ΝΤΟΚΟΣ όπως ΣΤΟΚΟΣ

Αυτοί που έκαναν ρώσικη… σαλάτα τα απόρρητα της χώρας, λένε ότι θα προστατέψουν τα προσωπικά μας δεδομένα

Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης·

Φαντάσου ότι είσαι ένας φαρσέρ και σου καρφώνεται η ιδέα να ξεγελάσεις τον Σύμβουλο Ασφαλείας ενός κυρίαρχου (υποτίθεται) κράτους, δηλαδή το δεξί χέρι του πρωθυπουργού για εθνικά ζητήματα υψίστης σημασίας. Στέλνεις 7-8 μηνύματα στο mail του συμβούλου αιτούμενος επικοινωνία μέσω βιντεοκλήσης. Κανείς δεν ιχνηλατεί την προέλευση τους και το αίτημα σου γίνεται δεκτό.

Βάζεις λίγο μακιγιάζ, φοράς μια περούκα, βάζεις μερικά απλά ψηφιακά «φίλτρα» και εμφανίζεσαι στη βιντεοκλήση σαν Ουκρανός αξιωματούχος. Είσαι σε απευθείας επαφή με την «αυλή» του πρωθυπουργού. Ο Σύμβουλος, σου μιλά έχοντας «χάψει» κάθε δευτερόλεπτο της φάρσας σου.

Σε ένα τέταρτο της ώρας έχεις μάθει: α) το πότε θα γίνουν εκλογές σε αυτή τη χώρα, ενώ δεν έχουν ανακοινωθεί, β) ότι επειδή έρχονται εκλογές «σε μερικούς μήνες», αυτή η χώρα δεν δέχεται πολεμικές ενέργειες στην επικράτειά της, αλλιώς δεν αποκλείεται και να το συζητούσαμε, γ) ότι εδώ δεν υπάρχουν Ρώσοι για να χτυπήσετε, αλλά σας προτείνω να εντοπίσετε κανένα Ρώσο δισεκατομμυριούχο στην Τουρκία (!), δ) ότι ο επικεφαλής της ΕΥΠ επισκέφθηκε το Κιέβο και τη χρονική στιγμή που το έπραξε και στ) τι λέει η Ελλάδα, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ για το ενδεχόμενο ένταξης της Ουκρανίας.

Αυτά ακριβώς «κάρφωσε» ο… μέγας εγκέφαλος του ΕΛΙΑΜΕΠ και έμπιστος σύμβουλος του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος. Και στην πρώτη τηλεοπτική του απολογία μετά τον σάλο, βγήκε σε ζωντανή σύνδεση μιλώντας από… εστιατόριο όπως φαίνεται από τη σεφ που κινείται πίσω του. Τόσο σοβαρά λαμβάνει υπόψη η κυβέρνηση τα ζητήματα εθνικής ασφάλειας. Πάλι καλά που δεν μιλούν για την εθνική ασφάλεια παίζοντας διαδικτυακό τάβλι, αν και όρκο δεν μπορούμε να πάρουμε πλέον.

Τον κράτησαν στη θέση του λόγω ΕΛΙΑΜΕΠ

Η ελληνική κυβέρνηση, αντί να στείλει τον κ. Ντόκο να κάνει μόνιμα τουρ γευσιγνωσίας σε εστιατόρια, τον κράτησε στη θέση του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά δικαιολόγησε το διεθνές ρεζιλίκι κάνοντας λόγο για «υβριδικού χαρακτήρα επίθεση» με «διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας» μέσω «εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας Τεχνητής Νοημοσύνης». Ούτε στην ταινία του Τζέιμς Μποντ: «Από τη Ρωσία με αγάπη» δεν θα συναντήσεις τέτοιο σεναριακό οίστρο. Και τέλος πάντων, τι να μας πει και η Ρωσία για «διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας»; Τι να μας πουν οι υβριδικές… περούκες, όταν η Ελλάδα εξάγει «πολιτισμό» με το Predator τόσα χρόνια; Όλα κι όλα.

Πάντως η κυβερνητική κάλυψη του Θάνου Ντόκου, έδειξε πόσο γερό «δόντι» αποτελεί το δυσώνυμο ΕΛΙΑΜΕΠ. Ακόμα και τα κρατικά μυστικά να δώσεις στο πιάτο και να γίνουν βούκινο διεθνώς, δεν σε κουνάει κανείς. Ακόμα και αν το μόνο που σε ενοχλεί για μια πολεμική ενέργεια εντός της χώρας που εκπροσωπείς, είναι ότι ένα θαλάσσιο drone με 200 κιλά εκρηκτικά θα σου χαλάσει την προεκλογική περίοδο και τον τουρισμό.

Γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ επί 13 συναπτά έτη ήταν ο Θάνος Ντόκος. Και πιο πριν, ήταν Διευθυντής Ερευνών του ιδρύματος για άλλα 7 χρόνια. Μια εικοσαετία γεμάτη, στην υπηρεσία αυτού του τόσο «αθώου» οργανισμού που οι κακές γλώσσες λένε ότι λειτουργεί σαν παρα-υπουργείο της Τουρκίας. Θιασώτης της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, των «αμοιβαίων συμβιβασμών» προς τη Χάγη, της «κουτσής» επέκτασης των χωρικών υδάτων (12 μίλια στο Ιόνιο και λιγότερα στο Αιγαίο) και της επονείδιστης συμφωνίας των Πρεσπών.

Δεν θα ήταν δυνατόν ένας τέτοιος «βράχος» διπλωματίας να λείπει από το κυβερνητικό οικοδόμημα του κ. Μητσοτάκη. Και αν έλειπε ο κ. Ντόκος, θα έπρεπε να επινοηθεί. Και τώρα με τη ρώσικη… σαλάτα που κατάφερε, απέδειξε πόσο θωρακισμένη και αξιοθαύμαστη είναι η εξωτερική μας πολιτική. Θες να στείλεις drone και τινάξεις την Ελλάδα στον αέρα; το στέλνεις. Θες να ξαναστείλεις; Απλά το ανακοινώνεις στον Ντόκο, φτάνει να μην έχουμε εκλογές. Θες να στείλεις πολεμικά πλοία στην Κάσο; Να καθηλώσεις ελληνικά Patriot στη Σαουδική Αραβία; Να κλέψεις καμιά ελληνική μονή 1.500 ετών όπως το Σινά; Να ιδρύσεις κέντρο «μακεδονικής» γλώσσας στη βόρεια Ελλάδα; Να θάψεις τις γερμανικές αποζημιώσεις; Απ’ όλα έχει ο μπαξές της Αριστείας.

Αυτοί θα προστατέψουν τα δεδομένα μας;

Και κυρίως ας προσέξουμε το εξής. Αυτοί που δεν μπορούν να προστατέψουν το διπλωματικό απόρρητο ούτε από 2 φαρσέρ που ξεγέλασαν τον Ντόκο με ένα απλό mail, σου εγγυώνται ότι θα προστατέψουν τα προσωπικά σου δεδομένα! Αυτή η κυβέρνηση που δεν διέθετε πρωτόκολλα ασφαλείας για να αναγνωρίσει ούτε έναν περουκοφόρο ηθοποιό, υπόσχεται ότι θα αποκρούσει τις επιθέσεις των hackers, τα συστήματα μυστικών υπηρεσιών και την εξόρυξη των data από τους κολοσσούς της Silicon Valley. Αυτοί που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε την ταυτοποίηση του προσώπου στην άλλη άκρη της γραμμής, απαιτούν την ασφυκτική ταυτοποίηση των Ελλήνων.

Οπωσδήποτε φυσάει ούριος άνεμος κυβερνοασφάλειας, με μπροστάρη και καραβοκύρη τον κ. Ντόκο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι «ντόκος» είναι η προβλήτα του λιμανιού. Τέτοιο απάνεμο λιμάνι εθνικής ξεγνοιασιάς, σίγουρα δεν έχουν ξαναδεί οι Έλληνες. Όταν το υπουργείο Εσωτερικών αφήνει τα στοιχεία των αποδήμων να γίνονται «τρικάκια» για πάσα χρήση, και όταν ο Σύμβουλος Ασφάλειας μιλάει για απόρρητα θέματα στο Zoom από ένα εστιατόριο, η αξιοπιστία του κράτους είναι αυτή που πράγματι φορά μακιγιάζ και περούκα.

Περίεργο πάντως. Σε αυτή τη χώρα μπορείς να σπάσεις εύκολα όλες τις δικλείδες ασφαλείας, είτε για να πάρεις επιδότηση από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, είτε για να αποσπάσεις στοιχεία εθνικής σημασίας. Τυχαίο θα είναι…

 

 

sportime.

 Στόκος εν δράση...

Παλιά παιχνίδια που σχεδόν ξεχάστηκαν

Το κουτσό...
Το κουτσό παίζεται από 2 ή περισσότερα παιδιά ή από 2 ομάδες παιδιών, όταν τα παιδιά είναι από 4 και πάνω. Κάθε παιδί διαλέγει την πέτρα του, που πρέπει να είναι πλακέ και ελαφριά. Χαράζουν στο χώμα ή ζωγραφίζουν στο πεζοδρόμιο ή στην αυλή με κιμωλία το σχήμα του κουτσού και αριθμούν τα τετράγωνα.
Η επάνω διάμετρος πρέπει να έχει τόσο πλάτος, ώστε να μπορεί να σταθεί ένα παιδί με τεντωμένα τα δυο του πόδια, δηλ. περίπου 80 πόντους. Ανάλογα πρέπει να είναι τα υπόλοιπα τετράγωνα. Ορίζουν ένα σημάδι και κάθε παιδί ρίχνει την πέτρα του στο σημάδι. Όποιου η πέτρα πάει μακρύτερα, εκείνο θα παίξει πρώτο. Ύστερα αρχίζει το παιχνίδι κι όποιο παιδί παίξει πρώτο, πετάει την πέτρα του στο πρώτο τετράγωνο, από μια απόσταση ως 3 βήματα περίπου. Αν τυχόν η πέτρα πέσει είτε έξω από το τετράγωνο είτε πάνω στη γραμμή, τότε το παιδί χάνει τη σειρά του και πρέπει να περιμένει να παίξουν όλοι οι άλλοι για να ξαναρίξει. Αν πέσει μέσα στο τετράγωνο, τότε πηδάει κι αυτό μέσα, πατώντας μόνο στο δεξί πόδι και μ' αυτό σπρώχνει την πέτρα στο επόμενο τετράγωνο.
Όταν φτάσει στο τρίτο, τότε κάνει το λεγόμενο γεφυράκι, δηλ. σπρώχνει την πέτρα πάνω στη γραμμή, που είναι ανάμεσα στα 2 τετράγωνα του (4) και πατάει με τα 2 πόδια. Κατόπιν στηρίζεται πάλι στο δεξί πόδι και σπρώχνει την πέτρα στο πέμπτο τετράγωνο κι από κει στο κεντρικό τετράγωνο του (6), οπότε κάνει πάλι το γεφυράκι, έχοντας την πέτρα στο μεσιανό τετράγωνο και πατώντας με τα 2 πόδια του στα δυο ακριανά.
Αμέσως μετά κάνει μεταβολή πηδώντας και τότε έχει το δικαίωμα είτε να κάνει πάλι το γεφυράκι και να σπρώξει την πέτρα με το κουτσό στο πέμπτο τετράγωνο είτε να σκύψει και να την πιάσει με το χέρι και να την πετάξει στο πέμπτο τετράγωνο. Συνεχίζει ύστερα το κουτσό και γυρίζει πίσω βγάζοντας την πέτρα έξω. Έρχεται κατόπιν η σειρά από τα άλλα παιδιά να κάνουν τον πρώτο γύρο. Ο δεύτερος γύρος λέγεται Τουβλάκι, γιατί όλη η διαδρομή γίνεται τοποθετώντας ένα σπασμένο τουβλάκι στη ράχη του ποδιού και πηδώντας ελαφρά από ένα τετράγωνο στο άλλο, έτσι ώστε να μην πέσει το τουβλάκι κάτω.
Ο τρίτος γύρος λέγεται Πλάτη. Σ' αυτόν ο παίκτης τοποθετεί την πέτρα του επάνω στην πλάτη του και πηδάει από το ένα τετράγωνο στο άλλο κουτσός πάντα και σκύβοντας για να μην πέσει η πέτρα του χάμω. Ο τέταρτος γύρος είναι το Χεράκι. Σ' αυτόν η πέτρα τοποθετείται πάνω στη ράχη του αριστερού χεριού και ο παίκτης πρέπει να κάνει όλη τη διαδρομή πηδηχτά, προσέχοντας να μην του πέσει η πέτρα. Στην επιστροφή, καθώς θα κάνει τη μεταβολή πηδηχτά στο έκτο τετράγωνο, πετάει και την πέτρα ψηλά, γυρίζοντας το χέρι του και κατά την επιστροφή την κρατάει πια στην τεντωμένη παλάμη του. Ο πέμπτος και τελευταίος γύρος είναι το Τυφλό.
Ο παίκτης τοποθετεί την πέτρα πάνω στο κούτελό του και γέρνει το κεφάλι του κατά πίσω, προσέχοντας να μην πέσει η πέτρα. Έτσι κάνει όλη τη διαδρομή, χωρίς να βλέπει που πατάει και προσέχοντας να μην πατήσει στη γραμμή ή να μη βγει έξω από τα τετράγωνα, αλλιώς καίγεται και ξαναρχίζει. Όταν τα παιδιά παίζουν ομαδικά, νικάει εκείνη η ομάδα που οι παίκτες της έχουν καεί τις λιγότερες φορές.

Εξωγήινος λαγοκέφαλος με δάγκωσε σήμερα το πρωί ενώ κολυμπούσα στην παραλία στην Πάτρα στην καρωτίδα.

 

Ευτυχώς με μετέφεραν σε ειδικό νοσοκομείο Λονδίνο και με επανέφεραν στη ζωή.

Έχει πλημμυρίσει το διαδίκτυο μ’ αυτή τη γελοία ιστορία ότι κάποιος λαγοκέφαλος δάγκωσε στην καρωτίδα μία γυναίκα που κολυμπούσε. Αν είναι δυνατόν, αυτό το ψάρι ποτέ δεν επιτίθεται στον άνθρωπο και όλα αυτά είναι παραμύθια σε ένα κλίμα εκφοβισμού το οποίο πάει να επιβληθεί και όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που το προβάλλουν έχουν ευθύνη γιατί παίζουν με την αγωνία του κόσμου.

Δεν γνωρίζω τι την τσίμπησε αυτή την κυρία στο λαιμό αν λέει αλήθεια αλλά μπορεί να ήταν κάποια μέδουσα και μέσα στον πανικό της το δήλωσε λαγοκέφαλος. Εχουν γίνει άπειρες μελέτες για τη συμπεριφορά αυτού του ψαριού σχετικά με τον άνθρωπο ποτέ μα ποτέ δεν επιτίθεται.

Ηρεμήστε λοιπόν και απολαύστε το καλοκαίρι και μην ακούω άλλα τέτοια ράδιο αρβύλα.

Λάβετε υπόψη ότι όποια κυρία μείνει έγκυος από λαγοκέφαλο προτίθεμαι να βαφτίσω το εξώγαμο !!!

 Akis Tselentis

 

Τάσος Λειβαδίτης – Μη χάνεις το θάρρος σου

 

Μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

 

Στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, το έτος 282, ζούσε ένα χριστιανικό ανδρόγυνο, ο Δωρόθεος και η Ευσεβία. Επειδή δεν είχαν παιδιά, παρακαλούσαν τον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί, υποσχόμενοι ότι θα το αφιερώσουν σε Εκείνον.

Ο Θεός άκουσε την προσευχή τους και απέκτησαν ένα κορίτσι ημέρα Κυριακή. Γι' αυτό και το ονόμασαν Κυριακή. Αφού τη βάπτισαν, την ανέθρεψαν σύμφωνα με τη διδασκαλία του Κυρίου και τη διατήρησαν παρθένο, επειδή επρόκειτο να την αφιερώσουν στον Θεό.

Όταν ο ασεβής Διοκλητιανός άρχισε τον διωγμό κατά των χριστιανών, συνελήφθησαν μαζί με την Αγία και οι γονείς της και οδηγήθηκαν στον τύραννο. Εκείνος, αφού τους ανέκρινε, μαστίγωσε τους γονείς της και τους έστειλε στον δούκα Ιούστο, που βρισκόταν στη Μελιτινή της Μικράς Αρμενίας, τη σημερινή Μαλάτεια. Την Κυριακή την έστειλε στον Καίσαρα Μαξιμιανό, που βρισκόταν στη Νικομήδεια.

Ο Μαξιμιανός την ανέκρινε και, βλέποντας ότι έμενε σταθερή στην πίστη του Χριστού, την έριξε στο έδαφος και τη μαστίγωσε για πολλές ώρες. Επειδή όμως η Αγία προσευχόταν, ο τύραννος οργιζόταν με τους στρατιώτες που τη βασάνιζαν. Τότε η Αγία του είπε:

«Μη γελιέσαι, Μαξιμιανέ. Ποτέ δεν θα με νικήσεις, γιατί με βοηθεί ο Θεός.»

Ο Μαξιμιανός, κουρασμένος πλέον, την έστειλε στον άρχοντα της Βιθυνίας, τον Ιλαριανό.

Ο Ιλαριανός, αφού την ανέκρινε, την οδήγησε στον ναό των ειδώλων. Εκεί η Αγία προσευχήθηκε και έγινε μεγάλος σεισμός, που γκρέμισε τα είδωλα και τα έκανε σκόνη. Αμέσως μετά σηκώθηκε ανεμοστρόβιλος, που σκόρπισε τη σκόνη τους στον αέρα. Έπειτα έπεσε κεραυνός και έκαψε το πρόσωπο του Ιλαριανού. Εκείνος έπεσε από τον θρόνο του και πέθανε.

Ο διάδοχός του, όταν πληροφορήθηκε όσα συνέβησαν, καταδίκασε την Αγία να καεί στη φωτιά. Οι υπηρέτες άναψαν μεγάλη πυρά και την έριξαν μέσα. Η Αγία σήκωσε τα χέρια της στον ουρανό και προσευχόταν για πολλή ώρα. Παρόλο που ο καιρός ήταν καθαρός και καλοκαιρινός, κατέβηκε σύννεφο από τον ουρανό και έσβησε όλη τη φωτιά, χωρίς να πάθει καμία βλάβη η Μάρτυρας.

Ύστερα ο τύραννος άφησε εναντίον της διάφορα θηρία. Εκείνα όμως δεν της έκαναν κανένα κακό, αλλά κυλιούνταν ήρεμα στα πόδια της σαν αρνιά. Βλέποντας το θαυμαστό αυτό γεγονός, πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στον Χριστό.

Κατόπιν η Αγία φυλακίστηκε. Την επόμενη ημέρα ο άρχοντας κάθισε στο δικαστήριο και εξέδωσε την τελική καταδικαστική απόφαση σε θάνατο. Οι δήμιοι την οδήγησαν έξω από την πόλη για να την αποκεφαλίσουν.

Η Αγία ζήτησε λίγο χρόνο για να προσευχηθεί. Αφού προσευχήθηκε για αρκετή ώρα, δίδαξε τους χριστιανούς που την είχαν ακολουθήσει. Έπειτα ξάπλωσε στο έδαφος και παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Όταν οι στρατιώτες πλησίασαν για να την αποκεφαλίσουν, τη βρήκαν ήδη νεκρή και έμειναν έκθαμβοι. Τότε ακούστηκε θεϊκή φωνή που τους έλεγε:

«Πηγαίνετε, αδελφοί, και διηγηθείτε σε όλους τα μεγαλεία του Θεού.»

Οι στρατιώτες επέστρεψαν δοξάζοντας τον Θεό.

Ο ΓΑΜΠΡΟΣ ΜΟΥ Ο ΠΡΟΙΚΟΘΗΡΑΣ

Ζακ Μπουσαρ: Πονάω όταν βλέπω Έλληνες να υποτιμούν την πατρίδα και τη γλώσσα τους

 

---

Εγώ αποφάσισα να γίνω νεοελληνιστής σε ηλικία 12 ετών. Πριν αρχίσω τα αρχαία ελληνικά στο σχολείο, γιατί μαθαίναμε πολλά χρόνια αρχαία ελληνικά, με μάγευαν τα γράμματα της ελληνικής το ψ, το ξ, το ω

Τον συναντήσαμε μεσημέρι στο Θέατρο Τέχνης στην οδό Φρυνίχου. Μερικές ημέρες πριν έφτασε στην Αθήνα από το Μόντρεαλ όπου ζει και διδάσκει την αρχαία και τη νέα ελληνική. Αυτή τη φορά τον έφερε στη δεύτερη πατρίδα του, όπως ονομάζει τη χώρα μας, το Φεστιβάλ Αναλόγιο της Σίσυς Παπαθανασίου και η παρουσίαση του έργου «Φιλοθέων πάρεργα» του Νικόλαου Μαυροκορδάτου.

Ο ίδιος αφιέρωσε πολλά χρόνια από τη ζωή του για τη μετάφραση του «πρώτου νεοελληνικού μυθιστορήματος», που μας το συστήνει ως «ριζοσπαστικό κείμενο» που εισάγει τον πρώιμο Νεοελληνικό Διαφωτισμό στα ελληνικά.

Ευγενής και μειλίχιος, αρχίζει να ξεδιπλώνει ήρεμα την αφήγησή του. Από τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και τον Μαυροκορδάτο μέχρι τους πρόσφυγες της Μεσογείου και τους Ινδιάνους του Κεμπέκ, ο διακεκριμένος ελληνιστής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ και ακαδημαϊκός Ζαν Μπουσάρ μιλάει για τις αξίες και τις αρχές τις οποίες οφείλουμε να σεβόμαστε, για τη γλώσσα και τη χώρα μας, για τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό, τον υπερρεαλισμό και τον Εμπειρίκο, για τις μεταφράσεις του, τη μεγάλη αγάπη και σεβασμό που τρέφει στη γλώσσα και στον πολιτισμό μας.

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

............

* Η γλώσσα είναι αυτή που σας ώθησε να μελετήσετε τον ελληνικό πολιτισμό;

Είναι η γλώσσα η ελληνική. Εγώ αποφάσισα να γίνω νεοελληνιστής σε ηλικία 12 ετών. Πριν αρχίσω τα αρχαία ελληνικά στο σχολείο, γιατί μαθαίναμε πολλά χρόνια αρχαία ελληνικά, με μάγευαν τα γράμματα της ελληνικής το ψ, το ξ, το ω. Ίσως το σύστημα που είχαμε στο σχολείο τότε στο Κεμπέκ, όπου μαθαίναμε λατινικά και αρχαία ελληνικά, με έκανε να πιστεύω ότι η ελληνική γλώσσα είναι η πιο τέλεια γλώσσα στην έκφραση και τη σκέψη.

* Θέλετε να μας το εξηγήσετε αυτό;

Ο εξελληνισμός του πλανήτη δεν έχει τελειώσει. Έχει αρχίσει με τους Ρωμαίους, το αίσθημα της κουλτούρας αρχίζει με τους Ρωμαίους. Οι Ρωμαίοι λένε τι είναι η επιστήμη, τι είναι η Φιλοσοφία, τι είναι η πολιτική σκέψη. Όταν ένας Γιακούτ στη Σιβηρία μαθαίνει ρωσικά και μαθαίνει ότι υπάρχει η επιστήμη, χωρίς να το καταλαβαίνει εξελληνίζεται, μπαίνει στην καρδιά του πολιτισμού. Είναι ιδέες και σκέψεις που υπάρχουν στον Αριστοτέλη, στον Πλάτωνα. Αυτός ο εξελληνισμός του πλανήτη είναι ένα φαινόμενο που συνέχεια εφαρμόζεται και εξελίσσεται.

* Το κατανοούμε αυτό οι Έλληνες;

Δεν ξέρω. Αλλά εμένα μου έκανε εντύπωση όταν ήμουν μικρός. Και τότε είπα, ότι για να κατέχω καλύτερα τα αρχαία ελληνικά, πρέπει να μάθω τα νέα ελληνικά. Και ήρθα εδώ και είπα στον δάσκαλό μου, τον Δημαρά, ότι θέλω να γίνω ελληνιστής, αλλά ήρθα να μάθω νέα ελληνικά για να κατέχω καλύτερα τα αρχαία. Εκείνος μου πρότεινε να κάνω το αντίθετο, δηλαδή με τις γνώσεις που είχα για την αρχαία Ελλάδα να μελετήσω τη νεώτερη Ελλάδα και να δω το τι χρωστάμε στους αρχαίους. Κι αυτό έκανα.

* Μελετώντας τον σύγχρονο ταυτόχρονα με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό σήμερα πού καταλήγετε;

Πονάω όταν βλέπω ότι μερικοί Έλληνες υποτιμούν την πατρίδα τους και τη γλώσσα τους. Πώς το επιτρέπετε αυτό το πράγμα; Την άλλη εβδομάδα, που θα γυρίσω στο Μοντρεάλ πρέπει να κάνω μια διάλεξη σε φοιτητές για την αξία της ελληνικής γλώσσας για να τους πείσω ότι δεν μαθαίνεις νέα ελληνικά όπως μαθαίνεις ολλανδικά. Μαθαίνεις νέα ελληνικά και ξέρεις καλύτερα τη μητρική σου γλώσσα, τη γαλλική, διαπιστώνοντας ότι οι ρίζες των λέξεων έχουν την πηγή τους από τα ελληνικά. Αλλά δεν είναι μόνο οι λέξεις, είναι όλο το σύστημα της σκέψης, το πώς λειτουργεί το πνεύμα μας. Είμαστε ορφανά παιδιά του Αριστοτέλη, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε. Η αξία του συλλογισμού, της επιστήμης, της γνώσης έρχεται από ‘κεί. Ακόμα και ο Σιου ο Ινδιάνος, που δεν ξέρει καν που πέφτει η Ελλάδα, εάν πιστεύει σε ορισμένες αρχές στην πολιτική, την επιστήμη ακόμα και στον θεό, οφείλεται σε ανθρώπους που κουβαλούσαν τον ελληνισμό μέσα τους, χωρίς να το ξέρουν καμιά φορά.

* Τι είναι ελληνισμός για σας;

Είναι μια φιλοσοφία ζωής. Το να ζεις ως λογικό και πολιτικό ον.

* Δεν είναι μόνο επιστημονικό ενδιαφέρον;

Όχι. Το πρώτο πράγμα στον ελληνισμό είναι ο ανθρωπισμός. Και ανθρωπισμός δεν είναι να ξέρεις γράμματα, αλλά να έχεις αισθήματα, να σέβεσαι τον άλλο γιατί είναι απλός θνητός σαν κι εσένα. Ο ελληνισμός είναι μοναδικό εργαλείο γνώσης, αλλά είναι και συνθήκη ζωής. Έχω μελετήσει πολλά χρόνια τα λατινικά, τα ελληνικά, τα σανσκριτικά, τα εβραϊκά. Σε καμία άλλη κουλτούρα δεν βρίσκουμε αυτό που βρίσκουμε στους αρχαίους Έλληνες, αλλά και στους σύγχρονους Έλληνες. Στη Δύση ελληνισμός σημαίνει νους, λογική, επιστήμη, φως κ.λπ. Όταν μαθαίνεις αυτό το πράγμα και έρχεσαι στην Ελλάδα, βλέπεις να είναι το άλλο στοιχείο που κράτησαν οι νεοέλληνες, το πάθος, το παράλογο. Το δύσκολο είναι να ξανακάνεις μια σύνθεση από τις δύο αυτές πλευρές. Αλλά είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος.

* Ποια είναι η εικόνα της Ελλάδας σήμερα στο διεθνές τοπίο;

Καλώς ή κακώς, για τους πολλούς είναι η Φλόριδα της Ευρώπης. Βλέπετε πόσοι έρχονται εδώ και δεν ξέρουν καλά την Ιστορία, το τι χρωστάνε στον ελληνισμό. Τη λέξη ελληνισμός τη χρησιμοποιώ με την καβαφική της έννοια, με την έννοια του πολιτισμού. Εγώ ως καθηγητής, ως δάσκαλος ξέρω ότι μπορώ να πείσω ανθρώπους ότι η εκμάθηση της ελληνικής είναι πιο σπουδαία από την εκμάθηση της ρωσικής ή της ισπανικής, γιατί πάει στην καρδιά του πολιτισμού. Η έννοια του πολιτισμένου πολίτη δίνει σημασία στην κουλτούρα του νου, των γραμμάτων και των αισθημάτων και στην πολιτική ζωή.

* Γιατί διαδίδετε τη νεοελληνική λογοτεχνία;

Γιατί πιστεύω ότι έχει ένα ιδιαίτερο άρωμα, αλλά και ουσία. Ο κάθε σημερινός Έλληνας έχει τη δική του φιλοσοφία περί θεού, πολιτικής και ζωής. Αυτό είναι κάτι που δεν το βλέπουμε σε πολλές κουλτούρες όπου οι γλώσσες είναι ρηχές.

* Όμως η ελληνική λογοτεχνία θεωρείται ότι είναι καταδικασμένη γιατί γράφεται σε μια “μικρή” γλώσσα.

Γι’ αυτό και χρειάζεται να μεταφραστεί, αλλά από μεταφραστές με ταλέντο, γιατί εύκολα μπορεί ένας μεταφραστής να θάψει έναν λογοτέχνη.

* Το ότι ο Καβάφης και ο Καζαντζάκης διαβάζονται τόσο πολύ διεθνώς οφείλεται τους μεταφραστές τους;

Σ’ αυτές τις δύο περιπτώσεις, ακόμα και μια μέτρια μετάφραση βοηθάει γιατί στην περίπτωση του Καζαντζάκη δεν είναι η γλώσσα του που μαγεύει, αλλά η σκέψη, τα πρόσωπα, αυτό που φτιάχνει, ενώ στην περίπτωση του Καβάφη ο κάθε ξένος νομίζει ότι αναγνωρίζει σύμβολα τοτέμ που ήξερε. Γι’ αυτό και στην πρώτη ανάγνωση κάθε ξένος αναγνώστης νομίζει ότι καταλαβαίνει τι λέει ο Καβάφης, γιατί είναι σαν να απευθύνεται σ’ αυτόν. Αλλά σύμφωνα με μια σκέψη ενός Γάλλου κριτικού, ο ποιητής είναι αυτός που λέει κάτι άλλο απ’ αυτό που μοιάζει να λέει, αλλά μιλάει και γι’ αυτό που μοιάζει να μιλάει. Δηλαδή ένας ποιητής που μιλάει για ένα λουλούδι ίσως εννοεί ταυτόχρονα μια κοπέλα, αλλά μιλάει για ένα λουλούδι, οπότε πρέπει το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί να είναι συνεπές μ’ αυτό που περιγράφει. Γι’ αυτό τα βρήκα εγώ με τον Εμπειρίκο.

* Τον Εμπειρίκο τον μελετήσατε, τον μεταφράσατε. Τον γνωρίσατε;

Δυστυχώς όχι, παρ’ ότι ήταν στην Αθήνα όταν ήμουν κι εγώ εδώ φοιτητής. Αλλά δεν μου είπε ποτέ κανένας να πάω να τον γνωρίσω. Από τότε διάβαζα τα ποιήματά του, αλλά δεν μπορούσα να πιαστώ από πουθενά, παρά μόνο από τη μουσική των λέξεων. Είχα, δεν ξέρω πώς να το πω, το ταλέντο ίσως, και έβρισκα τους κώδικες στην ποίησή του. Ανακάλυψα ότι τα πάντα στην ποίηση του Εμπειρίκου έχουν σχέση με τον έρωτα.

* Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που κάνει καλό έναν μεταφραστή;

Ο καλός μεταφραστής λέει πολλές φορές όχι. Όταν δεν μπορώ να μεταφράσω ένα έργο, προτιμώ να πω όχι. Για τον Εμπειρίκο, τον δίδασκα και δεν καταλάβαινα ακόμα καλά – καλά τι εννοούσε. Άρχισα να τον καταλαβαίνω την ημέρα που άρχισα να τον μεταφράζω. Ο μεταφραστής πρέπει να έχει ταλέντο αυτό δεν διδάσκεται. Πρέπει όμως οπωσδήποτε να αγαπάει το έργο που μεταφράζει.

dinfo.gr

Τα «αποτυπώματα»… τριών τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι.

 Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

ΗΡΘΕ ΒΟΡΙΑΣ, ΗΡΘΕ ΝΟΤΙΑΣ

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Γιάγκος Αραβαντινός

Μες στην Κατοχή ο Μάνος Χατζιδάκις άκουγε μαγεμένος τη Lily Marlene, το τραγούδι για το κορίτσι που πήγαινε κάθε βράδυ στους στρατώνες και όλοι τη φώναζαν με τ' όνομά της. Το κορίτσι πέθανε ξαφνικά, οι στρατιώτες λυπημένοι τραγουδούσαν το τραγούδι της, ο Χατζιδάκις το έπαιζε στο πιάνο σαν να διηγόταν την ιστορία του κοριτσιού και τελικά αποφάσισε με τον φίλο του Γιάγκο Αραβαντινό να γράψουν το Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς. Ένα τραγούδι μεσογειακό - απάντηση στη βόρεια Lily Marlene- που ήθελαν να το τραγουδήσει, όταν θα τελείωνε ο πόλεμος, η Lale Andersen, η ιδανική ερμηνεύτρια της Lily Marlene.

Πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια... Κι όταν ο Χατζιδάκις πηγαίνει το 1961 – τότε που όλος ο κόσμος τραγουδούσε Τα παιδιά του Πειραιά - στην Φρανκφούρτη για να τιμηθεί από τον δήμαρχο με το κλειδί της πόλης, συνειδητοποιεί ότι η ερμηνεύτρια του τραγουδιού του στα γερμανικά ήταν η Lale Andersen! Της διηγείται την Κατοχική ιστορία και της δίνει να τραγουδήσει το Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς, που είχε γράψει γι' αυτήν το 1943. Μ' αυτό το τραγούδι η Andersen πήρε ένα δεύτερο χρυσό δίσκο.

ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος 

Του Αμερικανού συγγραφέα Tennessee Williams και 60 χρόνια από την ταινία Λεωφορείον ο Πόθος, την κινηματογραφική μεταφορά (Ελίας Καζάν με πρωταγωνιστές Μάρλον Μπράντο και Βίβιαν Λη) του διασημότερου θεατρικού έργου του, που ανέβασε στην Ελλάδα το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν το 1949, με την Μελίνα Μερκούρη στο ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά.

Τη μουσική έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. Εκεί πρωτακούστηκε το Χάρτινο το φεγγαράκι, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, από τη γέννηση του οποίου συμπληρώνονται φέτος επίσης 100 χρόνια. Αυτό το τραγούδι εγκαινίασε και την άρρηκτη φιλία και συνεργασία Χατζιδάκι - Γκάτσου.

Η Μελίνα, την ώρα που ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, στο ρόλο του Στάνλεϊ Κοβάλσκι, μιλάει εναντίον της στην αδερφή της, τραγουδάει με παιδική αφέλεια το Χάρτινο το φεγγαράκι.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ 

 

 

 

Το πιο δημοφιλές, ίσως, έργο του Αριστοφάνη είναι οι Όρνιθες, κι αυτό χάρη στη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι για την παράσταση που σκηνοθέτησε ο Κάρολος Κουν για το Θέατρο Τέχνης το1959. Είχε προηγηθεί το 1957 η Λυσιστράτη σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού.

Πώς όμως ασχολήθηκε ο Χατζιδάκις με τον Αριστοφάνη; Τον ρώτησε η Αλίκη Βουγιουκλάκη σε μια συνέντευξη που του πήρε για το ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 το 1988:

“Ήταν συμπτωματική η σχέση σου με τον Αριστοφάνη ή προϊόν κάποιας ιδιαίτερης αδυναμίαςγια το έργο;”

Κι ο Χατζιδάκις απαντάει με αφοπλιστικότητα:

“Καθόλου, δεν τον ήξερα πριν ασχοληθώ μαζί του. Ήταν εντελώς, προϊόν μιας αμηχανίας του Χουρμούζιου για είκοσι μέρες στο Ηρώδειο που δεν ήξερε τι να τις κάνει. Και μας είπε δεν κάνετε κανέναν Αριστοφάνη. Και έτσι κάναμε τις “Εκκλησιάζουσες”. Και επειδή δε βρήκα στίχους, τότε δεν υπήρχαν στίχοι για να κάνουν τα διάφορα χορικά, επαναλαμβάναμε τις συλλαβές. Πα πα πε πε και νομίζαν οι άλλοι ότι παίζαμε ή κάναμε χιούμορ”.

Μια διαχρονική μουσική, λοιπόν, “προϊόν αμηχανίας”!...

πηγή 

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Γεράσιμος Φωκάς δίνει εμφαντικά σημεία της μεγάλης αγιότητάς του

 

Ὁ Μητροπολίτης Προικοννήσου Ἰ ω σ ή φ έγραφε μεταξύ άλλων στον πρόλογο του βιβλίου "Εγώ τώρα ζω. Δεν υπάρχει θάνατος":

"Tὸ φαινόμενο 'Γεράσιμος Φωκᾶς' τὸ γνώρισα ὄντας λαϊκός.

Ἀνόμοιος ὁ βίος του ἀπὸ ἐκείνων τῆς γενιᾶς μας! ...

Ὅλοι λέγαμε: -Μὰ τί εἶναι τέλος πάντων αὐτό τὸ παιδί; Κι ὅλοι τὸν ἀγαπούσαμε! Εἶχε τὸ 'ἔλα πᾶ', ποὺ λένε στὴν Κρήτη! Μέλι εἶχε καὶ τραβοῦσε κοντά του ὅλους! Παιδιὰ τοῦ

Κατηχητικοῦ, φρικιά, χίππυδες, κουρεμένους, μαλλιάδες, θεοφοβούμενους, ἄθεους, λιβανισμένους, ἀλιβάνιστους, ἀναρχικούς, μη-

χανόβιους, κομμουνιστές, ποδοσφαιρόφιλους, πρεζάκηδες, μποέμ, κουλτουριάρηδες, φοιτηταριό, ἀλανιάρηδες, ὅ,τι βάλλει ὁ νοῦς

σου! Κι ὅλοι βρίσκανε μιὰ περίεργη ἀνάπαυση κοντά του! Κι ὅλοι τὸν ἄκουγαν, κι ὅλοι τὸν ἀγαποῦσαν! ...

Πῆγα στὸ μνῆμα τοῦ κλεινοῦ Φωκᾶ καὶ προσκύνησα καὶ τοῦ ἔκαμα Τρισάγιο!

Μὲ τρεμάμενη ἀπὸ κατάνυξη φωνὴ τὸν ρώτησα: 'Πές μου νὰ σὲ χαρῶ, ματάκια μου, Γεράσιμέ μου, ἁγιάζουν καὶ στὶς μέρεςμας οἱ Δεσποτάδες;'...»

Και δίνει θετική απάντηση ο Ουρανοθρόνιστος Δεσπότης μας Γεράσιμος Φωκάς με τα πολλά θαύματά του.

Στο τελευταίο μνημόσυνό του, τον προηγούμενο μήνα, έδειξε εμφαντικά την μεγάλη αγιότητά του. Είμαστε ακόμη συνεπαρμένοι με ό,τι ζήσαμε.

Μεγάλη η δύναμη του νέου Αγίου μας, δεν τον αντέχουν οι αόρατες δυνάμεις του κακού ... Το ζήσαμε πολύ έντονα. Ό,τι γράφουμε τώρα μας φαίνεται τόσο λίγο, τόσο λειψό, τόσο μερικό, τόσο ελάχιστο ως προς την ολότητα της δόξης που του χάρισε ο Θεός και σίγουρα επέτρεψε να φανεί.

Και λέει κι ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, "κοίταξε τι δύναμη δίνει ο Θεός στους ανθρώπους που τον αγαπήσανε, που πήραν το χάρισμα της αιωνίου ζωής"!

Κι εμείς, αν και ζήσαμε κοντά του 20 χρόνια, αν και από την αρχή βλέπαμε θαυμαστά να γίνονται διά της παρουσίας του, διά της προσευχής του, κατά κάποιο τρόπο, τα αντιλαμβανόμασταν ως κάτι το φυσικό. Τώρα όμως, μετά την εκδημία του όλα είναι τελείως διαφορετικά. Αποκαλύπτεται σε μεγάλο βαθμό η δύναμη της αγιότητάς του.

Και έχουμε ανάγκη, μπροστά σε αυτό το μεγαλείο, για κάποιο διάστημα, να καταφύγουμε στη σιωπή, σε αυτή την υπέροχη, εύλαλη σιωπή, που επιτρέπει στην ψυχή μας κάθε σχετική ανάμνηση, κάθε σχετική εικόνα να αποκαλύπτει νοήματα που ούτε χίλιες λέξεις δεν μπορούν να σου περιγράψουν. Θα ακούσουμε ξανά τις αμέτρητες κασέτες από τους λόγους του στις αγρυπνίες μας, θα επανέλθουμε στα βιβλία που μιλούν για αυτόν, θα τον δούμε στα βίντεο της Χειροτονίας του. Θα τον επικαλούμαστε στην προσευχή μας για όλους μας.

 

 

Γιάννης Τσαρούχης_Ένας ζωγράφος πρέπει να είναι πειθαρχημένος και ειλικρινής με τον εαυτό του.

 Μόνο όταν κάποιος έχει πειθαρχία, ανακαλύπτει το αληθινό νόημα της ζωής. Δραπετεύει από τα πάθη και τις αδυναμίες και φτάνει στην αντικειμενικότητα.

Απόσπασμα από συνέντευξη

στη Σοφία Ιορδανίδου

Κίμωλος: Το νησί που προσπαθεί να αντισταθεί στον υπερτουρισμό

Ἡ Ὁσία Ξένη Γκριγκόριεβνα, ἡ διὰ Χριστὸν σαλή

Ἅγνωστος συγγραφεύς

Αὐτὸν τὸν πρῶτο Μακαρισμὸ τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου μας (“Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν”) μποροῦμε νὰ τὸν ἀποδώσουμε πλήρως στὴν εὐλογημένη δούλη τοῦ Θεοῦ Ξένη, τὴν κατὰ Χριστὸν σαλή. Ἀνῆκε σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι “πτωχοὶ τῷ πνεύματι” καὶ τὰ σαράντα πέντε χρόνια τῆς ἀσκητικῆς της ζωῆς δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο παρὰ μία ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ μία καθίδρυση τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν στὴν καρδιά της.

“Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”. Ἐδῶ ἀναπαύεται τὸ σῶμα τῆς δούλης τοῦ Θεοῦ, Ξένης Γκριγκόριεβνα, γυναικὸς τοῦ αὐτοκρατορικοῦ πρωτοψάλτου, συνταγματάρχου Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς Πετρώφ. Χήρα σὲ ἡλικία 26 ἐτῶν, μία προσκυνήτρια γιὰ 45 χρόνια, ἔζησε 71 χρόνια. Ἦταν γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς”.

Αὐτὰ γράφονται στὸ λακωνικὸ ἐπιτύμβιο πάνω στὸν τάφο τῆς μακαρίας Ξένης, γραμμένα ἀπὸ ἕνα ἄγνωστο πρόσωπο. Καμμιὰ λαϊκὴ διήγηση, καμμιὰ ἀνάμνηση ἀνθρώπων, οὔτε γραπτὲς πηγὲς δὲν μᾶς προμηθεύουν πληροφορίες σχετικὰ μὲ τοὺς γονεῖς της, τὴν ἀνατροφή της, τὴν παιδεία της ἢ ἄλλη κοινωνικὴ δραστηριότητα. Ὅμως μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἡ Ξένη Γκριγκόριεβνα δὲν ἦταν ἀπὸ χαμηλὴ οἰκογένεια. Ὁ σύζυγός της Ἀνδρέας Φεοντόροβιτς εἶχε τὸν βαθμὸ τοῦ συνταγματάρχου καὶ ἦταν πρωτοψάλτης στὴν βασιλικὴ αὐλή. Ἡ θέση αὐτὴ ἦταν μία πολὺ ὑψηλὴ κοινωνικὴ θέση καὶ ἔδινε δόξα καὶ ὑλικὴ ἀπολαβή.

Ἦταν νέοι. Εἶχαν ἀγάπη μεταξύ τους. Ὑπηρέτησαν καὶ οἱ δύο στὴν βασιλικὴ αὐλή, ἔκαναν τὸ γάμο τους, καλοῦσαν φιλοξενουμένους στὸ σπίτι τους καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι πήγαιναν ὡς φιλοξενούμενοι σὲ ἄλλα σπίτια. Αὐτὰ οἱ ἄνθρωποι τὰ ὀνομάζουν “καλὴ τύχη” καὶ φαινόταν ὅτι τίποτε στὸ ἀνδρόγυνο αὐτό, τὸν Ἀνδρέα καὶ τὴν Ξένη, δὲν θὰ ἔδινε τέλος σ’ αὐτὴ τοὺς τὴ χαρά. Ἀλλὰ ξαφνικὰ ἕνα φοβερὸ χτύπημα, σὰν κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ, ὁ ἀναπάντεχος θάνατος τοῦ ἀγαπημένου συζύγου, κεραυνοβόλησε τὴν Ξένη Γκριγκόριεβνα. Τόσο πολὺ καταβλήθηκε αὐτὴ ἀπὸ θλίψη γιὰ τὸν θάνατο τοῦ συζύγου της, ὥστε στοὺς πολλοὺς φαινόταν ὅτι ἔχασε τὰ λογικά της. Ἔτσι νόμισαν οἱ συγγενεῖς της, οἱ φίλοι της καὶ οἱ γνωστοί της.

Πραγματικὰ ἡ συμπεριφορὰ τῆς Ξένης μετὰ τὸ θάνατο τοῦ συζύγου της ἦταν πολὺ περίεργη. Κατὰ πρῶτον ἄρχισε νὰ βεβαιώνη ὅλους ὅσους τὴν περιτριγύριζαν ὅτι ὁ σύζυγός της δὲν πέθανε, ἀλλὰ ὅτι πέθανε αὐτή. Φόρεσε τὰ ροῦχα τοῦ νεκροῦ συζύγου της καὶ ἄρχισε νὰ ὀνομάζη τὸν ἑαυτὸ της Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς. Οἱ συγγενεῖς της τὴν θεώρησαν περισσότερο γιὰ παράφρονα, ὅταν αὐτὴ ἄρχισε νὰ μοιράζη τὴν περιουσία της στοὺς φτωχοὺς καὶ ὅταν ἔδωσε τὸ σπίτι της στὴν Παρασκευή Ἀτόνοβα. Οἱ ἐνδιαφερόμενοι γιὰ τὴν περιουσία της συγγενεῖς της στράφηκαν στὶς ἀρχὲς καὶ ζήτησαν ἀπὸ αὐτὲς νὰ λάβουν μέτρα ἐναντίον μιᾶς τέτοιας διάθεσης τῆς κληρονομιᾶς της ἀπὸ αὐτήν. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀναφορὰ τῶν συγγενῶν οἱ ἀρχὲς τὴν κάλεσαν καὶ ἀφοῦ συζήτησαν μαζί της, συμπέραναν ὅτι ἦταν πολὺ καλὰ στὰ λογικά της καὶ εἶχε ἑπομένως κάθε δικαίωμα νὰ κάνη ὅ,τι ἤθελε τὴν περιουσία της.

Τί συνέβηκε πράγματι μὲ τὴν Ξένη Γκριγκόριεβνα; Ἀσφαλῶς συνέβηκε μέσα της μία πλήρης πνευματικὴ ἀντιστροφή, πού, κατὰ τὰ ἴδια της τὰ λόγια, ἡ Ξένη Γκριγκόριεβνα Πέτροβα εἶχε πεθάνει!...Βάζοντας τὰ ροῦχα τοῦ συζύγου της καὶ παίρνοντας τὸ ὄνομά του ἦταν, κατὰ τὴ γνώμη της, σὰν νὰ παρατεινόταν ἡ δική του ζωὴ στὸ πρόσωπό της γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες του μὲ τὴ δική της ἀφιερωμένη στὸ Θεὸ ζωή. Τώρα αὐτὴ παρουσίαζε τὸν ἑαυτό της στὸν κόσμο μὲ τὴν πιὸ δύσκολη ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ ὡς “κατὰ Χριστὸν τρελλή”.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης λέγει: “Ὑπάρχει μία ἀληθινή, πραγματικὴ ζωὴ καὶ μία φαινομενική, ψεύτικη ζωή. Τὸ νὰ ζῆς γιὰ νὰ τρῶς, νὰ πίνης, νὰ ντύνεσαι, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνης καὶ νὰ γίνεσαι πλούσιος, τὸ νὰ ζῆς γενικὰ γιὰ ἐγκόσμιες χαρὲς καὶ φροντίδες, αὐτὸ εἶναι μία φαντασία. Τὸ νὰ ζῆς ὅμως γιὰ νὰ εὐχαριστῆς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἐργάζεσαι μὲ κάθε τρόπο γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τους, αὐτὴ εἶναι πραγματικὴ ζωή. Ὁ πρῶτος τρόπος ζωῆς εἶναι ἀκατάπαυστος πνευματικὸς θάνατος. Ὁ δεύτερος εἶναι ἀκατάπαυστη ζωὴ τοῦ πνεύματος.”(Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης, Περὶ τῆς ἐγκοσμίου ζωῆς). Ἀπὸ αὐτὸ βλέπουμε ὅτι τὸ “χτύπημα” ποὺ “χτύπησε” τὴν δούλη τοῦ Θεοῦ Ξένη ἦταν μία ὤθηση ἀπὸ τὴν μὴ πραγματικὴ ζωὴ στὴν ζωὴ τοῦ Πνεύματος.

Ἡ μακαρία Ξένη, ποὺ ἦταν πλούσια πρῶτα ἔζησε τώρα μία φτωχική, πολὺ φτωχικὴ ζωή. Δὲν εἶχε πραγματικὰ ποῦ νὰ κλίνη τὴν κεφαλή της. Γιὰ σκέπη της εἶχε τὸν μελαγχολικὸ βροχερὸ οὐρανὸ τῆς ἁγίας Πετρούπολης, ἐνῶ γιὰ κρεβάτι της εἶχε τὸ ὑγρὸ γυμνὸ ἔδαφος. Περνοῦσε τὶς νύχτες της προσευχόμενη γονατισμένη στὸ γυμνὸ ἔδαφος τῶν χωραφιῶν. Αὐτὸ τὸ μαρτυροῦσαν ἡ ἀστυνομία καὶ οἱ κάτοικοι, ποὺ τὴν ἀνακάλυψαν, γιατί εἶχαν τὴν περιέργεια νὰ μάθουν ποῦ ἐξαφανιζόταν τὶς νύχτες. Κάποτε κάποιος ἀστυνομικὸς τὴν παρακολούθησε καὶ τὴν εἶδε νὰ κλίνη τὰ γόνατά της σ’ ἕνα ἀνοιχτὸ χωράφι καὶ νὰ προσεύχεται. Ἄρχισε νὰ προσεύχεται ἀπὸ τὸ βράδυ καὶ δὲν σηκώθηκε μέχρι τὸ πρωΐ. Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν προσευχῶν της ἔκανε μετάνοιες σὲ ὅλες τὶς διευθύνσεις προσευχόμενη γιὰ ὅλους τοὺς ὀρθόδοξους χριστιανούς.

Κατὰ τὴν ἡμέρα συνήθως γύριζε γύρω στοὺς δρόμους τῆς ἁγίας Πετρούπολης. Τὰ κουρελιασμένα ροῦχα της δύσκολα τὴν σκέπαζαν- μία κόκκινη φούστα καὶ μία πράσινη ζακέτα. Στὰ πόδια της εἶχε χαλασμένα παπούτσια καὶ γύρω ἀπὸ τὸ κεφάλι της εἶχε δεμένο ἕνα παλιὸ μαντήλι. Ἀκόμα καὶ κατὰ τὸν βαρὺ χειμώνα δὲν φοροῦσε ζεστὰ ροῦχα καὶ παπούτσια, ἂν καὶ ἡ καλωσύνη τοῦ λαοῦ της πρόσφερε πολλὰ ἀπ’ αὐτά. Σὲ ὅλες τὶς περιόδους τοῦ ἔτους τὴν ἔβλεπαν ντυμένη στὰ ἴδια κουρέλια. Τὸ κρύο στὴν ἁγία Πετρούπολη ἦταν δυνατὸ καὶ διαπερνοῦσε τὰ κόκκαλα. Ἀλλὰ ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ χύνεται μὲ ἀφθονία στοὺς ἁγίους τοῦ Θεοῦ, τοὺς ἔκανε νὰ νικοῦν τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Αὐτὴ ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔδινε ζεστασιὰ καὶ δύναμη στὴ μακαρία Ξένη.

Ὅλοι ἀγαποῦσαν αὐτὴν τὴν ἥσυχη, τὴν ἤρεμη, τὴν ταπεινὴ καὶ τὴν εὐγενικὴ δούλη τοῦ Θεοῦ Ξένη. Πολλοὶ τὴν λυποῦνταν καὶ τῆς ἔδιναν ἐλεημοσύνη, ἀλλὰ αὐτὴ δὲν τὴν ἔπαιρνε. Ἐὰν δεχόταν κανένα μικρὸ κέρμα, ἀμέσως τὸ ἔδινε σὲ κάποιον φτωχὸ ζητιάνο.

Ὅταν κτιζόταν μία Ἐκκλησία στὸ νεκροταφεῖο Σμόλενσκ, τὴ νύχτα ἡ μακαρία Ξένη ἔσερνε λίθους μὲ τὰ ἀδύνατα χέρια της ὥς τὴν κορυφὴ τῶν τοίχων τοῦ οἰκοδομήματος. Μὲ αὐτὸ ποὺ ἔκανε ἔγραφε τὸ ὄνομά της γιὰ πάντα στὸ βιβλίο τῶν μνημοσύνων μὲ τὴν δέηση “ὑπὲρ τῶν μακαρίων καὶ ἀειμνήστων κτιτόρων τοῦ ἁγίου οἴκου τούτου”. Οἱ κτίστες παραξενεύονταν βλέποντας τοὺς λίθους στὴν κορυφή. “Από ποῦ βρίσκονται αὐτοὶ οἱ σωροὶ τῶν λίθων κάθε πρωΐ;” ἔλεγαν. Ἀλλὰ κατάλαβαν ἔπειτα ὅτι βοηθὸς τους ἦταν ἡ μακαρία Ξένη.

Αὐτὰ ποὺ γράψαμε μέχρι τώρα γι’ αὐτοὺς τοὺς κόπους καὶ τοὺς ἀγῶνες τῆς μακαρίας Ξένης τὰ γνωρίζουμε ἀπὸ τὸ συναξάριο τοῦ λαοῦ. Πόσα ὅμως ἄλλα ἄγνωστα γιὰ μᾶς θὰ ὑπάρχουν γι’ αὐτὴ τὴ θαυμαστὴ ὁσία, ποὺ εἶναι ὅμως γνωστὰ μόνο στὸ Θεό;

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶπε: “Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι” (Μάρκ.8,34). Μὲ ταπείνωση, μὲ ὑπομονὴ καὶ χαρὰ ἡ μακαρία Ξένη σήκωσε μὲ προθυμία καὶ αὐταπάρνηση τὸν σταυρὸ τῆς πνευματικῆς πενίας καὶ ἀντὶ νὰ σκέπτεται τὸ δικό της συμφέρον ἔκλεισε στὴν καρδιὰ της ὅλους τοὺς “γείτονές” της μὲ τὶς δυστυχίες τους, τὶς ἀνάγκες τους, τὶς φροντίδες καὶ τὶς λύπες τους. “Γείτονές” της, εἰκονικῶς ὁμιλοῦντες, ἦταν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς ἁγίας Πετρούπολης.

Ἡ μακαρία Ξένη, ὅταν περπατοῦσε στὸν δρόμο, ἀπὸ ὅλες τὶς μεριές, ἀπὸ ὅλα τὰ ἁμάξια ποὺ περνοῦσαν ἄκουγε νὰ φωνάζουν: “Ἀνδρέα Φεοντόροβιτς, σταμάτα. Θέλω νὰ σὲ πάρω στὸ ἁμάξι μου ἔστω καὶ γιὰ λίγα βήματα”. Καὶ ὅταν ἔμπαινε σὲ κάποιο αὐτοκίνητο, τὸ εἰσόδημα τοῦ αὐτοκινήτου αὐτοῦ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἦταν πολὺ μεγάλο. Ἡ μακαρία Ξένη προτιμοῦσε νὰ κάθεται σὲ αὐτοκίνητα ἀνθρώπων ποὺ εἶχαν ἀνάγκη βοηθείας. Ἐὰν μιλοῦσε μὲ κανέναν ποὺ ἦταν στενοχωρημένος, ἀμέσως αὐτὸς καταπραϋνόταν καὶ τοῦ ἐρχόταν μία θαυματουργικὴ βοήθεια. Ὅταν θώπευε ἕνα ἄρρωστο παιδάκι, ἀμέσως αὐτὸ γινόταν καλά. Οἱ ἔμποροι τὴν παρακαλοῦσαν νὰ πάρη κάτι ὡς δῶρο ἢ τουλάχιστον νὰ μπῆ στὸ κατάστημά τους. Ἤξεραν ὅτι ἐκείνη τὴ μέρα οἱ δουλειές τους θὰ πήγαιναν πολὺ καλὰ καὶ τὰ κέρδη τους θὰ ἦταν πολλά.

Ἡ μακαρία Ξένη ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸ προορατικὸ χάρισμα. Κάποτε, τὸ ἔτος 1764, ταράχτηκε πολὺ καὶ ξέσπαγε κάθε μέρα σὲ δάκρυα. Οἱ ἄνθρωποι τὴν ρωτοῦσαν τὴν αἰτία ποὺ κλαίει καὶ αὐτὴ ἀπαντοῦσε: “Αἷμα, αἷμα, αὐλάκι ἀπὸ αἷμα!”. Τότε ὅλοι ἦταν ἀνήσυχοι γιὰ τὸ τί ἄραγε θὰ συνέβαινε. Ἀλλὰ τρεῖς ἑβδομάδες ἀργότερα οἱ πολίτες τῆς ἁγίας Πετρούπολης ἔμαθαν τί ἐσήμαιναν τὰ λόγια της. Ἀπὸ τὴν ρωσικὴ ἱστορία γνωρίζουμε ὅτι ἡ προσπάθεια τοῦ ἀξιωματικοῦ Μίροβιτς νὰ ἐλευθερώση τὸν αἰχμάλωτο βασιλέα Ἰβὰν Ἀντώνοβιτς, ποὺ ἦταν φυλακισμένος στὸ φρούριο Schlusselburg, ἀπέτυχε καὶ ὁ Ἰβὰν Ἀντώνοβιτς φονεύθηκε.

Στὶς 24 Δεκεμβρίου 1761, τὴν παραμονὴ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἡ μακαρία Ξένη περιερχόταν τοὺς δρόμους τῆς πρωτεύουσας καὶ ἔλεγε στὸν καθένα νὰ κάνη τηγανίτες. Τὴν ἑπομένη μέρα ἀκούστηκε τὸ φοβερὸ νέο: ἡ αὐτοκράτειρα Ἐλισάβετ Πέτροβα πέθανε ξαφνικά. Οἱ τηγανίτες θὰ ἦταν γιὰ τὴν ἀγρυπνία, ποὺ ἡ προικισμένη μὲ τὸ προορατικὸ χάρισμα ὁσία Ξένη προφήτευσε. Τέτοιες περιπτώσεις ποὺ ἐκδηλωνόταν τὸ προορατικὸ χάρισμά της καὶ περιπτώσεις βοηθειῶν ποὺ πρόσφερε στὸν λαὸ μὲ τὸ χάρισμά της αὐτό, ἔχουμε πολλές.

Ὁ ἀγώνας τῶν διὰ Χριστὸν σαλῶν ἦταν δύσκολος. Οἱ ἅγιοι μοναστικοὶ πατέρες καὶ ἀσκητὲς ἔφυγαν ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς αὐτοῦ του κόσμου στὴν ἔρημο καὶ στὰ δάση καὶ ἔλαβαν τὴν ἀμοιβὴ τῶν κόπων τους στοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸ φωτοστέφανο τῆς ἁγιότητάς τους στὴ γῆ. Ὅμως οἱ μακάριοι διὰ Χριστὸν σαλοὶ δὲν ἄφησαν τὸν κόσμο καὶ μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς σαλότητας ἔκρυβαν τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες, μὴ θέλοντες νὰ παρουσιάσουν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς δίκαιους ἀνθρώπους, ἀλλὰ ὡς τρελλούς.

Ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Ξένη εἶδε καθαρὰ τὴν δυσκολία αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα τῶν κατὰ Χριστὸν σαλῶν καὶ γιὰ νὰ προετοιμάση πνευματικῶς τὴν ψυχή της, ἐξαφανίστηκε ἀπὸ τὴν ἁγία Πετρούπολη γιὰ ὀκτὼ χρόνια. Πρέπει νὰ ὑποθέσουμε ὅτι αὐτὸ ἦταν τὸ πρῶτο στάδιο τῆς ἐπὶ σαράντα πέντε χρόνια ἀφιερώσεώς της. Ὁ πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας εἶχε ἀξιόπιστη πληροφορία ὅτι ἡ μακαρία Ξένη γιὰ τὴν πνευματική της τελείωση ἐδαπάνησε αὐτὰ τὰ χρόνια μεταξὺ τῶν Στάρετς προετοιμάζοντας τὸν ἑαυτό της γιὰ τὸν δύσκολο ἀγώνα τῶν διὰ Χριστὸν σαλῶν καὶ ἦταν κάτω ἀπὸ τὴν πνευματική τους καθοδήγηση.

Ποῦ ἦταν οἱ Στάρετς; Ἴσως ἦταν στὸ Hermitage ἢ σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ μοναστήρια ποὺ αὐτὸν τὸν καιρὸ εἶχαν Στάρετς, μαθητὲς τοῦ Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ. Ὕστερα ἀπὸ ὀχτὼ χρόνια πάλι ξαναγύρισε στὴν πατρίδα της, τὴν ἁγία Πετρούπολη, καὶ δὲν τὴν ξαναφησε στὰ ἄλλα τριάντα ἑπτὰ χρόνια τῆς ζωῆς της σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο.

Ἦρθε τέλος ἡ στιγμὴ ποὺ ἔληξαν οἱ ἀγῶνες της. Ἡ μακαρία Ξένη ἐγκατέλειψε τὸν πρόσκαιρο κόσμο καὶ εἰσῆλθε στὸν αἰώνιο. Ὑποθέτουν ὅτι ἀναπαύθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1806 καὶ 1814. Δὲν ὑπάρχει ἀκριβὴς πληροφορία σχετικὰ μὲ αὐτὸν τὸν χρόνο καὶ εἶναι ἀδύνατο νὰ καθορίσουμε ἀκριβῶς τὴν χρονολογία τοῦ θανάτου της. Γνωρίζοντας τὴν ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμὸ μὲ τὸν ὁποῖο τὴν περιέβαλε ὁ κόσμος μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε μὲ βεβαιότητα ὅτι ἡ κηδεία της εἶχε μεγάλη ἐπισημότητα καὶ ὅτι πολὺς κόσμος θὰ συγκεντρώθηκε, γιὰ νὰ τῆς δώση τὸν τελευταῖο χαιρετισμό.

Ἀμέσως μετὰ τὴν κηδεία της οἱ θαυμαστὲς ἄρχισαν νὰ παίρνουν χοῦφτες χῶμα ἀπὸ τὸν τάφο της. Ὁ ἀριθμὸς τῶν προσκυνητῶν αὔξανε κάθε μέρα. Ὁ σωρὸς τοῦ χώματος στὸν τάφο της συνέχεια ἐλαττωνόταν. Τελικὰ τοποθετήθηκε στὸν τάφο της μία πέτρινη πλάκα, ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν ἔσπαζαν κομμάτια καὶ τὴν ἀφαιροῦσαν. Τελικὰ τοποθετήθηκε πάνω στὸν τάφο της μία πλάκα ἀπὸ γρανίτη μὲ τὴν ἐπιγραφὴ ποὺ εἴπαμε στὴν ἀρχὴ καὶ ἔπειτα χτίστηκε στὸν τάφο της ἕνα ἐκκλησάκι μὲ τὶς προσφορὲς τῶν πιστῶν. Πολλοὶ πιστοὶ ἄρχισαν νὰ γράφουν στοὺς τοίχους τοῦ ναϋδρίου διάφορα αἰτήματα, ὥστε ἀναγκάστηκαν νὰ τὸν χρωματίσουν. Οἱ ἱερεῖς ἔκαναν παννυχίδες στὸ ναὸ ἀπὸ νωρὶς τὸ βράδυ μέχρι ἀργὰ τὸ πρωΐ.

Τὰ χέρια τῶν ἀθεϊστῶν δὲν σεβάστηκαν τὸν τόπο τῆς ἀναπαύσεως τῆς ἁγίας. Γι’ αὐτὸ τὰ παράθυρα ἦταν κλειστὰ μὲ σανίδες καὶ ἡ εἴσοδος ἦταν κλειστή, ἀλλὰ ὁ δρόμος πρὸς τὸ νεκροταφεῖο Σμόλενσκ ἦταν πάντοτε ἀνοιχτός. Νέοι καὶ γέροι πήγαιναν στὸ παρεκκλήσιο, ψιθύριζαν τὰ αἰτήματά τους γιὰ βοήθεια καὶ ἔσκυβαν στὸ ἔδαφος κοντὰ στὸν τάφο.

Καὶ ἡ μακαρία Ξένη τοὺς βοηθοῦσε ὅλους.