Η τραπεζική «εξυπηρέτηση» στη Ελλάδα του Μητσοτάκουλα ..

 

Έντονα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο έχει διαμορφωθεί η καθημερινή τραπεζική εξυπηρέτηση στην Ελλάδα θέτει η δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά μέσα από το νέο της σχόλιο στη «δημοκρατία», εστιάζοντας στις αλλαγές που επιφέρει η ψηφιοποίηση στις συναλλαγές των πολιτών.

Όπως σημειώνει, η επικοινωνία με τις τράπεζες έχει γίνει ολοένα πιο απρόσωπη, με τηλεφωνικά συστήματα αυτοματοποίησης, περιορισμένη πρόσβαση σε φυσικά καταστήματα και μειωμένη διαθεσιμότητα ΑΤΜ, γεγονός που –κατά την ίδια– δημιουργεί νέα εμπόδια αντί να διευκολύνει τους πολίτες.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον τρόπο με τον οποίο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως οι ηλικιωμένοι, καλούνται να προσαρμοστούν σε σύνθετες ψηφιακές διαδικασίες, την ώρα που η φυσική εξυπηρέτηση περιορίζεται και οι απαιτήσεις για ραντεβού γίνονται κανόνας.

Στο ίδιο πλαίσιο τίθενται ζητήματα για τις τραπεζικές χρεώσεις, τη διαμόρφωση των επιτοκίων και τη συνολική λειτουργία ενός συστήματος που, όπως επισημαίνεται, ενισχύει την απόσταση μεταξύ τραπεζών και πολιτών.

Η τοποθέτηση της Μαρίας Δεναξά συνοψίζεται στο ερώτημα αν η ψηφιακή μετάβαση υπηρετεί πραγματικά την εξυπηρέτηση του πολίτη ή αν αναδιαμορφώνει το τραπεζικό τοπίο με όρους που περιορίζουν την πρόσβαση και αυξάνουν την επιβάρυνση των καταναλωτών.

Για να το πούμε απλά

  

 500εκ. Ευρωπαίοι περιμένουν 300εκ. Αμερικανούς να τους προστατεύσουν από 120εκ. Ρώσους που δεν μπορούν να νικήσουν 40εκ. Ουκρανούς ενώ δεν αντιλαμβάνονται ότι κατακτώνται από 2 δις Μουσουλμάνους που ισχυρίζονται ότι διώκονται απο 9εκ. Ισραηλινούς!

π.Πέτρος Χιρς :«Το Πατριαρχείο ακύρωσε την ομιλία μου στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ»

Σε συνέντευξή του στην Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων, ο αμερικανός ιερέας και θεολόγος π. Πέτρος Χιρς αποκάλυψε τη ματαίωση της προγραμματισμένης ομιλίας του στα «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026» με θέμα τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, κατόπιν σχετικής παρέμβασης, όπως δήλωσε ο ίδιος, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Όπως δήλωσε, η ομιλία που ήταν προγραμματισμένη για τις 11 Οκτωβρίου 2026 ακυρώθηκε με εντολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Την απόφαση αυτή του τη γνωστοποίησαν οι διοργανωτές την τελευταία στιγμή, στις 15:30, δηλαδή μόλις τρεις ώρες πριν από την έναρξη της εκδήλωσης, αναφέροντάς του απλώς πως δεν μπορεί να μιλήσει επειδή το Πατριαρχείο δεν επιθυμεί την πραγματοποίησή της. Ο ίδιος υπογράμμισε ότι δεν γνωρίζει τον λόγο πίσω από αυτή την εξέλιξη, εκφράζοντας την απορία του για το ποιος και γιατί δεν επιθυμεί να ακουστεί λόγος για τον Γέροντα Εφραίμ.

Παράλληλα, σημείωσε ότι όποιος έλαβε τη συγκεκριμένη απόφαση θα όφειλε, τουλάχιστον από φιλότιμο, να έχει σκεφτεί όσους ταξίδεψαν από την άλλη άκρη του κόσμου, καθώς και τους ανθρώπους που προσήλθαν ειδικά για να ακούσουν για τον Γέροντα. Τόνισε, μάλιστα, ότι το αντικείμενο της ομιλίας του αφορούσε το έργο του Γέροντος Εφραίμ εντός του ίδιου του Πατριαρχείου και της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, μέσα από το οποίο θα αναδεικνυόταν ο καρπός των κόπων του και το μεγαλείο της Εκκλησίας. «Να 'ναι ευλογημένο» και «Θεός χωρέσει», κατέληξε στη δήλωσή του ο π. Πέτρος.

Αναλυτικά όσα δήλωσε :

«Σήμερα (11 Οκτωβρίου 2026) είχα μία ομιλία στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026 για τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας. Ωστόσο, κάποιοι άνθρωποι, για τους δικούς τους λόγους, δεν θέλουν να ακούσουν για τον Γέροντα Εφραίμ, δυστυχώς.

Η ομιλία ακυρώθηκε με εντολή του (Οικουμενικού) Πατριαρχείου, και δεν γνωρίζω την αιτία. Μου το είπαν οι διοργανωτές. Δυστυχώς τελευταία στιγμή, 3:30 ώρα, τρεις ώρες πριν την ομιλία, με ενημέρωσαν ότι δεν μπορώ να μιλήσω γιατί το Πατριαρχείο δεν θέλει να γίνει αυτή η ομιλία. Να 'ναι ευλογημένο. Δεν ξέρω την αιτία. Μου είπαν απλώς ότι δεν μπορείτε να μιλήσετε.

Αλλά όποιος πήρε αυτή την απόφαση θα ήταν καλό να έχουν σκεφτεί τουλάχιστον από φιλότιμο ότι άνθρωποι έρχονται από την άλλη άκρη του κόσμου, ότι άλλοι άνθρωποι έρχονται να ακούσουν για τον Γέροντα Εφραίμ. Και μάλιστα θα μιλούσα για το έργο του που έγινε εντός του Πατριαρχείου, της Αρχιεπισκοπής της Αμερικής και θα φαινόταν το μεγαλείο της Εκκλησίας στο πρόσωπο του Γέροντα και ο καρπός του έργου του. Αυτό ήταν το θέμα. Ποιος και για ποιο λόγο δεν θέλει να ακουστεί αυτό; Αυτή είναι η ερώτηση που δεν έχω απάντηση. Δεν ξέρω. Μακάρι να μας πουν για ποιο λόγο δεν θέλουν να ακούσουν για τον Γέροντα. Μάλλον κάτι άλλο φταίει, καμία παρεξήγηση. Θεός χωρέσει».

Ολόκληρη η συνέντευξη του εδω 

 

σχολιο: Παπούλη από πότε εσύ έγινες οσφιοκάμπης των Πατριαρχιών ;                    Έχουμε χάσει επεισόδια;   παππούλη  μόνο ντροπή !

Στην φωτογραφία ο π. Ματθαίος Χάλαρης

ΚΥΠΡΟΣ _Μια εξαιρετική κουβέντα με τον «αρχοντοπαπά» π.Χριστόφορο

Στο podcast, ο πατήρ Χριστόφορος μιλά για την εξομολόγηση, την πίστη και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Συζητά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι, τον ρόλο του ιερέα στην κοινότητα, τις επιλογές ζωής και τη φιλανθρωπία, ενώ μοιράζεται εμπειρίες από την πνευματική του διακονία.

 

Σημείωση : Ο Πρωτοπρεσβύτερος π.Χριστοφόρος Δημητρίου είναι Αρχιερατικός Επίτροπος Σολέας της Μητρόπολης Μόρφου

!!!

 

Το Kαφενείο Ερμής στη παραλία των Μοσχονησιων μία ιστορία ζωντανή.

 

Το Kαφενείο Ερμής στη παραλία των Μοσχονησιων μία ιστορία ζωντανή. 

Σήμερα ονομάζεται Taş Kafesi

Ο τέταρτης γενιάς ιδιοκτήτης δεν ήξερε την ιστορία, την οποία του διηγήθηκα  και την μεταφέρω και σε εσάς. 

Ο πέτρινος καφενές του Θανάση Μαστρο-παναγιώτη έτυχε να έχει μια τραγική ιστορία, αντίστοιχη με αυτή των κατοίκων των Μοσχονησίων κατά τον δραματικό Σεπτέμβρη του 1922. 

Ο ιδιοκτήτης του καφενέ, ο Θανάσης Μαστροπαναγιώτηςμαζί με κάποιους άνδρες και τα αδέλφια του έφυγαν από την πόλη με την άφιξη του τουρκικού στρατού και κρύφτηκαν στα νησάκια που βρίσκονται μεταξύ Μυτιλήνης και Αϊβαλιού, πιστεύοντας ότι θα ξαναγυρίσουν μόλις καταλαγιάσουν τα πράγματα. Τα πράγματα όμως δεν καταλάγιασαν. Οι άνδρες που συνελήφθησαν (800 άτομα) εκτελέστηκαν επί τόπου. Οι υπόλοιποι άμαχοι έγιναν λεία των αιμοβόρων τσετών. Όσοι επέζησαν στάλθηκαν στα ενδότερα. Οι ελάχιστοι που επέζησαν ήρθαν στην Ελλάδα με την Ανταλλαγή των πληθυσμών.

Ο Μαστροπαναγιώτης -ο οποίος είχε μεγάλη περιουσία στα Μοσχονήσια- εγκαταστάθηκε τελικά στα Μυστεγνά της Λέσβου. Επέλεξε να παραμείνει στο νησί ελπίζοντας ότι θα ξανασυναντηθεί με τη γυναίκα του, τη Στρατηγούλα και το μικρό παιδί τους. Η Στρατηγούλα ήταν ήδη έγκυος στο δεύτερο παιδί τους. Για δέκα χρόνια ήλπιζε ότι ΚΑΙ θα ξαναβρεθεί με την οικογένειά του  ΚΑΙ θα επιστρέψει στην πατρίδα του. Ακριβώς επειδή πίστευε ότι θα ξαναγυρίσει στα Μοσχονήσια αρνήθηκε να αποζημιωθεί από την Ανταλλάξιμη Περιουσία, όπως δικαιούνταν. Πίστευε ότι εάν δεχόταν την αποζημίωση θα ήταν σα να συναινούσε στην παραχώρηση της δικής του περιουσίας.

Μετά από δέκα χρόνια έχασε τις ελπίδες του και ξαναπαντρεύτηκε μια γυναίκα από τη Μυτιλήνη που είχε το ίδιο όνομα με τη χαμένη του γυναίκα: Στρατηγούλα. Αργότερα δημιούργησε ένα μικρό καφενέ στη Μυτιλήνη που εξελίχθηκε σε ένα καλό οικογενειακό κέντρο.

Μὲ ποιόν τρόπο μποροῦμε νὰ σωθοῦμε σήμερα;

 

Ἅγιος Σωφρόνιος 

 

 Μπροστά μας λοιπὸν προβάλλει τὸ ἐρώτημα: Μὲ ποιόν τρόπο μποροῦμε νὰ σωθοῦμε; 

 Ὡς ἀπάντηση παραθέτω τὰ λόγια τοῦ μακάριου πατέρα μας Σιλουανοῦ: «Σὲ εὐχαριστῶ, Ἐσένα τὸν Δημιουργὸ καὶ Κύριό μου, γιατὶ μὲ τὸ ἔλεός Σου ταπείνωσες την ψυχή μου καὶ μοῦ ἀποκάλυψες τὸν δρόμο που πορεύθηκαν οἱ Ἅγιοί Σου. Ἐσὺ ἀγαπᾶς ὅσους κλαῖνε, καὶ οἱ Ἅγιοι πορεύθηκαν σε Σένα διὰ τῆς ὁδοῦ τῶν δακρύων. Ἐσὺ ἀγαπᾶς τοὺς ταπεινούς, καὶ μὲ τὴ χάρη Σου τοὺς διδάσκεις τὴν ἀγάπη καὶ τὴ θεία Σου ταπείνωση, ποὺ μὲ τὴν παρουσία της φεύγουν οἱ ἐχθροί μας, οἱ δαίμονες. Δῶσε μου, Ἐλεῆμον, νὰ πορεύομαι σὲ Σένα διὰ τῆς ὁδοῦ τῶν Ἁγίων Σου, διὰ τῆς ὁδοῦ τοῦ ταπεινοῦ κλαυθμοῦ, ποὺ Ἐσὺ μοῦ ἀπεκάλυψες» 13.

 

Ποιά εἶναι ἡ διαστροφὴ τῆς σύγχρονης κοινωνίας; 

 Κοιτάξτε ποῦ ὁδηγοῦν ὅλα τὰ σχολεῖα! 

Παρατηρεῖται συχνὰ ὅτι μόλις ἀνεβεῖ ὁ ἄνθρωπος σὲ ὑψηλότερες ακαδημαϊκὲς βαθμίδες, βλέπει συγκαταβατικά, μᾶλλον ὑποτιμητικὰ καὶ ἀδιάφορα, τοὺς ἄλλους που βρίσκονται χαμηλότερα. Ὅπως συμβαίνει στὸν κάθε ἄνθρωπο που γεννήθηκε στὸν κόσμο αὐτό, ἡ παραμικρή ὑπεροχή του στὸ ἐπιστημονικὸ ἐπίπεδο τον κάνει ἤδη ὑπερήφανο. Ἐξαιτίας τῆς ὑπερηφάνειας αὐτῆς παρατηρεῖται ἡ τάση νὰ καταπιέζονται οἱ ἀσθενέστεροι.

Ἔτσι λοιπόν, ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία ὁδηγεῖται πραγματικὰ σὲ ἐφιαλτικὰ ἀποτελέσματα. Πάρτε γιὰ παράδειγμα τὴν ἐποχή μας. Θὰ νόμιζε κανεὶς ὅτι οἱ τεχνικὲς ἐφευρέσεις ἔπρεπε νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο εὐτυχή, νὰ ἱκανοποιήσουν τὸν ἀνθρώπινο πόθο νὰ γνωρίσει τὰ πάντα, νὰ κυριεύσει ἐπάνω στοὺς νόμους τῆς φύσεως. Ποτὲ ὅμως δὲν ὑπῆρξαν τόσες αὐτοκτονίες ὅπως τώρα. Καὶ καμιὰ πολιτική στρατηγικὴ δὲν ὁδήγησε σὲ σύσταση κοινωνίας, στὴν ὁποία θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ ἐκλείψει ἡ ὑποδούλωση τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ ἐκείνους ποὺ κατέχουν τὰ μέσα καταπίεσης.

 

Τί μᾶς εἶπε ὅμως ὁ Κύριος; «Ὅποιος θέλει νὰ σωθεῖ καὶ νὰ ἔρθει στὸν Πατέρα, ἂς μέ ἀκολουθήσει» 14. 

Καὶ τί ἔκανε Αὐτός; 

Ἀπεκδύθηκε τὴν παντοδυναμία Του καὶ ἐνδύθηκε τὴν κτιστὴ μορφὴ ὑπάρξεως ποὺ ὁ Ἴδιος δημιούργησε (τῆς «ὑπάρξεως» καὶ ὄχι τοῦ «εἶναι»)15. Ὑπέστη τὴν μέχρι τέλους κένωση ποὺ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ φθάσουμε καὶ παρέδωσε τὸν ἑαυτό του σὲ θάνατο, σὲ σταύρωση. Γιὰ τὸν λόγο ὅμως αὐτὸ ἔλαβε Ὄνομα, ποὺ ὑπερέχει κάθε ἄλλου ὀνόματος στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανό. Καὶ αὐτὴ τὴν ὁδὸ μᾶς πρότεινε.

 

(…)Ἀπό ἐδῶ συνάγεται ἕνας νόμος, τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ θυμόμαστε σὲ κάθε ὥρα. Παραδίδοντας τὴ ζωή μας στοὺς ἄλλους, δεχόμαστε ἀπὸ αὐτοὺς συκοφαντίες, διωγμό, στέρηση, ἀπόρριψη ἢ ἀκόμη καὶ τὸν θάνατο. Ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν προσφορὰ τῆς ζωῆς μας, οἱ ἄνθρωποι μᾶς ἀμείβουν μὲ τὸ φορτίο τοῦ θανάτου τους.Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ὁδός μας. 

 Ὁ Κύριος λέει γι’ αυτό: «τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ»21. Πῶς πρέπει ἐμεῖς νὰ ἀναγεννηθούμε καὶ νὰ θεωροῦμε «βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ» ὅλα τὰ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλά; Μὲ ποιόν τρόπο νὰ γίνουμε ἄνθρωποι τέτοιοι ποὺ νὰ μὴν εἴμαστε δοῦλοι οὔτε τῆς ὑπερηφάνειας οὔτε τῆς κενοδοξίας, οὔτε νὰ ἔχουμε τὴν ἐπιθυμία νὰ ποδοπατοῦμε τὸν ἀδελφό μας; Μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, ἡ ὁποία εἶναι σταυρωμένη στὸν κόσμο αὐτό. Καὶ γιὰ τὴν ὁδὸ αὐτὴ μᾶς μισεῖ ὁ κόσμος, γιατὶ δὲν εἶναι ἡ ὁδὸς «τοῦ ἄρχοντος τοῦ κόσμου τούτου».

 

Στὴν ἐποχή μας ἡ σωτηρία ἔγινε δυσκολότερη ἀπὸ πρίν. 

 

Παλαιότερα, ή μαρτυρία τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔκανε ἀπίστευτα θαύματα ἦταν καθημερινὸ φαινόμενο. 

 

Πῶς ὁ Πέτρος, ἕνας ἁπλὸς ψαράς, χωρὶς μόρφωση, ἔγινε ξαφνικὰ διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης; Ὁ Κύριος ἔδωσε σὲ αὐτὸν τὴν ἐξουσία νὰ ἀνασταίνει μὲ τὴν προσευχή του ἀκόμη καὶ νεκρούς. 

 

 Ὑπάρχει ἡ πρόρρηση τῶν ἁγίων Πατέρων τοῦ τέταρτου αἰώνα, ὅτι κατὰ τοὺς ἔσχατους καιροὺς ὁ Θεὸς θὰ ἀποκρύψει ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τοὺς πιστούς Του, τὰ μέτρα στὰ ὁποῖα βρίσκονται. Δὲν θὰ τελοῦν θαύματα καὶ θὰ αἰσθάνονται τὸν ἑαυτό τους κατὰ κάποιον τρόπο ἐγκαταλελειμμένο ἀπὸ τὸν Θεό, σὲ κατάσταση κενώσεως. Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν ἀσφαλῆ ὁδό, ὅπως γράφει ὁ ὅσιος Σιλουανός, τὴν ὁδὸ τῶν δακρύων22. 

 

 Ἡ κυριότερη πάλη διεξάγεται ἐνάντια στὸ πάθος τῆς ὑπερηφάνειας. Ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ κυριαρχήσουν στοὺς ἀνθρώπους θὰ σφάλλουν, γιατὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται τὴ φύση τῆς ἐξουσίας ποὺ ἔδωσε ὁ Θεός. Ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς δὲν θέλει νὰ ἐξουσιάζει τοὺς ἀνθρώπους, περιμένοντας νὰ διαπλασθεῖ ὁ ἄνθρωπος ὡς θεὸς μὲ τὴν ἐλεύθερη ἀγάπη του πρὸς Αὐτόν.

13. Ὁ ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, σσ. 569-570.

14. Βλ. Ἰωάν. 14,6. «οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι ̓ ἐμοῦ» 

15. Ὁ Γέροντας Σωφρόνιος χρησιμοποιεῖ φιλοσοφικὴ ὁρολογία ἀπὸ τὴ διαλεκτικὴ τῆς ὀντολογίας. Ὁ ὅρος «ὕπαρξη» εἶναι διαλεκτική σύνθεση δύο ἐννοιῶν: τοῦ «εἶναι» ὡς θέση καὶ τοῦ «μὴ ὄντος» ὡς ἀντίθεση.

21. Λουκ. 16,15.

22. Βλ. Ὁ ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, σ. 570.

(Ἁγίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Οικοδομώντας τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ μέσα μας καὶ στοὺς ἀδελφούς μας», τόμος Β’, Ὁμιλία 67. Θεογνωσία μὲ ἀγώνα κενώσεως καὶ πένθους (6 Μαΐου 1991), σελ. 291-2, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας)

Απίστευτος ο Λάκης Λαζόπουλος μοιράζει πόνο στους Νεοδημοκράτες

Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Ρωμανίδης- Φάρος άσβεστος της ζώσας Ορθοδοξίας

Σαν σήμερα,πριν μόλις 25 χρόνια,1 Νοεμβρίου 2001, ο Θεός κάλεσε κοντά Του έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους φωτισμένους θεολόγους της Ρωμηοσύνης, τον Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Ρωμανίδη 

 

 

“Η αρχή της θεραπείας του νοός, που λέγεται κάθαρσις, είναι η εκδίωξις από αυτόν όλων των λογισμών, καλών και κακών. Όταν η εκκένωσις αυτή συνδυάζεται με την κάθαρση των παθών και την ορθή περί Θεού Πίστη, ο νους επιστρέφει εις την καρδία και δέχεται το Πνεύμα το Άγιον, αποστελλόμενο από τον Πατέρα και τον Υιό και προσευχόμενο αδιαλείπτως. Τότε κατά τους πατέρας, γίνεται κανείς ναός του Αγίου Πνεύματος και μέλος του σώματος του Χριστού”...

~ π. Ιωάννης Ρωμανίδης~

Ο π. Ιωάννης υπήρξε φάρος της ζωντανής Ορθοδοξίας και υπερασπιστής της Πατερικής Παράδοσης σε μια εποχή όπου η πίστη συχνά κατανοούνταν επιφανειακά ή εξωραΐζονταν μέσα από νεοφιλοσοφικές ή δυτικοποιημένες προσεγγίσεις. Όπως ο ίδιος έλεγε με πόνο και αυθεντικότητα:

«Αν η Ορθοδοξία ήταν αυτή που διδάσκουν τα νεοελληνικά εγχειρίδια, εγώ σήμερα θα ήμουν άθεος…»

Με αυτή τη φράση υπογράμμιζε σαφώς ότι η αυθεντική Ορθοδοξία δεν είναι θεωρία, φιλοσοφία ή μεταφυσικό κατασκεύασμα , είναι εμπειρία, καθαρμός της καρδιάς , φωτισμός της ψυχής και τελική θέωση του ανθρώπου . Αντιτάχθηκε στη μετατροπή της πίστης σε φιλοσοφική ηθική ή σε «μεταφυσικό φωτισμό της διανοίας», όπως συνέβη με τη δυτικίζουσα θεολογία:

«Η Ορθοδοξία του Κοραή αντικατέστησε την κάθαρση της καρδίας δια της χρεωκοπημένης φιλοσοφικής ηθικής, τον φωτισμό της καρδίας δια του ετοιμοθανάτου μεταφυσικού φωτισμού της διανοίας και την προ του θανάτου θέωσιν δια ουδενός. Απέστειλεν δηλαδή την Ορθοδοξίαν εις την ειδωλολατρίαν των αρχαίων Ελλήνων…»

Η θεολογία, σύμφωνα με τον π. Ιωάννη, δεν ανήκει στις θεωρητικές επιστήμες είναι πρακτική, βιωματική επιστήμη. Όπως οι θετικές επιστήμες παρατηρούν φαινόμενα και επιβεβαιώνουν θεωρίες μέσα από την εμπειρία , έτσι και η Ορθόδοξη θεολογία δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να γνωρίσει τον Θεό όχι μόνο διανοητικά, αλλά βιωματικά, μέσα από την προσευχή , την ταπείνωση και την καρδιακή καθαρότητα :

«Στην Ορθόδοξη θεολογία, όπως και στις θετικές επιστήμες, υπάρχει η παρατήρηση και το πείραμα. Παρατηρείται ένα γεγονός, φθάνει κανείς στη θεωρία και στη συνέχεια έχει τη δυνατότητα να επαληθεύσει τη θεωρία…»

Ολόκληρη η ζωή του π. Ιωάννη ήταν αφιερωμένη στην αναζωπύρωση της αυθεντικής πίστης. Με το λόγο του, το παράδειγμά του και τα έργα του, καλούσε κάθε πιστό να επιστρέψει στις πηγές της Εκκλησίας , στις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων , και να βιώσει την Ορθοδοξία ως ζωντανή εμπειρία του Θεού , όχι ως απλώς θεωρία ή πολιτισμικό κατασκεύασμα.

Η κληρονομιά του Ρωμανίδη δεν περιορίζεται στη συγγραφή βιβλίων ή στη στείρα διδασκαλία. Είναι πνευματική, φωτίζοντας τις καρδιές όσων αναζητούν την αλήθεια , την καθαρότητα της πίστης και την προσωπική τους θέωση . Σαν σήμερα, η Εκκλησία θυμάται έναν άνθρωπο που δίδαξε με την καρδιά και τη ζωή του ότι η Ορθοδοξία είναι πάνω απ’ όλα βιωματική, πνευματική και ζωντανή.

«Αἰωνία σου ἡ μνήμη, ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφέ ἡμῶν…»

Στυλ. Καβάζης

«Όσο κι αν χρησιμοποιούμε όλα τα μέσα επικοινωνίας στον κόσμο, τίποτα, απολύτως τίποτα, δεν μπορεί να αντικαταστήσει το βλέμμα».

 

«Ο Στέλιος Καζαντζίδης όπως δεν τον έχετε ξαναδεί»

 Χριστούγεννα 1997 Ταβέρνα "Χρυσό πέταλο" (Πάρνηθα),σε ενα παρεΐστικο κλίμα,απο την εκπομπή της Σεμίνας Διγενή "Στίς γειτονιές των ανθρώπων" Μανώλης Καραντίνης-μπουζούκι Μανώλης Παλαιολόγου-πλήκτρα Φώτης Σούκας-κιθάρα Ανδρέας Παππάς-κρουστά Χρήστος Ζέρβας-κιθάρα

Κάθε φορά που είναι η Κυριακή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, το θυμάμαι .

 

Που ’σουν εψές λεβέντη μου

Κι αντιπροψές καλά μου

Τι καλά το λέει τ’ αηδόνι

Εψές ήμουν στους ουρανούς

Κι αντιπροψές στους Άγιους

Τον Άγγελό μου φίλευα

Και τον Χριστό κερνούσα

Και την κυρά την Παναγιά

Την επαρακαλούσα

Για να μου δώσει τα κλειδιά

Κλειδιά του Παραδείσου

Ν’ ανοίξω τον Παράδεισο

Να μπω να σεργιανίσω

Να δω που κάθονται οι φτωχοί

Που κάθονται οι αρχοντάδες

Στον ίσκιο κάθονται οι φτωχοί

Στον ήλιο οι αρχοντάδες

Και τους φτωχούς παρακαλούν

Και τους παρακαλούνε

Δώστε φτωχοί τον ίσκιο σας

Και πάρτε τα φλουριά μας.

(Παραδοσιακό )

π.π. 

Άγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος ο Ιεραπόστολος της Αφρικής

Οδηγίες επιβίωσης παντού: «Γεμίστε ντουλάπια – Αδειάστε το κράτος από ευθύνες»!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Διανύουμε μια εποχή αυτοεκπληρούμενων πολιτικών «προφητειών», όπου παράλληλα με την καθιέρωση πολεμικής οικονομίας, το δεινό μοιάζει να παραμονεύει σε κάθε επόμενη γωνία. Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερες χώρες εκδίδουν έκτακτες οδηγίες πολιτικής προστασίας, συστήνοντας στους πολίτες να προετοιμάσουν προμήθειες και είδη ανάγκης από τρεις έως και δέκα ημέρες.

Στη Γαλλία, τη Σουηδία, τη Φιλανδία, την Εσθονία, τη Δανία, την Πολωνία, τη Λετονία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, ως τον Καναδά, την Ταϊβάν και την Ιαπωνία, κυκλοφορούν αναθεωρημένοι οδηγοί πολιτικής άμυνας και εγχειρίδια προστασίας από στρατιωτικές επιθέσεις, κυβερνοεπιθέσεις και καθολικές διακοπές ρεύματος και επικοινωνιών.

Έχουμε θίξει και άλλη φορά το «παράδοξο» ότι οι κυβερνήσεις (ειδικά της Ευρώπης) φοβερίζουν συνεχώς τον κόσμο για επικείμενες κρίσεις και για την ανάγκη ατομικής αυτάρκειας, την ίδια ακριβώς ώρα που πράττουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να διαλύσουν τη διατροφική αυτάρκεια της Ευρώπης καταστρέφοντας την αγροτική παραγωγή και εξαρτώντας την ήπειρο από διεθνείς συμφωνίες (βλέπε Mercosur κλπ). Η ΕΕ από τη μία οχυρώνεται σε προετοιμασίες πολέμου και από την άλλη παραδίνεται στην ευχέρεια τρίτων κρατών, ακολουθώντας μια παρανοϊκή τακτική συσπειρωμένης παγκοσμιοποίησης.

Η καλλιέργεια κλίματος τρόμου προσφέρει ένα διπλό όφελος στην ελίτ: Πρώτον, η συντήρηση γενικευμένης ανασφάλειας στην αγορά λειτουργεί ως επιταχυντής μεταρρυθμίσεων (ψηφιακό κράτος, επιτήρηση, περικοπές δικαιωμάτων, τεχνητή ακρίβεια, αλλαγές στη διατροφική κουλτούρα κ.ο.κ) για την τελική ευθεία προς τον ολοκληρωτισμό.

Και δεύτερον, χρησιμεύει σαν βολικό άλλοθι για οποιαδήποτε εξέλιξη που θα ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου. Μια προκαταβολική απαλλαγή από ευθύνες όσο το κράτος αποτραβιέται από τον συνταγματικό ρόλο του προστάτη: απέχοντας από το κοινωνικό δεινό έως και από το (ενδεχόμενο) πολεμικό. Το αφήγημα του μόνιμου «κατεπείγοντος» υποσκάπτει το δημοκρατικό ζητούμενο της λογοδοσίας, ύπουλα και σταθερά. Και αντί να υπάρχει ένα ισχυρό δημόσιο δίκτυο αντιμετώπισης κρίσεων, ο πολίτης καλείται να κάνει μόνος του τα «κουμάντα» του: ετοιμάζοντας τρόφιμα, νερό, φάρμακα, λες και είναι αυτόνομος τροφοσυλλέκτης στην Αλάσκα και όχι (άγρια) φορολογούμενος πολίτης που δικαιούται κρατική μέριμνα.

Τα «όπλα» στραμμένα προς τα μέσα

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι είναι κακό για μια χώρα να επικαιροποιεί και να δημοσιεύει οδηγίες έκτακτης ανάγκης. Το κακό είναι να κάνει μόνο αυτό, ενώ σε όλες τις άλλες παραμέτρους σκάβεται μεθοδικά ο λάκκος του μέσου πολίτη. Με ενεργειακή εξάρτηση, με υπερκαταναλωτική συνείδηση, με αποξένωση από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, με αποδόμηση κάθε πυρηνικής αξίας (έθνους, θρησκείας, οικογένειας, βιολογικού φύλου κλπ), με περιορισμό των μετρητών, με αρπαγή της στέγης, με εθισμό σε επιδόματα, με συγκεντρωτισμό των φυσικών πόρων, και γενικότερα με μια ασυλοποίηση του ιδιωτικού βίου που δείχνει ότι τα όπλα του κράτους είναι στραμμένα προς τα μέσα, πολύ πριν (υποτίθεται ότι) θα τα στρέψει προς μια αόριστη εξωτερική απειλή.

Η σταδιακή εξοικείωση του πολίτη με την προοπτική ενός παγκόσμιου πολέμου, μοιάζει περισσότερο με άσκηση ατομικού σωφρονισμού, παρά με συλλογική προετοιμασία άμυνας. Η αίσθηση μόνιμης απειλής που απλά αλλάζει μορφές, γίνεται κυρίαρχη νόρμα πολιτικής. Η εξουσία δεν είναι εδώ για να σου εξασφαλίζει την ειρήνη – αλλά απαιτεί την ανοχή σου ως «αξιότερος» χειριστής τηλεφώνων που θα χτυπήσουν «στις 3 τα ξημερώματα». Μπορεί ως τότε να έχουν περάσει ακόμη καμιά διακοσαριά νυχτερινές τροπολογίες (και αυτές προς τα ξημερώματα) που μας βομβαρδίζουν ανελέητα τη δυνατότητα επιβίωσης, αλλά γι’ αυτό το ΕΝΑ κουδούνισμα, η μοίρα της Ελλάδας δεν θα αφεθεί στον αυτόματο τηλεφωνητή. Κάτι που με τα δείγματα γραφής της συγκεκριμένης κυβέρνησης, είναι ακόμα πιο ανησυχητικό.

Και ποιος σας είπε ότι όλοι οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να συγκεντρώσουν αποθέματα, ειδικά στην Ελλάδα που κάνουν αγώνα για να μην αδειάσουν τα ντουλάπια πριν τις 15 κάθε μήνα, εν καιρώ ειρήνης; Άρα πάμε σε σκεπτικό πολιτών δύο ταχυτήτων; Προφανώς! Γεμάτα ντουλάπια (για όποιον μπορεί), άδειες κρατικές ευθύνες, διαλυμένοι κοινωνικοί δεσμοί, και όποιος αντέξει!

Βέβαια με όλα τα παραπάνω δεν ισχυρίζομαι ότι η ατομική πρόληψη είναι λάθος. Κάθε άλλο! Όμως η ένστασή μας είναι ενάντια στην πεποίθηση ότι αυτή η καθολική μετακύλιση ευθυνών προς τον πολίτη είναι κάτι το φυσιολογικό. Ενάντια στην πεποίθηση ότι μεταξύ πολιτικής προστασίας και εθνικής άμυνας, η διαχωριστική γραμμή πρέπει να απαλειφθεί. Ενάντια στην πεποίθηση ότι ο πολίτης είναι μόνο μια αυτόνομη μονάδα στα πλαίσια ενός σκοπούμενου κοινωνικού Δαρβινισμού, όπου επαινείται ο αγώνας του «ισχυρότερου», του πιο οργανωμένου, του καλύτερου «prepper», εκείνου που έχει «άκρες», εκείνου που μετατρέπει την οικεία του σε φρούριο κ.ο.κ.

Αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η πρωτόγονη νοοτροπία μας οδηγεί κατευθείαν σε λογικές τύπου «Hunger Games», όπου ο κοινωνικός βίος θα ταυτιστεί απολύτως (και κυριολεκτικώς) με την επιβίωση, ο πολίτης θα είναι ισόβιος «οπλίτης» σε στάση ημιανάπαυσης που θα ζει μεταξύ τρομοκρατημένης κατανάλωσης και καταναλωτικής τρομοκρατίας. Και όλοι οι αδύναμοι και οι αναγκεμένοι να αντιμετωπίζονται ως περιττό βαρίδι που πρέπει να ριφθεί στα αζήτητα του βίου.

Ασφαλώς η προνοητικότητα είναι αρετή που δεν πρέπει να λείπει από κανέναν, χωρίς βέβαια να καταντά νοσηρή εμμονή. Το τελικό ερώτημα όμως δεν είναι αν πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Είναι το ποιος θα αποφασίζει κάθε φορά τι είναι έκτακτη ανάγκη και το που ξεκινούν και τελειώνουν οι θυσίες που θα απαιτήσει αυτή…

sportime.

Θεσσαλονίκη η πιο όμορφη και απρόοπτη πολη ,χάλκινα στην Αγίας Σοφίας.

ΑΓΙΟΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΑΜΑΣΕΙΑΣ , εις τον πλούσιον και εις τον Λάζαρον

 

Και συνέβη να πεθάνει ο φτωχός. Η φτώχεια του Λάζαρου έχει διπλή σημασία: από τη μια δείχνει την έλλειψη των αναγκαίων για τη ζωή, κι από την άλλη τη μετριοφροσύνη και την ταπεινότητα του χαρακτήρα του.
Δεν πρέπει λοιπόν να νομίζει κάποιος ότι αξίζει τον έπαινο της αρετής μόνο και μόνο επειδή είναι άπορος και δεν έχει υλικά αγαθά, ούτε να πιστεύει ότι η φτώχεια του αρκεί για να σωθεί. Γιατί δεν επαινείται εκείνος που είναι φτωχός από ανάγκη, αλλά εκείνος που έχει μέσα του ταπεινοφροσύνη και εσωτερική αρετή.

Όσοι είναι απλώς άποροι, αλλά έχουν αγενή και ανήθικη διαγωγή και δεν αγωνίζονται για την αρετή, η αναγκαστική τους φτώχεια γίνεται αιτία να προχωρούν σε πολλές και κακές πράξεις.
Και πράγματι, κάθε φορά που βρέθηκα σε επίσημο δικαστήριο, είδα ότι όλοι οι κλέφτες, οι σωματέμποροι, οι λωποδύτες και οι δολοφόνοι ήταν φτωχοί, χωρίς σπίτι και οικογένεια.
Επομένως, είναι ολοφάνερο ότι η Γραφή μακαρίζει εκείνον τον φτωχό που υπομένει τις δυσκολίες με ψυχή φιλοσοφημένη, που αντιμετωπίζει με γενναιότητα τις δοκιμασίες της ζωής και δεν καταφεύγει σε καμιά κακία για να χαρίσει στο σώμα απολαύσεις και καλοπέραση.

Αυτόν εννοεί καθαρά ο Κύριος στον πρώτο μακαρισμό, όταν λέει: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι».
Άρα, δεν είναι κάθε φτωχός δίκαιος, αλλά εκείνος που μοιάζει με τον Λάζαρο· ούτε κάθε πλούσιος είναι καταδικασμένος, αλλά εκείνος που ζει με διάθεση όμοια με του πλούσιου της ίδιας παραβολής.

Και υπάρχουν ολοφάνεροι μάρτυρες γι’ αυτό, όσοι το έζησαν στην πράξη.
Ποιος, αλήθεια, ήταν πλουσιότερος από τον Ιώβ; Κι όμως, η μεγάλη του ευπορία ούτε τον απομάκρυνε από τη δικαιοσύνη ούτε τον έκανε να ξεφύγει από την αρετή.
Και ποιος ήταν φτωχότερος από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη; Παρ’ όλα αυτά, η φτώχεια του δεν τον ωφέλησε καθόλου στη σωτηρία του· γιατί, ενώ συναναστρεφόταν με τους έντεκα φτωχούς μαθητές και μάλιστα με τον ίδιο τον Κύριο, που έγινε φτωχός με τη θέλησή του, αυτός παρασύρθηκε από την κακή του προαίρεση στη φιλαργυρία και από εκεί οδηγήθηκε στην προδοσία.

Χάντρα στο κομπολόι σου

 

Βγαινεις νωρις να πας στην εκκλησια
Σπαθι και αστροπελεκι
Χτυπανε Θεε μου τα καμπαναρια
Και ο ηλιος πέρα στεκει
Αχ να 'μουν στο φουστανι σου κουμπι μαλαματενιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρενιο
Αχ να 'μουν στο φουστάνι σου κουμπι μαλαματενιο
Χάντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρένιο
Παιρνω τους δρομους, τρεχω σαν παιδι
Μήπως σε συναντήσω
Ισκιος να γίνω, μάτι μη με δει
Να ερθω να σε φιλήσω
Αχ να 'μουν στο φουστανι σου κουμπι μαλαματενιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρενιο
Αχ να 'μουν στο φουστάνι σου κουμπί μαλαματένιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρένιο
(Ορχηστρικό κουπλέ)
Αχ να 'μουν στο φουστάνι σου κουμπι μαλαματένιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρένιο
Αχ να 'μουν στο φουστάνι σου κουμπι μαλαματενιο
Χαντρα στο κομπολόι σου το μαργαριταρενιο

KYΡΙΕ_Σοι μόνω αμαρτάνομεν, αλλά και σοι μόνω λατρεύομεν

 

Στις ευχές της γονυκλισίας (Εσπερινός Πεντηκοστής) ο ιερέας λέει σε ένα σημείο: “Σοι μόνω αμαρτάνομεν, αλλά και σοι μόνω λατρεύομεν”. Δηλάδη “Μόνο απέναντι σου, Κύριε, αμαρτάνουμε αλλὰ και μόνο εσένα λατρεύουμε”. Όντως ένα ελπιδοφόρο μήνυμα.

Είναι σα να λέμε κι εμείς μαζί με τον συγγραφέα της ευχής: Ναι Κύριε το ξέρουμε ότι είμαστε αμαρτωλοί και η αμαρτία μας μπροστά στην καθαρότητά Σου φαίνεται ξεκάθαρα. Όμως δεν κάνουμε μόνο αμαρτίες.

Είμαστε υπεύθυνοι γι’αυτές αλλά υπολόγισε Φιλάνθρωπε Κύριε και κάτι ακόμα. Θυμίσου ότι ελεύθερα Σε λατρεύουμε. Παρά την αμαρτία μας εμείς προστρέχουμε σ’Εσένα που ήρθες για να σώσεις τα απολωλότα, τους άσωτους, τους ασθενείς πνευματικά, τους αμαρτωλούς.

Ναι Κύριε, αμαρτάνουμε ενώπιόν Σου αλλά και ενώπιόν Σου γονατίζουμε και ζητούμε έλεος. Ξέρουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να νικήσει την φιλανθρωπία σου. Καμία κακία μας δεν μπορεί να υπερβεί την αγαθότητά Σου, καμία αισχρότητά μας δεν μπορεί να διασαλεύσει την αγάπη Σου προς εμάς.

Αμαρτάνουμε, μα και γονατίζουμε ενώπιόν Σου.
Αμαρτάνουμε, μα ζητούμε και το έλεός Σου.
Αμαρτάνουμε, μα και μόνο Εσένα λατρεύουμε.

Είμαστε ασθενικοί, θέλουμε βοήθεια. Έλα και άλλαξέ μας. Μην μείνεις στα λάθη μας, στις κακίες μας, στο σκοτάδι μας. Μείνε στην μετάνοιά μας, στα δάκρυά μας, στην ταπεινή μας προσπάθεια να γκρεμίσουμε την εγωπάθειά μας. Έλα και ευλόγησέ μας. Στείλε τον Παράκλητο. Αυτόν που τα “ασθενεί θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί”.

Έλα Παράκλητε Αγαθέ, έλα και κάνε μας πλέον όπως Εσύ θέλεις, όπως Εσύ ξέρεις.

Έλα Παράκλητε και μέθυσέ μας με τη Χάρη Σου, με το Φως Σου, με την Ζωή Σου. Έλα γρήγορα…κι ας μαχόμαστε εμείς πολλές φορές να φύγουμε από κοντά Σου. Έλα και άρπαξέ μας, κάνε μας να καταλάβουμε, να εννοήσουμε το ποιοι είμαστε, το ποιος είσαι Εσύ.
Έλα γιατί μόνο Εσένα λατρεύουμε, μόνο σε Σένα ελπίζουμε, μόνο με Σένα σωζόμαστε…

π.π. 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ , Ανθυπολοχαγός το 40

 

Έγινε αιτία ο πόλεμος

να συνειδητοποιήσω

τι είναι ο αγώνας,

ο ομαδικός πλέον

και όχι ο προσωπικός.

Θέλω να πω

τι σημαίνει να μάχεσαι

ενταγμένος σε μια ομάδα,

που έχει ορισμένα ιδανικά

και να μάχεσαι κι εσύ γι' αυτά.

Είδα στο πρόσωπο

των στρατιωτών μου

τη λάμψη που είναι ικανός

ο Ελληνισμός ν' αναδύσει

όταν πιστεύει στο δίκιο του.

Και γνώρισα από πολύ κοντά

την αψηφισιά του θανάτου,

την ακατάβλητη θέληση της ζωής

που έγινε τελικά και δική μου.

Λίγοι ξέρουνε ότι

το κύριο βάρος του πολέμου

το σήκωσαν οι ανθυπολοχαγοί.

Και συμβολικά

αυτό θέλησα να δείξω

ηρωοποιώντας

έναν Ανθυπολοχαγό,

με το Άσμα που έγραψα.

- Τι είναι εκείνο

που σας συγκίνησε

στο Έπος του Σαράντα;

Ήταν ότι διάβαζα στην πράξη

και μ' ένα σφίξιμο στην καρδιά

μην τύχει και δακρύσω,

αυτά που με ανία και δυσφορία

διάβαζα ως τότε στα βιβλία

και για την ιστορία της χώρας μου.

Ήταν μια βίαιη φορά

προς τα εμπρός του λαού

που είχε κάποτε ηττηθεί,

όχι εξ αιτίας του,

στη Μικρασία και που τώρα

θα έπαιρνε την εκδίκησή του.

Έτσι το έβλεπα εγώ.

Σαν άχτι μακροχρόνιο

που έβγαινε και ξεθύμαινε.

Δεν έπαιζε ρόλο που

ο εχθρός ήταν διαφορετικός.

Ο εχθρός ήτανε η Τυραννία,

ήτανε η μορφή του Άδικου,

που την είχαμε υποστεί

κάτω από διαφορετικές μορφές

επί αιώνες και είχε γίνει μοίρα μας.

Αυτή η εξέγερση

εναντίον της Μοίρας,

χωρίς υπολογισμό, μες στα όλα,

αυτή η ''όμορφη αφροσύνη'',

όπως λέω κάπου αλλού,

ήτανε που ανέβαζε το γεγονός

σε μιαν άλλη σφαίρα, ποιητική.

Μέσα μου έγινε

μια αναπαρθένευση

των τριμμένων εννοιών.

Οι λέξεις

ξεφουσκώνανε

και ξαναγεμίζανε

με καθαρή ουσία.

Με τη βοήθεια της ουσίας αυτής,

βρήκα το θάρρος

να ξαναπροφέρω λόγια

που ως τότε φοβόμουνα

επειδή τα συναντούσα

μόνο στα χείλη

των κούφιων πολιτικών

και των πατριδοκάπηλων.