αυξάνει, καρποφορεί και τελειούται "εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού"14. Η ψυχή λιμώττει χωρίς πνευματική τροφή, που να τη συγκρατεί. Και βρίσκει τον αγγελικό και ουράνιο άρτο στην "εν Χριστώ των Γραφών πνευματικήν θεωρίαν και γνώσιν ... ην δίδωσι δαψιλώς επιχορηγουμένην τοις αγαπώσιν αυτόν ο Θεός"15. Ο νους "δια της καρδιακής προσευχής και της μελέτης των Γραφών καθαίρεται και άρχεται βλέπειν τα κεκρυμμένα εν ταις θείαις Γραφαίς μυστήρια"16. Γεύεται τον καρπό της γνώσεως, επανορθώνοντας την προπατορική αποτυχία.

Με την εργασία των εντολών τρέφεται κανείς και αυξάνει πνευματικά. Η προσευχή και η μελέτη των Γραφών χαρακτηρίζονται από τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά ως κατ' εξοχήν εντολές του Θεού17. Όπως μας διαβεβαιώνει ο ίδιος, οι ησυχάζοντες της εποχής του, εγγράμματοι και μη, εντρυφούσαν στη μελέτη των θείων Γραφών ή τις γνώριζαν από στήθους18.

Μέχρι ν' αποκτήσει κανείς τη θεία Χάρη μέσα του "ως πηγήν ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον"19, είναι απαραίτητη η εργασία των εντολών: "Έως ου δέξηται ο άνθρωπος τον παράκλητον, δέεται των θείων γραφών, ίνα η μνήμη των αγαθών εντυπωθή εν τη διανοία αυτού, και εκ της αδιαλείπτου αναγνώσεως ανακαινισθή εν αυτώ η προς το αγαθόν κίνησις, και φυλάξη την ψυχήν αυτού εκ της λεπτότητος των οδών της αμαρτίας"20.

Η Γραφή αγιάζει τον όλο άνθρωπο. Γι' αυτό, δεν προσεγγίζεται μόνο εγκεφαλικά. Ακόμα κι όταν ο νους λειτουργεί πλημμελώς, αρκεί ο πόθος που γεννά η μελέτη, "του δήσαι τους λογισμούς αυτού ισχυρώς εν ενί λογισμώ του θαύματος, του εμποδίσαι αυτούς μη δραμείν προς την φύσιν του σώματος"21.
Η Αγία Γραφή βρίσκει τη θέση της στην Εκκλησία. Το Ευαγγέλιο μένει πάνω στην Αγία Τράπεζα. Οι ακολουθίες και η λειτουργική απαγγελία περιβάλλουν με ιερότητα τα θεία λόγια. Η προσευχή είναι η απαραίτητη εισαγωγή, "αι κλείδες των νοημάτων των αληθινών των εν ταις θείαις Γραφαίς"22. Με την εργασία των εντολών ο άνθρωπος "αναγινώσκει δια πράξεως και μη ... επί ψιλοίς τοις νοήμασι φυσιούμενος"23· κι έτσι καθαρός, δέχεται τον φωτισμό του Χριστού και γνωρίζει τα "εν τη θεία Γραφή εγκεκρυμμένα μυστήρια"24. Και μετά από πολλή υπομονή και αγώνα, ακολουθεί η φωτεινή σαν τον ήλιο θεωρία, μπροστά στο μεγαλείο της οποίας το φως των Γραφών μοιάζει με λύχνο που φέγγει σε τόμο αυχμηρό25.
Είναι θαυμαστή η πολυσημία της Αγίας Γραφής. Ο ένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά από τον άλλο τα νοήματά της, ανάλογα με την πνευματική κατάσταση που βρίσκεται. Όμως είτε καθαίρεται, είτε φωτίζεται, είτε θεούται, οδηγείται από τα λόγια της και αγιάζεται από τη χάρη τους, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, ω η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας. Αμήν.

Σημειώσεις

1 (Όσων ομολογούν την ένσαρκη παρουσία του Θεού Λόγου με το στόμα, την καρδιά και τον νου, τη γραφή και τις εικόνες ... Όσων πιστεύουν και κηρύττουν, δηλαδή ευαγγελίζονται, τους λόγους με τα γράμματα, τις πράξεις με τα σχήματα κι ότι και τα δύο προξενούν την ίδια ωφέλεια, δηλαδή και το κήρυγμα με τα λόγια και η βεβαίωση της αλήθειας με τις εικόνες ... Όσων αγιάζουν τα χείλη τους με τα λόγια και μετά τους ακροατές με τα λόγια τους ... ας είναι η μνήμη αιώνια.) Τριώδιον, Α΄ Κυριακή των Νηστειών, Συνοδικόν της Ορθοδοξίας.
2 Βλ. Ομιλία ια΄, 3-15, στο Γρηγορίου Παλαμά έργα, τ. 9, σσ. 284-304.
3 (Και κάθε Γραφή ή λόγος Θεού ή κάποιου Αγίου ή των αισθητών ή των νοητών δημιουργημάτων, έχει μέσα του κρυμμένο ένα σκοπό· το ίδιο, και κάθε ανθρώπινος λόγος. Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει τη βαθύτερη έννοια οποιουδήποτε φράσης, παρά μόνο με αποκάλυψη.) Φιλοκαλία, έκδ. "Αστέρος", τ. Γ΄, σ. 96.
4 (Αυτή είναι η αιώνια ζωή: το να γνωρίζουν εσένα, τον μοναδικό αληθινό Θεό, και τον Ιησού Χριστό τον οποίο έστειλες.) Ιω. 17,3.
5 Βλ. Λουκ. 1, 1-4.
6 (λόγια που δεν λέγονται κι ο άνθρωπος δεν μπορεί να τα προφέρει) Β΄ Κορ. 12,4.
7 (Με τη μάθηση κανείς αποκτά ένα ελάχιστο μέρος της γνώσεως, ενώ το παν μας ξεφεύγει, γιατί κανείς λόγος δεν μπορεί να το ορίσει. Όμως, με τη γνώση στην οποία μας οδηγεί η χάρη, αποκτά κανείς, χωρίς μελέτη, όλη τη σοφία που είναι δυνατό να κατακτήσει ο άνθρωπος.) PG 90 1232B.
8 (Κι έτσι οδηγούμαι στη γνώση των αιτίων κάθε ύπαρξης, διότι όλες οι αιτίες όλων έχουν συγκεντρωθεί σ' ένα μυστικό λόγο ύπαρξης, και βλέπω πως όλα όσα γράφουν οι Γραφές καταλήγουν εκεί· και μου αποκαλύπτονται πολλά μυστήρια που όλα οδηγούν σ' αυτόν τον ένα λόγο, και δι εκείνου τα βλέπουν όσοι βλέπουν δι' αληθείας και του Αγίου Πνεύματος.) Άγιος Κάλλιστος Κωνσταντινουπόλεως, Φιλοκαλία, τ. Δ΄, σ. 325.
9 Βλ. Συνοδικόν της Ορθοδοξίας
10 ό.π.
11 (και μόνο το να βλέπουμε τα βιβλία μας κάνει πιο οκνηρούς στο να αμαρτήσουμε και μας παρακινεί ν' αγωνιστούμε πιο έντονα για την αρετή.) Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, PG 65, 16.
12 Τα ευρεθέντα ασκητικά, λόγος α΄, σ. 5, στην έκδοση Σπετσιέρη.
13 (Κάτι τέτοιο κάνει μέσα μας κι ο λόγος του Θεού· διότι όταν τον ενστερνισθούμε, μας κάνει άγιους και αψεγάδιαστους· κι όταν εισέλθει στον νου και στην καρδιά, μας αναδεικνύει πνευματικούς, δηλαδή μετόχους του Αγίου Πνεύματος.) PG 72, 773-6.
14 Εφεσ. 4, 13.
15 (στη πνευματική θεωρία και γνώση των Γραφών δια του Χριστού ... την οποία χαρίζει άφθονη ο Θεός σε όσους τον αγαπούν) Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής, PG 90, 1361C.
16 (με την καρδιακή προσευχή και τη μελέτη των Γραφών γίνεται καθαρός κι αρχίζει να βλέπει τα μυστήρια που είναι κρυμμένα μέσα στις Γραφές.) Άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, Φιλοκαλία, τ. Γ΄, σ. 104.
17 Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, 2, 1, 38.
18 ό.π., 2, 1, 11.
19 (πηγή που θ' αναβλύζει νερό αιώνιας ζωής) Ιω. 4, 14.
20 (Μέχρι ν' αξιωθεί ο άνθρωπος να δεχτεί μέσα του το Άγιο Πνεύμα, χρειάζεται τις θείες γραφές, για να τυπωθεί μέσα στο μυαλό του η θύμηση των καλών, και, με τη συνεχή ανάγνωση, ν' αρχίσει και πάλι η κίνηση προς το καλό και να προφυλάξει την ψυχή του από τους τρόπους της αμαρτίας τους οποίους χρειάζεται κανείς πολλή διάκριση για να τους αναγνωρίσει.) Αββάς Ισαάκ, ό.π., νϛ΄, σ. 227.
21 (να προσκολλήσει με ένταση τις σκέψεις του στη μια και μόνη σκέψη των θαυμαστών λόγων της Γραφής, για να τους εμποδίσει να στραφούν στη φύση του σώματος) ό.π. α΄, σ. 4.
22 (τα κλειδιά των αληθινών νοημάτων των Γραφών) ό.π. ογ΄, σ. 288.
23 (διαβάζει κάνοντας πράξη όσα μελετά και δεν ... ξυπάζεται με τα σκέτα λόγια) Άγιος Μάρκος ο ασκητής, PG 65, 9.
24 Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος, κατήχησις κδ΄, S.C. 113, 38.
25 Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, 2, 3, 8.

πηγή: Αντίφωνο, πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό "ΣΥΝΑΞΗ", τεύχος 15, Ιούλ.- Σεπ. 1985

ΣΧΟΛΙΟ _Αυτή τήν καταστροφή έφεραν οι οργανώσεις καί ο κληρικαλισμός. Έφτιαξαν μια μέθοδο άνευ διδασκάλου ερμηνείας τής Αγίας Γραφής ή έδωσαν αποκλειστικό προνόμιο ερμηνείας της στον κλήρο. Φτάσαμε σήμερα νά πιστεύουμε πώς είναι δυνατόν νά λάβουμε τή χάρη χωρίς να νικήσουμε τά πάθη, χωρίς νά αγαπήσουμε τόν Κύριο καί νά ακολουθήσουμε τίς εντολές του οι οποίες δέν κουράζονται νά μάς προειδοποιούν : Άν δέν μισήσεις τήν ματαιότητα τού κόσμου, άν δέν κόψεις μέ μάχαιρα τούς δεσμούς μέ τούς γονείς σου, δέν μπορείς νά είσαι δικός μου.

Αμέθυστος

Ένα δημοτικό τραγούδι που έχει κάποια βασικά μηνύματα για το σήμερα

 

Γράφει ο Σωτήρης Ι. Στυλιανού*

Αυτές τις ημέρες θυμήθηκα ένα δημοτικό τραγούδι που πριν από μισό αιώνα περίπου είχα διδαχτεί ένα τμήμα του στο γυμνάσιο. Το έψαξα και το βρήκα επειδή θα μου δοθεί η ευκαιρία να συγκρίνω κάποιες πλευρές της τότε και της σημερινής ζωής. Τρία σημεία θα σχολιάσω για να πάρουμε κάποια από τα μηνύματα που μας διδάσκει αυτό το δημοτικό τραγούδι που τιτλοφορείται «Ο γυρισμός του ξενιτεμένου». Όμως πρώτα ας το θυμηθούμε οι παλιοί και, για τους νεότερους, ας το παραθέσω για να το γνωρίσουν ολοκληρωμένο:

Ο γυρισμός του ξενιτεμένου

«Ἔρρόδισε γἡ ἀνατολὴ καὶ ξημερώνει ἡ δύση,
γλυχοχαράζουν τὰ βουνὰ κι’ ὁ αὐγερινὸς τραυειέται, πὰν τὰ πουλάκια ’ς τὴ βοσκὴ κ’ οἱ λυγεραῖς ’ς τὴ βρύση.
Βγαίνω κ’ ἐγὼ κι’ ὁ μαῦρος µου καὶ τὰ λαγωνικά µου. Βρίσκω μιὰ κόρη πὄπλενε σὲ µαρµαρένια γοῦρνα. Τὴ χαιρετάω, δὲ μοῦ μιλεῖ, τῆς κρένω δὲν μοῦ κρένει.
«Κόρη, γιὰ βγάλε µας νερό, τὴν καλὴ μοῖρα νά χῃς, νὰ πιῶ κ’ ἐγὼ κι’ ὁ μαῦρος µου καὶ τὰ λαγωνικά µου.».
Σαράντα σίκλους ἔβγαλε, ’ς τὰ µάτια δὲν τὴν εἶδα, κι’ ἀπάνω ’ς τοὺς σαρανταδυὸ τὴ βλέπω δακρυσµένη.
«Γιατί δακρύζεις, λυγερή, καὶ βαριαναστενάζεις; Μήνα πεινᾷς, μήνα διψᾷς, μὴν ἔχῃς κακὴ µάννα;».
—Μήτε πεινῶ, μήτε διψῶ, μήτ’ ἔχω κακὴ µάννα. Ξένε µου, κι’ ἂν ἐδάκρυσα κι’ ἂ βαριαναστενάζω, τὸν ἄντρα χω ’ς τὴν ξενιτειὰ καὶ λείπει δέκα χρόνους, κι’ ἀκόμη δυὸ τὸν καρτερῶ, ἧς τοὺς τρεῖς τὸν παντυχαίνω,
κι’ ἂ δὲν ἐρθῇ, κι’ ἂ δὲ φανῇ, καλόγρια θενὰ γένω, θὰ πάγω ’ς ἔρημα βουνά, νὰ στήσω μοναστῆρι, καὶ ’ς τὸ κελλὶ θὰ σφαλιστῶ, ’ς τὰ μαῦρα θελὰ βάψω, ἐκειὸν νὰ τρώγῃ ἡ ξενιτειὰ κ’ ἐμὲ τὰ μαῦρα ῥάσα.
—Κόρη µου ὁ ἄντρας σου πέθανε, κόρη µου ὁ ἄντρας σου χάθη• τὰ χέρια µου τὸν κράτησαν, τὰ χέρια µου τὸν θάψαν, ψωμὲ κερὶ τοῦ μοίρασα, κ’ εἶπε νὰ τὰ πλερώσῃς, τὸν ἔδωκα κ’ ἕνα φιλί, ν’ εἶπε νὰ μοῦ τὸ δώσῃς.
—Ψωμὶ κερὶ τοῦ μοίρασες, διπλὰ νὰ σὲ πλερώσω, μὰ γιάτ’ ἐκεῖνο τὸ φιλί, σύρε νὰ σοῦ τὸ δώσῃ.
—Κόρη µου ἐγώ εἶμαι ὁ ἄντρας σου, ἐγώ εἶμαι κι’ ὁ καλός σου.
—Ξένε µου ἂν εἶσαι ὁ ἄντρας µου, ἂν εἶσαι κι’ ὁ καλός µου, δεῖξε σηµάδια τῆς αὐλῆς καὶ τότες νὰ πιστέψω.
—Ἔχεις μηλιὰ ’ς τὴν πόρτα σου καὶ κλῆμα ’ς τὴν αὐλή σου, κάνει σταφύλι ῥαζακὶ καὶ τὸ κρασὶ μοσκᾶτο, κι’ ὅποιος τὸ πιῇ δροσίζεται καὶ πάλι ἀναζητᾷ το.
—Αὐτά εἰν’ σηµάδια τῆς αὐλῆς, τὰ ξέρει ὁ κόσμος ὅλος, διαβάτης ἤσουν, πέρασες, τά εἰδες καὶ μοῦ τὰ λέεις. Πές µου σηµάδια τοῦ σπιτιοῦ καὶ τότες νὰ πιστέψω.
—Ἀνάμεσα ’ς τὴν κάµαρα χρυσὸ καντῆλι ἀνάφτει, καὶ φέγγει σου ποῦ γδύνεσαι καὶ πλέκεις τὰ μαλλιά σου, φέγγει σου τοῖς γλυκαῖς αὐγαῖς ποῦ τὰ καλά σου βάζεις.
—Κάποιος κακός µου γείτονας σοῦ τά πε καὶ τὰ ξέρεις. Πές µου σηµάδια τοῦ κορμιοῦ, σηµάδια τῆς ἀγάπης.
—Ἔχεις ἑλιὰ ’ς τὰ στήθη σου κ’ ἑλιὰ ’ς τὴν ἀμασκάλη, κι’ ἀνάμεσα ’ς τὰ δυὸ βυζιὰ τ’ ἀντροῦ σου φυλαχτάρι.
—Ξένε µου ἐσύ εἰσαι ὁ ἄντρας µου, ἐσύ εἰσαι κι’ ὁ καλός µου.».

Το πρώτο που μου κάνει εντύπωση είναι η δύναμη του θεσμού του γάμου. Ο γάμος ήταν ιερός, κάθε συζυγία είχε ευλογηθεί από την εκκλησία και την θεωρούσαν ισόβια. Μόνο ο θάνατος μπορούσε να χωρίσει το ζευγάρι.

Σήμερα και ο θεσμός αυτός, όπως και άλλες αξίες και θεσμοί, έχει επηρεαστεί από τον εγωιστικό, ευδαιμονιστικό και καταναλωτικό τρόπο ζωής. Στόχος είναι να περνάει ο καθένας καλά χωρίς να λογαριάζει τις ανάγκες του συζύγου του, χωρίς να κάνει την παραμικρή θυσία ή υποχώρηση. Νομίζω πως αυτή είναι η κυριότερη αιτία που ο θεσμός του γάμου περνάει τόσο μεγάλη κρίση και όχι όλες οι άλλες αιτίες, που βέβαια υπάρχουν και που πολλοί τις θεωρούν πιο σημαντικές.

Το δεύτερο είναι η ιερότητα του σώματος. Το ντύσιμο των ανθρώπων κάλυπτε το σώμα τους έτσι, ώστε όταν στο τραγούδι μας ο ξένος δίνει τα σημάδια του κορμιού της γυναίκας, εκείνη είναι σίγουρη ότι αυτός είναι ο άντρας της, αφού κανείς άλλος δεν την έχει δει γυμνή ή μισόγυμνη.

Και το τρίτο που με εντυπωσιάζει είναι η μεγάλη σεμνότητα της γυναίκας. Στην αρχή δεν πιάνει συζήτηση με τον ξένο και, όταν εκείνος της ζητάει νερό, βγάζει πολλούς κουβάδες από το πηγάδι χωρίς να σηκώσει τα μάτια να τον κοιτάξει. Αυτή η προσοχή και η σεμνότητα σκέφτομαι ότι προστάτευε τους ανθρώπους από τα πάθη τους και κρατούσε, όσο ήταν δυνατό, σε τάξη την κοινωνία.

Από καιρό, χρόνια τώρα, υπάρχει η μόδα πολλά γυναικεία ρούχα να προβάλουν απόκρυφα σημεία του σώματος των γυναικών. Φοράνε πολύ κοντές φούστες, υπερβολικά ανοιχτές ή διάφανες μπλούζες έτσι ώστε να φαίνεται το στήθος και τέλος, είναι πολύ διαδεδομένα τα τελευταία χρόνια ρούχα που αφήνουν ακάλυπτη ολόκληρη τη μέση, έτσι που να φαίνεται ο οφαλός της γυναίκας.

Δεν υπάρχει μόνο το γυναικείο ντύσιμο που προκαλεί. Κι ορισμένοι άνδρες φορούν πολύ εφαρμοστά ρούχα έτσι ώστε να διαγράφονται τα ευαίσθητα σημεία του σώματός τους.

Γενικά η γύμνια φέρνει φαντασιώσεις και επιθυμίες για σεξουαλική επαφή. Όταν η επαφή γίνεται χωρίς την συγκατάθεση του ενός από τα δύο μέρη, εκείνος που δεν μπορεί να συγκρατήσει τις επιθυμίες του και την όρεξή του, επιτίθεται στον άλλο και μπορεί να τον ξεγυμνώσει με το ζόρι κι να προβεί στην πράξη της συνουσίας. Με τέτοια συμπεριφορά εκδηλώνει αρνητικά συναισθήματα προς το θύμα, στο οποίο ορμάει στην πραγματικότητα για να αυτοϊκανοποιηθεί. Εάν πετύχει τον σκοπό του, τότε έχουμε τον βιασμό. Αυτό είναι βαρύτατο ποινικό έγκλημα επειδή, πέρα της πολύ άσχημης πράξης εις βάρος του σώματος του θύματος, οπωσδήποτε αφήνει και σοβαρά ψυχολογικά τραύματα στο θύμα.

Τέλος, ειδικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες οι ημίγυμνες εμφανίσεις πολλαπλασιάζονται. Διάφορες κατηγορίες ρούχων τόσο για τις καθημερινές εμφανίσεις όσο και για την παραλία, και προπαντός τα μαγιό και η ηλιοθεραπεία, αυξάνουν τη γύμνια. Θεωρούμε ότι όσο πιο πολύ καθόμαστε στον δυνατό ήλιο, τόσο το καλύτερο για την υγεία μας. Είναι όμορφο το μαύρισμα του δέρματός μας, όμως, ας προσέχουμε να μην ερεθίζουμε τους γύρω μας με την προκλητική εμφάνισή μας για να μην δίνουμε αφορμή να μας επιτεθούν είτε φραστικά, με τις γνωστές πολύ άσεμνες εκφράσεις που ακούγονται συνήθως, είτε σωματικά, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε βιασμό.

Δεν γίνεται να γυρίσουμε πίσω στον τρόπο ζωής της εποχής του δημοτικού τραγουδιού. Μακάρι, όμως, να επηρεάζουμε έστω και λίγο τους γύρω μας και να είμαστε πιο σεμνοί στην εμφάνιση και στην όλη συμπεριφορά μας.

 * Συνταξιούχος Βιβλιοθηκονόμος, Πτυχιούχος Νομικής και Θεολογικής

 

~ Άγιος Σωφρόνιος_"Aυτός που πιστεύει στον Χριστό βλέπει ότι οι άλλοι απατώνται. Αυτοί που αγνοούν τη Θεία Δικαιοσύνη, είναι αυτοί που προκαλούν κάθε είδους θλίψεις..."

 

Πώς να σας θανατώσουν το κοπάδι

Παράκληση

 

 

Ζήτησα από το Θεό

λίγον Παράδεισο μόνο να μου χαρίσει,

μια μικρή αυλή

ζεστό φαγητό στο τραπέζι

ένα δωμάτιο παιδικό

μια φωτογραφία οικογενειακή

ένα πρωινό Κυριακής

και ένα βράδυ Ανάστασης.

Και είπε:

Πολλά ζητάς!

 

 Από την ανέκδοτη ακόμη συλλογή ποιημάτων " Το νερό " του ιατρού και ποιητή, Δημήτρη Κουντουρά

Ελλάδα: 46 δημόσια νοσοκομεία δεν κάνουν εκτρώσεις και κάποιοι δημοσιογράφοι… «αφρίζουν» – Εμείς θα πούμε συγχαρητήρια!

 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Δεν έχει χαθεί εντελώς η τσίπα σε αυτή τη χώρα - Υπάρχουν πολλοί γιατροί που τιμούν τον όρκο του Ιπποκράτη και σέβονται την αγέννητη ζωή

Καταλαβαίνεις ότι έχει απομείνει κάποια υγεία σε αυτήν την έρμη Ελλάδα, όταν τα 6 στα 10 δημόσια νοσοκομεία που διαθέτουν γυναικολογική κλινική, δηλώνουν ότι δεν αναλαμβάνουν εκτρώσεις. Και καταλαβαίνεις πόσο νοσηρό είναι το δημοσιογραφικό σύστημα που αυτό το ευτύχημα το παρουσιάζει σαν υγειονομικό «μεσαίωνα».

Μεγάλη απήχηση γνωρίζει στο διαδίκτυο ένα ρεπορτάζ γνωστής ενημερωτικής ιστοσελίδας σχετικά με τα νοσοκομεία που εξυπηρετούν ή δεν εξυπηρετούν αμβλώσεις. Σε αυτό το… απόγειο «ποιοτικής» δημοσιογραφίας, μια δημοσιογράφος πήρε… σβάρνα τα δημόσια νοσοκομεία όλης της χώρας, ρωτώντας στο τηλέφωνο αν αναλαμβάνουν τη «διακοπή κύησης» ή σε δικά μας ρεαλιστικά λόγια, τη θανάτωση ενός εμβρύου.

Μάλιστα στην αρχή η δημοσιογράφος προσποιούταν ότι ενδιαφερόταν η ίδια για την επέμβαση, αλλά μόλις άρχισε να λαμβάνει αρνητικές απαντήσεις, ενοχλήθηκε από τη «βία» και την «κατάχρηση εξουσίας (!) που θα υποστεί μία γυναίκα που ζητάει άμβλωση». Είναι δηλαδή «βία» το να συναντήσεις άρνηση από έναν ευσυνείδητο γιατρό που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη, και δεν είναι βία και κατάχρηση εξουσίας το να πολτοποιείται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα με τον σωλήνα αναρρόφησης!

Αυτό που διαπίστωσε η δημοσιογράφος από τις απαντήσεις που έλαβε, την εξέπληξε δυσάρεστα: Τα 46 από τα 80 δημόσια περιφερειακά νοσοκομεία που κάλεσε (57,5%) δήλωσαν πως δεν κάνουν αμβλώσεις παρεκτός αν συντρέχουν λόγοι υγείας, τα 27 νοσοκομεία (33,7%) δέχθηκαν να κάνουν, και 7 νοσοκομεία (8,7%) απέφυγαν να απαντήσουν. Με λίγα λόγια, μόνο 3 στα 10 νοσοκομεία ήταν απροϋπόθετα θετικά στις εκτρώσεις. Εξαιρέθηκαν πλήρως από την έρευνα τα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπου οι αμβλώσεις έχουν γίνει καθεστώς.

Και μόνο αν ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι κάποιος καλεί νοσοκομεία για να αξιώσει μια υπηρεσία θανάτου, δείχνει τη διαστροφή του πράγματος. Η πραγματική αποστολή ενός νοσοκομείου είναι να θεραπεύει και όχι να ξεπαστρεύει ανθρώπινες ζωές. Η δημοσιογράφος περιγράφει εκτενώς τις… απογοητεύσεις της, από γυναικολόγους που αρνούνταν να κάνουν έκτρωση για συνειδησιακούς λόγους.

Ενοχλήθηκε από όσους γιατρούς εμφάνισαν κώλυμα αρχών, από όσους την ρωτούσαν αν είναι θέμα υγείας, από όσους την ρώτησαν αν έχει άλλα παιδιά (λόγω του κινδύνου στειρότητας που ενέχει η άμβλωση), από όσους της πρότειναν να το ξανασκεφτεί, από όσους της υπενθύμισαν ότι στις 12 εβδομάδες έχει σχηματιστεί ολόκληρο μωρό, όσους την παρέπεμπαν σε κάποιον ιδιώτη. Γενικότερα η δημοσιογράφος ενοχλούταν από κάθε υγιή αντίδραση που έβαζε 2 ανθρώπους στην εξίσωση (μάνα και παιδί) και όχι την ικανοποίηση ενός ανθρώπου που ζητάει τον θάνατο του άλλου.

Δυσανασχέτησε ακόμα και για όσους ανταποκρίνονταν θετικά για την έκτρωση, αλλά της μιλούσαν αμήχανα για το θέμα, γιατί όπως γράφει «το ταμπού επισκίαζε την ιατρική συζήτηση». Για να μην ξεχάσουμε και τα ελληνικά μας, ιατρική συζήτηση θα μπορούσε να ήταν οτιδήποτε έχει σχέση με το «ιαίνω» και την «ίαση», δηλαδή τη θεραπεία, τη γιατρειά, την ιατρική φροντίδα. Η εγκυμοσύνη δεν είναι πάθηση, το έμβρυο δεν είναι καρκινικός όγκος και οτιδήποτε σχετίζεται με τυποποιημένη έκτρωση, δεν έχει καμία σχέση με «ιατρική συζήτηση». Είναι το ακριβώς αντίθετο της ιατρικής συζήτησης – ένα βάρβαρο «deal» για πρόκληση θανατηφόρας βλάβης σε έναν ανθρώπινο οργανισμό.

Μιλώντας για βάρβαρα «deals», στις απαντήσεις που έλαβε η δημοσιογράφος φυσικά και υπήρξαν περιπτώσεις που τα νοσοκομεία δεν έδιναν το «οκ» από το τηλέφωνο, αλλά καλούσαν για «ραντεβού με το γιατρό» ή παρέπεμπαν αμέσως στα ιδιωτικά γραφεία γυναικολόγων για να δρομολογηθεί το θέμα. Και φυσικά δεν παραγνωρίζουμε την πραγματικότητα για συνειδήσεις που υπνωτίζονται από «φακελάκια» και για αρνήσεις γιατρών που προβάλλονται προσχηματικά για να «ανατραπούν» με το αζημίωτο.

Συγχαρητήρια στους γιατρούς που τιμούν το πτυχίο τους

Παρόλα αυτά, η άρνηση 46 περιφερειακών νοσοκομείων να πραγματοποιήσουν εκτρώσεις, είναι ένας παλμός ανθρωπιάς που δείχνει ότι αυτή η κοινωνία δεν έχει απονεκρωθεί πλήρως. Υπάρχει ακόμα κάποια τσίπα σε αυτή τη χώρα. Και η αντίθεση των δύο πλευρών είναι έκδηλη, παρόλο που μόνο η πλευρά των «Ηρώδηδων» είναι εκείνη που κάνει σαματά.

Από τη μια πλευρά έχουμε υπέρμαχους της κάθε ζωής που είτε από αίσθηση του ιατρικού λειτουργήματος, είτε από θέση πίστης, είτε από συμπόνοια και τύψεις, κάνουν ό,τι μπορούν για να μην συνεισφέρουν σε αυτό το εθνικό έγκλημα. Και από την άλλη έχουμε μια δικαιωματιστική φάμπρικα θανάτου που εγκαλεί το σύστημα υγείας γιατί δεν σκοτώνει όσα έμβρυα θα μπορούσε. Που καταγγέλλει γιατρούς επειδή δεν καταπατούν τον όρκο και τη συνείδησή τους. Στεκόμενοι σταθερά απέναντι σε αυτήν την παράνοια, εμείς δεν έχουμε παρά να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια στους γιατρούς που τιμούν το πτυχίο τους και δεν γίνονται «αντισυλληπτικοί» εξολοθρευτές.

Η προστασία της αγέννητης ζωής είναι μια συζήτηση που δυστυχώς στην Ελλάδα βρίσκεται σε εμβρυακή κατάσταση και κάποιοι έχουν βαλθεί να διακόψουν την… κύηση της, πριν γεννήσει δημοκρατικά ερείσματα στον δημόσιο διάλογο. Το είδαμε εμφατικά αυτό και με την τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού που κατακεραυνώθηκε από το woke καθεστώς.

Όμως αργά ή γρήγορα η συζήτηση θα ανοίξει και στην Ελλάδα, όπως ανοίγει σε πολλές χώρες του κόσμου. Πρόσφατα η κυβέρνηση του Πούερτο Ρίκο ψήφισε νόμο που αναγνωρίζει το έννομο αγαθό της ζωής στο κάθε προγεννητικό παιδί από τη στιγμή της σύλληψης.

Αν και ο συγκεκριμένος νόμος κινείται ξέχωρα από το νομικό πλαίσιο των επιτρεπόμενων αμβλώσεων στο Πούερτο Ρίκο, θα κατατάσσει ως φόνο πρώτου βαθμού την εκ προθέσεως και με γνώση δολοφονία μιας εγκύου γυναίκας, που θα έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο του αγέννητου παιδιού σε οποιοδήποτε στάδιο της κύησης μέσα στη μήτρα της μητέρας.

Με λίγα λόγια το έμβρυο θεωρείται κανονικότατος άνθρωπος κατά το ποινικό δίκαιο. Ένας πρωτοποριακός νόμος ουσιαστικής ανθρωπιάς που δεν διαχωρίζει τον λειτουργικό άνθρωπο από τον εξαρτώμενο, τον δυνατό από τον αδύναμο, τον γεννημένο από τον αγέννητο. Παρόλα αυτά οι εκτρώσεις επιτρέπουν αυτήν την κατάφορη αδικία, με το «σύγχρονο« πνεύμα να παρουσιάζει ως «πρόοδο» τον νόμο της ζούγκλας όπου ο ισχυρός εξοντώνει τον ανίσχυρο.

 

 sportime

«Κραυγή αγωνίας από τον Μητροπολίτη Κυθήρων: “Κανονικό έγκλημα” το Ουκρανικό – Πώς κοιμούνται αυτοί που πρωτοστάτησαν;»

  

Συνέντευξη στον Γιώργο Θεοχάρη

Με γλώσσα αιχμηρή και «ιερή αγανάκτηση», ο Σεβασμιώτατος εν διστάζει να χαρακτηρίσει την απόδοση της αυτοκεφαλίας ως ένα «κανονικό έγκλημα», οι καρποί του οποίου είναι οι σημερινοί διωγμοί, οι λεηλασίες ναών και οι κακοποιήσεις πιστών που θυμίζουν το ολοκαύτωμα των πρώτων χριστιανικών αιώνων.

Ο Μητροπολίτης αποκαλύπτει το παρασκήνιο της επεισοδιακής Συνόδου της Ιεραρχίας το 2019, καταγγέλλοντας την απουσία ουσιαστικής ψηφοφορίας και τη μεθοδευμένη έκδοση δελτίου τύπου που εμφάνισε μια πλασματική ομοφωνία. 

Δηλώνοντας απερίφραστα πως ο ίδιος δεν αναγνωρίζει τον Επιφάνιο, θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα προς τους πρωτεργάτες της ουκρανικής κρίσης: «Πώς κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι;». Μια αποκλειστική μαρτυρία που αναδεικνύει τον βαθύ πόνο μιας ψυχής που αρνείται να συμβιβαστεί με την αντικανονικότητα και τη βαρβαρότητα.

-Δημοσιογράφος: Σεβασμιότατε ευλογείτε. Καταρχήν για τις καταιγιστικές εξελίξεις στην εκκλησία της Ουκρανίας, με τις λεηλασίες ναών, αρπαγή λειψάνων που μεταδίδουν ακόμα και τα διεθνή μεγάλα πρακτορεία ειδήσεων ανά τον κόσμο… Τι έχετε να σχολιάσετε εσείς; Εννοώ στην εκκλησία του Ονουφρίου, αυτά που γίνονται εις βάρους των μοναστηριών και ναών που ανήκουν στην Εκκλησία του Μητροπολίτη Ονουφρίου.

-Μητροπολίτης Κυθήρων: Μάλιστα. Λοιπόν, αγαπητέ μου, λυπούμαι. Μαθαίνω, πληγώνεται η ψυχή μου και πληγώνεται και η καρδιά κάθε ορθοδόξου. Πρόκειται για βαρβαρότητες, πρόκειται για απαίσιες ενέργειες. Δεν είναι χριστιανοί αυτοί. Δεν είναι άνθρωποι. Δεν είναι τίποτε δηλαδή, οι οποίοι τόσο σκληρά φέρονται κατά των Ορθοδόξων, κατά της Ορθοδόξου Κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας υπό τον Μακαριώτατο κύριο Ονούφριο.

Έχω πάρει θέση για αυτό το θέμα από το 2018-19 που ήμουν συνοδικός μητροπολίτης και το συζητούσαμε αυτό τακτικά στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο. Λέγαμε τον προβληματισμό μας όλοι εκεί για αυτό το πράγμα που θα γινόταν· θα γινόταν η αυτοκεφαλία σε αχειροτόνητους, σε σχισματικούς, σε αναθεματισμένους και λοιπά. Αυτό το συζητούσαμε όλη τη χρονιά.

Το 2019 τον Οκτώβριο, μετά την τακτική σύνοδο που κάναμε, προσετέθη μία ημέρα έκτακτης συνόδου που δυστυχώς ο Μακαριότατος εισηγήθηκε για την αυτοκεφαλία της Ουκρανίας υπό τον Επιφάνιο. Αντέδρασα τότε μέσα εκεί, και άλλοι αρχιερείς αντιδράσανε για αυτό το θέμα. Αλλά μετά, χωρίς να γίνει ψηφοφορία –ούτε φανερή, ούτε κρυφή, ούτε δια ανατάσεως χειρών– αλλά επειδή μίλησαν και αρκετοί υπέρ της αυτοκεφαλίας (μπορεί να μιλήσαμε όλοι μαζί 33 και όλοι οι υπόλοιποι δεν είχαν μιλήσει, δεν είχαν εκφραστεί), την ώρα που ήταν Σάββατο και έφευγαν –μερικοί είχανε φύγει– συνετάσσετο δελτίο τύπου. Εκεί στο δελτίο τύπου, σαν να γινόταν ψηφοφορία. Μα δεν είναι στο δελτίο τύπου, δεν κάνουμε ψηφοφορία. Απλώς καταγράφεται αυτό και κατεγράφη ότι αποφάσισε η Εκκλησία της Ελλάδος.

Αυτό λοιπόν μετεδόθη, ότι έλαβε απόφαση η Εκκλησία της Ελλάδος. Εγώ διαφώνησα και το έγραψα μετά και λέω: δεν ελήφθη κάποια απόφαση από την Ιεραρχία, δηλαδή με ψηφοφορία. Αυτό το είχε πει και ένας μητροπολίτης, είπε “αν θέλετε απόφαση να κάνουμε ψηφοφορία”. Δεν έγινε.

-Δημοσιογράφος: Το μνημονεύουν όλοι οι αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας τον Επιφάνιο;

-Μητροπολίτης Κυθήρων: Δεν το ξέρω. Δεν νομίζω. Εγώ δεν τον μνημονεύω πάντως. Νομίζω ότι αρκετοί δεν τον μνημονεύουν. Πέρασε στα δίπτυχα αλλά εγώ προσωπικά δεν το αποδέχομαι, δεν τον μνημονεύω και δεν επικοινωνώ και με εκείνους που έχουν συλλειτουργήσει. Δεν θέλω να συλλειτουργήσω, γιατί θεωρώ ότι αυτό το πράγμα είναι αντικανονικό και βλέπετε τα αποτελέσματα τώρα. Έχουμε γεγονότα πρωτοχριστιανικής εποχής, ολοκαύτωμα έχουμε των τριών αιώνων των διωγμών. Φοβερό.

Και αυτοί οι οποίοι πρωτοστάτησαν έχουν μεγάλη ευθύνη ενώπιον του Θεού.

-Δημοσιογράφος: Ίσως να το μετάνιωσαν λέτε αυτοί που πήραν την απόφαση για την αυτοκεφαλία;

-Μητροπολίτης Κυθήρων: Είχα ακούσει ανεπισήμως ότι το μετάνιωσαν, αλλά πρέπει αυτό το πράγμα να το πουν ευσταθώς και να άρουν όλο αυτόν τον διωγμό ο οποίος γίνεται εις βάρος του κανονικού μητροπολίτου και της κανονικής ιεραρχίας και του πιστού λαού που είναι εκατομμύρια.

-Δημοσιογράφος: Βεβαίως, βλέπουμε εικόνες από το πρακτορείο Reuters που πραγματικά μας κάνουν να μείνουμε άναυδοι. Κακοποιούν πιστούς, κληρικούς. Πώς κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι πρωτοστάτησαν;

-Μητροπολίτης Κυθήρων: Σας το λέω με ιερή αγανάκτηση αυτό, σας το λέω από καρδιάς. Εγώ στις εγκυκλίους μου –Πρωτοχρονιάτικη, Χριστουγεννιάτικη– μνημονεύω πάντοτε αυτό το θέμα, ότι εδώ πρόκειται περί κανονικού εγκλήματος. Είναι φοβερό και βλέπουμε τα αποτελέσματα. «Εκ του καρπού το δένδρον γιγνώσκεται» δεν είπε ο Χριστός; Ορίστε, τα βλέπετε αυτά.

-Δημοσιογράφος: Πάντως ο Μητροπολίτης Ονούφριος δεν έχει δημιουργήσει προβλήματα στην εκκλησία της Ουκρανίας. Είναι ένας φιλήσυχος μητροπολίτης

-Μητροπολίτης Κυθήρων: Τον ευλαβούμε βαθύτατα και τον μνημονεύω με όλη μου την καρδιά.

Δεχτείτε αυτό τον πόνο της ψυχής μου γιατί πονάω πάρα πολύ. Να δώσει ο Θεός να λήξει αυτό το δράμα του ουκρανικού λαού. Το δράμα είναι φοβερό.

-Δημοσιογράφος: Ευχαριστώ πολύ Σεβασμιώτατε. 

!!!

 

Μια μοναδική σε όλο τον κόσμο τοιχογραφία της Παναγίας που την αναπαριστά σαν «Παναγία Γελούσα».

 

Η τοιχογραφία αυτή βρέθηκε στην περιοχή της Νίγδης στην Καππαδοκία και συγκεκριμένα στο Gümüşler Kasabası Ören, εννέα χιλιόμετρα έξω από την Νίγδη, στο λεγόμενο "Μοναστήρι των Ανάργυρων".

Ο Τούρκος υπουργός Πολιτισμού όταν την αντίκρισε αφού εξέφρασε δημόσια τον μεγάλο του θαυμασμό, δήλωσε πως θα κάνει ότι είναι δυνατό για να συντηρηθεί αυτή η μοναδική τοιχογραφία και να αποδοθεί στο κοινό πουθα θελήσει να την επισκεφτεί και να την προσκυνήσει.

 

 

Η τοιχογραφία της Παναγίας ήταν κρυμμένη επί πολλά χρόνια και το λαξευτό αυτό μοναστήρι μέχρι το 1963 χρησιμοποιούνταν σαν αποθήκη.

Ο χώρος ήταν εγκαταλειμμένος όταν πριν από λίγα χρόνια άρχισε ξαφνικά να αποκτά ξανά ζωή, μέχρι που ήρθε στο φως αυτή η τοιχογραφία της Παναγίας, που όπως αναφέρεται φώτισε όλο το λαξευτό μοναστήρι.

Ήδη από την δεκαετία του εβδομήντα, ο Άγγλος βυζαντινολόγος Michael Gough είχε έρθει στο μέρος αυτό με μια ομάδα ερευνητών καθώς είχε ακούσει για την φήμη ότι εκεί υπάρχει η σπάνια Παναγία Γελούσα, ένα παγκόσμιο θρησκευτικό φαινόμενο και προσπαθούσε να την ανακαλύψει. Έκτοτε είχαν εμφανιστεί στην περιοχή διάφοροι αρχαιολόγοι που έκαναν έρευνες.

Η μοναδική αυτή παγκοσμίως τοιχογραφία ανάγεται στην βυζαντινή εποχή τότε που στην περιοχή της Νίγδης είχε ακμάσει η Ορθοδοξία και η ευρύτερη περιοχή ήταν γεμάτη από ελληνορθόδοξα μοναστήρια και αμέτρητες λαξευτές εκκλησίες σε όλη την Καππαδοκία.

 

 

Ο Τούρκος υπουργός Πολιτισμού, Ertuğlul Günay, σε μια περιοδεία του στην περιοχή εισήρθε και στον χώρο του μοναστηριού και εκεί όταν αντίκρουσε την τοιχογραφία της Παναγίας Γελούσας έμεινε έκθαμβος, όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές μαρτυρίες και αφού την κοίταξε επί αρκετή ώρα θαυμάζοντας την αποφάσισε να γίνουν όλες οι απαραίτητες εργασίες για την ανάδειξη της μεγάλης και μοναδικής θρησκευτικής και όχι μόνο αξίας της.

...

Μακαριστός  Νίκος Χειλαδάκης.

Δημοσιογράφος - Συγγραφέας.