«Το Νέον Μητερικόν»

 

Σ’ ένα σπουδαίο βιβλίο, «Το Νέον Μητερικόν», πού περιέχει «φοβερές ιστορίες από τον πόλεμο των πειρασμών στην πόλη και στην έρημο», βρήκα διηγήσεις οί οποίες έχουν τόση σχέση με το θέμα μου και θα μου δώσουν την ευκαιρία να διατυπώσω μερικές σκέψεις.

Τις μεταφέρω εδώ, όπως τις έχει μεταφράσει ο καθηγητής και λογοτέχνης Π. Β. Πάσχος.

 

«Κάποτε, στην ώρα της προσευχής στο κελί του, ο μέγας Μακάριος άκουσε μια φωνή άνωθεν, να του λέγει:

-Μακάριε, πρέπει να ξέρεις, πώς, παρά τις προσευχές και την άσκησή σου, δεν έφτασες ακόμη στα μέτρα της αρετής, πού έχουν ανέβει εκείνες οι δύο γυναίκες, στη τάδε πολιτεία.

Το πρωί ο Γέροντας σηκώθηκε, άρπαξε το ξύλινο ραβδί του και πήρε το δρόμο για την πολιτεία εκείνη. Όταν έφτασε, ρώτησε κι έμαθε, που μένουν εκείνες οι γυναίκες και χτύπησε την πόρτα τους. Βγήκε λοιπόν ή μία γυναίκα και τον υποδέχτηκε στο σπίτι, με πολύ χαρούμενο πρόσωπο. Ώσπου να καθίσει ο Γέροντας να πάρει μια ανάσα, ήρθε και ή άλλη. Τότε τις κάλεσε και τις δυο κοντά του και μόλις κάθισαν τους λέει:

—Έκαμα όλο το δρόμο και υπέμεινα τόση κούραση, ώσπου από την έρημο να φτάσω ίσαμε εδώ. Σάς παρακαλώ, λοιπόν, να μου πείτε ποια είναι ή πνευματική σας εργασία και οί αρετές, πού αγωνίζεστε ν’ ασκείτε.

Εκείνες απαντούν, με πολλή απλότητα

-Πίστεψε μας, άγιε Γέροντα, πώς δεν μένουμε έξω από τα κρεβάτια των συζύγων μας. Ποια εργασία πνευματική λοιπόν, περιμένεις από μας;

Όμως, ο Γέροντας τους έβαλε μετάνοια και τις παρακάλεσε να του φανερώσουν την αρετή τους.

Βλέποντας τότε την πολλή υπομονή του, είπαν στον άγιο Γέροντα

—Εμείς είμαστε ξένες για τούτο τον κόσμο, κ’ έτυχε να παντρευτούμε συζύγους, πού ήταν αδέλφια κατά σάρκα. Από τότε, πού ζούμε σε τούτο το σπίτι με τους άνδρες μας, δεν θυμούμαστε να'χουμε μαλώσει ποτέ μεταξύ μας, ούτε να πούμε άσχημη κουβέντα ή μια στην άλλη. Πάντα ζούμε, όλα τα χρόνια με ειρήνη και ομόνοια, αγαπημένες. 

 

Κάποτε μας ήρθε ένας περίεργος λογισμός: Να εγκαταλείψουμε τους άνδρες μας και να πάμε σ’ ένα γυναικείο μοναστήρι να ζήσουμε. Κάναμε αγώνα και παρακαλέσαμε πολύ τους άνδρες μας να αφήσουν να φύγουμε. Μα δεν τα καταφέραμε να τους πείσουμε. Έτσι, καθώς δεν πετύχαμε αυτό το σκοπό μας, κάναμε μια συμφωνία (οι δυο μας με το Θεό): Να μη βγει ποτέ απ’ το στόμα μας κανένας κοσμικός λόγος, αδιαφόρετος.

Ακούγοντας τούτα τα λόγια ό άγιος εκείνος Γέροντας, θαύμασε και είπε:

—Αληθινά δεν παίζει κανένα ρόλο το ν’ ακολουθεί κανείς τον παρθενικό βίο ή τον έγγαμο, το νά είναι μοναχός ή κοσμικός, για να του χαρίσει ό Θεός το πνεύμα Του και το έλεος Του. Εκείνο, πού μονάχα ζητάει από μας είναι ή προαίρεση.

Ό Γέροντας οικοδομήθηκε πνευματικά πολύ από την αρετή τους κ’ επέστρεψε στο κελί του, στην έρημο, δοξάζοντας το Θεό».

 

Ό μέγας Μακάριος ήταν ενάρετος. Ήταν ό ασκούμενος και προσευχόμενος. Διέτρεχε, όμως, τον πνευματικό κίνδυνο να δεχτεί ότι έχει φτάσει στην ανώτατη κλίμακα των αρετών και αυτό θα ήταν μεγάλη πτώση.

Ή άνωθεν φωνή τον προτρέπει να πάρει το πνευματικό μάθημα από δυο γυναίκες, πού ζούσαν στον κόσμο.

Δεν του υπέδειξε κάποιον συνασκητή του ή κάποιον φημισμένο για την αγιότητα του όσιο.

Το σχέδιο του Θεού ήταν να παραμείνει ό Γέροντας στην ταπείνωση, να είναι μετριοπαθής και προπαντός ν’ αποφεύγει την περιφρόνηση των εν τω κοσμώ αδελφών του.

Οι δυο γυναίκες ήταν άγνωστες στον πολύ κόσμο. Κανένας δεν γνώριζε τον καρποφόρο πνευματικό τους αγώνα και οί ίδιες δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι είχαν αποκτήσει γνήσια αγάπη, με την οποία απέφευγαν τους κοσμικούς λόγους, τη χυδαιολογία και την κατάκριση.

Σύμφωνα με τη φωνή του Θεού, ό Γέροντας δεν είχε αποκτήσει την αγάπη, πού είχαν δυο γυναίκες ούτε και τον έλεγχο των λόγων του, παρόλο, πού εκείνες ζούσαν οικογενειακή ζωή και οί σύζυγοι τους δεν συμμερίζονταν τον αγώνα τους. Ό Θεός γνώριζε την αγαθή τους προαίρεση και ήθελε ό ασκητής Μακάριος να διαπιστώσει μόνος του ότι ή προαίρεση είναι πού σώζει τον άνθρωπο.

Ή επιθυμία των δυο γυναικών να ζήσουν σε μοναστήρι δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Οί σύζυγοι τους, τους έκοψαν την επιθυμία αυτή. Αυτές, όμως, επιδόθηκαν σ’ άλλες αρετές και πέτυχαν εκείνο, πού δεν είχε κατορθώσει ο Μακάριος με την πολύχρονη άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή.

Οί γυναίκες, που ζούσαν στον κόσμο, αποτέλεσαν φωτεινό παράδειγμα στον μέγα Μακάριο, ό οποίος ζούσε στην αγιοτόκο έρημο!

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Οδυσσέας Ελύτης — Προσανατολισμοί (1941)

 

Όταν γλιτώνεις το σκοτάδι και ξανάρχεσαι με την ανατολή,

πηγή, μπουμπούκι, αχτίδα, εγώ σ’ ονομάζω μόνη πραγματικότητα.

Η δαιμονισμένη κυβέρνηση Μητσοτάκουλα καταργεί βήμα βήμα τα μετρητά τρέχοντας ως χρήσιμη ηλίθια προς τον αφανισμό μας .

Τα μετρητά αποτελούν το τελευταίο προπύργιο πραγματικής αυτονομίας και ιδιωτικότητας του πολίτη απέναντι στην κεντρική εξουσία: δεν χρειάζονται ρεύμα, δεν απαιτούν άδεια από τρίτους και δεν αφήνουν ψηφιακό αποτύπωμα. Και αυτό φυσικά ενοχλεί τους δαιμονισμένους..

 

Αυτό που μέχρι πρότινος παρουσιαζόταν ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή υπερβολή, παίρνει πλέον επίσημη μορφή μέσα από τις διατάξεις του νέου νομοσχεδίου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. 

 Με τα άρθρα 299 και 300, η διαβολοκυβέρνηση καταργεί πλήρως τα μετρητά κατά την παράδοση δεμάτων μέσω courier, καθιστώντας υποχρεωτική την πληρωμή αποκλειστικά με κάρτα ή ψηφιακά μέσα «ανεξαρτήτως ποσού».

Ακόμη κι αν παραγγείλεις ένα αντικείμενο αξίας 3 ή 5 ευρώ, ο διανομέας απαγορεύεται διά νόμου να δεχτεί χαρτονόμισμα ή κέρματα.

Σε αντίθετη περίπτωση, η εταιρεία ταχυμεταφοράς απειλείται φυσικά με τι άλλο μα με πρόστιμο ίσο με το διπλάσιο της αξίας της συναλλαγής.

Η τακτική του «βήμα-βήμα»: Πώς νομιμοποιείται η απαγόρευση

Το μοτίβο είναι πλέον γνώριμο. Η σταδιακή περιθωριοποίηση των μετρητών δεν επιβάλλεται με ένα σαρωτικό προεδρικό διάταγμα από τη μια μέρα στην άλλη κάτι τέτοιο θα προκαλούσε άμεσες κοινωνικές αντιδράσεις.

Αντίθετα, εφαρμόζεται με τη μέθοδο της σταδιακής αποδόμησης και όσο το δυνατόν αθόρυβα στην αρχή.

Πρώτα μπήκε το όριο των 500 ευρώ στις λιανικές συναλλαγές, στο όνομα της καταπολέμησης του «μαύρου χρήματος».

Στη συνέχεια, ήρθε η εξοικείωση: Καθιερώθηκαν τα POS παντού, το IRIS, και η διασύνδεση των ταμειακών μηχανών.

Στην αντικαταβολή το όριο δεν μειώνεται απλώς — καταργείται εντελώς.

Τα μετρητά τίθενται εκτός νόμου για οποιοδήποτε ποσό! Μιλάμε για επίσημα χαρτονομίσματα, απόλυτα έγκυρα και νόμιμα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, των οποίων η χρήση  στην πράξη ποινικοποιείται!  

Κι όμως, το θράσος φτάνει ως εκεί: να καθιστούν παράνομο το ίδιο το φυσικό χρήμα.

Παράλογο; Προφανώς. Αλλά κανείς δεν μοιάζει να ασχολείται.

Το πρόσχημα παραμένει πάντοτε "ευγενές και τεχνοκρατικό": «φορολογική συμμόρφωση» και «χτύπημα της παραοικονομίας στο ηλεκτρονικό εμπόριο». Ωστόσο, η ουσία του μέτρου ξεπερνά κατά πολύ τη φορολογική πολιτική.

Ο πολίτης όμηρος του τραπεζικού δικτύου 

Η κατάργηση της δυνατότητας πληρωμής με φυσικό χρήμα αφαιρεί από τον πολίτη το θεμελιώδες δικαίωμα της επιλογής. Τα μετρητά αποτελούν το μοναδικό νόμιμο μέσο πληρωμής που δεν εξαρτάται από:

Τραπεζικές προμήθειες και χρεώσεις συντήρησης.

Τεχνικές βλάβες δικτύων ή διακοπές ρεύματος.

Την προηγούμενη έγκριση ενός τρίτου ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.

Τι συμβαίνει με τους ηλικιωμένους, τους ψηφιακά αναλφάβητους ή τους ανθρώπους στην περιφέρεια που δεν διαθέτουν κάρτες ή e-banking;

Πολύ απλά, εξοστρακίζονται από την αγορά των ταχυμεταφορών και μελλοντικά (γιατί απλά ειναι θέμα χρόνου) από οποιαδήποτε αγορά.

Ταυτόχρονα, κάθε πολίτης μετατρέπεται σε πλήρως ιχνηλατήσιμο οικονομικό υποκείμενο, του οποίου η κάθε αγορά, όσο ασήμαντη κι αν είναι, καταγράφεται και φακελώνεται σε ψηφιακές βάσεις δεδομένων.

Το επόμενο βήμα: Χωρίς καν δικαιολογία

Η διάταξη για τα courier αποτελεί τον «δούρειο ίππο». Αν η κοινωνία αποδεχθεί (και θα το αποδεχθεί αυτό είναι βέβαια) ότι για μια παράδοση στο σπίτι είναι παράνομο να πληρώσεις με μετρητά «ανεξαρτήτως ποσού», το επόμενο βήμα είναι προφανές: η επέκταση του μέτρου στα φυσικά καταστήματα, στα σούπερ μάρκετ, στην εστίαση.

Το διακύβευμα της απόλυτης εξουσίας: Ο έλεγχος του δικτύου είναι ο έλεγχος των πάντων

Στον πυρήνα της, η σταδιακή εξάλειψη του φυσικού χρήματος δεν είναι ζήτημα φορολογικής τεχνικής, αλλά αναδιανομής ισχύος.

Τα μετρητά αποτελούν το τελευταίο προπύργιο πραγματικής αυτονομίας και ιδιωτικότητας του πολίτη απέναντι στην κεντρική εξουσία: δεν χρειάζονται ρεύμα, δεν απαιτούν άδεια από τρίτους και δεν αφήνουν ψηφιακό αποτύπωμα.

Αντίθετα, σε ένα αμιγώς ψηφιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον, όποιος ελέγχει το δίκτυο των πληρωμών, ελέγχει αυτόματα και τις ζωές των ανθρώπων.

Όταν η πρόσβαση στο φαγητό, στη στέγη και στην επιβίωση εξαρτάται αποκλειστικά από την άδεια ενός server και ενός τραπεζικού συστήματος, η έννοια της ατομικής ελευθερίας μετατρέπεται σε συνδρομητική υπηρεσία που μπορεί ανά πάσα στιγμή να απενεργοποιηθεί με το πάτημα ενός κουμπιού.

Όταν η υποδομή ολοκληρωθεί και η συνήθεια εμπεδωθεί, η πλήρης απαγόρευση του φυσικού χρήματος δεν θα χρειάζεται καν δικαιολογίες περί φοροδιαφυγής. Θα παρουσιαστεί απλώς ως μια «τυπική αναβάθμιση» μιας ήδη ελεγχόμενης, απόλυτα ψηφιοποιημένης κοινωνίας.

συμπέρασμα : Πρέπει να φύγουν χθες..

Δεν αρκεί να είσαι σαλος (διά το Ίδιον θέλημα ), Πρέπει και να φαίνεσαι!

 

Μπορούμε να μνημονεύουμε τους «πωρωμένους αμαρτωλούς»;

Η συμβουλή του Θεοφάνη του Έγκλειστου

Ως ιερέας, δεν είναι η πρώτη φορά που έρχομαι αντιμέτωπος με ένα εκπληκτικό φαινόμενο. Για παράδειγμα, μια μακροχρόνια εργαζόμενη του ναού έρχεται και με ρωτά:

– Μπορώ να γράφω για μνημόνευση το όνομα του πατέρα μου; Μου είπαν με μεγάλη πειθώ ότι, αφού ο πατέρας μου έπινε και πέθανε χωρίς μετάνοια, δεν πρέπει καθόλου να γράφω το όνομά του για μνημόνευση.

Για χρόνια έγραφε το όνομά του στα δίπτυχα με την ελπίδα ότι πρόκειται για μια ευεργετική εκκλησιαστική μεσιτεία υπέρ του άτυχου πατέρα της, και ότι η μεσιτεία κατά τη Θεία λειτουργία έχει μεγαλύτερη σημασία από την κατ’οίκον προσευχή της για τον γονιό της… Και ξαφνικά, κάποιος την έκανε άνω-κάτω με ένα «αδιάσειστο» επιχείρημα:

– Ο πατέρας σου ζούσε στη μέθη κι αυτό ήταν η επιλογή του. Δεν στράφηκε ποτέ προς τον Θεό μέχρι τον θάνατό του, δεν προσέτρεξε στα μυστήρια της Εκκλησίας. Άρα, δεν έχεις το δικαίωμα να βάλεις το όνομά του στο δίπτυχο. Ας μην προσποιούμαστε ότι ήταν άνθρωπος της Εκκλησίας.

Λογικό; Λογικό… αλλά κάτι σε αυτή τη λογική δεν κολλάει.

Λογική και νομιμότητα υπάρχουν εδώ, όχι όμως αγάπη. Υπάρχει δικαιοσύνη, αλλά λείπει η κατανόηση ότι ο Θεός είναι ανώτερος από τη δικαιοσύνη. Και έτσι προκύπτει μια κάπως κουτσουρεμένη λογική. Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης. Όταν από τη χριστιανική σκέψη λείπει η αγάπη, τότε αυτό συνιστά ουσιαστικό πρόβλημα. Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Οι Φαρισαίοι, άλλωστε, είχαν παρόμοια λογική: αυστηρές και ισχυρές αντιλήψεις για τον νόμο του Θεού, και ανίσχυρες αντιλήψεις για το έλεος του Θεού. Με αυτό το ελάττωμα πάλευε ο απόστολος Παύλος, ο οποίος ο ίδιος προερχόταν από το περιβάλλον των Φαρισαίων: «Τέλος γὰρ νόμου Χριστὸς εἰς δικαιοσύνην παντὶ τῷ πιστεύοντι» (Ρωμ. 10, 4–6).

Αν πιστεύουμε στον Χριστό, τότε συνειδητοποιούμε ότι ο νομικισμός δεν καθιστά τον άνθρωπο δίκαιο. Μόνο η αγάπη του Χριστού δίνει σε κάθε αμαρτωλό την ελπίδα για τη συγχώρεση όλων των αμαρτιών. Και αυτή η αγάπη λειτουργεί διαφορετικά, όχι με νομικιστικό τρόπο. Θυμάμαι το πώς οι παλιοί ιερείς μας δίδασκαν στον καιρό τους:

– Καλύτερα να ποιήσεις έλεος και να κάνεις λάθος, παρά να μην ποιήσεις έλεος και να κάνεις λάθος.

Αυτά τα λόγια τα είχε πει κάποτε ο πρωτοπρεσβύτερος Βαλεντίνος Ράντουγκιν, αλλά δεν ήταν ο μόνος που ακολουθούσε αυτή την αρχή στη ζωή του. Η αγάπη-έλεος υπερισχύει του νομικισμού. Ακόμη και στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν γνωστή αυτή η αντίληψη για τον Θεό και τον λαό Του. Γι’ αυτό ο Χριστός λέει στους νομικούς: «Μάθετε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Μτ. 9, 13).

Πού μπορούμε να το μάθουμε; Στο βιβλίο του προφήτη Ωσηέ ο Θεός λέει: «ἔλεος (חֶסֶד) θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Ωσ. 6, 6). Πολλοί βιβλικοί μελετητές από διάφορες χώρες συζητούν για το πόσο δύσκολο είναι να μεταφραστεί η λέξη חֶסֶד (χέσεντ). Η μετάφρασή της στα ρωσικά δεν είναι και τόσο δύσκολη, σε αντίθεση με ορισμένες άλλες γλώσσες. Στη ρωσική έννοια της «αγάπης» είναι βαθιά ενσωματωμένη η έννοια του «ελέους, της συμπόνιας». Οι αγρότες αντιλαμβάνονταν έτσι την αγάπη: «Αν σε λυπάται, σημαίνει ότι σε αγαπά». Ο Κύριος θέλει από εμάς έλεος, συμπόνια και αγάπη προς τον πλησίον, και όχι θυσία, δηλαδή όχι την εκπλήρωση μόνο ενός δίκαια καθορισμένου κύκλου υποχρεώσεων απέναντι στον Θεό και τον πλησίον. Σύμφωνα με την άποψη των νομικών όλων των λαών και όλων των εποχών: «Ο νόμος είναι σκληρός, αλλά είναι νόμος (Dura lex, sed lex)». Όμως οι ιερείς, που υπηρετούσαν στα βασανιστικά χρόνια των διωγμών, γνώριζαν με την εμπειρία τους κάτι διαφορετικό: δεν πρέπει να είμαστε άψυχοι νομικοί, δεν πρέπει να επιβάλλουμε στους ενορίτες και στους επισκέπτες τις πιο αυστηρές απαιτήσεις, και σε περίπτωση που δεν τηρούνται να τους διώχνουμε από τον ναό χωρίς οίκτο.

…Θα αναφερθώ κι εγώ σε ένα έγκυρο και πειστικό λόγο. Ο Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος γράφει στον αρχιμανδρίτη Μακάριο (Σούσκιν):

«Με ρωτάτε για την μνημόνευση των αμαρτωλών, εκείνων που ζουν στην αμαρτία και δεν την εγκαταλείπουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να τους μνημονεύετε, και να το κάνετε χωρίς καμία αμφιβολία. Ο Κύριος ήρθε να σώσει όχι τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς. Και η προσευχή προς Αυτόν για αυτούς είναι ευάρεστη. Η προσευχή… προσελκύει και αυτόν για τον οποίο προσεύχονται, στην προσευχή και τη μετάνοια, επιδρώντας στην ψυχή, διά της συμπάθειας των ψυχών»^[1].

Μπορεί να αντιτάξει κανείς: «Η αναφορά σας δεν έχει σχέση με το θέμα. Εδώ ο Άγιος Θεοφάνης δεν μιλάει για τους νεκρούς, αλλά για τους ζωντανούς». Συμφωνώ, αλλά ας ακούσουμε προσεκτικά τη λογική της πνευματικής του συλλογιστικής. Ο Άγιος γράφει για όσους ζουν στην αμαρτία και δεν την εγκαταλείπουν. Με τον όρο «αμαρτία» προφανώς δεν εννοείται μια μικρή έλλειψη στη πνευματική ζωή, αλλά μια αμαρτία που επαναλαμβάνεται συστηματικά, βαθιά ενσωματωμένη στον τρόπο ζωής, δηλαδή μια βαριά αμαρτία. Ας το πούμε ξεκάθαρα: εδώ εντάσσονται τα θανάσιμα αμαρτήματα. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ζωντανός με το σώμα, αλλά η ψυχή του είναι ήδη νεκρή, επειδή η πνευματική του ζωή έχει καταστραφεί από την αμαρτία. Από κοσμική άποψη, είναι ένας ζωντανός άνθρωπος. Από πνευματική άποψη, όμως, είναι νεκρός. Για τέτοιους ανθρώπους ο Σωτήρας είχε πει τα τρομερά λόγια: «Ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς» (Λκ. 9, 60). Υπάρχουν, λοιπόν, και ζωντανοί που είναι σαν νεκροί. Γι’ αυτό, τα λόγια του Αγίου Θεοφάνη για την μνημόνευση υπέρ υγείας θα μπορούσαν να εφαρμοστούν και στην μνημόνευση υπέρ αναπαύσεως.

Πώς γράφει ο άγιος; Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να μνημονεύουμε τους αμαρτωλούς που δεν έχουν εγκαταλείψει την αμαρτία. Αυτή είναι η πεποίθησή του, μάλιστα συμβουλή («κάντε το αυτό χωρίς καμία αμφιβολία»), και όχι απλώς μια προσωπική άποψη του αγίου. Πώς είναι δυνατόν; Μπορεί να νομίζει κανείς ότι είναι επικίνδυνο για έναν ευσεβή άνθρωπο να έρχεται σε επαφή με αμαρτωλούς. Οι Φαρισαίοι κατηγορούσαν τον Χριστό ότι δεν αποστρέφεται τους αμαρτωλούς, οι οποίοι είχαν λερωθεί με βαριά αμαρτήματα. Εκείνος όμως δεν ήρθε να σώσει τους φαρισαΐζοντες «δικαίους», αλλά τους αμαρτωλούς. Οι αρχαίοι νομικοί θεωρούσαν ειλικρινά τους εαυτούς τους δικαίους (τσαντικίμ), σοφούς (χαχαμίμ). Δεν δίσταζαν να αποκαλούν έτσι τους εαυτούς τους και να δέχονται με ευχαρίστηση τέτοιους τίτλους από τους άλλους. Όλα αυτά προέρχονται από ματαιοδοξία. Το λεπτό και βαρύ πάθος της ματαιοδοξίας ωθεί τον άνθρωπο σε πράξεις ευσέβειας και σε έναν «ιδιαίτερα ευσεβή» τρόπο ζωής. Η σκέψη για τη δική του ευσέβεια γλυκαίνει την φαρισαϊκή καρδιά. Το μόνο που μένει στον Φαρισαίο είναι να προσθέτει σε αυτή την αυτοϊκανοποίηση πράξεις επιδεικτικής ευσέβειας, και έτσι να απολαμβάνει κάθε μέρα τα κομπλιμέντα από τους ανθρώπους που διαπίστωσαν την ευσέβειά του και την επαίνεσαν.

Η προσευχή μεσιτείας είναι ευάρεστη στον Κύριο, όχι μόνο η προσευχή για τους ανθρώπους της Εκκλησίας, αλλά και για τους πωρωμένους αμαρτωλούς

Ναι, η προσευχή μεσιτείας είναι ευάρεστη στον Κύριο, όχι μόνο η προσευχή για τους ανθρώπους της Εκκλησίας, αλλά και για τους πωρωμένους αμαρτωλούς. Αυτή είναι η πεποίθηση του Αγίου Θεοφάνη. Και ο Άγιος θεωρεί ότι μια τέτοια προσευχή δεν θα επιφέρει κακό σε όποιον προσεύχεται. Παρεμπιπτόντως, έχω ακούσει πολλές φορές ότι είναι επικίνδυνο να προσεύχεται κανείς για έναν πωρωμένο αμαρτωλό, ότι μπορεί να βρεθεί κανείς αντιμέτωπος με δυστυχίες, να του επιτεθούν οι δαίμονες. Και αυτό εκφραζόταν ως πνευματική σκέψη – από εμπειρία, όχι με γέννημα του μυαλού. Νομίζω ότι όντως μπορεί κανείς να βρεθεί σε δυστυχία, αν προσεύχεται για έναν αμαρτωλό με αίσθημα πνευματικής ανωτερότητας απέναντί του: «Τον βγάζω με την προσευχή από το βούρκο της αμαρτίας». Μερικές φορές αυτό συνοδεύεται και με μια υποκρυπτόμενη σκέψη: «Αφού με την προσευχή έβγαλα τον εαυτό μου μου από την απώλεια, τώρα προσεύχομαι για τον μπαμπά για να τον βγάλω και αυτόν». Δηλαδή, και πάλι, η ματαιοδοξία και η αλαζονεία φέρνουν συμφορά και βάζουν τον άνθρωπο σε κίνδυνο. Δεν είναι η προσευχή μεσιτείας που τα προκαλεί.

Φτάσαμε στις αινιγματικές λέξεις του Αγίου Θεοφάνη. Στο τέλος λέει:

«Η προσευχή… προσελκύει και αυτόν για τον οποίο προσεύχονται, στην προσευχή και τη μετάνοια, επιδρώντας στην ψυχή, δια της συμπάθειας των ψυχών».

Κρυστάλλινα σαφής είναι μόνο η γενική έννοια των λέξεων: η προσευχή προσελκύει το έλεος του Θεού στον αμαρτωλό και σε εκείνον που προσεύχεται για τον αμαρτωλό. Χάρη σε μια τέτοια προσευχή και χάρη στο έλεος του Θεού, ο αμαρτωλός μπορεί να φτάσει στη μετάνοια, να αρχίσει να προσεύχεται. Προφανώς, εκείνος για τον οποίο έγραφε ο πατήρ Μακάριος στον Άγιο Θεοφάνη, είχε σταματήσει να προσεύχεται στον Θεό και ζούσε αμετανόητος στην αμαρτία. Είναι αινιγματικό εδώ το «συμπάθεια των ψυχών», τι είναι αυτό; Προφανώς, κάποιος άυλος δεσμός μεταξύ ενός ανθρώπου και ενός άλλου: αυτό που βιώνει και αισθάνεται ο ένας άνθρωπος, μεταδίδεται εν μέρει στον άλλο. Ως αποτέλεσμα, ακόμη και ο αμετανόητος αμαρτωλός με τον καιρό αρχίζει επίσης να βιώνει και να αισθάνεται την έλξη προς την προσευχή και τη μετάνοια.

Στην ιστορία της Εκκλησίας υπάρχουν παραδείγματα όπου μια τέτοια προσευχή μεσιτείας με το θάρρος της έφτανε σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα. Παρέμενε όμως ταυτόχρονα ταπεινή. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα μας έχει δώσει ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης. Ζούσε σε μια εποχή που είχαν ήδη αρχίσει οι διωγμοί κατά της Ρωσικής Εκκλησίας, και ορισμένοι από τους αδελφούς του στο Άγιο Όρος αρνούνταν να μνημονεύουν στις προσευχές τους τους άθεους διώκτες. Εκείνα τα χρόνια, ο γέροντας Σιλουανός ανέφερε ένα παράδειγμα από τη ζωή των αγίων:

«Προσευχόταν ο Όσιος Παΐσιος ο Μέγας για να συγχωρήσει ο Κύριος το μαθητή του, που απαρνήθηκε τον Χριστό και παντρεύτηκε μια Εβραία, ώστε να τον συγχωρήσει ο Κύριος. Αυτή του η προσευχή ευχαρίστησε τόσο πολύ τον Κύριο, ώστε ο Ίδιος θέλησε να παρηγορήσει το δούλο Του και εμφανίστηκε σε αυτόν και του είπε: «Παΐσιε, γιατί προσεύχεσαι γι’ αυτόν που Με απαρνήθηκε;» Αλλά ο Παΐσιος απάντησε: «Κύριε, Εσύ ως ελεήμων, συγχώρεσέ τον». Τότε λέει ο Κύριος: «Παΐσιε, έγινες όμοιος μ’ Εμένα στην αγάπη». Τόσο ευπρόσδεκτη είναι στον Κύριο η προσευχή για τους εχθρούς».

Θαυμαστός και δοξασμένος είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός!

Η προσευχή μεσιτείας είναι απαραίτητη για όσους «ζουν ασεβώς», εν αμαρτία, και γι’ αυτούς πάντα προσεύχονταν και προσεύχονται οι άνθρωποι της Εκκλησίας. Η προσευχή μεσιτείας είναι απαραίτητη και για εμάς τους ίδιους: στο μέλλον κάποιος θα μας μνημονεύσει, χωρίς να προσπαθήσει να προδικάσει την κρίση του Θεού, χωρίς να μας καταδικάσει σε αιώνια βάσανα. Στην παρούσα, την τρέχουσα ζωή μας, η προσευχή μεσιτείας ανυψώνει την ψυχή του χριστιανού στα σκαλοπάτια της αγάπης προς τον Θεό και τον πλησίον. Όποιος το καταλαβαίνει αυτό, αναζητά «αφορμές» ή τρόπους για να προσευχηθεί για τον αμαρτωλό, να επιμείνει στη μεσιτεία υπέρ του. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, αναζητά προφάσεις για να αρνηθεί μια τέτοια προσευχή. Υπάρχει λόγος να αρνούμαστε κάτι τέτοιο;

Ιερέας Παύλος Σερζάντοβ
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Πώς βρήκα τα λείψανα της Αγίας Χρυσής

Ο π. Κωνσταντίνος Κοδζαμπογιούκης διηγείται πώς οδηγήθηκε στη θαυμαστή εύρεση των ιερών λειψάνων της Αγίας Χρυσής της Νεομάρτυρος, στο Κάστρο της Χρυσής, στην Πέλλα, όταν τον Οκτώβριο του 2009, κατά την επίσκεψή του στον χώρο, παρατήρησε ένα σημείο με κίτρινους ναρκίσσους, χωρίς κανένα εμφανές σημάδι τάφου. Όπως αφηγείται, από εκείνη τη στιγμή ένιωθε επίμονα μια εσωτερική παρότρυνση ότι η Αγία βρισκόταν κάτω από τα λουλούδια και ότι έπρεπε να προχωρήσει στην ανακομιδή.Στη συνέντευξη περιγράφει την εύρεση των λειψάνων, την ευωδία τους και τη συγκίνηση όσων ήταν παρόντες. 

  

Αναφέρει επίσης ότι, μετά την ανακομιδή, οι νάρκισσοι δεν άνθισαν ξανά στο συγκεκριμένο σημείο. Μια προσωπική μαρτυρία για την εύρεση των ιερών λειψάνων της Αγίας Χρυσής. Ομιλητής: π. Κωνσταντίνος Κοδζαμπογιούκης, εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Πιπεριάς Πέλλας.

είχα καιρό να νιώσω τόσο παρών στη ζωή μου

 

Πήγα στο Άγιο Όρος με μια κάμερα στον ώμο, για να κρατήσω εικόνες.

Κι έφυγα με στιγμές που καμία φωτογραφία δεν χωράει ολόκληρες.

Ένα γέλιο. Ένα χέρι στον ώμο. Η αίσθηση πως, αν και βρίσκεσαι μακριά από το σπίτι σου, κάπου εδώ ανήκεις.

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και θυμάμαι πόσο ήρεμος ένιωθα. Πόσο είχα ανάγκη αυτή την απλότητα. Να βρίσκομαι εκεί, ανάμεσα σε ανθρώπους, χωρίς να βιάζομαι να πάω πουθενά.

Ίσως γι’ αυτό δεν ήθελα να φύγω.

Γιατί είχα καιρό να νιώσω τόσο παρών στη ζωή μου. .

 Σιωπηλός Ταξιδευτής

 

Παπιγκο Ζαγοροχώρια.

 

«Μόνα Λίζα της Κρήτης».

 

Στην πλούσια συλλογή του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης υπάρχει μία φωτογραφία του 1939 της περίφημης Nelly’s (Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη).

H γωστή φωτογράφος είχε απαθανατίσει το σαγηνευτικό και εξίσου μυστηριώδες χαμόγελο μίας κρητικοπούλας που έμεινε γνωστή ως η «Μόνα Λίζα της Κρήτης».

Θέλει τρίτη θητεία ο Μητσοτάκουλας λέει..

Φρίκη στην Ολλανδία - Για πρώτη φορά σκοτώσανε για «το καλό του» δίχρονο βρέφος!

Γράφει  ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Η ιστορία της ανθρώπινης φαυλότητας επαναλαμβάνεται σαν ένα μοτίβο της κόλασης που βιάζεται να αναδυθεί από τα έγκατα, όταν έρχονται καιροί που ο άνθρωπος καταντά χειρότερος και από δαίμονα. Τα προγράμματα ευθανασίας είναι ακριβώς ένα τέτοιο βάραθρο, θαρρείς βγαλμένο από τις πιο φρικαλέες σκηνές της κόλασης του Δάντη. Και δεν υπάρχει απαισιότερη άβυσσος από εκείνη που ζητά να καταβροχθίζει παιδιά: την αθωότητά τους, το δικαίωμά τους στο φως, την ίδια τη ζωή τους.

Στο υλιστικό κράτος εξαχρείωσης που λέγεται Ολλανδία, ο θανατονόμος που εφαρμόζεται εκεί για 24 ολόκληρα χρόνια, έφτασε σε νέα – πρωτόγνωρα – βάθη σκότους. Η Ολλανδία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που το 2002 νομιμοποίησε την ευθανασία για ασθενείς με ανίατες ασθένειες. Και τώρα για πρώτη φορά στα χρονικά της χώρας, θανάτωσαν παιδί κάτω των 12 ετών, βάζοντας τέλος στη ζωή ενός δίχρονου βρέφους.

Το άμοιρο μωράκι γεννήθηκε πρόωρο, στην 26η εβδομάδα κύησης. Ανέπτυξε σοβαρά προβλήματα υγείας όπως: βλάβες στον εγκέφαλο, σοβαρή διαταραχή όρασης, συσσώρευση βλέννας στους πνεύμονες και επιληπτικές κρίσεις που δεν ανταποκρίνονταν σε κάποια θεραπευτική αγωγή.

Οι πρώτοι γιατροί που κλήθηκαν να αποφασίσουν αν το παιδί βρισκόταν σε «συνεχή ανυπόφορη ταλαιπωρία» (που αποτελεί προϋπόθεση για τη διενέργεια ευθανασίας), ήταν αρνητικοί. Θεώρησαν ότι υπήρχε περιθώριο ελπίδων να βελτιωθεί το μωράκι με ανακουφιστική φροντίδα και δοκιμές νέων φαρμάκων. Επίσης εκτίμησαν το γεγονός ότι οι επιληπτικές κρίσεις ήταν μεν σοβαρές, αλλά δεν ήταν συνεχείς. Σε εκείνη τη φάση, το ενδεχόμενο της ευθανασίας αποκλείστηκε.

Ο χρόνος πέρασε, το μωράκι δεν καλυτέρευσε και η αρμόδια υπηρεσία ζήτησε δεύτερη αξιολόγηση. Ένας άλλος γιατρός που προφανώς δεν διέθετε την ανθρωπιά των προηγούμενων, έκρινε ως άλλος «θεός» ότι το βρέφος βρισκόταν πράγματι σε ανυπόφορη ταλαιπωρία και συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις για να θανατωθεί. Ο φάκελος του παιδιού εξετάστηκε από την Επιτροπή για τις Ύστερες Εκτρώσεις και τον Τερματισμό της Ζωής σε Νεογνά και Παιδιά, η οποία έκρινε ότι δεν αναμενόταν βελτίωση. «Παρά όλες τις ιατρικές και μη ιατρικές παρεμβάσεις, οι γονείς και ο γιατρός δεν παρατήρησαν βελτίωση στην κατάσταση του παιδιού και ήταν πεπεισμένοι ότι υπέφερε χωρίς προοπτική ανακούφισης», ανέφερε η σχετική έκθεση.

Έτσι, το πράσινο φως της ιατρικής δολοφονίας άναψε και όλοι αυτοί οι επίγονοι του Ηρώδη ανέβηκαν στον θρόνο της «ευσπλαχνίας» για να παρακολουθήσουν τη σφαγή. Το δίχρονο μωράκι εκτελέστηκε (ναι, αυτή είναι η ορθή λέξη) με θανατηφόρα ένεση, στερούμενο κάθε δικαίωμα ελπίδας για τη ζωή του. Πριν προλάβει να μάθει ότι η μοίρα του σφραγίστηκε από νόμους βρεφοκτονίας και ψυχρά πορίσματα γραφιάδων. Πριν καταλάβει ότι η ιατρική ποδιά που το γέννησε, χρησιμεύει και για ποδιά χασάπη που θα βαφτεί με το αίμα του. Και κυρίως, πριν αποκτήσει την υποψία δικαιώματος να ερωτηθεί για το αν θέλει τη ζωή του.

Ο περιβόητος πολιτισμός του 21ου αιώνα έφτασε σε τέτοιο σημείο «προόδου» που θυμίζει το γνώρισμα κάποιων ζώων να παρατάνε τα άρρωστα κουτάβια τους για να πεθάνουν. Και αν τα ζώα το κάνουν αυτό καθαρά από ένστικτο επιβίωσης, οι κοινωνικοί δαρβινιστές είναι πολύ χειρότεροι από ζώα, γιατί δολοφονούν τον ασθενή παρότι διαθέτουν (δυνητικά) συνείδηση, κριτική σκέψη και ικανότητα να ξεχωρίζουν το λάθος από το σωστό. Όμως είπαμε, η φαυλότητα του ανθρώπου ακολουθεί κύκλους στο διάβα της ιστορίας. Η φύση μας είναι προορισμένη να αποθηριώνεται, όταν απαρνείται τις αιώνιες προδιαγραφές της.

Αναβιωτές του Γ' Ράιχ

Οι κτηνωδίες που σήμερα παρατηρούνται στην Ολλανδία, το Βέλγιο, τον Καναδά και άλλες χώρες που έχουν θεσπίσει ανθρωπιστικό «Καιάδα», υπήρξαν βασικό μέρος του προγράμματος των Ναζί για τις γεννήσεις, πριν 86 χρόνια. Στα πλαίσια του βιολογικού εξευγενισμού της «αρίας φυλής», οι Ναζί δημιούργησαν το «Πρόγραμμα Ευθανασίας Παιδιών» (Kinder-Euthanasie). Στόχος του, η κρατική διαδικασία διαλογής παιδιών και θανάτωσης όσων δεν πληρούσαν τα κριτήρια της ευγονικής ουτοπίας του Τρίτου Ράιχ.

Στις 18 Αυγούστου του 1939 το Υπουργείο Εσωτερικών του Ράιχ παρέδωσε μια «αυστηρώς εμπιστευτική διαταγή» στα μαιευτήρια και τις παιδιατρικές κλινικές. Ιατρικές επιτροπές έπρεπε να εξετάζουν νεογέννητα και παιδιά κάτω των 3 ετών, αν πάσχουν από νοητική στέρηση, σύνδρομο Down, τύφλωση, κώφωση, μικροκεφαλία ή υδροκεφαλία, δυσπλασίες άκρων, μυοσκελετικά ελαττώματα ή εγκεφαλική παράλυση. Αν διαπιστωνόταν κάτι από αυτά, το παιδί καταγραφόταν σε λίστα θανάτωσης, ως «ανάξιο βίου».

Το ναζιστικό καθεστώς ενθάρρυνε τους γονείς να στείλουν τα ανάπηρα παιδιά τους στις παιδιατρικές κλινικές, με το πρόσχημα ότι θα λάμβαναν ειδική ιατρική φροντίδα και πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες. Οι κλινικές γέμιζαν με αθώα αγγελουδάκια που οι οικογένειες τους δεν είχαν ιδέα ότι παραδόθηκαν στο στόμα του τέρατος. Λίγο καιρό αργότερα οι γονείς λάμβαναν ένα κρατικό έγγραφο όπου το Ράιχ τους ενημέρωνε ότι το παιδί τους «πέθανε ξαφνικά», δήθεν από επιπλοκές των προβλημάτων υγείας από τα οποία έπασχε.

Όσοι υποψιάζονταν το κακό που συνέβαινε, σιώπαιναν υπό το μιλιταριστικό καθεστώς τρόμου. Άλλοι γονείς, είχαν υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου, που απάλυναν τον πόνο της απώλειας με τη διεστραμμένη προπαγάνδα ότι ο θάνατος του παιδιού τους, συνεισέφερε στην ενδυνάμωση του Ράιχ.

Περισσότερα από 10.000 (κατά άλλους ιστορικούς έως και 50.000) βρέφη και παιδιά δολοφονήθηκαν στις κλινικές του θανάτου. Το πρόγραμμα διευρύνθηκε σταδιακά σε παιδιά και εφήβους έως 17 ετών, οδηγώντας στην τελική φάση του στο φρικιαστικό σχέδιο T4 (Aktion T4) με μαζικές εκτελέσεις ενηλίκων που έπασχαν από νοητικά και κινητικά προβλήματα.

Στα ιατρικά συνέδρια των Ναζί χρησιμοποιούνταν ευρέως ο όρος «Ganz Ballastexistenzen», που σήμαινε «εξ ολοκλήρου υπάρξεις-βαρίδια» και σε γνωματεύσεις γιατρών που υπέγραφαν την καταδίκη παιδιών, ήταν συχνή η αναφορά: «δεν υφίσταται καμία οικονομική αξία στη συνέχιση αυτής της ζωής».

Η Ολλανδία ως «άξιος» συνεχιστής αυτής της θηριωδίας, δείχνει προς τα που κατευθύνεται η υπόθεση. Η ασταμάτητη γενοκτονία αγέννητων παιδιών περνά σε φάση εξολόθρευσης και των γεννημένων. Σε μια διεστραμμένη εποχή όπου το παιδί έχει δικαίωμα να επιλέγει 100 σεξουαλικές «ταυτότητες», αλλά δεν έχει δικαίωμα να γλιτώσει την εν ψυχρώ εκτέλεσή του.

sportime.

Γερόντισσα Ταρσώ -Η δια Χριστόν σαλή 1910-1989.

 

 

Η Ταρσώ (ή Ταρασία) Ζαγοραίου γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του έτους 1910, στο χωριό Ρογό, της περιοχής Κορθίου της νήσου Άνδρου.

Ήταν η μικρότερη από τα έξι παιδιά της οικογένειάς της.

Οι γονείς της Περικλής και Μαρία, ήσαν Θεοσεβείς και Θεοφοβούμενοι, ιδιαιτέρως δε η μητέρα της.

Ίσως την θρησκευτική ζωή της οικογένειας να επηρέασε θετικά συγγενής της μοναχός, ονόματι Γαλακτίων, ο οποίος από το 1898 έμενε σε έναν απόμερο χώρο του σπιτιού τους.

Η νεαρή Ταρσώ έτυχε άρτιας μόρφωσης για την εποχή της. τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το σχολαρχείο στη Χώρα.

Ήταν άριστη μαθήτρια, πολλές φορές πρώτη στην τάξη της.

Η Ταρσώ, σαν στερνοπαίδι, ήταν το πιο χαϊδεμένο από τα αδέλφια, γι’ αυτό και δεν την άφηναν να κάνει δουλειές. Σε μικρή ηλικία πήρε μαθήματα μαντολίνου και με την αδελφή της έπαιζαν συχνά σε συντροφιές.

Οι γονείς καθώς και τα παιδιά τους, ήταν πολύ εργατικοί και έτσι υπήρχε στο σπίτι επάρκεια αγαθών.

Ζούσαν σε ένα κτήμα έξω από το χωριό και η ζωή κυλούσε ήσυχα μέσα σε οπωροφόρα δένδρα, ελιές και έναν λαχανόκηπο που είχαν για τις ανάγκες τους, παρέα με τα αγελαδοπρόβατα, τα οποία τους προμήθευαν μαλλί, γάλα και τυρί.

Όταν ήταν 8 χρονών, ο θάνατος της μεγάλης αδελφής της, Πηνελόπης, σε ηλικία 20 ετών, βύθισε αυτήν και όλη την οικογένειά της στο πένθος.

Στο δέκατο τέταρτο έτος της ηλικίας της, άρχισε να εκδηλώνεται ο θρησκευτικός της χαρακτήρας και η διάθεσή της να ασχολείται με τα θεία.

Η ίδια ομολογεί και επισημαίνει το χρονικό σημείο της αρχής της ζωής της ευσέβειας της, λέγοντας κάποια φορά:

“εγώ έφυγα από το σπίτι μου 14 χρονών, τόσα παιδιά παίζαμε έξω από το φούρνο αλλά ήρθε ο αξιωματικός (ο άγγελος) και εμένα διάλεξε. Με πήρα στην αγκαλιά του και που με πήγε δεν ξέρω. Έπαθα αλλοίωση”.

Πράγματι, φαίνεται ότι από την αποκαλυπτική αυτή χρονική στιγμή άρχισε η εμφάνιση κάποιων τρόπων συμπεριφοράς της, που προοιωνιζαν τη μετέπειτα παράδοξη πνευματική της ζωή, όπως τελικά καταστάλαξε στην ιδιότυπη δια Χριστόν σαλότητά της.

– “Εμείς είμαστε αμαρτωλοί, τι σχέση μπορούμε να έχουμε με τους αγίους;”.

Η μακαρία Ταρσώ είχε άλλη λογική. Ξεκίνησε τον ασκητικό της αγώνα με την απόφαση ενός θανάτου, του θανάτου του εαυτού της.

Συχνά έλεγε, όταν δε μιλούσε με σαλότητα :

– “Στον τόπο τούτο μ’ έφερε μια νεκροφόρα. Να, εδώ από κάτω μ’ έφερε” (και έδειχνε το χώμα).

Έτσι, όλη της η ζωή ήταν μια προσπάθεια διαρκούς νεκρώσεως του εαυτού της.

Ήταν νεκρή για όλα τα τερπνά και τα ηδέα, αλλά και τα θλιβερά του κόσμου τούτου. Και ακριβώς αυτή η νέκρωση κάθε ανθρώπινου στοιχείου στην προσωπική της ζωή, έκανε εύλογα όσους την πλησίαζαν να σκέπτονται:

– Ποιος μπορεί αλήθεια να φτάσει στα μέτρα της Ταρσώς; Αυτή είναι η εκλεκτή του Θεού!

Η μακαρία Ταρσώ διέβλεψε, χάριτι Θεού, τα δικά της μέτρα και έτσι διάλεξε το δικό της δρόμο, τη δική της οδό προς την Βασιλεία του Θεού, την οδό της σαλότητας διά Χριστόν!

Το οικογενειακό της περιβάλλον δεν ήταν φυσικά ικανό να αντιληφθεί τον υψηλό στόχο της, που φαίνονταν αφύσικος για μια τόσο μορφωμένη και ιδιαιτέρα όμορφη κόρη.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, μιας επίμονης φυγής και καταφυγής στο μοναχικό βίο, η ευκολότερη αντίδραση είναι συνήθως η γνωμάτευση των οικίων, ότι “το παιδί τρελάθηκε”!

Έτσι η Ταρσώ “χρειάστηκε” ψυχιατρική βοήθεια.

Όμως, η μακαρία Ταρσώ δεν ήταν τρελλή.

 

 

Ήταν πολύ πιο λογική από πολλές μοναχές της Μονής, που την θεωρούσαν τρελή και γι’ αυτό την περιφρονούσαν και την απέφευγαν.

Ήταν σαλή διά Χριστόν, δηλαδή, ολόκληρη, με την ψυχή και το σώμα, με την καρδιά και το λογικό της, δοσμένη στον Σωτήρα Χριστό. Συνεπής στον Πατερικό λόγο, “Δώμεν εαυτούς τω Κυρίω εξ ολοκλήρου ίνα ολόκληρον αυτόν αντιλάβωμεν”. Σε αυτό το ολοκληρωτικό δόσιμο στο Χριστό το λογικό της εφωτίζετο αδιάλειπτα από το φως του Χριστού, κατά την διαβεβαίωση του ψαλμωδού : “συ φωτίεις λύχνον μου, Κύριε ο Θεός μου.. "

Άρχισε να εκδηλώνει χάρισμα διοράσεως σε διάφορα περιστατικά της καθημερινής ζωής. Ένα βράδυ, την ώρα που ετοιμάζονταν να ξαπλώσουν και η μητέρα της τελείωνε την προσευχή της, η Ταρσώ της είπε να μην κάνουν την Θ. Λειτουργία που είχαν προγραμματίσει για την επόμενη σε διπλανό χωριό, επειδή ο παπάς δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσει.

Η μητέρα της έκπληκτη, την αποπήρε και η Θεία Λειτουργία έγινε.

Όπως όμως απεδείχθη, η μικρή Ταρσώ με το μεγάλο χάρισμα, διέβλεψε το κώλυμα:

ο ιερέας αποβραδίς είχε μεθύσει.

Εν τω μεταξύ, αφού η αδελφή της Κατίνα παντρεύτηκε στην Αθήνα, μετά το 1931, εγκαταστάθηκαν και οι υπόλοιποι εκεί. Η συμπεριφορά της και εδώ παρέμεινε η ίδια : ήρεμη, εσωστρεφής αλλά και αγαπητή σε όλους. Παρουσίαζε όμως και τα παρεξηγήσιμα σαλά καμώματά της. Το πιο ανησυχητικό ήταν ότι συχνά φορούσε ένα λευκό χιτώνα και επίσης λευκό μαντήλι και ότι έφευγε πολλές φορές προς άγνωστη κατεύθυνση, χωρίς κανένα φόβο.

Φορούσε πάντοτε παλιά παπούτσια και όταν της έδιναν κάποιο καινούργιο ζευγάρι φρόντιζε να τα “περιποιηθεί” καταλλήλως, κτυπώντας τα επίμονα με μια πέτρα για να τα κάνει όπως ήθελε αυτή.

Το καλοκαίρι του 1940, πήγαν για παραθερισμό στην Άνδρο, όπου αποκλείσθηκαν έως το 1942. Εκεί έχασε και την καλύτερή της φίλη, με την οποία έκαναν πολύ παρέα, πράγμα που την λύπησε πολύ.

Σύμφωνα πάντοτε με πληροφορίες των συγγενών της, η σαλότητα της Ταρσώς, είχε ανησυχήσει τόσο τους οικείους της, ώστε το 1942 που επέστρεψαν στην Αθήνα για να προλάβουν χειροτέρευση της καταστάσεώς της, “την πήγαν με το ζόρι” στους ψυχιάτρους. Αλλά οι ψυχίατροι δεν μπορούσαν φυσικά να αντιληφθούν τις πνευματικές αφετηρίες της, κατ’ αυτούς, “παθολογικής” συμπεριφοράς.

Έτσι την υπέβαλαν σε μια χειρουργική επέμβαση, που συνηθιζόταν εκείνη την εποχή.

Έκαναν δύο τρύπες στο κρανίο της, στην θέση των κροτάφων, δεξιά και αριστερά, αλλά χωρίς κανένα “θεραπευτικό” αποτέλεσμα, ούτε εξάλλου βλαπτικό των διανοητικών και ψυχικών της λειτουργιών.

Πάντως με την χειρουργική αυτή ψυχιατρική επέμβαση, η Ταρσώ χαρακτηρίστηκε “επίσημα” ως τρελή.

Επέτρεψε ο Θεός να φθάσει σε μια πολύ ταπεινωτική, για τους πολλούς, κατάσταση, η οποία εντούτοις συνυπολογίζεται οπωσδήποτε στην εκούσια και ακούσια γενικώς άσκηση, στην οποία την οδήγησε ο Θεός για να τον δοξάσει από το υψηλό πνευματικό βάθρο της έσχατης, κατά κόσμο, ταπεινώσεως της δια Χριστόν Σαλότητας.

Η Ταρσώ είχε ήδη λάβει Πνεύμα Θεού, προ του πειρασμού του ψυχιατρείου.

Το 1944, στον εμφύλιο, ενώ όλοι οι άνθρωποι ήσαν κλεισμένοι στα σπίτια τους, η Ταρσώ εξακολουθούσε να φεύγει ντυμένη στα άσπρα. Ένα βράδυ κάποιοι κτύπησαν το κουδούνι στην πόρτα της αδελφής της – εκείνη έμενε στα Εξάρχεια, στους πρόποδες του λόφου Στρέφη, όπου είχαν ανοίξει χαρακώματα οι αριστεροί και κατείχαν τον λόφο.

Η Ταρσώ έμενε με τους γονείς της, στο σπίτι τους, πίσω από το πρώτο νεκροταφείο στην Γούβα.

Έντρομη η αδελφή της, που ήταν μόνη με τα τρία της μικρά παιδιά, άνοιξε την πόρτα και αντίκρισε μια ομάδα από ένοπλους αριστερούς, με γενειάδες, που την ρώτησαν αν έχει μια αδελφή με το όνομα Ταρσώ Ζαγοραίου.

Η αδελφή της τρόμαξε, νομίζοντας ότι είχε πάθει κάτι η Ταρσώ.

Ο ένας από του ένοπλους άντρες, που φαινόταν και επικεφαλής, παραμέρισε τότε τους άλλους και έκανε τόπο στην Ταρσώ να περάσει και να μπει στο σπίτι.

Στην συνέχεια λέει στην αδελφή της : “Ποια είναι αυτή που περνάει ατρόμητη μέσα από τις σφαίρες και καμιά σφαίρα δεν την αγγίζει; "

Το στάδιο των αγώνων της το έζησε στην Ιερά Μονή Παναγίας Πευκονουγιατρισσας στην Κερατέα Αττικής.

Τις ευχές και τις πρεσβείες της να έχουμε!

 

Η Γερόντισσα ΤΑΡΣΩ ,η δια Χριστόν Σαλή 1910 -1989

ΧΩΡΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ;

 

Μη διαμαρτύρεσαι λέγοντας: Πού είσαι Θεέ μου; Προσεύχομαι και δεν μου αποκάλυψες ποτέ τον εαυτό σου, δεν μου έδωσες ούτε μία χαρά, δεν μου πραγματοποίησες κανένα από τα όνειρά μου. Σου ζητάω υγεία, μου δίνεις αρρώστια. Σου ζητάω βοήθεια, μου δίνεις θάνατο. Σου ζητάω αρετή, μου δίνεις πόνο. Τι Θεός είσαι;

Όχι! Μη σκεφθείς ποτέ έτσι. Ο Θεός ξέρει πότε η καρδιά σου θα είναι χωρητική. Εάν ακόμη δεν πήρες κάτι, σημαίνει ότι δεν χωράει η καρδιά σου. Η καρδιά σου είναι στουμπωμένη, όπως όταν βάζεις πολλά πράγματα μαζί και τα πιέζεις, για να μη μείνει καθόλου κενό αέρος. Ούτε αέρας δεν μπορεί να χωρέσει στην καρδιά σου, και θέλεις να χωρέσει ο Θεός, τον οποίο δεν χωρούν ολόκληροι οι ουρανοί;

"Μόλις δώ, παιδί μου, την κατάλληλη στιγμή, σε βεβαιώ ότι δεν θα καθυστερήσω ούτε ένα δευτερόλεπτο να σου πραγματώσω τους πόθους σου, τις λαχτάρες σου, τα θεϊκά σου όνειρα. Αμέσως θα το κάνω."

Ο οδοντίατρος σου κάνει ένεση και περιμένει να μουδιάσεις για να σε εγχειρήσει. Εάν σου κάνει αμέσως την εγχείρηση, θα πεταχτείς από τον πόνο και μπορεί να σπάσει και το δόντι σου. Έτσι και ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μια στιγμή. Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη, και δεν χάνεις τίποτε όταν την ασκείς.

 

Κείμενο του Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Εις Πανήγυριν (ψαλτοτράγουδο)

Βλέπουμε στα διαδίκτυα πολλούς νεόκοπους αυτόφωτους υπερζηλωτές /τριες που σκανδαλίστηκαν λεει, γιατί ο Θεσσαλονίκης ετραγούδησε στην τράπεζα πανηγυρικής Σκήτης .Πολλά μπορούμε να προσάψουμε στον εν λόγο Ιεράρχη όχι όμως αυτό .

Στοιχειώδης γνώση εάν είχαν οι συντάκτες τέτοιων απαράδεκτων κειμένων ,οργανωσιακού ευσεβιστικού τύπου ,θα ήξεραν ότι μια χαριτωμένη συνήθεια που συμβαίνει εκατοντάδες χρόνια στις αγιορείτικες πανηγυρικές τράπεζες των κυρίως Σκητών και μικρων συνοδειών όταν υπάρχει πανυγηρική τράπεζα. 

Τελικά η κατάρα της εκκλησίας δεν είναι μόνο  οι λωλαμάρες του θεσαλονίκης αλλά και κυρίως η δικη μας αδιακρισία που ολα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει .. 

 Ας βουλώσουν λοιπόν τα απύλωτά στοματά τους κουραστήκαμε να διαβάζουμε μαλακίες .

Η ΑΓΙΑ ΤΑΙΣΙΑ

Την Ταϊσία από δεκαεπτά χρονών η ίδια της η μητέρα την έβαλε να εργάζεται σ’ ένα οίκο ανοχής. Ήταν τόσο όμορφη ώστε διαδόθηκε παντού η ομορφιά της και πλήθος ανδρών έρχονταν για να την συναντήσουν.

΄Όταν διηγήθηκαν στον Αββά ( γέροντα ) Σεραπίωνα για την Ταϊσία, άρχισε να προσεύχεται για την σωτηρία της ψυχής της. Έβγαλε τα μοναχικά του ενδύματα, ντύθηκε σαν στρατιώτης, παίρνει ένα νόμισμα και ξεκίνησε να την συναντήσει. Όταν έφτασε στο τόπο όπου κατοικούσε η Ταϊσία, παρουσιάστηκε ως πελάτης και την πλήρωσε για να περάσουν μαζί την νύχτα. Στο δωμάτιο όπου μπήκαν ο γέροντας της έδειξε το μοναχικό σχήμα που φορούσε κάτω από τα ρούχα του, της αποκάλυψε τον λόγο που ήλθε σε αυτήν και άρχισε να συνομιλεί μαζί της για την αθανασία και την αξία της ψυχής και για την μέλλουσα ζωή. Η αγία ήρθε σε μετάνοια και πέφτει γονυπετής μπροστά στον αββά, και ρώτησε τον γέροντα ”Τίμιε πάτερ, υπάρχει μετάνοια για τους αμαρτωλούς; Εάν μετανοήσω με δέχεται και μένα ο Θεός ; ” . Ο γέροντας της μίλησε για την αγάπη και την ευσπλαχνία του Θεού, αλλά και για την χαρά που γίνεται στον ουρανό για κάθε αμαρτωλό που μετανοεί. Τότε η Ταϊσία ζήτησε από τον Αββά Σεραπίωνα τρεις ώρες διορία και κατόπιν θα τον ακολουθούσε. Μάζεψε όλη την περιουσία που είχε αποκτήσει από την πορνεία και την έκαψε στη μέση της πόλεως. Κατόπιν πήγε να συναντήσει τον γέροντα. Εκείνος την οδήγησε σε μοναστήρι όπου κλείστηκε μέσα σε ένα κελί, έτρωγε λίγο ψωμί και έπινε λίγο νερό κάθε δύο ημέρες και προσευχόταν λέγοντας συνέχεια την φράση: « Κύριε ο Θεός μου, ο πλάσας με, ελέησον με κατά το μέγα σου έλεος ».

Μετά από τρία χρόνια ο αββάς Σεραπίωνας πήγε στον Μέγα Αντώνιο για να τον ρωτήσει εάν ο Θεός έκανε δεκτή την μετάνοια της Ταϊσίας. Διηγήθηκε στον Άγιο Αντώνιο όλο τον βίο της και ο Αντώνιος κάλεσε τους μοναχούς που είχε κοντά του να κλειστούν στα κελιά τους και να κάνουν προσευχή για να τους πληροφορήσει ο Κύριος σχετικά με την Ταϊσία.

Τότε στον Παύλο, το μεγαλύτερο των μαθητών του αγίου Αντωνίου, φανερώθηκε οπτασία στην οποία είδε στον ουρανό ένα στρωμένο κρεβάτι λαμπρό, επάνω ένα αμάραντο στέφανο και τρεις παρθένους με λαμπάδες γύρω από το κρεβάτι και συλλογίστηκε ότι για τον άγιο Αντώνιο ετοιμάζεται αυτή η δόξα. Τότε άκουσε φωνή η οποία του έλεγε ”Δεν είναι, Παύλε, του πατέρα σου Αντωνίου ο στέφανος, αλλά της Ταϊσίας, της πρώην πόρνης”. Με αυτό τον τρόπο πληροφορήθηκαν ότι έγινε δεκτή η μετάνοια της πρώην πόρνης από τον Θεό. Ο Σεραπίων επέστρεψε στο μοναστήρι όπου βρίσκονταν η αγία και την κάλεσε να βγει από το κελί όπου ήταν κλεισμένη γιατί ο Θεός έκανε δεκτή την μετάνοιά της. Η δε μακαρία του λέγει: ”Τίμιε πάτερ, σ’ ολόκληρη τη διαμονή μου στο κελλί είχα συνεχώς το φορτίο των αμαρτιών στη σκέψη μου”. Κι ο αββάς της αποκρίνεται: ‘‘Ο ταπεινός λογισμός σου ευαρέστησε τον Θεό”. Δεκαπέντε ημέρες έζησε η αγία Ταϊσία μετά την έξοδο από το κελί της και η ψυχή της πέταξε προς τον Κύριο.

Λιγότερα

"Ήρθε ο Κύριος! Μου είπε: Σε έχω γράψει πρώτη στα μητρώα μου. Τον ρώτησα: Εμένα Κύριε; Γιατί; Και μου απάντησε: Γιατί στη ζωή σου έχυσες πύρινα δάκρυα!"

 

14/2017

Μητροπολίτου Ναυπάκτου  Ιερόθεος Εκδόσεις Ι.Μ.Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας)

Τὸ Βάπτισμα καὶ ἡ Χάρις

Μέ τὸ βάπτισμα ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐγείρεται πραγματικά, ἀλλὰ μόνο ἀπελευθερώνεται ἀπὸ τὸ φυσικὸ κακὸ καὶ ἀπὸ τὸ ἀναπότρεπτο τοῦ θανάτου. Κατὰ τὸ βάπτισμα διασπᾶται ἡ συνέχεια τοῦ κακοῦ. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀνίσταται, μιὰ καὶ δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένει ἀκόμη στὴ ζωὴ αὐτή. Τὸ βάπτισμα ἁπλῶς προτυπώνει τὴν ἀνάσταση. Κατὰ τὸ βάπτισμα προγεύεται κανείς τη χάρη τῆς τελικῆς, ἐσχατολογικῆς ἀναστάσεως. Τὸ βάπτισμα εἶναι ἡ ἀρχή, ἡ ἀνάσταση εἶναι τὸ τέλος καὶ ἡ κεφαλαίωσις, τὸ πέρας.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ἰδιαίτερα, τόνισε τὴν ἀνάγκη νὰ τηρηθεῖ καὶ διαφυλαχθεῖ ἡ βαπτισματικὴ χάρις. Γιατί κατὰ τὸ βάπτισμα ὀχι μόνο ἡ φύσις, ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ἡ θέλησις μεταβάλλεται καὶ μεταμορφώνεται, παραμένοντας ὡστόσο ἐλεύθερη. Καὶ ἂν ἡ ψυχὴ δὲν καθαρισθεῖ καὶ δὲν ἐξαγνισθεῖ μέσα στὴν ἐλεύθερη ἄσκηση τῆς θελήσεως, τὸ βάπτισμα ἀποδεικνύεται ἄκαρπο. Ἡ μεταμόρφωσις δὲν πραγματοποιεῖται, ἡ νέα ζωὴ δὲν ἔχει ἀκόμη μορφωθεῖ. Ἡ χάρις, πράγματι, παρέχεται. Δὲν εἶναι ὅμως δυνατὸ νὰ ἐπιβληθεῖ πάνω σὲ κανένα ἄνθρωπο, ποὺ εἶναι ἐλεύθερος καὶ δημιουργημένος κατ’ εἰκόνα Θεοῦ. Ἡ χάρις δὲν ζωογονεῖ, οὔτε ζωοποιεῖ τὶς κλειστὲς καὶ πεισματικὲς ψυχές, τὶς πραγματικὰ «νεκρὲς ψυχές». Ἡ ἀνταπόκρισις καὶ ἡ συνεργία εἶναι ἀπαραίτητες.

 π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ 1893–1979

Το ήξερες αυτό ;

Edgar Allan Poe

 

Απ' τα παιδικά μου χρόνια

δεν υπήρξα όπως οι άλλοι

δεν έβλεπα όπως οι άλλοι

δεν έβγαιναν τα πάθη μου

από μια πηγή συνηθισμένη

- απ' αυτή την κοινή πηγή

δεν αντλούσα την οδύνη μου

ούτε μπορούσα να ξυπνήσω

την καρδιά μου στον ίδιο τόνο

να χαρεί.

Και όλα όσα αγάπησα,

τ' αγάπησα μονάχος.

Ο Ρούμπιο, έστω και αν εξυπηρετεί τις σκοπιμότητες της πολιτικής των ΗΠΑ, είναι δέκα επίπεδα επάνω από το συφερτό.

Οι προηγούμενοι τύπου Μπλίνκεν είναι μηδενικά μπροστά του

(Και κάποιοι ντόπιοι που ψήφισαν νομοσχέδια κατ’ εντολή του ελεεινού Μπλίνκεν, βρίσκονται ακόμα στο κοινοβούλιο)…

Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα

 

ΣΧΟΛΙΟ:ΡΟΥΜΠΙΟ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ — ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ

«Όπου ακούς πολύ πατριωτισμό, κοίτα πρώτα ποια σημαία υπηρετεί αυτός που μιλά.»

Μια ιστορική σύμπτωση που δύσκολα περνά απαρατήρητη.Μία ημέρα πριν από την επέτειο της ιστορικής ομιλίας του Γέρου του Μοριά στην Πνύκα, εκεί όπου στις 8 Οκτωβρίου 1838 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μιλούσε στη νέα γενιά για την πατρίδα, την ελευθερία, την παιδεία και την ευθύνη απέναντι στο έθνος, ήρθε από το ίδιο ακριβώς σημείο ο Μάρκο Ρούμπιο για να μιλήσει για την αρχαία Ελλάδα, την ανδρεία, την εθνική συνείδηση και την ανάγκη της Δύσης να ξαναβρεί τη δύναμή της.

Βλέπω ότι αρκετοί ειδικότερα στο διαδίκτυο είδαν το τυρί και έπεσαν με τα μούτρα στον τενεκέ.Άκουσαν τον Αμερικανό ΥΠΕΞ να μιλά για έθνη και εθνικισμό και αισθάνθηκαν, τρόπον τινά, ότι η Ουάσιγκτον ανακάλυψε ξαφνικά τον ελληνικό πατριωτισμό.Ψυχραιμία, παιδιά.

Ο Ρούμπιο πρώτα απ’ όλα είναι Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών και πολιτικός που πρεσβεύει το αμερικανικό εθνικό συμφέρον. Η σημερινή του ομιλία ήταν ενταγμένη ξεκάθαρα στη λογική του «America First» και στην επιδίωξη της αμερικανικής εθνικής ισχύος και να πω την αλήθεια πολύ καλά κάνει από τη δική του πλευρά.

Αυτό ακριβώς όμως οφείλουμε να κάνουμε κι εμείς.Να αγαπάμε την Ελλάδα όπως εκείνος αγαπά την Αμερική. Να υπερασπιζόμαστε τα δικά μας εθνικά συμφέροντα όπως η Ουάσιγκτον υπερασπίζεται τα δικά της. Να ακούμε τα καλά που λέγονται για τον πολιτισμό μας, αλλά να μην τα μετατρέπουμε σε πολιτικό προσκύνημα.

Γιατί ο εθνικισμός είναι ωραίος όταν τον ασκεί το δικό σου έθνος, αλλά γίνεται πολύ λιγότερο ωραίος όταν καλείσαι να δεχθείς ότι το δικό σου εθνικό συμφέρον πρέπει να υποτάσσεται στο εθνικό συμφέρον κάποιου άλλου.Και επειδή η ιστορία έχει μνήμη, καλό είναι οι απανταχού εθνικιστές Έλληνες να κρατούν μικρό καλάθι.

Δεν έχουμε ανάγκη να μας δώσει κανένας Αμερικανός πιστοποιητικό εθνικής συνείδησης.

Ούτε να περιμένουμε από την Ουάσιγκτον να μας εξηγήσει τι σημαίνει εθνική κυριαρχία.

Το μάθαμε μόνοι μας. Με αίμα.

Το 1821 δεν περιμέναμε άδεια για να επαναστατήσουμε και ο Κολοκοτρώνης, όταν μίλησε στην Πνύκα, δεν μίλησε σε μια γενιά που έπρεπε να γίνει υπάκουη σε κάποια ξένη δύναμη. Μίλησε σε μια γενιά που είχε κληρονομήσει μια ελεύθερη πατρίδα και έπρεπε να την «ισάσει, να την ευθυγραμμίσει και να την στολίσει».

Αν θέλουμε πραγματικά να καταλάβουμε τον Ρούμπιο, ας κρατήσουμε ακριβώς αυτό.

Εκείνος μιλά πρώτα για την Αμερική ενώ εμείς οφείλουμε να μιλάμε πρώτα για την Ελλάδα.

Όχι επειδή πρέπει να είμαστε εχθρικοί προς τους Αμερικανούς.Αλλά επειδή σύμμαχος δεν σημαίνει κηδεμόνας και πατριώτης δεν σημαίνει υπάλληλος ξένων συμφερόντων.

Όποιος θέλει να ξεχάσει αυτή τη λεπτομέρεια, ας θυμηθεί και κάτι ακόμη που προηγήθηκε μόλις πριν από λίγες ημέρες με τις δημόσιες πιέσεις και τις προειδοποιήσεις της αμερικανικής πλευράς προς την Ελλάδα διαμεσού της μούμιας Κίμπερλι.Τα μεγάλα λόγια για την εθνική κυριαρχία είναι όμορφα όμως η πραγματική δοκιμασία αρχίζει όταν η δική σου εθνική κυριαρχία συγκρούεται με τα συμφέροντα του ισχυρού συμμάχου σου.Εκεί φαίνεται ποιος πιστεύει πραγματικά στο έθνος.

Οπότε, αγαπητοί φίλοι του εθνοπατριωτικού Facebook.Χαιρόμαστε όταν ένας Αμερικανός πολιτικός μιλά για την αξία των εθνών.

Ακούμε όταν μιλά για την Ελλάδα.

Κρατάμε ό,τι σωστό είπε για την αρχαία ελληνική κληρονομιά, την ανδρεία και την ελευθερία.

Αλλά δεν ξεχνάμε ποια σημαία υπηρετεί και κυρίως δεν ξεχνάμε ποια σημαία υπηρετούμε εμείς.

 

Στυλ. Καβάζης

Γιατί αύριο στην Πνύκα δεν θα θυμόμαστε τι είπε ο Ρούμπιο.Θα θυμόμαστε τι είπε ο Γέρος του Μοριά και αυτό είναι πολύ σημαντικότερο.

Στις οκτώ του ίδιου μήνα, εορτάζεται η μνήμη της Οσίας μητέρας μας Πελαγίας, εκείνης που ήταν κάποτε εταίρα.

Αυτή καταγόταν από την πόλη της Αντιόχειας και ασχολούνταν με τους χορούς και τα θέατρα, ενώ ήταν δημόσια πόρνη στην ίδια πόλη. Έτσι, από αυτή τη διαβολική και αισχρή εργασία συγκέντρωνε αμέτρητο πλούτο.

Αυτή λοιπόν, αφού κάποτε κατηχήθηκε από τον Επίσκοπο Νόννο, έναν άγιο άνδρα, και αφού μετανόησε θερμά για τα προηγούμενα πονηρά έργα της, βαπτίστηκε. Αμέσως αποστρέφεται όλα τα καλά και ευχάριστα πράγματα του κόσμου, σαν σκουπίδια.

Και αφού φόρεσε τρίχινα ενδύματα, δηλαδή υφασμένα από τρίχες γιδιών, και μεταμφιέστηκε σε άνδρα, πήγε στο Όρος των Ελαιών, χωρίς να το γνωρίζει κανείς. Εκεί, η αοίδιμη, αφού κλείστηκε μέσα σε ένα μικρό κελί, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της ασκητικά και με τρόπο ευάρεστο στον Θεό. Και έτσι η μακαρία αναπαύθηκε ειρηνικά.

Τον εκτενή βίο της δες στον Παράδεισο.

Η μνήμη αυτού του Νόννου εορτάζεται στις 10 Νοεμβρίου.

Τον βίο της συνέγραψε ο Μεταφραστής, που αρχίζει ως εξής: «Γυναικείαν αρετήν». Σώζεται στη Μεγίστη Λαύρα, στη Μονή Ιβήρων και σε άλλες.

Σημείωσε ότι ο θείος Χρυσόστομος, παίρνοντας ως παράδειγμα την πόρνη αυτή, την Πελαγία, παρακινεί τους αμαρτωλούς να μην απελπίζονται. Έτσι λέγει:

«Κανείς λοιπόν, ακόμη κι αν έχει πέσει στο έσχατο σημείο της κακίας, ας μην απελπίζεται για την αλλαγή προς το καλύτερο. Γιατί είναι εύκολο ακόμη και από τα ίδια τα βάραθρα της πονηρίας να σηκωθεί κάποιος και να δείξει αγγελικό βίο. Δεν ακούσατε πώς εκείνη η πόρνη, στην πόλη μας λέω (δηλαδή αυτή η Πελαγία), ξεπέρασε όλους στην ευλάβεια; Γιατί, αφού το θέλησε, άλλαξε και δέχθηκε τη χάρη του Θεού, περιφρόνησε όλα τα παρόντα. Και αφού πέταξε μακριά τα τεχνάσματα του Διαβόλου, ανέβηκε στον Ουρανό».

Από τον λόγο «Εις το μη προσηλώσθαι», που αρχίζει: «Φέρε δη και σήμερον του περί».

*

Την ίδια ημέρα εορτάζεται η μνήμη της Αγίας Πελαγίας της Παρθένου.

Αυτή έζησε κατά τους χρόνους του βασιλιά Νουμεριανού, το έτος 284, είχε πατρίδα την Αντιόχεια της Συρίας και καταγόταν από ένδοξη οικογένεια.

Όταν ο άρχοντας της Αντιόχειας έμαθε ότι ήταν Χριστιανή, έστειλε στρατιώτες για να τη συλλάβουν. Οι στρατιώτες, αφού πήγαν, περικύκλωσαν το σπίτι της, για να την αρπάξουν.

Όταν το έμαθε η Αγία, τους ζήτησε να την περιμένουν λίγο. Οι στρατιώτες πείστηκαν. Τότε η μακαρία, αφού στάθηκε προς την ανατολή, στον τόπο όπου προσευχόταν, σήκωσε μαζί τα χέρια και τα μάτια της προς τον ουρανό και προσευχήθηκε για πολλή ώρα στον Θεό, παρακαλώντας να μην παραδοθεί στους στρατιώτες, αλλά να φύγει από αυτή τη ζωή αγνή και παρθένος προς Εκείνον.

Έπειτα, αφού μόνη της έριξε τον εαυτό της από ύψος, παρέδωσε την αγία ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Στην Αγία αυτή Πελαγία ο πολύ ρητορικός λόγος του Χρυσοστόμου έπλεξε θαυμαστό εγκώμιο, το οποίο βρίσκεται στον πέμπτο τόμο της έκδοσης της Ετόνης. Εκεί την εγκωμιάζει για τη μεγάλη ανδρεία που έδειξε, ώστε μόνη της να ριχτεί από ύψος και να θανατώσει τον εαυτό της.

Λέγει εκεί ο χρυσός Άγιος ότι η Αγία εξαπάτησε τους στρατιώτες και ζήτησε άδεια δήθεν για να αλλάξει τα ενδύματά της. Και ότι:

«Ο θάνατος των Μαρτύρων είναι νίκη των Μαρτύρων».

Και ότι:

«Γι’ αυτό λοιπόν, ακριβώς επειδή αυτό έγινε με αυτόν τον τρόπο, το να βρίσκεται το αίμα της παρθένου χυμένο στο έδαφος ήταν πιο τιμητικό. Γιατί οι ύβρεις που υφιστάμεθα για τον Χριστό μας προσφέρουν μεγαλύτερη τιμή».

Και ότι:

«Ο Χριστός ήταν παρών στο σώμα της παρθένου. Γιατί, αν οι κύριοι, όταν πεθαίνουν οι πιο συνετοί από τους υπηρέτες τους, τους προπέμπουν και δεν ντρέπονται γι’ αυτό, πολύ περισσότερο ο Χριστός δεν θα ντρεπόταν να τιμήσει με την παρουσία Του εκείνη που για χάρη Του παρέδωσε την ψυχή της και ανέλαβε τόσο μεγάλο κίνδυνο».

Και πολλά άλλα λέγει εκεί ο θείος Πατέρας, πιο πολύτιμα από κάθε χρυσάφι.

*

Η Αγία Ταϊσία, η οποία προηγουμένως ήταν πόρνη, τελειώνεται ειρηνικά.

Αυτή, αφού από παιδί παρακινήθηκε από τη μητέρα της, έγινε εργαστήριο του Διαβόλου.

Αργότερα, αφού διδάχθηκε από τον Όσιο Παφνούτιο τον Σιδώνιο και πληροφορήθηκε με βεβαιότητα ότι υπάρχει μετάνοια και ότι από τον Κύριο δίδεται συγχώρεση αμαρτιών, γι’ αυτό μοίρασε όλα τα υπάρχοντά της στους φτωχούς. Η αξία αυτών ήταν τετρακόσιες λίτρες χρυσού.

Έπειτα, αφού έκλεισε τον εαυτό της μέσα σε ένα κελί, αναστέναζε από τα βάθη της καρδιάς της και έλεγε:

«Εσύ που με έπλασες, ελέησέ με».

Και έτσι, με αυτά τα λόγια, πέρασε τρία χρόνια.

Ύστερα βγήκε από το κελί της, με εντολή του εκεί αββά και ηγουμένου, και μετά από δεκαπέντε ημέρες τελειώθηκε εν Κυρίω.

(Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, Τόμος Α΄, Εκδόσεις Δόμος, 2005.)