ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ , Ανθυπολοχαγός το 40

 

Έγινε αιτία ο πόλεμος

να συνειδητοποιήσω

τι είναι ο αγώνας,

ο ομαδικός πλέον

και όχι ο προσωπικός.

Θέλω να πω

τι σημαίνει να μάχεσαι

ενταγμένος σε μια ομάδα,

που έχει ορισμένα ιδανικά

και να μάχεσαι κι εσύ γι' αυτά.

Είδα στο πρόσωπο

των στρατιωτών μου

τη λάμψη που είναι ικανός

ο Ελληνισμός ν' αναδύσει

όταν πιστεύει στο δίκιο του.

Και γνώρισα από πολύ κοντά

την αψηφισιά του θανάτου,

την ακατάβλητη θέληση της ζωής

που έγινε τελικά και δική μου.

Λίγοι ξέρουνε ότι

το κύριο βάρος του πολέμου

το σήκωσαν οι ανθυπολοχαγοί.

Και συμβολικά

αυτό θέλησα να δείξω

ηρωοποιώντας

έναν Ανθυπολοχαγό,

με το Άσμα που έγραψα.

- Τι είναι εκείνο

που σας συγκίνησε

στο Έπος του Σαράντα;

Ήταν ότι διάβαζα στην πράξη

και μ' ένα σφίξιμο στην καρδιά

μην τύχει και δακρύσω,

αυτά που με ανία και δυσφορία

διάβαζα ως τότε στα βιβλία

και για την ιστορία της χώρας μου.

Ήταν μια βίαιη φορά

προς τα εμπρός του λαού

που είχε κάποτε ηττηθεί,

όχι εξ αιτίας του,

στη Μικρασία και που τώρα

θα έπαιρνε την εκδίκησή του.

Έτσι το έβλεπα εγώ.

Σαν άχτι μακροχρόνιο

που έβγαινε και ξεθύμαινε.

Δεν έπαιζε ρόλο που

ο εχθρός ήταν διαφορετικός.

Ο εχθρός ήτανε η Τυραννία,

ήτανε η μορφή του Άδικου,

που την είχαμε υποστεί

κάτω από διαφορετικές μορφές

επί αιώνες και είχε γίνει μοίρα μας.

Αυτή η εξέγερση

εναντίον της Μοίρας,

χωρίς υπολογισμό, μες στα όλα,

αυτή η ''όμορφη αφροσύνη'',

όπως λέω κάπου αλλού,

ήτανε που ανέβαζε το γεγονός

σε μιαν άλλη σφαίρα, ποιητική.

Μέσα μου έγινε

μια αναπαρθένευση

των τριμμένων εννοιών.

Οι λέξεις

ξεφουσκώνανε

και ξαναγεμίζανε

με καθαρή ουσία.

Με τη βοήθεια της ουσίας αυτής,

βρήκα το θάρρος

να ξαναπροφέρω λόγια

που ως τότε φοβόμουνα

επειδή τα συναντούσα

μόνο στα χείλη

των κούφιων πολιτικών

και των πατριδοκάπηλων.

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου.

 

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου. Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γράφει σέ βιβλίο του:

«Τό σπουδαῖο εἶναι, ὅτι τήν νηστεία τήν τηροῦσαν καί πολλοί στρατιῶτες, παρ΄ὅλες τίς δυσκολίες,περισσότερο καί ἀπό ἁγιορεῖτες μοναχούς. Μοῦ ἔλεγε, κατά τήν ὀπισθοχώρησι, ἕνα πολεμιστής τῆς πρώτης γραμμῆς:

«Μέ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας κράτησα ὅλη τή Τεσσαρακοστή. Τρώγοντας μόνο κουραμάνα καί λίγα γραμμάρια σταφίδα πού χωροῦσαν στήν φοῦχτα τοῦ ἑνός χεριοῦ».

«Τήν Μ. Ἑβδομάδα, πού γινότανε ἡ ὀπισθοχώρηση,οἱ στρατιῶτες παρ’ὅλη τήν κακουχία, τήν ἄϋπνία, τήν ἐξάντληση, διότι ὑποχωροῦσαν ἀμυνόμενοι, ὅλοι οἱ στρατιῶτες , νηστέψανε καί περάσανε τίς μέρες αὐτές σάν ἀσκητές. Μόνο μέ ψωμί καί νερό. Οἱ ἐφοδιασμοί εἶχαν ἄφθονα τυριά καί κονσέρβες, ἀλλά κανένας δέν γύριζε μάτια σ’αὐτά»  (Τό θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα. σελ.126-127).

Είναι κάποιες φορές που η ιστορία δεν μας μιλά απλώς αλλά μας ελέγχει. Στα παγωμένα βουνά της Πίνδου, μέσα στην πείνα, στο κρύο και στην αγωνία του θανάτου, νέοι άνθρωποι κράτησαν τη νηστεία της Τεσσαρακοστής. Όχι επειδή ήταν εύκολο. Όχι επειδή υπήρχε αφθονία. Αλλά επειδή μέσα τους υπήρχε κάτι ισχυρότερο από την πείνα, η βαθιά τους πίστη. Και είναι παράδοξο τούτο το μάθημα της ιστορίας.

Εκεί όπου υπήρχε στέρηση, γεννήθηκε δύναμη.

Εκεί όπου υπήρχε κακουχία, άνθισε η πνευματική αντοχή. Σήμερα ζούμε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ευκολίες. Τα τραπέζια μας είναι γεμάτα, τα σπίτια μας ζεστά, οι ανάγκες μας λιγότερο σκληρές από ποτέ. Κι όμως, η καρδιά του ανθρώπου φαίνεται συχνά πιο κουρασμένη από εκείνη των στρατιωτών του Σαράντα. Τότε, μέσα στη θύελλα του πολέμου, οι άνθρωποι ύψωναν το βλέμμα στον ουρανό. Σήμερα, μέσα στην άνεση της ειρήνης, συχνά δυσκολευόμαστε ακόμη και να σηκώσουμε την ψυχή μας λίγο ψηλότερα από τις μικρές μας συνήθειες.

Προφανώς γιατί η άνεση δεν γεννά πάντα δύναμη και η αφθονία δεν καλλιεργεί πάντα την ευγνωμοσύνη. Οι στρατιώτες εκείνοι δεν είχαν πολλά. Είχαν όμως πίστη, ταπείνωση και μια σιωπηλή αποφασιστικότητα που έκανε την ψυχή να νικά το σώμα και έτσι, χωρίς να το ξέρουν, άφησαν σε εμάς μια σιωπηλή ερώτηση που διασχίζει τα χρόνια. Αν εκείνοι μπόρεσαν μέσα στον πόλεμο, εμείς γιατί δυσκολευόμαστε μέσα στην ειρήνη;

π. Πέτρος Χιρς _ Όποιος μιλά για διαιρεμένη Εκκλησία ή ισχυρίζεται ότι αυτή χωρίζεται ή δύναται να διασπαστεί, τελεί εν πλάνη, δεν γνωρίζει τι λέει και δεν γνωρίζει τον Χριστό.

 

Σε συνέντευξή του  ο αμερικανός ιερέας και θεολόγος π. Πέτρος Χιρς τόνισε κατηγορηματικά ότι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ταυτίζεται με την Ορθόδοξη Εκκλησία.

 

Όπως επισήμανε, η Εκκλησία είναι Μία, καθώς ένας είναι ο Χριστός και ένα το Βάπτισμα, υπογραμμίζοντας ότι δεν υπάρχουν ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξουν δύο Εκκλησίες, διότι αυτό συνιστά την ίδια την ταυτότητα των πιστών. 

Παρομοίασε μάλιστα την ενότητα αυτή με τον ανθρώπινο οργανισμό: όπως ένας άνθρωπος είναι ενιαίος και δεν χωρίζεται σε δύο, έτσι και η Εκκλησία παραμένει Μία, ενωμένη με τον Χριστό, χθες, σήμερα και εις τους αιώνας.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο π. Πέτρος ανέφερε ότι όποιος μιλά για διαιρεμένη Εκκλησία ή ισχυρίζεται ότι αυτή χωρίζεται ή δύναται να διασπαστεί, τελεί εν πλάνη, δεν γνωρίζει τι λέει και δεν γνωρίζει τον Χριστό.

 

«Εμείς λέμε πιστεύουμε στην Εκκλησία. Πιστεύω εις ένα Θεό, πιστεύω εις μίαν Αγίαν Εκκλησία. Δεν λέμε απλώς ότι υπάρχει Εκκλησία, πιστεύουμε στην Εκκλησία», διευκρίνισε, εξηγώντας ότι πρόκειται για θεανθρώπινο σώμα και θέτοντας το καταληκτικό ερώτημα: «Μπορεί ο Χριστός να χωριστεί, να γίνει κομμάτια;».

Αναισθησίας το ανάγνωσμα!

 Δύο φορές αποδοκιμάστηκε στη Βουλγαρία ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Αρχικά ακούστηκε το «Ανάξιος» κατά την άφιξή του και στη συνέχεια το «Ανάθεμα» μέσα στη Μονή του Αγίου Ιωάννη της Ρίλας, όταν μνημόνευσε τον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο. Παρά τις αντιδράσεις, συνέχισε κανονικά τη Θεία Λειτουργία.

 

Σχόλιο _ Εἶναι βέβαιο πώς ἄν καθόμασταν νά καταγράφουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες προκλήσεις τοῦ (φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου) οἰκουμενικοῦ πατριάρχη (δηλώσεις, συναναστροφές, ἀγκαλιές καί συμπροσευχές μέ κάθε λογῆς ἀλλόδοξο ἀλλά καί ἀλλόθρησκο), δέν θά εἴχαμε χρόνο γιά νά κάνουμε ἀπολύτως τίποτε ἄλλο στή ζωή μας. Γι’ αὐτό καί δέν τό πράττουμε, πέραν κάποιων πολύ χαρακτηριστικῶν στιγμιοτύπων ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κατήφορου, τά ὁποῖα δίνουν τροφή γιά ἐπιπλέον ἐνδιαφέροντα καί χρήσιμα σχόλια. Καί ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου στή Βουλγαρία ἔδωσε σίγουρα τροφή γιά κάποια τέτοια.

Κατ’ ἀρχάς, ἡ ἴδια ἡ ἐπίσκεψη καθ’ αὐτήν καί τό συλλείτουργο μέ τόν πατριάρχη Βουλγαρίας στή μονή τῆς Ρίλας καθιστᾶ φανερή μία βελτίωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Φαναρίου καί Σόφιας, ἔστω καί σέ ἐπίπεδο τυπικῆς συναναστροφῆς καί σέ σύγκριση τοὐλάχιστον μέ τό ἀρχικό κλίμα πού ὑπῆρχε μετά τήν ἐκλογή Δανιήλ στόν βουλγαρικό πατριαρχικό θρόνο (ὑπάρχουν, βλέπετε, δυστυχῶς καί οἱ ἰσορροπίες σέ μία χώρα πού ἐκκλησιαστικά κλίνει κυρίως πρός τή Μόσχα, ἀλλά ἔχει καί μία πολύ μεγάλη φιλοφαναριώτικη ἐνδοεκκλησιαστική μερίδα, ἐνῷ καί πολιτικά βεβαίως ἔχει σαφῶς δυτικές ἐπιρροές). Τό πόσο θά βελτιωθοῦν πάντως οὐσιαστικά οἱ σχέσεις καί τί σημαίνει γιά τήν ἐφεξῆς πορεία τοῦ Δανιήλ αὐτή ἡ ἐπίσκεψη θά τό δοῦμε στό μέλλον.

Τό δεύτερο βεβαίως πού πρέπει νά σχολιαστεῖ εἶναι ὅτι αὐτό τό γεγονός καθόλου δέν ἄρεσε σέ μέγα μέρος τῆς τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς καί λαϊκῆς γνώμης, ὅπως δείχνουν καί τά ἐπεισόδια ἀπό Βούλγαρους πιστούς κατά τήν ὑποδοχή Ἀρχοντώνη, ἀλλά κυρίως οἱ 2.000 ὑπογραφές ἀπό Βουλγάρους κληρικούς σέ κείμενο πού ἐπέκρινε ἔντονα τήν ἐπίσκεψη (σέ περίπτωση πού σᾶς φαίνονται λίγοι, ὀφείλω νά σᾶς ἐνημερώσω ὅτι στήν Ἑλλάδα ἐγώ προσωπικά δέν μπορῶ νά φανταστῶ οὔτε...10 πού θά στήριζαν δημοσίως τέτοια ἀνακοίνωση). Κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ μέ βεβαιότητα ποῦ διολισθαίνει ἐκκλησιαστικά ἡ Βουλγαρία καί ποῦ θά ὁδηγήσει ὁ ἐνδοεκκλησιαστικός της διαχωρισμός σέ δύο ἀντίπαλα οὐσιαστικά στρατόπεδα, ἀλλά ἕνα πρᾶγμα τοὐλάχιστον εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρο: ὅτι ἡ οἰκουμενιστική παναίρεση παραμένει στή χώρα αὐτή σαφῶς πιό περιορισμένη σέ σύγκριση μέ ἄλλες χῶρες (ὅπως π.χ. ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Κύπρος), ἐνῷ φυσικά ὑπάρχει καί τό ἔξτρα μεγάλο ἀγκάθι μέ τό γνωστό ἐπίτευγμα τῆς CIA καί τοῦ Φαναρίου (ὡς ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου της), δηλαδή τήν Οὐκρανική Ψευτοεκκλησία του Ἐπιφανίου Ντουμένκο, τήν ὁποία ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία δέν ἀναγνωρίζει.

Σχετικό μέ αὐτό τό τελευταῖο ζήτημα εἶναι τό τρίτο σχόλιο πού μπορεῖ νά γίνει. Καί αὐτό εἶναι ἡ πολλαπλῆ ἐπανεπιβεβαίωση τοῦ θράσους καί τῆς ἐμμονῆς τοῦ Φαναριώτη ἐπικεφαλῆς στήν πρόκληση καί στόν μαγαρισμό, δεδομένου ὅτι στό συλλείτουργο στή μονή της Ρίλας μνημόνευσε τόν ψευτομητροπολίτη Ντουμένκο (τόν ὁποῖο, ἐπαναλαμβάνω, ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία θεωρεῖ ἄκυρο καί ἀντικανονικό). Φυσικά, θά πεῖ κάποιος, ἡ μισή ντροπή δική του καί ἡ ἄλλη μισή τῶν Βουλγάρων πού δέχθηκαν νά συλλειτουργήσουν μαζί του. Ἦταν δηλαδή τόσο ἀφελεῖς γιά νά πιστεύουν πώς θά σεβόταν τή δική τους θέση καί δέν θά μνημόνευε; Πολύ δύσκολο νά τό πιστέψει κανείς. Ἄλλωστε εἶχε πρόσφατα προηγηθεῖ ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου καί στή Ρουμανία, ὅπου ἐπίσης μνημόνευσε ἐν μέσῳ Θείας Λειτουργίας τον Ψευτοεπιφάνιο, ἄν καί οὔτε ἡ Ρουμανική Ἐκκλησία τόν ἀναγνωρίζει. Μετά τή Ρίλα πάντως ἀκολούθησε νέα παρουσία τοῦ Βαρθολομαίου σέ Θεία Λειτουργία στή Σόφια, ὅπου ἐκεῖ ἐπιλέχθηκε νά μή λειτουργήσει, ἀλλά ἁπλῶς νά παρασταθεῖ (ὁπότε ἀποφεύχθηκε νέο κροῦσμα μνημόνευσης). Προφανῶς, οἱ ταλαίπωρες ἰσορροπίες πού προανέφερα καί ἐκεῖνο τό κακόμοιρο «κατ’ οἰκονομίαν» πού ἔχει γίνει λάστιχο, εἰδικά τά τελευταῖα χρόνια

Κλείνοντας, ὅμως, δέν θά ἦταν σωστό νά μή σχολιαστεῖ, μέ ἀφορμή τίς ἐναντίον του ἀντιδράσεις ἀπό Βουλγάρους κληρικούς καί λαϊκούς, ἡ ἀναφορά Βαρθολομαίου σέ ὅσους ἀντιδροῦν ἀπέναντι στή φρικώδη ἐκκλησιαστική ἐκτροπή τήν ὁποία ὑπηρετεῖ συστηματικά καί πεισματικά ἐδῶ καί 35 χρόνια. Περιέλαβε δέ καί τούς ἐν Ἑλλάδι ἀντιδρῶντες, πού τούς χαρακτήρισε ἐξτρεμιστές (τίτλος τεράστιας τιμῆς φυσικά αὐτός, ὅταν στόν ἀπευθύνει ὁ πραγματικός μέγας ἐξτρεμιστής ἐχθρός τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί πρωτοκορυφαῖος δούρειος ἵππος τῆς νεοεποχίτικης δυσωδίας), οἱ ὁποῖοι δῆθεν προκαλοῦν σχίσμα μέσα στήν Ἐκκλησία (σέ ἄλλη μία ἐκκωφαντική διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητας ἀπό τόν πραγματικό μέγα σχισματοποιό τῆς Ὀρθοδοξίας). Ἔκανε βέβαια καί ἐπίδειξη εἰκονικῆς ἀγάπης πρός ὅλους τούς ἀντιφρονοῦντες (γκράν μέτρ στήν κούφια ἀγαπολογία ἄλλωστε), εὐχόμενος νά ἐπανέλθουν στόν...ὀρθό δρόμο πού ἐκφράζει τό Φανάρι - καί μετά ἀναχώρησε γιά τη Ρώμη (4η και 5η φωτογραφία), γιά νά ξανανταμώσει μέ τούς ἀγαπημένους του, νά τιμηθεῖ μέ τόν τίτλο τοῦ ἐπίτιμου διδάκτορα τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Βατικανοῦ γιά τήν ὅλη…προσφορά του καί ἀκόμη νά συνεορτάσει πανηγυρικά καί τά 800 χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ «Ἁγίου» Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης (τά εἰσαγωγικά, προφανῶς, γιά νά ὑπενθυμίσουμε στούς κακόμοιρους ἀγαπούληδες ὁμόφρονες τοῦ κυρίου Ἀρχοντώνη ὅτι ἡ παπική ὀργάνωση πού αὐτοαποκαλεῖται - ἀλλά καί ἀπό τούς ἴδιους γίνεται ἀποδεκτή ὡς - Ἐκκλησία, στην πραγματικότητα ἀπό τον 11ο αἰώνα και ἐξῆς ΔΕΝ ἔχει ἁγιαστική Χάρη, συνεπῶς οὔτε ἔγκυρα μυστήρια ἐπιτελεῖ, οὔτε φυσικά ἁγίους βγάζει).

Αὐτά τά ὀλίγα σήμερα γιά κάποιον πού τόσο οἱ περίφημες φράσεις τοῦ Χριστοῦ γιά τούς ὑποκριτές Φαρισαίους, ὅσο καί ἐκείνη τοῦ Θουκυδίδη γιά ὅσους διαστρέφουν ἀκόμη καί τή σημασία τῶν λέξεων προκειμένου νά τίς ταιριάζουν στούς στρεβλούς λογισμούς τους, θά ἔπρεπε ὑπό κανονικές συνθῆκες νά συνοδεύονται μονίμως ἀπό τήν φωτογραφία του...

 

 Νεκτάριος Δαπέργολας

Ζωντάνεψαν οι άγγελοι στον Άγιο Γεώργιο του Κουρμπίνοβο - Ο εμβληματικός ναός του 12ου αιώνα

Επιστήμονες από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη ολοκλήρωσαν τη συντήρηση των τοιχογραφιών

Επιστήμονες από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη ολοκλήρωσαν τη συντήρηση των τοιχογραφιών σε ένα σπουδαίο βυζαντινό μνημείο της Βόρειας Μακεδονίας. Ο άγγελος που τυπώθηκε σε χαρτονόμισμα.

Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία κομνήνειας τέχνης που σώζονται στην επικράτεια της άλλοτε Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι άγγελοι στον ναό του Αγίου Γεωργίου, στη μικρή πόλη Κουρμπίνοβο της Βόρειας Μακεδονίας, σχεδόν μία ώρα από τις Πρέσπες της Φλώρινας, απέκτησαν νέα ζωή και αποτελούν έναν από τους πιο σπουδαίους τοιχογραφικούς διάκοσμους του 12ου αιώνα. Άγγελοι με έντονα χρώματα στα ιμάτια, εκφραστικά πρόσωπα, χέρια που διακρίνονται οι γραμμώσεις στις παλάμες, φτερά ανοιγμένα, ίπτανται πλέον μέσα στον ναό, αναδεικνύοντας τον εικονογραφικό κύκλο μιας από τις σπουδαιότερες ζωγραφικές συνθέσεις της εποχής διακυβέρνησης από τη Δυναστεία των Κομνηνών, γνωστή και ως κομνήνεια περίοδος.

Έργο άγνωστου αγιογράφου ή αγιογράφων οι άγγελοι του Αγίου Γεωργίου είναι ένα σύνολο ζωγραφικής σύνθεσης εξαιρετικής τέχνης και ομορφιάς, τόσο όμορφοι και τόσο ζωντανοί, που πριν μερικά χρόνια η εθνική τράπεζα της γειτονικής χώρας  αποτύπωσε εκείνον που ίπταται στην κόγχη, σε χαρτονόμισμα. 

Ο ναός είναι μονόχωρη βασιλική, μήκους 17 μέτρων και πλάτους 7 μέτρων και η αγιογράφησή του ξεκίνησε στις 25 Απριλίου του 1191, σύμφωνα με επιγραφή που διασώζεται στο βόρειο τμήμα της Αγίας Τράπεζας. Άγνωστος παραμένει και ο δωρητής. Αγιογραφήθηκε επί αυτοκράτορα Ισαάκ Β΄ Άγγελου (1185-1195) και της συζύγου του Μαργαρίτας, κόρης του Μπέλα Γ΄ βασιλιά της Ουγγαρίας και της Κροατίας, η οποία μετονομάστηκε σε Μαρία. 

Κατά τον 17ο αιώνα είναι πιθανόν να εγκαταλείφθηκε ο ναός και στη διάρκεια του 19ου αιώνα αναγεννήθηκε και έγιναν προσθήκες στον σκελετό του, ενώ η βόρεια και η νότια είσοδος έκλεισαν και αντικαταστάθηκαν με δύο παράθυρα, χωρίς να υπάρξει καμία φθορά η βλαπτική παρέμβαση στην εικονογράφηση. 

Πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε το έργο συντήρησης των τοιχογραφιών του βυζαντινού ναού του Αγίου Γεωργίου, ένα εγχείρημα δύσκολο, το οποίο είχαν αναλάβει συντηρητές από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Το έργο που διήρκησε σχεδόν 4 χρόνια είχε αναλάβει το ΕΚΒΜΜ στο πλαίσιο της συνεργασίας με το υπουργείο Πολιτισμού της Βόρειας Μακεδονίας. 

«Ολόκληρος ο τοιχογραφικός διάκοσμος στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Κουρμπίνοβο είναι ένα εντυπωσιακό σύνολο τέχνης που δεν υπάρχει όμοιό του», λέει στη Voria, η διευθύντρια του ΕΚΒΜΜ -και διευθύντρια του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού-, Φλώρα Καραγιάννη. 

Με την πλέον σύγχρονη τεχνολογία και πολλή υπομονή και συγκέντρωση οι συντηρητές αποκατέστησαν τις φθορές του χρόνου και ανέδειξαν τα χρώματα και τις μορφές στον χριστολογικό κύκλο των τοιχογραφιών. Από τις παραστάσεις ξεχωρίζουν εκείνες της Παναγίας στην αψίδα, του Αγίου Δημητρίου, των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Ωστόσο εκείνο που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των βυζαντινολόγων, αλλά και του κοινού είναι οι πάνω από 20 άγγελοι, κάποιοι από τους οποίους ίπτανται και πλαισιώνουν την πιο αναγνωρίσιμη ορθόδοξη αγιογραφία της Παναγίας, την Πλατυτέρα των Ουρανών. Ειδικά μάλιστα η απεικόνιση του Αρχάγγελου Γαβριήλ είναι τόσο σπάνια και τόσο εντυπωσιακή που έχει γίνει σύμβολο και ορόσημο για την εκκλησία όχι μόνο του Κουρμπίνοβο, αλλά ολόκληρης της Βόρειας Μακεδονίας και της Βαλκανικής. 

Ο βυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου είναι επισκέψιμο μνημείο και συγκεντρώνει πλήθος ντόπιων και τουριστών, καθώς οι ιπτάμενοι άγγελοί του είναι ονομαστοί σε όλη τη νοτιοανατολική Ευρώπη. 

Σύμφωνα με την κ. Καραγιάννη το μνημείο, στο οποίο διασώζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό ο αρχικός εικονογραφικός διάκοσμος, χρονολογείται βάσει επιγραφής στο έτος 1191. Δεν υπάρχει όμως υπογραφή στις εικόνες  και έτσι δεν είναι γνωστός ο σπουδαίος καλλιτέχνης που αγιογράφησε τον ναό, ενώ η τεχνοτροπία έχει ομόλογό της στον ναό των Αγίων Αναργύρων, στη συνοικία Απόζαρι στη βόρεια πλευρά της Καστοριάς. 

«Θέλουμε να ευχαριστήσουμε το Εθνικό Ινστιτούτο Μνημείων και Μουσείων της πόλης Μπίτολα (Μοναστήρι) για την πολυετή και αγαστή συνεργασία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την απόδοση στο κοινό των συντηρημένων τοιχογραφιών του 12ου αιώνα, κορυφαίο δείγμα της εποχή των Κομνηνών», ανέφερε η κ. Καραγιάννη. 

Με αφορμή την ολοκλήρωση των εργασιών, στις αρχές Οκτωβρίου το βυζαντινό μνημείο επισκέφτηκαν η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη και ο υπουργός Πολιτισμού, Τουρισμού, Αθλητισμού και Νεότητας της Βόρειας Μακεδονίας Σεντάτ Σουλεϊμάνι. Οι δύο υπουργοί, αλλά και στελέχη της επιστημονικής κοινότητας των δύο χωρών εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το άριστο αποτέλεσμα των εργασιών και εκδήλωσαν την πρόθεσή τους για τη συνέχιση της συνεργασίας και σε άλλα μνημεία. 

Μ. Ριτζαλέου, Voria

Ο Χριστός και η βία.

 

Νομίζετε και λέτε ότι ο Χριστός ήταν κατά της βίας; Ριξ' τε μια πρόχειρη ματιά στο Ευαγγέλιο και θα διαψευστείτε.

Ασφαλώς και εκ των προτέρων σαφηνίζω ότι ήταν κατά της κακοποιητικής και επίβουλης βίας, της μοχθηρίας, της εμπάθειας και της μισαλλοδοξίας. Αντίθετα δίδαξε την παθητική αντίσταση ( μη αντιστηναι τω πονηρω) και την αγάπη και ευεργεσία προς τον εχθρό.

Αυτό από μόνο του όμως είναι βίαιο και απαράδεκτο αν σκεφτεί κανείς την αδικία, την εκμετάλλευση του ανθρώπου, τα φονικά, τις γενοκτονιες, την φτώχεια. Σε έναν κόσμο ανταγωνισμών και αντεκδίκησης ο Χριστός κρίνεται ένοχος θανάτου για το κήρυγμα του. Οι επαναστάτες θεωρούν ότι εξυπηρετεί τους δυνατούς, οι δυνατοί ότι ανακοπτει την δημιουργικότητα, την εξέλιξη τους. Να δίνεις λεει και το πανωφόρι σε όποιον σου κλεψει τα ρούχα και στην αγγαρεία του ενός μιλίου να προσθετεις ακόμα ένα. Δεν είναι βία λοιπόν το Ευαγγέλιο;

Δεν είναι βία οι αφορισμοί Του( ουαι υμιν) προς τους Γραμματείς και Φαρισαίους, τους οποίους περιορίσαμε στο ιερατείο και την θρησκευτική ηγεσία κάθε εποχής, αρνούμενοι από φόβο να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτους;

Ειναι ενα φοβερό αποκαλυπτικό ψυχογραφημα του μαθητή και του θρησκευομενου, στο οποίο οποιος δει τον εαυτό του θα πενθησει για πάντα.

Δεν είναι βία ή Αποκάλυψη κατά την οποία οι πρακτικοί και λογικοί άνθρωποι, οι προσαρμοζόμενοι εξυπνα στις περιστάσεις θα χαθούν μαζί με το θηρίο και θα δικαιωθούν όσοι διάλεξαν ασκητική ζωή; Οι ακοινωνητοι και απροσαρμοστοι;

Δεν είναι βία ή προτροπή Του να σηκώσουμε τον σταυρό μας σαν τον πιο ξεφτιλισμένο καταδικο και να προδωσουμε γονείς οικογένεια, περιουσία, αξίες, παιδιά για να γίνουμε μαθητές Του;

Δεν είναι βίαια απογοήτευση οταν μιλάει για ειρήνη, χαρά, αγάπη και προειδοποιεί οτι οποιος τα επιθυμησει αυτά θα διωχθεί εως θανάτου;

Αλλά η πιό βίαια πράξη Του είναι η διάψευση των ονείρων και της προσδοκίας των σύγχρονων Του. Την Κυριακή μπαίνει βασιλιάς στην πόλη των βασιλέων, την Παρασκευή ήδη κρεμιέται στο ξύλο σαν αποσυνάγωγος και καταραμένος.

Δεν είναι βία η εκούσια παράδοση Του στα λυσσασμένα σκυλιά, που τον θανάτωναν εξευτελιστικά , Αυτόν τον Παντοδύναμο; Βία κατά του εαυτού Του. Μηδενικό αίσθημα αυτοσυντήρησης . Και εκεί που πριν στην Γεσθημανή ασκεί τόση βία στον εαυτο του , γενόμενος περίλυπος έως θανάτου; Αδυσώπητη υπακοή.

Ακόμα βία και η επιστροφή Του από τους νεκρούς, η οποια καταλυει τους φυσικούς νόμους τρομάζοντας με αβυσαλέα φρίκη καθε ηθικό φιλόσοφο Η βίαια κατάλυση του θανάτου, η αρπαγή του Αδάμ από την κόλαση δεν συγκρούεται άραγε με τους τιμητές της απόλυτης δικαιοσύνης; Αυτούς που μιλάνε για δίκαιες ποινές και τιμωρίες;

Ναι είναι βία και ανατροπή.

Προσθέτω το γεγονός της εκκαθάρισης του ναού από τους εμπόρους χωρίς σχόλια , γιατί μιλάει από μόνο του!

Και θα μπορούσα να πιάσω μία μία τις ευαγγελικές διδασκαλίες και να σας αποδείξω πόσο ανατρεπτικές και δυσπαράδεκτες είναι! Αλλά νομίζω πιάσατε ήδη το νόημα.

Λοιπόν αν θέλετε να είστε τακτοποιημένοι με μια θρησκεία, η οποία σας προσφέρει επίπεδες συναισθηματικές συγκινήσεις και σας βολεύει να λέγεστε Χριστιανοί, γιατί είναι ωραίο και ωφέλιμο για το ιματζ σας, μπορείτε να ισχυρίζεστε ότι ο Χριστός ήταν ένας ήρεμος πασιφιστης και ένας γλυκός επιπόλαιος διδάσκαλος.

Για μένα όμως ήταν δυναμικός ανατροπέας. Γιατί το Φως είναι ανυπόφορο για τους σκοτεινούς. Χωρίς βία και ανατροπή δεν θα ήταν δυνατή η σωτηρία

 

 π. Παντελεήμων Κρούσκος

Λόγια Αιώνιας Ζωής, Αγίου Γέροντα Σωφρονίου

 

– Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός φανέρωνε το θέλημά Του με τον νόμο αρνητικά, με το “μη”, με το “ου”, δηλαδή “ου φονεύσεις” κλπ. Ο λαός βασανιζόταν, απελπιζόταν επειδή δεν μπορούσε να το εφαρμόση και φώναζε: “Έλα συ, λοιπόν, ο Μεσσίας για να μας σώσης”. Με αυτόν τον τρόπο ο νόμος έγινε “παιδαγωγός εις Χριστόν”.

– Ο Θεός δεν έπλασε κυρίους και δούλους, αλλά υιούς προς Πατέρα. Όσοι γίνονται υιοί του Θεού κατά Χάρη, αυτοί έπειτα γίνονται και Πνευματικοί Πατέρες στους Χριστιανούς.

– Δεν αντέχει κανείς να συνοική με έναν άγιο, γιατί ο λόγος του αγίου είναι πύρινος. Ο άγιος με την όλη του ζωή ανεβαίνει στον Σταυρό, σταυρώνεται και ο άνθρωπος που ζη μαζί του δεν αντέχει αυτήν την σταυρική ζωή.

– Η Χάρη του Θεού που έρχεται στους αγίους είναι τόσο μεγάλη, ώστε η ψυχή δεν μπορεί να την κρατήση και γι’ αυτό φεύγει από τον κόσμο και από το Μοναστήρι. Αυτό συνέβη στον άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ.

– Η ταπείνωση έχει πολλούς βαθμούς. Πρώτον, είναι η επίγνωση της αμαρτωλότητος. Δεύτερον, συγκρίνει ο άνθρωπος τον εαυτό του με τον τέλειο νόμο και βλέπει ότι είναι χειρότερος από όλο τον κόσμο. Τρίτον, δέχεται τα χαρίασματα ως δώρα Θεού. Τέταρτον, βλέπει την ταπείνωση του Χριστού.

– Δεν πρέπει να αντιστεκόμαστε στον πονηρό με λόγια, διότι η αντίσταση αυξάνει το κακό. Όπως λέγει ο αββάς Δωρόθεος, ο καλός κολυμβητής περνά κάτω από το κύμα.
– Δεν πρέπει να ταπεινώνεται κανείς σ’ αυτούς που δεν ταπεινώνονται, γιατί θα το εκλάβουν ως αδυναμία και στην συνέχεια θα τον πνίξουν. Οι αναγεννημένοι εν Πνεύματι, όταν συναντούν έναν ταπεινό, ταπεινώνονται περισσότερο, ενώ οι μη αναγεννημένοι, όταν συναντήσουν έναν ταπεινό, βρίσκουν ευκαιρία να επιβληθούν επάνω σ’ αυτόν.
– Είναι πιο πολύτιμα πέντε λεπτά προσευχής, όταν όλο το σώμα πονάη, παρά όλη νύκτα προσευχή που γίνεται με την σωματική άνεση.
– Είναι προτιμότερη λίγη πνευματική εργασία, αλλά να έχουμε ειρήνη στην καρδιά μας, παρά να επιδιώκουμε πολλά και να χάνουμε την καρδιακή ειρήνη.

– Καθένας έχει τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής που δεν ομοιάζει με κανέναν άλλον. Όλοι, όμως, οδηγούνται και καταλήγουν στον Θεό, όπως οι ακτίνες σε έναν τροχό συνδέονται με το κέντρο.

– Οι Πατέρες δεν ζητούσαν πολλούς λόγους. Λάμβαναν έναν πνευματικό λόγο και έφευγαν στην έρημο και ζούσαν πολλά χρόνια με αυτόν τον λόγο. Προσπαθούσαν να τον εφαρμόσουν και τρέφονταν από αυτόν. Εμείς και λέμε και θέλουμε να ακούμε πολλούς λόγους, αλλά δεν κάνουμε τίποτε για να τους εφαρμόσουμε. Όταν μιλάη κανείς πολύ, τότε αδυνατίζει πνευματικά.

– Όταν αρχίζη κανείς να ζη κατά Χριστόν, τότε τον αποβάλλει η κοινωνία. Όμως, τότε αποκτά άλλη κοινωνία, γιατί και εμείς  οι Χριστιανοί έχουμε την δική μας κοινωνία. Δεν χάνουμε τίποτε και σ’ αυτόν τον κόσμο.
– Για να προκόψη το Μοναστήρι, θα πρέπη να έχη ή Γέροντα ή προσκυνητές. Οι προσκυνητές βοηθούν τους μοναχούς να αδυνατίσουν τα πάθη τους, γιατί προσφέρονται, αγαπούν, θυσιάζονται.  Είναι μεγάλη ωφέλεια όταν αναγεννάται στο Μοναστήρι κάθε εβδομάδα ένας προσκυνητής.

– Το μαρτύριο στην μοναχική ζωή και στην εν γένει χριστιανική ζωή βρίσκεται στο πώς θα βιώση κανείς τις μεθηλικιώσεις του Χριστού.

– Πρέπει να σεβόμαστε την ελευθερία του άλλου. Ό,τι γίνεται με την βία δεν αντέχει στον χρόνο και την αιωνιότητα.

Στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού οι δίκαιοι θα εκπλαγούν, αλλά το ίδιο και οι αμαρτωλοί θα εκπλαγούν. Οι μεν γιατί δεν ανέμεναν να σωθούν, οι δε γιατί δεν ανέμεναν να καταδικασθούν.
– Οι δίκαιοι στην Δευτέρα Παρουσία θα λένε: “Πότε Κύριε, κάναμε αυτό, πότε κάναμε το άλλο;”. Δεν θα ξέρουν τι καλό έκαναν, διότι πέρασαν όλη την ξηρασία της παρούσης ζωής με υπομονή και πίστη, εμπιστεύθηκαν τους λόγους της Αγίας Γραφής.
– Παράδεισος είναι η Χάρη – Βασιλεία του Θεού. Ο Θεός στέλνει συνεχώς την Χάρη Του και μας καλεί σε αυτήν την ζωή. Όσοι περιφρονούν τον Θεό και Τον διώχνουν, τότε κατά την Δευτέρα Παρουσία Του θα δουν τι Θεό έδιωχναν και θα κατακαίωνται. Όσοι ζουν τώρα εν Θεώ, τότε θα μαγευθούν.

– Έχουμε έναν τόσο πλούσιο Θεό, που έχει τόσο μεγάλη Χάρη, και όμως ζούμε τόσο φτωχά. Λυπούμαστε για το παραμικρό, αυτό είναι κατάντημα. Έπρεπε να είμαστε διαρκώς χαρούμενοι. Έπρεπε η ζωή μας να είναι διαρκώς μια καθημερινή έκπληξη. Δεν υπάρχει μέρα που να μην μας δίνη ο Θεός μια καινούρια αίσθηση της αιωνίου ζωής.

«Σὺ δέ»: οι δύο λέξεις που γυρίζουν έναν ψαλμό

Στα Ελληνικά το «εσύ» ως υποκείμενο συνήθως δεν χρειάζεται, αφού το ρήμα δείχνει ήδη το πρόσωπο. Όταν λοιπόν λέμε «Εσύ», κάτι τονίζουμε. Και το «δέ», το μικρό μόριο που δεν στέκεται ποτέ πρώτο στη φράση, σημαδεύει την αντίθεση.

Μαζί, το «σὺ δέ» σημαίνει «εσύ όμως».

Στους Ψαλμούς το σύμπλεγμα «σὺ δέ» (που αποδίδει συνήθως το εβραϊκό «ve-attá» (וְאַתָּה), κατά λέξη «και εσύ») είναι συχνά το σημείο όπου ο λόγος γυρίζει: από αυτό που λένε «αυτοί» ή από αυτό που συμβαίνει στον άνθρωπο γενικά σε αυτό που κάνει τελικά ο Θεός.

 

 

 

 

Μερικά παραδείγματα

Ψαλμός 3. Σύμφωνα με την επιγραφή του ψαλμού, ο Δαβίδ διωγμένος από τον γιο του, τον Αβεσσαλώμ, ανεβαίνει στο Όρος των Ελαιών κλαίγοντας, ξυπόλυτος, με σκεπασμένο κεφάλι.

«πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου·

οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. (διάψαλμα)

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ,

δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.»

Οι πολλοί μιλούν γι' αυτόν, σε τρίτο πρόσωπο. Ακολουθεί το «διάψαλμα», πιθανότατα μια μουσική παύση. Και μετά η στροφή: ο Δαβίδ δεν απαντά σ' εκείνους, αλλά σε δεύτερο πρόσωπο απευθύνεται στον Θεό: είναι εκείνος που «υψώνει το κεφάλι», το κεφάλι που ως τότε ήταν σκεπασμένο.

Ψαλμός 101, «προσευχὴ τῷ πτωχῷ, ὅταν ἀκηδιάσῃ», κατά την επιγραφή του ψαλμού:

«αἱ ἡμέραι μου ὡσεὶ σκιὰ ἐκλίθησαν,

κἀγὼ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθην.

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, εἰς τὸν αἰῶνα μένεις.»

Το «ἐκλίθησαν» είναι η σκιά που γέρνει και μακραίνει το απόγευμα (πβ. την πορεία εις Εμμαούς, όπου «κέκλικεν ἡ ἡμέρα»). Απέναντι στο «κἀγώ» της φθοράς στέκεται το «σὺ δέ» της διάρκειας του Θεού.

Άλλα παρόμοια παραδείγματα:

Ψαλ. 21,3-4 ὁ Θεός μου, κεκράξομαι ἡμέρας,

καὶ οὐκ εἰσακούσῃ, καὶ νυκτός, καὶ οὐκ εἰς ἄνοιαν ἐμοί.

ΣΥ ΔΕ ἐν ἁγίῳ κατοικεῖς, ὁ ἔπαινος τοῦ Ἰσραήλ.

Ψαλ. 21,19-20 διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς

καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον.

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, μὴ μακρύνῃς τὴν βοήθειάν μου

ἀπ᾿ ἐμοῦ, εἰς τὴν ἀντίληψίν μου πρόσχες.

Ψαλ. 39,11-12 τὴν δικαιοσύνην σου οὐκ ἔκρυψα

ἐν τῇ καρδίᾳ μου, [...].

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, μὴ μακρύνῃς τοὺς οἰκτιρμούς σου

ἀπ᾿ ἐμοῦ·

Ψαλ. 40,10-11 καὶ γὰρ ὁ ἄνθρωπος τῆς εἰρήνης μου,

ἐφ᾿ ὃν ἤλπισα, ὁ ἐσθίων ἄρτους μου,

ἐμεγάλυνεν ἐπ᾿ ἐμὲ πτερνισμόν.

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, ἐλέησόν με καὶ ἀνάστησόν με,

καὶ ἀνταποδώσω αὐτοῖς.

Ψαλ. 54,23-24 ἐπίῤῥιψον ἐπὶ Κύριον τὴν μέριμνάν σου, καὶ αὐτός σε διαθρέψει [..]

ΣΥ ΔΕ, ὁ Θεός, κατάξεις αὐτοὺς εἰς φρέαρ διαφθορᾶς·

ἄνδρες αἱμάτων καὶ δολιότητος οὐ μὴ ἡμισεύσωσι

τὰς ἡμέρας αὐτῶν, ἐγὼ δέ, Κύριε, ἐλπιῶ ἐπὶ σέ.

Ψαλ. 67,10 βροχὴν ἑκούσιον ἀφοριεῖς, ὁ Θεός,

τῇ κληρονομίᾳ σου, καὶ ἠσθένησε,

ΣΥ ΔΕ κατηρτίσω αὐτήν.

Ψαλ. 91,8-9 ἐν τῷ ἀνατεῖλαι ἁμαρτωλοὺς ὡσεὶ χόρτον

καὶ διέκυψαν πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν,

ὅπως ἂν ἐξολοθρευθῶσιν εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

ΣΥ ΔΕ Ὕψιστος εἰς τὸν αἰῶνα, Κύριε·

Ψαλ. 101,26-27 κατ᾿ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας,

καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί·

αὐτοὶ ἀπολοῦνται, ΣΥ ΔΕ διαμένεις, καὶ πάντες

ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται

❧

Δύο μικρές λέξεις: μια αντωνυμία που συνήθως παραλείπουμε και ένα μόριο που δεν μπορεί να σταθεί πρώτο. Κι όμως, πάνω τους γυρίζει ολόκληρος ο ψαλμός

Να νιώσουμε το απέραντο...

Ή κορυφή τού Άθωνα, σέ Ύψόμετρο περίπου 2.033 μέτρων, Ύψώνεται επιβλητική πάνω από τό Αίγαίο Πέλαγος.

Είναι τό υψηλότερο σημείο τής Άθωνικής Χερσονήσου καί ένας τόπος πού προκαλεί Δέος μέ τήν Άγρια Όμορφιά καί τή βαθιά του Ήσυχία.

Ή Άνάβαση είναι Άπαιτητική, όμως όσοι φτάνουν ψηλά αντικρίζουν, όταν ό καιρός τό επιτρέπει, μία απέραντη θέα πρός τή θάλασσα καί τίς Άκτές τής Μακεδονίας.

Κοντά στήν κορυφή βρίσκεται τό μικρό Παρεκκλήσι τής Μεταμορφώσεως τού Σωτήρος, συνδεδεμένο μέ τήν Προσευχητική Παράδοση τού Άγίου Όρους.

Εκεί, ανάμεσα στούς Βράχους, στόν Άνεμο καί στόν Ανοιχτό Ούρανό, ό Άνθρωπος αίσθάνεται πόσο μικρός είναι μπροστά στό Μεγαλείο τής Δημιουργίας.

Ό Άθωνας δέν εντυπωσιάζει μόνο μέ τό ύψος του.

Θυμίζει καί τή διαρκή προσπάθεια τής Άνθρώπινης ψυχής νά στραφεί από τά Πρόσκαιρα πρός τά Αιώνια.

Είπε Γέρων

 

Τα πάθη έχουν την τάση να επιστρέψουν. Για αυτό μην πεις : "Νίκησα αυτό το πάθος" ή "εγώ δεν θα ξαναπέσω".

Η πνευματική ζωή δεν θέλει αυτοπεποίθηση, αλλά ταπείνωση και εγρήγορση. Όσο ζούμε, ο αγώνας συνεχίζεται. Και η νίκη δεν είναι δική μας άλλα είναι του Θεού, όταν εμείς Του αφήνουμε χώρο να ενεργήσει μέσα μας.

ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ - ένα πουλί πληγώθηκε

Ένα πουλί πληγώθηκε
Έσκυψα και το πήρα
Γιατί έμοιαζε η μοίρα του
Με τη δική μου μοίρα
Γιατί έμοιαζε η μοίρα του
Με τη δική μου μοίρα

Αγάπη μου σε πήρε
Το τρένο βιαστικό
Δεν πρόλαβα ν' ανέβω
Ούτε να κρατηθώ

Και τώρα ποιονε ν' αγαπώ
Και ποιον να περιμένω
Που απόμεινα κι εγώ πουλί
Φτωχό και πληγωμένο
Που απόμεινα κι εγώ πουλί
Φτωχό και πληγωμένο

Αγάπη μου σε πήρε
Το τρένο βιαστικό
Δεν πρόλαβα ν' ανέβω
Ούτε να κρατηθώ

 

Αφιερωμένο στον γλυκύτατο π.Π. τον Κερασιώτη