Ο Διοικητής της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου του ΓΕΕΘΑ, Αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Γάκης μιλά για πρώτη φορά ανοιχτά στον δημοσιογράφο Χρήστο Μαζάνη για τις νέες δυνατότητες και τις προκλήσεις των Ειδικών Δυνάμεων της χώρας.
Κάμερα: Νίκος Χριστοφάκης, Δανάη Μαραγκού. Παραγωγή: Ζougla.gr Web TV 2026.
«Ἀμήχανον κάλλος λέγεις» — «Ανείπωτη ομορφιά λες» (Πολιτεία, 509a) 
Χωρίς Ανάσταση ένα δωμάτιο σκοτεινό χωρίς παράθυρα όλη η γη θα είναι.
Ένα
παράθυρο προς το φως της Ανάστασης είναι η νηστεία της σαρακοστής που
για ημέρες πολλές επιμένει να μην κοιτάμε τόσο τις παρηγοριές του
δωματίου(τροφές κτλ.) αλλά να παίρνουμε παρηγοριά κοιτώντας έξω σ
’Αυτήν τη χωρίς όρια Ζωή που έρχεται να μας συναντήσει.
Τόπος
εξορίας έγινε η γη για τον Αδάμ-και για όλη την ανθρωπότητα- γιατί
έγινε τόπος με όρια: όρια ζωής, όρια αγάπης, με έναν Θεό άσαρκο, συνεχώς
αόρατο..
Την περίοδο της
νηστείας κοιτούμε όλοι μαζί με προσδοκία αυτόν τον χωρίς όρια κόσμο της
Ανάστασης του Χριστού και βλέπουμε μια άλλη δύναμη, μεγαλύτερη από την
δύναμη του σκοταδιού, να κάνει την αγωνία μας για ζωή να γεμίζει με
Ελπίδα ασάλευτη.
Δεν είναι η νηστεία της ορθοδοξίας
μια αυτοβελτίωση-πώς να γίνει δηλαδή αυτός ο κόσμος καλύτερος- αλλά
είναι δυο κόσμοι ο θεϊκός και ο ανθρώπινος που στην νηστεία εμφανίζονται
μαζί και που όταν ενωθούν γεμίζουνε όλα με ζωή και νόημα-Ανάσταση!
+μικρό
παιδάκι- αγοράκι ήτανε όταν μετά τον Κυριακάτικο εκκλησιασμό βγαίνοντας
από την πόρτα της εκκλησίας έβλεπε όλη την πόλη μέσα σε ένα απαλό φως
που την αγκάλιαζε με αγάπη..
μετά μεγάλος, όταν
πέρασε από μεγάλα σκοτάδια και παγωμένα φώτα αυτοβελτίωσης και ξαναείδε
μετά αυτό το ζεστό φως που αγκαλιάζει, τότε κατάλαβε πως δεν ήταν ο
ήλιος αυτό που έβλεπε μικρός αλλά το Αναστάσιμο φως του Χριστού!
(βιογραφικό από τον Αγιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ+1993)
Φωτογραφία. ο Αγιος Σωφρόνιος αγοράκι με άσπρα μαλλιά ζωγραφίζει και κοιτάει την μοναδική Ελπίδα, τον Χριστό
π.Σ.Β.
«ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ να ξεχαστεί ποτές μου αν σε ξεχάσω
[...] «Σύρε, λοιπόν, τριγύρισε την Ελλάδα, […] άμε να ‘βρης τους δυστυχέστατους Χιώτες, οι οποίοι παραδέρνουν εδώ κι εκεί, και όταν κουρασθούν κάθονται, ίσως, εις κανένα έρημο ακρογιάλι και ψάλλουν με λόγια δικά τους "επί τον ποταμόν Βαβυλώνος εκεί εκαθίσαμε και εκλαύσαμε"». «Ἦτον ὡς φαίνεται πεπρωμένον νὰ ἐκλείψῃ πάρωρα ὁ λαμπρὸς οὗτος φωστήρ, καὶ νὰ ἀφήσῃ τὴν φίλην του Ἑλλάδα εἰς λυπηρὸν καὶ ζοφερὸν πένθος! Τὸ προῃσθάνθη ὁ γενναῖος Κοραῆς, καὶ ὡς ἀποχαιρετῶν τὴν φίλην του Πατρίδα, ἐπρόφερε συχνὰ ἀπὸ στήθους, καὶ μὲ ψυχὴν γαληνιαίαν, τὸν ἑξῆς Ψαλμὸν 136 τοῡ Δαβίδ:
Ο ψαλμός αυτός αποτυπώνεται και στο άσμα των Εβραίων από την όπερα Nabucco του Βέρντι.
στ΄ 14 - 21
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου
Τ
Η περικοπή που ακούστηκε πριν από λίγο επελέγη από τους αγίους και θεοφόρους Πατέρες που έταξαν αυτά να αναγιγνώσκονται όταν πρέπει. Επελέγη με πολύ βαθιές προοπτικές, και παρόλο που είναι μια λιτή περικοπή, εύκολα κατανοητή στον ακροατή μέσα από τις εξωτερικές δομές της, ουσιαστικά χαράσσει μια πολύ βαθιά προοπτική της ορθόδοξης θεραπευτικής τής ψυχής του ανθρώπου, που οδηγείται από την κατάσταση την έξω-παραδείσια προς τον χώρο των αναστημένων του Χριστού και του παραδείσου.
Είναι μια ολόκληρη πορεία η πορεία της Σαρακοστής, όπου συμβολικά μέσα στην πορεία των ημερών αυτών οδηγούμεθα από την εμπειρία του χαμένου παραδείσου στην εμπειρία του Χριστού και, δια του Χριστού, [στην εμπειρία] του παραδείσου. Αυτό χρειάζεται μια βαθιά θεραπευτική και μια πορεία θεραπευτικής, όπως γίνεται σε κάθε θεραπεία των δεδομένων του ανθρωπίνου σώματος. Εδώ λοιπόν το κείμενο αυτό, με δύο ουσιαστικές προτάσεις και μια προσθήκη Τρίτη, που αφορά ακριβώς την έκφραση της εμπειρίας αυτής της θεραπευτικής, αυτό το αναλύει.
Κοιτάξτε, οι προτάσεις που ακούσαμε φαίνονται μάλιστα ανεξάρτητες και ασυναρτήτως τοποθετημένες· είναι σπουδαίες αρετές μεν, αλλά φαίνεται που είναι η μια κολλημένη πάνω στην άλλη. Πρώτα μιλούσε για το αν αφήνουμε τα παραπτώματα των άλλων - μεγάλη αρετή, αν συγχωρούμε. Μετά μιλούσε αν πρέπει να φαινόμαστε ή να μη φαινόμαστε που νηστεύουμε - μεγάλη αρετή, αλλά τι σχέση έχουμε με το άλλο; Και μετά λέει «μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς» - μεγάλη αρετή, αλλά τι σχέση το ένα με το άλλο;
Γιατί συμπιληματικά το ένα έρχεται να ακολουθεί το άλλο. Και επειδή είναι λόγος του Χριστού μας, τίποτε δεν είναι τυχαίο και όλα έχουν μια βαθιά εσωτερική σοφία. Κοιτάξτε λοιπόν το κάλλος αυτών των δεδομένων, των προτάσεων, και τι σχέση έχουν μεταξύ τους, δηλαδή πώς είναι πορεία θεραπευτική.
Το πρώτο μέγεθος ήτανε να αφήνετε τα παραπτώματα των άλλων. Για να μπορείς να αφήσεις τα παραπτώματα των άλλων πρέπει να κάνεις μια έξοδο. Και είναι πραγματικά, στα ανθρώπινα μέτρα, ειδικά τα μεταπτωτικά, πολύ δύσκολο, έτσι να το πω απλά. να συγχωρήσεις αυτόν που σε αδίκησε ή έκανε κάτι κακό για σένα. Γιατί η πτώση ακριβώς, επειδή κλείνει τον άνθρωπο στο εγώ και στον εαυτό του, για να ξεπεραστεί η πτώση έχει μια πολύ σκληρή δουλειά. Είναι ακριβώς αυτή η έξοδος από τα κλεισμένα δικαιώματά μας, από τις απαιτήσεις μας, που είναι και δίκαια κατά τα μέτρα του κόσμου. Και όπου και να το πούμε θα βρούμε το δίκαιό μας. Αλλά εδώ είναι μια άλλη ιστορία: είναι η καρδιά που κλείνεται και ό, τι κλείνεται πεθαίνει. Και ό,τι κλείνεται δεν μπορεί να ζήσει. Και ό, τι κλείνεται δεν μπορεί να ανασάνει. Δεν είναι πια το δίκαιο όπως το αξιολογεί ο κόσμος, με λογικές εκφράσεις και δίκαιες εκφράσεις. Αλλά είναι τι αρρώστια λειτουργεί μέσα μου μέσα από αυτή την αδικία. Όπου κλείνομαι εγώ και δεν μπορώ πια να αφήσω να κάνω αυτή την έξοδο. Να λοιπόν αυτό το άνοιγμα, αυτό το ότι αφήνω, πέρα από άλλο κόστος, πέρα από αυτό που λέμε ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα λοιπά. Αυτά σπάζουν όλα. Γιατί στο βάθος κρύβεται η θεραπευτική της καρδιάς. Αν σταθώ στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στην καταξίωση των εξωτερικών κανόνων του δικαίου, θα βρω το δίκαιό μου και θα είμαι δικαιωμένος και θα έχω πρόσωπο στην κοινωνία. Αλλά μέσα μου θα είμαι κατεστραμμένος. Αυτό το «ἀφίημι», είναι μια πολύ βαθιά τομή. Αλλά δεν σκέφτομαι το οτιδήποτε λέγεται «αξιοπρεπές» κατά την ηθική του κόσμου. Αλλά σκέφτομαι πώς θεραπεύομαι και ταυτόχρονα θεραπεύω. Προσέξτε, ποτέ δεν είναι εγωκεντρική η θεραπευτική της ορθοδοξίας, «να θεραπευτώ εγώ». Είναι πάντοτε κοινοτική, είναι πάντοτε κοινωνική. Και θεραπεύομαι εγώ εν Χριστώ και μετά, δια της τεθεραπευμένης παρουσίας μου, όλη η κοινότητα θεραπεύεται. Αυτό είναι το πρώτο μέγεθος. Είναι το μέγεθος του ανοίγματος, της εξόδου.
Το δεύτερο μέγεθος έχει μια άλλη, αντίστροφη πορεία, προτείνει σε κλείσιμο. Λέει να μην φαινόμαστε και λέει «ἵνα μή φανῶσι» τα πρόσωπα αυτών. Είναι μια άλλη θεραπευτική, είναι το μέγεθος που, ενώ κλεινόμαστε και δεν συγχωρούμε, ανοιγόμαστε για να προβληθούμε. Κάνουμε αυτοπροβολή, φαινόμαστε - είναι το λάθος άνοιγμα, η λάθος έξοδος εδώ. Και έρχεται ο Χριστός να ανατρέψει τώρα την πορεία του. Πριν ανοιγόμαστε για να θεραπευτούμε. Εδώ κλεινόμαστε για να θεραπευτούμε: «ἵνα μή φανῶσι» τα πρόσωπα αυτών. Γιατί είναι υποκριταί κατά τα άλλα. Και βλέπετε την ισορροπία. Η ισορροπία του ανθρώπου. Το άνοιγμα προς τον άλλο. Και η βαθιά δουλειά που γίνεται μέσα στην καρδιά, «ἵνα μή φανῶσι». Και αυτή η μη φανέρωση πια αναπαύει τον άλλο πρώτα πρώτα. Επειδή ακριβώς με ένα διογκωτικό τρόπο και εγωκεντρικό τρόπο καθυποβάλλω τον άλλο (με οποιεσδήποτε δικές μου, έστω διαφημιστικές ή καθηλωτικές εκφράσεις). Αυτό το φαινομενικό κλείσιμο είναι θεραπευτικό προς τον άλλο. Ακόμη και η σιωπή της προβολής είναι θεραπευτική για τον άλλο. Και βλέπετε δύο τομές ουσιαστικές. Ενώ εμείς και τα δύο το κάνουμε ανάποδα. Ανοιγόμαστε λάθος και κλεινόμαστε λάθος.
Και ο Χριστός ανατρέπει. Και πια, ως καρπός αυτής της ισορροπίας, αυτού του ανθρώπου του θεραπευμένου - όχι του ισορροπημένου, ο χριστιανός δεν είναι ισορροπημένος, είναι χριστοειδής, αυτή η λέξη αφορά μονάχα τα ανθρώπινα μεγέθη, είναι χριστοειδής, είναι μια άλλη ισορροπία που δεν πιάνεται, είναι μυστήριο· αλλά ούτε την διαγράφουμε σε δυο γραμμές - και ως αποτέλεσμα αυτής της χριστοειδούς, της χριστολογικής ισορροπίας πια, ο άνθρωπος, όχι δεν θησαυρίζει επί της γης, δεν μ-π-ο-ρ-ε-ί να θησαυρίζει επί της γης! Γιατί, επειδή γίνεται ακριβώς χριστοειδής και ακριβώς επειδή από τον Χριστό εξαρτάται και στον Χριστό προσκολλάται, δεν μπορεί να προσκολληθεί σε τίποτε. Είναι αποτέλεσμα αυτής της ισορροπίας εξόδου και μαζέματος προς τα έξω και προς τα μέσα. Και τότε πια αν, παρόλη αυτή την πορεία, αρχίσεις και προσκολληθείς σε άλλα πράγματα, όλα τα άλλα καταστράφηκαν.
Και βλέπετε, αυτή η τομή, το «μὴ θησαυρίζετε» δεν είναι απλώς μια πρόταση μη κεφαλαιοκρατίας ή κεφαλαιοκρατίας, ξεπερνάει και την αξιολόγηση των κοσμικών συστημάτων· γιατί και οι δύο απόψεις μπορεί να οδηγήσουν στην καταστροφή τον άνθρωπο. Εδώ γίνεται μια έξοδος και από τα δύο συστήματα. Και ταυτόχρονα ο άνθρωπος, επειδή είναι προς τον Χριστό στραμμένος, δεν μπορεί να είναι σε τίποτε άλλο στραμμένος. Και αυτή είναι ουσιαστικά η τελική έκφραση και ο τελικός βηματισμός αυτής της θεραπευτικής του ανθρώπου· που έχασε τον παράδεισο, γιατί ακριβώς έκανε λάθος πορεία των πράγματων και πορεύεται πια προς τον παράδεισο, αλλά όχι «στον παράδεισο», πορεύεται στον Χριστό για να βρει τον παράδεισο. Δεν υπάρχουν άλλοι παράδεισοι, χωρίς να υπάρχει ο Χριστός. Αλλά εμείς, ζώντες χριστοειδώς και εξασφαλίζοντας αυτές τις θεραπευτικές ισορροπίες και τελικά μη προσκολλώμενοι σε τίποτε αλλά σεβόμενοι και τιμώντας τα πάντα, οδηγούμεθα στον Χριστό.
Αυτή είναι η πορεία της Σαρακοστής που αρχίζει. Οι πενήντα μέρες που θα ακολουθήσουν είναι πολύ λίγες για να γίνει η μεταμόρφωση της καρδιάς. Αλλά ταυτόχρονα οι πενήντα μέρες είναι και πάρα πολλές για να γίνει η μεταμόρφωση της καρδιάς. Εξαρτάται από το άλμα που κάνεις και από την τόλμη που έχεις. Και εξαρτάται από το πόσο εμπιστεύεσαι τον Χριστό. Αν δεν Τον εμπιστεύεσαι, μπορεί να χρειαστούν πενήντα χρόνια και καθόλου να μην γίνει τίποτα. Αν Τον εμπιστεύεσαι μπορεί να χρειαστούν και πέντε ώρες.
Καλή Σαρακοστή λοιπόν!
Ψάλλει ο παπά Ισαάκ Λιβανέζος .Πνευματικό τέκνο και βιογράφος του Όσιου Παϊσιου του Αγιορείτη.
Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τῆς Τυροφάγου ἀπό τόν πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό (ἀποσπάσματα).
Μᾶς ὑπενθυμίζει ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἕνα σοβαρό καί θλιβερό γεγονός, πού ἔγινε αἰτία νά ἔλθει ὁ Χριστός στόν κόσμο καί νά πάθει. Μᾶς ὑπενθυμίζει τήν ἔξωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Παράδεισο.
Ἡ ἔξωση ἀπ’ τόν Παράδεισο εἶναι τό γεγονός τοῦ πνευματικοῦ θανάτου τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ χωρισμοῦ του ἀπό τόν Θεό διά τῆς ἁμαρτίας. Τό τραγικότερο δέ σημεῖο τῆς γνωστῆς ἁγιογραφικῆς διηγήσεως εἶναι ὅτι, ἐνῷ ἐδόθη ἀπό τόν Θεό στόν ἄνθρωπο ἡ δυνατότητα τῆς μετανοίας μέσα στόν Παράδεισο, ἀκόμη, ὁ ἄνθρωπος δέν θέλησε νά παραδεχθεῖ τήν πτώση του.
Ἔπεσε ὁ ἄνθρωπος ὄχι μόνο γιατί ἔσφαλε, ἁμάρτησε, ἀλλά κυρίως γιατί δέν μετανόησε. Δέν παραδέχθηκε τήν ἁμαρτία του.
Ἡ ἑκκλησία μας σήμερα μᾶς καλεῖ σέ μετάνοια καί ἐπιστροφή, ἐνῷ ἔξω ἀπό τίς ἐκκλησίες στολίζεται ἡ ἐπίφαση τῆς χαρᾶς καί τό προσωπεῖο τῆς εὐφροσύνης, ὁ Καρνάβαλος.
«Τό στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται· οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι, εἰσέλθετε…».
—————————–
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 293.
για την αντιγραφή Φώτιος Μιχαήλ
«Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν υπάρχουν Δικαστές με "Δ" κεφαλαίο» - Ο Εφέτης Γιάννης Ευαγγελάτος, υπέβαλε την παραίτησή του, αρνούμενος, όπως καταγγέλλει, να συνεχίσει να υπηρετεί σε ένα περιβάλλον θεσμικής παρακμή
Η είδηση, που επισημοποιήθηκε με τη δημοσίευση σε ΦΕΚ στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, έπεσε ως «κεραυνός εν αιθρία» στους νομικούς κύκλους, όχι μόνο της Κρήτης όπου υπηρέτησε με σθένος, αλλά και ολόκληρης της επικράτειας. Ο Εφέτης Γιάννης Ευαγγελάτος, ένας δικαστής που ταυτίστηκε με το «ανθρώπινο πρόσωπο» της έδρας και την αδιάλειπτη μάχη κατά της δικαστικής πλάνης, επέλεξε να αποχωρήσει νωρίτερα από το προβλεπόμενο, αφήνοντας πίσω του ένα μανιφέστο-κόλαφο για τις παθογένειες της ελληνικής Δικαιοσύνης.
Με μια ανάρτηση που ξεπερνά τα όρια του τυπικού αποχαιρετισμού, ο τέως πλέον δικαστικός λειτουργός μιλά για «ανοχή που ισοδυναμεί με συνενοχή», περιγράφει τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα δικαστικά «μέγαρα» και κατακεραυνώνει μια «θλιβερή μειοψηφία» λειτουργών που, με την αλαζονεία και την ευθυνοφοβία τους, υπονομεύουν το κύρος του θεσμού. Θέτοντας το αμείλικτο ερώτημα «πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μία δίκη» υπό το βάρος του υπερβολικού φόρτου και της τυπολατρίας, ο Γιάννης Ευαγγελάτος προτάσσει την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό ως μοναδική διέξοδο.
Η επίκλησή του στον Γιάννη Ρίτσο και τη «Ρωμιοσύνη» δεν είναι απλώς φιλολογική, αλλά μια βαθιά πολιτική και ηθική δήλωση: «Αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο». Η αποχώρησή του χαρακτηρίζεται ήδη από συναδέλφους του και δικηγόρους ως «μαύρη ημέρα» και ως ένα ηχηρό καμπανάκι για ένα σύστημα που φαίνεται να αποβάλλει τα πλέον υγιή κύτταρά του.
«ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ
Έφτασα, λοιπόν, στο τέλος της δικαστικής μου διαδρομής, νωρίτερα από το αναμενόμενο και, ίσως για όσους δεν με ξέρουν, κάπως αιφνίδια, αλλά σίγουρα ύστερα από ένα γεμάτο ταξίδι…
Αναπόφευκτα, ο νους επιστρέφει στην αρχή, όταν εισήλθα στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και πίστευα ότι θα γινόμουν λειτουργός της Δικαιοσύνης, ότι θα απονέμω το Δίκαιο σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνείδησή μου. Το Δίκαιο, όχι με τη στενή έννοια της έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων, αλλά ως ζώσα δύναμη. Όλοι οι Δικαστές, έχω την αίσθηση, είχαμε στην αρχή κάποια όνειρα για τη Δικαιοσύνη, που στη συνέχεια τα λησμονήσαμε. Σαν να ρίξαμε άγκυρα στα όνειρά μας μόλις συναντήσαμε την καθημερινότητα, τον υπερβολικό φόρτο, την πίεση της ποσότητας σε βάρος της ποιότητας και τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα δικαστικά «μέγαρα».
Πολλές φορές, στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, αναρωτήθηκα αν υπάρχουν στην Ελλάδα Δικαστές. Δικαστές με «Δ» κεφαλαίο. Δικαστές, που δεν συμπεριφέρονται αλαζονικά και απαξιωτικά στους δικηγόρους, αντιμετωπίζοντάς τους ως αντιπάλους και όχι ως συλλειτουργούς της Δικαιοσύνης… Δικαστές, που βλέπουν τους δικαστικούς υπαλλήλους ως μέλη της σύνθεσης του Δικαστηρίου και όχι ως υποτακτικούς τους… Δικαστές, που απονέμουν το Δίκαιο και δεν διεκπεραιώνουν απλώς υποθέσεις… Δικαστές, που νιώθουν λειτουργοί της Δικαιοσύνης και όχι υπάλληλοι του Υπουργείου … Δικαστές απαλλαγμένους από ναρκισσισμό και εγωπάθεια, που δεν θεωρούν ότι κατέχουν το αλάθητο του Πάπα… Δικαστές που μάχονται να βρουν την Αλήθεια και δεν ασπάζονται την τυπολατρία και την αυθαιρεσία… Δικαστές που μετατρέπουν την αγωνία και τα προβλήματα του πολίτη σε δικό τους αγώνα και προβληματισμό…
Υπηρέτησα περισσότερο από είκοσι χρόνια, σε οκτώ Δικαστήρια, στην Αθήνα και στην περιφέρεια και σχημάτισα την ακλόνητη πεποίθηση ότι υπάρχουν τέτοιοι Δικαστές στην Ελλάδα. Και είναι πάρα πολλοί! Αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Δικαστών. Ωστόσο, τα λόγια τους πνίγονται από τις κραυγές των λίγων, οι οποίοι όχι μόνο συνεχίζουν να επιβιώνουν, αλλά και κυριαρχούν, καθώς θορυβούν ως κύμβαλα αλαλάζοντα. Ως πότε όμως; Ως πότε οι πολλοί Δικαστές θα χρεώνονται την αδιαφορία, την αναλγησία, την ανικανότητα, την ευθυνοφοβία των λίγων;
Ως πότε θα ανέχονται να πλήττει, να προσβάλλει, να υπονομεύει το κύρος της Δικαιοσύνης αυτή η θλιβερή μειοψηφία; Ως πότε οι Δικαστές θα σιωπούν για όσα βλέπουν να συμβαίνουν στον χώρο της Δικαιοσύνης; Πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μια δίκη, όταν ο Δικαστής καλείται να δικάσει είκοσι κακουργήματα σε μία ημέρα; Πόσος χρόνος αναλογεί στον κάθε κατηγορούμενο στις πολυπρόσωπες δίκες; Πόσες φορές πρέπει να προσέρχονται τα θύματα στα δικαστήρια μέχρι να διεξαχθεί η δίκη τους; Πώς γίνεται να εκδικάζονται υποθέσεις ανηλίκων δραστών, χωρίς την παρουσία επιμελητών ανηλίκων; Για πόσο ακόμη μπορεί να στηρίζεται το οικοδόμημα της Δικαιοσύνης στο φιλότιμο ορισμένων λειτουργών της; Και, εν τέλει, είναι επαρκώς θωρακισμένοι οι Δικαστές για να αποκρούουν τα βέλη που στρέφονται, από κάθε κατεύθυνση, κατά της ανεξαρτησίας τους;
Το δόγμα ότι «οι δικαστές μιλούν μόνο με τις αποφάσεις τους» έχει αξία και εφαρμογή σε μια ιδανική πολιτεία, που όλα λειτουργούν άψογα. Τότε, πράγματι, οι Δικαστές δεν θα είχαν λόγο να μιλούν… Όχι, όμως, τώρα που η Δικαιοσύνη νοσεί! Τώρα η ανοχή είναι συνενοχή! Όλοι μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης για τη διαρκώς φθίνουσα εμπιστοσύνη του κόσμου στη Δικαιοσύνη. Όλοι μας φταίμε που το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη μετατρέπεται σε πεδίο άγονης αντιπαράθεσης, όπου μόνο από τύχη ή σύμπτωση μπορείς να βρεις το δίκιο σου και μάλιστα με τον κίνδυνο να είναι ήδη αργά, αφού το δίκαιο, ως αγαθό, πρέπει να απονέμεται άμεσα, κάτι που σπάνια συμβαίνει…
Για να ανατείλει ξανά ο ήλιος της Δικαιοσύνης «θέλει δουλειά πολλή» και ίσως χρειάζεται να «καώ εγώ, να καείς εσύ, για να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη», όχι ως πράξη αυτοθυσίας, αλλά ως έμπρακτη δήλωση αυτοσεβασμού και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ και ως απόφαση να μη συμβιβαστείς με το ελάχιστο, όταν οφείλεις το μέγιστο.
Όσοι αγάπησαν αυτό το λειτούργημα και όσοι το υπηρέτησαν με σθένος και αυταπάρνηση, από όποια θέση κι αν βρίσκονται πλέον, δεν πρέπει να το αφήσουν άλλο να ολισθαίνει. Άλλωστε, το Δίκαιο, δεν είναι απλώς μια στείρα γνώση. Είναι κάτι που είτε το έχεις μέσα σου είτε όχι! Αν το έχεις, δεν μπορείς να το στερηθείς ποτέ, καθώς είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το είναι σου. Όποιον δρόμο και αν ακολουθήσεις, όπου κι αν σταθείς, θα είναι πάντα μαζί σου, αφού ό,τι είναι αληθινό είναι και παντοτινό. Και στο τέλος κάθε ημέρας, θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος μόνο αν μπορείς να απαντάς καταφατικά στο ερώτημα : «Αποδόθηκε Δικαιοσύνη;»
Γιάννης Ευαγγελάτος
τέως δικαστικός λειτουργός»
Φυσικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη ακολούθα τον δρόμο που χαράζει η ΕΕ για να ελεγχθεί η πληροφόρηση.
Το κονκλάβιο που κυβερνάει την ΕΕ και ελέγχει τις περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών κατάφερε να ελέγξει το σύνολο σχεδόν των mainstream media και το ίδιο να ακούει αυτά που είναι ευχάριστα στα αυτιά του με σκοπό να «αναδιαπαιδαγωγεί» διαρκώς τους πολίτες.
Στην συνέχεια όμως ήρθε η λαίλπα των social media.
O κόσμος δεν έχει χρόνο να παρακολουθεί δελτία ειδήσεων συν το γεγονός ότι έχει θυμώσει πάρα πολύ με τα ΜΜΕ λόγω του σκοτεινού τους ρόλου στα χρόνια των Μνημονίων.
Έτσι επέλεξε την εναλλακτική ενημέρωση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ειδικά στα χρόνια της ψευτοπανδημίας πολλά από τα αφηγήματα κυβέρνησης Μητσοτάκη αλλά και των λοιπών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, να αμφισβητηθούν και να μην γίνουν αποδεκτά καθώς διαπιστώθηκε στην πράξη ,ότι όσα υποστήριζαν οι λεγόμενοι «ψεκασμένοι» αποδείχθηκαν πολύ λίγα ...
Δυστυχώς οι υποψιασμένοι επιβεβαιώνονται καθημερινά ,τοσο για τα σκευάσματα θανάτου (που ονόμασαν εμβόλια και πέφτουν σαν τα κοτόπουλα νέοι ανθρώπινοι νεκροί ΞΑΦΝΙΚΑ), όσο και με τα όσα δαιμονικά αποκαλύπτονται για τη συνομωσία ενάντια στο ανθρώπινο γένος από τις λίστες του παιδόφιλου Τζέφρι Έπστιν ,Μπιλ Γκέιτς…και σία
Έτσι λοιπόν, οδεύουμε τώρα στο τελικό στάδιο ελέγχου, που είναι η χειραγώγηση των social media.
Θα στερηθεί η ελευθερία της έκφρασης και επειδή γνωρίζουν πως αυτό είναι αντισυνταγματικό, το παρουσιάζουν ως προστασία του κοινού, για να μην παραπλανάται και ακούει λάθος απόψεις!
Πρόκειται για παραβίαση του πυρήνα της δημοκρατίας η οποία δεν μπορεί να υφίσταται χωρίς την ελεύθερη άποψη.
Ο μόνος υπεύθυνος για να κρίνει αν μία άποψη είναι σωστή ή λάθος ή ψευδής, είναι ο πολίτης και κανείς άλλος.
Τι εμποδίζει τις κυβερνήσεις αύριο να εμποδίσουν τους πολίτες να ψηφίσουν κάτι που δεν είναι της αρεσκείας τους;
Μπορούν να πουν για τον εκάστοτε αντίπαλο «ότι παραπλανάει τους πολίτες που αυτονόητος έπρεπε να ψηφίζουν εμάς» και να καταργούν τις εκλογές όποτε δεν τους αρέσει το αποτέλεσμά τους.
Το ίδιο πράγμα είναι και την ίδια βαρύτητα έχει γιατί ο «πυρήνας» της ουσίας είναι ο ίδιος:
Η στέρηση του δικαιώματος στους πολίτες να επιλέγουν και μάλιστα υποτίθεται για το καλό τους!
Απλά πετάνε μία «μούφα» δικαιολογία στο γιατί προχωρούν σε μία τέτοια ενέργεια με το σκεπτικό ότι οι περισσότεροι «θα κοιμούνται όρθιοι» και δεν θα καταλάβουν.
δειτε επισης : Δεν αντέχουν τα κυβερνητικά φασισταριά την πολυφωνία έξω από την δυστοπική τους τρέλα
