Το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης στο ακρωτήριο Μαλέα

Στην άκρη του ακρωτηρίου Μαλέα, εκεί όπου η Ελλάδα κοιτάζει το απέραντο πέλαγος, βρίσκεται το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης.

Χτισμένο πάνω στον βράχο, μέσα σε μια σιωπή που μοιάζει να μιλά από μόνη της, στέκει εκεί, λευκό και ήσυχο, απέναντι στη θάλασσα. Μόνο τα Κύθηρα φαίνονται στον ορίζοντα, σαν ένα γνώριμο σημάδι μέσα στην απεραντοσύνη.

 

Σε έναν τέτοιο τόπο ο άνθρωπος σταματά για λίγο. Κοιτάζει γύρω του και νιώθει μικρός, αλλά όχι χαμένος. Νιώθει πως κάτι τον κρατά. Ο άνεμος, η θάλασσα, ο βράχος, το εκκλησάκι. Ολα μαζί θυμίζουν πως υπάρχουν πράγματα που αντέχουν στον χρόνο.

 

Αιώνες τώρα η Αγία Ειρήνη συντροφεύει και παρηγορεί οδοιπόρους και ναυτικούς. Ανθρώπους που πέρασαν από εκεί κουρασμένοι, συλλογισμένοι, ίσως φοβισμένοι. Ανθρώπους που κοίταξαν το πέλαγος και άφησαν μέσα τους μια προσευχή, μια ευχή, έναν πόνο που δεν ειπώθηκε δυνατά.

Κάποιοι τόποι δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Μας ησυχάζουν. Μας μαλακώνουν. Μας γυρίζουν σε όσα έχουμε βαθιά μέσα μας: στην ανάγκη για πίστη, για παρηγοριά, για ένα φως όταν όλα μοιάζουν δύσκολα.

Σήμερα τιμούμε την Αγία Μεγαλομάρτυρα Ειρήνη, μια μορφή πίστης, θάρρους και αρχοντιάς της ψυχής.

Το όνομά της δεν είναι μόνο μια ευχή. Είναι μια υπενθύμιση. Να ζητούμε την ειρήνη με καθαρή καρδιά. Να τη φυλάμε στις σχέσεις μας. Να τη διαλέγουμε ακόμη κι όταν είναι δύσκολο. Να τη μεταφέρουμε εκεί όπου υπάρχει ταραχή, φόβος, μοναξιά ή διχασμός.

Γιατί ειρήνη δεν σημαίνει απλώς να μην υπάρχει φασαρία γύρω μας. Σημαίνει να υπάρχει γαλήνη μέσα μας. Να μπορούμε να ακούμε πριν απαντήσουμε. Να καταλαβαίνουμε πριν κρίνουμε. Να κρατάμε την καρδιά μας καθαρή, ακόμη κι όταν η ζωή μάς δοκιμάζει.

Η ειρήνη είναι το φως που μένει αναμμένο όταν φυσά δυνατά. Είναι η παρηγοριά που όλοι κάποτε χρειαζόμαστε. Είναι η ελπίδα που μπορεί να σταθεί ακόμη και στην άκρη του βράχου.

Χρόνια πολλά σε όλες τις εορτάζουσες.

Η Αγία Ειρήνη να φωτίζει, να στηρίζει και να χαρίζει υγεία, δύναμη και γαλήνη σε κάθε καρδιά.

 Γιώργος Μυλωνάς

1913 η κλειστή αυλή της Μονής Αγίου Δημητρίου Ζαλόγγου

Όταν έχεις μεράκι !

Κάθε μέρα μία σκέψη...

Όπου και να σας βρίσκει το κακό αδελφοί, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Ο. Ελύτης

Η κάθε λέξη είναι μία έξοδος για μία συνάντηση.... και τότε είναι μία λέξη αληθινή, σαν επιμένει στη συνάντηση.

Γιάννης Ρίτσος

Αγάπα για να ζήσεις, ζήσε για να αγαπάς.

Δ. Σολωμός

Δάκρυα συνειδήσεων - πολύτιμες πέτρες.

Ο. Ελύτης

Education is not the filling of vessel, but the kindling of a flame.

Socrates

Η αγάπη πρέπει να ξαναγίνει Αγάπη. Ο φίλος πρέπει να ξαναγίνει Φίλος. Το φιλί την ίδια γλύκα να 'χει. Και το όνειρο. Αχ, το όνειρο!! Να στέκει πάντα ψηλά στον αφρό της απέραντης θάλασσας. Να συντροφεύει το κρασί και το τραγούδι μας. Να θρέφει τη θύμηση και την πεθυμιά μας...

Μαρία Πολυδούρη

Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος.

Οδυσσέας Ελύτης

Οι ψυχολόγοι ερευνούν τον άνθρωπο με τον άνθρωπο, δηλαδή με ανθρώπινες δυνατότητες.Αλλά έτσι οι άνθρωποι βλέποντας την εσωτερική τους ακαθαρσία απελπίζονται.

 

Αντίθετα, όταν βλέπουμε την εσωτερική μας ακαθαρσία (βρωμιά) μέσα στο πνεύμα της κατανύξεως είναι διαφορετικά, γιατί δημιουργείται προσευχή με ελπίδα στον Χριστό.

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος 

Η ανατρεπτική συμμετοχή της Κροατίας στη Eurovision με θέμα τις γυναίκες που απήχθησαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία

 

Φέρνει όντως τέτοιο έπος η Κροατία στην Eurovision;;

Μέσα σε μία εβδομάδα ξεκινά η Eurovision. Η Τουρκία, μη συμμετέχουσα, επικρίνει τη μουσική διοργάνωση λόγω της παρουσίας του Ισραήλ.

Όμως τις τελευταίες ώρες τα κύρια προβλήματα για την Άγκυρα προέρχονται από το τραγούδι που παρουσιάζει η Κροατία. Η γυναικεία ομάδα Lelek φέρνει στο φεστιβάλ το κομμάτι “Andromeda”. Για τι μιλάει; Για τις γυναίκες που απήχθησαν και δουλεύτηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά την κατοχή των Βαλκανίων.

Οι καλλιτέχνιδες εμφανίζονται με τατουάζ στο πρόσωπο για να θυμίζουν την πρακτική του εθελοντικού σημαδέματος του σώματος

για να ξεφύγουν από τη σεξουαλική δουλεία και την υποχρεωτική μεταστροφή.

Τα τουρκικά μέσα επικρίνουν την επιλογή επειδή η Eurovision δεν θα έπρεπε να έχει πολιτικά μηνύματα. Η παρουσία της μπάντας επιβεβαιώνεται στη σκηνή της Βιέννης στις 12 Μαίου, σύμφωνα με τον @LeonardoPanetta

Tra una settimana inizia l’Eurovision. La Turchia, non partecipante, critica la manifestazione musicale per la presenza di Israele. Ma in queste ore i principali problemi per Ankara stanno arrivando dalla canzone presentata dalla Croazia. Il gruppo femminile Lelek porta al… pic.twitter.com/giqe5RFtLM

— Leonardo Panetta (@LeonardoPanetta) May 4, 2026

Γιάννης Τσαρούχης ένας αυθεντικός καλλιτέχνης _ «Θέλω να 'χω ωραία πράγματα σπίτι μου! Αυτό μ' εκνευρίζει αφάνταστα!

 

Ούτε ο καλλιτέχνης, ούτε ο έμπορος είναι κύριος της τέχνης. Είναι ο άνθρωπος! Η αιτία της τέχνης βγαίνει από την εξυπηρέτηση του ανθρώπου. Δηλαδή αυτό που κάνουμε είναι ιερό. Και δεν το εξαγιάζει το χρήμα ή η δημοπρασία ή η γκαλερί. Και μοιραίως φθάνουμε σε μια αντίληψη θρησκευτική της ζωής.

Ο κόσμος πάσχει σήμερα από άχρηστες ελευθερίες. Γιατί οι άχρηστες ελευθερίες είναι χειρότερες από την απαγόρευση της βραδιάς. Πρέπει κανείς να βρει νέους τρόπους πειθαρχίας στα μέτρα μας, στις ανάγκες μας. Εκείνο που είναι ένα γεγονός, είναι ότι αυτή η ελευθερία ερεθίζει και σκοτώνει και δεν οδηγεί πουθενά. Κάνει ό,τι θέλει, τότε θα απαντήσει ένας άνθρωπος ειδικός, «θέλω να με βοηθήσεις να μάθω τι θέλω» και το λένε οι πιο πολλοί άνθρωποι, ιδίως οι νέοι. Σήμερα η κοινωνία είναι γεμάτη από ελεύθερους ανθρώπους που η ελευθερία του έγκειται στο να αγνοούν τις συνέπειες των πράξεών τους, για τους άλλους και για τον εαυτό τους. Και μέχρις ένα σημείο, καλλιεργείται αυτή η ελευθερία. Δεν είναι πάντοτε τα πράγματα τόσο απλά...»

Καθε εκάστην εσπέραν ευλογήσω σε...

Κάθε μέρα ,την ίδια ώρα ,επί χρόνια ,επί χίλια χρόνια ,επί δυο χιλιάδες χρόνια ,τα ίδια λόγια ,όπως ο ήλιος κάθε μέρα, και δεν λες να μην βγει μια μέρα, και κάθε μέρα είναι καινούργιος και θερμαίνει και φωτίζει και χαροποιεί ,καθώς έλεγε ένας Γέροντας ,παλιός αγιορείτης.

 

Δόξα στον δοξασμένο ,ευλογία στον ευλογημένο, τιμή στον πολυτιμημένο ,αγάπη στην πηγή της αγάπης ,

χαρά από τον Δοτήρα της ειρήνη από τον ουράνιο ειρηνοδότη, ευδοκία ,αγαλλίαση, χάρη, αμεριμνία, μακαριότητα, λήθη και παραμυθία ,καθημερινά…

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος! (αργόν)

Μέτσοβο 1937

 

«Ο,τι μας απέμεινε από τη Μικρασία είναι η Λέσβος»

Το νησί με 100.000 πληθυσμό και τα 12 εκατομμύρια ελαιόδενδρα, με το μοναδικό αρχιτεκτονικό απόθεμα και τον ήπιο τρόπο ζωής και τουριστικής ανάπτυξης, ζει μακριά από το αθηναϊκό κέντρο με όλο τον πλούτο που του κληροδοτεί η θέση του ανάμεσα σε δύο ηπείρους

Γράφει  η Μαργαρίτα Πουρνάρα 

  «Τι θέλει το ούζο; Πρώτα πρώτα, καλή παρέα. Υστερα, απαλές κουβέντες. Πολιτικά και ποδοσφαιρικά απαγορεύονται. Μετά, μεζέδες μικρούς και μερακλίδικους. Και βέβαια όχι βιασύνες. Τότε, με το βλέμμα να φεύγει στη θάλασσα, ξαναμπαίνουν όλα σε τάξη, παίρνουν τη διάσταση που πρέπει. Ο,τι και να ‘χει συμβεί, αντιμετωπίζεται. Αυτό είναι το μαγικό της Μυτιλήνης».

Η Βάγια Βαρβαγιάννη στεκόταν πλάι σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του πατέρα της και του παππού της, οι οποίοι έκαναν την πιο διάσημη ποτοποιία στο Πλωμάρι από το 1860. Μας εξηγούσε πώς η επιχείρηση ξεκίνησε με μόνο ένα καζάνι, ευστροφία, εργατικότητα, αλλά και με τον τεράστιο πλούτο των γεύσεων της Λέσβου. Γλυκάνισος σαν και αυτόν που παράγεται στο Λισβόρι δεν υπάρχει στην πλάση, προσέθετε. Και τα λόγια της ήταν το καλύτερο απόσταγμα για το τι είναι σήμερα αυτό το νησί, που κλείνει μέσα του κόσμους ολόκληρους.

Η Βάγια Βαρβαγιάννη συνεχίζει μια επιχείρηση γνωστή στο πανελλήνιο, που ξεκίνησε το 1860. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Από την τράπεζα στα πρόβατα

Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι η Μυτιλήνη παρά ένα σύμπαν από μόνη της. Μια στεριά αναχώρησης και άφιξης. Από ριψοκίνδυνους εμπόρους αστούς που έκαναν τα λεφτά τους στην Οδησσό, στην Αλεξάνδρεια, στη Μασσαλία και στην Τεργέστη τον 19ο αιώνα μέχρι βοσκούς, γεωργούς, ψαράδες και κτηνοτρόφους. Από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες του ’22 έως τους μετανάστες που φτάνουν ακόμη με βάρκες και τους Ισραηλινούς με τα εξοχικά σπίτια που έχουν βρει μια δεύτερη πατρίδα τα τελευταία 20 χρόνια. Είναι και μια στεριά επιστροφής για όσους είχαν μετοικήσει στην Αθήνα και επέστρεψαν με την οικονομική κρίση.

Οπως η Ελένη Σιβρή και ο σύζυγός της Δημήτρης, οι οποίοι –όταν οι τράπεζες μείωναν προσωπικό το 2013– άφησαν τις καριέρες τους για να εγκατασταθούν στο πατρογονικό χωριό της πρώτης. Την ορεινή Φίλια των 600 κατοίκων με παράδοση τυροκομική. Εκείνη άνοιξε μια καταπληκτική μικρή επιχείρηση με ροδόσταμα, μια τέχνη που είχε μάθει από τη γιαγιά της. Και εκείνος αγόρασε εννέα πρόβατα, που με τα χρόνια τα έκανε 100. Πριν από λίγο καιρό τα πούλησε και τώρα βοηθάει ενεργά τη γυναίκα του.

Η Ελένη Σιβρή ξαναγύρισε στο νησί έπειτα από τραπεζική καριέρα στην Αθήνα και ευτύχησε.[ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

«Ο Δημήτρης, που καταγόταν επίσης από τη Μυτιλήνη, ήθελε να επιστρέψει στον τόπο των παιδικών καλοκαιριών. Το ‘χε λίγο στο μυαλό του πιο ρομαντικά, σαν το “Μικρό σπίτι στο λιβάδι”. Εγώ πάλι, που μεγάλωσα στη Φίλια, είχα μεγαλύτερη γνώση των δυσκολιών, ο πατέρας μου είναι εν ενεργεία κτηνοτρόφος. Ηξερα ότι θα ξεκινούσαμε όχι από το μηδέν, αλλά από το μείον. Αλλού θα έλεγαν πως είμαι τρελή επειδή άφησα τη θέση της προϊσταμένης ή πως ήρθαμε τραπεζικοί από την Αθήνα να το παίξουμε καλλιεργητές και τσοπάνοι. Κι όμως, όλο το χωριό αγκάλιασε εμάς και το παιδί μας και στήριξε την προσπάθειά μας. Οι παλιοί συνάδελφοι στην αρχή μάς έπαιρναν τακτικά τηλέφωνο. “Το μετανιώσατε;”, μας ρωτούσαν. Οχι μόνον δεν το μετανιώσαμε, αλλά απολαμβάνουμε πια ένα άλλο επίπεδο ζωής και μάλιστα φίλοι πια από την Αθήνα μας λένε “σας ζηλεύουμε”. Χρειάστηκε κόπος, αγώνας, θάρρος και η αίσθηση της κοινότητας που πήραμε από το χωριό για να τα καταφέρουμε».

Κατηφορίσαμε με την Ελένη για σαρδέλες στην Καλλονή, αλλά και για να συναντήσουμε τον Παναγιώτη Νανίδη, ο οποίος έχει υπάρξει πρόεδρος των συλλόγου των αλιέων του νησιού. Μαζεύοντας τα γεμάτα δίχτυα του μας εξηγούσε ότι σε αντίθεση με τις Κυκλάδες όπου τα ιχθυαποθέματα λιγοστεύουν, η Μυτιλήνη, με τη γεωμορφολογία της των δύο κλειστών κόλπων, παραμένει ένα ξεχωριστό οικοσύστημα με μεγάλο πλούτο σε ψάρια και όστρακα: «Με τα φετινά μελτέμια η σαρδέλα ήταν τόση, που έβγαινε έξω από το νερό. Ομως το πρόβλημα είναι ότι για εμάς τους νησιώτες και για όλους τους Ελληνες ψαράδες την πολιτική για τη αλιεία διαμορφώνουν άνθρωποι στα υπουργεία. Οχι μόνον δεν έχουν μπει σε βάρκα στη ζωή τους και δεν έχουν ιδέα, αλλά φέρνουν πάντα περισσότερα εμπόδια παρά λύσεις. Γι’ αυτό και μειώνεται ο αριθμός των επαγγελματιών ακόμη και εκεί όπου έχει ψάρι, διότι εκτός από ψαράς, πρέπει να ‘σαι λογιστής και δικηγόρος για να τα φέρεις βόλτα, έτσι όπως αλλάζουν τους νόμους».

Ο αλιεύς Παναγιώτης Νανίδης λέει πόσο ευλογημένος τόπος είναι η Λέσβος στο ψάρεμα. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Καλλιέργεια χρυσή και απειλούμενη

Εκτός από την κτηνοτροφία και την αλιεία, το σπουδαιότερο αγαθό της Μυτιλήνης είναι το λάδι της. Ο Σταύρος Γρυπιώτης, από τους μεγαλύτερους γνώστες στο εμπόριο αυτού του είδους, μας περίμενε στο γραφείο του στα Λουτρά. «Εχουμε μια παγκόσμια πρωτοτυπία στη Λέσβο. Για περίπου 100.000 πληθυσμό διαθέτουμε 12 εκατομμύρια ελαιόδενδρα, άρα έχουμε τη μεγαλύτερη αναλογία ανά κάτοικο. Αυτό το προϊόν έδωσε ευμάρεια στο νησί, που απέκτησε ιστορικά τις πρώτες εξελιγμένες εγκαταστάσεις παραγωγής λαδιού και σαπουνιού. Η ποιότητά του είναι εξαιρετική, μόνο που τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουμε δύο προβλήματα. Την έλλειψη εργατικών χεριών, μια και οι Αλβανοί πλέον δεν ασχολούνται τόσο πολύ, ενώ εργαζόμενοι από τρίτες χώρες πρέπει να εκπαιδευτούν. Επίσης, η κλιματική αλλαγή έχει αλλάξει πολύ τα δεδομένα με τις παρατεταμένες ανομβρίες. Οι παλιοί έλεγαν ότι η ελιά είναι η χειρότερη μάνα. Οταν το δένδρο δεν έχει νερό να ζήσει, αποβάλλει άνθος και καρπούς για να επιβιώσει. Οσες και αν είναι οι δυσκολίες, πάντως, η Λέσβος έχει τη δική της δυναμική, που με σωστές πολιτικές θα γνώριζε μεγάλη ανάπτυξη. Τώρα πολλά νέα παιδιά που είναι δεμένα με τα χωριά τους αναγκάζονται να τα εγκαταλείψουν, είτε για να βρουν δουλειά στην Αθήνα και αλλού είτε για να εγκατασταθούν στην πρωτεύουσα του νησιού».

«Εχουμε μια παγκόσμια πρωτοτυπία στη Λέσβο. Για περίπου 100.000 πληθυσμό διαθέτουμε 12 εκατομμύρια ελαιόδενδρα, άρα έχουμε τη μεγαλύτερη αναλογία ανά κάτοικο», λέει ο Σταύρος Γρυπιώτης (δεξιά). [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

«Οι παλιοί έλεγαν ότι η ελιά είναι η χειρότερη μάνα. Οταν το δένδρο δεν έχει νερό να ζήσει, αποβάλλει άνθος και καρπούς για να επιβιώσει. Οσες και αν είναι οι δυσκολίες, πάντως, η Λέσβος έχει τη δική της δυναμική».

Το φαινόμενο της εσωτερικής αστυφιλίας μάς το επιβεβαίωσε και ο παλιός εκπαιδευτικός και πρόεδρος του ιστορικού Αναγνωστηρίου της Αγιάσου, Κλεάνθης Κορομηλάς. Συνταξιούχος φιλόλογος, τον οποίο όλοι προσφωνούν με τον παλιό σεβασμό της λέξης «δάσκαλε», έχει εργαστεί για να διασώσει έναν φορέα που ιδρύθηκε το 1894, πολύ προτού η Λέσβος γίνει τμήμα της Ελλάδας. Το Αναγνωστήριο διαθέτει μια τεράστια βιβλιοθήκη με 25.000 τόμους, διαπρέπει όμως και στο θέατρο και στη μουσική, ένα κύτταρο ζωντανό και χρήσιμο για την κοινότητα.

Στο ιστορικό Αναγνωστήριο της Αγιάσου. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Στην παρέα μας ήταν και ο Παναγιώτης Σκορδάς και ο επίσης εκπαιδευτικός Γιώργος Ξενέλλης: «Εχουμε παρατηρήσει από το 1980 πόσο μικραίνουν τα τμήματα στα σχολεία», λένε, επισημαίνοντας ότι η Αγιάσος από 7.000 κατοίκους έπεσε στις 2.000. Ενας από τους λόγους είναι ότι εδώ και δεκαετίες υπάρχει μεγάλη παράδοση αριστείας στα σχολεία της και τα παιδιά περνούν μαζικά σε καλές σχολές. Σπουδάζουν αλλού και δεν ξαναγυρίζουν πίσω. «Είμαστε θύματα της επιτυχίας μας εμείς οι δάσκαλοι, αλλά και της αγάπης για την καλλιέργεια που έχει το χωριό μας», συμφωνούν.

Ο κεραμοπλάστης Δημήτρης Χατζηγιάννης συνεχίζει το σπουδαίο όνομα στον πηλό του παππού και του πατέρα του. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Και αυτοί που δεν μπαίνουν στα πανεπιστήμια; «Εκεί το πράγμα είναι χειρότερο. Τους έκανε το κράτος συνοριοφύλακες και τους χάσαμε διά παντός επειδή διορίζονται σε άλλα μέρη». Και οι τρεις τους πιστεύουν πως εκτός από τα λιοτρίβια, τις ποτοποιίες, τα τυροκομεία, το νησί θα μπορούσε να «σηκώσει» και άλλες επαγγελματικές και οικονομικές δραστηριότητες διότι οι άνθρωποι έχουν μόρφωση, αγάπη για τον τόπο και νόστο να επιστρέψουν. Δουλειές αντίστοιχες των προσόντων τους, όμως, δεν υπάρχουν. «Είναι κρίμα διότι κάποτε η Μυτιλήνη ήταν από τα πιο προηγμένα μέρη στη Μεσόγειο επειδή συναπάρτιζε μια νοητή γεωγραφική ενότητα με το Αϊβαλί και τη Σμύρνη και τα οικονομικά νταραβέρια τους. Μετά την Καταστροφή, από το κέντρο της δραστηριότητας αυτής βρέθηκε μόνη στην άκρη του χάρτη, μακριά από την πρωτεύουσα. Αυτό της στέρησε πολλά. Και της στερεί ακόμη».

Στο έμπα της Αγιάσου, βρήκαμε και έναν από τους παραδοσιακούς κεραμοποιούς της Μυτιλήνης, τον Δημήτρη Χατζηγιάννη που δουλεύει τον τροχό. Ο πρόσφυγας παππούς του και ο πατέρας του άφησαν μεγάλο όνομα στο νησί. Το ταλέντο το έχουν πάρει και τα παιδιά του, που συχνά παρατούν το κινητό για να ασχοληθούν με τον πηλό, «αλλά μετά πάλι νικάει η τεχνολογία», ομολογεί. «Το καλό είναι τουλάχιστον ότι μεγαλώνουν σε ένα χωριό όπου ο ένας ξέρει τον άλλο, πλάι στη φύση, και ότι χαίρονται την παιδική τους ηλικία. Οσο για μένα και αυτό που κάνω, χρειάζεται γαλήνη και ηρεμία».

Κάναμε μια μικρή στάση για ουζάκι στο ονομαστό καφενείο της πλατείας του χωριού, που οι ντόπιοι ονομάζουν για πλάκα «Εξάρχεια» διότι όταν ανάβουν οι συζητήσεις, σπάει και κανένα ποτήρι. Με την τηλεόραση να παίζει στο βουβό ένα τηλεπαιχνίδι, βοσκοί και αγρότες τσιμπολογούσαν άγρια μανιτάρια που κάποιος είχε μαζέψει το πρωί και τους είχε φιλέψει. Μας φίλεψαν και εμάς.

Η αρχιτεκτονική μνήμη

Για να φτάσουμε ώς το στέκι, περάσαμε μέσα από τα στενά με τα καταπληκτικά παλιά σπίτια. Χωρίς υπερβολή η Μυτιλήνη με τα χωριά της έχει το μεγαλύτερο, το πιο αξιόλογο και πλέον ανεκμετάλλευτο αρχιτεκτονικό απόθεμα στην Ελλάδα. Ακόμη και στα πιο φτωχά χωριά θα βρει κανείς υπέροχες πετρόκτιστες κατοικίες. Σε πλατφόρμες ακινήτων βγαίνουν για πώληση σε τιμές πολύ χαμηλές, καθώς οι περισσότερες θέλουν ριζική ή μερική ανακαίνιση: «Η απόσταση από την Αθήνα και τα ακριβά μεταφορικά που μας χωρίζουν είναι ο λόγος που τα σπίτια αυτά σώθηκαν μαζί με το γεγονός ότι υπήρχε πάντα ήπια τουριστική ανάπτυξη.

«Αυτοί που αγοράζουν είναι κυρίως Αθηναίοι με καταγωγή από εδώ, παιδιά μεταναστών που πήγαν στην Αμερική και σε άλλα μέρη του πλανήτη. Υπάρχουν και κάποιοι ψηφιακοί νομάδες και Ευρωπαίοι που μπαίνουν στον κόπο να αποκαταστήσουν σπίτια», λέει ο μεσίτης Αντώνης Λεωνής. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Σπουδαίο και το πλαίσιο προστασίας που έκανε ο αρχιτέκτων Νίκος Σηφουνάκης, ο οποίος διετέλεσε νομάρχης, βουλευτής και υπουργός», λέει ο μεσίτης Αντώνης Λεωνής. «Αυτοί που αγοράζουν είναι κυρίως Αθηναίοι με καταγωγή από εδώ, παιδιά μεταναστών που πήγαν στην Αμερική και σε άλλα μέρη του πλανήτη. Υπάρχουν και κάποιοι ψηφιακοί νομάδες και Ευρωπαίοι που μπαίνουν στον κόπο να αποκαταστήσουν σπίτια».

Ωστόσο, η μεγαλύτερη ομάδα είναι οι Ισραηλινοί, που έχουν επιλέξει το Πλωμάρι και την Ερεσό. «Εχουν δώσει ζωή, έχουν σεβαστεί τα σπίτια, έχουν χτίσει νέες κατοικίες μέσα σε ελαιοκτήματα. Η κοινότητά τους αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο την τελευταία 20ετία. Γενικά έχουν τη συνήθεια όπου πάει ένας, να ακολουθούν μετά δεκάδες. Κινούνται ομαδικά και αυτό έχει βγει σε καλό για μέρη που έχαναν σταδιακά τον πληθυσμό τους», λέει ο μεσίτης, ο οποίος θεωρεί ότι το κράτος πρέπει να δώσει μεγαλύτερα κίνητρα για να σωθεί το μεγάλο αυτό αρχιτεκτονικό κεφάλαιο της παράδοσης της Μυτιλήνης, όπως λ.χ. στη φορολογία. Οσες οικογένειες, πάντως, βρέθηκαν να κληρονομούν αρχοντικά, τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, καθώς το φορολογικό κόστος της διατήρησης και τα έξοδα συντήρησης είναι απίστευτα.

Η Ολγα Ιωάννου (αριστερά) με την ανιψιά της Δέσπω Πίτσιου. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Με τον φωτογράφο μας Νίκο Κοκκαλιά περάσαμε ένα βράδυ το κατώφλι ενός από τα ιστορικότερα και εντυπωσιακότερα οικοδομήματα της Λέσβου, που ανήκε σε συγγενή του Οδυσσέα Ελύτη. Κτίστηκε από τον αδελφό του πατέρα του, Θρασύβουλο Αλεπουδέλλη, το 1910. Εκτός από τον νομπελίστα, από τις σάλες του πέρασαν πολλές προσωπικότητες, όπως ο Εμπειρίκος, ο Τεριάντ και ο Βενιζέλος, ο οποίος άφησε και φωτογραφίες με αφιέρωση.

Τα αρχικά έπιπλα ήταν στη θέση τους, μαρτυρώντας ένα επίπεδο ζωής εντελώς κοσμοπολίτικο. Θέρμανση, βεβαίως, για τα 700 τετραγωνικά του θα ήταν πανάκριβη και ασύμφορη, οπότε συναντήσαμε δύο από τους κληρονόμους στο μόνο δωμάτιο πλάι στο σαλόνι που είχε σόμπα: την Ολγα Ιωάννου, χήρα του πρωτοξάδελφου του Ελύτη, Κωστή Ιωάννου –που κατοικεί στο σπίτι του κηπουρού– και τη νεαρή εξ αγχιστείας συγγενή της Εριφύλλη Χαλκιάδου – που μένει σε μία από τις κρεβατοκάμαρες του ορόφου. Στην παρέα μας ήταν και η συντηρήτρια, ανιψιά της πρώτης, Δέσπω Πίτσιου.

Το σπίτι δέχεται συχνά επισκέψεις σχολείων. Ρώτησα αν τα παιδιά εντυπωσιάζονται με αυτό το κομμάτι του παρελθόντος: «Μου φαίνεται ότι τη νέα γενιά δεν τη συγκινούν τέτοια πράγματα πια», λέει λίγο μελαγχολικά η κ. Ιωάννου, η οποία έχει στη μορφή και στους τρόπους την παλιά ευγένεια. «Μα ούτε και η πολιτεία έχει ασχοληθεί σοβαρά με το ζήτημα αυτό. Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 αλλά και αργότερα, πολλά τέτοια σπίτια καταστράφηκαν, ενώ σε άλλα ο κήπος τεμαχίστηκε και ανηγέρθησαν νέα κτίρια, στερώντας τους ζωτικό χώρο. Η αντιπαροχή στάθηκε καταλυτική ώστε σπουδαία οικοδομήματα που είχαν γίνει από Μυτιληνιούς που έβγαλαν χρήματα στην Οδησσό και στην Αίγυπτο να χαθούν μια για πάντα. Ομως και πολλά από αυτά που έχουν απομείνει κινδυνεύουν, καθώς οι απόγονοι-κληρονόμοι είναι πολλοί και δεν δύνανται οικονομικά να τα συντηρήσουν. Αλλα έχουν περάσει σε ιδιοκτησία των τραπεζών για χρέη», τονίζει, ενώ η συντηρήτρια ανιψιά της προσθέτει πως ακόμη και μια οροφογραφία να θες να συντηρήσεις, τα έξοδα είναι δυσανάλογα πολλά.

Το καρνάγιο της Κουντουρουδιάς, κοντά στη Σκάλα Λουτρών, το οποίο λειτουργεί η οικογένεια Χιώτη, βαστά την παράδοση, αλλά τα ξύλινα αλιευτικά όλο και λιγοστεύουν. Στη φωτογραφία, ο Στρατής Χιώτης που μαστορεύει. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Η επόμενη επίσκεψή μας στο αρχοντικό Γούτου – Αλεπουδέλλη που σχετίζεται πάλι με την οικογένεια του ποιητή, μαρτυρεί τον λώρο που κόπηκε από το 1922: «Σκεφτείτε ότι η Σμύρνη κάηκε, τα αρχοντικά της πλέον δεν υπάρχουν, όμως αυτό εδώ το κτίριο που κτίστηκε για τον Λουκά Γούτο –διατηρητέο τόσο στην όψη όσο και στο εσωτερικό– μας γυρίζει νοητά στην πόλη. Καθώς έγινε από τον αρχιτέκτονα Ιγνάτιο Βαφειάδη στο ύφος των εκεί αρχοντικών και τα έπιπλα ήρθαν από τη Μικρασία», λέει ο Αργύρης Χατζημαλλής.

«Κάποτε η Μυτιλήνη ήταν από τα πιο προηγμένα μέρη στη Μεσόγειο επειδή συναπάρτιζε μια νοητή γεωγραφική ενότητα με το Αϊβαλί και τη Σμύρνη. Μετά την Καταστροφή, βρέθηκε μόνη στην άκρη του χάρτη».

Με σπουδές βιβλιοθηκονομίας, ο Μυτιληνιός έζησε κάποια χρόνια στην Αθήνα, αλλά αποφάσισε να επιστρέψει στα πάτρια. Κάποια στιγμή έκανε το όνειρό του να ασχοληθεί με την υφαντική και τους αργαλειούς πραγματικότητα. Γνωρίζοντας τη δουλειά του, η τελευταία κληρονόμος του σπιτιού, Μαρίνα Λεωνιδοπούλου, κόρη της αγαπημένης ανιψιάς του Ελύτη, είχε μια πρωτότυπη ιδέα. Η ίδια δεν ζούσε πλέον στη Μυτιλήνη και οι κλέφτες είχαν βάλει το σπίτι στο μάτι. Ετσι, τον προσκάλεσε να μείνει εκείνος και να μεταφέρει σε ένα δωμάτιο τον αργαλειό του. Εκτοτε εργάζεται εκεί και ταυτόχρονα συντηρεί και αναδεικνύει αντικείμενα που βρίσκει στα συρτάρια των παλιών επίπλων.

Ο Αργύρης Χατζημαλλής εξασκεί την υφαντική τέχνη σε ένα παλιό αρχοντικό της οικογενείας του Οδυσσέα Ελύτη. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

«Κάποιος έχει πει σοφά πως ό,τι μας απέμεινε από τη Μικρασία είναι η Μυτιλήνη και έχει απόλυτο δίκιο», λέει ο κ. Χατζημαλλής, με πατέρα από τη Σμύρνη και μητέρα από την Πέργαμο. «Οι γεύσεις, ο χορός, τα χούγια, η αγάπη για την ομορφιά είναι αυτό που διατηρούμε σήμερα εδώ από τις χαμένες πατρίδες. Κάθε μέρα αισθάνομαι ότι το σπίτι αυτό μου ψιθυρίζει. Μου λέει ιστορίες την ώρα που υφαίνω. Χαίρεται που έχει συντροφιά. Το “απέναντι” για την υπόλοιπη Ελλάδα είναι αόριστο. Για εμάς είναι κάτι απτό. Οχι μόνον μια ξηρά στον ορίζοντα, αλλά ένα κομμάτι της ψυχής μας».

Ο αρχιτέκτων Ευάγγελος Αλατζάς βλέπει από πρώτο χέρι τα καταπληκτικά σπίτια και μέσα από τη δουλειά του παλεύει να σώσει όσα μπορεί, ξεκινώντας από τον οικογενειακό πύργο. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Εντυπωσιακό είναι ότι ακόμη και μέλη της νέας γενιάς, όπως ο αρχιτέκτων Ευάγγελος Αλατζάς, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο νησί, αισθάνεται εντονότατα τη μικρασιατική ταυτότητα. Σπούδασε στην Αθήνα, αλλά επέστρεψε και αυτός το 2012 για να ανοίξει γραφείο. Με τη Χανιώτισσα γυναίκα του και το νεογέννητο παιδί τους έχουν μια ποιοτική καθημερινότητα. Βλέπει από πρώτο χέρι τα καταπληκτικά σπίτια και μέσα από τη δουλειά του παλεύει να σώσει όσα μπορεί, ξεκινώντας από τον οικογενειακό πύργο. Οσο για τη Μυτιλήνη, θεωρεί ότι έχει όλα τα φόντα για να ζεις καλά: «Είναι μεγάλη και δεν τη βαριέσαι, κάθε πλευρά της έχει διαφορετική φύση, οι άνθρωποι είναι ζεστοί και φιλόξενοι. Το φαγητό είναι υπέροχο, ο τουρισμός δεν μας έχει πνίξει. Και το πιο βασικό, στο αντικείμενό μου έχει δουλειά».

Ο Στρατής Πόθας και η Νέλλη Χατζηδάκη πιστεύουν στην ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα στις δύο ακτές του Αιγαίου. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Μετά την περιπέτεια του προσφυγικού

Στην οικονομία του νησιού οι επισκέπτες από την Τουρκία παίζουν μεγάλο ρόλο. Τα τελευταία χρόνια, με τη «βίζα πόρτας» οι γείτονες είναι αυτοί που αιμοδοτούν το νησί και τον χειμώνα. Νιώθουν σαν στο σπίτι τους, ελεύθεροι να πιουν και να γλεντήσουν. Μια τέτοια παρέα Σμυρνιών έτρωγε δίπλα μας στην ταβέρνα όπου συναντήσαμε τον Στρατή Πόθα και τη Νέλλη Χατζηδάκη. Οι δυο τους είναι από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης «Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο» που ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90, μετά τα γεγονότα των Ιμίων, τα οποία κόντεψαν να μας φέρουν σε πολεμική σύρραξη. Εκτοτε με επισκέψεις, εκδηλώσεις και συνεργασίες έχουν φτιάξει ένα δίκτυο ανθρώπων από τις δύο πλευρές, που πιστεύουν ότι υπάρχει χώρος για ειρηνική συνύπαρξη. Από το 2015 και μετά ασχολήθηκαν πολύ και με το μεταναστευτικό.

«Ενα μέρος του νησιού που βρισκόταν κοντά στη Μόρια και σε άλλα μέρη όπου έφταναν βάρκες σαφέστατα πέρασε πολύ δύσκολα εκείνο το χρονικό διάστημα.  Ο αριθμός των μεταναστών ήταν τεράστιος σε σύγκριση με τους κατοίκους. Από την άλλη, ντόπιοι επαγγελματίες σε διάφορους τομείς έβγαλαν πολλά χρήματα πουλώντας βασικά αγαθά σε υψηλότατες τιμές, ενώ τα ενοίκια των σπιτιών ανέβηκαν από τα μέλη των ΜΚΟ. Γέφυρες με τους απέναντι πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, γιατί μοιραζόμαστε πολλά από το παρελθόν, τρώμε τα ίδια, γελάμε και κλαίμε με τα ίδια, έχουμε το ίδιο βλέμμα στη ζωή».

Ο διεθνούς φήμης Μυτιληνιός καρδιοχειρουργός Στρατής Παττακός μας ξενάγησε στη γενέθλια γη του Πολυχνίτου. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

«Σε γιατρεύει»

Τελικά, πού στέκεται η Μυτιλήνη; Πού χτυπάει η καρδιά της; Στην Ανατολή ή στη Δύση; Ο καταξιωμένος καρδιοχειρουργός Στρατής Παττακός ταξίδεψε από την Αθήνα ώς το νησί μόνο και μόνο για να μας δείξει το χωριό του, τον Πολυχνίτο, να θυμηθεί τα παιδικά του χρόνια και τον δύσκολο αγώνα που έδωσε για να σπουδάσει στις ΗΠΑ, με ελάχιστα μέσα: «Ζώντας σε αυτό το σημείο του χάρτη, ανάμεσα σε δύο ηπείρους, οι άνθρωποι έμαθαν να είναι προσαρμοστικοί, να εργάζονται σκληρά, να είναι ευέλικτοι, να συνεννοούνται με όλους γιατί είναι στο γεωγραφικό μεταίχμιο. Η ιστορία του Δουκάκη, ο οποίος καταγόταν από ένα φτωχό χωριό και έφτασε σχεδόν στον Λευκό Οίκο, τα λέει όλα. Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος, η Μυτιλήνη προσφέρει το καλύτερο αντίδοτο. Εδώ θα πιεις ένα ουζάκι, θα φας ένα φρέσκο όστρακο, θα πιάσεις κουβέντα με τον διπλανό, θα δεις το ηλιοβασίλεμα και θα πεις μέσα σου “είμαι ζωντανός, αυτό αρκεί”. Αυτό το νησί έχει το ανθρώπινο που σε γιατρεύει…».

πηγή 

Οδοιπορικό στη Ρουμανία . Επεισόδιο 2ο

Μουσείο Μητροπόλεως, Μονή Τριών Ιεραρχών, Mονή Γκόλια  

Επεισόδιο 1ο

Ή μάνα μου ή Λογγοβάρδα

 

Αναμνήσεις του Μακαριστού  ηγουμενου  Γέροντα  Γρηγορίου  ης Ι. Μονής Δοχειαρίου Αγίου  Όρους 

 

Ό μπάρμπα-Νικόλας στήν Μονή Λογγοβάρδας τής Πάρου

 

Ό μπάρμπα-Νικόλας πολύ νωρίς πήγε κοπέλι στό Μοναστήρι. Δόθηκε αμισθί στήν υπηρεσία τών Γερόντων. Μετά τήν στρατιωτική του θητεία, γύρισε στά παλιά του λημέρια στό Μοναστήρι τής Πα­ναγίας. Ανέλαβε τήν πιό ταπεινή διακονία.

Περιποιόταν τά μεταγωγικά ζώα καί τά ετοίμαζε γιά τήν μεταφορά τών Γερόντων στίς διάφορες απο­στολές. Όταν μεγάλωσε, μού εκμυστηρεύτηκε τούς καημούς του.

—'Αχ παιδί μου, φοβάμαι πώς άνθρωπος δέν θά βρεθεί νά φροντίζει τά ζώα γιά τούς παπάδες μας. Θά πιάνουνε τά βρωμισμένα καί κατουρημένα σχοι­νιά κι έπειτα θά λειτουργούνε. Δύστυχα χρόνια σάς περιμένουν. Μόνον καλαμάρια θά βαστούνε καί ό εαυτός τους πάνω άπ' όλους. Θά απουσιάζει τέλεια από τήν καρδιά τους ή αγάπη, ό σεβασμός καί πρό-πάντων τό πνεύμα τής αυτοθυσίας. Τά χέρια θά τά θέλουν τρυφερά σάν τών κοπελούδων. Τά ρούχα κα­θαρά, ατσαλάκωτα. Λουσάτοι θά περπατούν σκόλη-καθημερινή. Κάθε τι πού βρωμίζει τά χέρια θα το αποφεύγουν, αλλά της ψυχής την βρωμιά θά τήν στοιβάζουν όπως τ' αλώνια τα στάχυα στην θημωνιά. Τίς μυρωδιές από μακριά θά τίς οσφραίνεσαι.

«Έρχεται άνθρωπος —θά λές— περιποιημένος».

Άλλα στό πρόσωπο του δέν θά σημειώνεται τό φώς τού Χριστού. Θά είναι απεχθής, αποκρουστικός, καί θά λες'

«Καλύτερα νά συναντούσα θηρίο, παρά άνθρωπο».

Γιατί καί τά ζώα, άν δέν τά τρομάξεις μέ αγριάδες, έχουν καί αυτά χάρη μέσα στόν δικό τους χώρο. Εδώ πού κάθομαι, βλέπω καί ακούω τά παιχνίδια τών πουλιών στόν ευκάλυπτο καί ευφραί­νομαι. Καί τά αποκρουστικά ποντίκια έχουνε χαρούμενα παιχνίδια μεταξύ τους.

Συνέχισε γιά πολλή ώρα νά αράδιαζε», τά σκιρ­τήματα των ζώων μέσα στην φύση και έλαμπε τό πρόσωπο του σάν νά χοροπήδαγε καί αυτός μαζί τους.

Ό γερο-Νικόλας είχε τό πάθος τού καπνίσμα­τος.

—Δυστυχώς —μού έλεγε— μού έμεινε αυτό τό πάθος, γιά νά είμαι αφ' εαυτού μου παραγκωνισμένος καί από τόν Θεό καί από τούς ανθρώπους.

«Άφησε τον -λέγει ό πειράζουν- δικός μου είναι, αφού φουμέρνει».

Τόν ρώτησα άν κάπνισε εντός τού Μοναστη­ρίου.

—Ποτέ, παιδί μου. Πάντα βγαίνω έξω στήν άκρια τής πεζούλας, γιατί ή Παναγία πάνω από τήν εξώθυρα πολλές φορές μέ παρηγόρησε. Ό καπνός του τσιγάρου μακριά από τους θησαυρούς της πίστεως μας.

Ό γέροντας Φιλόθεος πολλές φορές του πρότει­νε τό μοναχικό σχήμα.

—Όχι, δέν συμβαδίζει στόν δρόμο τής αφιέρω­σης τσιγάρο και μοναχισμός. Στό χέρι τού μοναχού πάντα τό κομποσχοίνι καί ό Σταυρός υπάρχει. Θά σάς πώ εγώ πότε θά είμαι έτοιμος γιά τά ενδύμα­τα τών μοναχών.

Σάν διάβηκαν τά χρόνια καί κόντυναν οί μέρες τής ζωής του, τόν αμείβει ό Θεός, προβλέποντας τόν θάνατο του. Καλεί τόν ηγούμενο στο κελλί του.

—Γέροντα, σέ σαράντα μέρες φεύγω. Τελείωσε με μοναχό. Νά μήν σάς αποχωριστώ ούτε στήν άλλη ζωή, γιατί άκουσα από τούς παλαιούς πατέρες, πώς άλλος ό τόπος τών μοναχών στήν αιώνια ζωή καί άλλος τών λαϊκών.

Έγινε μοναχός μέσα σέ μία βαθειά κατάνυξη. Κανείς δέν πίστεψε τήν πρόρρησή του. Όμως σέ τεσσαράκοντα μέρες μετέστη, γιά νά λάβει τά γέ­ρα τών κόπων του.

Στήν ταφή του ευωδίασε άρρη­τη μυρωδιά. Οί άνθρωποι πού κατέβασαν τό σώμα στόν τάφο έλεγαν

—Άν δέν μάς πιστεύετε, μυρίστε τά χέρια μας.

Ό Γέρων πρόσταξε νά γονατίσουν όλοι πρός ανατολάς.

Όταν τελείωσαν τήν προσευχή, κάλυ­ψαν τόν τάφο. Σ' όλους έμεινε ή βεβαιότητα"

«Ό Κύριος τόν συγκαταρίθμησε μετά τών άπ' αιώνος Όσίων».

Ή ευχή του νά μάς κρατήσει στήν ταπείνωση καί τήν αγία αφανή διακονία. Αμήν.

τ(Ρ)ελλάς_«Σήμα διαφορετικότητας».

 Μετά την υιοθεσία από ΛΟΑΤΚΙ και αμέτρητες ακόμη woke πρακτικές, η πιο woke κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών, η Νέα Δημοκρατία, με πρωτεργάτη τη Δόμνα Μιχαηλίδου, φέρνει ακόμη ένα έκτρωμα, αυτή τη φορά για να επιβάλλει την ιδεολογία της στις -ήδη ματωμένες- ελληνικές επιχειρήσεις: -Έχεις 3% λαθρομετανάστες, 45% γυναίκες και τάδε % ΛΟΑΤΚΙ ως εργαζόμενους; Παίρνεις χρηματοδότηση. -Δεν έχεις; Κλάψε. Ιδεολογική σφραγίδα λοιπόν...

  

Ο Ξεριζωμός και η Εγκατάσταση των Κιντιανών προσφύγων στη Μακεδονία

 

Τα Κίντια ( Κήδεια ) των Πιστικοχωρίων της Μ. Ασίας ήταν ένα ελληνικό χωριό στον καζά του Μιχαλιτσίου , κοντά στην Απολλωνιάδα , χτισμένο σε μια πλαγιά μικρής χαράδρας , 3 χλμ. νοτίως του ποταμού Nilüfer, παραποτάμου του Ρυνδάκου .

Σχετικά με τον ξεριζωμό των Κιντιανών ακολουθεί κείμενο από την ιστοσελίδα '' Τσακήλι Τσατάλτζας - Κήδεια Προύσας '' της Δέσποινας Γ. Χουρμουζιάδου :

- Η είδηση που λάβανε το 1922 ( στα Κήδεια ) για τον ερχομό των Τούρκων , τους οδήγησε νοτιοδυτικά , προς τα λιμάνια της Σμύρνης , κουβαλώντας όλα τα υπάρχοντά τους σε άμαξες . Όμως - όπως λέει μια παράδοση - στο δρόμο συνάντησαν μια πανέμορφη γυναίκα πάνω σε άλογο , που τους απέτρεψε να συνεχίσουν και έτσι , αφού παράτησαν στο δρόμο όλα τα πράγματά τους , κινήθηκαν προς την Πάνορμο . Κάποιοι είπαν ότι ήταν η κόρη του πασά της περιοχής , άλλοι ότι ήταν η Παναγία που τους έσωσε από βέβαιη σφαγή . Πρόσφατες έρευνες βεβαιώνουν την ύπαρξη της Σουλτάνας , η οποία ήταν χριστιανή λόγω της Σερβικής καταγωγής της . Από την Πάνορμο μεταφέρθηκαν με πλοία απέναντι στη Ραιδεστό . Μετά φορτώθηκαν στο τρένο και πέρασαν στην Ελλάδα . Έφυγαν με τα ρούχα που φορούσαν . Το μόνο που διέσωσαν από την πατρίδα τους είναι η εικόνα της Ζωοδόχου Πηγής από την εκκλησία του χωριού τους . -

Ο κάτοικος του Παλαιφύτου ( Πέλλας ) Βασίλης Ξυνάκης - δώδεκα χρονών εκείνη την εποχή - αφηγείται σε εκπομπή της ΕΤ3 το 1993 την οδύσσεια που πέρασαν μέχρι να φτάσουν στην Ελλάδα .

"Εγώ είμαι από τα Κήδεια της Προύσας . Έρχεται μια διαταγή να μας σηκώσουν .

- Να φύγετε !

- Πού να πάμε ;

- Να πάτε στη Σμύρνη .

Λοιπόν , φορτώσαμε τα κάρα , τα ζώα μας και με τα ποδάρια πάμε για τη Σμύρνη . Στη Σμύρνη λοιπόν στρατός οπισθοχωράει . Περνάει , έρχεται , δε λέει τίποτα - πού πάτε βρε Έλληνες ; - Ύστερα Τσερκέζοι Τούρκοι - κι αυτοί ήτανε κόμματα- μας λένε :

- Γκιαούρηδες πού πάτε ;

- Στη Σμύρνη πάμε να περάσουμε τη Σκάλα .

- Τη Σκάλα την έχει παρμένη Κεμάλης . Ο Κεμάλης σφάζει , γίνεται σφαγή .

Εμείς όπως ήτανε τ΄άφηκαμε ζώα , κάρα , ότι κι αν είχαμε , έφυγαμε έτσι με κείνα που φορούσαμε . Λοιπόν ερχούμαστε πίσω , Μιχαλίτσι , Μπάνορμο για να βγούμε στη Σκάλα για να βγούμε στο Ροδεστό . Τέλος πάντων βγήκαμε , ήρθαμε , πάμε να μπούμε στο βαπόρι , αλλά δε μας παίρνει είναι μακριά . Άλλοι με βάρκα , άλλοι στον ώμο μας φορτώνονταν οι μανάδες μας , για να πάμε στο καράβι να μπούμε επάνω να μας βγάλουν στο Ροδεστό . Τέλος πάντων , από δω από κει , μπήκαμε απάνω και βγήκαμε στο Ροδεστό .

Στο Ροδεστό καθήσαμε καμμιά βδομάδα . Έρχεται μια διαταγή μας σηκώνουν πάλι , με τα ποδάρια μας πάγαιναν σ΄ ένα χωριό τούρκικο - Πισμάνι το λέγανε . Εκεί εκάτσαμε κάμποσες μέρες . Έρχεται μια διαταγή πάλι μας σηκώνουν . Φεύγουμε μέρα-νύχτα , όπως οι κατσαπλιάδες γενίκαμε . Πήγαμε λοιπόν στα Μάλγαρα . Εκάτσαμε κι εκεί καναδυό μέρες . Έρχεται μια διαταγή πάλι μας σηκώνουν , πάμε για τη Θράκη , τα σύνορα για να έρθουμε στην Ελλάδα . Λοιπόν πιάσαμε τα σύνορα, μας συγκεντρώνουν όλους τους χωριανούς , έρχονται τα τρένα . Μας βάζουν στα τρένα , μπήκαμε στη Θράκη . Τα τρένα λοιπόν πάνε Πορόια , Σέρρες , Δράμα. Στα Πορόια αφήνουν ένα βαγόνι . Πάμε πάλι στα Σέρας , αφήνουν ένα βαγόνι . Πάνε μας εκομματιάζουν τώρα . Απ΄τα Σέρας πάμε στο Κιλκίς . Απ' το Κιλκίς λοιπόν αφήνουνε κι εκεί ένα βαγόνι . Απ΄το Κιλκίς έρχονται εδώ τώρα στο Λοζάνοβο ( Παλαίφυτο Γιαννιτσών ) . Εδώ ήταν Τούρκοι, ήταν Μπέηδες .

Εκτός από το Παλαίφυτο οι Κιντιανοί εγκαταστάθηκαν στη Κάτω Καμήλα και τη Νέα Ζίχνη Σερρών , στο Παλαιοχώρι Καβάλας , και την Δράμα . -

Πληροφορίες - εικόνα : '' Τσακήλι - Κήδεια '' Δέσποινα Χουρμουζιάδου

Μπουρδελλάδας το ανάγνωσμα!

Το κράτος δολοφόνος των Ελλήνων

Μίσος για τους πολίτες.. 

763 πρόβατα του τα θανάτωσαν, η πέθαναν από την ευλογιά,η αίτηση για αποζημίωση απορρίπτεται...

 Οι τελευταίες εξελίξεις μετα την θανάτωση του κοπαδιού μας

Η FDA φέρεται να απέκρυψε στοιχεία

 

Η FDA, ή η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ, έχει τις ρίζες της στις αρχές του 20ου αιώνα. Ιδρύθηκε το 1906, η κύρια αποστολή του ήταν να προστατεύει τους καταναλωτές από εσφαλμένα και νοθευμένα τρόφιμα, φάρμακα και καλλυντικά. Με την πάροδο των δεκαετιών, οι αρμοδιότητές του διευρύνθηκαν, καθιστώντας το τον ρυθμιστικό φορέα που είναι σήμερα.

Ο ρόλος του FDA στη Φαρμακευτική Βιομηχανία

Φανταστείτε το φαρμακευτικό τοπίο χωρίς φύλακα. Επικίνδυνο, σωστά; ο FDA αναλαμβάνει να καλύψει αυτόν τον κρίσιμο ρόλο.

Διασφάλιση της ασφάλειας των ναρκωτικών

Η ασφάλεια είναι πρωταρχικής σημασίας. Πριν κυκλοφορήσει οποιοδήποτε φάρμακο στην αγορά, υπόκειται σε αυστηρό έλεγχο από τους FDA. Αυτό διασφαλίζει ότι τα οφέλη του φαρμάκου υπερτερούν των πιθανών κινδύνων.

Επίβλεψη Κλινικών Δοκιμών

 Οι κλινικές δοκιμές είναι η ραχοκοκαλιά της ανάπτυξης φαρμάκων. ο FDA επιβλέπει αυτές τις δοκιμές, διασφαλίζοντας ότι διεξάγονται ηθικά και ότι τα δεδομένα που δημιουργούνται είναι ακριβή και αμερόληπτα.

Η  FDA λοιπόν... ΕΔΩ