
Ποτέ κανείς Έλληνας δεν ξεχνάει το ξύλο που έφαγε υπερασπιζόμενος την Μακεδονία απο τα Ματ του ανθέλληνα , Αλήτη και σιχαμένου Τσιπρα..



Ποτέ κανείς Έλληνας δεν ξεχνάει το ξύλο που έφαγε υπερασπιζόμενος την Μακεδονία απο τα Ματ του ανθέλληνα , Αλήτη και σιχαμένου Τσιπρα..



Γράφει ο Παύλος Σαββίδης, Θεολόγος
Ένα αδυσώπητο και εξόχως απογοητευτικό ερώτημα κυκλοφορεί ευρέως στα χείλη όλων όσων έχουν τα αισθητήρια της ψυχής τους ανοιχτά και συλλαμβάνουν τα σύγχρονα μηνύματα. Τελικά δηλαδή μήπως όσα βλέπουμε και ακούμε είναι «σημεία των καιρών»; Εάν μάλιστα θα θέλαμε να τα χαρακτηρίζαμε, ίσως η μόνη λέξη που θα θέταμε ως προμετωπίδα είναι μία. Αποστασία! Το δε τραγικό σε όλη την υπόθεση είναι πως αυτή διαφημίζεται ως ο σωστός τρόπος ζωής, και η αμαρτία στεφανώνεται και χειροκροτείται. Και δεν είναι εκτός πραγματικότητας η προσπάθεια των εχθρών του Γένους μας για αποχριστιανοποίηση των Ελλήνων, ώστε να είμαστε εύκολη λεία των διεθνών συμφερόντων και ολοκληρωτικών ιδεολογιών.
Η εδώ εγχώρια άθεη κουλτούρα, οι νομιζόμενοι και ως «πνευματικοί άνθρωποι» όλων των πολιτικών αποχρώσεων και οι ετεροκίνητοι τηλεπαρουσιαστές και δημοσιογράφοι, προσπαθούν με τα γραφόμενα και λεγόμενά τους να μας αφαιρέσουν την πίστη, την ελπίδα, και την αγάπη, και ως αντίδοτο να φέρουν μια γήινη υπερβολική ευημερία, φυσικά ερήμην του Θεού, και άρνηση της αιωνιότητας. Η αυτοκτονία νέων παιδιών μας, με ηθικούς αυτουργούς όλους τους παραπάνω, βεβαιώνει του λόγου το ασφαλές! Αριστεύουμε στην αμαρτία ως λαός και ως πρόσωπα. Γίναμε πρωτοπόροι στη διαφθορά, στους φόνους των αγέννητων παιδιών, στην βλασφημία, στην αισχρολογία, από τις σχολικές αυλές, τα πεζοδρόμια, τις γειτονιές, τους εξώστες μέχρι τις θεατρικές παραστάσεις. Το δε τελειωτικό χτύπημα έδωσε η σύγχρονη αντίχριστη φιλοσοφία με τον παραπλανητικό τίτλο «επανεκκίνηση», η οποία αμετάκλητα έχει εξορίσει από την ζωή μας τον Σωτήρα του κόσμου, τον Θεάνθρωπο Χριστό. Με την φιλοσοφία αυτή ο σύγχρονος άνθρωπος είναι κατά βάθος έρημος και μόνος, φτωχός και νηστικός, δυστυχής και δειλός. Γιατί; Διότι του λείπει ο Θεός. Και στη θέση του τοποθέτησαν υπερβολικά ανθρώπινα είδωλα…Και ένα τελευταίο από μια αγιασμένη άγρυπνη ασκητική συνείδηση: «Μου λέει ο λογισμός ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής μας ακόμα και από τον διάβολο είναι το κοσμικό πνεύμα». (Αγ. Παϊσιος).
Η ώρα της Ορθοδοξίας!
Η απογοητευτική κατάθεση όλων των παραπάνω δεν αυξάνει την κατάθλιψη ούτε στενεύει τους ορίζοντες κάθε χαράς και ελπίδας. Μάλλον γιγαντώνει την επιθυμία για την πιο ηρωική μας έξοδο-διέξοδο από τα γρανάζια και τα πλοκάμια των αντιχρίστων σατανικών δυνάμεων.
Στον αντίποδα της ά-χριστης, χωρίς Χριστόν φιλοσοφίας, οι άνθρωποι του Θεού έχουν ουράνιες προοπτικές. Η χριστιανική μας ζωή πρέπει να είναι μία αδιάκοπη πορεία με τελικό σκοπό τον εξαγιασμό και τη θέωσή μας, μέσα από τις παγίδες του πονηρού και τις συμπληγάδες πέτρες των καθημερινών δοκιμασιών. Άρα, ο δρόμος μας ο ανηφορικός δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά υπερισχύουν τα αγκάθια και τα τριβόλια, τα ποικίλα πάθη που μας πληγώνουν και προσπαθούν να μας ξεστρατίζουν από την θεοφιλή πορεία μας.
Είναι όμως καιρός να θέσουμε ειλικρινά τον δάκτυλό μας επί «τον τύπον των ήλων» για να δούμε και τη δική μας προσωπική ευθύνη στον σημερινό χαλασμό της κοινωνίας μας, με δύο συγκλίνουσες σκέψεις : «…το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο, δεν υπάρχει η δέουσα πνευματική εγρήγορση και αντίσταση, δεν υπάρχουν προφητικές μορφές-εκτός εξαιρέσεων- που με παρρησία και αυτοθυσία θα καταγγείλουν τα όργανα του Αντιχρίστου, θα καλέσουν τον ευσεβή λαό σε πνευματική επιστράτευση, θα πουν το νέο ΟΧΙ του ορθοδόξου ελληνισμού στη νέα κει χειρότερη πνευματική αιχμαλωσία που απειλεί το γένος μας…». «…και όλα αυτά γιατί; Απλούστατα. Γιατί δεν υπάρχει αντίστασις, δεν υπάρχει αντίστασις πνευματική δηλαδή πίστις Θεού ζώσα, προσευχή, συνέπεια και ακρίβεια ζωής. Κυρίως δεν υπάρχει αντίστασις πνευματικών ανθρώπων. Οι χριστιανοί σιωπήσαμε. Εχάσαμε εν πολλοίς την φωτιστική και αλιστική μας ιδιότητα (το άλας της γης) και καταποτούμεθα υπο των ανθρώπων (μας καταπατούν οι άνθρωποι). Υποχωρήσαμε. Εκκοσμικευθήκαμε. Συμβιβασθήκαμε, και δυστυχώς συνευδοκούμε (συμφωνούμε) αρκετοί στην ομαδική αυτοχειρία που τολμούμε ως λαός…».
Η Εκκλησία είναι εδώ
«ιατρείον εστί το της εκκλησίας όνομα» και ως φιλόστοργη μητέρα με τον παρήγορο Λόγο της και την δροσιστική και παρήγορη διδασκαλία της ανατροφοδοτεί την Πίστη μας που και αυτή με τη σειρά της μας κάνει να ανακαλύψουμε τον κόσμο, τους ανθρώπους, τη ζωή και μας βγάζει από τη δυστροπία, την πλήξη, την σκυθρωπότητα. Η Πίστη ανανεώνει και ανασταίνει, με αυτήν η αγάπη γκρεμίζει τα τείχη της αδιαφορίας και της καχυποψίας τα τείχη της απομόνωσης σ’ έναν εγωϊσμό τραυματισμένο. Τέλος και ψυχολογικά η πίστη στην παρουσία ενός φιλεύσπλαγχνου και πανταχού παρόντος Θεού μειώνει το άγχος και την κατάθλιψη προσφέρει μια βαθειά αίσθηση ασφάλειας και ενισχύει την εσωτερική πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνοι.
Η σωτήρια διέξοδος
«Δόξα σοι ο Θεός να λές κάθε μέρα! Σε αυτήν την φράση κρύβεται η ευγνωμοσύνη, η αισιοδοξία και η ελπίδα για μια όμορφη ημέρα. Ένα δόξα σοι ο Θεός όλοι οι δαίμονες πέφτουν μέσα στη θάλασσα»!



ბოდბის მონასტერი 2026 Φωλιασμένο στο χωριό Μπόντμπε, σε απόσταση αναπνοής από την όμορφη πόλη Σιγκνάγκι στην περιοχή Καχέτι, βρίσκεται η Μονή Μπόντμπε, η οποία απέχει 95 χιλιόμετρα από την Τιφλίδα. Αυτός ο ιερός χώρος φιλοξενεί τα λείψανα της Αγίας Νίνο, προσελκύοντας εκατοντάδες χιλιάδες προσκυνητές από όλες τις γωνιές του κόσμου κάθε χρόνο που έρχονται για να αποτίσουν φόρο τιμής. Η γραφική διαδρομή από το Σιγκνάγκι στη Μονή Μπόντμπε διαρκεί περίπου μισή έως μία ώρα, προσφέροντας εκπληκτική θέα κατά μήκος της διαδρομής. Η Γεωργία, μια χώρα με πλούσια ιστορία, είναι γνωστή για την πληθώρα των εκκλησιών, των μοναστηριών και των ορθόδοξων ιερών τόπων της. Ανάμεσα στις πιο σεβαστές ιστορικές τοποθεσίες της χώρας είναι η Μονή Μπόντμπε, ένα γυναικείο μοναστήρι που συνδέεται στενά με το όνομα της Αγίας Νίνο, της Ισαποστόλου που έφερε τον Χριστιανισμό σε αυτή τη γη. Πολλοί θεωρούν την Μπόντμπε τόπο μεγάλης πνευματικής σημασίας. Η Μονή Μπόντμπε είναι γυναικείο μοναστήρι υπό τη δικαιοδοσία της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα στη θέση του πρώην Ναού της Αγίας Νίνο, της σεβαστής προσωπικότητας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεταστροφή της Γεωργίας στον Χριστιανισμό. Η Αγία Νίνο (περίπου 280 – 14 Ιανουαρίου 335/347) εορτάζεται ως η Χριστιανή φωτίστρια της Γεωργίας και η μνήμη της τιμάται στις 14 Ιανουαρίου, προσελκύοντας ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό προσκυνητών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Τον 9ο έως τον 11ο αιώνα, χτίστηκε μια εκκλησία στο σημείο όπου ήταν θαμμένη η Αγία Νίνο, αν και το κτίριο αυτό δεν έχει διασωθεί. Το 850, ανεγέρθηκε σε αυτό το σημείο ένας καθεδρικός ναός από τούβλα, αξιοσημείωτος για τη χρήση τούβλων, τα οποία δεν ήταν ένα συνηθισμένο υλικό για την κατασκευή εκκλησιών στη Γεωργία εκείνη την εποχή. Ο κόλουρος τρούλος είναι ένα παραδοσιακό χαρακτηριστικό των γεωργιανών εκκλησιών. Αυτός ο καθεδρικός ναός ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο, τον ουράνιο προστάτη της Γεωργίας, και οι τοίχοι του ήταν διακοσμημένοι με τοιχογραφίες που απεικονίζουν σκηνές τόσο από την Παλαιά όσο και από την Καινή Διαθήκη. Μερικές από αυτές τις τοιχογραφίες έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Στο νότιο τμήμα του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται ο τόπος ταφής της Αγίας Νίνο. Δίπλα στον καθεδρικό ναό ιδρύθηκε ένα μοναστήρι, το οποίο άκμασε τον 15ο αιώνα και έγινε κέντρο εκκλησιαστικού πολιτισμού, ιδιαίτερα σεβαστό από τους βασιλιάδες του Καχέτι. Ωστόσο, στις αρχές του 17ου αιώνα, το μοναστήρι λεηλατήθηκε από περσικές δυνάμεις και στο δεύτερο μισό του αιώνα αναστηλώθηκε από τον βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ του Καχέτι.
Θανάσης Σκορδαλος- Κώστας Μουντάκης - Νίκος Μανιάς 1950-1960

Στη νότια ακτή των Χανίων, εκεί όπου τα Λευκά Όρη συναντούν το Λιβυκό Πέλαγος, στέκει αγέρωχο ένα από τα πιο ιστορικά και μυστηριώδη κάστρα της Ελλάδας: το Φραγκοκάστελλο.
Το επιβλητικό αυτό ενετικό φρούριο δεν αποτελεί μόνο αρχιτεκτονικό μνημείο της Κρήτης, αλλά και σύμβολο αγώνων, θρύλων και λαϊκής παράδοσης.
Το Φραγκοκάστελλο είναι γνωστό για τη μοναδική του τοποθεσία δίπλα στη θάλασσα, για τις ιστορικές μάχες που διαδραματίστηκαν στα τείχη του και φυσικά για τον θρύλο των περίφημων Δροσουλιτών — των σκιών που λέγεται πως εμφανίζονται κάθε Μάιο στην περιοχή.
Η γεωγραφική θέση και το φυσικό τοπίοΤο κάστρο βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα ανατολικά της Χώρας Σφακίων, σε μια μικρή εύφορη πεδιάδα της νότιας Κρήτης. Η περιοχή περιβάλλεται από τα άγρια βουνά των Σφακίων και ανοίγεται μπροστά στο Λιβυκό Πέλαγος, δημιουργώντας ένα τοπίο εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς.
Σε αντίθεση με το ορεινό ανάγλυφο που χαρακτηρίζει τη νότια Κρήτη, το Φραγκοκάστελλο είναι χτισμένο σε επίπεδο έδαφος, γεγονός που το έκανε ιδανικό σημείο για στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής και για προστασία από πειρατικές επιδρομές.
Σήμερα, γύρω από το κάστρο έχει αναπτυχθεί ένας μικρός παραθαλάσσιος οικισμός, ιδιαίτερα αγαπητός στους επισκέπτες που αναζητούν ήρεμες διακοπές και αυθεντική κρητική φιλοξενία.
Το Φραγκοκάστελλο χτίστηκε από τους Ενετούς μεταξύ 1371 και 1374, κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας στην Κρήτη. Ο αρχικός του σκοπός ήταν διπλός, να προστατεύει την περιοχή από τις συχνές επιδρομές πειρατών και να ελέγχει τους ανυπότακτους Σφακιανούς, οι οποίοι εξεγείρονταν συχνά εναντίον των Ενετών κατακτητών.
Το επίσημο βενετικό όνομα του φρουρίου ήταν «Κάστρο του Αγίου Νικήτα», από την ομώνυμη εκκλησία της περιοχής. Ωστόσο, οι ντόπιοι αποκαλούσαν περιφρονητικά το οχυρό «Φραγκοκάστελλο», δηλαδή «το κάστρο των Φράγκων» ή των ξένων κατακτητών. Η ονομασία αυτή επικράτησε τελικά ακόμη και στα βενετικά έγγραφα.
Το κάστρο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα μεσαιωνικής ενετικής οχυρωματικής αρχιτεκτονικής. Έχει ορθογώνιο σχήμα με τέσσερις πύργους στις γωνίες του, ενώ τα τείχη του σώζονται μέχρι σήμερα σε εξαιρετικά καλή κατάσταση.
Πάνω από την κεντρική πύλη διακρίνονται ακόμη το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, σύμβολο της Βενετίας, καθώς και ενετικά οικόσημα και διακοσμητικά στοιχεία.
Η λιτή αλλά επιβλητική μορφή του φρουρίου αντανακλά τη στρατιωτική λογική της εποχής, πριν την εξάπλωση των νεότερων προμαχωνικών οχυρώσεων που εμφανίστηκαν αργότερα στην Κρήτη.
Μία από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία του κάστρου σημειώθηκε το 1828, κατά την Ελληνική Επανάσταση.
Ο οπλαρχηγός Χατζημιχάλης Νταλιάνης κατέλαβε το Φραγκοκάστελλο μαζί με λίγους εκατοντάδες αγωνιστές, με σκοπό να ενισχύσει την κρητική επανάσταση απέναντι στους Οθωμανούς. Οι επαναστάτες πολιορκήθηκαν από πολυάριθμες τουρκικές δυνάμεις και έδωσαν σκληρή μάχη. Ο Νταλιάνης σκοτώθηκε, ενώ πολλοί από τους υπερασπιστές έπεσαν μαχόμενοι. Η θυσία αυτή χαράχτηκε βαθιά στη συλλογική μνήμη της Κρήτης και συνδέθηκε αργότερα με τον θρύλο των Δροσουλιτών.
Το πιο μυστηριώδες στοιχείο του Φραγκοκάστελλου είναι αναμφίβολα οι περίφημοι Δροσουλίτες.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, κάθε χρόνο στα τέλη Μαΐου ή στις αρχές Ιουνίου, λίγο πριν την ανατολή του ήλιου, εμφανίζονται σκιές ανθρώπων που μοιάζουν με πολεμιστές ή καβαλάρηδες να κινούνται σιωπηλά στον κάμπο γύρω από το κάστρο.
Πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για τα πνεύματα των αγωνιστών του Νταλιάνη που επιστρέφουν στον τόπο της θυσίας τους. Άλλοι αποδίδουν το φαινόμενο σε οπτική ψευδαίσθηση που δημιουργείται από την υγρασία, τη θερμοκρασία και τη διάθλαση του φωτός στην ατμόσφαιρα.
Παρά τις επιστημονικές εξηγήσεις, ο θρύλος εξακολουθεί να γοητεύει κατοίκους και επισκέπτες, προσδίδοντας στο Φραγκοκάστελλο μια μοναδική ατμόσφαιρα μυστηρίου.
Σήμερα το Φραγκοκάστελλο αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς και ιστορικούς προορισμούς της Κρήτης. Οι επισκέπτες μπορού να περιηγηθούν στο εσωτερικό του κάστρου, να απολαύσουν τις παραλίες με τη χρυσή άμμο,να εξερευνήσουν τα φαράγγια και τα μονοπάτια των Σφακίω και να γνωρίσουν την αυθεντική κρητική παράδοση.
Η παραλία μπροστά από το κάστρο είναι ιδιαίτερα δημοφιλής για τα ρηχά και καθαρά νερά της, ενώ η περιοχή διατηρεί έναν ήρεμο χαρακτήρα, μακριά από τον έντονο μαζικό τουρισμό άλλων περιοχών της Κρήτης.
Όποιος επισκεφθεί το Φραγκοκάστελλο δεν αντικρίζει απλώς ένα μεσαιωνικό οχυρό· βιώνει μια εμπειρία γεμάτη ιστορία, μνήμη και μυστήριο, μέσα σε ένα από τα ομορφότερα τοπία της Κρήτης.
Γιατί τὸν ἀριθμὸ ἐκείνου πού ἐλεεινὰ ἐξέπεσε τὸν συμπλήρωσε ὁ Παῦλος, πρὸς τὸν ὁποῖο ἔσκυψε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ὁ Χριστός. 
από Καλαμάτα προς Σπάρτη μέσω Ταϋγέτου λίγο πριν τον Καιάδα!!

Τι να σου πω….
Για την κούραση μου (σωματική).
Για τους πόνους μου (ψυχικούς).
Για τις φοβίες μου.
Για τα λάθη μου.
Για τα άγχη μου.
Για τις αδυναμίες μου.
Μα πάνω απ’ όλα για το κενό που αισθάνομαι τόσα χρόνια μέσα μου. Κάτι μου λείπει. Δε μπορώ να το προσδιορίσω ακόμα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτό (ΤΟ ΚΕΝΟ) με κάνει πολύ δυστυχισμένη.
Πάλι έχω τάσεις για φυγή. Αν δεν είχα τις φοβίες μου , ίσως είχα εξαφανιστεί. Δεν ξέρω για που. Απλά μήπως έτσι νιώσω ελεύθερη.
«Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασε η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.» -ΚΑΒΑΦΗΣ
Η ζωή περνάει και χάνεται. Τα λεπτά, οι μέρες, τα χρόνια….
Από τη μια στιγμή στην άλλη. Και ‘συ μένεις εκεί. Στο ίδιο σημείο. Σαν να μην άλλαξε τίποτα. Σαν να μην πέρασε ούτε ένα λεπτό.
Εεεειι! ΞΥΠΝΑ!!! Ο χρόνος κυλάει, τρέχεις. Τι κάνεις;
Θα μείνει άπραγη, ακίνητη. Δε θα κάνεις κάτι;
Ότι κι αν έχει συμβεί, πάρε το χρόνο σου. Θρήνησε το όσο χρειαστεί. Αλλά, μετά σήκω και ζήσε. ΖΗΣΕ!!!
Εκμεταλλεύσου και το τελευταίο λεπτό , έτσι όπως εσύ θες. Και πιστεύω ότι με τον καιρό θα βρεις τη δύναμη να κλείσεις όλες σου τις πληγές.
Γίνε πρωταγωνιστής στην ταινία της ζωής σου, και όχι ένας απλός θεατής.
Έλλην ή Ρωμιός;
Στοχασμοί πάνω στο Ελληνορωμαϊκό Δίλημμα του αειμνήστου Πάτρικ Λη Φέρμορ
Γράφει ο Στυλ. Καβάζης
Πριν
από τρία χρόνια είχα την τύχη να επισκεφθώ την πανέμορφη Καρδαμύλη
ανάμεσα στην Μάνη και στην Καλαμάτα, τον πανέμορφο τόπο που επέλεξε ο
Πάτρικ Λη Φέρμορ για να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το
πέτρινο σπίτι του, αγκαλιασμένο από το μεσσηνιακό φως και στραμμένο προς
τη θάλασσα, έμοιαζε να συνεχίζει ακόμη τον διάλογο που ο ίδιος είχε
ανοίξει με την Ελλάδα επί δεκαετίες.Καθώς περπατούσα εκεί, σκεφτόμουν
πως λίγοι ξένοι γνώρισαν την Ελλάδα τόσο βαθιά όσο εκείνος. Δεν την
αγάπησε ως τουρίστας ούτε ως απλός μελετητής. Την περπάτησε από άκρη σε
άκρη, την έζησε, την πολέμησε, τη μοιράστηκε με τους ανθρώπους της. Από
τη Ρούμελη μέχρι την Κρήτη και από τη Μάνη μέχρι τα πιο απομακρυσμένα
χωριά, αναζητούσε πάντοτε κάτι περισσότερο από το τοπίο. Αναζητούσε την
ψυχή του τόπου.
Στο περίφημο
οδοιπορικό-βιβλίο της «Ρούμελης» στο τρίτο κεφάλαιο για το ελληνορωμαϊκό
ζήτημα, ο Φέρμορ περιγράφει δύο μεγάλες παραδόσεις που συνυπάρχουν μέσα
στην ελληνική ιστορία. Πολλοί το εξέλαβαν ως ένα δίλημμα ανάμεσα στον
Έλληνα και τον Ρωμιό. Όσο περισσότερο όμως αφουγκράζομαι τα λόγια του,
τόσο περισσότερο πιστεύω πως δεν πρόκειται για δίλημμα.Διότι ο Έλληνας
και ο Ρωμιός δεν ήταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι.
Είναι
ο ίδιος άνθρωπος μέσα στο πέρασμα του χρόνου.Ο Ρωμιός δεν εμφανίστηκε
για να αντικαταστήσει τον Έλληνα. Ούτε ο Έλληνας έπαψε να υπάρχει όταν
γεννήθηκε η Ρωμιοσύνη. Ο ένας αποτελεί τη φυσική συνέχεια του άλλου,
όπως το δέντρο αποτελεί τη συνέχεια του σπόρου και ο καρπός τη συνέχεια
του δέντρου.
Από τις πόλεις της αρχαιότητας μέχρι την
υπέρχιλιόχρονη
αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης και από εκεί μέχρι τους αγώνες της
νεότερης Ελλάδας, η ιστορία του Ελληνισμού δεν είναι μια σειρά ασύνδετων
κεφαλαίων αλλά ένα ενιαίο αφήγημα που αλλάζει μορφές χωρίς να χάνει την
ουσία του.
Γι’ αυτό πάντοτε δυσκολευόμουν με τις απόλυτες διακρίσεις.Όταν κοιτάζω τον Παρθενώνα δεν βλέπω κάτι ξένο προς την Αγία Σοφία.
Όταν
ακούω έναν βυζαντινό ύμνο δεν αισθάνομαι ότι απομακρύνομαι από τον
Όμηρο.Όταν διαβάζω για τον Λεωνίδα δεν ξεχνώ τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο
και όταν σκέφτομαι το 1821, δεν βλέπω μόνο την αναγέννηση της Ελλάδας
αλλά και τη συνέχεια της Ρωμιοσύνης.Οι αγωνιστές άλλωστε δεν ένιωθαν ότι
έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στα δύο. Προσεύχονταν στις εκκλησίες των
πατέρων τους, μιλούσαν τη γλώσσα που είχε διασωθεί μέσα στους αιώνες και
ταυτόχρονα αισθάνονταν κληρονόμοι μιας πολύ παλαιότερης ιστορίας. Για
εκείνους δεν υπήρχε αντίφαση.
Η αντίφαση γεννήθηκε
λίγο αργότερα για πολλούς και διάφορους λόγους, όταν κάποιοι επιχείρησαν
να χωρίσουν αυτά που η ιστορία είχε ενώσει.
Άλλοτε
κυρίως προβάλαμε αποκλειστικά την αρχαιότητα και παραμερίζαμε το
Βυζάντιο. Άλλοτε σε λιγότερο βαθμό ίσως κάναμε το αντίθετο. Σαν να
έπρεπε να διαλέξουμε ποιο κομμάτι της ιστορίας μας δικαιούμαστε να
κρατήσουμε.
Όμως ότι κι αν κάνουμε η δύναμη του Ελληνισμού υπήρξε πάντοτε η σύνθεση.
Η ικανότητά του να μεταμορφώνεται χωρίς να χάνεται.Να αλλάζει χωρίς να λησμονεί.
Να
συνεχίζει ακάθεκτος μέσα στην δίνη του χρόνου και των καιρών.Πολύ
πιθανόν αυτό να είχε διακρίνει και ο ίδιος ο Φέρμορ από το σπίτι του
στην Καρδαμύλη, αγναντεύοντας το ίδιο πέλαγος που ένωνε επί χιλιάδες
χρόνια όλες τις εποχές του Ελληνισμού.Γι’ αυτό, κάθε φορά που ακούω το
ερώτημα «Έλλην ή Ρωμιός;», νιώθω πως κάτι λείπει από τη διατύπωσή του.
Διότι δεν είναι θέμα προσωπικής επιλογής ούτε καν δίλημμα.Δεν είναι δύο αντίπαλες ταυτότητες.
Ο Ρωμιός είναι η αναποδραστή ιστορική συνέχεια του Έλληνα και ο σύγχρονος Έλληνας κουβαλά και τους δύο μέσα του.Δύο ονόματα.
Δύο εποχές.
Μία μνήμη.
Μία ψυχή.
Μία αδιάσπαστη συνέχεια που διατρέχει τους αιώνες και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.
Και ίσως τελικά το ερώτημα να μην ήταν ποτέ «Έλλην ή Ρωμιός».
Η ιστορία άλλωστε έχει ήδη δώσει την απάντησή της.Μέσα στους αιώνες περπάτησαν μαζί.
Κι
όπως οι λίγο παλαιότεροι τραγουδούσαν «Ρωμιός αγάπησε Ρωμιά», έτσι κι ο
Ελληνισμός αγάπησε όλες τις εποχές του χωρίς να αρνηθεί καμία.Την
αρχαία του κληρονομιά, τη βυζαντινή του ψυχή, τη ρωμαίικη μνήμη και τη
νεότερη πορεία του.Ακριβώς γι’ αυτό άντεξε και γι’ αυτό συνεχίζει,παρά
τις περιπέτειες των αιώνων να εξακολουθεί να αναγνωρίζει τον εαυτό του
στον ίδιο καθρέφτη της ιστορίας.
Γιατί ο Έλληνας και ο Ρωμιός δεν υπήρξαν ποτέ δύο.Ήταν πάντοτε ένας!!
ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΚΛΙΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΕΚΧΩΡΗΣΗ.
ΑΚΡΙΒΕΙΑ!
Εν ονόματι της Εκκλησίας και των θεανθρωπίνων αγιασμάτων και αληθειών δεν μπορεί να λάβει χώρα κανένας συμβιβασμός. Η αποστολική και αγιοπατερική πιστότητα σε κάθε δικό της, αποτελεί τον κορυφαίο κανόνα στην σχέση μας έναντι της Εκκλησίας. Η πιστότητα σημαίνει ακρίβεια. Κανενός είδους αμαρτίες δεν επιτρέπεται να ευλογούνται, κανενός είδους πράγματα, τα οποία θα κατέλυαν την Αλήθεια, την Παν-αλήθεια της Εκκλησίας, το θεανθρώπινο είναι της, δεν πρέπει να γίνονται. Στην Εκκλησία τα πάντα είναι θεανθρώπινα: το είναι, η ζωή, τα μέσα, ο στόχος, η αθανασία, η αιωνιότητα. Εδώ δεν χωρεί καμία «οικονομία», καθαρά ανθρώπινη, ουμανιστική και χομινιστική, γιατί τούτο θα αποτελούσε αποχώρηση από την θεανθρώπινη Αλήθεια της Εκκλησίας, από την θεανθρώπινη αποστολικότητα, αγιότητα, ενότητα και καθολικότητά της.
Αυτήν την θεανθρώπινη αλήθεια και πραγματικότητα, αποστολικώς, θεόσοφα ομολογεί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος δηλώνει: «Οι ορθόδοξοι απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε όλες τις αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους και Τοπικές Συνόδους, όπως και τους οριζόμενους από αυτές κανόνες. Γιατί δεν είναι πλήρως, αλλά κατά το ήμισυ ορθόδοξος εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,25, PG99,989Α]. «Υπάρχουν οι θείοι νόμοι και κανόνες, που καθοδηγούν τον κάθε ευσεβή άνθρωπο, σε αυτούς δεν πρέπει να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε κάτι»[ Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,27, PG99,996Α]. Υποστηρίζοντας την ομολογιακή του μάχη, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: «Δεν είμαστε έκπτωτοι της Εκκλησίας του Θεού. Αν και υπόλογοι για πολλές άλλες αμαρτίες, εντούτοις αποτελούμε ένα σώμα με αυτήν –την Εκκλησία- ανατραφήκαμε με τα θεία δόγματα και πασχίζουμε να τηρήσουμε τους κανόνες και τις διαταγές της»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,28, PG99,997D].
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
«Είμαστε κατά πάντα ορθόδοξοι, απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε κάθε αναγνωρισμένη σύνοδο οικουμενική και τοπική, και τηρούμε με ακρίβεια τους προβλεπόμενους από αυτές κανόνες και διατάξεις. Επειδή δεν τηρεί επακριβώς τον λόγο της αληθείας εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες. Εκτός τούτου, ασπαζόμαστε και την νόμιμη, κατά καιρούς, χρησιμοποιουμένη εκ μέρους των αγίων, οικονομία»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 30, PG 99, 1005D].
«Ο Βασιλέας σύναψε παράνομο γάμο, γάμο μοιχείας. Εκείνοι που δεν υποτάσσονται στον Κύριο, το ονομάτισαν αυτό παραβίαση των νόμων και του Ευαγγελίου, σωτηριοφόρο για την Εκκλησία του Θεού δια της οικονομίας» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1024A].«Επιτρέποντας τον παράνομο γάμο του βασιλέως και δικαιολογώντας τη μοιχεία χάριν της οικονομίας, δεν έγινε τίποτε άλλο από την αλλοίωση της αληθείας, ονομάζοντάς την ‘’οικονομία’’. Το να προτάσσεις την επιθυμία του βασιλέως στο θέλημα του Θεού, αυτό είναι η κατάλυση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Με τον τρόπο αυτόν επιτελείται η εκ του Αντιχρίστου κατάλυση του κόσμου· ως εκ τούτου εκείνο που σε αυτά ο σατανάς ονόμασε ‘’οικονομία’’, δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται πρόδρομος του Αντιχρίστου» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1025BC]. «Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των θείων κανόνων και του Ευαγγελίου του Χριστού, είναι το ίδιο. Εξ αυτού και ο Μέγας Βασίλειος και οι όμοιοί του Άγιοι δέχθηκαν αυτούς τους κανόνες ως αποστολικούς και τους τηρούσαν, μην αλλοιώνοντάς τους στο παραμικρό, παρά συμπληρώνοντάς τους κατά τις ανάγκες» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1037AB]. «Οι καταπατητές αυτών των θείων κανόνων θεωρούν την καταπάτησή τους ιερή οικονομία»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1033C]. «Δεν είναι επιτρεπτό ούτε στην τοπική Εκκλησία μας ούτε σε άλλη, να πράξουν οτιδήποτε αντίθετο με τους ορισθέντες νόμους και κανόνες»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 24, PG 99, 985D-988A].
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΡΙΑΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
Ο Άγιος Θεόδωρος θεοσόφως θεωρεί και ομολογεί: «Η Εκκλησία βρίσκεται ἐν τῇ Ἀληθείᾳ και στη βίωση αυτής και στο κήρυγμά της και στην ομολογία της. Η Εκκλησία του Θεού μπορεί να συγκροτείται ακόμη και από τρεις ορθοδόξους πιστούς»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 39, PG 99, 1049B]. Ο Άγιος Θεόδωρος, άγιος θεανθρωπίνης πίστεως χερουβικώς φλεγομένης, παρέμεινε πάντοτε πιστός έως τέλους στη θεανθρώπινη αλήθεια και ποτέ και για κανέναν λόγο δεν εξετράπη από την αυστηρή ακρίβειά της»[Μιχαήλ μοναχού, Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ τῶν Στουδίων ἡγουμένου, PG 99, 157C]. «Αφού δόθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριον Ιησού Χριστό, ποτέ δεν υποχώρησε στις συγκυρίες, ούτε προσέγγισε τις εξουσίες του κόσμου έστω το παραμικρό»[ Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 157D-160A]. Ο ατρόμητος Ομολογητής απευθύνθηκε στον μοιχό βασιλέα λέγοντας: «Βασιλιά, πρέπει να μετανοήσεις για την τελεσθείσα αμαρτία και να μην αφήσεις το κακό χωρίς γιατρειά». Στον εικονομάχο βασιλέα αποστολικά και χωρίς φόβο λέει: «Βασιλιά, πώς τόλμησες να διαταράξεις και να συγκλονίσεις την Εκκλησία του Χριστού, η οποία πορεύεται εν ειρήνη;[…]. Τα της Εκκλησίας ανήκουν στους ιερείς και στους διδασκάλους, ενώ στον βασιλέα ανήκουν οι εξωτερικές, πολιτικές υποθέσεις» [Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 173D· 176A· 181D]
ΕΥΧΕΣΘΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
Η Εκκλησία αποτελεί τη σάρκωση και την εικόνα της Παναλήθειας, ήτοι του Θεού Λόγου. Αυτός είναι ο ευαγγελισμός της (Παν-ευαγγελισμός). Το Ευαγγέλιο «οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»[Γαλ. 1, 11], αλλά κατά τον Θεάνθρωπο. Αυτό οφείλουμε να ομολογούμε διά των ιερών μυστηρίων, δι’ αυτού και χάριν αυτού να ζούμε αθάνατα και αιώνια και αυτή είναι η ορθή πίστη, η των Αποστόλων, η αγιοπατερική, η θεανθρώπινη, η ορθόδοξη πίστη. Ό,τι αλλοιώνει, παραχαράσσει, σακατεύει αυτήν τη θεανθρώπινη πίστη είναι αίρεση.
Όλος σε τούτη την πίστη ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ομολογιακά αναφέρει: «Εμείς, στηριζόμενοι στην αποστολική διδασκαλία και σε εκείνη των αγίων Πατέρων μας, αφού και εκείνοι συμφώνως με τους Αποστόλους ομιλούν, αποφεύγομε την κοινωνία με τους αιρετικούς και με τους παρασυρομένους από αυτούς αποστάτες και τηρούμε την ακριβή πίστη, στην οποία στεκόμαστε «καὶ καυχώμεθα ἐπ’ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ»[ Ρωμ. 5, 2], τηρώντας τους κανόνες και όλες τις υπόλοιπες τελειοποιήσεις, ώστε να καταστούμε «τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι»[ Ιακ. 1, 4] — «καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[ Φιλιπ. 4, 7]»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Μικρὴ Κατήχησις 97, Ἔργα τ. 2, Θεσσαλονίκη 1984, σ. 248].
«Ο κάθε ορθόδοξος κατά πάντα, σε κάθε του πράξη, αν όχι και σε λόγο, να αναθεματίζει τον κάθε αιρετικό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 49, PG 99, 1088B.. «Ο ναός που βεβηλώθηκε από τους αιρετικούς δεν είναι ιερός ναός του Θεού, παρά ένα κοινό κτίσμα, όπως αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος, επειδή ο ευρισκόμενος εν αυτώ άγγελος, ο παρών σε κάθε Εκκλησία, έφυγε από αυτόν. Εξ αυτού και η θυσία, που τελείται σε αυτόν δεν γίνεται δεκτή από τον Θεό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 80, PG 99, 1320Β].
«Ο Κύριος Ιησούς Χριστός απαγορεύει τους πολέμους, τις αιματοχυσίες και τους φόνους. Γι’ αυτό ούτε και τους αιρετικούς πρέπει να φονεύουμε. Και όχι μόνον δεν είναι επιτρεπτό να φονευθούν, αλλά δεν μας επιτρέπεται να ευχόμαστε το κακό τους. Αντιθέτως, πρέπει να ευχόμαστε υπέρ αυτών όπως ο Ίδιος ο Κύριος το κατέδειξε κατά την σταυρική Του θυσία,λέγοντας:«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι”»[Λουκ.23,34]»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1484AC]. «Η Εκκλησία δεν εκδικείται με μάχαιρα»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1485C]. «Ναι, δεν ταιριάζει στην Εκκλησία του Θεού να εκδικείται με μαστιγώσεις, με διωγμούς και φυλακίσεις. Ο εκκλησιαστικός νόμος κανέναν δεν απειλεί, ούτε με ξίφος, ούτε με μαστίγιον»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 94 (Λέοντι ἀρωματοπράτῃ), στο Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, ἐκδ. Fatouros, Βερολίνο 1992, σ. 215].
«Ο άρτος των αιρετικών δεν είναι σώμα του Χριστού» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 197 (Δωροθέῳ τέκνῳ), PG 99, 1597A]. «Για τους χριστιανούς είναι απαραίτητο να προσεγγίζουν ο ένας τον άλλο με αγάπη, ιδιαίτερα, όταν το σώμα του Χριστού (δηλ. η Εκκλησία) κόβεται από τον διάβολο με το ξίφος της αιρέσεως»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 338 (Κωνσταντίνῳ), στὸ Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, εκδ. Fatouros, Βερολίνο 1992, σ. 479].
επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΗ:
Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε(Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3η, 2022, σελίδες 674-678.
Η Ορθοδοξία ως θεραπεία_Γέροντας Δαμασκηνός Αγιορείτης
Μια θαυμάσια εκλαϊκευμένη κατήχηση
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
ΟΤΙ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗ
αλλά μην νοιώθετε «λύπη»
που αντιγράφουμε τα δικά σας ,
χωρίς να σας ρωτήσουμε...
Για την παράγκα μας
είναι γ ε λ ο ι ό τ η τ α η λεγόμενη
«δεοντολογία περί πνευματικών δικαιωμάτων!»