ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Μια εξαίρετη διδακτική εισήγηση του μακαριστού π.Γεωργίου Μεταλληνού : «Κριτική προσέγγιση των οικουμενικών διαλόγων»

  

Ένας λογος - κατήχηση για λαικους και κυρίως τους μεγαλοσχήμονες Ιερωμένους που εχει στις μερες μας γείρει ο νους τους...

!!!

 

ΟΤΙ

Ότι είσαι, αυτό βλέπεις.

Ότι ζητάς, αυτό βρίσκεις.

Αν ζητάς σκάνδαλα …

Θα τα βρεις.

Εάν αφεθείς άδολα σαν παιδί θα βρεις το Φως , το πραγματικό,

το μυστικό

και θα υφαίνει την ιστορία σου υπόγεια και σιγαλά …

Προσπαθήστε να κρατήσετε πάντα ένα κομμάτι ουρανό πάνω απ τη ζωή σας…

Σκηνές του Νεοελληνικού δράματος

 

Γράφει ο Γιώργος Τασούδης

-

Η προετοιμασία του ανθρώπου πριν από την εποχή

Παραθέτω σκέψεις πηγαίες, όχι όμως αδιαμόρφωτες. Σκέψεις που γεννήθηκαν περισσότερο από την εμπειρική θέαση της ιστορικής μας διαδρομής παρά από σχολαστική ακαδημαϊκή επεξεργασία· σκέψεις όμως δημόσιες, άρα εκτεθειμένες στην αμφισβήτηση, τη διόρθωση, τον εμπλουτισμό. Δεν διεκδικούν την πρωτοτυπία· διεκδικούν τη συνοχή.

Η κεντρική τους υπόθεση είναι απλή και συνάμα απαιτητική:

καμία εποχή δεν εγκαθίσταται αν δεν έχει προηγουμένως διαμορφωθεί ο άνθρωπος που θα την υποστεί. Καμία ιστορική τομή δεν σταθεροποιείται αν δεν έχει καλλιεργηθεί ο ανθρωπολογικός τύπος που θα την αποδεχθεί — ή θα την υπηρετήσει.

Η Ιστορία δεν κινείται μόνο με στρατούς, συνθήκες και θεσμούς. Κινείται με μεταβολές χαρακτήρα. Με αλλαγές στον τρόπο που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την εξουσία, την ευθύνη, το συλλογικό, τον φόβο, την ελευθερία. Πριν αλλάξει η εποχή, αλλάζει ο εσωτερικός άνθρωπος.

Οι ακόλουθες σκηνές δεν αποτελούν πλήρη ιστορική αποτίμηση. Αποτελούν σταθμούς ψυχικού μετασχηματισμού.

Σκηνή 1η

Η ίδρυση του κράτους και η μετάβαση από τον ρωμιό στον υπήκοο

Το νεοελληνικό κράτος, όπως προέκυψε από την Επανάσταση του 1821, δεν οικοδομήθηκε μόνο πάνω στον ηρωισμό των αγωνιστών. Δομήθηκε πάνω στη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια και στα επακόλουθά της: στην περίοδο της αναρχίας, στη βαυαρική κηδεμονία, στη μεταφορά δυτικών διοικητικών προτύπων σε μια κοινωνία που δεν είχε ακόμη εσωτερικεύσει την έννοια της κεντρικής κρατικής πειθαρχίας.

Πριν ακόμη εδραιωθεί το κράτος, είχε ήδη διαμορφωθεί ένας τύπος ανθρώπου: τοπικιστής, καχύποπτος προς την κεντρική αρχή, δεμένος με σχέσεις προστασίας και προσωπικής επιρροής. Ο ρωμιός της κοινοτικής οργάνωσης κλήθηκε να μετατραπεί σε πολίτη συγκροτημένου έθνους-κράτους. Η μετάβαση όμως δεν υπήρξε εσωτερικά ολοκληρωμένη.

Η βαυαρική κηδεμονία δεν έπεσε σε κενό. Πάτησε σε κοινωνία ήδη διαιρεμένη, ήδη εξαρτημένη από προστάτες, ήδη μαθημένη να αντιλαμβάνεται το συλλογικό ως άθροισμα επιμέρους συμφερόντων.

Έτσι, το κράτος δεν βιώθηκε ως φυσική συνέχεια της εθνικής αυτοσυνειδησίας, αλλά ως μηχανισμός διαχείρισης ισχύος. Η εποχή της εξάρτησης δεν γέννησε τον υπήκοο· τον βρήκε έτοιμο.

Σκηνή 2η

Η μεγέθυνση της Ελλάδας και η συρρίκνωση του ελληνισμού

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και οι μετέπειτα εξελίξεις διπλασίασαν την ελλαδική επικράτεια. Η πολιτική ηγεσία της περιόδου, με προεξάρχοντα τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εξέφρασε δυναμισμό, διορατικότητα, εκσυγχρονιστική ορμή. Όμως η Ιστορία δεν μετριέται μόνο με εδαφικά κέρδη.

Η Μικρασιατική Καταστροφή υπήρξε κάτι περισσότερο από στρατιωτική ήττα. Υπήρξε οριστικός περιορισμός του οικουμενικού ορίζοντα του ελληνισμού. Ο ελληνισμός, επί αιώνες φορέας πολιτισμικής παρουσίας πέραν κρατικών συνόρων, συρρικνώθηκε σταδιακά σε εθνικό κράτος συγκεκριμένης επικράτειας.

Η εδαφικότητα κατέστη υπέρτατη αξία. Το κράτος αναδείχθηκε σε αποκλειστικό φορέα του ελληνικού μέλλοντος. Η διασπορική εμπειρία, η πολιτισμική διασύνδεση, η οικουμενική αυτοσυνειδησία υποχώρησαν.

Πριν από την Καταστροφή είχε ήδη συντελεστεί εσωτερική μεταβολή: ο Έλληνας άρχισε να σκέφτεται πρωτίστως ως πολίτης επικράτειας και λιγότερο ως φορέας πολιτισμού σε ευρύτερο γεωγραφικό και πνευματικό χώρο. Η εσωτερική επαρχιοποίηση προηγήθηκε της γεωπολιτικής συρρίκνωσης.

Η περίοδος που μεγάλωσε την Ελλάδα προετοίμασε, άθελά της, τον περιορισμό του ελληνισμού. Η εποχή της συρρίκνωσης βρήκε ήδη μετασχηματισμένο τον άνθρωπο.

Σκηνή 3η

Μεταπολίτευση: η ηθική της αποζημίωσης

Η μεταπολίτευση εδράστηκε σε μια βαριά απώλεια: την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την απώλεια του 36% της νήσου. Το τραύμα ήταν εθνικό. Οι ευθύνες πολυσχιδείς. Όμως η κοινωνική ψυχολογία που ακολούθησε δεν κατευθύνθηκε προς βαθύ αναστοχασμό.

Σιωπηρά διαμορφώθηκε μια συμφωνία: η εξωτερική ήττα θα αντισταθμιζόταν από εσωτερική σταθερότητα και ευημερία. Η δημοκρατία ταυτίστηκε με την κανονικότητα. Η κανονικότητα με την ανάπτυξη.

Ο ανθρωπολογικός τύπος που προετοιμάστηκε ήταν ο καταναλωτικός πολίτης. Πολιτικώς εκφραστικός, ιδεολογικώς φορτισμένος, αλλά υπαρξιακά στραμμένος στην ατομική άνοδο. Το συλλογικό τραύμα δεν μετουσιώθηκε σε συλλογική ανασυγκρότηση· μετατράπηκε σε υπόγεια ανάγκη αποφυγής νέων ρήξεων.

Η εποχή της ευημερίας δεν προέκυψε τυχαία. Προηγήθηκε η ψυχική ανάγκη αποκατάστασης.

Σκηνή 4η

Μνημόνια: η κανονικοποίηση της προσαρμογής

Η οικονομική κρίση αποτέλεσε βαθιά τομή. Όχι μόνο επειδή συρρίκνωσε εισοδήματα και κατέλυσε βεβαιότητες, αλλά επειδή εγκαθίδρυσε καθεστώς επιτήρησης. Η έννοια της εθνικής κυριαρχίας τέθηκε υπό όρους.

Ο δημόσιος λόγος γέμισε με φράσεις όπως «δεν υπάρχει εναλλακτική», «οι αγορές απαιτούν», «οι εταίροι πιέζουν». Η πολιτική έπαψε να εμφανίζεται ως πεδίο επιλογών και παρουσιάστηκε ως διαχείριση αναγκαιοτήτων.

Ο ανθρωπολογικός τύπος που καλλιεργήθηκε ήταν ο άνθρωπος της διαρκούς προσαρμογής. Ο πολίτης που φοβάται την κατάρρευση περισσότερο από τον περιορισμό. Ο άνθρωπος που συνηθίζει να ζει υπό όρους.

Η υγειονομική κρίση που ακολούθησε ενίσχυσε τη λογική της έκτακτης ανάγκης. Ο φόβος έγινε κανονικότητα. Η επίκληση των ειδικών και των δεδομένων λειτούργησε ως μηχανισμός πειθάρχησης.

Δεν πρόκειται για υπερβολή· πρόκειται για διαπίστωση: η μακρά εμπειρία επιτήρησης διαμορφώνει χαρακτήρες. Η εποχή της εξάρτησης προϋπέθετε την κόπωση. Και η κόπωση είχε ήδη εμπεδωθεί.

Σκηνή 5η (υπό διαμόρφωση)

Η εποχή της διαχείρισης κυριαρχίας

Στη σημερινή συγκυρία, το ζήτημα της Ανατολικής Μεσογείου προβάλλει ως ενδεχόμενη νέα καμπή. Η μετατόπιση δεν αφορά απλώς τεχνικές οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών. Αφορά την ίδια την αντίληψη περί κυριαρχίας.

Σταδιακά, το «νομικώς ορθό» διαχωρίζεται από το «πολιτικώς εφικτό». Ο ρεαλισμός προβάλλεται ως ύψιστη αρετή. Η πλήρης διεκδίκηση παρουσιάζεται ως επικίνδυνος μαξιμαλισμός. Η συνεκμετάλλευση ως ώριμη λύση.

Εάν στο μέλλον συντελεστούν περαιτέρω περιορισμοί κυριαρχικών δικαιωμάτων, αυτοί δεν θα παρουσιαστούν ως απώλειες. Θα παρουσιαστούν ως αναγκαίοι συμβιβασμοί, ως ένδειξη υπευθυνότητας.

Και θα γίνουν αποδεκτοί μόνο εφόσον έχει ήδη διαμορφωθεί ο κατάλληλος άνθρωπος: ο κουρασμένος ρεαλιστής. Ο πολίτης που προτιμά τη σταθερότητα από τη διεκδίκηση. Ο άνθρωπος που έχει μάθει να θεωρεί την προσαρμογή ένδειξη ωριμότητας.

Η εξάντληση προηγείται της παραίτησης. Και η παραίτηση προηγείται της απώλειας.

Η πέμπτη σκηνή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Όμως ο πρωταγωνιστής της έχει ήδη εμφανιστεί.

Επίλογος

Το εσωτερικό μέτωπο της Ιστορίας

Εάν κάθε εποχή προϋποθέτει τον ανθρωπολογικό της τύπο, τότε η Ιστορία δεν είναι μοιραία. Η αναστροφή δεν αρχίζει από τις διαπραγματεύσεις ούτε από τις συμμαχίες. Αρχίζει από την ανασυγκρότηση της πολιτικής συνείδησης.

Από την ανάκτηση της ευθύνης ως προσωπικής και συλλογικής στάσης.

Από την υπέρβαση του φόβου ως κυρίαρχου συναισθήματος.

Από την άρνηση της μόνιμης προσαρμογής ως μοναδικής αρετής.

Το νεοελληνικό δράμα δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Αλλά κάθε πράξη του προετοιμάζεται σιωπηρά πριν ακόμη παιχθεί στη σκηνή.

Το ερώτημα δεν είναι ποια θα είναι η επόμενη σκηνή.

Το ερώτημα είναι ποιος άνθρωπος θα σταθεί επάνω της.

~

Ο Γεώργιος Κ. Τασούδης είναι συγγραφέας και αρθρογράφος. Γεννήθηκε στην πόλη της Δράμας. Κατάγεται από τις περιοχές της Ανατολικής Θράκης (Κεσσάνη) και του Πόντου (Κοτύωρα). Ζει στο Θούριο Ορεστιάδας. Δεν γνωρίζει το πότε, το πού και το πώς θα πεθάνει, όμως, ελπίζει κι εύχεται ο θάνατος να τον βρει εν μετάνοια Χριστού. Πιστεύει ακράδαντα στη μετά θάνατον ζωή.

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που συμπληρώνει τη σελίδα ("Ενθύμιον Αθηνών") είναι έργο του Αλέκου Λεβίδη.

Κύπρος _Η τρυφερή στιγμή της γέννησης ενός Αγρινού

Το αγρινό (μουφλόν) είναι το μεγαλύτερο ενδημικό άγριο θηλαστικό της Κύπρου. Είναι σπάνιο είδος άγριου προβάτου που ζει αποκλειστικά στο νησί εδώ και 8.000 χρόνια. 

 Εμφάνιση: Τα αρσενικά διαθέτουν εντυπωσιακά, βαριά κέρατα σε σχήμα δρεπανιού. Πού ζει: Ο κύριος πληθυσμός του εντοπίζεται στο Κρατικό Δάσος της Πάφου και εκτείνεται προς το Τρόοδος και τον Ακάμα. Προστασία: Είναι αυστηρά προστατευόμενο είδος. Ο πληθυσμός του ανακάμπτει από τη δεκαετία του 1930 χάρη στις προσπάθειες της Υπηρεσίας Θήρας και Πανίδας.

Ο μικρός Νικόλας

 

Σ’ ένα μικρό χωριό ζούσε ο Νικόλας, ένα παιδί που είχε χάσει τη μητέρα του σε μικρή ηλικία.

Ο πατέρας του ήταν φτωχός και εργαζόταν όλη μέρα για να τους συντηρήσει. Το μόνο που είχε αφήσει η μητέρα του ήταν μια μικρή εικόνα του Χριστού, κρεμασμένη πάνω από το κρεβάτι του.

Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί, ο Νικόλας στεκόταν μπροστά στην εικόνα και έλεγε:

Χριστέ μου, πρόσεχε τον πατέρα μου και μη με αφήσεις μόνο.

Τα χρόνια πέρασαν και οι δυσκολίες μεγάλωσαν. Ο πατέρας του αρρώστησε βαριά και το παιδί αναγκάστηκε να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Συχνά γονάτιζε μπροστά στην εικόνα και με δάκρυα έλεγε:

Γιατί, Χριστέ μου; Δεν μας αγαπάς; Γιατί τόσες δοκιμασίες;

Μια νύχτα, κουρασμένος και πικραμένος, αποκοιμήθηκε με τα μάτια βουρκωμένα.

Το πρωί, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, παρατήρησε κάτι που δεν είχε δει ποτέ. Πίσω από την εικόνα υπήρχε ένα κιτρινισμένο χαρτί. Το άνοιξε και αναγνώρισε τα γράμματα της μητέρας του.

Παιδί μου, αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, ίσως περνάς δύσκολες ημέρες. Να θυμάσαι πως όταν ο Θεός σιωπά, δεν σημαίνει ότι λείπει. Όταν πονάς, δεν σημαίνει ότι σε ξέχασε. Τις πιο σκοτεινές νύχτες, ο Χριστός είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις. Μην χάσεις την εμπιστοσύνη σου. Στο τέλος θα καταλάβεις ότι ούτε ένα δάκρυ σου δεν πήγε χαμένο.

Ο Νικόλας έσφιξε το γράμμα στο στήθος του και ξέσπασε σε κλάματα.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν ρώτησε Γιατί, Θεέ μου;

Είπε μόνο:

Αφού Εσύ γνωρίζεις, αρκεί. Μείνε κοντά μου.

Και μέσα στην φτώχεια και τις δυσκολίες, η καρδιά του γέμισε με μια γαλήνη που δεν είχε νιώσει ποτέ.

Ο Θεός δεν υπόσχεται ζωή χωρίς δοκιμασίες, αλλά παρουσία μέσα στις δοκιμασίες και πολλές φορές, όταν νομίζουμε ότι μας εγκατέλειψε, Εκείνος μας κρατά πιο σφιχτά από ποτέ.

 

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού

Εντυπωσιακή ξενάγηση τα σέβη μας Απόστολε

 Ο αρχιλοχίας Πεζικού Απόστολος Γκότας ξεναγεί δημοσιογράφους στο μνημείο Μάχης Κιλκίς και στο μουσείο

Ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών βγαίνει μπροστά : “Η συγ­κε­κρι­μέ­νη δι­ά­τα­ξη να απο­συρ­θεί! Όχι κι άλ­λος δι­α­συρ­μός!”

  

 

Προ­βλη­μα­τί­στη­κα πο­λύ ἄν ἔ­πρε­πε νά γρά­ψω κά­τι ἤ νά σι­ω­πή­σω γι­ά τό ζή­τη­μα τῆς κυ­βερ­νη­τι­κῆς πρω­το­βου­λί­ας γι­ά τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που καί τῶν Μη­τρο­πο­λι­τῶν, τό ὁ­ποῖ­ο αὐ­τές τίς μέ­ρες τό­σο θό­ρυ­βο προ­κα­λεῖ. Ἡ ἐ­πί­μο­νη ὅ­μως σύ­στα­ση προ­σώ­που πού μέ πε­ρι­βάλ­λει μέ βα­θύ σε­βα­σμό καί πο­λλή ἀ­γά­πη μέ ἀ­νάγ­κα­σε τε­λι­κά νά πα­ρα­με­ρί­σω τούς δι­σταγ­μούς μου καί νά χα­ρά­ξω τίς γραμ­μές πού ἀ­κο­λου­θοῦν.   

1. Δι­α­νύ­ω τό 24ο ἔ­τος τῆς ἀρ­χι­ε­ρα­τεί­ας μου. Οὐ­δέ­πο­τε σέ σύ­νο­δο ἐ­τέ­θη ἤ δι­α­τυ­πώ­θη­κε γρα­πτῶς ἀ­πό κά­ποι­ον Ἱ­ε­ράρ­χη δη­μο­σί­ως αἴ­τη­μα αὐξήσεως τῶν ἀ­πο­δο­χῶν μας. Ἑ­πο­μέ­νως τό λε­χθέν ἀ­πό ἐ­πί­ση­μα χεί­λη ὅ­τι αὐ­τό ἀ­πο­τε­λοῦ­σε «πά­γι­ο αἴ­τη­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας», δέν εἶ­ναι ἀ­λη­θές. 

2. Ὅ­τι δέν ἀν­τι­στοι­χοῦν οἱ ἀ­πο­δο­χές μας στή θέ­ση καί σ­τήν τι­μή πού ἀ­νέ­κα­θεν ἀ­πο­δί­δει ἡ Πο­λι­τεί­α, στό ὑ­φι­στά­με­νο πλαί­σι­ο σχέ­σε­ων, πρός τό λει­τούρ­γη­μά μας εἶ­ναι τοῖς πᾶ­σι γνω­στό. Κα­νείς ὅ­μως ἀ­πό μᾶς τούς ἀρ­χι­ε­ρεῖς δέν δι­α­νο­ή­θη­κε αὐ­τό νά τό ἀ­παι­τή­σει. Τώ­ρα ἄν στίς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ες τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που μέ τόν πρω­θυ­πουρ­γό, ὁ πρῶ­τος χαριτολογώντας «ἀ­πεί­λη­σε» νά με­τα­πη­δή­σει στό Ἰσ­λάμ καί νά …γί­νει «μουφ­τῆς» (ἐ­πει­δή οἱ ἕλ­λη­νες μουφ­τῆ­δες ἀ­μεί­βον­ται κα­τά πο­λύ ὑ­ψη­λό­τε­ρα ἀ­πό τούς Μη­τρο­πο­λί­τες) καί ὁ πρω­θυ­πουρ­γός «φο­βή­θη­κε» μή­πως κον­τά στά ἄλ­λα προ­βλή­μα­τα πού ἀν­τι­με­τω­πί­ζει θά τοῦ τύ­χαι­νε καί αὐ­τό, δέν μπο­ρῶ νά γνω­ρί­ζω… 

3. Δυ­στυ­χῶς τό πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο τοῦ τό­που μας ὅ­λων τῶν χρω­μά­των χαί­ρε­ται ὅ­ταν μέ ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε τρό­πο καί ἀ­φορ­μή πλήτ­τε­ται τό κύ­ρος τῶν ἐ­πι­σκό­πων. Ἔτ­σι καί τώ­ρα ἡ πρό­τα­ση γι­ά αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν σήκω­σε ὁ­λό­κλη­ρο κουρ­νι­αχ­τό. Βου­ΐ­ζει τό δι­α­δί­κτυ­ο. Οἱ πάν­τες μέ πολ­λή χο­λή σπεύ­δουν νά ἐκ­φέ­ρουν γνώ­μη. Ἀ­πρό­σμε­νη ἐ­πι­τυ­χί­α τῶν κομ­μα­τι­κῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων! Ἔ­στρε­ψαν τήν προ­σο­χή τῆς κοι­νῆς γνώ­μης ἀ­πό τά φλέ­γον­τα ζη­τή­μα­τα τῆς κοι­νω­νί­ας στήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀρ­χι­ε­ρα­τι­κῶν ἀ­πο­δο­χῶν! Τῶν ἐ­πι­κοι­νω­νι­ο­λό­γων λοι­πόν οἱ ἀ­μοι­βές θά πρέ­πει νά πολ­λα­πλα­σι­α­στοῦν! 

4. Ἀπό τό μυ­α­λό κά­ποι­ων ἴ­σως πέ­ρα­σε καί ἡ πο­νη­ρή σκέ­ψη ὅ­τι μέ τή συγ­κε­κρι­μέ­νη πρό­τα­ση «θά φέ­ρου­με σέ ἀν­τι­πα­ρά­θε­ση τό σῶ­μα τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων-ἐ­φη­με­ρί­ων πρός τούς Μη­τρο­πο­λί­τες τους. Ἑ­πο­μέ­νως κι ἀπ᾽ αὐ­τό κερ­δί­ζου­με»!

5. Ὁ κυ­ρι­ό­τε­ρος λό­γος ὅ­μως φαί­νε­ται πώς εἶ­ναι —ἐν ὄ­ψει ἐ­κλο­γῶν— νά λη­σμο­νη­θεῖ ἡ θέ­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας (καί φυ­σι­κά τῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν) στό νό­μο γι­ά τόν γά­μο τῶν ὁ­μο­φυ­λο­φί­λων. Ἀν­τι­λαμ­βά­νον­ται οἱ κυ­βερ­νῶν­τες ὅ­τι αὐ­τό τό ζή­τη­μα γι­ά τήν Ἐκ­κλη­σί­α δέν ἔ­χει κλεί­σει. Προ­σβάλ­λει τό ἦ­θος της. Τήν εὐ­αγ­γε­λι­κή δι­δα­σκα­λί­α. Τό μυ­στή­ρι­ο τοῦ Γά­μου. Τόν θε­σμό τῆς χρι­στι­α­νι­κῆς οἰ­κο­γέ­νει­ας. Γι᾽ αὐ­τό καί εἶ­ναι δύ­σκο­λο νά λη­σμο­νη­θεῖ. 

Τί θά μπο­ροῦ­σε, λοι­πόν, νά βο­η­θή­σει νά ξε­χα­στοῦν ἡ στά­ση, ἡ ψῆ­φος καί τά κα­μώ­μα­τα πολ­λῶν; Νά κλεί­σουν τά στό­μα­τα τῶν ἀρ­χι­ε­ρέ­ων μέ τήν αὔ­ξη­ση τῶν ἀ­πο­δο­χῶν τους γι­ά νά στα­μα­τή­σουν νά τό θυ­μί­ζουν καί νά ἐ­πη­ρε­ά­ζουν τούς χρι­στια­νούς, τά μέ­λη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. 

6. Κον­τά σέ ὅ­λα αὐ­τά καί κά­ποι­οι ἐξ ἡ­μῶν βγῆ­καν στούς ἐ­ξῶ­στες νά «ἀ­πο­λο­γη­θοῦν» γι­ά τό τί κά­νουν ἤ τί θά κά­νουν μέ τίς αὐ­ξη­μέ­νες 90% (!) ἀ­πο­δο­χές τους, λη­σμο­νών­τας τήν ἐν­το­λή τοῦ Χρι­στοῦ «μή γνώ­τω…» (Ματθ. 6,3). Ἀχρείαστες ἐξηγήσεις! 

Τῶν φρο­νί­μων ὀ­λί­γα!» Πά­ραυ­τα ἡ συγ­κε­κρι­μέ­νη δι­ά­τα­ξη νά ἀ­πο­συρ­θεῖ! Νά μή φτά­σει στή Βου­λή! Ὄ­χι κι ἄλ­λος δι­α­συρ­μός!  

Τα καλύτερα άλματα… σε καμήλες!

 

Ένας πραγματικά ξεχωριστός διαγωνισμός . Όσοι αποφασίσουν να λάβουν μέρος σε αυτό τον διαγωνισμό καλούνται να κάνουν εντυπωσιακό άλμα, πηδώντας πάνω από 6 συνολικά καμήλες.

Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό γεγονός αν αναλογιστεί κανείς πως το ύψος μιας καμήλας ξεπερνά τα 2 μέτρα.

!!!

 

Όταν είναι στο Πρόγραμμα του Θεού να πας κάπου, θα πας.

Γι' αυτό και είμαι ήσυχος γενικά στην ζωή.

Έχω παρακολουθήσει ότι και χωρίς να το θέλει ο άνθρωπος, ο Θεός τον μετακινεί.

+ Γέροντας Αιμιλιανός; Σιμωνοπετρίτης

20 λουλούδια που αντέχουν όλο το καλοκαίρι χωρίς πολύ νερό

 

Το ελληνικό καλοκαίρι με τις υψηλές θερμοκρασίες και τον δυνατό ήλιο μπορεί να γίνει δύσκολο για πολλά λουλούδια, ειδικά όταν βρίσκονται σε μπαλκόνια, βεράντες και αυλές που «χτυπά» ο ήλιος όλη μέρα.

Η συνεχής ζέστη και η έλλειψη υγρασίας κάνουν πολλά φυτά να χρειάζονται καθημερινό πότισμα, κάτι που συχνά κουράζει ή δεν είναι εύκολο όταν λείπεις συχνά από το σπίτι.

Ευτυχώς υπάρχουν λουλούδια που μπορούν να αντέξουν στις δύσκολες συνθήκες του καλοκαιριού, χωρίς να απαιτούν πολύ νερό ή ιδιαίτερη φροντίδα.

Πολλά από αυτά αγαπούν τον ήλιο, ανθίζουν για μήνες και παραμένουν εντυπωσιακά ακόμη και μέσα στον καύσωνα, δίνοντας χρώμα και ζωντάνια στον χώρο σου.

Αν θέλεις όμορφο και ανθισμένο μπαλκόνι με λιγότερο κόπο και χαμηλότερη κατανάλωση νερού, τότε αυτά τα λουλούδια είναι ιδανική επιλογή.

20 λουλούδια που αντέχουν όλο το καλοκαίρι χωρίς πολύ νερό

• Γεράνι → ανθίζει συνεχώς και αντέχει τη ζέστη
• Πετούνια → αγαπά τον ήλιο και χρειάζεται μέτριο πότισμα
• Βουκαμβίλια → εντυπωσιακό αναρριχώμενο με ελάχιστες απαιτήσεις
• Λεβάντα → αρωματική και πολύ ανθεκτική στην ξηρασία
• Γκαζάνια → ανοίγει τα άνθη της στον δυνατό ήλιο
• Λαντάνα → αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες
• Κατιφές → εύκολο λουλούδι για γλάστρες και κήπους
• Ζίννια → ανθίζει όλο το καλοκαίρι με λίγο νερό
• Πορτουλάκα → ιδανική για καύσωνα και ξηρές συνθήκες
• Βερβένα → αγαπά τον ήλιο και τη ζέστη
• Γιασεμί → ανθεκτικό και με υπέροχο άρωμα
• Πικροδάφνη → ανθίζει ακόμη και στις πιο ζεστές περιοχές
• Ιβίσκος → τροπικό λουλούδι που λατρεύει το καλοκαίρι
• Μαργαρίτα → ανθεκτική και φωτεινή επιλογή
• Γαρύφαλλο → αντέχει στη ζέστη και ανθίζει για καιρό
• Αγγελική → ιδανική για αυλές και μεγάλες γλάστρες
• Διμορφοθήκη → αγαπά τον ήλιο και θέλει λίγο νερό
• Καμπανούλα → όμορφη επιλογή για μπαλκόνια
• Ανθεμίδα → μεσογειακό λουλούδι με μεγάλη αντοχή
• Οστεόσπερμο → ανθίζει έντονα ακόμη και σε ξηρασία

Με τα σωστά λουλούδια μπορείς να διατηρήσεις το μπαλκόνι ή τον κήπο σου γεμάτο χρώμα όλο το καλοκαίρι, χωρίς υπερβολικό πότισμα και συνεχή φροντίδα.

Οι ανθεκτικές ποικιλίες είναι ιδανικές για όσους θέλουν έναν όμορφο εξωτερικό χώρο με λιγότερο κόπο, ακόμα και στις πιο ζεστές ημέρες του χρόνου.

 ftiaxno

 

ΦΛΩΡΙΝΑ - ΠΙΣΟΔΕΡΙ - 17-6-2018 - ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!..

  

Ποτέ κανείς Έλληνας δεν ξεχνάει το ξύλο που έφαγε υπερασπιζόμενος την Μακεδονία  απο τα Ματ του ανθέλληνα , Αλήτη  και σιχαμένου Τσιπρα..

ΙΕΡΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

 

Ο Εμμανουήλ Καπετανάκης (πρ. Διευθυντής Δημοτικής Εκπαιδεύσεως), ομιλεί περί Ηγιασμένων Γερόντων και Γεροντισσών που εγνώρισε:

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος (1884-1980)!

Γέροντας Ευδόκιμος Παντελάκης (1912-1995)!

Πατήρ Μεθόδιος!

Πατήρ Χαρίτων Σαρρής (+1984)!

Γέροντας Ιερόθεος Νικολάκης (1927-2023)!

Γερόντισσα Μακρίνα (1921-1995)!

Άγιος Νικόλαος Πλανάς (1851-1932)!

Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης (1902-1975)!

Γέροντας Κύριλλος Γεραντώνης (1938-2012)!

Η ψυχή δεν κουράζεται επειδή δίνει…

κουράζεται όταν δίνει χωρίς Θεό.

 

Όταν αγαπάς χωρίς να προσεύχεσαι, αδειάζεις.

Όταν προσφέρεις χωρίς να στηρίζεσαι στη Χάρη, εξαντλείσαι.

Όταν περιμένεις ανταπόδοση από ανθρώπους, πληγώνεσαι.

Μα όταν ακουμπήσεις την καρδιά σου στον Θεό,

τότε όλα αλλάζουν…

Δίνεις και δεν πονάς,αγαπάς και δεν φοβάσαι,προσφέρεις και δεν ζητάς.

Γιατί δεν ζεις πια από αυτά που παίρνεις,

αλλά από Αυτόν που κατοικεί μέσα σου.

 

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

 

«Γιατί έχουμε κάθε είδους αυτοκτονίες ή δολοφονίες; Επειδή στην καρδιά του αυτόχειρα και του δολοφόνου ενεργεί εκείνος που πρώτος αυτοκτόνησε, ο δολοφόνος διάβολος. Γι' αυτό ο Χριστός μας προτρέπει να έχουμε πραότητα και ταπείνωση. Έτσι δεν μένει χώρος για τα πνεύματα της πονηρίας και της υπερηφάνειας, που θέλουν το θάνατο όλων των ανθρώπων»

Το θανατηφόρο καρκίνωμα της αποστασίας και η λυτρωτική θεραπεία της Ορθοδοξίας

Γράφει  ο Παύλος Σαββίδης, Θεολόγος

            Ένα αδυσώπητο και εξόχως απογοητευτικό ερώτημα κυκλοφορεί ευρέως στα χείλη όλων όσων έχουν τα αισθητήρια της ψυχής τους ανοιχτά και συλλαμβάνουν τα σύγχρονα  μηνύματα. Τελικά δηλαδή μήπως όσα βλέπουμε και ακούμε είναι «σημεία των καιρών»; Εάν μάλιστα θα θέλαμε να τα χαρακτηρίζαμε, ίσως η μόνη λέξη που θα θέταμε ως προμετωπίδα είναι μία. Αποστασία! Το δε τραγικό σε όλη την υπόθεση είναι πως αυτή διαφημίζεται ως ο σωστός τρόπος ζωής, και η αμαρτία στεφανώνεται και χειροκροτείται. Και δεν είναι εκτός πραγματικότητας η προσπάθεια των εχθρών του Γένους μας για αποχριστιανοποίηση των Ελλήνων, ώστε να είμαστε εύκολη λεία των διεθνών συμφερόντων και ολοκληρωτικών ιδεολογιών.

            Η εδώ εγχώρια άθεη κουλτούρα, οι νομιζόμενοι και ως «πνευματικοί άνθρωποι» όλων των πολιτικών αποχρώσεων και οι ετεροκίνητοι τηλεπαρουσιαστές και δημοσιογράφοι, προσπαθούν με τα γραφόμενα και λεγόμενά τους να μας αφαιρέσουν την πίστη, την ελπίδα, και την αγάπη, και ως αντίδοτο να φέρουν μια γήινη υπερβολική ευημερία, φυσικά ερήμην του Θεού, και  άρνηση της αιωνιότητας. Η αυτοκτονία νέων παιδιών μας, με ηθικούς αυτουργούς όλους τους παραπάνω, βεβαιώνει του λόγου το ασφαλές! Αριστεύουμε στην αμαρτία ως λαός και ως πρόσωπα. Γίναμε πρωτοπόροι στη διαφθορά, στους φόνους των αγέννητων παιδιών, στην βλασφημία, στην αισχρολογία, από τις σχολικές αυλές, τα πεζοδρόμια, τις γειτονιές, τους εξώστες μέχρι τις θεατρικές παραστάσεις. Το δε τελειωτικό χτύπημα έδωσε η σύγχρονη αντίχριστη φιλοσοφία με τον παραπλανητικό τίτλο «επανεκκίνηση», η οποία αμετάκλητα έχει εξορίσει από την ζωή μας τον Σωτήρα του κόσμου, τον Θεάνθρωπο Χριστό. Με την φιλοσοφία αυτή ο σύγχρονος άνθρωπος είναι κατά βάθος έρημος και μόνος, φτωχός και νηστικός, δυστυχής και δειλός. Γιατί; Διότι του λείπει ο Θεός. Και στη θέση του  τοποθέτησαν υπερβολικά ανθρώπινα είδωλα…Και ένα τελευταίο από μια αγιασμένη άγρυπνη ασκητική συνείδηση: «Μου λέει ο λογισμός ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής μας ακόμα και από τον διάβολο είναι το κοσμικό πνεύμα». (Αγ. Παϊσιος).

Η ώρα της Ορθοδοξίας!

Η απογοητευτική κατάθεση όλων των παραπάνω δεν αυξάνει την κατάθλιψη ούτε στενεύει τους ορίζοντες κάθε χαράς και ελπίδας. Μάλλον γιγαντώνει την επιθυμία για την πιο ηρωική μας έξοδο-διέξοδο από τα γρανάζια και τα πλοκάμια των αντιχρίστων σατανικών δυνάμεων.

            Στον αντίποδα της ά-χριστης, χωρίς Χριστόν φιλοσοφίας, οι άνθρωποι του Θεού έχουν ουράνιες προοπτικές. Η χριστιανική μας ζωή πρέπει να είναι μία αδιάκοπη πορεία με τελικό σκοπό τον εξαγιασμό και τη θέωσή μας, μέσα από τις παγίδες του πονηρού και τις συμπληγάδες πέτρες των καθημερινών δοκιμασιών. Άρα, ο δρόμος μας ο ανηφορικός δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά υπερισχύουν τα αγκάθια και τα τριβόλια, τα ποικίλα πάθη που μας πληγώνουν και προσπαθούν να μας ξεστρατίζουν από την θεοφιλή πορεία μας.

            Είναι όμως καιρός να θέσουμε ειλικρινά τον δάκτυλό μας επί «τον τύπον των ήλων» για να δούμε και τη δική μας προσωπική ευθύνη στον σημερινό χαλασμό της κοινωνίας μας, με δύο συγκλίνουσες σκέψεις : «…το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο, δεν υπάρχει η δέουσα πνευματική εγρήγορση και αντίσταση, δεν υπάρχουν προφητικές μορφές-εκτός εξαιρέσεων- που με παρρησία και αυτοθυσία θα καταγγείλουν τα όργανα του Αντιχρίστου, θα καλέσουν τον ευσεβή λαό σε πνευματική επιστράτευση, θα πουν το νέο ΟΧΙ του ορθοδόξου ελληνισμού στη νέα κει χειρότερη πνευματική αιχμαλωσία που απειλεί το γένος μας…».  «…και όλα αυτά γιατί; Απλούστατα. Γιατί δεν υπάρχει αντίστασις, δεν υπάρχει αντίστασις πνευματική δηλαδή    πίστις Θεού ζώσα, προσευχή, συνέπεια και ακρίβεια ζωής. Κυρίως δεν υπάρχει αντίστασις πνευματικών ανθρώπων. Οι χριστιανοί σιωπήσαμε. Εχάσαμε εν πολλοίς την φωτιστική και αλιστική μας ιδιότητα (το άλας της γης) και καταποτούμεθα υπο των ανθρώπων (μας καταπατούν οι άνθρωποι). Υποχωρήσαμε. Εκκοσμικευθήκαμε. Συμβιβασθήκαμε, και δυστυχώς συνευδοκούμε (συμφωνούμε) αρκετοί στην ομαδική αυτοχειρία που τολμούμε ως λαός…».

Η Εκκλησία είναι εδώ

«ιατρείον εστί το της εκκλησίας όνομα» και ως φιλόστοργη μητέρα με τον παρήγορο  Λόγο της και την δροσιστική και παρήγορη διδασκαλία της ανατροφοδοτεί την Πίστη μας που και αυτή με τη σειρά της μας κάνει να ανακαλύψουμε τον κόσμο, τους ανθρώπους, τη ζωή και μας βγάζει από τη δυστροπία, την πλήξη, την σκυθρωπότητα. Η Πίστη ανανεώνει και ανασταίνει, με αυτήν η αγάπη γκρεμίζει τα τείχη της αδιαφορίας και της καχυποψίας τα τείχη της απομόνωσης σ’ έναν εγωϊσμό τραυματισμένο. Τέλος και ψυχολογικά η πίστη στην παρουσία ενός φιλεύσπλαγχνου και πανταχού παρόντος Θεού μειώνει το άγχος και την κατάθλιψη προσφέρει μια βαθειά αίσθηση ασφάλειας και ενισχύει την εσωτερική πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνοι.

Η σωτήρια διέξοδος

«Δόξα σοι ο Θεός να λές κάθε μέρα! Σε αυτήν την φράση κρύβεται η ευγνωμοσύνη, η αισιοδοξία και η ελπίδα για μια όμορφη  ημέρα. Ένα δόξα σοι ο Θεός όλοι οι δαίμονες πέφτουν μέσα στη θάλασσα»!

Ο Μπαγλαμάς της Φυλακής: Το Ρεμπέτικο που Ξυπνά την Ψυχή του Έλληνα

Γλωσσικά Παραμυθήματα 🌸🌿

 

❧ Αν είχατε τη δύναμη να προσθέσετε στο λεξικό μια λέξη που δεν υπάρχει ακόμα, αλλά νιώθετε ότι λείπει από τη γλώσσα μας — ποια θα ήταν; ❧

 

 

 

Παραδείγματα....

Υπάρχουν συναισθήματα, καταστάσεις, στιγμές που τις αναγνωρίζουμε αμέσως όταν τις ζούμε — αλλά δεν έχουν όνομα. Για παράδειγμα:

— Η ανακούφιση όταν κοιτάς μια παλιά πληγή και βλέπεις ότι δεν πονάει πια.

— Η τέλεια απάντηση που σου έρχεται στο μυαλό… μισή ώρα μετά την κουβέντα.

— Η ψυχή που αφήνουν στα αντικείμενα όσοι τα έζησαν πριν από εμάς.

— Η σιωπή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που δεν είναι αμήχανη — Η στιγμή που ανοίγεις το κινητό για μια δουλειά, χάνεσαι στο σκρολάρισμα, και αναρωτιέσαι: «γιατί το έπιασα;»

__________

Μονή Δούσικου

Οι εχθροί και η προσευχή

Ό,τι γράφω εδώ μέσα, από το καλοκαίρι, που έφυγε η μάνα μου και μετά... λατρεμένο μου, το ξέρεις είναι ένας βυθομετρητής της προσωπικής μου πνευματικής ένδειας και παράλληλα, μια πληκτρολογημένη προσευχή για σένα.

Από τότε που σε πρωτοσυνάντησα προσεύχομαι κάθε μέρα για την ψυχή σου- θα με πιστέψεις;

Των αδυνάτων αδύνατο, να σε ξεχάσω ό,τι και αν μου συμβεί, ό,τι και αν κάνω.

Πώς να ξεχάσει κάποιος το χρυσαφένιο φως της αυγής;

Μονάχα όταν κοιμάται αλλά και κεί...πάλι ...μπορεί να το ονειρεύεται.

Πώς να ξεχάσει να πιεί καθάριο νεράκι μέσα στη μέρα;

Πώς να ξεχάσει να πάρει ανάσα;

Των αδυνάτων αδύνατον!



Μνημονευτέον Θεού δει, ή αναπνευστέον λέει ο άγιος του Θεού, και επειδή το Θεό δεν τον βλέπουμε εμείς οι εμπαθείς δια των σωματικών οφθαλμών μας, το Πανάγιο Πνεύμα , με την παιδαγωγική Του σοφία, μας αναγκάζει να Τον θυμηθούμε, συνδέοντας το όνομα του Κυρίου με την αναζήτηση κάθε ευ-λογίας για τους αγαπημένους μας.



Σκέφτομαι συχνά, ότι αν τα πράγματα στη ζωή μας, πήγαιναν όλα όπως θα άρεσε στην α-νόητη και ξεπεσμένη μας διάνοια, τότε- σχεδόν- κανείς μας για τίποτα και για κανέναν δε θα προσευχόταν επειδή απαιτεί αγάπης κόπο και αυτοσυγκέντρωση και νηστεία και ελεημοσύνη, το έργο της προσευχής.



Όμως τα πράγματα δεν πάνε ποτέ όπως θα φανταζόμασταν.

Η βούλησή μας αντιμετωπίζει συνέχεια τους σκόπελους της άκρας ματαίωσης για πολλά...και τότε...θυμούμαστε και την προσευχή, σαν ένα μέσον βοήθειας.



Η προσευχή είναι ο τρόπος μας -τρόπος να σπρώχνουμε τη βαριά πέτρα των γεγονότων στην κορφή του βουνού της καθημερινότητας εκεί, όπου πρέπει σαν το Σίσυφο, ο καθένας να σκαρφαλώσει.

Επειδή γίνονται και θαύματα με τη μυστική δύναμή της, περιστεράκι μου.

Θαύματα πολλά και παμμέγιστα, ο καθένας κάτι θα είχε να σου αναφέρει -ακόμη και από τον προσωπικό του το βίο, αν μπορούσε να σε εμπιστευτεί και τα σώψυχά του, να καταθέσει.



Σχετικά με μένα την ίδια -διότι κυρίως την προσωπική μου εμπειρία μπορώ να αναφέρω-έχω να πώ ότι -παιδιόθεν-έστω χαζά, έστω επιφανειακά- σχεδόν καθημερινά προσευχόμουνα.



Είχα την ευλογία να μου διδάξουν την καλή συνήθεια της προσευχής οι απλοί γονείς μου.



Κυρίως, με το προσωπικό τους παράδειγμα.


Κυρίως, ο σκληρός μου πατέρας- τον οποίο ενθυμούμαι επί δεκαετίες να μη βγαίνει έξω απο το σπίτι, αν προηγουμένως δεν έκλεινε τα μάτια για λίγο χρόνο κατά τη μεριά της ανατολής(αν το δωμάτιο δε διέθετε κάποια εικόνα) όπου εκεί- με τα μάτια κλειστά και σε στάση ευλαβικής προσοχής το σώμα του- σταυροκοπιόταν.

Μετά έφευγε.

Πού πήγαινε;

Οπουδήποτε.

Στη δουλειά του.

Σε διασκέδαση.

Ακόμη και στο σπίτι της φιλενάδας του.

Αλλά η προσευχή προσευχή και πάνω από όλα!

-Γελάς, λατρεμένο μου;

Μου τον κατηγορείς για ασυνέπεια;

Τότε για τα ίδια και γω τον κατηγορούσα και τον κοίταγα υπό... γωνίαν και ενδομύχως νευριασμένα.

Χρειάστηκε να μεγαλώσω πολύ για να καταλάβω ότι και κείνο το νήμα το αραχνοΰφαντο, το προσευχητικό του ελάχιστου χρόνου που αφιέρωνε, προκειμένου να συνδέεται με τον Κύριο της Δόξης, τον προφύλασσε ώστε να μην κατακρημνιστεί σε μεγαλύτερη άβυσσο...επειδή πάντα καραδοκούν για την κάθε ψυχή ,κρυφοί μεγαλύτεροι δαίμονες, μεγαλύτερο εσώτερο χάος.

Άνθρωπος ζωντανός, δεν διαθέτει τη δυνατότητα, του να γνωρίζει τι διαβολικό τέρας θα ήταν έκαστος εξ ημών, αν η Χάρη του Κυρίου- στο βαθμό που της το επιτρέπουμε- αν δεν μας περιέλαμπε προστατευτικά με την αόρατη- πλην απολύτως υπαρκτή- θεία ενέργεια.

Για την προσευχή έχουν γραφτεί τόμοι, το γνωρίζω.

Και έχουν διαβαστεί άλλοι τόσοι, είναι αλήθεια επίσης.

Το πρόβλημα είναι ότι παρόλα τα όσα άκουσα και διάβασα επί χρόνια, κάποιο ουσιαστικότατο σημείο-λόγω της σκληροκαρδίας μου- δεν το είχα συλλάβει.

Ένα βράδυ,λοιπόν, πριν πάω για ύπνο και εκεί που κοίταζα την εικόνα του Λατρεμένου Χριστούλη, Του μουρμούρισα στενοχωρημένη :

- Κύριε! Σε έχω κουράσει!

Με την απεγνωσμένη πολυλογία μου σε έχω ζαλίσει και παρόλα τούτα, Εσύ δεν φανερώνεις το πρόσωπό Σου, να δώσει μια λύση, εκεί... κι εδώ... πές μου, γιατί;

Γιατί τόση καθυστέρηση Κύριε;

Τι πρέπει να κάνω για να μου απαντήσεις πιο γρήγορα;

Αυτά ξεστόμισα, λυπημένη και-δε θα ντραπώ να το ομολογήσω- κουρασμένη από την... κουφαμάρα Του.

Και τι νομίζεις ότι μου απάντησε ο Κύριος;

Νομίζεις ότι μου είπε:

-Δεν σου απαντώ διότι ΕΣΥ είσαι το κουφάλογο, μανδάμ Σαλογραία!

Αυτό νομίζεις ότι μου είπε;

Ε, λοιπόν, πέτυχες διάνοια!

Αυτό ακριβώς μου είπε!

Όχι, βέβαια, με τη σαλή αγένεια τη δική μου.

Μου το είπε, λεπτά και ευγενικά, έμμεσα και ειρηνικά , όπως ταιριάζει να εκφράζεται ο Κύριος της Δόξης.

Τι εννοώ;

Θέλω να πώ ότι ενώ τέλειωσα το άθλιο προσευχητικό μου παραλήρημα- με γκρινιάρικο ύφος- πλησίασα στη βιβλιοθήκη μου, όπου- σαν μαυροντυμένα στρατιωτάκια- αραδιάζονται όλοι οι τόμοι της Πατρολογίας του Migne.

Τράβηξα έναν τόμο μηχανικά, τον άνοιξα επίσης μηχανικά -και- αφηρημένα αρχικά- άρχισα να διαβάζω μια ρήση ενός αββά Ζωσιμά -ιδέα δεν έχω ποιος είναι- που έγραφε:


- Αδελφέ, αν θες να απαντήσει γρήγορα ο Θεός στις προσευχές σου, πρέπει ΠΡΙΝ προσευχηθείς για οποιονδήποτε άλλον, να προσευχηθείς πρώτα, για τους εχθρούς σου.



Και όταν προσευχηθείς πρώτα με αγάπη για τους εχθρούς σου, τότε ο Θεός θα ακούσει και θα απαντήσει γρήγορα και στα αιτήματα για όλους τους αγαπημένους σου!

Αυτό ήταν το σκηνικό, περιστεράκι μου.

Έμεινα τόσο έκπληκτη, ώστε έκλεισα τον τόμο, τον έβαλα στη θέση του, και μετά από δευτερόλεπτα- όταν συνήλθα -από την απάντηση που με αυτόν τον απροσδόκητο τρόπο,μου δόθηκε- και προσπάθησα να ξαναβρώ πού βρίσκονταν το εν λόγω κείμενο, στάθηκε -των αδυνάτων- αδύνατον να το πετύχω.

Όμως, το μήνυμα, στη νεαντερτάλεια συνείδησή μου, χαράχτηκε.

Χαράχτηκε με ανεξίτηλο τρόπο.

Και κατάλαβα.

Κατάλαβα γιατί η Πάνσοφη Ορθόδοξη Εκκλησία μας, προτρέπει να προσευχηθούμε με αγάπη και πόνο, π ρ ώ τ α υπέρ των εχθρών, και έ π ε ι τ α υπέρ των αγαπημένων μας.

Διότι εκφωνώντας τα λόγια τα άγια της προσευχής- έστω και μηχανικά εκφωνώντας τα- υπέρ του ...εχθρού-που στην ουσία είναι φίλος, μεταμφιεσμένος- εκείνη την ώρα, η καρδιά μας-δηλαδή ο συναισθηματικός κόσμος- έστω και αθέλητα, μαλακώνει...

Εξ αποστάσεως, δυνατόν, να μαλακώνει και η ψυχή του... εχθρού που προσλαμβάνει εν Αγίω Πνεύματι, τις ευχές μας και τότε, με την αγάπη- αυτή τη λιγοστή, την εκ της προαιρέσεώς μας εκπορευόμενη- βρίσκει ευκαιρία η Χάρη και θεραπεύει μέσα μας πληγές, θεραπεύει συμπεριφορές και δίνει πληροφορίες θετικές, και επιρροές αγαθές σε κείνους υπέρ των οποίων ευχόμαστε, επιρροές που εξακτινώνονται ευεργετικά σε εχθρούς και φίλους και οι εχθροί -εν τέλει- από άγρια λιοντάρια, μετατρέπονται απλά σε μεγαλούτσικες, συμπαθητικές γατούλες- για όποιον -εν Κυρίω Ιησού- ελευθερώθηκε από τή βλακεία του μίσους...

Αν έχουμε ...εχθρούς, δηλαδή ανθρώπους για τους οποίους κουβαλάμε προσωπική οργή και θυμό και μνησικακία, προσευχόμενοι υπέρ αυτών,πρώτιστα την ύπαρξή μας λυτρώνουμε και ευεργετούμε, αυτό και οι κοσμικοί θεραπευτές, σήμερα, το κατάλαβαν και.. -σε μύριους τόνους- το βεβαιώνουν.


Αλλά επειδή δεν το ψηλαφούμε πώς ακριβώς συμβαίνει τούτο- διότι τα πνευματικά μας αισθητήρια φαίνονται ή νεκρά ακόμα ή εξαιρετικά αμβλυμμένα- αρνούμαστε-οι α-νόητοι- να ακολουθήσουμε την υγιαίνουσα πρακτική των Αγίων, και μή προσευχόμενοι πρώτα καθημερινά, υπερ των θλιβόντων και καταρωμένων ημάς, μοιάζουμε σαν να χτυπάμε το κεφάλι μας, σε σκληρό και αδιαπέραστο τοίχο...και οι προσευχές μας, αργούν να λάβουν απάντηση...


Όποιος δι ευχών της Κυρίας Θεοτόκου και Πάντων των Αγίων, φωτιστεί και εννοήσει το μέγιστο, της υπέρ των εχθρών προσευχής, μεγάλη ευλογία θα επισύρει στης ψυχής του τα βάθη.

Το ομολογούν όλοι όσοι το εφάρμοσαν στην πράξη και είδαν τα αποτελέσματα.

..........................

-Κύριε...βοήθησέ μας, να υλοποιήσουμε κατά πρώτον, την εντολή, της υπέρ των εχθρών προσευχής διότι ήδη είναι αργά ...και το σκοτάδι από παντού, μας έχει περικυκλώσει...

Μόνο με αυτή την προσευχή έχουμε ελπίδα να αντικρίσουμε λίγο απ' το Φως Σου...

ΣΑΛΟΓΡΑΙΑ

Μόρφου Νεόφυτος: Ὁ ἅγιος Ἰουστίνος (Πόποβιτς) ὀριοθέτησε τὴν πίστη μας…

Ο Αγιος Μάρκος ο Ευγενικός στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

του Οικονόμου, Χρήστου Σειταρίδη


Η σπουδή και η μελέτη των Παπαδιαμαντικών κειμένων αποδεικνύει σαφέστατα ότι ο Σκιαθίτης λογοτέχνης αγαπούσε ενσυνείδητα την Εκκλησία. Η διακονία από την παιδική ηλικία δίπλα στον ιερέα πατέρα του διαμόρφωσε τον εσωτερικό του κόσμο, ώστε σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του να προσφέρει στην Εκκλησία απ’ όποιο μετερίζι του εζητείτο. Είναι, επομένως, απολύτως φυσιολογικό να παρατηρούμε στα κείμενά του συχνές αναφορές στη ζωή των αγίων, σε πανηγύρια της αγαπημένης του Σκιάθου καθώς και ποιητικές συνθέσεις αφιερωμένες στους αγίους.


Η εξόχως σημαντική προσωπικότητα του Αγ. Μάρκου του Ευγενικού αποτελούσε για τον Παπαδιαμάντη ένα κορυφαίο παράδειγμα Αγίου, ο οποίος κάτω από δύσκολες για την Ανατολική Εκκλησία περιστάσεις ανέλαβε στη σύνοδο της Φερράρας – Φλωρεντίας το 1438-9 την ευθύνη της αντίστασης στις επεκτατικές φιλοδοξίες της Δυτικής Εκκλησίας. Ήταν ο μοναδικός από τους μετέχοντες της συνόδου εκπροσώπους της Ανατολικής Εκκλησίας, ο οποίος δεν υπέγραψε το ενωτικό κείμενο μεταξύ των δυο Εκκλησιών. Αυτά συνέβαιναν παρά το γεγονός ότι εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί είχαν υπογράψει το ενωτικό κείμενο. Μεταξύ αυτών ο Επίσκοπος Νικαίας και μετέπειτα Καρδινάλιος της Δύσης Βησσαρίων!


Ήταν τέτοια η ακτινοβολία του Αγ. Μάρκου, ώστε ο τότε πάπας Νικόλαος να αναφωνήσει «Νίχιλ Φέτσιμους» ότι δηλαδή «ουδέν εποιήσαμεν». Παραθέτει μάλιστα ο Παπαδιαμάντης τα λόγια του Κολλυβά Αγίου Αθανασίου του Παρίου για τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό: “Ο διδάσκαλος Αθανάσιος ο Πάριος, εκκλησιαστικός συγγραφεύς ακμάσας εν αρχή της ενεστώσης εκατονταετηρίδος, λέγει περί του Μάρκου τούτου του Ευγενικού ότι είναι ουχί μόνον ίσος προς τους Βασιλείους και Χρυσοστόμους, αλλά πολλώ ανώτερος αυτών. Διότι εκείνοι μεν εν μέσω πολλών ομοφρόνων εκήρυττον τα ορθόδοξα δόγματα. Ούτος δε μόνος προς πολλούς ηδυνήθη ν’ αντιστή εις τας υπερφιάλους αξιώσεις της Παποσύνης, εγκαταλειφθείς δε, κατά τον ψαλμωδόν, παρά γονέων και αδελφών, δεν απέβαλε το θάρρος, αλλά κατέρριψε την “δυτικήν οφρύν” κατά τον πολύν Φώτιον. Όσοι επιθυμούσι πλείονας πληροφορίας περί τούτου παραπέμπονται εις το σύγγραμα του ειρημένου Αθανασίου του Παρίου το επιγραφόμενον “ο Αντίπαπας” ”.


Ο Παπαδιαμάντης αναφέρει επίσης τη συνήθεια πολλών ορθοδόξων Αγιογράφων να παριστάνουν τον Αγ. Μάρκο πάνω σ’ ένα αρχιερατικό θρόνο, να βαστά το ιερό Ευαγγέλιο και την αρχιερατική ράβδο και στα πόδια σε στάση μετανοίας τον Πάπα Νικόλαο, από τον οποίο φεύγει η τιάρα από το κεφάλι και καταλήγει στα πόδια του Αγ. Μάρκου.


Εξετάζοντας τη σύνοδο της Φερράρας ιστορικά, μιλά επικριτικά για τον Βησσαρίωνα. Ο Παπαδιαμάντης θεωρεί ότι και ο Βησσαρίων θα έπρεπε να επιστρέψει στην Ανατολή μετά τη σύνοδο, όπως όλοι οι υπόλοιποι, παρά το γεγονός ότι είχε ήδη υπογράψει, κάτι που θα εθεωρείτο ως μη γενόμενο. Πίστευε (ο Παπαδιαμάντης) ότι οι δυτικοί δεν ήταν δυνατόν να πεισθούν από τα τεκμήρια των ανατολικών και τους χαρακτηρίζει πιο δύσπιστους και από τον μαθητή του Κυρίου Θωμά. “Μάρτυς τούτου αυτός ο Καρδινάλιος Βησσαρίων, όστις επί ήμισυ αιώνα ηγωνίζετο ματαίως να εμπνεύσει εμπιστοσύνην εις τους συναδέλφους αυτού. Τούτο αποδεικνύει ότι πρέπει να μένη τίς εν τη τάξει εν η ευρέθη απ’ αρχής, όσον ταπεινή και πενιχρή και αν φαίνεται αυτή, αιρετωτέρα δε είναι αείποτε η έντιμος ευτέλεια της αδόξου και κομώσης πολυτελείας και τρυφής”.


Το γεγονός ότι ο Βησσαρίων προσήλθε στη σύνοδο ως ένας εκ των εκπροσώπων των ορθοδόξων και κατέληξε στο τέλος να γίνει Καρδινάλιος της Παπικής Εκκλησίας, αποδεικνύει, κατά τον Παπαδιαμάντη, ότι δεν διακρινόταν για την ακέραιη χριστιανική του πίστη. Τόσο μάλιστα οξύμωρο του φαίνεται ώστε να τον κατατάσσει κάτω και από τον Γεώργιο Πλήθωνα τον γεμιστό. Αντίθετα η σθεναρή στάση του Αγ. Μάρκου διατήρησε και ίσως ενίσχυσε το ορθόδοξο φρόνημα του πιστού λαού και έγινε με ανακούφιση δεκτή.

Γεωργία,επίσκεψη στη Μονή Μπόντμπε

 ბოდბის მონასტერი 2026 Φωλιασμένο στο χωριό Μπόντμπε, σε απόσταση αναπνοής από την όμορφη πόλη Σιγκνάγκι στην περιοχή Καχέτι, βρίσκεται η Μονή Μπόντμπε, η οποία απέχει 95 χιλιόμετρα από την Τιφλίδα. Αυτός ο ιερός χώρος φιλοξενεί τα λείψανα της Αγίας Νίνο, προσελκύοντας εκατοντάδες χιλιάδες προσκυνητές από όλες τις γωνιές του κόσμου κάθε χρόνο που έρχονται για να αποτίσουν φόρο τιμής. Η γραφική διαδρομή από το Σιγκνάγκι στη Μονή Μπόντμπε διαρκεί περίπου μισή έως μία ώρα, προσφέροντας εκπληκτική θέα κατά μήκος της διαδρομής. Η Γεωργία, μια χώρα με πλούσια ιστορία, είναι γνωστή για την πληθώρα των εκκλησιών, των μοναστηριών και των ορθόδοξων ιερών τόπων της. Ανάμεσα στις πιο σεβαστές ιστορικές τοποθεσίες της χώρας είναι η Μονή Μπόντμπε, ένα γυναικείο μοναστήρι που συνδέεται στενά με το όνομα της Αγίας Νίνο, της Ισαποστόλου που έφερε τον Χριστιανισμό σε αυτή τη γη. Πολλοί θεωρούν την Μπόντμπε τόπο μεγάλης πνευματικής σημασίας. Η Μονή Μπόντμπε είναι γυναικείο μοναστήρι υπό τη δικαιοδοσία της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα στη θέση του πρώην Ναού της Αγίας Νίνο, της σεβαστής προσωπικότητας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεταστροφή της Γεωργίας στον Χριστιανισμό. Η Αγία Νίνο (περίπου 280 – 14 Ιανουαρίου 335/347) εορτάζεται ως η Χριστιανή φωτίστρια της Γεωργίας και η μνήμη της τιμάται στις 14 Ιανουαρίου, προσελκύοντας ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό προσκυνητών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Τον 9ο έως τον 11ο αιώνα, χτίστηκε μια εκκλησία στο σημείο όπου ήταν θαμμένη η Αγία Νίνο, αν και το κτίριο αυτό δεν έχει διασωθεί. Το 850, ανεγέρθηκε σε αυτό το σημείο ένας καθεδρικός ναός από τούβλα, αξιοσημείωτος για τη χρήση τούβλων, τα οποία δεν ήταν ένα συνηθισμένο υλικό για την κατασκευή εκκλησιών στη Γεωργία εκείνη την εποχή. Ο κόλουρος τρούλος είναι ένα παραδοσιακό χαρακτηριστικό των γεωργιανών εκκλησιών. Αυτός ο καθεδρικός ναός ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο, τον ουράνιο προστάτη της Γεωργίας, και οι τοίχοι του ήταν διακοσμημένοι με τοιχογραφίες που απεικονίζουν σκηνές τόσο από την Παλαιά όσο και από την Καινή Διαθήκη. Μερικές από αυτές τις τοιχογραφίες έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Στο νότιο τμήμα του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται ο τόπος ταφής της Αγίας Νίνο. Δίπλα στον καθεδρικό ναό ιδρύθηκε ένα μοναστήρι, το οποίο άκμασε τον 15ο αιώνα και έγινε κέντρο εκκλησιαστικού πολιτισμού, ιδιαίτερα σεβαστό από τους βασιλιάδες του Καχέτι. Ωστόσο, στις αρχές του 17ου αιώνα, το μοναστήρι λεηλατήθηκε από περσικές δυνάμεις και στο δεύτερο μισό του αιώνα αναστηλώθηκε από τον βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ του Καχέτι.

Μοιάζουν πολύ

 

~Μοιάζουν πολύ της θάλασσας

τα μάτια τα δικά σου..

κι όποιος τα δει δεν ημπορεί

να φύγει από κοντά σου..

 

Θανάσης Σκορδαλος- Κώστας Μουντάκης - Νίκος Μανιάς 1950-1960

Οι οργουελικά μετανθρωπικές πεποιθήσεις του Πιερακάκη...

 

 

Γράφει ο  Νεκτάριος Δαπέργολας

Πέραν ὅμως τῆς συζήτησης γιά τήν νέα ταυτότητα καί τόν λεγόμενο Προσωπικό Ἀριθμό, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι ὁ ψηφιακός ἐφιάλτης ἔχει καί ἄλλες ἐξίσου ἀποτρόπαιες καί ἐφιαλτικές πτυχές. Μία βασικότατη τέτοια πτυχή εἶναι ἡ ψηφιοποίηση τοῦ χρήματος, πού ἀποτελεῖ βεβαίως πρωταρχικῆς σημασίας μέτρο γιά τόν ἀσφυκτικό ἔλεγχο κάθε οἰκονομικῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητας, γιά τήν πλήρη ποδηγέτηση τῶν λαῶν ἀκόμη καί σέ ἐπίπεδο ἁπλῆς ἐπιβίωσης καί γιά τήν ἐπιτάχυνση τῆς πορείας πρός τόν παγκόσμιο ὀργουελικό ὁλοκληρωτισμό. Καί ἐπειδή τό γελοῖο ὑπερσαχάρειο ἡμέτερο προτεκτορᾶτο κατέχει ὡς γνωστόν κεντρική θέση στόν σχεδιασμό τῶν ἀφεντικῶν (ὡς πειραματόζωο, ἐννοεῖται, καί ὡς λεκάνη ἀπορροῆς νεοταξικοῦ ἀφοδευτηρίου) γιά τήν εἰσαγωγή ὅλης τῆς νεοεποχίτικης σαβούρας καί τήν προώθηση τῆς ἀτζέντας 2030, ὁ ἑσμός πού ὑποδύεται τήν ἑλληνική κυβέρνηση πρωτοστατεῖ - πάντα ὡς ἕρπον γιουσουφάκι καί ἐντολοδόχος μοῦτσος - ὄχι μόνο στήν λυσσώδη ἀπόπειρα νά μᾶς ἐπαναταυτοποιήσει ἠλεκτρονικά καί νά μᾶς φακελώσει ψηφιακά, ἀλλά καί στήν προώθηση τῆς λεγόμενης ψηφιακής χρηματικῆς μεταρρύθμισης. 

 

Βασικό πρόσωπο ἀσφαλῶς στή διαδικασία αὐτή ὁ διαβόητος ἐδῶ καί χρόνια γιά τίς ὀργουελικά μετανθρωπικές πεποιθήσεις του Πιερακάκης (ποιός ξεχνᾶ τήν φρίκη τῆς κοινῆς τοῦ παρουσίας μέ τόν ἐπίσης μετανθρωπιστή ἀμπελοφιλόσοφο Θεοφάνη Τάση στό γνωστό νεοταξίτικο τηλε-αποχωρητήριο τῆς Φλέσσα), τίς ὁποῖες ἐπεχείρησε νά ἐφαρμόσει καί ὡς ὑπουργός τοῦ προτεκτοράτου καί πλέον ἀπό πέρσι ὡς πρόεδρος τοῦ Eurogroup (θέση πού δικαιωματικά ἀποδίδεται ὄχι ἁπλῶς σέ ἀπολύτως πρόθυμους λακέδες, ἀλλά καί σέ ἐν πλήρει συνειδήσει βαθιά βυθισμένους στά βοθρολύματα τοῦ παγκόσμιου ἀντίχριστου Διευθυντηρίου).

Ἐσχάτως μάλιστα ὁ λεγάμενος ἔχει ἐντείνει (σχεδόν σέ ἀφόρητα ἐμμονική καθημερινή βάση) τήν δράση του καί τήν ρητορική του, ἀποδίδοντας στό ψηφιακό εὐρώ καθοριστικές (περίπου κοσμοϊστορικές) διαστάσεις γιά τή σωτηρία τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας καί προπαγανδίζοντας πόσο σημαντικό εἶναι νά προβοῦμε ἄμεσα (μέσα στούς ἑπόμενους μῆνες) στήν καθιέρωσή του. Φυσικά δέν γίνεται ἀκόμη ρητά λόγος γιά τήν ἀπόσυρση τοῦ κανονικοῦ χρήματος (σέ περσινές δηλώσεις του διαβεβαίωνε ὅτι τά μετρητά θά συνεχίσουν νά ὑπάρχουν παράλληλα), ἀλλά ἅπαντες οἱ στοιχειωδῶς ὑποψιασμένοι γιά τό ποῦ ὁδηγοῦνται παγκοσμίως τά πράγματα, ἀντιλαμβάνονται πολύ καλά ποιός εἶναι ὁ τελικός στόχος καί πόση βάση μποροῦμε νά δίνουμε σέ τέτοιες διαβεβαιώσεις.

Ἐδῶ μάλιστα τά πράγματα δείχνουν ἴσως καί ἀκόμη πιό πιεστικά, σέ σύγκριση μέ τό δίπτυχο «ἠλεκτρονική ταυτότητα καί προσωπικός ἀριθμός», γιατί ἐκεῖ ἡ ἐφαρμογή του ἐξαρτᾶται σέ μεγάλο βαθμό καί ἀπό ἐμᾶς (ὑπό τήν ἔννοια ὅτι ἄν μεγάλο μέρος τοῦ λαοῦ ἀντισταθεῖ, μπορεῖ νά τήν ἀποτρέψει ἤ ἔστω νά τήν καθυστερήσει - ὅπως ἄλλωστε ἤδη τήν καθυστερεῖ), τό ψηφιακό χρῆμα ὅμως μέ τήν παράλληλη κατάργηση τῶν μετρητῶν εἶναι ξεκάθαρα ἀποφάσεις ἄνωθεν, γιά τή λήψη τῶν ὁποίων ἡ δυνατότητα λαϊκῆς παρέμβασης εἶναι περίπου μηδενική.

Ἡ προσωπική μου ἐκτίμηση εἶναι πώς δέν θά φτάσουμε τόσο γρήγορα μέχρι ἐκεῖ (ἐκτός καί ἄν βαδίζουμε πιά ὁλοταχῶς πρός τήν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου). Αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι δέν πρέπει νά εἴμαστε ὑποψιασμένοι καί κυρίως προετοιμασμένοι γιά ὅλα. Καί ὑλικά προετοιμασμένοι καί ψυχολογικά (γιά ὅλα τά ἐφιαλτικά ἐνδεχόμενα), πρωτίστως ὅμως βεβαίως πνευματικά. Δίχως αὐτήν εἰδικά τήν τελευταία προετοιμασία, θά εἶναι παντελῶς ἀδύνατο νά ἀντέξουμε ὅσα θά ζήσουμε στά ἑπόμενα χρόνια. Τέτοια ἐπίθεση δαιμονικῶν δυνάμεων δέν ἔχει ξαναβιώσει ποτέ ἕως τώρα ἡ ἀνθρωπότητα, οὔτε τέτοια μανιασμένη ἀπόπειρα ἀνατροπῆς ὅλων ὅσων γνωρίζαμε ὡς ἀνθρώπινο πολιτισμό καί τέτοια γενικευμένη καί λυσσώδη ἀπόπειρα μετάλλαξης τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ἄν ὅμως ἐμεῖς δέν ἐγκαταλείψουμε τόν Θεό, τό μόνο σίγουρο εἶναι ὅτι οὔτε καί Ἐκεῖνος θά μᾶς ἐγκαταλείψει. Καί μόνο Ἐκεῖνος φυσικά μπορεῖ νά σκορπίσει τά ζοφερά σχέδιά τους καί τήν ἀπονενοημένη λύσσα τῶν κάθε λογῆς λακέδων τους...

Ο άγιος που έτρωγε με τον Χριστό!

Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης_ Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί! Τι Θεό έχουμε!

 

Είναι αξιολύπητοι όσοι δεν γνώρισαν το Θεό. Αυτοί δεν βλέπουν το αιώνιο φως, και μετά το θάνατο πορεύονται στο αιώνιο σκοτάδι. Αυτό το ξέρουμε, γιατί το Άγιο Πνεύμα πληροφορεί μέσα στην Εκκλησία τους αγίους για το τι υπάρχει στον ουρανό και τι στον Άδη.

Ο νωθρός στην προσευχή εξετάζει με περιέργεια τα πάντα, όσα βλέπει στη γη και στον ουρανό, αλλά δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Κύριος ούτε προσπαθεί να το μάθει. Κι όταν ακούει διδασκαλία για το Θεό, λέει:

“Μα πώς είναι δυνατό να γνωρίσουμε το Θεό; Κι εσύ από πού Τον γνωρίζεις;”.

Θα σου πω: Μαρτυρεί το Άγιο Πνεύμα, Αυτό γνωρίζει και μας διδάσκει.

“Αλλά μήπως το Πνεύμα είναι ορατό;”.

Οι απόστολοι Το είδαν να κατεβαίνει σε πύρινες γλώσσες, κι εμείς Το αισθανόμαστε μέσα μας. Είναι γλυκύτερο από καθετί γήινο. Αυτό γεύονταν οι προφήτες και μιλούσαν στο λαό, και ο λαός τους πρόσεχε. Οι άγιοι απόστολοι έλαβαν Άγιο Πνεύμα και κήρυξαν σωτηρία στον κόσμο χωρίς να φοβούνται τίποτα, γιατί τους ενίσχυε αυτό το Πνεύμα. Ο Απόστολος Ανδρέας είπε στο ηγεμόνα των Πατρών που τον απειλούσε πως θα τον σταυρώση, αν εξακολουθή να κηρύττη•

“῎Αν φοβόμουν τον Σταυρό, δεν θα τον εκήρυττα”.

Το ίδιο και όλοι οι άλλοι Απόστολοι και οι μάρτυρες και οι ασκητές πήγαιναν χαρούμενοι στο μαρτύριο και την κακοπάθεια. Γιατί το Άγιο Πνεύμα, το αγαθό και γλυκύ, έλκει την ψυχή στην αγάπη του Κυρίου. Κι έτσι η ψυχή, χάρη στη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος, δεν φοβάται τα βασανιστήρια.Πολλοί άγιοι μάρτυρες γνώρισαν μέσα στα βασανιστήρια τον Κύριο και τη βοήθειά Του. Πολλοί μοναχοί αντέχουν σε μεγάλη άσκηση και σε πολλούς κόπους για χάρη του Κυρίου. Κι αυτοί γνώρισαν τον Κύριο και παλαίβουν για να νικήσουν τα πάθη και προσεύχονται για όλη την οικουμένη και η χάρη του Θεού τους εμπνέει την αγάπη για τους εχθρούς. Γιατί όποιος δεν αγαπά τους εχθρούς, αυτός δεν γνώρισε ακόμη όλο τον πλούτο της χάρης του Κυρίου, ο Οποίος πέθανε στο Σταυρό για τους εχθρούς και μας έδωσε τον Εαυτό Του ως πρότυπο και μας έδωσε την εντολή ν᾿ αγαπούμε τους εχθρούς.

Ο Κύριος είναι αγάπη. Και μας έδωσε εντολή ν᾿ αγαπούμε αλλήλους και ν᾿ αγαπούμε τους εχθρούς.και το Αγιο Πνεύμα μας διδάσκει αυτη την αγάπη.