π. Πέτρος Χιρς _ Όποιος μιλά για διαιρεμένη Εκκλησία ή ισχυρίζεται ότι αυτή χωρίζεται ή δύναται να διασπαστεί, τελεί εν πλάνη, δεν γνωρίζει τι λέει και δεν γνωρίζει τον Χριστό.

 

Σε συνέντευξή του  ο αμερικανός ιερέας και θεολόγος π. Πέτρος Χιρς τόνισε κατηγορηματικά ότι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ταυτίζεται με την Ορθόδοξη Εκκλησία.

 

Όπως επισήμανε, η Εκκλησία είναι Μία, καθώς ένας είναι ο Χριστός και ένα το Βάπτισμα, υπογραμμίζοντας ότι δεν υπάρχουν ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξουν δύο Εκκλησίες, διότι αυτό συνιστά την ίδια την ταυτότητα των πιστών. 

Παρομοίασε μάλιστα την ενότητα αυτή με τον ανθρώπινο οργανισμό: όπως ένας άνθρωπος είναι ενιαίος και δεν χωρίζεται σε δύο, έτσι και η Εκκλησία παραμένει Μία, ενωμένη με τον Χριστό, χθες, σήμερα και εις τους αιώνας.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο π. Πέτρος ανέφερε ότι όποιος μιλά για διαιρεμένη Εκκλησία ή ισχυρίζεται ότι αυτή χωρίζεται ή δύναται να διασπαστεί, τελεί εν πλάνη, δεν γνωρίζει τι λέει και δεν γνωρίζει τον Χριστό.

 

«Εμείς λέμε πιστεύουμε στην Εκκλησία. Πιστεύω εις ένα Θεό, πιστεύω εις μίαν Αγίαν Εκκλησία. Δεν λέμε απλώς ότι υπάρχει Εκκλησία, πιστεύουμε στην Εκκλησία», διευκρίνισε, εξηγώντας ότι πρόκειται για θεανθρώπινο σώμα και θέτοντας το καταληκτικό ερώτημα: «Μπορεί ο Χριστός να χωριστεί, να γίνει κομμάτια;».

Αναισθησίας το ανάγνωσμα!

 Δύο φορές αποδοκιμάστηκε στη Βουλγαρία ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Αρχικά ακούστηκε το «Ανάξιος» κατά την άφιξή του και στη συνέχεια το «Ανάθεμα» μέσα στη Μονή του Αγίου Ιωάννη της Ρίλας, όταν μνημόνευσε τον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο. Παρά τις αντιδράσεις, συνέχισε κανονικά τη Θεία Λειτουργία.

 

Σχόλιο _ Εἶναι βέβαιο πώς ἄν καθόμασταν νά καταγράφουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες προκλήσεις τοῦ (φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου) οἰκουμενικοῦ πατριάρχη (δηλώσεις, συναναστροφές, ἀγκαλιές καί συμπροσευχές μέ κάθε λογῆς ἀλλόδοξο ἀλλά καί ἀλλόθρησκο), δέν θά εἴχαμε χρόνο γιά νά κάνουμε ἀπολύτως τίποτε ἄλλο στή ζωή μας. Γι’ αὐτό καί δέν τό πράττουμε, πέραν κάποιων πολύ χαρακτηριστικῶν στιγμιοτύπων ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κατήφορου, τά ὁποῖα δίνουν τροφή γιά ἐπιπλέον ἐνδιαφέροντα καί χρήσιμα σχόλια. Καί ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου στή Βουλγαρία ἔδωσε σίγουρα τροφή γιά κάποια τέτοια.

Κατ’ ἀρχάς, ἡ ἴδια ἡ ἐπίσκεψη καθ’ αὐτήν καί τό συλλείτουργο μέ τόν πατριάρχη Βουλγαρίας στή μονή τῆς Ρίλας καθιστᾶ φανερή μία βελτίωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Φαναρίου καί Σόφιας, ἔστω καί σέ ἐπίπεδο τυπικῆς συναναστροφῆς καί σέ σύγκριση τοὐλάχιστον μέ τό ἀρχικό κλίμα πού ὑπῆρχε μετά τήν ἐκλογή Δανιήλ στόν βουλγαρικό πατριαρχικό θρόνο (ὑπάρχουν, βλέπετε, δυστυχῶς καί οἱ ἰσορροπίες σέ μία χώρα πού ἐκκλησιαστικά κλίνει κυρίως πρός τή Μόσχα, ἀλλά ἔχει καί μία πολύ μεγάλη φιλοφαναριώτικη ἐνδοεκκλησιαστική μερίδα, ἐνῷ καί πολιτικά βεβαίως ἔχει σαφῶς δυτικές ἐπιρροές). Τό πόσο θά βελτιωθοῦν πάντως οὐσιαστικά οἱ σχέσεις καί τί σημαίνει γιά τήν ἐφεξῆς πορεία τοῦ Δανιήλ αὐτή ἡ ἐπίσκεψη θά τό δοῦμε στό μέλλον.

Τό δεύτερο βεβαίως πού πρέπει νά σχολιαστεῖ εἶναι ὅτι αὐτό τό γεγονός καθόλου δέν ἄρεσε σέ μέγα μέρος τῆς τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς καί λαϊκῆς γνώμης, ὅπως δείχνουν καί τά ἐπεισόδια ἀπό Βούλγαρους πιστούς κατά τήν ὑποδοχή Ἀρχοντώνη, ἀλλά κυρίως οἱ 2.000 ὑπογραφές ἀπό Βουλγάρους κληρικούς σέ κείμενο πού ἐπέκρινε ἔντονα τήν ἐπίσκεψη (σέ περίπτωση πού σᾶς φαίνονται λίγοι, ὀφείλω νά σᾶς ἐνημερώσω ὅτι στήν Ἑλλάδα ἐγώ προσωπικά δέν μπορῶ νά φανταστῶ οὔτε...10 πού θά στήριζαν δημοσίως τέτοια ἀνακοίνωση). Κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ μέ βεβαιότητα ποῦ διολισθαίνει ἐκκλησιαστικά ἡ Βουλγαρία καί ποῦ θά ὁδηγήσει ὁ ἐνδοεκκλησιαστικός της διαχωρισμός σέ δύο ἀντίπαλα οὐσιαστικά στρατόπεδα, ἀλλά ἕνα πρᾶγμα τοὐλάχιστον εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρο: ὅτι ἡ οἰκουμενιστική παναίρεση παραμένει στή χώρα αὐτή σαφῶς πιό περιορισμένη σέ σύγκριση μέ ἄλλες χῶρες (ὅπως π.χ. ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Κύπρος), ἐνῷ φυσικά ὑπάρχει καί τό ἔξτρα μεγάλο ἀγκάθι μέ τό γνωστό ἐπίτευγμα τῆς CIA καί τοῦ Φαναρίου (ὡς ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου της), δηλαδή τήν Οὐκρανική Ψευτοεκκλησία του Ἐπιφανίου Ντουμένκο, τήν ὁποία ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία δέν ἀναγνωρίζει.

Σχετικό μέ αὐτό τό τελευταῖο ζήτημα εἶναι τό τρίτο σχόλιο πού μπορεῖ νά γίνει. Καί αὐτό εἶναι ἡ πολλαπλῆ ἐπανεπιβεβαίωση τοῦ θράσους καί τῆς ἐμμονῆς τοῦ Φαναριώτη ἐπικεφαλῆς στήν πρόκληση καί στόν μαγαρισμό, δεδομένου ὅτι στό συλλείτουργο στή μονή της Ρίλας μνημόνευσε τόν ψευτομητροπολίτη Ντουμένκο (τόν ὁποῖο, ἐπαναλαμβάνω, ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία θεωρεῖ ἄκυρο καί ἀντικανονικό). Φυσικά, θά πεῖ κάποιος, ἡ μισή ντροπή δική του καί ἡ ἄλλη μισή τῶν Βουλγάρων πού δέχθηκαν νά συλλειτουργήσουν μαζί του. Ἦταν δηλαδή τόσο ἀφελεῖς γιά νά πιστεύουν πώς θά σεβόταν τή δική τους θέση καί δέν θά μνημόνευε; Πολύ δύσκολο νά τό πιστέψει κανείς. Ἄλλωστε εἶχε πρόσφατα προηγηθεῖ ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου καί στή Ρουμανία, ὅπου ἐπίσης μνημόνευσε ἐν μέσῳ Θείας Λειτουργίας τον Ψευτοεπιφάνιο, ἄν καί οὔτε ἡ Ρουμανική Ἐκκλησία τόν ἀναγνωρίζει. Μετά τή Ρίλα πάντως ἀκολούθησε νέα παρουσία τοῦ Βαρθολομαίου σέ Θεία Λειτουργία στή Σόφια, ὅπου ἐκεῖ ἐπιλέχθηκε νά μή λειτουργήσει, ἀλλά ἁπλῶς νά παρασταθεῖ (ὁπότε ἀποφεύχθηκε νέο κροῦσμα μνημόνευσης). Προφανῶς, οἱ ταλαίπωρες ἰσορροπίες πού προανέφερα καί ἐκεῖνο τό κακόμοιρο «κατ’ οἰκονομίαν» πού ἔχει γίνει λάστιχο, εἰδικά τά τελευταῖα χρόνια

Κλείνοντας, ὅμως, δέν θά ἦταν σωστό νά μή σχολιαστεῖ, μέ ἀφορμή τίς ἐναντίον του ἀντιδράσεις ἀπό Βουλγάρους κληρικούς καί λαϊκούς, ἡ ἀναφορά Βαρθολομαίου σέ ὅσους ἀντιδροῦν ἀπέναντι στή φρικώδη ἐκκλησιαστική ἐκτροπή τήν ὁποία ὑπηρετεῖ συστηματικά καί πεισματικά ἐδῶ καί 35 χρόνια. Περιέλαβε δέ καί τούς ἐν Ἑλλάδι ἀντιδρῶντες, πού τούς χαρακτήρισε ἐξτρεμιστές (τίτλος τεράστιας τιμῆς φυσικά αὐτός, ὅταν στόν ἀπευθύνει ὁ πραγματικός μέγας ἐξτρεμιστής ἐχθρός τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί πρωτοκορυφαῖος δούρειος ἵππος τῆς νεοεποχίτικης δυσωδίας), οἱ ὁποῖοι δῆθεν προκαλοῦν σχίσμα μέσα στήν Ἐκκλησία (σέ ἄλλη μία ἐκκωφαντική διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητας ἀπό τόν πραγματικό μέγα σχισματοποιό τῆς Ὀρθοδοξίας). Ἔκανε βέβαια καί ἐπίδειξη εἰκονικῆς ἀγάπης πρός ὅλους τούς ἀντιφρονοῦντες (γκράν μέτρ στήν κούφια ἀγαπολογία ἄλλωστε), εὐχόμενος νά ἐπανέλθουν στόν...ὀρθό δρόμο πού ἐκφράζει τό Φανάρι - καί μετά ἀναχώρησε γιά τη Ρώμη (4η και 5η φωτογραφία), γιά νά ξανανταμώσει μέ τούς ἀγαπημένους του, νά τιμηθεῖ μέ τόν τίτλο τοῦ ἐπίτιμου διδάκτορα τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Βατικανοῦ γιά τήν ὅλη…προσφορά του καί ἀκόμη νά συνεορτάσει πανηγυρικά καί τά 800 χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ «Ἁγίου» Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης (τά εἰσαγωγικά, προφανῶς, γιά νά ὑπενθυμίσουμε στούς κακόμοιρους ἀγαπούληδες ὁμόφρονες τοῦ κυρίου Ἀρχοντώνη ὅτι ἡ παπική ὀργάνωση πού αὐτοαποκαλεῖται - ἀλλά καί ἀπό τούς ἴδιους γίνεται ἀποδεκτή ὡς - Ἐκκλησία, στην πραγματικότητα ἀπό τον 11ο αἰώνα και ἐξῆς ΔΕΝ ἔχει ἁγιαστική Χάρη, συνεπῶς οὔτε ἔγκυρα μυστήρια ἐπιτελεῖ, οὔτε φυσικά ἁγίους βγάζει).

Αὐτά τά ὀλίγα σήμερα γιά κάποιον πού τόσο οἱ περίφημες φράσεις τοῦ Χριστοῦ γιά τούς ὑποκριτές Φαρισαίους, ὅσο καί ἐκείνη τοῦ Θουκυδίδη γιά ὅσους διαστρέφουν ἀκόμη καί τή σημασία τῶν λέξεων προκειμένου νά τίς ταιριάζουν στούς στρεβλούς λογισμούς τους, θά ἔπρεπε ὑπό κανονικές συνθῆκες νά συνοδεύονται μονίμως ἀπό τήν φωτογραφία του...

 

 Νεκτάριος Δαπέργολας

Ζωντάνεψαν οι άγγελοι στον Άγιο Γεώργιο του Κουρμπίνοβο - Ο εμβληματικός ναός του 12ου αιώνα

Επιστήμονες από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη ολοκλήρωσαν τη συντήρηση των τοιχογραφιών

Επιστήμονες από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη ολοκλήρωσαν τη συντήρηση των τοιχογραφιών σε ένα σπουδαίο βυζαντινό μνημείο της Βόρειας Μακεδονίας. Ο άγγελος που τυπώθηκε σε χαρτονόμισμα.

Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία κομνήνειας τέχνης που σώζονται στην επικράτεια της άλλοτε Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι άγγελοι στον ναό του Αγίου Γεωργίου, στη μικρή πόλη Κουρμπίνοβο της Βόρειας Μακεδονίας, σχεδόν μία ώρα από τις Πρέσπες της Φλώρινας, απέκτησαν νέα ζωή και αποτελούν έναν από τους πιο σπουδαίους τοιχογραφικούς διάκοσμους του 12ου αιώνα. Άγγελοι με έντονα χρώματα στα ιμάτια, εκφραστικά πρόσωπα, χέρια που διακρίνονται οι γραμμώσεις στις παλάμες, φτερά ανοιγμένα, ίπτανται πλέον μέσα στον ναό, αναδεικνύοντας τον εικονογραφικό κύκλο μιας από τις σπουδαιότερες ζωγραφικές συνθέσεις της εποχής διακυβέρνησης από τη Δυναστεία των Κομνηνών, γνωστή και ως κομνήνεια περίοδος.

Έργο άγνωστου αγιογράφου ή αγιογράφων οι άγγελοι του Αγίου Γεωργίου είναι ένα σύνολο ζωγραφικής σύνθεσης εξαιρετικής τέχνης και ομορφιάς, τόσο όμορφοι και τόσο ζωντανοί, που πριν μερικά χρόνια η εθνική τράπεζα της γειτονικής χώρας  αποτύπωσε εκείνον που ίπταται στην κόγχη, σε χαρτονόμισμα. 

Ο ναός είναι μονόχωρη βασιλική, μήκους 17 μέτρων και πλάτους 7 μέτρων και η αγιογράφησή του ξεκίνησε στις 25 Απριλίου του 1191, σύμφωνα με επιγραφή που διασώζεται στο βόρειο τμήμα της Αγίας Τράπεζας. Άγνωστος παραμένει και ο δωρητής. Αγιογραφήθηκε επί αυτοκράτορα Ισαάκ Β΄ Άγγελου (1185-1195) και της συζύγου του Μαργαρίτας, κόρης του Μπέλα Γ΄ βασιλιά της Ουγγαρίας και της Κροατίας, η οποία μετονομάστηκε σε Μαρία. 

Κατά τον 17ο αιώνα είναι πιθανόν να εγκαταλείφθηκε ο ναός και στη διάρκεια του 19ου αιώνα αναγεννήθηκε και έγιναν προσθήκες στον σκελετό του, ενώ η βόρεια και η νότια είσοδος έκλεισαν και αντικαταστάθηκαν με δύο παράθυρα, χωρίς να υπάρξει καμία φθορά η βλαπτική παρέμβαση στην εικονογράφηση. 

Πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε το έργο συντήρησης των τοιχογραφιών του βυζαντινού ναού του Αγίου Γεωργίου, ένα εγχείρημα δύσκολο, το οποίο είχαν αναλάβει συντηρητές από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Το έργο που διήρκησε σχεδόν 4 χρόνια είχε αναλάβει το ΕΚΒΜΜ στο πλαίσιο της συνεργασίας με το υπουργείο Πολιτισμού της Βόρειας Μακεδονίας. 

«Ολόκληρος ο τοιχογραφικός διάκοσμος στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Κουρμπίνοβο είναι ένα εντυπωσιακό σύνολο τέχνης που δεν υπάρχει όμοιό του», λέει στη Voria, η διευθύντρια του ΕΚΒΜΜ -και διευθύντρια του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού-, Φλώρα Καραγιάννη. 

Με την πλέον σύγχρονη τεχνολογία και πολλή υπομονή και συγκέντρωση οι συντηρητές αποκατέστησαν τις φθορές του χρόνου και ανέδειξαν τα χρώματα και τις μορφές στον χριστολογικό κύκλο των τοιχογραφιών. Από τις παραστάσεις ξεχωρίζουν εκείνες της Παναγίας στην αψίδα, του Αγίου Δημητρίου, των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Ωστόσο εκείνο που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των βυζαντινολόγων, αλλά και του κοινού είναι οι πάνω από 20 άγγελοι, κάποιοι από τους οποίους ίπτανται και πλαισιώνουν την πιο αναγνωρίσιμη ορθόδοξη αγιογραφία της Παναγίας, την Πλατυτέρα των Ουρανών. Ειδικά μάλιστα η απεικόνιση του Αρχάγγελου Γαβριήλ είναι τόσο σπάνια και τόσο εντυπωσιακή που έχει γίνει σύμβολο και ορόσημο για την εκκλησία όχι μόνο του Κουρμπίνοβο, αλλά ολόκληρης της Βόρειας Μακεδονίας και της Βαλκανικής. 

Ο βυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου είναι επισκέψιμο μνημείο και συγκεντρώνει πλήθος ντόπιων και τουριστών, καθώς οι ιπτάμενοι άγγελοί του είναι ονομαστοί σε όλη τη νοτιοανατολική Ευρώπη. 

Σύμφωνα με την κ. Καραγιάννη το μνημείο, στο οποίο διασώζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό ο αρχικός εικονογραφικός διάκοσμος, χρονολογείται βάσει επιγραφής στο έτος 1191. Δεν υπάρχει όμως υπογραφή στις εικόνες  και έτσι δεν είναι γνωστός ο σπουδαίος καλλιτέχνης που αγιογράφησε τον ναό, ενώ η τεχνοτροπία έχει ομόλογό της στον ναό των Αγίων Αναργύρων, στη συνοικία Απόζαρι στη βόρεια πλευρά της Καστοριάς. 

«Θέλουμε να ευχαριστήσουμε το Εθνικό Ινστιτούτο Μνημείων και Μουσείων της πόλης Μπίτολα (Μοναστήρι) για την πολυετή και αγαστή συνεργασία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την απόδοση στο κοινό των συντηρημένων τοιχογραφιών του 12ου αιώνα, κορυφαίο δείγμα της εποχή των Κομνηνών», ανέφερε η κ. Καραγιάννη. 

Με αφορμή την ολοκλήρωση των εργασιών, στις αρχές Οκτωβρίου το βυζαντινό μνημείο επισκέφτηκαν η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη και ο υπουργός Πολιτισμού, Τουρισμού, Αθλητισμού και Νεότητας της Βόρειας Μακεδονίας Σεντάτ Σουλεϊμάνι. Οι δύο υπουργοί, αλλά και στελέχη της επιστημονικής κοινότητας των δύο χωρών εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το άριστο αποτέλεσμα των εργασιών και εκδήλωσαν την πρόθεσή τους για τη συνέχιση της συνεργασίας και σε άλλα μνημεία. 

Μ. Ριτζαλέου, Voria

Ο Χριστός και η βία.

 

Νομίζετε και λέτε ότι ο Χριστός ήταν κατά της βίας; Ριξ' τε μια πρόχειρη ματιά στο Ευαγγέλιο και θα διαψευστείτε.

Ασφαλώς και εκ των προτέρων σαφηνίζω ότι ήταν κατά της κακοποιητικής και επίβουλης βίας, της μοχθηρίας, της εμπάθειας και της μισαλλοδοξίας. Αντίθετα δίδαξε την παθητική αντίσταση ( μη αντιστηναι τω πονηρω) και την αγάπη και ευεργεσία προς τον εχθρό.

Αυτό από μόνο του όμως είναι βίαιο και απαράδεκτο αν σκεφτεί κανείς την αδικία, την εκμετάλλευση του ανθρώπου, τα φονικά, τις γενοκτονιες, την φτώχεια. Σε έναν κόσμο ανταγωνισμών και αντεκδίκησης ο Χριστός κρίνεται ένοχος θανάτου για το κήρυγμα του. Οι επαναστάτες θεωρούν ότι εξυπηρετεί τους δυνατούς, οι δυνατοί ότι ανακοπτει την δημιουργικότητα, την εξέλιξη τους. Να δίνεις λεει και το πανωφόρι σε όποιον σου κλεψει τα ρούχα και στην αγγαρεία του ενός μιλίου να προσθετεις ακόμα ένα. Δεν είναι βία λοιπόν το Ευαγγέλιο;

Δεν είναι βία οι αφορισμοί Του( ουαι υμιν) προς τους Γραμματείς και Φαρισαίους, τους οποίους περιορίσαμε στο ιερατείο και την θρησκευτική ηγεσία κάθε εποχής, αρνούμενοι από φόβο να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτους;

Ειναι ενα φοβερό αποκαλυπτικό ψυχογραφημα του μαθητή και του θρησκευομενου, στο οποίο οποιος δει τον εαυτό του θα πενθησει για πάντα.

Δεν είναι βία ή Αποκάλυψη κατά την οποία οι πρακτικοί και λογικοί άνθρωποι, οι προσαρμοζόμενοι εξυπνα στις περιστάσεις θα χαθούν μαζί με το θηρίο και θα δικαιωθούν όσοι διάλεξαν ασκητική ζωή; Οι ακοινωνητοι και απροσαρμοστοι;

Δεν είναι βία ή προτροπή Του να σηκώσουμε τον σταυρό μας σαν τον πιο ξεφτιλισμένο καταδικο και να προδωσουμε γονείς οικογένεια, περιουσία, αξίες, παιδιά για να γίνουμε μαθητές Του;

Δεν είναι βίαια απογοήτευση οταν μιλάει για ειρήνη, χαρά, αγάπη και προειδοποιεί οτι οποιος τα επιθυμησει αυτά θα διωχθεί εως θανάτου;

Αλλά η πιό βίαια πράξη Του είναι η διάψευση των ονείρων και της προσδοκίας των σύγχρονων Του. Την Κυριακή μπαίνει βασιλιάς στην πόλη των βασιλέων, την Παρασκευή ήδη κρεμιέται στο ξύλο σαν αποσυνάγωγος και καταραμένος.

Δεν είναι βία η εκούσια παράδοση Του στα λυσσασμένα σκυλιά, που τον θανάτωναν εξευτελιστικά , Αυτόν τον Παντοδύναμο; Βία κατά του εαυτού Του. Μηδενικό αίσθημα αυτοσυντήρησης . Και εκεί που πριν στην Γεσθημανή ασκεί τόση βία στον εαυτο του , γενόμενος περίλυπος έως θανάτου; Αδυσώπητη υπακοή.

Ακόμα βία και η επιστροφή Του από τους νεκρούς, η οποια καταλυει τους φυσικούς νόμους τρομάζοντας με αβυσαλέα φρίκη καθε ηθικό φιλόσοφο Η βίαια κατάλυση του θανάτου, η αρπαγή του Αδάμ από την κόλαση δεν συγκρούεται άραγε με τους τιμητές της απόλυτης δικαιοσύνης; Αυτούς που μιλάνε για δίκαιες ποινές και τιμωρίες;

Ναι είναι βία και ανατροπή.

Προσθέτω το γεγονός της εκκαθάρισης του ναού από τους εμπόρους χωρίς σχόλια , γιατί μιλάει από μόνο του!

Και θα μπορούσα να πιάσω μία μία τις ευαγγελικές διδασκαλίες και να σας αποδείξω πόσο ανατρεπτικές και δυσπαράδεκτες είναι! Αλλά νομίζω πιάσατε ήδη το νόημα.

Λοιπόν αν θέλετε να είστε τακτοποιημένοι με μια θρησκεία, η οποία σας προσφέρει επίπεδες συναισθηματικές συγκινήσεις και σας βολεύει να λέγεστε Χριστιανοί, γιατί είναι ωραίο και ωφέλιμο για το ιματζ σας, μπορείτε να ισχυρίζεστε ότι ο Χριστός ήταν ένας ήρεμος πασιφιστης και ένας γλυκός επιπόλαιος διδάσκαλος.

Για μένα όμως ήταν δυναμικός ανατροπέας. Γιατί το Φως είναι ανυπόφορο για τους σκοτεινούς. Χωρίς βία και ανατροπή δεν θα ήταν δυνατή η σωτηρία

 

 π. Παντελεήμων Κρούσκος

Λόγια Αιώνιας Ζωής, Αγίου Γέροντα Σωφρονίου

 

– Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός φανέρωνε το θέλημά Του με τον νόμο αρνητικά, με το “μη”, με το “ου”, δηλαδή “ου φονεύσεις” κλπ. Ο λαός βασανιζόταν, απελπιζόταν επειδή δεν μπορούσε να το εφαρμόση και φώναζε: “Έλα συ, λοιπόν, ο Μεσσίας για να μας σώσης”. Με αυτόν τον τρόπο ο νόμος έγινε “παιδαγωγός εις Χριστόν”.

– Ο Θεός δεν έπλασε κυρίους και δούλους, αλλά υιούς προς Πατέρα. Όσοι γίνονται υιοί του Θεού κατά Χάρη, αυτοί έπειτα γίνονται και Πνευματικοί Πατέρες στους Χριστιανούς.

– Δεν αντέχει κανείς να συνοική με έναν άγιο, γιατί ο λόγος του αγίου είναι πύρινος. Ο άγιος με την όλη του ζωή ανεβαίνει στον Σταυρό, σταυρώνεται και ο άνθρωπος που ζη μαζί του δεν αντέχει αυτήν την σταυρική ζωή.

– Η Χάρη του Θεού που έρχεται στους αγίους είναι τόσο μεγάλη, ώστε η ψυχή δεν μπορεί να την κρατήση και γι’ αυτό φεύγει από τον κόσμο και από το Μοναστήρι. Αυτό συνέβη στον άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ.

– Η ταπείνωση έχει πολλούς βαθμούς. Πρώτον, είναι η επίγνωση της αμαρτωλότητος. Δεύτερον, συγκρίνει ο άνθρωπος τον εαυτό του με τον τέλειο νόμο και βλέπει ότι είναι χειρότερος από όλο τον κόσμο. Τρίτον, δέχεται τα χαρίασματα ως δώρα Θεού. Τέταρτον, βλέπει την ταπείνωση του Χριστού.

– Δεν πρέπει να αντιστεκόμαστε στον πονηρό με λόγια, διότι η αντίσταση αυξάνει το κακό. Όπως λέγει ο αββάς Δωρόθεος, ο καλός κολυμβητής περνά κάτω από το κύμα.
– Δεν πρέπει να ταπεινώνεται κανείς σ’ αυτούς που δεν ταπεινώνονται, γιατί θα το εκλάβουν ως αδυναμία και στην συνέχεια θα τον πνίξουν. Οι αναγεννημένοι εν Πνεύματι, όταν συναντούν έναν ταπεινό, ταπεινώνονται περισσότερο, ενώ οι μη αναγεννημένοι, όταν συναντήσουν έναν ταπεινό, βρίσκουν ευκαιρία να επιβληθούν επάνω σ’ αυτόν.
– Είναι πιο πολύτιμα πέντε λεπτά προσευχής, όταν όλο το σώμα πονάη, παρά όλη νύκτα προσευχή που γίνεται με την σωματική άνεση.
– Είναι προτιμότερη λίγη πνευματική εργασία, αλλά να έχουμε ειρήνη στην καρδιά μας, παρά να επιδιώκουμε πολλά και να χάνουμε την καρδιακή ειρήνη.

– Καθένας έχει τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής που δεν ομοιάζει με κανέναν άλλον. Όλοι, όμως, οδηγούνται και καταλήγουν στον Θεό, όπως οι ακτίνες σε έναν τροχό συνδέονται με το κέντρο.

– Οι Πατέρες δεν ζητούσαν πολλούς λόγους. Λάμβαναν έναν πνευματικό λόγο και έφευγαν στην έρημο και ζούσαν πολλά χρόνια με αυτόν τον λόγο. Προσπαθούσαν να τον εφαρμόσουν και τρέφονταν από αυτόν. Εμείς και λέμε και θέλουμε να ακούμε πολλούς λόγους, αλλά δεν κάνουμε τίποτε για να τους εφαρμόσουμε. Όταν μιλάη κανείς πολύ, τότε αδυνατίζει πνευματικά.

– Όταν αρχίζη κανείς να ζη κατά Χριστόν, τότε τον αποβάλλει η κοινωνία. Όμως, τότε αποκτά άλλη κοινωνία, γιατί και εμείς  οι Χριστιανοί έχουμε την δική μας κοινωνία. Δεν χάνουμε τίποτε και σ’ αυτόν τον κόσμο.
– Για να προκόψη το Μοναστήρι, θα πρέπη να έχη ή Γέροντα ή προσκυνητές. Οι προσκυνητές βοηθούν τους μοναχούς να αδυνατίσουν τα πάθη τους, γιατί προσφέρονται, αγαπούν, θυσιάζονται.  Είναι μεγάλη ωφέλεια όταν αναγεννάται στο Μοναστήρι κάθε εβδομάδα ένας προσκυνητής.

– Το μαρτύριο στην μοναχική ζωή και στην εν γένει χριστιανική ζωή βρίσκεται στο πώς θα βιώση κανείς τις μεθηλικιώσεις του Χριστού.

– Πρέπει να σεβόμαστε την ελευθερία του άλλου. Ό,τι γίνεται με την βία δεν αντέχει στον χρόνο και την αιωνιότητα.

Στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού οι δίκαιοι θα εκπλαγούν, αλλά το ίδιο και οι αμαρτωλοί θα εκπλαγούν. Οι μεν γιατί δεν ανέμεναν να σωθούν, οι δε γιατί δεν ανέμεναν να καταδικασθούν.
– Οι δίκαιοι στην Δευτέρα Παρουσία θα λένε: “Πότε Κύριε, κάναμε αυτό, πότε κάναμε το άλλο;”. Δεν θα ξέρουν τι καλό έκαναν, διότι πέρασαν όλη την ξηρασία της παρούσης ζωής με υπομονή και πίστη, εμπιστεύθηκαν τους λόγους της Αγίας Γραφής.
– Παράδεισος είναι η Χάρη – Βασιλεία του Θεού. Ο Θεός στέλνει συνεχώς την Χάρη Του και μας καλεί σε αυτήν την ζωή. Όσοι περιφρονούν τον Θεό και Τον διώχνουν, τότε κατά την Δευτέρα Παρουσία Του θα δουν τι Θεό έδιωχναν και θα κατακαίωνται. Όσοι ζουν τώρα εν Θεώ, τότε θα μαγευθούν.

– Έχουμε έναν τόσο πλούσιο Θεό, που έχει τόσο μεγάλη Χάρη, και όμως ζούμε τόσο φτωχά. Λυπούμαστε για το παραμικρό, αυτό είναι κατάντημα. Έπρεπε να είμαστε διαρκώς χαρούμενοι. Έπρεπε η ζωή μας να είναι διαρκώς μια καθημερινή έκπληξη. Δεν υπάρχει μέρα που να μην μας δίνη ο Θεός μια καινούρια αίσθηση της αιωνίου ζωής.

«Σὺ δέ»: οι δύο λέξεις που γυρίζουν έναν ψαλμό

Στα Ελληνικά το «εσύ» ως υποκείμενο συνήθως δεν χρειάζεται, αφού το ρήμα δείχνει ήδη το πρόσωπο. Όταν λοιπόν λέμε «Εσύ», κάτι τονίζουμε. Και το «δέ», το μικρό μόριο που δεν στέκεται ποτέ πρώτο στη φράση, σημαδεύει την αντίθεση.

Μαζί, το «σὺ δέ» σημαίνει «εσύ όμως».

Στους Ψαλμούς το σύμπλεγμα «σὺ δέ» (που αποδίδει συνήθως το εβραϊκό «ve-attá» (וְאַתָּה), κατά λέξη «και εσύ») είναι συχνά το σημείο όπου ο λόγος γυρίζει: από αυτό που λένε «αυτοί» ή από αυτό που συμβαίνει στον άνθρωπο γενικά σε αυτό που κάνει τελικά ο Θεός.

 

 

 

 

Μερικά παραδείγματα

Ψαλμός 3. Σύμφωνα με την επιγραφή του ψαλμού, ο Δαβίδ διωγμένος από τον γιο του, τον Αβεσσαλώμ, ανεβαίνει στο Όρος των Ελαιών κλαίγοντας, ξυπόλυτος, με σκεπασμένο κεφάλι.

«πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου·

οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. (διάψαλμα)

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ,

δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.»

Οι πολλοί μιλούν γι' αυτόν, σε τρίτο πρόσωπο. Ακολουθεί το «διάψαλμα», πιθανότατα μια μουσική παύση. Και μετά η στροφή: ο Δαβίδ δεν απαντά σ' εκείνους, αλλά σε δεύτερο πρόσωπο απευθύνεται στον Θεό: είναι εκείνος που «υψώνει το κεφάλι», το κεφάλι που ως τότε ήταν σκεπασμένο.

Ψαλμός 101, «προσευχὴ τῷ πτωχῷ, ὅταν ἀκηδιάσῃ», κατά την επιγραφή του ψαλμού:

«αἱ ἡμέραι μου ὡσεὶ σκιὰ ἐκλίθησαν,

κἀγὼ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθην.

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, εἰς τὸν αἰῶνα μένεις.»

Το «ἐκλίθησαν» είναι η σκιά που γέρνει και μακραίνει το απόγευμα (πβ. την πορεία εις Εμμαούς, όπου «κέκλικεν ἡ ἡμέρα»). Απέναντι στο «κἀγώ» της φθοράς στέκεται το «σὺ δέ» της διάρκειας του Θεού.

Άλλα παρόμοια παραδείγματα:

Ψαλ. 21,3-4 ὁ Θεός μου, κεκράξομαι ἡμέρας,

καὶ οὐκ εἰσακούσῃ, καὶ νυκτός, καὶ οὐκ εἰς ἄνοιαν ἐμοί.

ΣΥ ΔΕ ἐν ἁγίῳ κατοικεῖς, ὁ ἔπαινος τοῦ Ἰσραήλ.

Ψαλ. 21,19-20 διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς

καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον.

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, μὴ μακρύνῃς τὴν βοήθειάν μου

ἀπ᾿ ἐμοῦ, εἰς τὴν ἀντίληψίν μου πρόσχες.

Ψαλ. 39,11-12 τὴν δικαιοσύνην σου οὐκ ἔκρυψα

ἐν τῇ καρδίᾳ μου, [...].

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, μὴ μακρύνῃς τοὺς οἰκτιρμούς σου

ἀπ᾿ ἐμοῦ·

Ψαλ. 40,10-11 καὶ γὰρ ὁ ἄνθρωπος τῆς εἰρήνης μου,

ἐφ᾿ ὃν ἤλπισα, ὁ ἐσθίων ἄρτους μου,

ἐμεγάλυνεν ἐπ᾿ ἐμὲ πτερνισμόν.

ΣΥ ΔΕ, Κύριε, ἐλέησόν με καὶ ἀνάστησόν με,

καὶ ἀνταποδώσω αὐτοῖς.

Ψαλ. 54,23-24 ἐπίῤῥιψον ἐπὶ Κύριον τὴν μέριμνάν σου, καὶ αὐτός σε διαθρέψει [..]

ΣΥ ΔΕ, ὁ Θεός, κατάξεις αὐτοὺς εἰς φρέαρ διαφθορᾶς·

ἄνδρες αἱμάτων καὶ δολιότητος οὐ μὴ ἡμισεύσωσι

τὰς ἡμέρας αὐτῶν, ἐγὼ δέ, Κύριε, ἐλπιῶ ἐπὶ σέ.

Ψαλ. 67,10 βροχὴν ἑκούσιον ἀφοριεῖς, ὁ Θεός,

τῇ κληρονομίᾳ σου, καὶ ἠσθένησε,

ΣΥ ΔΕ κατηρτίσω αὐτήν.

Ψαλ. 91,8-9 ἐν τῷ ἀνατεῖλαι ἁμαρτωλοὺς ὡσεὶ χόρτον

καὶ διέκυψαν πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν,

ὅπως ἂν ἐξολοθρευθῶσιν εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

ΣΥ ΔΕ Ὕψιστος εἰς τὸν αἰῶνα, Κύριε·

Ψαλ. 101,26-27 κατ᾿ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας,

καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί·

αὐτοὶ ἀπολοῦνται, ΣΥ ΔΕ διαμένεις, καὶ πάντες

ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται

❧

Δύο μικρές λέξεις: μια αντωνυμία που συνήθως παραλείπουμε και ένα μόριο που δεν μπορεί να σταθεί πρώτο. Κι όμως, πάνω τους γυρίζει ολόκληρος ο ψαλμός

Να νιώσουμε το απέραντο...

Ή κορυφή τού Άθωνα, σέ Ύψόμετρο περίπου 2.033 μέτρων, Ύψώνεται επιβλητική πάνω από τό Αίγαίο Πέλαγος.

Είναι τό υψηλότερο σημείο τής Άθωνικής Χερσονήσου καί ένας τόπος πού προκαλεί Δέος μέ τήν Άγρια Όμορφιά καί τή βαθιά του Ήσυχία.

Ή Άνάβαση είναι Άπαιτητική, όμως όσοι φτάνουν ψηλά αντικρίζουν, όταν ό καιρός τό επιτρέπει, μία απέραντη θέα πρός τή θάλασσα καί τίς Άκτές τής Μακεδονίας.

Κοντά στήν κορυφή βρίσκεται τό μικρό Παρεκκλήσι τής Μεταμορφώσεως τού Σωτήρος, συνδεδεμένο μέ τήν Προσευχητική Παράδοση τού Άγίου Όρους.

Εκεί, ανάμεσα στούς Βράχους, στόν Άνεμο καί στόν Ανοιχτό Ούρανό, ό Άνθρωπος αίσθάνεται πόσο μικρός είναι μπροστά στό Μεγαλείο τής Δημιουργίας.

Ό Άθωνας δέν εντυπωσιάζει μόνο μέ τό ύψος του.

Θυμίζει καί τή διαρκή προσπάθεια τής Άνθρώπινης ψυχής νά στραφεί από τά Πρόσκαιρα πρός τά Αιώνια.

Είπε Γέρων

 

Τα πάθη έχουν την τάση να επιστρέψουν. Για αυτό μην πεις : "Νίκησα αυτό το πάθος" ή "εγώ δεν θα ξαναπέσω".

Η πνευματική ζωή δεν θέλει αυτοπεποίθηση, αλλά ταπείνωση και εγρήγορση. Όσο ζούμε, ο αγώνας συνεχίζεται. Και η νίκη δεν είναι δική μας άλλα είναι του Θεού, όταν εμείς Του αφήνουμε χώρο να ενεργήσει μέσα μας.

ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ - ένα πουλί πληγώθηκε

Ένα πουλί πληγώθηκε
Έσκυψα και το πήρα
Γιατί έμοιαζε η μοίρα του
Με τη δική μου μοίρα
Γιατί έμοιαζε η μοίρα του
Με τη δική μου μοίρα

Αγάπη μου σε πήρε
Το τρένο βιαστικό
Δεν πρόλαβα ν' ανέβω
Ούτε να κρατηθώ

Και τώρα ποιονε ν' αγαπώ
Και ποιον να περιμένω
Που απόμεινα κι εγώ πουλί
Φτωχό και πληγωμένο
Που απόμεινα κι εγώ πουλί
Φτωχό και πληγωμένο

Αγάπη μου σε πήρε
Το τρένο βιαστικό
Δεν πρόλαβα ν' ανέβω
Ούτε να κρατηθώ

 

Αφιερωμένο στον γλυκύτατο π.Π. τον Κερασιώτη 

Βγαίνει να μιλήσει για το Σινά. Ποιος;

 

Βγαίνει ο Δαμιανός να μιλήσει για το Σινά. 

Ποιος;

 Ο άνθρωπος που κατέβηκε με τους μπράβους για να σαπίσουν στο ξύλο τους μοναχούς. 

Ο μπροστινός της κυβερνήσεως για την μεγάλη προδοσία. 

Ο άνθρωπος που είχε βάλει την κυρία του να κάνει κουμάντο στο μοναστήρι.

Επειδή λοιπόν τον πέταξε σαν τρίχα από το ζυμάρι ο Κούλης και η παρέα του, αποφάσισε τώρα να πει ότι η κυβέρνηση κάνει τα δικά της.

Για να το παίξει τι ; 

Ο καλός της υπόθεσης; 

 

Μα αυτός θα έπρεπε να είναι στα μπουντρούμια της Αιγύπτου.

Σαφώς, λέει αλήθεια για τα πλάνα της κυβερνήσεως. Αργά το θυμήθηκε όμως. 

 

Κάτι άλλοι απίθανοι τύποι, ιδιοκτήτες τουριστικών γραφείων, που λέγανε πως δεν υπήρχε κανένα θέμα με την μόνη - λέγοντας ψέματα ουσιαστικά - τώρα βγαίνουν να μιλήσουν. 

 

Η ιεραρχία της Ελλάδος, η ελληνική κυβέρνηση κλπ όντως σκοπεύουν να ξεπουλήσουν τη μόνη σε συνεργασία με την Αίγυπτο.

 

Γι αυτό άλλωστε και τοποθέτησαν τον άνθρωπο τους στην θέση του αρχιεπισκόπου. Ήταν επιλογή του Δημητριάδος και του Καλαντζή.

 

Η μονή μπορεί να χάσει τα δικαιώματα της μόνο αν η ίδια υποκύψει στις πιέσεις.

Ευτυχώς τον τελευταίο λόγο τον έχει η αδελφότητα και όχι μεμονωμένα πρόσωπα. Ευχόμαστε και προσευχόμαστε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

 

Bless Gree

Η αγαπημένη μας Μητέρα Χριστίνα, Ηγουμένη της Μονής του Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης

—η οποία βρίσκεται στο χωριό Κορίτα της Ερζεγοβίνης, μεταξύ Μπιλέτσα και Γκάτσκο.

Κατά τη διάρκεια της σφαγής στο «Λάκκο των Κορίτα» (Korićka Pit), χάθηκε και ο πατέρας της (Γιοβάν)· ωστόσο, εκείνος δεν ρίχτηκε μέσα στον λάκκο. Αντιθέτως, αυτός και άλλοι πέντε ή έξι άνδρες δέθηκαν με αλυσίδες και κάηκαν ζωντανοί.

Ο αποκαλυπτικός διάλογος που είχαν ο Μέγας Αντώνιος και ο Δαίμονας

 

Από τον βίο του Μεγάλου Αντωνίου

Ο διάλογος που είχε ο Μέγας Αντώνιος και ο δαίμονας στην έρημο είναι ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ορθόδοξα κείμενα για τον διάβολο, τους υπηρέτες του δαίμονες, το κοσμικό κράτος που διά του χρήματος έχει στήσει και για τις παγίδες που στήνει στους ανυποψίαστους Χριστιανούς.

Ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἠσκήτευεν εἰς τὴν ἔρημον, νὰ καὶ ἔρχεται ὁ Δαίμων τὰ μεσάνυκτα, καὶ τοῦ ἐκτύπησε τὴν πόρτα διὰ νὰ τοῦ ἀνοίξῃ. 

Ἐσηκώθη λοιπὸν ὁ Μέγας Ἀντώνιος, καὶ ἀφοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα του, βλέπει ἔξαφνα ἄνθρωπον ἀλλόκοτον καὶ ἔστεκεν ἔξω.

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ποῖος εἶσαι ὁποῦ μοῦ κτυπᾶς τὰ μεσάνυκτα τὴν πόρταν, καὶ τὶ θέλεις»;
Λέγει του ὁ μιαρὸς Δαίμων «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Δαίμων».
Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἅγιος «Πῶς ἦλθες, παγκάκιστε ἐδῶ»;
Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Δαίμων «Ἦλθα νὰ σοῦ εἰπῶ πῶς μάχονται οἱ καλόγηροι καὶ λοιποὶ Χριστιανοί, ὑβριζόμενοι κατὰ πᾶσαν ὥραν, καὶ πῶς τοὺς κοσμικοὺς γυρίζω εὔκολα εἰς τὸ θέλημά μου».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Παγκάκιστε, διατὶ κάμνεις αὐτό»;

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἐγὼ φθονῶ τοὺς καλογήρους, διότι ὁ αὐθέντης μου ὁ Ἑωσφόρος ἔχει πολὺν φθόνον εἰς αὐτούς, ἐπειδὴ μέλλει ὁ Θεὸς ν΄ἀποκαταστήσῃ τὸ Τάγμα τῶν Ἀγγέλων ὁποῦ ἐξέπεσεν ἀπὸ ἡμᾶς, καὶ νὰ κάμῃ Ἀγγέλους ἀπὸ τοὺς καλοὺς Ἱερεῖς καὶ τοὺς ταπεινοὺς Μοναχούς, καὶ διὰ τοῦτο ἔχομεν τόσον φθόνον εἰς αὐτούς».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἐπειδὴ ἦλθες ἐδῶ, ὦ Δαίμων, ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ παντὸς τὸν κτίσαντα τὰ πάντα, νὰ σταθῇς αὐτοῦ ἕως οὗ νὰ ὁμολογήσῃς ὅλα ὅσα πράττεις».
Λέγει του ὁ Δαίμων «Διατὶ μὲ ἔδεσες Ἀντώνιε, ἐγὼ ἤλθα νὰ σοῦ πῶ τὸ καύχημά μου μόνον τό πῶς μάχονται οἱ μοναχοὶ καὶ λοιποὶ χριστιανοί, καὶ σὺ μὲ ἔδεσες»;

Λέγει ὁ Ἅγιος «Εἶπέ μοι τὰ ἔργα τῶν Δαιμόνων, τὶ κάμνωσιν εἰς τοὺς Μοναχοὺς καὶ λοιποὺς χριστιανούς».

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἄκουσον Ἀντώνιε ἡμεῖς εἴμεθα πρῶτα ἄγγελοι καὶ ὁ Ἑωσφόρος, ὁ πρῶτος μας, ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνειαν ἐξέπεσε, διότι ἠθέλησε νὰ στήσῃ τὸν θρόνον του ἐπάνωθεν τοῦ Θεοῦ, συλλογιζόμενος δὶς τὸν ἑαυτόν του νὰ γίνη ὅμοιος μὲ τὸν Θεόν.

Από ἄγγελοι ἐγείναμεν δαίμονες, καὶ διὰ τοῦτο ἔχομεν τὸν φθόνον εἰς τοὺς μοναχοὺς καὶ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς, καὶ τοὺς πειράζομεν. Ἀλλὰ ἄλλο δὲν μᾶς θανατώνει περισσότερον ἀπὸ τὴν προσευχήν, τὴν νηστείαν καὶ τὴν ταπείνωσιν ὁποῦ κάμνουν οἱ μοναχοὶ καὶ λοιποὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί – διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς πασχίζομεν κατὰ πολλὰ διὰ νὰ τοὺς κάμωμεν οὔτε νὰ προσεύχωνται οὔτε νὰ νηστεύωσιν, ἀλλὰ νὰ ἀμελῶσι καὶ νὰ ὑπερηφανεύωνται, καὶ ἄλλοι νὰ λέγωσιν ὅτι εἶναι εὔμορφοι, ἐνῶ εἶναι ἄσχημοι, καὶ ἄλλοι ὅτι εἶναι προκομμένοι καὶ δὲν γνωρίζουν οὔτε τὰ ἄλφα, καὶ βάνωμεν πολλὴν ἔχθραν ἀνάμεσον τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου διὰ νὰ μαλώνουν, καὶ ἐξ΄αἰτίας τούτου πηγαίνωμεν ἀπὸ τόπον εἰς τόπον, καὶ ἄλλους κάμνωμεν νὰ ἀρνῶνται τὸν Χριστόν, καὶ ἄλλους νὰ ἀφίνουν τὴν μοναχικὴν ζωὴν καὶ νὰ γίνωνται κοσμικοί, καὶ μ΄αὐτὸν τὸν τρόπον τοὺς πέρνομεν μαζὺ εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν.

Ἀλλ’ ἄκουσε καὶ τοῦτο, Ἅγιε τοῦ Θεοῦ. Ὅτι ἄλλο δὲν μᾶς πειράζει οὔτε ἡ προσευχή, οὔτε ἡ νηστεία, ὅσον ἡ ταπείνωσις. Καὶ αὐτὴν τὴν βλέπομεν εἰς πολλοὺς μοναχοὺς καὶ εἰς ὀλίγους κοσμικούς, ἀλλὰ αὐτοὺς τόσον πολὺ σπουδάζωμεν νὰ τοὺς σείρωμεν εἰς τὸν ἑαυτόν μας, ὅσον τὸ σκουλίκι ὁποῦ βόσκει εἰς τὶ δένδρον καὶ πασχίζει νὰ τὸ ξηράνη καὶ νὰ τὸ καταντήσῃ ἄχρηστον εἰς τὸ νὰ κάμῃ καρπὸν ὥστε νὰ βαλθῇ εἰς τὴν φωτιάν. Τέτοιας λογῆς λοιπὸν πασχίζομεν καὶ ἡμεῖς ὥστε νὰ ξηράνωμεν τὴν καρδία αὐτῶν ὁποῦ πράττουσι τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ. Ὕστερον νὰ τοὺς ῥίξωμεν εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν.

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἀμὴ τοὺς κοσμικοὺς διατὶ τοὺς πειράζετε»;

Λέγει του ὁ Δαίμων – ἐπειδὴ καὶ ὁ Χριστὸς διὰ τὸν Ἀδὰμ ἔῤῥιψε τὸν πρῶτον μας, καὶ ἔχομεν πολὺν φθόνον εἰς αὐτούς, βλέπεις δὲ καὶ ἐτοῦτα τὰ μαχαίρια ὁποῦ ἔχω εἰς τὴν ζῶσιν μου. Ὅλα δι’ αὐτοὺς τὰ ἔχω, καὶ ὅταν μεθύσωσιν ἀπὸ τὸ κρασὶ τοὺς βάνω εἰς μάχην πολλὴν καὶ ἀπὸ λόγον εἰς λόγον πιάνονται, καὶ ἐγὼ ἀναμαζώνω τους καὶ σφάζονται, καὶ ὄχι ἐγὼ μοναχός μου, ἀλλὰ καὶ οἱ λοιποί μου ἀδελφοί.

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Καὶ ποῦ εἶναι οἱ ἀδελφοί σου»;
Λέγει του ὁ Δαίμων «Εἰς κάποιον τόπον γίνεται πανήγυρις καὶ πηγαίνουν ἐκεῖ διὰ νὰ κάμουν σκάνδαλα».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Καὶ πῶς λέγουν τὰ ὀνόματά των»;

Λέγει του ὁ Δαίμων «Τὸν ἕναν τὸν λέγουν Κενόδοξον, ἤγουν τῆς κενοδοξίας, καὶ τὸν ἄλλον Θυμώδη, ἐπειδὴ θυμώνει τοὺς ἀνθρώπους καὶ δέρνονται, κάμνοντας καὶ ἀλλὰ πολλότατα κακά, δηλαδὴ νὰ πηγαίνωσιν εἰς τὰ κριτήρια, νὰ ἐξοδεύωσι τὸν βίον τους, ἔχοντες καὶ ἡμεῖς ἀπὸ αὐτοὺς πολὺ διάφορον τουτέστι μερδικόν, μόνον ἐκείνους ἔχομεν ἐχθροὺς ὁποῦ δὲν ἀφίνουν τοὺς ἄλλους νὰ πηγαίνουν εἰς τοὺς Κριτάς, διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς ἐκείνους ὁποῦ δὲν κάμνουν τὸ θέλημα μας πολλὰ τοὺς πολεμοῦμεν, ἀλλὰ δὲν κάμνωμεν τίποτε, καὶ ὅταν ὑπάγωμεν εἰς τὸν πρῶτον μας πολὺ μᾶς μαλώνει καὶ ὑβρίζει. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ σε, νὰ μὲ ἀφήσῃς νὰ ὑπάγω, ὅτι πολὺν καιρὸν ἔκαμα ἐδῶ, καὶ ἄργησα, καὶ πλέον μὴ μὲ ἐρωτᾷς, διότι πολὺ θέλει μὲ παιδεύσει ὁ αὐθέντης μου.

Λέγει του ὁ Ἅγιος, τόσους χρόνους ἔχετε, παγκάκιστοι ἐχθροί, ὁποῦ πειράζετε τὸν κόσμον καὶ ἀκόμη δὲν ἐχορτάσατε; Ἀμὴ πάλιν ὁρκίζω σε, εἰς τὸν Παντοδύναμον Θεὸν νὰ μοῦ εἰπῇς τὴν ἀλήθειαν εἰς ὅ,τι σὲ ἐρωτήσω.

Τότε λέγει του ὁ Δαίμων: «Ἀντώνιε, διατὶ μὲ ἔδεσες περισσότερον, ὁποῦ ἐγὼ βιάζομαι; πηγαίνω διατὶ πολὺν καιρὸν ἄργησα ἐδῶ ὁποῦ ἕως τώρα ἤθελα γυρίσει εἰς τὸ θέλημά μου πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ σὺ δὲν μὲ ἀφίνεις, καὶ ὅταν ὑπάγω μὲ μαλώνει ὁ αὐθέντης μου, ἐρῶτα με λοιπὸν ὀγρήγορα, διότι ὅλοι μου οἱ ἀδελφοὶ ὑπάγουν μὲ κανίσκια εἰς τὸν αὐθέντην μας τὸν πρῶτον, καὶ δὲν ἔχω μὲ τὶ νὰ ὑπάγω κ΄ἐγώ, ἐπειδὴ μὲ κατέστησες ἄμοιρον τῆς χάριτός μου, καὶ μὲ μαλώνουν οἱ ἀδελφοί μου ὁποῦ πηγαίνουν εἰς τὰ πανηγύρια.

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ποῖον εἶναι τὸ μεγαλήτερον σκάνδαλον ὁποῦ δίδετε ἐσεῖς οἱ δαίμονες εἰς τοὺς ἀνθρώπους;»

Λέγει του ὁ Δαίμων «Κενοδοξίαν καὶ εἰς τοῦτο ἐγὼ πιάνω καὶ τοὺς δαιμονίζω, διὰ νὰ πιασθοῦν ἕνας μὲ τὸν ἄλλον, ἔπειτα φθάνει καὶ ὁ θυμώδης ὁ μεγαλύτερός μου ἀδελφὸς καὶ τοὺς δίδει διπλὴν τὴν κενοδοξίαν καὶ τότε πιάνωμεν καὶ τοὺς ἀνακατώνομεν πολλά, καὶ οὕτω κάμνουν τὸ θέλημα μας καὶ τότε ὑπάγωμεν εἰς τὸν αὐθέντην μας, καὶ αὐτὸς πολὺ μᾶς χαίρεται, καὶ μᾶς ἀξιώνει εἰς μεγαλητέραν τιμήν».

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἀμὴ πῶς δὲν φοβεῖσθε τὸν Θεόν, ἀλλὰ τολμᾶτε καὶ κάμνετε σκάνδαλα εἰς τοὺς χριστιανούς;»

Λέγει του ὁ Δαίμων: «Ἀντώνιε, ἡμεῖς ἔχομεν ἀπὸ τὸν Θεὸν θέλημα, καὶ ὅ,τι θελήσωμεν κάμνωμεν, ἀφίνοντὰς μας καὶ οἱ Ἄγγελοί του νὰ πράξωμεν ὅ,τι θέλωμεν καὶ ἡ παραχώρησις αὕτη δίδεται εἰς ἡμᾶς, διὰ νὰ δοκιμάζωνται οἱ πιστοὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους• διατὶ ὅσοι ἔχουν πίστιν σταθερὰν δὲν κάμνουν τὰ θελήματα μας, διὰ τοῦτο πηγαίνουμεν καὶ εἰς τὰ τραπέζια ὁποῦ ἔχουν παιγνίδια, καὶ κανένας δὲν μᾶς ἐμποδίζει, καὶ χαιρόμεθα καὶ ἡμεῖς μαζὺ μὲ αὐτούς, καὶ γίνονται ἰδικοί μας ὑπηρέται, καὶ ἀφίνοντες τὸν Θεὸν λατρεύουν ἡμᾶς καὶ πολλαὶς φοραῖς μᾶς ὑβρίζουν, ἀλλ´ ὅταν πίνουν τὸ κρασὶ μὲ τὰ παιγνίδια, πάλιν κάμνουν τὸ θέλημά μας».

Λέγει του ὁ Ἅγιος ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν νὰ μὲ εἰπῇς καὶ τοῦτο «Δηλ. τὴν Κυριακὴν τὶ κάμνετε εἰς τοὺς χριστιανούς;»

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἡμεῖς καθόλου δὲν ἀναπαυόμεθα ὅλον τὸν καιρόν, οὔτε παύομεν τὰ σκάνδαλα, μόνον εἰς αὐτὰ εὑρισκόμεθα παντοτεινά, καὶ τὴν Κυριακὴν κάμνομεν πολλὰ εἰς τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἄλλους κάμνομεν νὰ ῥάπτουν, ἄλλους νὰ πραγματεύωνται, ἄλλους νὰ γελοῦν, ἄλλους νὰ τραγωδῶσι, καὶ εἰς τὰς γυναίκας, ἄλλας νὰ τὶς κάμνωμεν νὰ κεντῶσιν, ἄλλας νὰ πραγματεύονται τὴν Κυριακήν, κάμνομεν τοὺς ἄνδρας καὶ τὰς γυναίκας νὰ πολυκοιμῶνται καὶ νὰ μὴ πηγαίνουν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, τοὺς δίδομεν πόνον εἰς τὴν κεφαλὴν ἢ εἰς ἄλλο μέρος τοῦ κορμίου, διὰ νὰ εὐρίσκουν πρότασιν, νὰ λέγωσι πῶς δὲν ἠμποροῦν νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τὸν χειμῶνα τοὺς δίδομεν ζέσταν, καὶ τὸ καλοκαίριον γλυκύτητα εἰς τὸν ὕπνον καὶ βάρος εἰς τὴν κεφαλὴν διὰ νὰ μὴ σηκωθοῦν νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ οὕτω κάμνουν καὶ αὐτοὶ τὰ θέλημά μας.

Ἐκεῖνοι ὅμως ὁποῦ γυρίζουν εἰς θεογνωσίαν, φεύγωμεν ἀπ΄αὐτοὺς καὶ πηγαίνομεν εἰς ἐκείνους ὁποῦ κάμνουν τὸ θέλημά μας, νὰ ἔχουν καὶ νὰ κρατοῦν τὸν βίον τους, σιμά των ὡς νὰ δουλεύουν τὰς Κυριακὰς καὶ τὰς ἑορτὰς νὰ μὴν τιμοῦν. Ἐκεῖνοι ὅμως ὁποῦ τιμοῦν τοὺς ἁγίους, παρακαλοῦν καὶ οἱ Ἅγιοι δι` αὐτοὺς τὸν Θεόν, καὶ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι των, καὶ ξαναφεύγουν ἀπὸ ἡμᾶς, καὶ ἡμεῖς θρηνοῦμεν πῶς τοὺς ἐχάσαμεν, διατὶ δὲν κάμνουν πλέον τὸ θέλημά μας, καὶ διὰ τοῦτο ὁ πρῶτος μας, πολλὰ συγχίζεται καὶ θλίβεται δι’ αὐτούς, τότε δὲ, κάμνει σύναξιν μεγάλην εἰς ὅλους τοὺς Δαίμονας καὶ πολλὰ πολλὰ τοὺς μαλώνει καὶ τοὺς ὑβρίζει, πῶς δὲν ἠμπόρεσαν νὰ κάμουν σκάνδαλα εἰς τοὺς χριστιανούς, τοὺς ἐορτάζοντας τὰς Κυριακάς, διὰ τοῦτο μαλώνει ἡμᾶς καὶ τότε πηγαίνομεν καὶ ἡμεῖς καὶ τοὺς ἀνακατώνομεν καὶ οὕτω κάμνουν πάλιν τὸ θέλημα μας, καὶ ἐπιστρέφομεν εἰς τὸν αὐθέντην μας, καὶ μᾶς χαίρεται κατὰ πολλάς, καὶ μᾶς ἀξιώνει εἰς περισσοτέραν τιμήν,

καὶ πάλιν στέλλει καθ’ ἕναν ἀπὸ ἡμᾶς εἰς διαφόρους ὑπηρεσίας, δηλαδὴ ἄλλους εἰς τὴν θάλασσαν νὰ παρακινοῦν τοὺς ναύτας νὰ πνίγουν τοὺς ἐπιβάτας διὰ νὰ πάρουν τὸν βίον τους ἂν ἔχουν, ἄλλους εἰς τὰ ποτάμια, καὶ πάλιν στέλλει τὸν ἔξαρχον μὲ ἑκατὸν πεντήκοντα Δαίμονας νὰ ταράσσουν τὴν θάλασσαν διὰ νὰ κινδυνεύουν τὰ καράβια, καὶ νὰ ἀγανακτοῦν οἱ ναῦται καὶ νὰ ὑβρίζουν τὴν πίστιν τους, καὶ νὰ λέγουν πολλὰς ἄλλας βλασφημίας, ἄλλους διὰ νὰ φονεύουν τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ἄλλους εἰς τὰ παιγνίδια διὰ νὰ κάμουν σκάνδαλα νὰ μαλώνουν καὶ νὰ ὑβρίζωνται ἕνας τὸν ἄλλον ἄνθρωπον, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ ὁλίγον εἰς ὁλίγον πιάνονται καὶ δέρνονται καὶ ἔτζι κάμνουν τὸ θέλημά μας, δίδοντες εἰς αὐτοὺς πολὺν θυμὸν διὰ νὰ χάνουν τὸν μισθόν τους ἀπὸ τὸν Ἅγιον ὁποῦ ἐορτάζουν, καὶ ἄλλοι πάλιν δαίμονες εἰσχωροῦν εἰς ἀνδρόγυνα καὶ κάμνουν πολλὴν μάχην, καὶ ἄλλοι εἰς ἐκείνους ὁποῦ ἔχουν περισσὸν βίον, διὰ νὰ σκληρύνουν, τὰς καρδίας των καὶ νὰ μὴ λυπῶνται τοὺς πτωχοὺς διόλου, ἀλλὰ μόνον νὰ παίρνουν τῶν πτωχῶν τὸ ἀμπέλι, ἢ τὸ χωράφι, καὶ διὰ τοῦτο σπουδάζομεν πολὺ νὰ μὴ λυπῶνται οἱ πλούσιοι, τοὺς πτωχούς».

Τότε λέγει του ὁ Ἅγιος «Ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, νὰ μοῦ εἰπῇς καὶ τοῦτο τὶ ἔχετε ἐσεῖς οἱ δαίμονες μὲ τοὺς πτωχούς;»

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἡμεῖς ἀπὸ τοὺς πτωχοὺς διάφορον δὲν ἔχομεν, παρὰ ἀπὸ ἐκείνους ὁποῦ κλέπτουν, ἐπειδὴ καὶ αὐτοὶ εἶναι ἰδικοί μας δοῦλοι, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκείνους ὁποῦ φυλάττουν τὴν πίστιν τους, διάφορον δὲν ἔχομεν.»

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἀμὴ ἐκείνους ὁποῦ δίδουν τὰ ἀργύρια τους μὲ τὸ διάφορον πῶς τοὺς ἔχετε;»

Λέγει του ὁ Δαίμων «Αὐτοὶ εἶναι ἰδικοί μας φίλοι.»

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἀμὴ ἐκείνους ὁποῦ μαντεύουν πῶς τοὺς ἔχετε;»

Λέγει του ὁ Δαίμων «Αὐτοὶ εἶναι ὡσὰν μανάδες μας, ἐπειδὴ πλανοῦν τὸν κόσμον, καὶ ἔρχεται πρὸς ἡμᾶς καὶ ἔχομεν πολὺ διάφορον ἀπὸ αὐτούς, διατὶ ἀφίνουν τὸν Θεόν, καὶ κάμνουσι τὸ ἰδικόν μας θέλημα, ἐπειδὴ κάμνουν τὸν ἑαυτόν τους διὰ Θεὸν καὶ προσκαλοῦν ἡμᾶς διὰ νὰ δώσωμεν εἰς τὸν ἄρρωστον τὴν ὑγείαν του, καὶ τότε ὁ μαντατοφόρος Δαίμων στέλλει δώδεκα ὑπηρέτας νὰ κάμουν φαντασίαν, πῶς ἀπὸ τὴν μαντείαν ἐσηκώθη ὁ ἄρρωστος, καὶ εὐθύς, ὁ μαντατοφόρος Δαίμων γράφει εἰς τὸ κατάστιχόν του ἐκείνους ὁποῦ κάμνουν τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸ θέλημά του, διὰ τοῦτο καὶ ὁ αὐθέντης μας, πολλὰ τοὺς χαίρεται, καὶ τοὺς ἀξιώνει εἰς μεγαλητέραν τιμήν.

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἐκείνους ὁποῦ δὲν τιμοῦν τὴν ἁγίαν Κυριακὴν πῶς τοὺς ἔχετε;»

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ὡσὰν οἱ γονεῖς τὰ παιδία των – διατὶ ἡμέραν Κυριακὴν μᾶς ἅρπαξεν ὁ Χριστός, ὅσους εἴχαμεν εἰς τὴν κόλασιν.»

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Διατὶ ἐβάλλατε τοὺς Ἑβραίους καὶ τὸν ἐσταύρωσαν;»

Λέγει του ὁ Δαίμων «Δὲν τὸ ἠξεύραμεν ὅτι ἦτον ὁ Θεός, ἀμὴ ἐνομίζαμεν αὐτὸν διὰ Προφήτην καὶ ἠπατήθημεν. Διότι τὰς βουλὰς τοῦ Θεοῦ κανεὶς δὲν τὰς ἠξεύρει. Λοιπὸν παρακαλῶ σε Ἀντώνιε, ἄφησέ με νὰ ὑπάγω, διότι πολὺ ἄργησα, καὶ πλέον μὲ τοὺς ἀδελφούς μου δὲν θὰ ἔχω ἀνάπαυσιν.»

Λέγει του ὁ Ἅγιος, «Ζῇ Κύριος ὁ Θεός μου, δὲν σὲ ἀφίνω ἂν δὲν μοῦ εἰπῇς ἀκόμη τὰς πανουργίας τῶν δαιμόνων.»

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Δαίμων λέγει πρὸς τὸν Ἅγιον «Πολὺ κακὸν ἔκαμες εἰς ἐμέ, Ἀντώνιε, καὶ μὲ ἀργοπορεῖς κάθοντάς με ἐδῶ ἀδιαφόρευτον. Καὶ κατὰ πολλὰ ζημιώνομαι, χάνοντας καὶ τὴν ὑπόληψίν μου ἀπὸ τὸν αὐθέντην μου.»
Λέγει του ὁ Ἅγιος εἶπέ μοι καὶ τοῦτο «Αὐτοὺς ὁποῦ δὲν ἀγαποῦν ἕνας τὸν ἄλλον, πῶς τοὺς ἔχετε»;
Λέγει ὁ Δαίμων «Ἐδικοί μας κουμπάροι εἶναι, διότι καὶ ἡμεῖς ἀγάπην ἀναμεταξύ μας δὲν ἔχομεν, καὶ ἐκεῖ ὁποῦ εὑρίσκεται ἡ ἀγάπη δὲν ἠμποροῦμεν νὰ ἐμβῶμεν εἰς αὐτοὺς διὰ νὰ ἐνεργήσωμεν ὅλα ἐκεῖνα, ὁποῦ θέλομεν καὶ ἀρέσουν τοῦ αὐθέντος μας, διότι ὁ Θεὸς δὲν ἐπιθυμεῖ περισσότερον ἄλλο ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἰμὴ τὴν ἀγάπην, διὰ τοῦτο καὶ ἐκεῖνοι ὁποῦ ἔχουν τὴν ἀγάπην πρὸς τοὺς γειτόνους των, στεκόμεθα μακρὰν ἀπὸ αὐτούς.
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἀμὴ αὐτοὺς ὁποῦ δίδουν ἐλεημοσύνην εἰς τοὺς πτωχοὺς πῶς τοὺς ἔχετε»;
Λέγει του ὁ Δαίμων «Πολλαῖς μαχαιριαῖς ἐμπήγουν εἰς τὴν καρδίαν μας ὅλοι ἐκεῖνοι ὁποῦ λυποῦνται τοὺς πτωχούς, διότι εὐσπλαγχνίζεται καὶ αὐτοὺς ὁ Θεός, καὶ ἅμα δώσουν τὴν ἐλεημοσύνην εἰς τοὺς πτωχοὺς σβύνονται ἀπὸ τὸ κατάστιχον τῶν γραμμάτων μας αἱ ἁμαρτίαι των, καὶ ἡμεῖς χάνομεν τὸν κόπον μας, καὶ δὲν ἔχομεν ἀπὸ αὐτοὺς ποσῶς διάφορον.»
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἀμὴ ἐκείνους ὁποῦ κρατοῦν τὸ δίκαιον τῶν πτωχῶν, πῶς τοὺς ἔχετε;»
Λέγει του ὁ Δαίμων «Αὐτοὶ εἶνε τραπεζῖται ἐδικοί μας, ἐπειδὴ αὐτοὶ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος πέρνουν τὸ δίκαιον τῶν πτωχῶν, καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο τὸ ἁρπάζομεν ἡμεῖς, καὶ διὰ τοῦτο ποτέ τους δὲν χορταίνουν, καὶ εἰς αὐτὸ χαιρόμεθα πολύ• ἀλλὰ δὲν ἤξευρα πῶς ἔχεις νὰ μὲ κρατήσῃς ἐδῶ τόσον καιρόν, ἀλλὰ ἤθελα νὰ φύγω μακρὰν ἀπὸ ἐσένα ὥσπερ δαίμων».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Καὶ ἐγὼ θαυμάζω πῶς ἐσεῖς οἱ δαίμονες κάμνετε τόσον κακὸν εἰς τὸν κόσμον»
Λέγει του ὁ Δαίμων «Διὰ τοῦτο μᾶς ἐκαταράσθη ὁ Θεός, διὰ νὰ μὴν ἔχωμεν κανένα καλόν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν καλωσύνην ν΄ἀπέχωμεν πάντοτε καὶ διὰ τοῦτο ἐργαζόμεθα κάθε λογῆς κακὸν εἰς τὸν κόσμον, ὡς καὶ εἰς τοὺς βασιλεῖς, καὶ εἰς τοὺς πατριάρχας, καὶ εἰς τοὺς μητροπολίτας καὶ εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς καὶ ὁσίους καὶ εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ πλουσίους, καὶ εἰς ὅλους δίδομεν σχεδὸν τὴν φιλαργυρίαν, τὴν μάχην, τὴν ζηλίαν, τὸν φθόνον καὶ ὅλα τὰ ἐπίλοιπα κακά, καὶ ὡς ἐκ τούτου γίνονται φίλοι μας. Καὶ τὶ νὰ σὲ εἰπῶ, Ἀντώνιε, αἱ τέχναι μας εἶναι ἀμέτρηται.»
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἀμὴ εἰς τὰ παιδία τὶ κάμνετε ἐκεῖ ὁποῦ παίζουν;»
Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἐκεῖ ἔχομεν ἡμεῖς τὴν χάριν μας καὶ κάμνομεν πολλὰς τέχνας διὰ νὰ σφαγοῦν ἢ νὰ ἐβγάλουν τὰ ὀμμάτια τους, ἢ νὰ τσακίσουν τὰ χέρια τοὺς καὶ τὰ ποδάρια τους, καὶ ἀλλὰ πολλὰ κακὰ ἐργαζόμεθα διὰ νὰ θυμώνεται τὸ ἕνα κατὰ τοῦ ἄλλου, καὶ νὰ πηγαίνουν οἱ γονεῖς των εἰς τὰ κριτήρια καὶ εἰς τοὺς αὐθεντάδες νὰ ἐξοδιάζουν τὸ βίον τους καὶ νὰ χαλοῦν τὰ ὑπάρχοντά τους καὶ νὰ τὰ φθείρουν τοῦ κακοῦ, ἐπειδὴ αὐτὸ εἶναι διάφορον ἐδικόν μας ὁποῦ ἔχωμεν καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη.»

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἀμὴ εἰς τὸν διδάσκαλον, ὁποῦ μανθάνει τὰ παιδία ἱερὰ γράμματα, ὑπάγετε καὶ ἐκεῖ νὰ κάμνετε σκάνδαλα;»
Λέγει του ὁ Δαίμων «Εἰς αὐτὰ ὑπάγομεν, ἀμὴ στεκόμεθα ἀπὸ μακράν, διότι κρατοῦν τὰ βιβλία καὶ διαβάζουν τὰ γράμματα, μὲ τὰ ὁποῖα πολλά μᾶς κατακρίνουν καὶ μᾶς κατηγοροῦν, διὰ τοῦτο δὲν ὑπάγωμεν σιμά των, παρ΄ὅταν παύσουν καὶ δὲν διαβάζουν, τότε ὑπάγωμεν κοντά των καὶ βάνωμεν εἰς αὐτὰ πολλοὺς λογισμοὺς διὰ νὰ μισοῦν τὸ γράμματα, διὰ νὰ μὴ διαβάζουν, ὥστε νὰ μισοῦν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ κάμνουν τὸ θέλημά μας, διατὶ διαβάζοντας πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ παιδία γυρίζουν εἰς θεογνωσίαν καὶ ἔχουμεν πολλὴν ἀδικίαν ἀπὸ αὐτά, καὶ διὰ τοῦτο σπουδάζομεν νὰ κάμνουν τὸ θέλημά μας βάνοντας εἰς αὐτά, μεγάλας παιδεύσεις καὶ τιμωρίας, καὶ τότε τὰ γράφομεν εἰς τὸ κατάστιχόν μας, συντρίβοντες ἀπὸ αὐτὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐπειδὴ ὅσοι ἀναγινώσκουν τὰ γράμματα πολλὰ μᾶς ὑβρίζουν, καὶ διὰ τοῦτο κάμνομεν τὰ παιδία νὰ μισοῦν τὰ γράμματα, καὶ νὰ μὴ θέλουν νὰ τὰ ἰδοῦν, κάμνοντες καὶ τοὺς γονεῖς των νὰ γίνωνται ἀμελεῖς καὶ νὰ μὴν τὰ παιδεύουν εἰς τὰ γράμματα» ἐπειδὴ διὰ τῶν ἱερῶν γραμμάτων δοξάζεται ὁ Θεὸς διὰ τὴν πολλὴν χάριν ὁποῦ ἔχουν.

Ταῦτα ἄκουσας ὁ Ἅγιος παρὰ τοῦ Δαίμονος, εἶπεν εἰς αὐτόν «Ἐπιτιμήσει σε, Κύριος ὁ Θεός, διάβολε, εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τῆς ἀγγέλοις αὐτοῦ».
Καὶ παρευθὺς ἔγεινεν ἄφαντος ὁ Δαίμων ἀπ´ αὐτόν. Καὶ μείνας ὁ Ἅγιος ἐκστατικὸς ἐκείνην τὴν ὥραν, εἶπε «Θεὲ Παντοκράτωρ καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, αὐτὸς δεσπότα φιλάνθρωπε, ἐλευθέρωσόν με ἀπὸ τὰς χεῖρας τοῦ παμπόνηρου διαβόλου» καὶ ποιήσας προσευχὴν ὁ Ἅγιος ὕπνωσεν ὁλίγον.

Προσελθὼν λοιπὸν Ἄγγελος Κυρίου εἶπε πρὸς αὐτόν «Ἀντώνιε, εἶδες τὸν πονηρὸν δαίμονα;»
Ναί, εἶδα αὐτὸν ἀπεκρίθη ὁ Ἅγιος -ἀμὴ ποῖος εἶσαι ὁποῦ μοῦ συντυχαίνεις; Λέγει του, ὁ Ἄγγελος «Ἐγὼ εἶμι ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ καὶ ἤλθα νὰ σοῦ εἰπῶ νὰ γράψεις τὰς πανουργίας τῶν δαιμόνων καὶ νὰ τὰς φανέρωσῃς εἰς τὸν Κόσμον».

Ἔξυπνος δὲ γενόμενος ὁ ὅσιος, ἐνεθυμήθη τὰ λόγια τοῦ Ἀγγέλου, καὶ εὐχαριστήσας τὸν Θεόν, εἶπεν «Εὐχαριστῶ σοι Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς τῶν Δυνάμεων, ὁποῦ ἔστειλας τὸν Ἄγγελόν σου λέγοντάς μου νὰ γράψω τὰς πανουργίας τῶν δαιμόνων, πῶς αὐτοὶ κάμνουσι φθόνους, φόνους, μάχας καὶ ζηλοφθονίας μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐνεργοῦν εἰς αὐτοὺς νὰ ἐχθρεύωνται ἕνας τὸν ἄλλον, νὰ μὴν τιμοῦν τὴν ἁγίαν Κυριακήν, ὁποῦ ἔγεινεν ἡ ἀνάστασις τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Διὰ τοῦτο τέκνα μου ἀγαπητά ἐν Χριστῷ, παρακαλῶ νὰ ἀκούσητε ταύτην μου τὴν νουθεσίαν, καὶ νὰ ἀπέχητε ἀπὸ κάθε λογῆς παιγνίδια καὶ ἀτοπήματα, ἐπειδὴ αὐτὰ χαίρονται νὰ βλέπουν οἱ πονηροὶ δαίμονες, ὁποῦ προξενοῦν εἰς τοὺς ἀνθρώπους ἀμέτρητα σκάνδαλα, καὶ νὰ παρακαλῆτε τὸν Θεὸν νὰ σᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ ὅλα τὰ κακὰ καὶ τὰς ἐνέδρας τοῦ μιαροῦ ἐχθροῦ μας, δαίμονος, καὶ νὰ ἔχωμεν τὸν Θεὸν βοηθόν μας, οὗ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.