Άγιος Εδμόνδος: Ο βασιλιάς-μάρτυρας της Αγγλίας και η προφητεία για την επιστροφή της Ορθοδοξίας.

 

Δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική προσωπικότητα, αλλά ένα σύμβολο της προχριστιανικής και ορθόδοξης κληρονομιάς της Αγγλίας.

  Λίγες μορφές της πρώιμης αγγλικής ιστορίας συνδυάζουν τόσο έντονα την πίστη, τη βασιλική εξουσία και τον μαρτυρικό θάνατο όσο ο Άγιος Εδμόνδος, βασιλιάς της Ανατολικής Αγγλίας (East Anglia). Αν και σήμερα το όνομά του είναι σχεδόν άγνωστο έξω από εκκλησιαστικούς κύκλους, για αιώνες θεωρούνταν ο πρώτος εθνικός προστάτης της Αγγλίας, πολύ πριν τη θέση αυτή καταλάβει ο Άγιος Γεώργιος. 

Το αφιέρωμα του καναλιού Euan Michael παρουσιάζει όχι μόνο την ιστορία του Αγίου Εδμόνδου, αλλά και τη σημασία που εξακολουθεί να έχει για την αγγλική Ορθοδοξία, συνδέοντας το παρελθόν με μια ιδιαίτερη προφητεία για το μέλλον της χώρας.

Η Αγγλία πριν από την Αγγλία

Τον 9ο αιώνα δεν υπήρχε ακόμη ενιαίο αγγλικό κράτος. Το νησί ήταν διαιρεμένο σε μικρά βασίλεια, μεταξύ των οποίων και η Ανατολική Αγγλία, μια περιοχή που είχε ήδη αποκτήσει έντονη χριστιανική παράδοση μέσα από μοναστήρια, εκκλησίες και αγίους.

Παρά τις αλλεπάλληλες επιδρομές των Βίκινγκς, η περιοχή παρέμεινε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα της εποχής. Ωστόσο, οι επιδρομές κατέστρεψαν μοναστήρια και βασιλικές αυλές, με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμες ιστορικές πηγές και να υπάρχουν σήμερα αρκετά κενά σχετικά με την καταγωγή του Εδμόνδου.

Ο νεαρός βασιλιάς που μεγάλωσε μέσα στην πίστη

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Εδμόνδος ανέβηκε στον θρόνο περίπου στα δεκαπέντε του χρόνια. Από μικρός είχε ανατραφεί μέσα στη χριστιανική πίστη και είχε πνευματικό καθοδηγητή τον επίσκοπο Χάμπερτ του Έλμχαμ.

Η βασιλεία του συνέπεσε με μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της βρετανικής ιστορίας, όταν οι Δανοί Βίκινγκς εξαπέλυαν συνεχείς επιθέσεις εναντίον των αγγλοσαξονικών βασιλείων.

Η σύγκρουση με τους Βίκινγκς

Όταν ο στρατός των Δανών εισέβαλε στην Ανατολική Αγγλία, ο βασιλιάς Εδμόνδος βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα τελεσίγραφο.

Οι εισβολείς δεν ζητούσαν απλώς την υποταγή του. Του απαίτησαν να εγκαταλείψει την εξουσία του και να αναγνωρίσει την κυριαρχία τους, ενώ παράλληλα να αποκηρύξει τον Χριστό.

Η απάντησή του ήταν κατηγορηματική.

Έπειτα από έντονη προσευχή, επέλεξε να θυσιάσει τη ζωή του παρά να προδώσει την πίστη του.

Το μαρτύριο

Ο Εδμόνδος οδηγήθηκε δεμένος σε μια βελανιδιά.

Οι Βίκινγκς τον μαστίγωσαν και στη συνέχεια τον γέμισαν με βέλη. Η παράδοση αναφέρει πως το σώμα του έμοιαζε με σκαντζόχοιρο από τον αριθμό των βελών που είχαν καρφωθεί πάνω του.

Τελικά αποκεφαλίστηκε και το σώμα του εγκαταλείφθηκε στο δάσος.

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί. 

Ο λύκος που φύλαγε το κεφάλι του Αγίου

Όταν οι άνδρες του ξεκίνησαν να αναζητήσουν το σώμα του βασιλιά τους, άκουσαν – σύμφωνα με την παράδοση – μια φωνή που τους καθοδηγούσε.

Φτάνοντας στο σημείο, αντίκρυσαν έναν λύκο να φυλάει το κομμένο κεφάλι του Αγίου.

Το ζώο δεν τους επιτέθηκε. Αντίθετα, παρέμεινε ήρεμο μέχρι να παραλάβουν το λείψανο, ενώ στη συνέχεια τους ακολούθησε μέχρι τον τόπο ταφής.

Η αφήγηση αυτή αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά θαυμαστά περιστατικά της αγγλικής αγιολογίας.

Ο πρώτος προστάτης της Αγγλίας

Η τιμή προς τον Άγιο Εδμόνδο εξαπλώθηκε γρήγορα σε ολόκληρη τη χώρα.

Περισσότερες από εξήντα εκκλησίες αφιερώθηκαν στο όνομά του και για αιώνες θεωρούνταν ο επίσημος προστάτης της Αγγλίας.

Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια της Ανατολικής Αγγλίας, ενώ το μεγάλο μοναστήρι του Bury St Edmunds εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους τόπους προσκυνήματος της μεσαιωνικής Ευρώπης.

Η προφητεία των λειψάνων

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του αφιερώματος αφορά μια παλαιά προφητική παράδοση.

Σύμφωνα με αυτή, όταν ανακαλυφθούν ξανά τα λείψανα του Αγίου Εδμόνδου, η Αγγλία θα επιστρέψει στην αρχική της πίστη, δηλαδή στην Ορθοδοξία της πρώτης χιλιετίας, πριν από το Μεγάλο Σχίσμα του 1054.

Ο δημιουργός του βίντεο παρουσιάζει την παράδοση αυτή ως στοιχείο της ορθόδοξης αγγλικής πνευματικότητας και όχι ως επίσημη διδασκαλία της Εκκλησίας.

Η συμβολική βελανιδιά

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και σε μια ιστορική βελανιδιά, η ηλικία της οποίας υπολογιζόταν περίπου όσο και η ιστορία του ενιαίου αγγλικού κράτους. 

Το δέντρο ξεράθηκε το 2026, γεγονός που ο δημιουργός του αφιερώματος αντιμετωπίζει ως έναν έντονο συμβολισμό για τη σημερινή πνευματική κατάσταση της Αγγλίας.

Παράλληλα, συνδέει τον συμβολισμό αυτό με την ελπίδα της Ανάστασης, υποστηρίζοντας πως, όπως το δέντρο μπορεί να αναγεννηθεί από τις ρίζες του, έτσι και ένας λαός μπορεί να επιστρέψει στις πνευματικές του ρίζες.

Από τον Άγιο Εδμόνδο στον Άγιο Γεώργιο

Μετά τη Νορμανδική κατάκτηση και τη σταδιακή απομάκρυνση της αγγλικής Εκκλησίας από τις παραδόσεις της πρώτης χιλιετίας, η τιμή προς τον Άγιο Εδμόνδο άρχισε να περιορίζεται.

Τον 14ο αιώνα, επί Εδουάρδου Γ΄, ο Άγιος Γεώργιος ανακηρύχθηκε επίσημος προστάτης της Αγγλίας και το σύμβολό του έγινε η γνωστή σημαία με τον κόκκινο σταυρό.

Ωστόσο, στην κομητεία του Σάφολκ ο Άγιος Εδμόνδος εξακολουθεί μέχρι σήμερα να τιμάται ως ο τοπικός προστάτης άγιος, διατηρώντας ζωντανή μια παράδοση που ξεκινά πριν από έντεκα και πλέον αιώνες.

Το αφιέρωμα του Euan Michael υπενθυμίζει ότι ο Άγιος Εδμόνδος δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική προσωπικότητα,  αλλά ένα σύμβολο της προχριστιανικής και ορθόδοξης κληρονομιάς της Αγγλίας. Μέσα από την ιστορία του βασιλιά-μάρτυρα αναδεικνύεται μια εποχή όπου η πίστη θεωρούνταν ανώτερη από την πολιτική εξουσία και η θυσία για τον Χριστό υπερείχε ακόμη και της ίδιας της βασιλικής ζωής.

 

 

Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, η Μυροφόρος και Ισαπόστολος

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η γυναίκα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, βρήκε καταξίωση από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εκτός από την Παναγία μας, η οποία υπήρξε το μοναδικό σκεύος της θείας χάριτος, μια πλειάδα αγίων γυναικών βρισκόταν κοντά στον Κύριο, καθ’ όλη την επί γης παρουσία Του, οι οποίες τον υπηρετούσαν και πλαισίωναν στο σωτήριο έργο του. Μία από αυτές ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, η μυροφόρος και ισαπόστολος, η πλέον αφοσιωμένη μαθήτριά Του. 

      Καταγόταν από την πόλη Μάγδαλα, η οποία βρισκόταν στην περιοχή της Γαλιλαίας στη δυτική όχθη της λίμνης Τιβεριάδας, και γι’ αυτό πήρε την προσωνυμία Μαγδαληνή. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι, ευγενείς και ευσεβείς Ιουδαίοι, ονομάζονταν Σύρος και Ευχαριστία. Μεγάλωσαν τη Μαρία με ευσέβεια και φόβο Θεού. Φρόντισαν δε να της δώσουν σοβαρή μόρφωση, όπως αναφέρει ο βιογράφος της Κάλλιστος Ξανθόπουλος. Μελέτησε την Παλαιά Διαθήκη και εντρύφησε στις προφητείες για τον Μεσσία. Μετά το θάνατο των γονέων της αρνήθηκε να παντρευτεί και αφιερώθηκε στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Παράλληλα ασκούσε φιλανθρωπία. Μοίρασε τη μεγάλη περιουσία της στους φτωχούς και ζούσε η ίδια με νηστεία, παρθενία και εγκράτεια.

       Ο μισόκαλος διάβολος φθόνησε τη σεμνή και πιστή Μαρία και θέλησε να την καταστρέψει. Έστειλε επτά φοβερά δαιμόνια να την καταλάβουν. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι στην προχριστιανική εποχή, όταν δεν υπήρχε το Άγιο Βάπτισμα και τα άλλα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, ως ισχυρά ελιξίρια κατά των δαιμονικών δυνάμεων, οι άνθρωποι, ακόμα και οι δίκαιοι, μπορούσαν να καταληφτούν από τους δαίμονες. Αυτό έπαθε και η Μαρία.

       Κάποτε πέρασε από την περιοχή της ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Η Μαρία, παρ’ όλα τα φρικτά προβλήματα που της δημιουργούσαν τα ακάθαρτα πνεύματα, έτρεξε να ακούσει το φημισμένο ραβίνο, τον οποίο ακολουθούσαν τα πλήθη και σαγηνεύονταν από το πρωτάκουστο κήρυγμά Του. Ο Χριστός διέγνωσε ως Θεός την αγαθή ψυχή της και το ρόλο που θα διαδραμάτιζε στο έργο Του. Τη θεράπευσε, διώχνοντας τα δαιμόνια (Λουκ.8,1-3) και εκείνη από ευγνωμοσύνη εντάχτηκε με όλη τη δύναμη της ψυχής της στην ομάδα των μαθητριών Του. Αναγνώρισε στο πρόσωπό Του τον αναμενόμενο Μεσσία και για τούτο υπήρξε η πιο αφοσιωμένη μαθήτριά Του. Μαζί με τις άλλες μαθήτριες (Σουσάνα, Μαρία τη μητέρα του Ιακώβου, Μαρία του Κλωπά, Ιωάννα του Χουζά, τη μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, κλπ) υπηρετούσαν τον Κύριο και τους αποστόλους.

      Κάποιοι θέλουν να την ταυτίσουν με την αμαρτωλή γυναίκα, η οποία ένιψε τα πόδια του Ιησού, λίγο πριν το πάθος Του (Λουκ.7,36-50). Αυτό δεν ευσταθεί, διότι ο ιερός ευαγγελιστής την αμαρτωλό γυναίκα την αναφέρει ανώνυμα. Η αιρετική δυτική χριστιανοσύνη έπλασε αυτόν τον μύθο στα χρόνια του σκοτεινού μεσαίωνα.

       Η Μαρία άκουγε με προσοχή τους λόγους του Κυρίου και έβλεπε με θαυμασμό τα θαύματά Του. Όλα αυτά την οδηγούσαν στη βεβαιότητα ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού, που προφήτευσαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Σύγκρινε αυτά που είχε διαβάσει στις αρχαίες Γραφές με αυτά που άκουγε και έβλεπε και σχημάτισε τη βεβαιότητα ότι ζούσε στην ευλογημένη μεσσιανική εποχή. Διέθεσε στο έργο του Κυρίου την εναπομείνασα περιουσία της και η ίδια διακονούσε χειρονακτικά.

       Συνδέθηκε με αδελφική φιλία, όχι μόνο με τις άλλες μαθήτριες του Χριστού, αλλά και με τη Θεοτόκο, την οποία σέβονταν και υπολήπτονταν, ως Θεού Μητέρα. Κατά το σωτήριο πάθος του Κυρίου έδειξε απίστευτη αφοσίωση και ηρωισμό. Από

τη νύχτα της προδοσίας ως τον ενταφιασμό Του δεν απομακρύνθηκε από κοντά Του, αλλά μαζί με τη Θεοτόκο σπάραζαν από τον πόνο και την αγωνία. Ενώ οι άνδρες μαθητές Του διασκορπίστηκαν και κρύφτηκαν για να μη συλληφθούν και οι ίδιοι, να μη θεωρηθούν συνεργοί του Ιησού και πάθουν τα ίδια με Εκείνον, οι άγιες γυναίκες μαθήτριες του, μαζί με τη Θεοτόκο, στεκόταν παράμερα στον Γολγοθά και παρακολουθούσαν θρηνώντας το Θείο Πάθος (Ματθ.27,55-56). Η Μαρία η Μαγδαληνή, μαζί με τη Θεοτόκο και τη  Μαρία του Κλωπά, στάθηκαν κάτω από το σταυρό (Ιωάν.19,25) και έδιναν κουράγιο στη Μητέρα του Κυρίου. Έζησαν ολόκληρο το Θείο Δράμα!   

      Κατά την Αποκαθήλωση, μαζί με τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο, με θρήνους και οδυρμούς μύρωσαν το Άχραντο Σώμα του Κυρίου και το ενταφίασαν. Αλλά, όπως αναφέρουν οι ιεροί Ευαγγελιστές, λόγω της επικείμενης εορτής του Πάσχα, η ταφή έγινε βεβιασμένα και δεν μυρώθηκε το Σώμα του Χριστού αρκούντως. Γι’ αυτό αποφάσισαν οι αφοσιωμένες μαθήτριές Του να μεταβούν «ούσης οψίας τη μια των Σαββάτων» στο μνημείο του Διδασκάλου τους για να αλείψουν το ακήρατο Σώμα Του με πολύτιμα μύρα. Μαζί τους η Μαρία η Μαγδαληνή. Αλλά εκεί τους περίμενε το μεγάλο θαύμα. Πληροφορήθηκαν από τον άγγελο την ανάσταση του Κυρίου. Αξιώθηκαν οι ηρωικές αυτές γυναίκες να μάθουν πρώτες το υπέρτατο γεγονός της αναστάσεως. Η Μαρία η Μαγδαληνή είχε την ύψιστη ευλογία να δει πρώτη, μαζί με τη Θεοτόκο, τον Κύριο αναστάντα, Τον οποίο αρχικά εξέλαβε ως κηπουρό.

       Μετά από αυτό δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για το βίο και τη δράση της αγίας Μαρίας. Εικάζουμε ότι έγινε ένα από τα σημαίνοντα μέλη της ιεροσολυμίτικης  Εκκλησίας. Οι παραδόσεις ότι μετέβη στη Δύση και πέθανε στη Μασσαλία είναι παπικά μυθεύματα, τα οποία στερούνται πηγών. Βλάσφημη επίσης είναι η θεωρία ότι υπήρξε σύζυγος του Ιησού. Ευσεβής παράδοση αναφέρει ότι, μετά την κοίμηση της Θεοτόκου, ακολούθησε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη στην Έφεσο, όπου κήρυξε με θέρμη το Ευαγγέλιο και κοιμήθηκε ειρηνικά. Η τίμια χείρα της βρίσκεται άφθαρτη και με ιδιότητες ζωντανού σώματος (ευκαμψία, θερμοκρασία, κλπ) στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους. 

Η μνήμη της τιμάται στις 22 Ιουλίου.

Πίσω από κάθε κομμάτι μοσχαρίσιου κρέατος κρύβονται χρόνια δουλειάς, επενδύσεων και καθημερινής φροντίδας

Από την αναπαραγωγή της αγελάδας, την εγκυμοσύνη και τη γέννηση του μοσχαριού, μέχρι τη σωστή διατροφή, την κτηνιατρική παρακολούθηση και την εκτροφή, χρειάζονται περίπου 5 χρόνια μέχρι ο παραγωγός να φτάσει στο σημείο να πουλήσει το τελικό προϊόν.

Δεν είναι μόνο οι ζωοτροφές. Είναι οι στάβλοι, τα μηχανήματα, η εργασία, οι καιρικές συνθήκες, οι ασθένειες, οι επενδύσεις και το ρίσκο που αναλαμβάνει ο κτηνοτρόφος κάθε μέρα.

ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ Ή ΓΙΑ "ΕΜΠΟΔΙΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ;;

Τα δέντρα λειτουργούν ως εξαιρετική φυσική ασπίδα απέναντι στην παρακολούθηση, αλλάζοντας τη δυναμική της. Τα πυκνά φυλλώματα και τα κλαδιά δρουν ως φυσικά εμπόδια που εμποδίζουν την οπτική επαφή, περιορίζουν τις ραδιοσυχνότητες και μπορούν να διαχέουν ή να απορροφούν τον ήχο. Ωστόσο, για να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητά τους ως προς το απόρρητο, καθοριστικό ρόλο παίζουν πολλοί επιμέρους παράγοντες, καθώς ορισμένα σύγχρονα μέσα επιτήρησης μπορούν να τα παρακάμψουν:

Οπτική κάλυψη (CCTV και drones): Ένα πυκνό δέντρο προσφέρει προστασία από τις κάμερες εδάφους ή τους επίγειους παρατηρητές, καθώς το φύλλωμα δημιουργεί μια αδιαπέραστη «κουρτίνα» (ιδιαίτερα με αειθαλή φυτά). Από την άλλη πλευρά, drones ή εναέρια μέσα που διαθέτουν θερμικές ή υπέρυθρες κάμερες μπορούν εύκολα να εντοπίσουν ανθρώπινες παρουσίες μέσα από αραιά δέντρα ή γυμνά κλαδιά τον χειμώνα.

Ηχητική παρακολούθηση: Τα δέντρα διαχέουν τα ηχητικά κύματα (θόρυβο) και βελτιώνουν την ακουστική απομόνωση, αλλά δεν εξαλείφουν πλήρως τους ήχους. Οι κατευθυντικοί και οι εξαιρετικά ευαίσθητοι μικροσκοπικοί πομποί (laser μικρόφωνα) καταγράφουν κραδασμούς από τζαμαρίες ή τοίχους και δεν επηρεάζονται άμεσα από τη φυλλωσιιά.

Ηλεκτρομαγνητική ασπίδα: Σε μικρό βαθμό, η υγρασία που υπάρχει στα φύλλα μπορεί να εξασθενήσει ορισμένα σήματα (όπως το ασύρματο τοπικό δίκτυο Wi-Fi ή τα σήματα επικοινωνίας). Παρόλα αυτά, δεν αποτελούν εγγυημένο φραγμό απέναντι σε σύγχρονα συστήματα υποκλοπών και αναγνώρισης

Όταν σου έρχεται το φύλλο πορείας για την Ναυμαχία της Σαλαμίνας

π. Γεώργιος Λαμπρινός_Και παπάς και ζευγάς!

 Μια αυθεντική ιστορία από τους Γοράνους Λακωνίας. Στους πρόποδες του επιβλητικού Ταϋγέτου, στους Γοράνους Λακωνίας, συναντήσαμε τον π. Γεώργιο και την πρεσβυτέρα του. Δύο απλούς και ταπεινούς ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους τόσο στη διακονία του Θεού όσο και στη φροντίδα του κοπαδιού τους.  

Μέσα από αυτό το ντοκιμαντέρ γνωρίζουμε την καθημερινότητά τους, την αγάπη τους για τα γίδια, τη ζωή στο βουνό και τις αξίες που τους συνοδεύουν όλα αυτά τα χρόνια. Είναι άνθρωποι που αποδεικνύουν ότι η πίστη, η οικογένεια, η εργατικότητα και ο σεβασμός στη φύση μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά. Σε μια εποχή που η ελληνική ύπαιθρος αλλάζει, ιστορίες σαν αυτή μάς θυμίζουν πόσο σημαντικό είναι να διατηρούμε ζωντανές τις παραδόσεις, την κτηνοτροφία και τον τρόπο ζωής που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας.

Βλέπουν οι νέοι μας την Ορθοδοξία σαν… ούφο; - Απαντήσεις στους ισχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμού

   Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του - ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο.

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

Πάμε όμως να δούμε τα - αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα - σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:

«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

Που ακριβώς είδατε πάτερ να εγκαταλείπει ο λαός την Εκκλησία; Διότι εμείς παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο: τα εκκλησιάσματα να πυκνώνουν και μάλιστα να προσελκύουν όλο και περισσότερο νέο κόσμο. Εκτός και αν εννοείτε τους ναούς σε περιοχές που μαστίζονται από τη δημογραφική κρίση, οπότε η αιτία της ερήμωσης είναι άλλη.

Εμείς βλέπουμε ότι στις προσκυνήσεις ιερών εικόνων και στις ιερές πανηγύρεις γίνεται το αδιαχώρητο. Η σειρά του (καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Παϊσίου έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Η ταινία του (επίσης καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Νεκταρίου προσέγγισε τα 400.000 εισιτήρια εν μέσω πανδημίας, κατατασσόμενη στις κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες του 21ου αιώνα. Έχουν τέτοια απήχηση τα «απομεινάρια του παρελθόντος»; Ή μήπως η δογματική αφοσίωση αυτών των δύο Αγίων μείωσε την ακτινοβολία τους προς το κοινό; Το αντίθετο!

Ο π. Βασίλειος αναφέρει αλλού:

«Είχα γράψει προ ετών ότι ως Εκκλησία χάσαμε την ευκαιρία να προσεγγίσουμε τη γενιά της μεταπολίτευσης. Τώρα παρατηρούμε σε αργή κίνηση να χάνεται η επαφή, όχι μόνο με τα παιδιά τους, αλλά με τα εγγόνια τους. Πρόκειται για τη μεταμοντέρνα γενιά. Αν για τους 40άρηδες και 50άρηδες η Εκκλησία είναι συνειρμικά συνυφασμένη με μεσαιωνικές εμμονές και με οικονομικά σκάνδαλα, για τους εφήβους και νέους του σήμερα είναι απλώς ‘ούφο’. Κάτι άσχετο και ακατανόητο, που δεν αξίζει ούτε λίγα δευτερόλεπτα προσοχή».

Πάτερ μου, ο μακαριστός Χριστόδουλος που κατέβαζε εκατομμύρια χριστιανών στους δρόμους και μνημονεύεται ως τις μέρες μας από εχθρούς και φίλους, θεωρείτε ότι δεν προσέγγισε τη γενιά της μεταπολίτευσης; Δεν ξανασύστησε την Ορθοδοξία στην σκορπισμένη νεολαία; Δεν έδωσε φρέσκια πνοή στην προσέγγιση του λαού και μάλιστα χωρίς να νοθέψει την πίστη, όπως όφειλε άλλωστε;

Η επαφή με τα νέα παιδιά χάνεται αποκλειστικά λόγω της Εκκλησίας και όχι της άθεης παιδείας, των νοσηρών προτύπων, του πανσεξουαλισμού και της θεοποίησης του θελήματος; Μήπως βλέπουμε τα πράγματα «μαύρα», μόνο και μόνο για να συμπλέουν με τα αναθεωρητικά πιστεύω μας; Μήπως επινοούμε προβλήματα για να αποκτήσουν ειδικό βάρος οι «λύσεις» μας; Μήπως η μεμψιμοιρία φτάνει να επισκιάζει οτιδήποτε καλό;

Ας «ακούσουμε» καλύτερα τα γεγονότα

Μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο αρκεί για να διαπιστώσουμε την τεράστια απήχηση που έχουν οι ορθόδοξες ομιλίες. Νούμερα που πριν την εποχή του διαδικτύου ήταν αδιανόητο να συγκεντρωθούν σε φυσικό ακροατήριο. Οι σημερινοί αριθμοί θεάσεων είναι αδιάψευστοι μάρτυρες. Διψά ο κόσμος να ακούσει ιεραποστολικό λόγο και μάλιστα δεν προσκολλάται μόνο σε σύγχρονους κήρυκες, αλλά μαγνητίζεται έντονα από τα μεγάλα ονόματα του ορθόδοξου άμβωνα, από τη δεκαετία του 60, του 70, του 80, του 90. Αυτό δεν δείχνει μια Εκκλησία «δέσμια του παρελθόντος» όπως λέει ο π. Βασίλειος, αλλά μια ενιαία και αδιαίρετη ευαγγελική κληρονομιά που παραμένει διαχρονική, όπως και ο ίδιος ο λόγος του Θεού.

Όχι μόνο δεν «χάνεται η επαφή» με τις νέες γενιές όπως υποστηρίζει ο πάτερ, αλλά βλέπουμε την Ορθοδοξία να θριαμβεύει διεθνώς. Δείτε τα ζωντανά θαύματα της εξωτερικής ιεραποστολής που συμβαίνουν στα χρόνια μας. Η πίστη μας γνωρίζει πρωτοφανή άνθηση στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και άλλα σύγχρονα κράτη. Πλήθη νέων γίνονται κατηχούμενοι, δηλώνοντας σε συνεντεύξεις ότι τους έλκυσε ο αρχαίος και αναλλοίωτος χαρακτήρας της Ορθοδοξίας, σε έναν κόσμο που τα πάντα σχετικοποιούνται. Το στοιχείο δηλαδή που ο π. Βασίλειος στηλιτεύει, είναι αποκάλυψη Χριστού για εκατοντάδες χιλιάδες αλλοεθνείς. Δεν τα λέμε εμείς, τα λένε οι ίδιοι και τα έχουμε μεταφέρει σε άρθρα μας.

Γιατί όλα αυτά τα σμάρια ψυχών δεν είδαν την Εκκλησία σαν… ούφο, ενώ θα είχαν κάθε δικαίωμα να τη δουν έτσι λόγω διαφορετικής κουλτούρας; Ποια Ορθοδοξία γοήτευσε αυτούς τους ανθρώπους; Μήπως κάποια… ανανεωμένη και μεταπατερική έκδοσή της; Όχι βέβαια! Αγάπησαν την Εκκλησία του Παΐσιου, του Πορφύριου, του Ιάκωβου, του Σεραφείμ Ρόουζ, του Νικολάου Βελιμίροβιτς, του Ιωάννη Μαξίμοβιτς, του Εφραίμ της Αριζόνας και τόσων άλλων παραδοσιακότατων πατέρων που δεν άλλαζαν «ούτε ένα γιώτα» από την Ορθόδοξη διδασκαλία. Αυτούς μελετούν, αυτούς μνημονεύουν, γι’ αυτούς συζητούν δακρυσμένοι στα podcast τους, αυτούς κρεμάνε στα εικονοστάσια τους και διηγούνται θαύματά τους!

Αυτοί λοιπόν οι νέοι τρέχουν σαν ζεματισμένοι μακριά από τους νεοτερισμούς των αιρετικών «εκκλησιών», απογοητευμένοι από την άψυχη κοσμικότητά τους και τον ετεροκαθορισμό τους. Και ακόμα και αν δεχτεί κανείς ότι εμείς ως Έλληνες έχουμε τα χούγια μας, εκείνοι που είναι «λευκά χαρτιά» πώς έρχονται στο ορθόδοξο πετραχήλι αν όχι με το παράδειγμα της Εκκλησίας;

«Απολίθωμα» το αρχαίο κείμενο;

«Η γλώσσα της λατρείας συνεχίζει να λειτουργεί ως απολίθωμα, την ώρα που όλοι οι άλλοι Ορθόδοξοι χρησιμοποιούν την σύγχρονη μορφή της – δεν πειράζει που δεν καταλαβαίνει κανείς, αρκεί να τηρείται το υποτιθέμενο χρέος μας προς το παρελθόν μας!», λέει σε άλλο σημείο ο π. Θερμός.

Απολίθωμα η γλώσσα του Ευαγγελίου πάτερ μου; Η γλώσσα που αξιώθηκε να σηκώσει τον ωκεανό νοημάτων του Αγίου Πνεύματος; Η γλώσσα που σαγήνευσε και συνεχίζει να σαγηνεύει την οικουμένη; Η μόνη γλώσσα που δεν τραυματίζεται από μεταφράσεις και μας αποκαλύπτεται ως αυτούσιος Θεός - Λόγος; Οι Έλληνες θα πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων την ευλογία να χρησιμοποιούν την ίδια γλώσσα με τους Ευαγγελιστές και τους Αποστόλους;

Αυτό το ασύλληπτο αίσθημα πνευματικής και ιστορικής συνέχειας, ότι τα λόγια που ψιθυρίζεις στο στασίδι σου είναι τα ίδια λόγια που ανέπεμπε ένας Χρυσόστομος, τα ίδια λόγια που αντηχούσαν στο Βυζάντιο και τον τρούλο της Αγιάς Σοφιάς, τα ίδια λόγια που είχαν φυλαχτό οι ήρωες μας το 1821 και το 1940, τα ίδια λόγια που ύμνησε ο Παπαδιαμάντης μας. Έτσι απλά θα ακρωτηριάσουμε την αδιαίρετη ψυχή μας, για να γίνουμε «εύπεπτοι» ώσπου να μας καταπιεί και να μας χωνέψει το πνεύμα της εποχής;

Είδατε πάτερ μου κανέναν αμόρφωτο με καλή προαίρεση να εμποδίζεται από τη γλώσσα για να προοδεύσει πνευματικά; Εγώ δεν είδα ποτέ. Γνώρισα όμως εκατοντάδες ανθρώπους χωρίς παιδεία, να μαθαίνουν βιωματικά τη λειτουργική γλώσσα καλύτερα και από εμάς τους «γραμματιζούμενους». Χρειάζεται να θυμίσουμε πόσοι σύγχρονοι Άγιοι μας είχαν μόρφωση Δημοτικού; Η Λειτουργία δεν είναι ούτε σεμινάριο, ούτε προϊόν που πρέπει να προσαρμόσουμε σε «καταναλωτές». Στην Εκκλησία δεν προσεύχεται ο νους μας, αλλά πρώτα η καρδιά μας. Και η καρδιά μας έχει τη δύναμη να κατανοεί όλες τις γλώσσες. Οι εκκλησιαζόμενοι (έστω και αραιά) καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα από το ισοπεδωτικό «δεν καταλαβαίνει κανείς» του πατρός Βασιλείου. Η εναρμόνιση μας με την αρχαία Ευαγγελική γλώσσα είναι άσκηση ευλογίας και χάριτος. Με τα νέα ελληνικά, η ιεροπρέπεια, η άφταστη ποιητικότητα και μουσικότητα του αρχαίου κειμένου, θα καταντήσει μια κακόηχη παρωδία. Και όλες οι δομικές βάσεις της Βυζαντινής υμνολογίας θα καταρρεύσουν μέσα σε ένα νεωτεριστικό χάος. Αυτό θέλουμε;

Άραγε η Εκκλησία αξιολογείται σύμφωνα με τον «εκσυγχρονισμό» των φθόγγων της ή σύμφωνα με τη χάρη της να μας προάγει στη Βασιλεία των Ουρανών; Μήπως η μετάνοια είναι ζήτημα διαφωνίας με τις… περισπωμένες; Μήπως ακόμα και ο Χριστός που ήταν Θεός και έκανε καταπληκτικά θαύματα, έγινε κατανοητός και πιστευτός στους πολλούς; Όχι. Άλλοι τον έλεγαν τρελό, άλλοι απατεώνα, άλλοι τον χλεύαζαν ως παρακατιανό. Δεν τον πίστευαν ακριβώς γιατί στην πίστη μετρά πρώτα η προαίρεση. Το ίδιο «αντιλεγόμενο σημείο» είναι η πίστη μας ανά τους αιώνες. Αυτό δεν είναι πρόβλημα της Εκκλησίας, αλλά η διαχρονική φύση του κόσμου. Και πόσο μάλλον του σημερινού κόσμου των εσχάτων.

Δόξα τω Θεώ, όπως είπαμε και πριν, ζούμε σε εποχή απεριόριστης πρόσβασης στην πληροφορία. Άπειρα χριστιανικά βιβλία, μεταφράσεις, θεολογικές ομιλίες, φτάνουν και περισσεύουν για να καταρτιστεί και ο πιο απλοϊκός άνθρωπος στα λειτουργικά νοήματα της Εκκλησίας. Ας μη βρίσκουμε προφάσεις. Όποιος βαριέται να ζυμώσει, 10 μέρες κοσκινίζει. Βλέπουμε τόσους νέους να γίνονται αυτοδίδακτοι «πανεπιστήμονες» για να καταπιαστούν με καθετί το ευτελές (λογισμικά, social media, είδη τεχνολογίας κλπ), αλλά για την Εκκλησία ζητάμε να σμικρυνθεί στη λογική του «Λόλα να ένα μήλο»;

Τα έχει απαντήσει όλα ο Παύλος

Όλα τα παραπάνω θα ήταν εντελώς αχρείαστα να γραφτούν, αν η κάθε νεωτεριστική και μεταπατερική ορμή φρέναρε στα ξεκάθαρα λόγια του Παύλου, ως όφειλε.

«Έσται γάρ καιρός ότε της υγιαινούσης διδασκαλίας ουκ ανέξονται, αλλά κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν...» (Β' Προς Τιμόθεον)

«Διότι θα έρθει καιρός που δεν θα ανέχονται την υγιή διδασκαλία, αλλά επειδή θα θέλουν να ακούνε πράγματα που θα γαργαλίζουν τα αυτιά τους, θα συγκεντρώσουν γύρω τους δασκάλους σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες».

«Και μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω, αλλά μεταμορφούσθε τη ανακαινώσει του νοός υμών...» (Προς Ρωμαίους)

«Και μην προσαρμόζεστε στο σχήμα αυτού του αιώνα (αυτού του κόσμου), αλλά μεταμορφώνεστε με την ανακαίνιση της διανοίας σας»

«Διδαχαίς ποικίλαις και ξέναις μη παραφέρεσθε...» (Προς Εβραίους)

«Μην παρασύρεστε από ποικίλες και ξένες διδασκαλίες...»

«...οίκω Θεού, ήτις εστίν εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας.» (Προς Τιμόθεον)

«...στον οίκο του Θεού, ο οποίος είναι η Εκκλησία του ζωντανού Θεού, (αιώνιος) στύλος και θεμέλιο της αλήθειας».

Όχι απολίθωμα. Όχι απομεινάρι του παρελθόντος. Όχι ακατανόητο ούφο. Η μόνη ουσιαστική ανανέωση της Εκκλησίας είναι το να ανανεώνει το πλήθος των ψυχών που σώζει. Και σε αυτό ευτυχώς έχουμε μπροστάρη τον Θεό για να το φροντίζει, γιατί αλλοίμονο μας αν εξαρτιόταν μόνο από εμάς.

Συμπερασματικά, oι μόνοι που βλέπουν την Εκκλησία σαν ούφο είναι όσοι αντιλαμβάνονται τη μετάνοια σαν αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο, που κινείται μακριά από την προαίρεση τους. Ο Θεός μας έγινε «γήινος» μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. Ας μην ψάχνουμε για... εξωγήινους εκεί που δεν υπάρχουν.

sportime

Λοιπόν μάγκες , ακούστε να σας πω εγώ γιατί ξεκίνησε ο Τρωικός Πόλεμος , σύμφωνα με όσα συμπέρανα βλέποντας το τρέιλερ της τελευταίας Αμερικανικής παραγωγής.

 

 

Όχι τίποτα άλλο ..Για να μην τρώτε παπά από τον Όμηρο δηλαδή ..

Ο Πάρης λοιπόν επειδή γουστάριζε τις πολύ μελαχρινές πήγε και έκλεψε την Ελένη (Το ωραία δεν υπάρχει . Είναι κι αυτό ποίημα ) .

Όταν λοιπόν την πήγε στην Τροία και την είδαν οι υπόλοιποι έγιναν έξαλλοι.

"Ρε ηλίθιε για αυτήν εδώ πας να μας βάλεις σε μπελάδες ;; Που την είδες την ωραία ;;," του είπαν.

Και μεταξύ μας είχαν δίκιο ..

"Πήγαινε την πίσω" του είπαν όλοι με μια φωνή.

Άρχισαν λοιπόν οι διαπραγματεύσεις της επιστροφής της Ελένης , αλλά έλα που οι άλλοι δεν την ήθελαν πίσω ..Κι άρχισε ένα τρελό σκηνικό , τύφλα να έχει η περιγραφή του αντιπροέδρου του Εδεσσαϊκού δηλαδή του τύπου "εμείς τους είπαμε , αλλά αυτοί μας είπαν και μετά εμείς είπαμε" κ.λ.π.

Ε , τα υπόλοιπα τα ξέρετε πάνω - κάτω , από την Ιλιάδα βασικά ..

Αλλά ποτέ μην είστε σίγουροι ..Μπορεί να βγει κι άλλη ταινία που θα μας ξαναβάλει σε σκέψεις ..

 Θοδωρής Μεχλιζόγλου

ΘΕΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ :Ο νέος πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου εγκαταλείπει το σχέδιο για την ψηφιακή ταυτότητα

Η Βρετανία αποτελεί σημαντικό παράδειγα δημοκρατικής αντιστάσεως.

Όπως θυμάστε, κυβέρνηση του Κιρ Στάρμερ ανακοίνωσε τον Σεπτέμβριο του 2025 εθνική ψηφιακή ταυτότητα, η οποία θα γινόταν υποχρεωτική για την απόδειξη δικαιώματος εργασίας. Οι πολίτες δεν αρκέστηκαν στη διαμαρτυρία. Συγκέντρωσαν 2.984.191 υπογραφές στην επίσημη κοινοβουλευτική πλατφόρμα. Η Big Brother Watch οργάνωσε την εκστρατεία No2DigitalID. Δεκατρείς οργανώσεις δικαιωμάτων συνεργάστηκαν. Το θέμα συζητήθηκε στο Κοινοβούλιο και απέκτησε τεράστιο πολιτικό κόστος.

Τον Ιανουάριο του 2026 η κυβέρνηση εγκατέλειψε την αποκλειστική υποχρεωτικότητα. Και στις 18 Ιουλίου, ο νέος ηγέτης των Εργατικών και εισερχόμενος πρωθυπουργός Άντι Μπέρναμ ανακοίνωσε ότι καταργεί συνολικά το σχέδιο εθνικής ψηφιακής ταυτότητας. Οι υφιστάμενοι ηλεκτρονικοί έλεγχοι εργασίας δεν καταργούνται, αλλά το ενιαίο εθνικό σύστημα αποσύρεται.

Σχεδόν τρία εκατομμύρια υπογραφές δεν έμειναν ένα διαδικτυακό ξέσπασμα. Έγιναν κοινοβουλευτική συζήτηση, κοινωνική πίεση, πολιτικό κόστος, κυβερνητική υποχώρηση και, τελικά, ανατροπή.

Η βρετανική εμπειρία αποτελεί υπόδειγμα κλιμακώσεως της δημοκρατικής δράσεως. Η μαζικότητα των υπογραφών δεν αρκούσε από μόνη της· συνδυάστηκε με τεχνική κριτική, εκστρατεία της Big Brother Watch, κοινή παρέμβαση οργανώσεων και διακομματική πίεση. Έτσι φθάσαμε στο ευχάριστο αποτέλεσμα.

Γι’ αυτό φωνάζουμε: Εκλογές έρχονται. Ευκαιρία είναι. Πιέστε, όπως ο καθένας μπορεί, τους πολιτικούς. Να πάρουν θέση κατά της υποχρεωτικότητας της ηλεκτρονικής ταυτότητας και του Π.Α. 

 

Γεωργιος Αποστολακης

 

Προφήτης Ηλίας στον Όλυμπο!

 

Ο Άγιος Διονύσιος, ιδρυτής της Μονής της Αγίας Τριάδας (σήμερα γνωστή ως Μονή Αγίου Διονυσίου), ίδρυσε επίσης το εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία τον 16ο αιώνα.

Χτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου οικοδομήματος. Ο Διόνυσος, που ασκήτευε, λέγεται ότι κατά καιρούς ζούσε στο εξωκκλήσι.

Η κορυφή Προφήτης Ηλίας σε υψόμετρο 2.803 μέτρων βρίσκεται κοντά στις ψηλότερες κορυφές του Ολύμπου (Μύτικας και Στεφάνι).

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΚ -ΠΟΥΣΤΕΥΕΤΕ ΛΕΜΕ, τι κάνει η Εκκλησία της Ελλάδας συλλείτουργα και πανηγύρεις, τι θέτε;

Σε καιρό ανομβρίας παρακαλούσαν, τον Προφήτη Ηλία, να τους στείλει βροχή. Όταν όμως έβρεχε ασταμάτητα, τότε τον παρακαλούσαν να σταματήσει, για να μην τους πνίξει…

 

Αρνήθηκαν τον οίκο ευγηρίας και δημιούργησαν τη δική τους αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα

– Έτσι αλλάζουν ζωή μετά τη σύνταξη -

 

---

Δώδεκα συνταξιούχοι, ηλικίας από 60 έως 82 ετών, επέλεξαν έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής για τα χρόνια μετά τη σύνταξη. Αντί να μετακομίσουν σε οίκο ευγηρίας ή να ζήσουν μόνοι τους, αγόρασαν από κοινού ένα αρχοντικό του 18ου αιώνα στη νότια Γαλλία και δημιούργησαν μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, όπου συνδυάζουν την ανεξαρτησία με την αλληλεγγύη.

Η κοινότητα, που ονομάζεται La Ménardière, λειτουργεί ως συνεταιρισμός. Κάθε κάτοικος διαθέτει το δικό του ιδιωτικό διαμέρισμα, ενώ όλοι μοιράζονται κοινόχρηστους χώρους, όπως την κουζίνα, την τραπεζαρία, το σαλόνι, τη βιβλιοθήκη και τους μεγάλους εξωτερικούς χώρους του κτήματος. Οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά και κάθε μέλος συμβάλλει ανάλογα με τις δυνατότητές του στη λειτουργία της κοινότητας.

Οι κάτοικοι δεν επιδιώκουν απλώς να αντιμετωπίσουν τη μοναξιά της τρίτης ηλικίας. Θέλουν να διατηρήσουν την αυτονομία τους, να αλληλοϋποστηρίζονται στην καθημερινότητα και να παραμένουν ενεργοί μέσα από πολιτιστικές και κοινωνικές δράσεις που είναι ανοιχτές και στην τοπική κοινωνία. Στον χώρο διοργανώνονται προβολές ταινιών, εκδηλώσεις, αγορές τοπικών προϊόντων και συναντήσεις, μετατρέποντας το αρχοντικό σε σημείο αναφοράς για την περιοχή.

Το μοντέλο αυτό αποτελεί μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στους παραδοσιακούς οίκους ευγηρίας. Οι συμμετέχοντες επένδυσαν από κοινού στην αγορά του ακινήτου μέσω συνεταιρισμού, ενώ κάθε μέλος μπορεί να αποχωρήσει, ανακτώντας το μερίδιό του σύμφωνα με τους κανόνες της κοινότητας. Παράλληλα, καταβάλλουν μηνιαία εισφορά που αντιστοιχεί στον χώρο που χρησιμοποιούν και στα κοινά έξοδα.

Το ενδιαφέρον για το εγχείρημα αυξάνεται συνεχώς, καθώς ολοένα περισσότεροι ηλικιωμένοι αναζητούν λύσεις που συνδυάζουν την ανεξάρτητη διαβίωση με την κοινωνική ζωή και την αλληλοβοήθεια, χωρίς να χάνουν την ιδιωτικότητά τους. Οι δημιουργοί της La Ménardière εκτιμούν ότι τέτοιες κοινότητες μπορούν να αποτελέσουν ένα νέο μοντέλο για την τρίτη ηλικία, προσφέροντας ποιότητα ζωής, συντροφικότητα και αξιοπρέπεια.

Τι είναι τούτος εδώ πάλι…

Θα πουν ότι ανοησία μπορούν ώστε να προωθήσουν τους νεωτερισμούς τους εντός της λειτουργικής ζωής των πιστών.

Οι ναοί σήμερα είναι ασφυκτικά γεμάτοι και το ποσοστό των νέων είναι σε αριθμούς ρεκόρ.

Πώς καταφέρνουν να παραμένουν τόσο μίζεροι κάποιοι εντός της εκκλησίας είναι απορίας άξιον.

 

 

ΚΥΠΡΟΣ :Μένουμε μ’ ανοιχτές τις πληγές στο σταυρό του ορίζοντα.

| Δεσπόζει το αίμα. Η Κύπρος καλεί. Στους | δρόμους του κόσμου αντηχεί η φωνή μας. | Ας μην αναπαύονται οι άνθρωποι. […]

(Μιχάλης Πασιαρδής)

Πενήντα δύο Χρόνια από την τουρκική εισβολή και κατοχή. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

 

 

 

Η ΕΝ ΨΥΧΡΏ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΕΛΛΗΝΑ ΚΎΠΡΙΟΥ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΉΣ ΕΙΒΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (1974), ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ Ερόλ Τομπάκ

 

Θέλησαν να τον ανακρίνουν αλλά δεν του απέσπασαν λέξη. Στάθηκε με περιφρόνηση απέναντι στους Τούρκους κατά τη διάρκεια της ανάκρισης,

Το πόδι του ήταν δεμένο με ένα πρόχειρο επίδεσμο και από τα αχαμνά του έτρεχε αίμα. Τους έφτυσε με τη δήλωση:

"δεν προδίδω την πατρίδα μου, εγώ δεν μαγαρίζω το γάλα της μάνας μου. Ό,τι κι αν γίνει δεν θα φανερώσω το μέρος κανενός, δεν θα πω πού είναι τα όπλα"

Θα σε σκοτώσουμε, του είπα. Ε, σκοτώστε με, είπε,

Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο Σινάν, ένας μικροκαμωμένος Τούρκος, με το πιστόλι στο χέρι.

Ο Έλληνας καταδρομέας, στάθηκε απέναντί του με ψηλά το κεφάλι και τεντωμένο το στήθος! Είπε: «Ρίξτε».

Ο κοντοπίθαρος Τούρκος πυροβόλησε. Η σφαίρα μπήκε από το κεφάλι και βγήκε από την άλλη.

Εάν αυτό επιβεβαιωθεί μιλάμε για εθνική προδοσία όχι μόνο του αλιτήριου Μητσοτάκουλα και της σιχαμένης ομήγυρης του αλλά και των αιρετών που θα δεχθούν τέτοια ξεφτίλα.

Η ΕΙΔΗΣΗ :Υποχρεωτική η ένταξη των μουσουλμάνων και των ΜΚΟ στα δημοτικά συμβούλια.Μετα το ξεπούλημα της γης προχωράει ο εποικισμός!

 

 

σχολιο:Για έναν επιπλέον λόγο που πρέπει να φύγει να ξεβρομίσει η Ελλάδα ,χθες..

Όταν η «οικουμενική» αποστολή γίνεται γεωπολιτική αντιπροσωπεία και περισσεύει η υποκρισία..

 

Γράφει ο  Γεώργιος Αποστολάκης

Η επίσκεψη του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στην Ουκρανία και η άνιση εκκλησιαστική ευαισθησία απέναντι στους διωκόμενους πιστούς του Μητροπολίτη Ονουφρίου

Η επίσκεψη αντιπροσωπείας του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» στην Ουκρανία, από τις 14 έως τις 17 Ιουλίου 2026, υπό τον γενικό γραμματέα του, καθηγητή Jerry Pillay, παρουσιάστηκε ως αποστολή αλληλεγγύης προς τον ουκρανικό λαό και υποστήριξης της ειρήνης.

Κανείς δεν αμφισβητεί το χριστιανικό καθήκον συμπαραστάσεως προς έναν λαό που δοκιμάζεται από τη ρωσική εισβολή, με τους θανάτους, τις καταστροφές και την προσφυγιά που αυτή προκάλεσε. Ούτε μπορεί να μένει χωρίς κριτική η θρησκευτική δικαιολόγηση του πολέμου από τη ρωσική εκκλησιαστική ηγεσία. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην επιλεκτικότητα της εκκλησιαστικής ευαισθησίας και στην ευκολία με την οποία η αλληλεγγύη προς έναν λαό μετατρέπεται σε επικύρωση της κρατικής και γεωπολιτικής γραμμής της ηγεσίας του.

Δύο συνομιλίες, αλλά όχι ίση αντιμετώπιση

Στις 15 Ιουλίου η αντιπροσωπεία του ΠΣΕ συναντήθηκε με το Πανουκρανικό Συμβούλιο Εκκλησιών και Θρησκευτικών Οργανώσεων και πραγματοποίησε ιδιαίτερη επίσκεψη στην κατοικία του Επιφανίου, επικεφαλής της αποκαλούμενης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Η συνάντηση προβλήθηκε αναλυτικά και συνοδεύθηκε από φωτογραφικό υλικό. Εκεί εκφράστηκε η «ακλόνητη υποστήριξη» προς την Ουκρανία και καταδικάστηκε η ρωσική επιθετικότητα ως παράνομη, ανήθικη και απολύτως απαράδεκτη.

Μετά την ολοκλήρωση της επισκέψεως, το ίδιο το ΠΣΕ ανακοίνωσε ότι πραγματοποιήθηκαν «στοχευμένες συνομιλίες» τόσο με την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Μητροπολίτη Ονουφρίου όσο και με την Εκκλησία του Επιφανίου. Η διευκρίνιση είναι ουσιώδης: δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η αντιπροσωπεία αρνήθηκε κάθε επικοινωνία με την Εκκλησία του Ονουφρίου.

Ωστόσο, η ανακοίνωση δεν κατονομάζει τους εκπροσώπους της, δεν αναφέρει συνάντηση με τον ίδιο τον Μητροπολίτη και δεν εκθέτει όσα καταγγέλθηκαν για αφαιρέσεις ναών, διώξεις κληρικών, έρευνες σε μονές, συλλήψεις, διοικητικές πιέσεις και το νομοθετικό πλαίσιο που απειλεί την υπόστασή της. Για τη μία πλευρά υπήρξαν ιδιαίτερη επίσκεψη, ονομαστική προβολή και φωτογραφίες· για την άλλη, μία συνοπτική αναφορά χωρίς πρόσωπα, περιεχόμενο ή δημόσια δέσμευση προστασίας των δικαιωμάτων της.

Η διαφορά δεν είναι απλώς επικοινωνιακή. Στην εκκλησιαστική διπλωματία, οι συναντήσεις, οι εικόνες, οι ανακοινώσεις και οι αποσιωπήσεις παράγουν θεσμικό και εκκλησιολογικό αποτέλεσμα.

Άκουσαν τους διωκόμενους – αλλά ποιον πίστεψαν;

Ο Jerry Pillay ανέφερε ότι συζητήθηκαν οι σχέσεις Εκκλησίας και κράτους και οι συνέπειες της νέας ουκρανικής νομοθεσίας. Πρόσθεσε, όμως, ότι η αντιπροσωπεία άκουσε την απάντηση της κυβερνήσεως και τη διαβεβαίωση του Πανουκρανικού Συμβουλίου Εκκλησιών ότι η ρύθμιση «δεν απειλεί τη θρησκευτική ελευθερία στην Ουκρανία».

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Η αντιπροσωπεία συνομίλησε και με τις δύο πλευρές, αλλά ως τελικό συμπέρασμα πρόβαλε τη διαβεβαίωση της κρατικής και θεσμικής ουκρανικής πλευράς. Δεν πληροφορούμαστε τι ακριβώς της κατήγγειλαν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας του Ονουφρίου ούτε πώς αξιολογήθηκαν οι καταγγελίες τους. Εάν η συνομιλία με τους διωκόμενους δεν αφήνει ίχνος στο τελικό ανακοινωθέν, ενώ η άρνηση των διώξεων προβάλλεται ως καθησυχαστική απάντηση, η ακρόαση κινδυνεύει να αποδειχθεί προσχηματική.

Δεν αρκεί να ακούσεις τον διωκόμενο. Οφείλεις να ερευνήσεις όσα καταγγέλλει και να υπερασπιστείς δημόσια τα δικαιώματά του. Διαφορετικά, η «ισόρροπη ακρόαση» γίνεται διαδικαστικό άλλοθι για ένα ήδη προειλημμένο πολιτικό συμπέρασμα. «Ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με», λέγει το Ευαγγέλιο — όχι για μια τυπική ακρόαση, αλλά για την αναγνώριση του ίδιου του Χριστού στο πρόσωπο του πάσχοντος.

Μια εκκλησιαστική πληγή που παραμένει ανοικτή

Το ΠΣΕ δεν είναι ορθόδοξη Σύνοδος και δεν έχει κανονική αρμοδιότητα να αναγνωρίζει αυτοκεφαλίες. Ωστόσο, η ιδιαίτερη συνάντηση με τον Επιφάνιο και η απουσία αντίστοιχης ορατής συναντήσεως με τον Ονούφριο δημιουργούν την εντύπωση ότι η μία πλευρά αποτελεί την επίσημη και διεθνώς αποδεκτή εκκλησιαστική έκφραση της Ουκρανίας, ενώ η άλλη μια προβληματική κοινότητα, της οποίας οι ισχυρισμοί ακούγονται χωρίς να κρίνονται άξιοι δημοσιότητας.

Η χορήγηση αυτοκεφαλίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στη νέα ουκρανική εκκλησιαστική δομή δεν θεράπευσε το σχίσμα. Ο Επιφάνιος απέκτησε τον Τόμο και την αναγνώριση ορισμένων τοπικών Εκκλησιών, όχι όμως πανορθόδοξη αποδοχή. Απέναντί του παραμένει η ιστορική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο, η οποία ήταν κανονικά συνδεδεμένη με το Πατριαρχείο Μόσχας.

Η ιστορική αυτή σχέση δεν καθιστά τους πιστούς της συλλογικά υπεύθυνους ούτε για τη ρωσική εισβολή ούτε για τις θεολογικές δικαιολογήσεις της από τον Πατριάρχη Κύριλλο. Η Εκκλησία του Ονουφρίου έχει καταδικάσει τον πόλεμο και διακηρύξει την οργανωτική της ανεξαρτησία από τη Μόσχα, μολονότι η έκταση και οι κανονικές συνέπειες αυτής της απομακρύνσεως αμφισβητούνται. Οι πιστοί δεν μπορεί να υποχρεώνονται να αποδείξουν τον πατριωτισμό τους εγκαταλείποντας την Εκκλησία στην οποία βαπτίστηκαν, κοινώνησαν και έζησαν την πνευματική τους ζωή.

Το ΠΣΕ ανάμεσα στη μεσολάβηση και στην επικύρωση

Το 2022 το ΠΣΕ είχε συναντηθεί ονομαστικά τόσο με τον Επιφάνιο όσο και με τον Ονούφριο. Και τώρα συνομίλησε με εκπροσώπους και των δύο πλευρών. Το ερώτημα όμως παραμένει: λειτούργησε ως πραγματικός μεσολαβητής ή ως θεσμικός επικυρωτής της κυρίαρχης πλευράς;

Μπορεί να μιλά για συμφιλίωση χωρίς να δημοσιοποιεί ούτε μία καταγγελία της διωκόμενης κοινότητας; Να υπερασπίζεται τη θρησκευτική ελευθερία, αρκούμενο στη διαβεβαίωση εκείνων που κατηγορούνται ότι την περιορίζουν; Να καταδικάζει —ορθώς— την εργαλειοποίηση της Εκκλησίας από τη Μόσχα, αλλά να παραβλέπει την εργαλειοποίηση της θρησκείας από το Κίεβο; Η χριστιανική αλήθεια δεν μεταβάλλεται ανάλογα με τη γεωπολιτική πλευρά που παραβιάζει τα δικαιώματα των πιστών.

Μια πραγματικά εκκλησιαστική αποστολή όφειλε να συναντήσει ονομαστικά και ισότιμα τους δύο επικεφαλής, να δημοσιοποιήσει τις θέσεις και των δύο πλευρών, να ζητήσει ανεξάρτητη διερεύνηση των καταγγελιών, να απαιτήσει την παύση κάθε βίαιης ή διοικητικής μεταβιβάσεως ναών και να καλέσει σε διάλογο χωρίς προαπαιτούμενο την εξαφάνιση της άλλης πλευράς. Αντί γι’ αυτό, το τελικό μήνυμα συνέπεσε με την επίσημη θέση ότι η νέα νομοθεσία δεν απειλεί τη θρησκευτική ελευθερία.

Η συμμετοχή του Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας Γαβριήλ

Ιδιαίτερη σημασία για την Εκκλησία της Ελλάδος έχει η συμμετοχή του Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος κ. Γαβριήλ, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣΕ και της Επιτροπής των Εκκλησιών για τις Διεθνείς Υποθέσεις. Πρόκειται για ιεράρχη με έντονη παρουσία στον οργανωμένο οικουμενικό διάλογο, το όνομα του οποίου αναφέρεται συχνά σε εκκλησιαστικά δημοσιεύματα μεταξύ όσων ενδέχεται να διαδραματίσουν μελλοντικά πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδοχή του αρχιεπισκοπικού θρόνου.

Τίθεται, επομένως, εύλογο ερώτημα: ποια θέση εξέφρασε κατά τις συνομιλίες; Ζήτησε ανεξάρτητη διερεύνηση των καταγγελιών της Εκκλησίας του Ονουφρίου; Έθεσε το ζήτημα των αφαιρέσεων ναών και των διώξεων κληρικών; Διατύπωσε επιφύλαξη απέναντι στη διαβεβαίωση ότι η νέα νομοθεσία δεν απειλεί τη θρησκευτική ελευθερία ή αποδέχθηκε χωρίς δημόσια διαφοροποίηση το τελικό συμπέρασμα; Η απάντηση αφορά όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και τον εκκλησιολογικό προσανατολισμό που εκπέμπει διεθνώς η Εκκλησία της Ελλάδος.

Να γίνουν ορατοί εκείνοι που η εξουσία θέλει αόρατους

Η επίσκεψη του ΠΣΕ δεν αγνόησε απολύτως την Εκκλησία του Ονουφρίου. Τη συνάντησε, σύμφωνα με την τελική ανακοίνωση. Δεν γνωρίζουμε, όμως, ποιοι μίλησαν εκ μέρους της, τι κατήγγειλαν και τι απάντηση έλαβαν. Το ΠΣΕ πρόβαλε αναλυτικά τις κρατικές θέσεις και τη συνάντηση με τον Επιφάνιο, αλλά άφησε σχεδόν αόρατη τη μαρτυρία της άλλης πλευράς. Καταδίκασε τον ρωσικό πόλεμο, όχι όμως με ανάλογη σαφήνεια τον εσωτερικό εκκλησιαστικό καταναγκασμό. Αυτή δεν είναι ισότιμη μέριμνα· είναι επιλεκτική ευαισθησία.

Εάν το ΠΣΕ θέλει να υπηρετήσει την ειρήνη, δεν αρκεί να επαναλαμβάνει τη γλώσσα της διεθνούς πολιτικής. Οφείλει να μεταφέρει δημόσια τη μαρτυρία των αποκλεισμένων, να ερευνά τις καταγγελίες τους και να υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους. Διότι η Εκκλησία δεν καλείται να επιλέξει τον γεωπολιτικά χρήσιμο. Καλείται να αναγνωρίσει στο πρόσωπο κάθε διωκόμενου τον ίδιο τον Χριστό.

Στου Προφήτη Ηλία

 

Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια, τα σοκάκια

γέμιζα φιλιά τα μαλλιά σου

μ’ άστρα την ποδιά σου.

Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια τα βραδάκια

περπατούσαμε, μου γελούσες

πόσο μ’ αγαπούσες.

Τώρα στην καρδιά μου το μαράζι

κι ο καημός φωλιάζει.

Πότε θα φανείς σαν και πρώτα

στην παλιά τη γειτονιά;

Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια, τα σοκάκια

γέμιζα φιλιά τα μαλλιά σου

μ’ άστρα την ποδιά σου.

Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια τα βραδάκια

περπατούσαμε, μου γελούσες

πόσο μ’ αγαπούσες.

Τώρα στην καρδιά μου το μαράζι

κι ο καημός φωλιάζει.

Πότε θα φανείς σαν και πρώτα

στην παλιά τη γειτονιά;

Είμαι μόνος μου δίχως ταίρι

και ζητώ παρηγοριά.

Ενα ποίημα για την Κύπρο

 

Κύπρος

Μυριόμορφη της Ευρώπης κόρη

Μυριάνθιστο της θάλασσας λουλούδι

Από την ομορφογέννα μήτρα σου

Αφροδίτη ομορφιάς θεά αναδύθηκε

Αρχαίων φιλοσόφων μάνα γη

Επιστημών αστείρευτος πηγή

Αποστόλων Χριστού πρώτα βήματα

Χριστιανών πίστης πρώτη προσευχή

Μουσουλμάνων τόπος Ιερός

Κάθε πίστης ελεύθερη προσευχή

Ομορφιά και πλούτη ζηλεμένα

Από χέρια ληστή ληστευμένα

Ταγοί και εταίροι με αργυρώνητη καρδιά

Μονάχη σ’ άφησαν στα χέρια του φονιά

Στα δυό μοίρασαν την αγκαλιά σου

Στα δυό μοίρασαν τα παιδιά σου

Το ένα χέρι με τ’ άλλο δεν σμίγει

Η αγκαλιά μισό αιώνα δεν σφίγγει

Ένοχη η σιωπή σαράντα έξι χρόνια σιωπά

Λάφυρα από απεχθές έγκλημα προσδοκά

Ο πόνος σου ποτέ μην γίνει σιωπή

Δυνατή της φωνής να γίνει κραυγή

Δύση και Ανατολή να αφυπνιστεί

Τον αδίστακτο να διώξουν ληστή

Η αυγή μισή ξημερώνεται

Μισόηλιος ο ήλιος σηκώνεται

Το ματωμένο σου φεγγάρι με πληγώνει

Η ελπίδα της λευτεριάς τον πόνο μερώνει

Με το ένα χέρι με αγκαλιάζεις

Με δακρυσμένο μάτι κοιτάζεις

Η αγάπη μου δίπλα σου θα σταθεί

Ο πόνος σου πόνος μου να γενεί

Η λευτεριά έρχεται να σε βρει

Ο χρόνος άλλο δεν την αργεί

Θα σμίξει πάλι η αγκαλιά σου

Όλα θα χωρέσει τα παιδιά σου

Σ’ αγαπώ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Ιωάννης Αριστοτέλης Γκούμας

25-09-2020

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ, 20-07-2025

Το ψέμα της αλήθειας και η αλήθεια του ψέματος, για την προδοσία της Κύπρου, πριν το 1974, το 1974 και μετά το 1974 μέχρι σήμερα.

Όταν αγκαλιάζεις τον βιαστή σου, ο οποίος ουδέποτε μεταμελήθηκε, για τον βιασμό σου, να είσαι βέβαιος, ότι, αργά ή γρήγορα, θα σε βιάσει ξανά.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, την κραυγή από τους τάφους των αδικοσκοτωμένων Παλληκαριών.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, το μοιρολόι των Ψυχών του Ουρανού που τις νύχτες μοιρολογούν, στις κορυφές του Πενταδάκτυλου.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, την κραυγή από τα σπλάχνα των βιασμένων Γυναικών, που το αίμα τους, πίκρανε για πάντα, τον κάμπο της Μεσαορίας.

«Η ιστορία έχει μνήμη», αλλοίμονο, σε αυτούς που την ξέχασαν και θα την δουν να επιστρέφει, πιο οδυνηρή.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση και τον χρόνο σας.

 

Με εκτίμηση,

Ιωάννης Αριστοτέλης Γκούμας

Μηχανολόγος Μηχανικός ΕΜΠ

ΜΒΑ Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ποιητής

Την εικοστή του μήνα η ανάβαση του Προφήτη ΗΛΙΑ του Θεσβίτη, μέσα σε φωτιά( πυρφόρος ανάβασις), ως τον ουρανό.

 

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα.

Ο άγιος και μέγας προφήτης Ηλίας, αυτός ο άγγελος μέσα σε σώμα, που έλαβε από τον Θεό την εξουσία να ανοίγει και να κλείνει τους ουρανούς, καταγόταν από την Θέσβη της Γαλαάδ (σημ.: Λιστίμπ, νοτίως του Ουάντι Γιαμπίς). Λέγεται ότι την στιγμή της γέννησής του ο πατέρας του είδε άνδρες λευκοφόρους να τον σπαργανώνουν με φωτιά και, ονομάζοντάς τον, του έδωσαν να καταπιεί μια φλόγα, σύμβολο του θείου ζήλου που έμελλε να τον κατατρώει καθ’ όλη την ζωή του. Από παιδί τηρούσε αυστηρά όλες τις εντολές του Νόμου και στεκόταν νομίμως ενώπιον του Θεού με την απαθή παρθενία του, την διαρκή νηστεία και την φλογερή προσευχή, που έκαναν την καρδιά του σαν φωτιά και τον κατέστησαν υπόδειγμα μοναχικού βίου.

Όταν ο Αχαάβ ανήλθε στον θρόνο του βασιλείου του βορρά, που είχε αποσχισθεί από τα χρόνια του Ιεροβοάμ, έφθασε στο απόγειό της η ασέβεια και η αχρειότητα των προκατόχων του. Με την ενθάρρυνση της γυναίκας του, της μιαρής Ιεζάβελ, εδίωκε τους προφήτες και όλους τους ανθρώπους που έμεναν πιστοί στον Θεό και επιδόθηκε στην λατρεία των ψευδοθεών: του Βάαλ και της Αστάρτης. Ο προφήτης Ηλίας μετέβη τότε στον βασιλιά και του δήλωσε: «Ζη Κύριος ο Θεός των Δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ, μπροστά στον Οποίον εγώ παραστέκομαι, και λέγω ότι τα επόμενα χρόνια δεν θα πέσει στην γη δροσιά ούτε βροχή, παρά μόνο με προσταγή δική μου» (Γ΄ Βασ. 17, 1). Με τα λόγια του προφήτη μια τρομερή ξηρασία ενέσκηψε τότε σαν πυρετός στην γη: όλα ξεράθηκαν, ερημώθηκαν, κάηκαν· άνδρες, γυναίκες, παιδιά, κατοικίδια ζώα και αγρίμια, όλα πέθαιναν από έλλειψη τροφής· οι πηγές στέρεψαν, τα φυτά μαράθηκαν και τίποτε δεν γλύτωσε από την μάστιγα που επέτρεψε ο Θεός με την ελπίδα ότι ο λιμός θα οδηγούσε τον λαό του Ισραήλ στην μετάνοια.

Με εντολή Θεού, ο προφήτης που φορούσε μηλωτή και δερμάτινη ζώνη, άφησε το βασίλειο του Ισραήλ και μετέβη στον χείμαρρο Χερίθ, ανατολικά του Ιορδάνη. Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, στον τόπο αυτό ακριβώς ανεγέρθη μεταγενέστερα η Μονή του Χοζεβά, που υπάρχει και σήμερα [8 Ιαν.]. Εκεί, ο προφήτης του Θεού έπινε νερό από τον χείμαρρο και ο Κύριος τού έστελνε κόρακες - πουλιά που οι Ισραηλίτες τα θεωρούσαν ακάθαρτα, τα οποία ήσαν γνωστά για την σκληρότητά τους απέναντι στα νεογνά τους - για να του φέρνουν ψωμί το πρωί και κρέας το δειλινό (Γ΄ Βασ. 17, 6), προτρέποντας έτσι τον προφήτη Του να είναι εύσπλαχνος απέναντι στον δοκιμαζόμενο λαό Του. Αυτό το γεγονός αποτελεί το θέμα πολλών πατερικών ομιλιών για τον προφήτη Ηλία και συγκεκριμένα το κοντάκιο Ζ΄ του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού (SC 99, 309-341) [1 Οκτ.]. Όταν ο χείμαρρος ξεράθηκε κι αυτός, ο Θεός έστειλε τον δούλο Του στην Σαρεπτά της Σιδωνίας, δείχνοντάς του καθ’ οδόν τα ολέθρια αποτελέσματα της ανομβρίας, για να τον παραινέσει για μια φορά ακόμη να είναι συμπονετικός. Έφθασε σε μια φτωχιά χήρα ειδωλολάτρισσα, που μάζευε ξύλα για να ψήσει ψωμί για την ίδια και τον γιο της. Παρά την έσχατη ένδεια στην οποία βρισκόταν, έβαλε πρώτα από όλα το καθήκον της φιλοξενίας και, μόλις ο προφήτης τής το ζήτησε, πήγε να ετοιμάσει γι’ αυτόν μία λαγάνα με το λίγο αλεύρι και λάδι που της είχε απομείνει. Σύντομα αποζημιώθηκε για την φιλοξενία της: με τα λόγια του προφήτη το πιθάρι με το αλεύρι και το δοχείο με το λάδι δεν επρόκειτο να αδειάσουν μέχρι να έλθει η πολυπόθητη βροχή. Κατέλυσε για λίγες ημέρες στο σπίτι της χήρας, αλλά εν τω μεταξύ ο γιος της αρρώστησε και πέθανε. Η γυναίκα μέσα στον πόνο της κατηγόρησε τον άνθρωπο του Θεού ότι έφερε δυστυχία και όλεθρο μέσα στο σπίτι της. Ο προφήτης Ηλίας ανέβασε το παιδί στο ανώγι όπου έμενε και, αφού επικαλέστηκε τον Θεό και ενεφύσησε τρεις φορές στο άψυχο παιδί και προσευχήθηκε στον Κύριο, επέστρεψε στην μητέρα τον γιο της ζωντανό, προφητεύοντας έτσι την Ανάσταση των νεκρών (Γ΄ Βασ. 17, 10-24).

 

Η ανομβρία βασάνισε την περιοχή επί τρία έτη και μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε αποδεκατισθεί· ο Θεός όμως, σεβόμενος τον όρκο του προφήτη Του, δεν ήθελε να δείξει την ευσπλαχνία Του προτού καταλάβει ο Ηλίας ότι επιθυμία Του δεν είναι ο θάνατος των αμαρτωλών, αλλά η μεταστροφή τους (βλ. Ιεζ. 33, 11). Απέστειλε τότε τον προφήτη στον βασιλιά Αχαάβ για να του αναγγείλει ότι η ξηρασία επρόκειτο να πάψει σύντομα. Ο Ηλίας παρουσιάστηκε στον έκπληκτο βασιλιά, που έβλεπε να έρχεται ελεύθερα αυτός που είχε βάλει πριν να τον αναζητούν παντού, και τον κάλεσε να συγκεντρώσει όλον τον λαό του Ισραήλ στο Καρμήλιον όρος για να παραστεί μάρτυρας στην αντιπαράθεσή του με τους τετρακόσιους πενήντα προφήτες του Βάαλ και τους τετρακόσιους προφήτες των ιερών αλσών που συντηρούσε η Ιεζάβελ. Μόλις έγινε η μεγάλη αυτή σύναξη, ο Ηλίας είπε στον λαό: «Ως πότε θα αμφιταλαντεύεστε; Αν ο Κύριος είναι στ’ αλήθεια ο Θεός, ακολουθήστε Τον· κι αν είναι θεός ο Βάαλ, ακολουθήστε τότε εκείνον!» (Γ΄ Βασ. 18, 21). Έδωσε εντολή να ετοιμασθούν προς θυσία δύο μοσχάρια και να τοποθετηθούν πάνω στα ξύλα, χωρίς όμως να ανάψουν φωτιά, και άφησε τους ψευδοπροφήτες να θυσιάσουν πρώτοι αυτοί. Αυτοί, πάλι, με μεγάλες φωνές επικαλούνταν τον Βάαλ κάνοντας χαρακιές στα σώματά τους από το πρωί ως το βράδυ, αλλά ματαίως. Ο Ηλίας τούς ενέπαιζε προτρέποντάς τους να φωνάξουν ακόμη πιο δυνατά, μήπως και ο θεός τους είχε αποκοιμηθεί ή ήταν απασχολημένος σε άλλη δουλειά (!). Όταν βράδιασε, ο προφήτης ανήγειρε θυσιαστήριο με δώδεκα πέτρες, που παρίσταναν τις φυλές του Ισραήλ, έσκαψε γύρω του ένα μεγάλο αυλάκι και τοποθέτησε πάνω στα ξύλα του θυσιαστηρίου το κομματιασμένο μοσχάρι. Είπε τότε να περιχύσουν τρεις φορές άφθονο νερό πάνω στο ολοκαύτωμα και στα ξύλα και έτσι το αυλάκι γέμισε από τα νερά που έτρεχαν. Έπειτα ανεβόησε προς τον ουρανό επικαλούμενος τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ. Στην στιγμή έπεσε φωτιά από τον ουρανό και έκαψε εντελώς το ολοκαύτωμα, τα ξύλα και τις πέτρες, γλείφοντας ως και το νερό. Τότε ο λαός έσκυψε το κεφάλι στην γη φωνάζοντας: «Στ’ αλήθεια ο Κύριος, Αυτός είναι ο Θεός!» (Γ΄ Βασ. 18, 39). Με εντολή του Ηλιού συνελήφθησαν οι ψευδοπροφήτες και ο άνθρωπος του Θεού τούς έσφαξε με τα ίδια του τα χέρια στον χείμαρρο Κισσών. Κατόπιν ανήγγειλε στον Αχαάβ ότι η ανομβρία θα έπαιρνε σύντομα τέλος. Ο ίδιος ανέβηκε στην κορυφή του Καρμηλίου και, προσπίπτοντας στην γη με το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα και τον νου συγκεντρωμένο στην καρδία του, προσευχήθηκε. Επτά φορές έστειλε τον υπηρέτη του να ατενίσει τον ορίζοντα κατά την θάλασσα, και την εβδόμη φάνηκε μακριά ένα μικρό σύννεφο, σε λίγο δε ο ουρανός σκοτείνιασε και ξέσπασε δυνατή βροχή σκορπίζοντας στην γη την ουράνια ευλογία.

Όταν η βασίλισσα Ιεζάβελ έμαθε την σφαγή των προφητών της, εξοργίστηκε και ορκίστηκε να εκδικηθεί. Ο Ηλίας, που δεν είχε φοβηθεί το πλήθος των ψευδοπροφητών, αυτή την φορά εγκαταλείφθηκε από την Χάρη του Θεού και, κυριευμένος από μικροψυχία, έφυγε για την Βηρσαβεέ, στην γη του Ιούδα. Εξαντλημένος από την οδοιπορία στην έρημο, κάθισε στην σκιά ενός δένδρου και ζήτησε από τον Θεό να του πάρει την ζωή. Άγγελος Κυρίου επεφάνη τότε σ’ αυτόν και του έδωσε μια λαγάνα κι ένα κανάτι νερό. Αναζωογονημένος από την θεϊκή αυτή αρωγή, μπόρεσε να περπατήσει σαράντα ημέρες μέσα στην έρημο μέχρι το βουνό του Θεού, το Χωρήβ, την κορυφή του όρους Σινά, εκεί όπου ο Θεός εμφανίστηκε στον Μωυσή (βλ. Εξ. 33). Μπήκε εκεί σε ένα κοίλωμα βράχου, όπου είχε κρυφτεί άλλοτε ο Μωυσής, και κατέλυσε την νύκτα. Ο Θεός τότε του απευθύνθηκε και ο Ηλίας απάντησε: «Με ζήλο μεγάλο αγωνίστηκα για Σένα, Κύριε, Παντοκράτορα! Αλλά να, που οι Ισραηλίτες αθέτησαν την διαθήκη Σου, γκρέμισαν τα θυσιαστήριά Σου και κατάσφαξαν τους προφήτες Σου· μονάχα εγώ απέμεινα μόνος εδώ και ζητούν κι εμένα τώρα να με θανατώσουν» (Γ΄ Βασ. 19, 10). Ο Θεός τον πρόσταξε να βγει από εκεί και να σταθεί πάνω στο βουνό, για να Τον δει. Τότε, σφοδρός άνεμος έσχιζε τα όρη και συνέτριβε τους βράχους, αλλά ο Κύριος δεν ήταν μέσα στον άνεμο· κατόπιν έγινε ισχυρός σεισμός, αλλά ο Κύριος δεν ήταν μέσα στον σεισμό· και μετά τον σεισμό έγινε μεγάλο πυρ, αλλά ο Κύριος δεν ήταν στο πυρ· και μετά το πυρ ήλθε μία φωνή που ήταν σαν αύρα λεπτή (Γ΄ Βασ. 19, 12) την οποία, μόλις την άκουσε και την αισθάνθηκε ο Ηλίας, σκέπασε από ευλάβεια το πρόσωπό του με την μηλωτή του και στάθηκε στην είσοδο του σπηλαίου, διότι ο Θεός ήταν στ’ αλήθεια μέσα σε αυτή την λεπτή αύρα, την οποία οι άγιοι Πατέρες μας την ερμήνευσαν ως προτύπωση της Ενανθρωπήσεως του Χριστού, ανώτερη κατά πάντα από τις τρομακτικές θεοφάνειες της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Κύριος τον βεβαίωσε ότι δεν ήταν ο Ηλίας ο μόνος δίκαιος, καθότι άλλοι επτά χιλιάδες Ισραηλίτες δεν είχαν σκύψει το κεφάλι μπροστά στον Βάαλ, και τον διέταξε να επιστρέψει από τον ίδιο δρόμο για να χρίσει βασιλέα της Συρίας τον Αζαήλ και τον Ιού βασιλέα του Ισραήλ, κατόπιν δε να χρίσει διάδοχό του τον Ελισαίο [14 Ιουν.]. Ο Ηλίας βρήκε τον Ελισαίο να οργώνει με δώδεκα ζευγάρια βόδια και, ρίχνοντας πάνω του την μηλωτή του, τον έκανε μαθητή του.

Ο βασιλιάς Αχαάβ ωστόσο συνέχισε τις ασεβείς πράξεις του και άρπαξε το αμπέλι του Ναβουθαί του Ιεζραηλίτη, προκαλώντας δολίως την θανάτωσή του κατόπιν συμβουλής της Ιεζάβελ. Ο προφήτης Ηλίας, που είχε σιωπήσει για κάποιο διάστημα, στάλθηκε από τον Κύριο στην Σαμάρεια και είπε στον βασιλέα: «Στον τόπο όπου τα σκυλιά έγλυψαν το αίμα του Ναβουθαί, θα γλύψουν και το δικό σου το αίμα κι όλες οι πόρνες πρόκειται να λουστούν μ’ αυτό» (Γ΄ Βασ. 21, 19). Πρόσθεσε ότι συμφορά θα έπεφτε σε όλον τον οίκο του Αχαάβ και ότι τα σκυλιά θα κατασπάραζαν το σώμα της Ιεζάβελ στο περιτείχισμα του Ιεζράελ. Στα φοβερά λόγια αυτά ο βασιλιάς έπεσε σε συντριβή· έσκισε τα ρούχα του, φόρεσε σάκκο και νήστεψε. Ο Κύριος είδε ευνοϊκά την μετάνοιά του και ανήγγειλε στον προφήτη του ότι δεν θα άφηνε να ξεσπάσει η οργή του παρά μόνο στις ημέρες τις βασιλείας του γιου του.

Ο Αχαάβ πέθανε λίγο αργότερα και ανέλαβε την εξουσία ο γιος του Οχοζίας, άνθρωπος δεισιδαίμων. Αρρώστησε και έστειλε μηνυτές να συμβουλευτούν τον Βεελζεβούλ, τον θεό των Ακκαρών. Ο προφήτης Ηλίας παρουσιάστηκε στους απεσταλμένους αναγγέλλοντας ότι ο βασιλιάς δεν θα αναλάμβανε. Όταν αυτοί μετέδωσαν το μήνυμα περιγράφοντας τον προφήτη, ο βασιλιάς, αναγνωρίζοντας τον Ηλία, έστειλε ένα απόσπασμα από πενήντα άνδρες να τον συλλάβουν. Δύο φορές όμως που έγινε αυτό, φωτιά έπεσε από τον ουρανό με την επίκληση του προφήτη και έκανε στάχτη τους στρατιώτες. Ο τρίτος πεντηκόνταρχος ικέτευσε έντρομος τον Ηλία να τον λυπηθεί, και ο προφήτης τον εισάκουσε και πήγε μόνος του στον βασιλέα αναγγέλλοντας με ζωηρή φωνή ότι επρόκειτο να πεθάνει διότι κατέφυγε στους ψευδοθεούς. Ο Οχοζίας πέθανε πράγματι λίγες ημέρες αργότερα και ο αδελφός του Ιωράμ έγινε βασιλιάς του Ισραήλ. Κατά τα δώδεκα έτη της βασιλείας του κατήργησε την λατρεία του Βάαλ, αλλά δεν έβαλε τέρμα στο αμάρτημα του Ιεροβοάμ, που είχε προκαλέσει το σχίσμα στον λαό του Θεού και είχε ενθαρρύνει την ειδωλολατρεία. Γι’ αυτό και ο Θεός έστειλε συμφορές στον οίκο του και εκπλήρωσε την προφητεία που ανήγγειλε ο Ηλίας την εποχή του Αχαάβ: ο Ιού πήρε την εξουσία μετά από συνωμοσία κατά του Ιωράμ και, μπαίνοντας στην πόλη Ιεζράελ, θανάτωσε την Ιεζάβελ γκρεμίζοντάς την από ένα ψηλό παράθυρο. Το αίμα της έβαψε τον τοίχο και τα σκυλιά κατασπάραξαν το σώμα της πριν μπορέσουν να την θάψουν (Δ΄ Βασ. 1, 1-18).

Μετά από δεκαπέντε έτη προφητικής λειτουργίας, έχοντας εκπληρώσει την αποστολή που του εμπιστεύθηκε ο Θεός, ο Ηλίας μετέβη από τα Γάλγαλα στην Βαιθήλ συνοδευόμενος από τον Ελισαίο που αρνιόταν να εγκαταλείψει τον δάσκαλό του. Από εκεί πήγαν στην Ιεριχώ. Φθάνοντας στην όχθη του Ιορδάνη, ο Ηλίας πήρε την μηλωτή του, την τύλιξε και κτύπησε με αυτή τα νερά, που χώρισαν στα δύο για να τους αφήσουν να περάσουν αβρόχοις ποσίν. Όταν ο Ελισαίος τού ζήτησε να έρθει σ’ αυτόν διπλάσιο το προφητικό πνεύμα, ο Ηλίας απάντησε: «Δύσκολο πράγμα μού ζήτησες. Ωστόσο, αν με δεις την στιγμή που θα φεύγω από κοντά σου, τότε θα γίνει αυτό που ζήτησες. Αν όμως δεν με δεις, δεν θα γίνει» (Δ΄ Βασ. 2, 10). Ενώ λοιπόν βάδιζαν στην έρημο συζητώντας, ένα άρμα από φωτιά που έσερναν πύρινα άλογα εμφανίσθηκε ανάμεσά τους. Ο Ηλίας ανέβηκε στο άρμα και ανελήφθη «ὡς εἰς τὸν οὐρανόν» (Δ΄ Βασ. 2, 11), μέσα σε ένα ανεμοστρόβιλο, ενώ ο Ελισαίος τού φώναξε: «Πατέρα μου, πατέρα μου! Εσύ είσαι το άρμα και ο αρματηλάτης του Ισραήλ!» (Δ΄ Βασ. 2, 12). Οι Πατέρες υπογράμμισαν ότι αυτό το «ὡς», που προσέθεσε η μετάφραση των Εβδομήκοντα [Ο΄], δείχνει ότι ο Ηλίας δεν αναλήφθηκε σωματικά στους Ουρανούς, πράγμα αδύνατον πριν την Ανάσταση και την Ανάληψη του Ιησού Χριστού, αλλά ότι απέφυγε τον θάνατο όπως ο Ενώχ και ακόμη ότι τον φύλαξε ο Θεός σε τόπο άγνωστο μέχρι την εσχάτη ημέρα. Ο Ελισαίος πήρε την μηλωτή του προφήτη και διδασκάλου του, που είχε πέσει πάνω του και, κτυπώντας τα νερά δύο φορές, μπόρεσε να διασχίσει τον Ιορδάνη· ενώ οι υπόλοιποι υιοί των προφητών τον χαιρετούσαν λέγοντας: «Το πνεύμα του Ηλία αναπαύθηκε κι έμεινε στον Ελισαίο» (Δ΄ Βασ. 2, 15).

Αναλαμβανόμενος σωματικώς στα απροσπέλαστα ύψη του ουρανού, ο προφήτης Ηλίας προτύπωσε κατ’ αυτό τον τρόπο την Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και με την πέμψη της μηλωτής του επί του μαθητού του, του Ελισαίου, ανήγγειλε την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής (Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, Κοντάκιον Ζ΄, Εις τον Προφήτην Ηλίαν 33, SC 99, 341).

Επιφανής εκπρόσωπος του τάγματος των Προφητών και έχοντας φθάσει με τον πρωτοφανή ζήλο του στην κορυφή της αρετής, ο Ηλίας κρίθηκε άξιος να δει πρόσωπο με πρόσωπο την δόξα του Ενανθρωπήσαντος Θεού μαζί με τον Μωυσή και τους τρεις Αποστόλους κατά την ημέρα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (βλ. Ματθ. 17), όπου ανήγγειλε την Δευτέρα Παρουσία Του. Κατεβαίνοντας από το Θαβώρ, οι Μαθητές ρώτησαν τον Κύριο αν ο Ηλίας θα ερχόταν πριν την ανάσταση των νεκρών για να αποκαταστήσει τα πάντα, όπως διδάσκουν οι προφήτες (Μαλ. 3, 23). Ο Χριστός τούς απάντησε: «Σας βεβαιώνω πως ο Ηλίας ήδη έχει έλθει, μα δεν τον αναγνώρισαν και του έκαναν ό,τι ήθελαν» (Ματθ. 17, 12), υπαινισσόμενος τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και Βαπτιστή, που ήλθε να προετοιμάσει την έλευση του Χριστού «με το πνεύμα και την δύναμη του προφήτη Ηλία» (Λουκ. 1, 17). Η σεπτή εκκλησιαστική παράδοση είδε συχνά δύο μάρτυρες που θα νικηθούν κατά την έσχατη μάχη με τον Αντίχριστο (Αποκ. 11): τον Ενώχ και τον Ηλία, οι οποίοι αμφότεροι διέφυγαν τον θάνατο για τον εσχατολογικό αυτό σκοπό. Όπως ο Ιωάννης υπήρξε ο Πρόδρομος της πρώτης εν σαρκί παρουσίας του Υιού και Λόγου του Θεού, έτσι και ο Προφήτης Ηλίας πιστεύεται ακράδαντα από την συνείδηση της Εκκλησίας ότι θα είναι ο δυναμικός πρόδρομος της Δευτέρας και ενδόξου Παρουσίας του Χριστού κατά την φοβερή και ανεκδιήγητη συντέλεια των αιώνων.

※

«Νέος Συναξαριστής

της Ορθοδόξου Εκκλησίας»·

Τόμος 11ος (Ιούλιος),

Εκδόσεις «Ίνδικτος»·