πέρα δώθε

 

Φυσικά και υπάρχει ένα πλάνο μέσα στο χάος,  μια ανεπαίσθητη, αχνή γραμμή,  που την ακολουθείς αγκομαχώντας έστω και που σε κατευθύνει αργά αργά σε μια διέξοδο.  Κι όταν μέσα από το τούνελ,  βρεθεί ένα φως,  μπορείς να πεις ''τα κατάφερα''  και μετά,  πολύ μετά,  να αφήσεις τον εαυτό σου χαλαρό,  πολύ χαλαρό και να του φτιάξεις μια κούνια σκαλωμένη ανάμεσα σε δυό καταπράσινα δέντρα και να του πεις,  τώρα και το να μην κάνεις Τίποτα είναι απολύτως σημαντικό,  μπορείς μόνο να κουνιέσαι πέρα δώθε,  πέρα δώθε..  και να το απολαμβάνεις!

με το φεγγάρι αγκαλιά

Ο Άγιος πόνος

Ο π. Χρήστος Κούρτης συνομιλεί με τον μακαριστό Γέροντα Μωυσή Αγιορείτη.

agiazoni · Ὁ Ἅγιος πόνος - Γέροντας Μωυσῆς Ἁγιορείτης

Ίνδικτος ~

 

Η παράδοση της εκκλησίας να μετράει το έτος από τον Σεπτέμβριο (όχι τον Ιανουάριο) έχει ιστορική αρχή. Επί Ιουλίου Καίσαρα εισήχθη στο ρωμαϊκό κράτος ο ορισμός των φορολογικών περιόδων διάρκειας 15 ετών που ξεκινούσαν την 1η Σεπτεμβρίου. Αυτή η περίοδος έλαβε το όνομα indictio «ορισμός» (ελλην. "Ίνδικτος").

 

 

 

 

❝Εἰς τοὺς παλαιοὺς Ῥωμάνους πολλὰ ἐτιμᾶτο αὕτη

ἐξ ἀρχαίων χρόνων. Ἰνδικτιὼν δὲ κατὰ τὴν ῥωμαϊκήν,

ἤτοι λατινικὴν γλῶσσαν, θέλει νὰ εἰπῇ ὁρισμός❞

(Νικόδημος Αγιορείτης, 18ος αι.).

Το όνομα αυτό καθιερώθηκε μετέπειτα στο Βυζάντιο, πρώτα ως "Ινδικτιών" και αργότερα ως "Ίνδικτος", αλλά με άλλη σημασία: η αρχή της φορολογικής περιόδου έγινε αρχή του ΕΤΟΥΣ.

Έτσι, ήδη από τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου η 1η Σεπτεμβρίου μαρτυρείται ως εορτή της αρχής του εκκλησιαστικού έτους και έκτοτε με το όνομα «αρχή της Ινδίκτου» παρέμεινε στο εκκλησιαστικό τυπικό ώς και τις μέρες μας. Εορτάζεται δε (ειδικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο) με κάθε επισημότητα, κατά τη γλαφυρή φράση πάλι του Νικοδήμου Αγιορείτου:

❝Ἵνα διὰ μέσου τῆς ὑμνωδίας καὶ ἱκεσίας, ὁποὺ

προσφέρομεν εἰς τὸν Θεὸν ἐν τῇ ἑορτῇ ταύτῃ,

γένῃ ὁ Θεὸς ἵλεως εἰς ἡμᾶς καὶ εὐλογήσῃ

τὸν νέον χρόνον, καὶ χαρίσῃ τοῦτον εἰς ἡμᾶς

εὐτυχῆ καὶ γεμάτον ἀπὸ ὅλα τὰ σωματικὰ ἀγαθά❞. ~ 

 

 

Σημείωση: Στο βυζαντινό χρονολογικό σύστημα η κτίση του κόσμου τοποθετείται την 1η Σεπτεμβρίου του 5509 π.Χ. Άρα, αν ζούσαμε στο Βυζάντιο, το έτος που αρχίζει σήμερα θα ήταν το (2026 + 5509 7535.

Και θα ήταν το 5ο της τρέχουσας ινδικτιώνος ....

(7535 — διαιρέστε διά 15 και κρατήστε το υπόλοιπο

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ τού ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

 

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ .Ιερά Σκήτη τής Μικρής Αγίας Άννης

 

Θυμάμαι σάν νά ήταν χθές, όταν πήγα γιά Πρώτη φορά στο Άγιον Ορος, πρίν κοντά στά 30 Χρόνια στήν Αδελφότητα τού Υμνογράφου του Αγίου Γέροντος Γεράσιμου.

Μία Υπέροχη καί Φιλόξενη Αδελφότητα, πού σιγά σιγά μέ τόν χρόνο άρχισε όλο καί νά μικραίνει.

 

 

Τό 1997 Έφυγε από τροχαίο ό Ιερομόναχος π. Μητροφάνης Πνευματικός τής Αδελφότητος σέ ηλικία 50 Χρονών,

 

 

Μετά 6 Μήνες Εκοιμήθη ό Γέροντας τής Αδελφότητας Ιερομόναχος Διονύσιος σέ ηλικία 66 χρονών.

 

 

Αναλαμβάνει τήν Αδελφότητα ό Μοναχός Πατέρας Σπυρίδων, ένας από τούς κορυφαίους Ιεροψάλτες πού ανέδειξε τό Άγον Όρος πού καί αυτός Εκοιμήθη τό 2015 σέ ηλικία μόλις 64 χρονών.

 

 

Ακολουθεί ό Ιερομόναχος Νικηφόρος μέ πλούσια Ιεραποστολική Διακονία στήν Ευρώπη αλλά καί σάν Αρχιερέας καί Ποιμενάρχης Κινσάσας τής Αφρικής σέ ηλικία 72 χρονών τον Ιούλιο τού 2021

 

 

Καί τόν κύκλο τών απωλειών έκλεισε ό Μοναχός Παντελεήμων τόν Νοέμβριο τού 2021 σέ ηλικία 59 χρόνων.

Όλους αυτούς τούς γνώρισα σέ όλα αυτά τά χρόνια θά τούς έχω μέσα στήν Καρδιά μου

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ!!!

Κώστας 0λλανδός

 

 

Η κόλαση του Όργουελ από την κυβέρνηση Μητσοτάκουλα

 Όλα αυτά που βλέπαμε σε βίντεο και λέγαμε ότι είναι αδύνατον να συμβούν .Που θα σταματήσει αυτή η αδίστακτη κυβέρνηση; Πόσα ακόμα άρρωστα μέτρα θα περάσουν μέχρι να πέσουν την άνοιξη;

 

Τεχνητή Νοημοσύνη. Ξαναγράφουν την ιστορία της ανθρωπότητας, καταστρέφοντας τα βιβλία για να μην υπάρξουν στοιχεία και πηγές.

 

Κρατήστε τα βιβλία, οτιδήποτε βιβλία έχετε, ως κόρη οφθαλμού για να έχει η επόμενη γενιά γνήσια ιστορική συνέχεια.

Από πάρα πολλές διασταυρωμένες πηγές μαθαίνουμε οτι έχει αρχίσει από τα συγκροτήματα- τέρατα που στεγάζουν τις εκάστοτε Τεχνητές Νοημοσύνες, όργιο εξαγοράς βιβλίων, οτιδήποτε βιβλίων, για να ταΐσουν σκανάροντας τις σελίδες τους τις βάσεις δεδομένων των τεράτων της τεχνητής νοημοσύνης, και αφού ολοκληρωθεί το σκανάρισμα τα καταστρέφουν οριστικά.

Ειδικά τα θεολογικά και τα ιστορικά βιβλία είναι τροφή και στήριγμα για τις επόμενες γενιές. Τα υπόλοιπα λογοτεχνικά είναι η επιβίωση του πολιτισμού όπως τον γνωρίσανε οι δικές μας γενιές μέχρι σήμερα. 

 [Εισαγωγκό Σχόλιο Σπυρίδων Αρναούτογλου]

Όταν μια εκπληκτική παραγγελία 1.000 παλιών βιβλίων φτάνει στο γραφείο ενός εξειδικευμένου βιβλιοπώλη, η κατανόηση είναι μηδενική. 

Ο μυστηριώδης αγοραστής δεν ενδιαφέρεται ούτε για την αξία των έργων, ούτε για την σπανιότητά τους, ούτε καν για το περιεχόμενό τους: θέλει απλώς χαρτί, σε βιομηχανικές ποσότητες. 

Μυρίζοντας μια ύποπτη υπόθεση, ο βιβλιοπώλης συνδέεται με τους δημοσιογράφους του μέσου 404 Media και γλιστράει κρυφά μια μικρή ετικέτα Apple AirTag σε ένα από τα κουτιά. 

Κανείς δεν ήξερε ακόμη ότι αυτό το απλό ίχνος GPS θα φέρει στο φως ένα από τα πιο σκοτεινά μυστικά της σύγχρονης τεχνολογίας. 

Αυτό που επρόκειτο να ανακαλύψουν ξεπερνούσε τους χειρότερους εφιάλτες τους. Για μέρες, οι δημοσιογράφοι ακολούθησαν το ψηφιακό σήμα του κουτιού σε όλη τη χώρα. Από πόλη σε πόλη, η ετικέτα κατέληξε να σταματήσει μπροστά σε μια τεράστια ανώνυμη αποθήκη της Amazon, στη μέση της ερήμου της Νεβάδα, στο Λας Βέγκας. 

Εισχωρώντας στα παρασκήνια αυτού του υπερπροστατευμένου κτιρίου, η ομάδα ανακάλυψε ένα πραγματικό εργοστάσιο μαζικής εξόντωσης λογοτεχνίας. 

Σε αυτή την αποθήκη, τόνοι βιβλίων είναι ευθυγραμμισμένοι σε βιομηχανικές ταινίες μεταφοράς. 

Το θέαμα είναι απίστευτα βίαιο για τους εραστές της ανάγνωσης: τεράστιες μηχανές κόβουν τις ραφές σε αλυσίδα, σκίζουν τα εξώφυλλα και διαχωρίζουν τις σελίδες χιλιάδες τη φορά. Τα φύλλα ψηφιοποιούνται αμέσως με ταχύτητα. Τα πρωτότυπα κείμενα στέλνονται στον μυλό ανακύκλωσης. Τα βιβλία μειώνονται σε σκόνη. 

Μόλις οι σελίδες σκαναριστούν και καταστραφούν, η περιπέτεια αυτών των βιβλίων τελειώνει εκεί, οριστικά σβησμένα από την υλική πραγματικότητα. 

Όταν ρωτήθηκε για αυτή την βιομηχανική πρακτική, ο γίγαντας Amazon κατέληξε να επιβεβαιώσει την τρομακτική αλήθεια: η εταιρεία αγοράζει βιβλία μαζικά για να ταΐσει τα δεδομένα τους στους αλγορίθμους τεχνητής νοημοσύνης της, καταστρέφοντας το φυσικό έργο αμέσως μετά την ψηφιοποίηση. 

Αγοράζουν. Σκίζουν. Σκανάρουν. Ταΐζουν τη μηχανή. Καίνε τα στοιχεία. 

Χάρη στην περιέργεια ενός βιβλιοπώλη και σε ένα μικρό κρυμμένο ίχνος στο βάθος ενός κουτιού, το πέπλο αποκαλύφθηκε για τον τρόπο με τον οποίο οι γίγαντες της τεχνολογίας λεηλατούν την ανθρώπινη κληρονομιά για να χτίσουν τον εικονικό τους κόσμο. 

Μας λένε συχνά ότι η τεχνολογική πρόοδος είναι εδώ για να διατηρήσει τη μνήμη μας και να μας διευκολύνει τη ζωή. Αλλά αυτή η ιστορία μας θυμίζει απότομα ότι σε αυτόν τον τρελό αγώνα προς το μέλλον, κάποιοι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την ομορφιά του παρελθόντος και την ψυχή των αντικειμένων για να θρέψουν μηχανές χωρίς καρδιά. Ένας κόσμος που καίει τα βιβλία του για να ταΐσει ρομπότ μπορεί να κέρδισε ταχύτητα, αλλά έχει οριστικά χάσει την ανθρωπιά του.

x.com

Επειδή κάποιοι  αμφισβήτησαν την πηγή ως έγκυρη ή έμπιστη, θεωρώντας οτι δεν μπορεί να συμβαίνει τέτοια καταστροφή σε βιβλία, παραθέτω μια "έγκυρη" ελληνική πηγή που δημοσίευσε περί του θέματος, αν και σε ξένες πηγές υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές όχι μόνο για τον Μπέζο αλλά και για τις μεγαλύτερες Τ.Ν. που υπάρχουν. Όποιος θελήσει να ασχοληθεί θα βρει μόνος του πολλές.

ΕΔΩ

πηγή 

Καλώς ήρθες Φθινόπωρο...!

Παρακαλώ μη διώξει κανείς το φθινόπωρο….

Ας μείνει …

Έστω και μ' αυτή την ελαφριά του μελαγχολία…

ΚΑΘΕ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

 

 

Κάθε Σεπτέμβρη ζωντανεύεις και με σκοτώνεις κάθε Σεπτέμβρη ξαναγυρνάς κάθε Σεπτέμβρη ζωντανεύεις και με πληγώνεις κάθε Σεπτέμβρη με πονάς Στίχοι: Τάκης Μουσαφίρης Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος Τα φύλλα ντύνονται χρυσά να ταξιδέψουν βαλίτσες ετοιμάζουν τα πουλιά τα μάτια ακόμα μια φορά θα σημαδέψουν τους ίδιους δρόμους που δεν βγάζουν πουθενά Κάθε Σεπτέμβρη ζωντανεύεις και με σκοτώνεις κάθε Σεπτέμβρη ξαναγυρνάς κάθε Σεπτέμβρη ζωντανεύεις και με πληγώνεις κάθε Σεπτέμβρη με πονάς Τα φύλλα ντύνονται χρυσά να ταξιδέψουν να πάρουνε το δρόμο της βροχής τα χέρια θαρθουνε ξανά να με ληστέψουν τα χέρια κάποιας μεθυσμένης Κυριακής

«Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» ας είναι ευλογημένη η βασιλεία του Θεού.

 

Τούτα τα λόγια προφέρονται σπάνια: στην αρχή της λειτουργίας, σαν ευχή για τον νέο χρόνο και σε στιγμές όπου ενώνεται χρόνος και αιωνιότητα, όταν με τα μάτια της πίστης μπορούμε να δούμε την αιωνιότητα συνυφασμένη με τον χρόνο.

Ο χριστιανός είναι ο μόνος που πρέπει να είναι ικανός να βλέπει την ιστορία, όπως την βλέπει ο Θεός, σαν ένα μυστήριο της σωτηρίας, αλλά επίσης σαν μια τραγωδία της ανθρώπινης αμαρτίας και πτώσης. Και σε σχέση με αυτά τα τελευταία, πρέπει να πάρουμε θέση.

Ο Χριστός λέει στο Ευαγγέλιο: «Όταν ακούσετε ότι γίνονται πόλεμοι ή φήμες που μιλούν για πολέμους, μην πανικοβληθήτε»· σηκώστε ψηλά τα κεφάλια, δεν υπάρχει χώρος στην καρδιά και την ζωή του Χριστιανού για διστακτικότητα, δειλία και φόβο, που είναι όλα γεννήματα του εγωισμού, της μέριμνας για τον εαυτό μας, ακόμα και αν αυτή η μέριμνα αγγίζει αυτούς που αγαπάμε.

Ο Θεός είναι Θεός της ιστορίας, αλλά πρέπει να γίνουμε συνεργάτες Του και μας στέλνει σ’ αυτόν τον κόσμο που είναι δικός Του για να μεταβάλλει την παράφωνη Πολιτεία των ανθρώπων σε αρμονία που θα ονομάζεται Πολιτεία του Θεού.

Και πρέπει να θυμόμαστε τα λόγια του Αποστόλου που λέει, ότι όποιος επιθυμήσει να εργασθεί για τον Κύριο, θα οδηγηθεί σε δίκη, και τα λόγια ενός άλλου Αποστόλου που μας λέει να μην φοβόμαστε τη δοκιμασία της φωτιάς. Στον σημερινό κόσμο, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δικαστούμε και έτοιμοι να υπομείνουμε, ίσως με το φόβο στην καρδιά μήπως χάσουμε την πίστη μας, αλλά θα πρέπει να μείνουμε ακλόνητοι στην υπηρεσία του Θεού και των ανθρώπων… Ισχυριζόμαστε ότι είμαστε Ορθόδοξοι· είμαστε Ορθόδοξοι δεν σημαίνει μόνο να ομολογούμε το Ευαγγέλιο στην ολότητά του και να το διακηρύττουμε στην αγνότητά του, αλλά συνίσταται, ακόμα περισσότερο από αυτό, στο να ζούμε σύμφωνα με αυτό. …τα λόγια που μπορούμε να λέμε ξανά κάθε νέο χρόνο, «Είπα στον άνθρωπο που στάθηκε στο κατώφλι του νέου χρόνου: δώσε μου ένα φως για να πορευτώ με ασφάλεια προς το άγνωστο, και απάντησε: πήγαινε έξω στο φως και βάλε το χέρι σου στο χέρι του Θεού, πρέπει να είναι καλύτερο για σένα από ο,τι το φως και ασφαλέστερο από έναν συνηθισμένο δρόμο.»

«Η νέα χρονιά πράγματι απλώνεται μπροστά μας σαν ένα απάτητο ακόμη μονοπάτι, μια πλατειά παρθένα πεδιάδα που θα πρέπει ν’ ανθίσει μ’ ένα πλούτο καλών ανθρώπινων πράξεων. Όποια κι αν είναι η ηλικία μας ένα μονοπάτι απλώνεται μπροστά μας και από μας εξαρτάται αν θα το κάνουμε «οδόν Κυρίου» ή όχι. Από μας εξαρτάται το αν για τους γύρω μας και για τους εαυτούς μας και για τις επόμενες γενιές θα φτιάξουμε δρόμο για τον Ουρανό ή την Κόλαση – την αιώνια Κόλαση, ή απλώς τη σκληρή ανθρώπινη κόλαση της γης…

Μπορούμε να μπούμε στη χρονιά αυτή δημιουργικά, μόνο όμως με την προϋπόθεση ότι θα μπούμε με την ελπίδα, με τη βεβαιότητα ότι ο Κύριος βρίσκεται στη χρονιά αυτή, ότι Εκείνος είναι ο Κύριος και θα μας οδηγήσει στο σωστό μέρος, με την πίστη ότι τίποτα δε θα συμβεί χωρίς τη θέληση ή τη συγκατάθεση του Θεού. Αν η στάση μας είναι τέτοια θα δούμε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο (αυτός που πιστεύει στην τύχη δεν πιστεύει στο Θεό), πως δεν υπάρχουν άσκοπες συναντήσεις και πως το κάθε πρόσωπο μας έχει σταλεί από τον Κύριο… ας δεχτούμε ο ένας τον άλλο και οποιονδήποτε ο Θεός μας στείλει, με τον τρόπο που ο Κύριος δέχεται εμάς στην πορεία μας κι ας δεχτούμε ο,τι και αν μας συμβεί σαν από το χέρι του Θεού, και σ’ όλες τις περιστάσεις ας συμπεριφερόμαστε σαν Χριστιανοί• τότε όλα θα πάνε καλά… Είθε ο Θεός να ευλογήσει το Νέο Έτος.

+ Αντωνίου Σουρόζης

!!!

«Οι Ξεχασμένοι της Ανατολής» ~Η άγνωστη τραγωδία των Ελλήνων αιχμαλώτων της Μικρασιατικής Καταστροφής~

 

 

Γράφει ο   Στυλ. Καβάζης

Η ιστορία ενός έθνους δεν είναι γραμμένη μόνο με θριάμβους, νίκες και στεφάνια δάφνης αλλά και με δάκρυα που δεν στέγνωσαν ποτέ, με ονόματα που δεν βρέθηκαν σε κανένα μνημείο και με πρόσωπα που χάθηκαν μέσα στην ομίχλη του χρόνου.

Ανάμεσα στις πιο τραγικές και λιγότερο γνωστές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας βρίσκεται η μοίρα των Ελλήνων στρατιωτών που βρέθηκαν αιχμάλωτοι μετά τη συντριβή του μικρασιατικού μετώπου το καλοκαίρι του 1922.

Η ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία, που ξεκίνησε με την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919, είχε στηριχθεί στο όραμα της απελευθέρωσης των πανάρχαιων ελληνικών κοινοτήτων της Ιωνίας και στην ελπίδα ότι η «Μεγάλη Ιδέα» πλησίαζε στην ολοκλήρωσή της. Όμως η ιστορία των εθνών δεν ακολουθεί πάντοτε τα όνειρα των ανθρώπων.

Η τουρκική εθνική αντίσταση υπό τον Μουσταφά Κεμάλ ανέτρεψε την κατάσταση. Η μεγάλη τουρκική επίθεση του Αυγούστου του 1922 διέσπασε τις ελληνικές γραμμές και οδήγησε στην ταχύτατη κατάρρευση ενός μετώπου εκατοντάδων χιλιομέτρων. Στις φλόγες που τύλιξαν τη Σμύρνη και στον ξεριζωμό των χριστιανικών πληθυσμών, έκλεισε ένα κεφάλαιο περίπου τριών χιλιάδων ετών ελληνικής παρουσίας στη γη της Ιωνίας.

Μέσα στο χάος της υποχώρησης, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες αποκόπηκαν από τις μονάδες τους και πέρασαν στην αιχμαλωσία. Ανάμεσά τους βρίσκονταν απλοί στρατιώτες, ανθυπασπιστές, αξιωματικοί, αλλά ακόμη και ανώτατοι διοικητές σωμάτων στρατού και μεραρχιών.Για αυτούς δεν άρχισε η ειρήνη αλλά ένας άλλος πόλεμος χωρίς τέλος για τους περισσότερους,ο πόλεμος της επιβίωσης.

Δεμένοι σε φάλαγγες, κάτω από την προσταγή «Τσικάρ!» που σήμαινε να παραδώσουν ό,τι είχαν επάνω τους, οι αιχμάλωτοι ξεκίνησαν τις ατέλειωτες πορείες προς το εσωτερικό της Ανατολίας. Οι Τούρκοι τις αποκαλούσαν «Γεσίρ» οι πορείες των αιχμαλώτων.

Οι δρόμοι από τη Σμύρνη, τη Μαγνησία, το Αφιόν Καραχισάρ και τις γύρω περιοχές γέμισαν από ανθρώπινες σκιές. Άνδρες εξαντλημένοι από τις μάχες, πεινασμένοι και διψασμένοι, περπατούσαν για εβδομάδες ή και μήνες. Πολλοί δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Έπεσαν στις άκρες των δρόμων από την εξάντληση, τις αρρώστιες, τις κακουχίες ή τις βιαιότητες που συνόδευσαν την αιχμαλωσία.Όσοι επιβίωσαν οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα του Ουσάκ, της Προύσας, του Μπαλικεσίρ, του Κιρ Σεχίρ και της Καισάρειας. Εκεί η καθημερινότητα έγινε ένας αργός αγώνας απέναντι στην πείνα, τη δυσεντερία, τον εξανθηματικό τύφο, την έλλειψη ιατρικής φροντίδας και την ψυχική κατάρρευση.

Οι μαρτυρίες των ελάχιστων επιζώντων μιλούν για ανθρώπους που έχασαν όχι μόνο το βάρος του σώματός τους αλλά και την αίσθηση του χρόνου. Άνδρες που, όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα, φοβούνταν ακόμη το βήμα του φρουρού, απαντούσαν μηχανικά «Εφέντημ» στους υπαλλήλους του λοιμοκαθαρτηρίου και έκρυβαν το ψωμί τους, όπως έκαναν στα στρατόπεδα από φόβο μήπως τους το αφαιρέσουν.

Το καλοκαίρι του 1923, ύστερα από τις συμφωνίες που ακολούθησαν τη Συνθήκη της Λωζάννης, ξεκίνησε ο επαναπατρισμός των επιζώντων αιχμαλώτων. Τα πλοία που έφταναν στον Πειραιά δεν έφερναν νικητές. Έφερναν σκιές ανθρώπων.Ξένοι παρατηρητές συγκλονίστηκαν από την εικόνα τους. Σώματα αποστεωμένα, πρόσωπα γερασμένα πριν την ώρα τους, βλέμματα που είχαν δει περισσότερα από όσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος.

Δυστυχώς όμως, η τραγωδία δεν τελείωσε εκεί.

Χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα δεν έλαβαν ποτέ την απάντηση που περίμεναν. Ένα όνομα σε έναν κατάλογο, μια επιστολή, έναν τάφο. Έμειναν με το βασανιστικό ερώτημα: «Τι απέγινε ο δικός μας άνθρωπος;»Γύρω από αυτούς τους αγνοουμένους γεννήθηκαν αργότερα μαρτυρίες και αφηγήσεις ότι κάποιοι Έλληνες αιχμάλωτοι ενδέχεται να παρέμειναν για πολλά χρόνια στην Τουρκία. Οι αφηγήσεις αυτές διατηρήθηκαν στη συλλογική μνήμη, όμως μέχρι σήμερα δεν έχουν επιβεβαιωθεί από επαρκή ιστορικά τεκμήρια. Η ίδια όμως η ύπαρξη τόσων οικογενειών χωρίς απαντήσεις αποτελεί ένα από τα πιο επώδυνα κεφάλαια της καταστροφής.

Και τότε σαν να μην φτάνουν όλα αυτά έρχεται η μεγάλη ειρωνεία της ιστορίας.

Μόλις δώδεκα χρόνια μετά την καταστροφή, το 1934, ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρότεινε τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Για τον μεγάλο Κρητικό πολιτικό, που είχε πλέον επιλέξει τον δρόμο της συμφιλίωσης με τη νέα Τουρκία, αυτή η κίνηση αποτελούσε μια στρατηγική προσπάθεια να εξασφαλιστεί ένα ειρηνικό μέλλον για τις επόμενες γενιές των δύο λαών.

Αλλά για τις μάνες που κρατούσαν ακόμη τις φωτογραφίες των παιδιών τους, για τις χήρες που δεν είχαν ποτέ λάβει την είδηση του θανάτου του συζύγου τους, για τους πρόσφυγες που είχαν αφήσει πίσω πατρίδες, τάφους προγόνων και αναμνήσεις αιώνων, η πληγή ήταν ακόμη ανοιχτή.

Αυτή είναι η τραγωδία της πολιτικής και της ιστορίας τα κράτη πολλές φορές αναγκάζονται να συμφιλιώνονται πριν προλάβουν να επουλωθούν οι καρδιές των ανθρώπων.

Σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά, το καθήκον της μνήμης παραμένει.

Όχι για να γεννηθεί νέο μίσος. Όχι για να κληροδοτηθούν στους απογόνους οι έχθρες των προγόνων.Αλλά για να μη σβήσει ποτέ η μνήμη εκείνων που περπάτησαν στους δρόμους της Ανατολής με δεμένα τα χέρια, εκείνων που γύρισαν από την κόλαση και εκείνων που δεν γύρισαν ποτέ.Γιατί οι λαοί που ξεχνούν τους νεκρούς τους χάνουν ένα κομμάτι της ψυχής τους και οι Έλληνες αιχμάλωτοι της Μικράς Ασίας, γνωστοί και άγνωστοι, με τάφο ή χωρίς τάφο, παραμένουν ακόμη φρουροί μιας πληγής που ο χρόνος δεν μπόρεσε να σβήσει.

Αιωνία τους η μνήμη.

 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :Ένας αιχμάλωτος Έλληνας,από τους τυχερούς απελευθερωθέντες από τα κεμαλικά στρατόπεδα με απολύτως εμφανή τα σημάδια των κακουχιών και των βασανιστηρίων που υπέστη, άδειο βλέμμα καρφωμένο στο κενό με φοβισμένη στάση του σώματος, ζωντανός νεκρός στην κυριολεξία.

~Ο.Ελύτης_Φίλησέ με θάλασσα προτού σε χάσω!

 

Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως,Λόγος στην κατάθεση και προσκύνηση της σεπτής και Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

 

Εορτάζεται λοιπόν από εμάς σήμερα η Κατάθεση και προσκύνηση της Τιμίας Ζώνης της Δέσποινάς μας Θεοτόκου. Της Ζώνης εκείνης, που τύλιξε το πανάγιο σώμα και σκέπασε αυτόν τον κρυπτόμενο Θεό στην κοιλιά της. Της Ζώνης εκείνης, που ωραία και σεμνά στόλιζε την κιβωτόν του Θεού, δηλαδή την Μαρία. Εκείνης της Ζώνης, η οποία πολλές φορές βρεχόταν από τις καθαρές σταλαγματιές του γάλακτος της Πανάχραντης Θεοτόκου. Και κανένας από τους μεμψίμοιρους ας μη θεωρήσει ανάρμοστο που θα μιλήσουμε και θα υμνήσουμε τα άψυχα, όπως είναι η Τιμία Ζώνη, σαν έμψυχα.

Όταν κάποιο αγγείο έλθει για λίγο σε επαφή με ευωδιαστό μύρο και όταν ακόμη αδειάσει, ξέρουμε ότι κρατά την ευωδία για πολύ καιρό. Τί θα μπορούσε να πει κάποιος για τη Ζώνη, που περιτύλιγε το καθαρώτατο και παναμώμητο σώμα της Θεοτόκου, που ήταν πραγματικά ακένωτο και θείο μύρο; Δεν θα διατηρούσε αιωνίως την ευωδία των ιαμάτων και θα γέμιζε με αυτήν όσους θα την πλησίαζαν με πίστη και πόθο; Όχι ευωδία γάλακτος, αλλά ευωδία θεία και πανσεβάσμια· ευωδία που γρήγορα απομακρύνει τα πάθη της ψυχής και του σώματος. Και αν το άψυχο αγγείο, όπως είπαμε, που ήλθε σε επαφή με το άψυχο μύρο, παίρνει από την ποιότητά του, τι θα πούμε, για τη Ζώνη, που ακούμπησε την έμψυχη κατοικία του Θεού Λόγου, δηλαδή τη Θεοτόκο; Δεν πρέπει να τρέξουμε; Δεν πρέπει να προσκυνήσουμε; Δεν πρέπει να ζητήσουμε απ’ αυτήν την ολοκληρωτική κάθαρση της ψυχής και του σώματος; Δεν πρέπει να μιλήσουμε μαζί της σαν να είναι ζωντανή και να της προσφέρουμε δοξολογικούς ύμνους; Αυτό ας κάνουμε τώρα.

Ω Ζώνη, που περιέζωσες την Πηγήν της ζωής και παρέχεις αιώνια ζωή σ’ όσους σε τιμούν.

Ω Ζώνη, που πάντοτε χαρίζεις σ’ όσους προσέρχονταν σε σένα τη νέκρωση των παθών, ανδρεία και δύναμη για την πραγματοποίηση των αρετών.

Ω Ζώνη, που αναστέλλεις και δυναμώνεις την ασθένεια της φύσεώς μας και εμποδίζεις τους αοράτους και ορατούς εχθρούς μας. Και δεν είναι άξιον θαυμασμού. Διότι όταν δοξάζεται η Μητέρα και ο Υιός που την αγαπά χαίρεται. Αλλά υπακούοντας στο νόμο της φύσεως, αν και τα πράγματα είναι υπερφυσικά, στη Μητέρα θα αφιερώσουμε το εγκώμιο. Και δεν θα το απορρίψει ο υπεράγαθος Κύριος. Γιατί όπως αληθινά θέλησε να γεννηθεί ως άνθρωπος από αυτήν και δέχθηκε να ονομάζεται Υιός της θα δεχθεί ο πολυεύσπλαχνος την ανθρώπινη τόλμην του εγκωμίου.

Ω Ζώνη σεπτή, δώσε τον αγιασμό, τη θεραπεία, τη συγχώρηση, την υγεία σε μας που ήλθαμε με πίστη και πόθο να προσκυνήσουμε τον σεβάσμιο ναό σου.

Ω Ζώνη σεπτή, που περικυκλώνεις και φρουρείς τη πόλη και τον λαό σου και τον διασώζεις από κάθε βαρβαρική επιδρομή.

Ω Ζώνη τιμία, που περιτύλιξες τον Θεόν Λόγον, που βρισκόταν στη κοιλία της Παρθένου, και που απ’ εκεί γέμισε με την ευλογία των ιαμάτων, που τώρα σκορπίζονται σε μας.

Ω Ζώνη φαιδρά, που πλησίασες με σεβασμό το υπέρσεμνο σώμα της άφθαρτης Μητέρας του Θεού, και από εκεί ντύθηκες την αφθαρσία αν και παρέμεινες άφθαρτη, όπως φανερώνει ο αληθινός λόγος που έφθασε μέχρι σε μας.

Φορεσιά από τη Θάσο

Η αγάπη τους, μια παρτίδα τάβλι

 

 

Η Ελένη και ο Νίκος έρχονται σ’ αυτή την παραλία κάθε Ιούλιο τα τελευταία 47 χρόνια. Δεν κουβαλάνε τίποτα μαζί τους, μόνο δύο λευκές πλαστικές καρέκλες, ένα μικρό μπλε τραπεζάκι και το παλιό τους τάβλι — αυτό με τις γωνίες φαγωμένες από τον χρόνο και τα ζάρια που έχουν χάσει πια τον ήχο τους.

Κάθονται πάντα δίπλα στο κύμα, εκεί που τα βότσαλα είναι πιο λεία. Η ομπρέλα τους είναι ριγέ, κίτρινη και μπλε, σαν τον ήλιο και τη θάλασσα που τους πάντρεψε ένα μεσημέρι καλοκαιριού.

«Παίζεις εσύ πρώτος», της λέει κάθε φορά, κι ας ξέρει πως θα χάσει. Γιατί η Ελένη πάντα βρίσκει τρόπο να τον κερδίζει — όχι στο τάβλι, στη ζωή. Στα δύσκολα, στις αρρώστιες, στα ξενύχτια με τα παιδιά, εκείνη έριχνε εξάρες.

Σήμερα φοράνε παστέλ πουκάμισα, ξεθωριασμένα από τον ήλιο και τα πλυσίματα. Δεν μιλάνε πολύ πια. Δεν χρειάζεται. Το κύμα σκάει, τα πούλια χτυπάνε στο ξύλο, και ανάμεσα σε μια «πόρτα» και ένα «διπλό», του κρατάει το χέρι.

«Αν σε κερδίσω, τι μου δίνεις;» τον ρωτάει γελώντας, με τα ίδια μάτια που είχε στα 22 της.

«Άλλα 47 καλοκαίρια μαζί σου», της απαντάει και ξέρουν και οι δύο πως το εννοεί. Γιατί η αγάπη τους δεν μετριέται σε νίκες και ήττες. Μετριέται σε παρτίδες τάβλι κάτω από μια ομπρέλα, με τα πόδια στο νερό, μέχρι να τους πάρει το σούρουπο.

Άννα Δανάλη

Και τα λοιπά και τα λοιπά..

 σκηνή από την ταινία "Η σωφερίνα"

Μας τα έχουν πρήξει κάθε μέρα με το ίδιο θέμα...

 

ήταν ένα αναρχικό παιδί ... (που έγινε πιο αναρχικό ...)

Ένα παιδί  αναρχικό είχε πάει στην Γερμανία. Εκεί το έκλεισαν σε αναμορφωτήριο,γιατί είχε μπλέξει με ναρκωτικά κ.λπ.

Δεν είχε βοηθηθεί από πουθενά.

Στο αναμορφωτήριο του έδωσε κάποιος ένα Ευαγγέλιο.

Το διάβασε και άλλαξε αμέσως.«Θα πάω στην Ελλάδα, είπε· εκεί είναι ή Ορθοδοξία».

Γύρισε στο χωριό του. Οι συγγενείς του βάλθηκαν να τον παντρέψουν.

Τον πάντρεψαν απέκτησε καί ένα παιδάκι.

Διάβαζε το Ευαγγέλιο, πήγαινε στην Εκκλησία, τηρούσε τις αργίες.

Οι άλλοι πού τον έβλεπαν να ζει έτσι έλεγαν: «Αυτός, για να διάβάζη Ευαγγέλιο,πάσχει, τρελλάθηκε»!

Μετά από λίγο τον εγκατέλειψε καί ή γυναίκα του· πήρε μαζί της καί το παιδάκι.

Όταν έφυγε ή γυναίκα του, εκείνος άφησε όλα όσα είχε στο χωριό, χωράφια, τρακτέρ κ.λπ. καί πήγε στις σπηλιές καί ασκήτευε.

Ένας Πνευματικός όμως τού είπε: «Πρέπει να βρεις την γυναίκα σου, να συνεννοηθείτε, καί ύστερα να αποφασίσεις τι θα κάνης».

Ξεκίνησε λοιπόν να πάει στην Θεσσαλονίκη, για να βρει την γυναίκα του.

Πίστευε ότι, αφού έτσι τού είπε ό Πνευματικός, θα τού την παρουσίαση ό Χριστός.

Στην Θεσσαλονίκη δεν την παρουσίασε την γυναίκα του ο Χριστός.

Έν τω μεταξύ, βρήκε κάτι Γερμανούς,τους κατήχησε· ό ένας βαπτίσθηκε.

Αυτοί τού έβαλαν τά ναύλα καί πήγε στην Αθήνα.

Ούτε εκεί τού την παρουσίασε.

Τού έβαλαν πάλι τά ναύλα καί πήγε στην Κρήτη. Έπιασε εκεί μιά δουλειά καί πήγε σε έναν Πνευματικό.

Εκείνος, όταν άκουσε το πρόβλημα του, τού είπε: «Μήπως ή γυναίκα σου καί το παιδάκι είναι έτσι καί έτσι; Εδώ κάπου δουλεύει μιά γυναίκα. Δεν έχει πολύ καιρό πού ήρθε».Καί τού περιέγραψε πώς ήταν αυτή ή γυναίκα. «Αυτή πρέπει να είναι», λέει. Την ειδοποίησε ό Πνευματικός. Εκείνη, μόλις τον είδε, τά έχασε.

«Με μάγια με βρήκες , του είπε. Μάγος είσαι». Καί τον άφησε και έφυγε, πριν προλάβει να της μιλήσει. Την έχασε πάλι.

Έμαθε καί για μένα και ήρθε στο Καλύβι. Χτύπησε μια φορά καί περίμενε.

Τραβήχθηκε στην άκρη καί, ώσπου να ανοίξω, έκανε μετάνοιες.

Φορούσε κάτι παλιά ρούχα. Μού τά διηγήθηκε όλα.

Είχα μερικά ξερά σύκα καί τού έδωσα.

«Θέλεις σύκα;», τού λέω. «εν έχω δόντια», μού λέει. «Καί εγώ δεν έχω»,τού λέω.

«Έσύ πονάς; ΅ε ρωτάει. Έγώ πονώ. Μέσα από τον πόνο βγαίνει ή χαρά τού Χριστού», μού λέει.

«Θέλεις καμμιά φανέλλα;», τον ρωτάω. «Έχω δυό, μού λέει. Αν ζεστάνει ό καιρός, θα την δώσω την μία».

«Κοίταξε, τού λέω, μέχρι να ξεκαθαρίσεις καί να συνεννοηθείς με την γυναίκα σου, να προσέξεις την υγεία σου, γιατί έχεις ευθύνη καί για το παιδάκι».

Τέτοια αυταπάρνηση! Τέτοια πίστη !

Δεν ήταν ούτε είκοσι επτά χρονών. Πού να είχε γνωρίσει αυτός την μοναχική ζωή!

Άγνοια τελεία είχε, άλλα είχε καλή διάθεση καί ό Θεός τον βοήθησε καί προχώρησε βαθιά ευαγγελικά.

Άγιος  Γέροντας Παΐσιος

ΠΗΓΑΙΝΤΕ ΣΤΗΝ ΓΩΝΙΑ να δείτε αν έρχομαι…

ter;">

 

Γράφει  ο  π.Διονύσιος Ταμπάκης

ΥΣΤΕΡΑ από την αποδοχή που έλαβε το Χριστιανικό Άλμπουμ(Paradise metal) με Βυζαντινές μελωδίες που συνάρπασαν τις ακοές ανθρώπων από όλο τον πλανήτη και ιδιαιτέρως του Δυτικού κόσμου ,που έχει πια κουραστεί από την Αγγλοσαξονική μουσική και ζητά μέσα από τον Βυζαντινό πολιτισμό  νέους δρόμους και κλίμακες μουσικής ερμηνείας,μας καλέσαν να παραστούμε και να διαδώσουμε τον Εκκλησιαστικό μουσικό πλούτο και σε φεστιβάλ στο εξωτερικό που πλαισιώνονται από νέους ως επί το πλείστον ανθρώπους.

Το είδαμε αυτό σαν μία ιεραποστολική ευκαιρία και γέφυρα στην πίστη μας και όντως! Από τα σχόλια άλλωστε που εισπράττουμε στο κανάλι μας στο youtube  συγκινούμαστε να διαβάζουμε για ανθρώπους που μέσα από αυτά τα ακούσματα αναζωπυρώθηκε μέσα τους η νοσταλγία για τον Θεό και την Ορθόδοξη πίστη μας.

Καλά έως εδώ…

Όμως όσο έφτανε ο χρόνος για τα επικείμενα φεστιβάλ τόσο ένοιωθα την μέγγενη από κάποιους κύκλους(ας μην αναφερθώ ονομαστικά)να θέλουν να αγρεύσουν από το στόμα μου θετικές θέσεις για την συμπερίληψη και ανοικτότητα, έτσι κατά πως την μεταφράζει η woke ατζέντα.Φαίνεται παρεξήγησαν τα λεγόμενά μου για ενότητα του κόσμου και παγκόσμια αγάπη μέσα πάντα στο πνεύμα της πνευματικής αρχοντιάς με την δική τους νεοφασιστική και νεοναζιστική αντίληψη.

Άλλωστε ο woke κατακλυσμός, ως πνευματική συνέχεια των Ες -Ες ,δεν έχει ευγένειες και σεβασμό προς ο,τιδήποτε ιερό και όσιο.

Οι Ναζί πέταγαν στο ολοκαύτωμα τους αθώους Εβραίους και σήμερα η woke πετά τις νέες γενιές στην πνευματική πυρά και άβυσσο ,θέλοντας να καταστρέψει ό,τι όμορφο και ιερό έφτιαξε ο Θεός και ο άνθρωπος στην ιστορία.

Κόπτονται τάχα για τους συνανθρώπους μας ομοφυλόφιλους ,μα πότε δώσανε έστω μισό ευρώ στους ταλαίπωρους τραβεστί που διακινδυνεύουν καθημερινά την ζωή τους στις πιάτσες για να βγάλουν το μεροκάματο, ενώ αυτοί διαχειρίζονται δισεκατομμύρια σε αναπαυτικές καρέκλες και κυβερνούν τον κόσμο;

Έτσι …για να μην σας τα πολυλογώ άρχισαν σιγά -σιγά να μου ζητάνε απολογηθώ για τις αυτονόητες πεποιθήσεις μου ως Ιερέας και Χριστιανός Ορθόδοξος πάνω σε σοβαρά θέματα όπως η ομοφυλοφυλία, οι έκτρώσεις και άλλα και να με πιέζουν ψυχολογικά να υιοθετήσω τις δικές τους συμπεριληπτικές αντιλήψεις,να προμοτάρω τις αξίες των LGBTQ   και άλλα…ειδάλλως θα με ακυρώνανε από το παγκόσμιο στερέωμα.

Και εγώ απλά τους απάντησα… «πηγαίνετε στην γωνία να δείτε αν έρχομαι»

Να λείπουν και οι δόξες και τα χρήματα που μου έταξαν αν είναι να προδώσω την αγία πίστη μου και να ντροπιάσω τα παιδιά και τους προγόνους μου.

Εδώ να ευχαριστήσω τα  παιδιά μου ,για την ενθαρρυντική τους στάση λέγοντάς μου : «Μπαμπά,μας έκανες υπερήφανους για αυτή την τίμια ομολογία σου»

Θα συνεχίσουμε, πρώτα ο Θεός, να παίζουμε μουσική Βυζαντινή για όλο τον κόσμο που μας ακούει στο κανάλι μας και αν θέλει η Παναγία θα προβούμε και σε νέο free δεύτερο Άλμπουμ(κασέτα και βινύλιο) το οποίο μας  ζητά ο κόσμος και που σε λίγο θα ολοκληρώσουμε .

Θεωρώ μεγάλη ευλογία ,την ευκαιρία να δώσω, έστω και ανάξιος, αυτήν  την μαρτυρία Χριστού στο μουσικό στερέωμα και όσο έχουμε ζωή και πνοή δεν θα σταματάμε να υμνούμε Την Παναγία και τον Ιησού Χριστό μας !

Χρήστος Γιανναράς «Ενάντια στη Θρησκεία» (Θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος)

Πόσο καλό και ευχάριστο είναι να κατοικούν μαζί αδελφοί εν ενότητι!

 

 «Με την ευλογία του Μητροπολίτη μας Θεοδοσίου, την παραμονή της Εορτής, φέτος ξεκινήσαμε τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Μονή Βισόκι Ντέτσανι με μεγάλη αγρυπνία, υπό την ηγεσία του Γέροντα Πέτρου, Ηγουμένου της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Έσσεξ (Μεγάλη Βρετανία). Ήρθε στο μοναστήρι μας και σε προσκύνημα στους ιερούς τόπους στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια μαζί με τον Γεροντα Ζαχαρία (μαθητή του Αγίου Σωφρονίου Ζαχάρωφ), και με μέρος της κοινότητάς τους.

Η εορταστική λειτουργία (εσπερινός και όρθρος) διήρκεσε πάνω από έξι ώρες και στολίστηκε με το αγγελικό και αριστοτεχνικό τραγούδι δύο χορωδιών: στο δεξί στασίδι, οι ψάλτες της Λάρισας (Χορός Αγγελικός) και στο αριστερό στασίδι, οι ψάλτες της «Αγίας «Ιωάννης Δαμασκηνός» της Ενορίας από το Νόβι Σαντ, ο οποίος ήρθε στο Ντέτσανι με την ευλογία του Μητροπολίτη Μπάτσκα Ειρηναίο.

Από το λείψανο του Αγίου Βασιλέως Στεφάνου, μια ατμόσφαιρα γεμάτη χάρη, ένθερμη και αγνή προσευχή, ξεχυνόταν στις καρδιές όλων, μαρτυρώντας την αγάπη και το έλεος του Θεού, σύμφωνα με τα λόγια του ψαλμού: *Πόσο καλό και ευχάριστο είναι να κατοικούν μαζί αδελφοί εν ενότητι!*

Ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου συνεχίστηκε την ημέρα της Εορτής με τη Θεία Λειτουργία.

ΡΩΣΙΑ _Μία κινητή εκκλησία ταξιδεύει από τόπο σε τόπο

 

Στα απομακρυσμένα καί φτωχόκατοικημενα χωριά τής Βόρειας Ρωσίας, μία κινητή εκκλησία ταξιδεύει από τόπο σε τόπο, προσφέροντας στους πιστούς την δυνατότητα να συμμετέχουν στην Θεία Λειτουργία, καί νά κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων .

ΒΕΛΙΚΑ ΤΡΑΪΚΟΥ — Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣΕ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ

 

Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης

Στις 28 Αυγούστου 1904, σε μια Μακεδονία που ακόμη μάτωνε και αγωνιζόταν να κρατήσει ζωντανή την ελληνική της ψυχή, έπεφτε η Βελίκα Τράικου, μόλις 21 ετών.Δεν ήταν στρατηγός ούτε κρατούσε αξιώματα. Ήταν μια νεαρή δασκάλα.Κι όμως, μέσα στα δύσκολα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα, η κιμωλία και το βιβλίο δεν ήταν τα μόνα της όπλα.

Γεννημένη το 1883 στο Γραδεμπόρι, φοίτησε με τη βοήθεια συγχωριανού της στο Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης και από το 1900 εργάστηκε ως δασκάλα στην Καρατζόβα. Εκεί ανέπτυξε σημαντική εθνική δράση, που έφτασε μέχρι τον Ίωνα Δραγούμη. Η εμπιστοσύνη που της έδειξε δεν ήταν τυχαία. Η Βελίκα ανέλαβε έναν από τους πιο επικίνδυνους ρόλους του Αγώνα έγινε σύνδεσμος και αγγελιοφόρος μεταξύ Μοναστηρίου, Καστοριάς και Θεσσαλονίκης.

Για χρόνια διέσχιζε δρόμους και χωριά μεταμφιεσμένη σε απλή χωρική, μεταφέροντας μηνύματα, έγγραφα και πληροφορίες των ελληνικών σωμάτων. Περνούσε εκεί όπου ένας ένοπλος θα κινδύνευε αμέσως να αναγνωριστεί. Κάθε διαδρομή μπορούσε να είναι η τελευταία.

Κάποια στιγμή, όμως, οι κομιτατζήδες κατάλαβαν τη δράση της.Τη συνέλαβαν, την βασάνισαν και στις 28 Αυγούστου 1904, η Βελίκα Τράικου άφησε την τελευταία της πνοή.

Ήταν μόλις 21 ετών.

Η νεκρή της σορός μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου η κηδεία της έγινε μέσα σε μεγάλη συγκέντρωση λαού. Η φωτογραφία που διασώζεται στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, με το σώμα της να φέρει εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης, αποτελεί μια σιωπηλή μαρτυρία για το τίμημα που πλήρωσαν άνθρωποι που δεν είχαν τίποτε να κερδίσουν προσωπικά.

Η Βελίκα δεν πολέμησε για πλούτη ούτε για αξιώματα ούτε για να γραφτεί το όνομά της σε βιβλία.Πολέμησε επειδή πίστευε πως κάποια πράγματα δεν πωλούνται, δεν ανταλλάσσονται και δεν παραδίδονται.

Κι εδώ, προσωπικά, είναι που αισθάνομαι πως η μνήμη της αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος.

Γιατί δεν μπορώ να κοιτάζω τη θυσία αυτών των ανθρώπων και να τη θεωρώ απλώς ως μια σελίδα του παρελθόντος. Δεν μπορώ να σκέφτομαι μια κοπέλα είκοσι ενός ετών να δίνει τη ζωή της για έναν αγώνα και, έναν αιώνα αργότερα, να βλέπω τους αγώνες εκείνων να αντιμετωπίζονται σαν κάτι ξεπερασμένο, ενοχλητικό ή αναλώσιμο.

Κάποιοι δεν σεβάστηκαν αυτή την κληρονομιά.

Κάποιοι λησμόνησαν τι κόστισε.

Κάποιοι έφτασαν να διαπραγματευτούν και να ξεπουλήσουν, αντί πινακίου φακής, ακόμη και το ίδιο το όνομα της Μακεδονίας, σαν να ήταν ένα απλό διπλωματικό αντάλλαγμα και όχι μια ιστορική κληρονομιά ποτισμένη με αίμα, δάκρυα και θυσίες.Αυτό δυστυχώς είναι το πιο οδυνηρό,όχι ότι η Βελίκα Τράικου πέθανε δίνοντας και την τελευταία της πνοή για την πατρίδα αλλά ότι υπάρχουν εποχές όπου οι άνθρωποι πεθαίνουν για κάτι που οι επόμενες γενιές κινδυνεύουν να θεωρήσουν δεδομένο.

Η Βελίκα Τράικου ήταν μόλις 21 ετών όταν δολοφονήθηκε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Στην ηλικία που ένας νέος άνθρωπος σήμερα κάνει σχέδια για τη ζωή του, εκείνη είχε ήδη αποφασίσει πως η δική της ζωή άξιζε λιγότερο από την ελευθερία και την ταυτότητα του τόπου που αγαπούσε.Αυτό δεν είναι απλώς ιστορία αλλά ευθύνη απέναντι στη μνήμη.Είναι σαφής υπενθύμιση πως ένα όνομα μπορεί να γραφτεί με μελάνι σε μια συμφωνία μέσα σε λίγες ώρες, αλλά για να αποκτήσει ιστορικό βάρος μπορεί να χρειαστούν ολόκληρες γενιές και αμέτρητες θυσίες.

Όταν λοιπόν αναφέρομαι στη Βελίκα Τράικου, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ..

Τι αξία έχει ένα όνομα για εκείνον που το παραδίδει εύκολα, όταν κάποιοι άλλοι πλήρωσαν με τη ζωή τους για να το κρατήσουν;

Η απάντηση ας μείνει στη συνείδηση του καθενός.

Εγώ, πάντως, σήμερα δεν θέλω να τη θυμηθώ ως ένα ακόμη όνομα σε έναν κατάλογο ηρώων αλλά όπως της αξίζει ως μια νέα Ελληνίδα που, σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της Μακεδονίας, δεν λύγισε μπροστά στον φόβο.Γι’ αυτό ακριβώς, 122 χρόνια μετά, το όνομά της πρέπει να ακούγεται ακόμη.

Βελίκα Τράικου, 21 ετών.

Μια δασκάλα.

Μια αγγελιοφόρος.

Μια γυναίκα του Μακεδονικού Αγώνα.

Μια ζωή που χάθηκε, αλλά μια μνήμη που δεν έχουμε το δικαίωμα να χάσουμε.

 ΑΘΑΝΑΤΗ!

 

Η Βελίκα Τράικου στη φωτογραφία που διασώζεται μετά τον θάνατό της.

Ίσως με μια πρώτη ματιά να φαίνεται πολύ μεγαλύτερη από τα 21 της χρόνια. Η εικόνα, όμως, αποτυπώνει τη φρίκη όσων υπέστη τα σημάδια των βασανιστηρίων και η κακοποίηση που προηγήθηκε του θανάτου της είχαν αλλοιώσει δραματικά την όψη της.Η νεαρή δασκάλα που βλέπουμε εδώ δεν έζησε για να γεράσει. Την έκανε να φαίνεται γερασμένη μέσα σε λίγες στιγμές η βία των απάνθρωπων βασανιστών της.

Μια συγκλονιστική φωτογραφία, για να θυμίζει σε όλους εμάς τους βολεμενους το τίμημα που πλήρωσαν άνθρωποι σαν τη Βελίκα Τράικου στον Μακεδονικό Αγώνα.

21 ετών. Και όμως, στην εικόνα μοιάζει να κουβαλά πάνω της μια ολόκληρη ζωή.

Λ