Ο Τίμιος Σταυρός στην ζωή μας

 Ομιλεί ο μακαριστός  Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης π. Παύλος.

agiazoni · Ὁ Τίμιος Σταυρὸς στὴν ζωή μας - Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Παῦλος

«Τα ευλογημένα γαϊδουράκια στα απόκρημνα μονοπάτια του Αγίου Όρους,

 Στα απόκρημνα μονοπάτια του Αγίου Όρους, εκεί όπου οι σύγχρονοι δρόμοι δεν φτάνουν παντού, τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια παραμένουν πολύτιμοι βοηθοί μέχρι σήμερα. Μεταφέρουν τρόφιμα, υλικά και τα απαραίτητα αγαθά στα κελλιά, τα ασκητήρια και τα ερημητήρια που είναι κρυμμένα ανάμεσα σε δάση και γκρεμούς. Αυτή η εικόνα αποδίδει μια απλή αλήθεια για τον Άθωνα: εδώ, η ζωή συχνά μεταφέρεται στους ώμους — βήμα προς βήμα, χωρίς βιασύνη. Μέσα στη σιωπή του βουνού, ο μόχθος μεταμορφώνεται σε υπακοή και η επίπονη πορεία αποκτά νόημα όταν διανύεται με υπομονή και προσευχή. Ο Άθωνας δεν αποκαλύπτεται σε όποιον βιάζεται, αλλά σε εκείνον που μαθαίνει να ανεβαίνει αργά.

Μαρτυρία

 

Μαρτυρία ιερέα: “Με αιφνιδίασε ο θάνατος του γνωστού καλλιτέχνη. Γνωριστήκαμε τυχαία στο αεροδρόμιο της Λάρνακας.

Ήταν μπροστά μου στο check in. Όταν αντιλήφθηκε ότι πίσω του ήταν κληρικός, στράφηκε με ευγένεια και ζήτησε ευχή. Στο αεροπλάνο με κάλεσε να καθίσω δίπλα του στις πρώτες θέσεις.

Με αιφνιδίασε ρωτώντας αν είμαι Πνευματικός...

Στην θετική απάντησή μου με ρώτησε «προλαβαίνω να εξομολογηθώ;» του απάντησα με χιούμορ. «Αν δεν πέσει το αεροπλάνο στη διαδρομή».

Στην μιάμιση ώρα μέχρι την Αθήνα μιλούσε συνεχώς. Έχω την αίσθηση ότι αν όχι όλα είπε τα περισσότερα. Δεν έδωσα λύσεις, δεν ζητούσε λύσεις, αλλά λύση («απόλυσον»).

Είχαμε κι άλλες συναντήσεις. Και άλλες συζητήσεις.

Δεν ξέρω αν τώρα που τον κάλεσε ο Θεός ήταν έτοιμος για την συνάντηση. Πάντως έφυγε με τα χέρια γεμάτα, είχε την αρετή της ελεημοσύνης.

 Ο Θεός να ελεήσει κι αυτόν κι εμένα”.

 

 

Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός. Ἐὰν γὰρ πάλιν ἰσχύσητε, καὶ πάλιν ἡττηθήσεσθε. Ὅτι μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός. Καὶ ἣν ἂν βουλὴν βουλεύσησθε, διασκεδάσει Κύριος.

Άγιος Μάρκος ό Ασκητής

  

Σοφία δέν είναι μόνο νά γνωρίζουμε μέ φυσική συνέπεια τήν Άλήθεια, αλλά
καί τό νά υπομένομε σάν δική μας,
τήν πονηρία εκείνων πού μάς αδικούν.
Γιατί εκείνοι πού έμειναν στήν πρώτη περίπτωση, φούσκωσαν από Ύπερηφάνεια.
Εκείνοι όμως πού έφτασαν στή Δεύτερη, απόκτησαν Ταπεινοφροσύνη.

' κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να μην κάνεις αυτό που θέλεις'

  

Πλησιάζουμε την δεσποτική εορτή του Σταυρού. Μας δημιουργείται η εντύπωση ότι αφού ο καθένας μας κουβαλάει τον δικό του σταυρό, αυτό αρκεί για να είναι δικαιωμένος. Όμως στον σταυρό προσηλώθηκε και ο αγνώμων ληστής και τόσοι αδιαφοροι για Θεό εγκληματίες. 

Ο Γέροντας Αιμιλιανός είπε ' κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να μην κάνεις αυτό που θέλεις'. Σταυρός δικαίωσης, σταυρός με νόημα είναι να κόβεις και να αρνείσαι το θέλημα σου. Ναι το δικό σου θέλημα. Αυτό έκανε ο ίδιος ο Χριστός στον κήπο της Γεθσημανή. Από το ' ας παρέλθει το ποτήρι τουτο' εως το ' γενηθήτω το θέλημα σου' , μια οδυνηρή, αιματηρή, φρικτή Σταύρωση πριν τον Σταυρό. 

 Η ανθρώπινη φύση Του υποτάχθηκε στην θεϊκή. Η ανθρώπινη φύση Του αποδείχθηκε όπως ήταν θεανθρωπινη εξαρχής. Ηταν μια διατρανωση της ταυτότητας Του.Μια νίκη, η οποία γέννησε την παρηγοριά για εμάς. Η αγωνία Του επίσης έφτασε στο αποκορύφωμα της. Είναι η αγωνία όλων των γενεών. Αυτή η σύνθλιψη , η ταπείνωση του Χριστού γέννησε την ειρήνη. Την μυστική αυτή χαρά, η οποία κοινωνείται σε κάθε Χριστιανό εκούσια εσταυρωμένο. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε σκοτεινή και εύπεπτη πνευματικά κουλτούρα στηρίζει την ύπαρξη και την διάδοση της στην υπακοή στο θέλημα και στην κολακεία του θελήματος. Υπάρχουν λατρείες σατανικές, οι οποίες θεοποιουν το θέλημα. Αυτοί γνωρίζουν την δύναμη του θελήματος. Γνωρίζουν οτι είναι ο εχθρός του Σταυρού. Γνωρίζουν ότι είναι η εναντίωση στον Θεό. Θέλημα και Σταυρός είναι πράγματα αντιδιαμετρικά αντίθετα. Είναι δυνάμεις αντιμέτωπες μεταξύ τους. Ο Χριστιανός υποτάσσεται στον Χριστό, οπως ο Χριστός στον Πατέρα, οταν εγινε υπήκοος μεχρι θανάτου .

Ο Χριστιανός βρίσκει την ειρήνη, το φως, την ανάπαυση με αυτή την αποκοπή του δικού του θελήματος. 

Ναι είναι πορεία αίματος, δακρύων και αγωνίας. 

Ο άνθρωπος επαναστατεί, ο σαρκικός άνθρωπος αντιστέκεται. Είναι πόλεμος θανατερός.Όμως αυτός είναι ο δρόμος προς την αλήθεια και την Ανάσταση.

 π. Παντελεήμων Κρούσκος

 

Ρώτησα μια γυναίκα που έχει περάσει τα 50 και πλησιάζει τα 60: «Τι άλλαξε μέσα σου μεγαλώνοντας;»

 

Χαμογέλασε.

Και η απάντησή της δεν είχε τίποτα να κάνει με ρυτίδες, κιλά ή άσπρα μαλλιά.

Είχε να κάνει με όλα εκείνα που χρειάστηκε σχεδόν μισή ζωή για να καταλάβει.

 

1. Έμαθα επιτέλους να αγαπώ και εμένα.

Αγάπησα γονείς, αδέλφια, συντρόφους, παιδιά, φίλους.

Έτρεξα, φρόντισα, ανησύχησα, πρόσφερα.

Και κάποια στιγμή ανακάλυψα έναν άνθρωπο που είχα αφήσει τελευταίο για χρόνια:

εμένα.

 

2. Κατάλαβα ότι δεν είμαι ο Άτλας.

Ο κόσμος δεν στηρίζεται στους ώμους μου.

Δεν χρειάζεται να λύσω όλα τα προβλήματα.

Να σώσω όλους τους ανθρώπους.

Να είμαι διαθέσιμη για τους πάντες.

Μπορώ να αφήσω και κάτι να πέσει χωρίς να πέσει μαζί του ο κόσμος.

 

3. Έπαψα να παζαρεύω για τα ασήμαντα.

Αν λίγα λεπτά ή λίγα ευρώ δεν αλλάζουν ουσιαστικά τη δική μου ζωή, αλλά μπορεί να κάνουν λίγο ευκολότερη τη ζωή ενός ανθρώπου που εργάζεται σκληρά, δεν χρειάζεται να κερδίσω κάθε μικρή συναλλαγή.

 

4. Έγινα πιο γενναιόδωρη.

Σε χρήματα όταν μπορώ.

Αλλά κυρίως σε χαμόγελα, φιλοδωρήματα, ευχαριστώ, καλά λόγια.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι η γενναιοδωρία δεν φτωχαίνει πάντα εκείνον που δίνει.

Πολλές φορές τον πλουτίζει.

 

5. Δεν διακόπτω πια έναν ηλικιωμένο επειδή μου έχει ξαναπεί την ίδια ιστορία.

Μπορεί εγώ να την έχω ακούσει δέκα φορές.

Εκείνος όμως, κάθε φορά που την αφηγείται, ίσως επιστρέφει για λίγα λεπτά σε έναν άνθρωπο, έναν τόπο ή μια εποχή που αγάπησε.

Και κάποια μέρα ίσως να έδινα τα πάντα για να ακούσω άλλη μία φορά μια ιστορία από μια φωνή που δεν υπάρχει πια.

 

6. Δεν διορθώνω κάθε λάθος που ακούω.

Δεν είναι όλες οι συζητήσεις εξετάσεις που πρέπει να περάσει κάποιος.

Και δεν χρειάζεται να αποδεικνύω συνεχώς ότι γνωρίζω.

Έμαθα να αναρωτιέμαι:

«Έχει πραγματικά σημασία ή απλώς θέλω να έχω δίκιο;»

Η ηρεμία αξίζει συχνά περισσότερο από μια άχρηστη νίκη.

 

7. Κάνω κομπλιμέντα χωρίς τσιγκουνιά.

Αν μου αρέσει κάτι, το λέω.

Αν θαυμάζω κάποιον, το εκφράζω.

Αν κάποιος έκανε κάτι όμορφο, δεν θεωρώ ότι «το ξέρει».

Και όταν κάποιος μου κάνει κομπλιμέντο, δεν απαντώ πια:

«Έλα μωρέ…»

Λέω:

«Ευχαριστώ».

Και το αφήνω να φτάσει μέχρι μέσα μου.

 

8. Έπαψα να απαιτώ από την εμφάνισή μου να είναι τέλεια.

Μια ρυτίδα, ένα κιλό, ένα σημάδι, μια κακή μέρα στα μαλλιά δεν είναι προσωπική αποτυχία.

Το σώμα μου δεν είναι διακοσμητικό αντικείμενο.

Είναι το σπίτι που με κουβάλησε μέχρι εδώ.

 

9. Απομακρύνομαι από εκεί όπου πρέπει συνεχώς να αποδεικνύω την αξία μου.

Δεν χρειάζεται να με εκτιμήσουν όλοι.

Αλλά χρειάζεται εγώ να ξέρω πότε δεν μου κάνει καλό να παραμένω.

 

10. Σταμάτησα να συμμετέχω στον αγώνα των άλλων.

Ποιος έχει περισσότερα.

Ποιος φαίνεται νεότερος.

Ποιος πέτυχε περισσότερο.

Ποιος ταξίδεψε περισσότερο.

Ποιος «τα κατάφερε».

Δεν υπάρχει κοινή γραμμή τερματισμού.

Δεν τρέχουμε όλοι τον ίδιο αγώνα.

 

11. Δεν ντρέπομαι πια τόσο για όσα αισθάνομαι.

Κλαίω.

Φοβάμαι.

Συγκινούμαι.

Θυμώνω.

Νοσταλγώ.

Αγαπώ.

Τα συναισθήματα δεν είναι αδυναμία.

Είναι μέρος του να είσαι ζωντανός.

 

12. Έμαθα να αφήνω στην άκρη τον εγωισμό — όχι όμως τον αυτοσεβασμό μου.

Θα ζητήσω συγγνώμη όταν έχω άδικο.

Θα κάνω το πρώτο βήμα όταν ένας άνθρωπος αξίζει.

Αλλά δεν θα ανέχομαι τα πάντα μόνο και μόνο για να μη χάσω μια σχέση.

Γιατί μια σχέση που απαιτεί να χάσω εμένα για να διατηρηθεί έχει ήδη κοστίσει υπερβολικά.

 

13. Κατάλαβα ότι το «κάποτε» δεν είναι υπόσχεση.

Τηλεφώνησε.

Ταξίδεψε.

Πες το «σ' αγαπώ».

Βγάλε τη φωτογραφία.

Κάθισε λίγο περισσότερο στο τραπέζι.

Αγκάλιασε.

Δεν χρειάζεται να ζούμε φοβισμένοι σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο.

Χρειάζεται όμως να θυμόμαστε ότι η ζωή δεν μας έχει υποσχεθεί απεριόριστα αύριο.

 

14. Και τέλος, σταμάτησα να περιμένω από κάποιον άλλον να δημιουργήσει ολόκληρη την ευτυχία μου.

Όχι, η ευτυχία δεν είναι ένα κουμπί που πατάμε και αποφασίζουμε ξαφνικά να είμαστε καλά.

Υπάρχουν απώλειες, ασθένειες, πένθος, ψυχικές δυσκολίες και περίοδοι που πονάνε πραγματικά.

Μπορούμε όμως, όσο μας επιτρέπουν οι συνθήκες, να αναλαμβάνουμε ευθύνη για το πώς φροντίζουμε τη ζωή μας.

Να πλησιάζουμε ανθρώπους που μας κάνουν καλό.

Να απομακρυνόμαστε από όσα μας διαλύουν.

Να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε.

Να δημιουργούμε μικρές στιγμές χαράς αντί να περιμένουμε μια τέλεια ζωή για να αρχίσουμε να ζούμε.

Ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα ωραιότερα δώρα του να μεγαλώνεις.

Δεν αποκτάς όλες τις απαντήσεις.

Απλώς σταματάς να σπαταλάς τόσο πολύ χρόνο σε λάθος ερωτήσεις.

Σε νοιάζει λιγότερο να εντυπωσιάσεις.

Περισσότερο να είσαι ήρεμος.

Λιγότερο τι θα πουν.

Περισσότερο τι αισθάνεσαι.

Λιγότερο να αποδείξεις.

Περισσότερο να ζήσεις.

Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις κάτι που ίσως θα ήθελες να είχες μάθει πολύ νωρίτερα:

Δεν μεγαλώνουμε μόνο όταν περνούν τα χρόνια.

Μεγαλώνουμε όταν αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε τι αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε — και τι μπορούμε επιτέλους να αφήσουμε. 

 

15.Και κάτι τελευταίο σε αυτή την ηλικία που γέρνει ο νού σου στην καρδιά και ψάχνεσαι πέρα την παρηγοριά της σάρκας, ανακαλύπτεις, κάτι, που άκουγες πιο μικρή από παππούδες και γιαγιάδες για μια άλλη πατρίδα την ουράνια . Μαθαίνεις την Μετάνοια, κοντά σε ένα πνευματικό οδηγό και ανοίγεται μπροστά σου ένας ολάκερος κόσμος ,τόσο μυστικά καλά κρυμμένος που έπρεπε δυστυχώς να περάσουν 50 χρόνια για να τον ανακαλύψεις…

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

«Έκανα αγώνα να αφήσω τον Παπισμό και να τρέξω στην αλήθεια, στο Φως, στην Ορθοδοξία. Και τώρα θέλετε να με πάτε πίσω;»

 

Πρώην Παπικός νύν Ορθόδοξος και Αντιπαπικός

Εγώ βίωσα ό,τι χειρότερο μπορούσε να μου προσφέρει ο Παπισμός. Και όταν αποφάσισα να φύγω, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Δέχθηκα πόλεμο, απόρριψη και αποκλεισμό ακόμη και από ανθρώπους του ίδιου μου του περιβάλλοντος. Έχασα σχέσεις, πλήρωσα κόστος, έμεινα μόνος.

Όμως δεν το έκανα επειδή μισούσα ανθρώπους.

Το έκανα γιατί ήθελα την αλήθεια.

Δεν ήθελα άλλο να ζω μέσα σε αυτό που η συνείδησή μου πλέον θεωρούσε πλάνη.

Δεν ήθελα να συνεχίσω έναν δρόμο που πίστευα ότι δεν οδηγεί στον Θεό. Αναζήτησα την Εκκλησία, την πίστη των Πατέρων, το Φως που τόσο καιρό έψαχνα.

Και όταν γνώρισα την Ορθοδοξία, κατάλαβα γιατί άξιζε όλος εκείνος ο αγώνας.

Γι’ αυτό σήμερα πονάω όταν ακούω για ένωση Ορθοδοξίας και Παπισμού χωρίς να έχει προηγηθεί πραγματική συμφωνία στην πίστη.

Με ποιον Παπισμό θέλουμε να ενωθούμε;

Με τον Παπισμό ως διδασκαλία, με τις δογματικές του καινοτομίες και την αντίληψη του παπικού πρωτείου; Με όσα εξακολουθούν να μας χωρίζουν θεολογικά;

Και ακόμη περισσότερο, πώς μπορούμε να αγνοούμε τη βαθιά κρίση που βλέπουμε σε πλευρές της σύγχρονης παπικής πραγματικότητας, όταν μάλιστα ορισμένες θέσεις και πρακτικές προκαλούν σοβαρά ηθικά και εκκλησιολογικά ερωτήματα;

Δεν λέω ότι κάθε Παπικός είναι κακός άνθρωπος. Κάθε άλλο. Υπάρχουν άνθρωποι ειλικρινείς, ευσεβείς και καλοπροαίρετοι. Τους αγαπώ και δεν έχω τίποτε προσωπικό εναντίον τους.

Αλλά άλλο ο άνθρωπος και άλλο η διδασκαλία.

Η αγάπη προς τον άνθρωπο δεν σημαίνει αποδοχή της πλάνης.

Και αυτό ακριβώς είναι που με φοβίζει σήμερα.

Εγώ έφυγα από τον Παπισμό για να έρθω στην Ορθοδοξία. Έκανα έναν δρόμο δύσκολο και επώδυνο για να βρω την αλήθεια. Και τώρα βλέπω να συζητείται μια ένωση ενώ βασικές δογματικές διαφορές παραμένουν, όπως το Filioque, το παπικό πρωτείο και το χειρότερο μια «εκκλησία» ο Παπισμός που κεφαλή της δεν είναι ο Χριστός αλλά ο Πάπας…

Και αναρωτιέμαι: θέλετε να με πάτε πίσω;

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω.

Δεν θέλω μια ένωση που θα πραγματοποιηθεί με την Ορθοδοξία να κάνει πίσω από όσα παρέλαβε.

•Θέλω ένωση, αλλά ένωση στην αλήθεια.

•Θέλω διάλογο, αλλά διάλογο ειλικρινή.

•Θέλω αγάπη, αλλά αγάπη που δεν φοβάται να πει την αλήθεια.

Γιατί αν η Ορθοδοξία, στην προσπάθειά της να ενωθεί με τον Παπισμό, αρχίσει να εγκαταλείπει ή να υποβαθμίζει αυτά για τα οποία οι Άγιοι και οι Πατέρες αγωνίστηκαν, τότε δεν θα έχουμε κερδίσει την ενότητα.

Θα έχουμε χάσει την Ορθοδοξία.

Και αυτό δεν μπορώ να το δεχθώ.

Έκανα πολύ δρόμο για να φύγω από εκεί.

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω.

Θέλω να μείνω στο Φως.

Θέλω να μείνω στην αλήθεια.

Θέλω να μείνω στην Ορθοδοξία.

ΚΥΠΡΟΣ .Ιερά Μονή Μαχαιρά

Ὁ Θανάσης εἶναι ἕνας μέγιστος ἐπιστήμονας πού παραμένει ταπεινός" έλεγε ο π. Γεράσιμος

 

Ἤξερε τί ἔλεγε. Αὐτή τή βαθιά ταπείνωση ἐννοοῦσε, η οποία φαίνεται στόν ἐπίλογο τῆς ὁμιλίας τοῦ αδελφοῦ του, μέγιστου επιστήμονα και ακαδημαϊκού, Ἀθανασίου Φωκᾶ,

“ Ἐπιστήμη καί Χριστιανική Θεολογία”.

“Τόσο ἡ Ἐπιστήμη ὅσο καί ἡ Χριστιανική Θεολογία ἀναζη-

τοῦν τήν ἀλήθεια. Ἡ Ἐπιστήμη σχετικά μέ τά μυστήρια τοῦ φυ-

σικοῦ κόσμου καί ἡ Θεολογία σχετικά μέ τήν ἀπεραντοσύνη τῶν

ἔργων, τῶν ἰδιοτήτων καί κυρίως τῶν προθέσεων τοῦ Δημιουρ-

γοῦ.

Στήν ἀναζήτηση αὐτῆς τῆς ἀλήθειας, τόσο ἡ Ἐπιστήμη, ὅσο

καί ἡ Θεολογία, χρησιμοποιοῦν ἕνα εἰδικό ὄργανο πού εἶναι

ὁ νοῦς. Ἡ Ἐπιστήμη τονίζει τή λογική. Ἡ Ὀρθοδοξία τονίζει

τή φώτιση ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, ‘ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα

φῶς’. Θεωρεῖ δέ τή λογική πού ὑπάρχει στόν φυσικό κόσμο ὡς

ἀντανάκλαση τοῦ Λόγου καί πιστεύει ὅτι εἶναι αὐτή ἀκριβῶς

ἡ αἰτία πού κάνει δυνατή τή λογική προσέγγιση τῶν φυσικῶν

φαινομένων. Ἡ Χριστιανική Θεολογία, ἀλλά καί ἡ Ἐπιστήμη

προάγουν ἕναν τρόπο ζωῆς ὁ ὁποῖος εἶναι συνεπής μέ τίς πα-

νανθρώπινες ἀξίες. Αὐτό εἶναι προφανές γιά τόν Χριστιανισμό,

ἀφοῦ τά πάντα πηγάζουν ἀπό τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης.

Θεωρῶ ὅμως ὅτι καί ἡ Ἐπιστήμη προάγει παρόμοιες ἀξίες.

Ἐξάλλου, εἶναι γνωστές οἱ θέσεις τῶν ἀρχαίων μας προγόνων,

ὅσο καί τοῦ Spinoza, ὅτι ‘ἡ ἐμβάθυνση στήν οὐσία τῶν πραγμά-

των ὁδηγεῖ στήν ἀρετή’. Πράγματι ἡ ἐπιστήμη στηρίζεται στήν

ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, στή συλλογικότητα καί στήν προσφο-

ρά στόν ἄνθρωπο. Αὐτές οἱ ἀρχές ὁδηγοῦν ἀντίστοιχα στή φιλα-

λήθεια, στήν ἀγάπη, στή φιλανθρωπία (μέ τή γενικότερη ἔννοια

τῆς λέξεως). Αὐτές οἱ ἀρετές, ἀλλά καί ἡ ταπεινοφροσύνη, κα-

θορίζουν τή ζωή ἑνός ὁλοκληρωμένου ἐπιστήμονος.

Ὅσον ἀφορᾶ τήν ταπεινοφροσύνη, ἕνας ὥριμος ἐπιστήμονας,

ἀντικρίζοντας μέ δέος τό θαυμάσιο μυστήριο τῆς δημιουργίας,

τήν ἄπειρη πολυπλοκότητα, ἀλλά καί τήν ἀνείπωτη ὀμορφιά

αὐτοῦ τοῦ ὑπέροχου κόσμου μας, ἀντιλαμβάνεται μέ εἰλικρινῆ

ταπεινοφροσύνη τό μέγεθος τῆς μικρότητός του”.

 

 

Εἶχε ὑπάρξει ἀπορία μέσα μας πού δέν ἐκφράστηκε μέ λόγια, ἔμε-

νε στό βλέμμα, κάθε φορά πού ὁ π. Γεράσιμος ἔλεγε:

«Εἶναι πολύ ταπεινός ὁ Θανάσης μου». Καί καθώς τίποτα δέν

ἄφηνε ἀπαρατήρητο, γιά τίποτα δέν ἀδιαφοροῦσε, ἰδού πού μᾶς

ἔστειλε τήν ἐξήγηση. Ἐδῶ, λοιπόν, διευκρινίζεται τό εἶδος τῆς

ταπεινότητας τοῦ ἀδελφοῦ του, τῆς πιό εὐγενικῆς, τῆς πιό οὐσια-

στικῆς, τῆς πιό ὑψηλῆς ταπεινότητας πού βασικά καθορίζει τήν

ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντί τοῦ Δημιουργοῦ.

"Θρίαμβος! Θρίαμβος!" φώναζε ο π. Γεράσιμος βγαίνοντας από την αίθουσα, όπου μίλησε ο αδελφός του. Πόσο χάρηκε με ό,τι τον άκουσε να λέει! Η καρδιά του γέμισε θεία αγαλλίαση και ευχαριστία προς τον Θεό.

Διαμάντια και οι δύο, όχι μόνο για την Κεφαλονιά, αλλά για τον κόσμο όλο...

 

Απόσπασμα από το βιβλίο "Εγώ τώρα ζω. Δεν υπάρχει θάνατος", εκδόσεις Επτάλοφος.

Γκρόπα (Ορεινά Τρίκαλα )

 

Άγιον όρος ή Άι-φον;

 

Οχηματαγωγό «Ουρανούπολις» – Άθως «Άξιον Εστί». Φωτογραφία: Ντμίτρι Κιριούχιν. Λήψη από την προβλήτα της μονής Ζωγράφου

Αυτή είναι μια ιστορία ενός καλλιτέχνη ζωγράφου που εργάζεται σε κάποιο μετόχι ενός μοναστηριού στην Αγία Πετρούπολη. Το όνομά του είναι Αντρέι. Λόγω του επαγγέλματός του, χρειαζόταν ένα άι-φον για να φωτογραφίζει εικόνες. Δεδομένου ότι ο Αντρέι εργαζόταν ανιδιοτελώς σε όλη του τη ζωή και έπαιρνε πάντα πολύ λίγα για τη δουλειά του, ήταν πολύ δύσκολο γι αυτόν να εξοικονομήσει χρήματα για να αποκτήσει αυτό το εισαγόμενο εργαλείο. Ωστόσο, τελικά συγκέντρωσε 35 χιλιάδες. Πήγε σε ένα αρκετά λιτό κατάστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών, διάλεξε το μοντέλο που χρειαζόταν και πήγε στο ταμείο. Ο Αντρέι έδωσε τα τίμια και δουλεμένα ρούβλια του και κάθισε να περιμένει την απόδειξη πληρωμής. Ξαφνικά συνέβη κάτι απροσδόκητο. Η νεαρή πωλήτρια είπε αμήχανα:

– Λυπούμαστε, η πληρωμή σας δεν ολοκληρώθηκε.

– Πώς δεν ολοκληρώθηκε; – Ο Αντρέι δεν κατάλαβε.

– Δεν λειτουργεί, αυτό είναι όλο. Θα καλέσω έναν ειδικό τώρα. Θα μπορούσατε να περιμένετε λίγο;

Ο Αντρέι κατάλαβε, ότι αυτό δεν είναι τυχαίο. Πριν την αγορά, σκέφτηκε ότι θα ήταν ωραίο να χρησιμοποιήσει αυτά τα χρήματα για να πάει στον Άθωνα, για να προσκυνήσει τον Οίκο της Υπεραγίας Θεοτόκου και τα ιερά του. Ωστόσο, πίστευε ότι το καθήκον ήταν κάτι περισσότερο και ότι για την υπηρεσία του ως αγιογράφου ήταν απαραίτητο ένα άι-φον. Αλλά τώρα, πάνω σε αυτό το τεχνικό πρόβλημα, είδε τη δεξιά χείρα του Κυρίου. Πήρε αποφασιστικά το ποσό που έδωσε και είπε στην πωλήτρια: «Συγγνώμη, βιάζομαι». Από το ηλεκτρονικό κατάστημα πήγε στο εκδοτήριο, όπου αγόρασε εισιτήριο για Θεσσαλονίκη.

Ο Άθως τον υποδέχτηκε με τη γενναιόδωρη πρασινάδα του, τη ζέστη και την ευωδιαστή δροσιά των εκκλησιών του. Ο Αντρέι ξεκίνησε το ταξίδι του από τη Μονή Παντελεήμονα, όπου προσκύνησε την κάρα του θεράποντος αγίου Παντελεήμονος, περπάτησε σε πολλές άλλες και τελικά αποφάσισε να σταματήσει στη μονή Βατοπεδίου, για την οποία είχε ακούσει πολλά καλά λόγια. Εκεί τον χαιρέτησαν φιλόξενα, τον τάισαν και αμέσως του έδωσαν υπακοή να τοποθετήσει ευλαβικά στη θήκη την Αγία Ζώνη, που ήταν αφιερωμένη στην Υπεραγία Θεοτόκο. Ήταν το 2011, όταν οι αδελφοί της μονής Βατοπεδίου ετοιμάζονταν να φέρουν τη Ζώνη στη Ρωσία και προετοίμαζαν δώρα για τους πιστούς Ρώσους. Υπήρχαν πολλές ζώνες και στο τέλος της ημέρας ο Αντρέι μετά βίας μπορούσε να συρθεί στο κρεβάτι από την κούραση. Όμως νωρίς το πρωί, σφίγγοντας τον αέρα με τα δόντια του, σηκώθηκε για να παρευρεθεί στον Όρθρο και στη Λειτουργία, αν και δεν ήξερε ούτε λέξη ελληνικά. Παρ' όλα αυτά, ο Αντρέι καταλάβαινε τα πάντα και με όλη του την καρδιά αντιλήφθηκε την ομορφιά της αθωνικής μοναστικής λατρείας, θυμίζοντας τα λόγια του διάσημου κριτικού τέχνης της Αγίας Πετρούπολης Β.Ν. Μπούλκιν: «Ομορφιά είναι η αλήθεια».

Οι ευλογημένες μέρες της ζωής στον Άθωνα πέρασαν γρήγορα και με μεγάλη λύπη ο Αντρέι αποχωρίστηκε τις ακροθαλασσιές του. Μερικές φορές φανταζόταν πώς θα έφτανε σε ένα δωμάτιο ενός ξενοδοχείου της Ουρανούπολης και θα σωριαζόταν στο κρεβάτι, πώς θα έκανε ηλιοθεραπεία στην παραλία, πώς θα κολυμπούσε... Αλλά, περιέργως, ο Αντρέι δεν ήθελε να απολαύσει κανένα από τα οφέλη της τουριστικής ζωής, ούτε καν να κοιμηθεί. Παρασύρθηκε ακαταμάχητα ο νους πίσω στον Άθωνα...

Οι ευλογημένες μέρες της ζωής στον Άθωνα πέρασαν γρήγορα και με μεγάλη λύπη ο Αντρέι αποχωρίστηκε τις ακροθαλασσιές του

Ο Αντρέι επέστρεφε στην Αγία Πετρούπολη μέσω της Μόσχας. Ενώ περίμενε την πτήση, τηλεφώνησε στον παιδικό του φίλο, έναν επιτυχημένο πλέον επιχειρηματία. Σε αντίθεση με τους ήρωες του Τσέχοφ, η διαφορά στο πάχος των πορτοφολιών τους δεν επηρέασε την παλιά τους φιλία.

Συναντήθηκαν.

– Χρειάζεσαι άι-φον; Μπορώ να σου δωρίσω το έκτο μοντέλο.

– Λοιπόν, και σε σένα τι θα απομείνει; – ρώτησε σαστισμένος ο Αντρέι.

– Αγόρασα ήδη το έβδομο. Καταλαβαίνω ότι είμαι λαίμαργος, αλλά στο περιβάλλον μου είναι αδύνατο να κάνω διαφορετικά. Δεν θα με καταλαβαίνουν. Ορίστε.

Και του παρέδωσε το κουτί. Ο Αντρέι, ευχαριστώντας τον ντροπαλά, το άνοιξε και δεν πρόφτασε να βγάλει ούτε αχ. Ο δίδυμος του άι-φον της Αγίας Πετρούπολης τον κοιτούσε. Αυτός ο ίδιος...

Για μια στιγμή, μπροστά στα μάτια του νου του, τα λόγια του Ευαγγελίου έλαμψαν με χρυσά γράμματα: «Ζητήστε πρώτα απ΄όλα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του και όλα αυτά θα σας ακολουθήσουν» (Ματθαίου, κεφ.6.33).

Μετάφραση  Κωνσταντίνος Θώδης

Pravoslavie

Νίκος Καρούζος«Εμείς όλο φεύγουμε, μα οι μήνες ολοένα ξανάρχονται στο παράθυρο»

 

Δώσε στον απατεώνα μια δεύτερη ευκαιρία και θα σου αποδείξει οτι ή πρώτη δεν ήταν τυχαία...

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

 ΚΟΛΑΦΟΣ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΗ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑ 

 

 

Μακαριώτατε,

Άγιοι Πατέρες,

Αδελφοί εν Χριστώ,

Το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία βάλλεται.

Βάλλεται από σκοτεινές δυνάμεις, ξένα κέντρα συμφερόντων που κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας.

Κι έχουν εξουσία στις κυβερνήσεις αλλά και στις απανταχού θρησκείες.

Αλλά και στη Μία Αληθινή , Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Η δαιμονική αυτή εξουσία και τα συμπαρομαρτούντα δεινά της, παραχωρείται απ’ τον Θεό, ως αντίκτυπος της πτώσης και της αλλοτρίωσης της ανθρωπότητας.

Ο λαός του Θεού είναι υπό διωγμό. Αμάρτησε και πληρώνει.

Εικόνα του εκπεσόντος Ελληνορθόδοξου λαού , αποτελεί η ιεραρχία της Εκκλησίας .

Ως λαός του Θεού με πλήρη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας και των ελλείψεών μας, αλλά με πίστη στον Άγιο Τριαδικό Θεό και στο έλεός Του, είμαστε αποφασισμένοι να θέσουμε εαυτόν ως φρένο, στους τροχούς του οχήματος της βεβήλωσης της πατρίδος και της εκκλησίας.

Μας βαραίνει η ευθύνη που απορρέει απ’ τους Όρους των Οικουμενικών Συνόδων , απ’ τους λόγους και τις προτροπές των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Απ’ τους αγώνες και τη θυσία εθνομαρτύρων και οσιομαρτύρων.

Η Εκκλησία δεν είναι οργανισμός αυτόνομος. Δεν έχει γνώμη και τοποθέτηση δική της.

Οι λειτουργοί της (διάκονοι, πρεσβύτεροι, επίσκοποι, πατριάρχες, σύνοδοι) δεν έχουν εξουσιοδότηση να λένε και να ενεργούν όπως κρίνουν κατά το δοκούν και σύμφωνα με την προσωπική τους άποψη. Πόσο μάλλον κάτω από τις προτροπές και υπό την πίεση της πολιτικής εξουσίας.

Η Εκκλησία δεν την έφτιαξε την πίστη της . Δεν είναι δημιούργημά της. Την παρέλαβε και την υπηρετεί.

Τα τελευταία έτη και ιδιαιτέρως μετά τη βέβηλη σύνοδο του Κολυμπαρίου , βιώσαμε καταπάτηση της Αγίας Παραδόσεως , του Ευαγγελίου της Ορθοδόξου πίστεως.

Γίναμε ακροατές μιας νέας ρητορικής, περί κοινωνικής ευθύνης, αγάπης στον πλησίον, υπακοής αδιάκριτης, οικονομίας. Μια «οικονομία» που κατάντησε παρανομία.

Μιας πλανεμένης επισκοπολατρείας και μιας απολύτου υποταγής στα κελεύσματα της εξουσίας.

Όπου Ορθοδοξία και πληγές.

Είδαμε να αναγνωρίζονται μυστήρια σε αιρετικούς.

Παρατηρήσαμε επισκόπους να δωρίζουν Κοράνι ως ιερό βιβλίο.

Προκαθημένους να κρύβουν εγκόλπια για να μην στενοχωρήσουν.

Μείναμε εμβρόντητοι μπροστά σε συμπροσευχές, συνευχές και συλλείτουργα επισκόπων της Ελλαδικής Εκκλησίας, με αιρετικούς, μουσουλμάνους και σχισματικούς.

Είδαμε μητροπόλεις να βάζουν λουκέτο σε εκκλησιές και να απειλούν ιερείς.

Είδαμε μάσκες μπροστά στη Αγία Τράπεζα , μπροστά από άγια εικονίσματα και χαριτόβρυτα λείψανα , γαντοφορεμένα χέρια κληρικών να μοιράζουν αντίδωρο, πολλές φορές σε μιαρή συσκευασία και πνευματικούς να προφυλάσσουν πετραχήλι από ασπασμό.

Είδαμε κουταλάκι μιας χρήσεως για το άχραντο Σώμα και Αίμα του Χριστού μας.

Είδαμε τον Κύριο να «ανασταίνεται» διήμερος.

Είδαμε επισκόπους να απαγορεύουν το μυστήριο της εξομολογήσεως.

Η εγκαθίδρυση μιας νέας θρησκείας , της μολυσματικότητας των Μυστηρίων και του Χριστού, απότοκος μιας συνεχούς εδώ και καιρό καταπάτησης του Ιερού Πηδαλίου , των Πατερικών Κανόνων, του ίδιου του Ευαγγελίου.

Άγιοι αρχιερείς . Γίνατε βασιλικότεροι του βασιλέως.

Υπερθεματίζεται με ζήλο και οργή, υπέρ των αντίχριστων κυβερνητικών μέτρων που καταργούν την πίστη μας και μας απαγορεύουν το Χριστό.

Οδηγείτε σε σχίσμα την Εκκλησία.

Και όταν κάποιοι ευλαβείς κληρικοί ανθίστανται στο δαιμονικό αυτό ρεύμα αθεΐας, προσφέροντας ευλαβώς τα δώρα των Θείων Μυστηρίων αμετάβλητα και αμόλυντα όπως τα παρέλαβαν απ’ την Αγία Παράδοση της Ορθοδοξίας, με πίστη και εμπιστοσύνη στον Κύριο, τότε πίπτει ράβδος. Η ράβδος της αργίας , της μετάθεσης , της αφαίρεσης οφικίων, της παραπομπής σε εισαγγελείς.

Τιμωρείτε ευλαβείς ιερείς . Τιμωρείτε και τον λαό του Θεού στερώντας του, τα σωτηριώδη δώρα των Μυστηρίων.

Ή τα παρέχετε υπό προϋποθέσεις. Προϋποθέσεις βεβήλωσης και προσβολής της Αγίας Τριάδος. Με μάσκες , με αποστάσεις και με περιορισμένο αριθμό ατόμων, ασεβείτε κατά του Αγίου Πνεύματος.

Και οι άμβωνες σιώπησαν. Σταμάτησαν να αντηχούν το λόγο της Αληθείας. Δεν αποτελούν πλέον ορμητήρια ορθοδόξου αγώνα.

Αντ’ αυτού κατάντησαν αντηχεία κυβερνητικών αποφάσεων και ιατρικών τελεσιγράφων.

Διαφημιστικές καμπάνιες εμβολίων και μιαρών μέτρων, μεταδίδονται απ’ τους κήρυκες και τους επισκόπους.

Ντροπή!

Και απαιτείτε υπακοή στην εκκλησία.

Τι είναι η εκκλησία; H ιεραρχία και οι κληρικοί; Όχι ο λαός;

Τι μας διδάσκει η Παράδοση;

Ποιος ήταν εκκλησία;

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ή ο Ιωάννης Καλέκας ο λατινόφρων;

O άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ή ο Μητροφάνης και η υπόλοιπη ιεραρχία;

Ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής ή όλα τα Πατριαρχεία της εποχής του;

O άγιος Κύριλλος ή ο Νεστόριος;

Δεν είναι οι άγιοι πρότυπα συμπεριφοράς και μίμησης;

Εκκλησία δεν είναι και η θριαμβεύουσα; Οι άγιοι και Πατέρες που δογμάτισαν;

Τι γίνεται εάν η «εκκλησία» που λέτε, γίνει Χριστομάχος; Τι γίνεται όταν συνεργεί, επικροτεί και προωθεί αντιορθόδοξους νόμους και πρακτικές;

Δεν κρίνουμε καθότι όπως λέει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: ΤΟ «ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΙΝΑ ΜΗ ΚΡΙΘΕΙΤΕ, ΠΕΡΙ ΒΙΟΥ ΕΣΤΙΝ, ΟΥ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ» (P.G. 63, 231-232)».

Βλέπουμε κατάφορη καταπάτηση του Ευαγγελίου εδώ και καιρό μέσα από ενέργειες, λόγους , αποφάσεις επισκοπικές.

Και ζητάτε αδιάκριτη υπακοή.

Δεν είπε ο Απ. Παύλος «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω».(Γαλ. 1, .

Ο Μέγας Αθανάσιος δεν είπε ότι «Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός».

«Οἱ ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας» μετατράπηκαν σε κήρυκες κακοδοξιών.

Και διώκτες κληρικών που «εγκλημάτισαν».

Και το έγκλημά τους;

H διαφύλαξη της παρακαταθήκης των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Πως λογίζονται άξιοι καταδίκης και ουχί επαίνου αυτοί που υπό τον κίνδυνο ποινών επισκοπικών αλλά και κυβερνητικών, διαφύλαξαν την Παράδοση των Αγίων Πατέρων;

Δεν ξέρετε ότι καταδικάζετε μαζί τους και τους Πατέρες της Εκκλησίας μας; Τους οσίους και τους μάρτυρες;

Ως εδώ!

Δεν θα ανεχτούμε πλέον τη συνέχιση της βεβήλωσης της πίστης μας .

Δεν θα ανεχτούμε τιμωρίες κληρικών που δεν αθέτησαν καμία υπόσχεση στον Κύριο και αγωνίζονται διωκόμενοι και λοιδορούμενοι υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Δεν θα επιτρέψουμε τιμωρία κληρικών ή επισκόπων που έπραξαν το ελάχιστο, παραμένοντας Ορθόδοξοι και διακονώντας το ποίμνιο χωρίς αστοχίες και ανορθογραφίες.

Θα δράσουμε παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως.

Η οργή που έχει συσσωρευτεί εδώ και καιρό εναντίων των λυμεώνων της ανθρωπότητας που βιάζουν την ελευθερία μας , τα δικαιώματά μας , την ίδια μας τη ζωή, θα εκτονωθεί πάνω σε εσάς . Γιατί μας προδίδετε.

Εάν ανανήψετε και τεθείτε ηγέτες στον δίκαιο αγώνα που ευλογεί ο Θεός, να ξέρετε ότι θα έχετε «στρατό» αφοσιωμένο και αποφασισμένο.

Είμαστε αποφασισμένοι μέχρι θανάτου. Θανάτου δε σταυρού.

Και εάν περάσουν οι δυσκολίες θα είστε μακαριστοί και σε όλα επαινετοί.

Δείξτε παραχωρητικότητα στους σκληρούς ίσως λόγους.

Όμως όπως το παιδί, προσπαθεί να διακονήσει και να βοηθήσει τον άρρωστο πατέρα , έτσι κι εμείς κάνουμε ύστατη προσπάθεια να σας επαναφέρουμε στην τροχιά της Παραδόσεως.

Ας εναγκαλισθούμε αδελφικά και ας σεβαστούμε τους κοινούς Πατέρες μας.

Ας φυλάξουμε τις Παραδόσεις και με ένα στόμα ας δοξάσουμε το πάντιμο και μεγαλοπρεπές όνομα του Κυρίου.

Τέλος και στον Τριαδικό Θεό μας τιμή και δόξα εις τους αιώνες των αιώνων αμήν.

 

Σχολιο: Και ήταν λέει να τον τιμήσουνε οι συνοδικοί και τους πόνεσαν όλα αυτά και έκαναν λέει ψηφοφορία και πήραν πίσω την βράβευση ,μιλάμε για τέτοια ξεφτίλα . ..ΕΔΏ