Οι θύρες

Κρούω και τούτη τη θύρα.

Ο σιωπηλός θυρωρός υποκλίνεται,

τραβώντας το μάνταλο πρόθυμος.

Και πίσω μου πάλιν ακούγεται

ο τελευταίος ασπασμός των θυρόφυλλων.

Κι' άλλη μια θύρα, κι' ακόμα μιαν άλλη.

Το ίδιο ανοίγονται πρόθυμα,

το ίδιο στριγγλίζει το μετάλλινο φίλημα.

Πόσες θύρες νάχω τάχα περάσει

στον απέραντο τούτο διάδρομο;

Πόσα φράγματα εγκάρσια,

στην επάλληλη διαδοχή τους,

έκλεισαν πίσω μου;

Οι γυμνοί τοίχοι παράλληλοι τρίβουν

την παγωμένη τους ράχη

στης ανοιχτής μου παλάμης το ψάξιμο.

Κρυώνω. Και χτυπώ την επόμενη θύρα.

Κρυώνω. Και χτυπώ την επόμενη.

«Τῷ κρούοντι ανοιγήσεται».

Όμως δεν αρκεί

της θύρας μονάχα το χτύπημα.

Δεν αρκεί του σιωπηλού θυρωρού

η πρόθυμη υπόκλιση.

Γιώργος Βαφόπουλος, "Το δάπεδο και άλλα ποιήματα",1951

Τσενεκίδου: «Γι' αυτούς τους λόγους είπα ΟΧΙ στον ΤΑΣΟΥΛΑ ως επίτιμο δημότη»

Νεοπαγανισμός: Μιά μορφή εκφυλιστικής μετάλλαξης της Μαρξιστικής ιδεολογίας!

 

του  Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου-Καθηγητού.

 

Η σύγχρονη παγκόσμια νεοπαγανιστική λαίλαπα χρήζει ιδιαίτερης επιστη­μονικής διερεύνησης. Η ορμή αυτού του παράδοξου (παρά)θρησκευτικού και σα­φέστατα αποκρυφιστικού φαινομένου προκαλεί κατάπληξη σε κάθε σκεπτό­μενο και προβληματιζόμενο άνθρωπο. Ερωτηματικά εγείρονται για το γεγονός ότι στην ανατολή του 21ου αιώνα, στην εποχή της πνευματικής (υποτίθεται) απε­λευθέρωσης και του ορθού λόγου, ευδοκι­μούν μορφές θρησκευτικού και πνευματι­κού πρωτογονισμού, με κύρια έκφανση τον παγανισμό.

Κατάπληξη επίσης προκαλεί το γεγο­νός ότι πρωτοπόροι του νεοπαγανιστικού κινήματος τυχαίνει να προέρχονται από πρώην μαρξιστικές τάξεις και μάλιστα πολλοί από αυτούς είχαν θητεύσει στην ανένταχτη αναρχική αριστερά! Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν υπάρχουν νεοπαγανιστές άλλων πολιτικοκοινωνι­κών ιδεολογιών. Αν πάρουμε για παρά­δειγμα την ελληνική πραγματικότητα θα διαπιστώσουμε πως οι εννέα στους δέκα παράγοντες των πολυπληθών νεοπαγανιστικών ομάδων προέρχονται από το χώρο της μαρξιστικής αριστεράς. Μέ­σα στα κείμενά τους, στα ποικιλώνυμα περιοδικά τους και στις δαιδαλώδεις ιστοσελίδες τους, αφήνουν να φανούν ολοκάθαρα τα μαρξιστικά τους κατάλοι­πα. Δεν είναι επίσης λίγοι εκείνοι, από τους «επώνυμους» της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, της «κουλτούρας» και του θεάματος, οι οποίοι ανήκουν (μάλ­λον ανήκαν) στη μαρξιστική ιδεολογία, και δηλώνουν άπροκάλυπτα θιασώτες του παγανισμού! Από άθεοι ιδεολόγοι μαρξιστές μεταλλάχτηκαν ξαφνικά σε θρήσκους, λάτρεις των παγανιστικών θεών!

Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη. Όποιος γνωρίζει ελάχιστα στοιχεία κοινωνιολο­γίας, ανθρωπολογίας και πολιτικής επι­στήμης μπορεί εύκολα να ερμηνεύσει τη σύγχρονη εκφυλιστική μετάλλαξη της μαρξιστικής ιδεολογίας σε νεοπαγανιστική θρησκευτικότητα και νεοειδωλολατρική μεταφυσική πίστη.

Θα περιττολογούσαμε αν αναφέραμε εδώ την χιλιοειπωμένη αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του θρη­σκευτικό όν[1]. Δεν υπήρξε ποτέ κανένας απόλυτα άθεος, γιατί στην περίπτωση της αθεΐας, η θρησκευτικότητα βρίσκε­ται σε λανθάνουσα κατάσταση, τη θέση της οποίας έχει καταλάβει κάποια άλλη πίστη. Άλλωστε όπως είχε αποφανθεί ο μεγάλος ανθρωπολόγος J. Quatrefages «η αθεΐα τυγχάνει ανώμαλος και παθολο­γική κατάσταση της Ψυχής»[2]. Ο δυτι­κοευρωπαϊκός ορθολογισμός, του οποίου γνήσιο τέκνο υπήρξε ο μαρξισμός, δεν είναι τίποτε άλλο από υποκατάστατο με­ταφυσικής πίστης του νόθου δυτικοευρωπαϊκού «χριστιανισμού». Δε χρειάζεται πολλή σκέψη να καταλάβει κάποιος πως στον ορθολογιστικό παραλογισμό, την πίστη στο Θεό έχει πάρει η πίστη στο ανθρώπινο μυαλό. Τρανταχτό παράδειγμα η ίδρυση της θρησκείας του «Ορθού Λόγου» από τους «διαφωτιστές»-πρωτεργάτες της Γαλλικής Επανάστασης!

Αλλά και ο μαρξισμός δρούσε στην ουσία ως βαθύτατη μεταφυσική πίστη. Ο Ν. Μπερντιάεφ είχε αποδείξει πως η μαρξιστική ιδεολογία «κατέχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας θρησκείας»[3]. Επίσης ο R. Aron αποκαλεί τον μαρξισμό «κοσμική θρησκεία»[4]. Η υλιστική ιδεολογία δεν ήταν τίποτε άλλο από αντίποδας πνευματικής πίστης. Η μαρξιστική πίστη στην «μοναδικότητα» της ύλης προέτρεχε παρασάγγες της πραγματικής επιστημονικής έρευνας για τη φύση της ύλης, η οποία, ως γνωστόν, δε μπόρε­σε να δώσει ως τώρα απάντηση τι είναι πραγματικά η ύλη! Η βαθύτατη πίστη στον ουτοπιστικό κομμουνιστικό «πα­ράδεισο» αγγίζει τα όρια ενός νοσηρού μεταφυσικού μεσσιανισμού. Τα κομμου­νιστικά κόμματα οργανώθηκαν πάνω σε σχήματα θρησκευτικά με ιεραρχικές δομές δίκην ιερατικών τάξεων. Ο γενι­κός γραμματέας είχε πάρει τη θέση του αρχιερέα - πάπα. Η Κεντρική Επιτροπή, τη σύνοδο των ιεραρχών. Τα κομματικά συνέδρια, τη θέση των οικουμενικών συ­νόδων. Οι αποφάσεις τους, τη θέση των θρησκευτικών δογμάτων. Τα μαρξιστικά συγγράμματα, τα ιερά βιβλία. Τα περιφε­ρειακά κομμουνιστικά κόμματα λειτουρ­γούσαν ως παπικές «νουτσιατούρες». Η αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων του κόμματος είναι αντιγραφή των με­σαιωνικών παπικών «ιερών εξετάσεων». Την προσκύνηση των ιερών λειψάνων αντικατέστησε η προσκύνηση της μού­μιας του Λένιν. Η δουλική προσήλωση στο κόμμα από τα στελέχη και τα μέλη και η εκτέλεση αποφάσεων χωρίς αν­τίρρηση και κριτική υποδηλώνει σαφώς θρησκευτική υποταγή. Μάλιστα ο Jules Monnerot αποκαλεί τον μαρξισμό: «Ισ­λάμ του 20ου αιώνος»[5]. Ας συγκρίνει, τέλος, κάποιος τη δομή της παναίρεσης των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» και αυτή των κομμουνιστικών κομμάτων και θα δει την απόλυτη ταύτισή τους.

Όμως, τόσο ο θεωρητικός μαρξισμός, όσο και ο εφαρμοσμένος στις κομμουνι­στικές χώρες, κατέρρευσε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κάτω από το βάρος των αφάνταστων πνευματικών, πολιτι­κών και κοινωνικών προβλημάτων που συσσώρευσε στην ανθρωπότητα. Επήλθε, σύμφωνα με τον νομπελίστα φυσικό W. Heisenberg «ο θάνατος της αυταπά­της»[6]. Οι λαοί που εγκατέλειψαν την εφαρμοσμένη μαρξιστική ιδεολογία βγή­καν ρακένδυτοι από αυτή. Το ίδιο και οι απανταχού της γης ιδεολόγοι μαρξιστές διαπίστωσαν ξαφνικά πως η μαρξιστική τους πίστη, η οποία είχε γι' αυτούς χαρακτήρα «μεταφυσικό», από κυρίαρχη ιδε­ολογία, τέθηκε στο περιθώριο και έγινε όνειδος, γιατί αποδείχτηκε περίτρανα πως όχι μόνο «επιστημονική» δεν ήταν, αλλά το αντίθετο, μια ουτοπία και το χει­ρότερο: μια βαθιά απάνθρωπη θεωρία και πρακτική, γνήσιο τέκνο του ατομοκεντρικού δυτικοευρωπαϊκού ορθολογισμού. Άλλωστε κατά τον Άρθουρ Κέσλαιρ ο μαρξισμός είναι «κράμα σκόπιμης απά­της και γνήσιας μανίας καταδιώξεως»[7].

Όλοι αυτοί οι πρώην μαρξιστές έμει­ναν «άστεγοι» ιδεολογικά. Βρέθηκαν ξαφ­νικά σε τρομερό οντολογικό κενό, γιατί η μαρξιστική ιδεολογία γέμιζε το κενό της έμφυτης θρησκευτικής τους πίστης. Αυτή ήταν γι' αυτούς, χωρίς να το αισθάνον­ται, η θρησκεία τους. Γι' αυτό ένοιωσαν άμεση την ανάγκη να γεμίσουν το τρομερό υπαρξιακό τους κενό. Η αφάνταστη αθεϊστική πλύση εγκεφάλου, που είχαν υποστεί για δεκαετίες ολόκληρες, τους εμπόδιζε να γίνουν χριστιανοί, γιατί μέσα από την αντιχριστιανική προπαγάνδα, ο Χριστιανισμός ήταν γι' αυτούς η «χει­ρότερη μορφή πνευματικής καταπίε­σης της ανθρωπότητας», το «χειρότερο όπιο των λαών».

Η προσοχή τους στράφηκε λοιπόν άλλού. Αναζήτησαν χώρο συγγενή με τις ιδεολογικές τους καταβολές. Υιοθέτησαν το «θρησκευτικό» υπόβαθρο των περιθωριακών κύκλων της Αμερικής και της Ευρώπης, δηλαδή τις φυσιολατρικές και φιλοπαγανιστικές προτιμήσεις των διαφόρων περιθωριακών ομάδων και των χίπις, οι οποίες λειτουργούσαν ως «επανάσταση» στο υποκριτικό πνευματικό και άδικο κοινωνικό κατεστημένο. Είναι γνωστές ήδη από τις δεκαετίες του 1960 και 1970 οι τοιούτου είδους καλλιέργειες στους κύκλους αυτούς, τις οποίες πήραν με τη σειρά τους από τους αμερικανούς και ευρωπαίους αποκρυφιστές.

Δεν θα πρέπει επίσης να λησμονούμε ότι στους κύκλους των ευρωπαίων αστών στους χρόνους του διαφωτισμού και αργότερα διαπιστώνουμε μια ισχυρή ροπή προς την φυσιολατρία και την αναγέννη­ση του αρχαίου παγανισμού. Είναι πια γνωστό πως μέσα από αυτό το φιλοπαγανιστικό κλίμα ξεπήδησε και ο ακραίος νεοπαγανισμός που είναι ο σατανισμός, με όλες τις παραλλαγές του. Το υπόβαθρο λοιπόν υπήρχε, το βρήκε έτοιμο ο καταρ­ρέων μαρξισμός. Μόνο που εδώ έχουμε τη «μεγάλη συνάντηση» των δίδυμων τέκνων του ευρωπαϊκού ορθολογισμού, του αστισμού και του μαρξισμού, σε κοι­νή «πνευματική τράπεζα», τον αποκρυφιστικό νεοπαγανισμό! Παρατηρούμε με έκπληξη σε ελληνικές παγανιστικές ομάδες, πρώην αδίστακτοι εχθροί, αστοί και μαρξιστές, να ντύνονται ομού χλαμύδες και να τελούν «εν ομονοία» και πλήρη σύμπνοια τις παγανιστικές τους τελετουργίες!

Η παγανιστική «θρησκευτικότητα» ικανοποιεί πλήρως τις υλιστικές και ευδαιμονιστικές καταβολές και τους οραματισμούς των αστομαρξιστών, γιατί δεν είναι και τόσο δύσκολο να είναι κάποιος παγανιστής στο θρήσκευμα. Όχι μόνο δε ζητά ο παγανισμός καμιά σοβαρή υποχρέωση από τους οπαδούς του, αλλά το αντίθετο δίνει απόλυτη ελευθερία στην ικανο­ποίηση κάθε ηδονιστικής απόλαυσης. Η θωπεία όλων των ταπεινών ορμέμφυτων είναι η κοινή συνισταμένη όλων ανεξαιρέ­τως των αρχαίων και νέων παγανιστικών θρησκευμάτων, τα οποία όλα έχουν τη δική τους «Αφροδίτη» και τον δικό τους «Βάκχο». Η ηθική, όπως έχει διαμορφω­θεί στο πανανθρώπινο και διαχρονικό σύ­στημα αξιών, βρίσκεται μακριά από την παγανιστική «ηθική», η οποία απορρέει από τα πρότυπα των διεφθαρμένων και ανήθικων θεοτήτων τους[8]. Η μαρξιστική επίσης «ηθική», όπως αυτή είναι κατα­γραμμένη στα κλασσικά μαρξιστικά βιβλία, και το χειρότερο, όπως βιώθηκε για εβδομήντα και πλέον χρόνια, όπου επικράτησε ο κομμουνισμός, δε διαφέρει ουσιαστικά από την παγανιστική «ηθική», αφού «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται».

Ο μαρξισμός μεταλλάχτηκε σε νεο­παγανισμό. Η μετάλλαξη ήταν εύκολη, γιατί η ουσία των δύο μεγεθών ήταν ίδια και μόνο ορισμένοι εξωτερικοί τύποι χρειάστηκε να τροποποιηθούν. Τη θέση της «κοσμικής θρησκείας» της μαρξι­στικής ιδεολογίας πήρε η παγανιστική ομάδα. Τη θέση της θεοποιημένης ύλης πήρε η θεοποιημένη φύση. Τη θέση του οράματος του «κομμουνιστικού παραδεί­σου» πήρε το δράμα του «πολυθεϊστικού παραδείσου», ο οποίος θα συντελεστεί όταν μπει στο περιθώριο ο «κακός» Χριστιανισμός. Τη θέση των θεωρητικών του μαρξισμού πήραν οι ιερείς, οι ιεροφάντες και οι μάντεις του παγανισμού. Τα μαρξιστικά δόγματα τα αντικατέστη­σαν τα βιβλία των «σοφών» αρχαίων και νέων παγανιστών. Την προσωπολατρία αντικατέστησε η προγονολατρεία και η αρχαιολαγνεία. Το ταξικό μαρξιστι­κό μίσος έγινε θρησκευτικό μίσος κατά του «δολοφονικού εβραιοχριστιανικού δόγματος» το οποίο, κατ' αυτούς, «αφού δολοφόνησε τους πατέρες, τους αρχαί­ους παγανιστές προγόνους, επικράτη­σε και εισήγαγε την ανθρωπότητα σε έναν δισχιλιετή μεσαίωνα». Διαβάζον­τας κάποιος δηλώσεις συγχρόνων φανα­τικών παγανιστών κατά των Χριστιανών, είναι σαν να μελετά αντιχριστιανικές με­γαλοστομίες των πρώιμων οκτωβριανών κομμουνιστών, οι οποίοι διατείνονταν ότι «θα διορθώσουν τα σφάλματα του Διοκλητιανού»[9]!

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πως οι πολυποίκιλες μορφές του κακού που υπάρχουν στον κόσμο και αντιστέκονται σθεναρά στην επικράτηση του αγίου θελήματος του Θεού, «ως εν ουρανώ και επί της γης» (Ματθ. 6, 9), είναι τα κεφάλια του ιδίου πολυκέφαλου θηρίου, όμοιου με τη Λερναία Ύδρα της ελληνικής μυθολογίας, της οποίας, στη θέση κάποιου κομμένου κεφαλιού της ξεφύτρωνε άλλο, το ίδιο επικίνδυνο με το προηγούμενο. Για μας, πατέρας και κα­θοδηγητής του κακού είναι ο διάβολος, ο οποίος σχηματίζει διάφορους -ισμούς, ως ομάδες κρούσης κατά της αγίας Εκκλησίας του Χριστού, στην προσπάθειά του να ματαιώσει το σχέδιο της σωτηρίας του κόσμου. Η εκφυλιστική μετάλλαξη του «άθεου» μαρξισμού σε νεοπαγανιστική θρησκευτική πίστη φανερώνει περίτρανα τον ισχυρισμό μας ότι ο νεοπαγανισμός είναι το νέο «κεφάλι» της σύγχρονης νοητής Λερναίας Ύδρας, που ακούει στο όνομα «Νέα Εποχή» και που φύτρωσε στη θέση του «κομμένου κεφαλιού», του μαρξισμού!

 

[1]Βλέπε: Πλούτ. Ηθικά, Προς Κωλώτην 31D-E.

[2] ΘΗΕ, τόμ. 6, στ. 537.

[3] Ν. Μπερντιάεφ, «Βασίλειο του Πνεύματος και Βα­σίλειο του Καίσαρος», μετ. Β. Τ. Γιούλτση, Θεσ/νίκη 1971, σελ. 147.

[4] Ν. Βασιλειάδη, «Το Λυκόφως του Μαρξισμού», Αθήνα 1981, σελ.179.

[5] J. Monnerot, «Sociology and psychology of Commu­nism» Boston 1953, σελ. 20.

[6] Ν. Βασιλειάδη, μνημ. έργο, σελ. 188.

[7]Ν. Βασιλειάδη, μν. έργ., σελ. 184.

[8] Βλ. M. Augee, “La Genie du paganisme”, Paris 1982.

[9] «Αντιθρησκευτικός», Ρωσικό περιοδικό, 1938.

Περιοδικό: Διάλογος, Τεύχος 53

Εὐχαριστοῦμε Κατερίνα

Εὐχαριστοῦμε Κατερίνα πού στήν σκοτεινή ἐποχή τήν ὁποῖα διανύουμε, ῥίχνεις δημιουργικό φῶς μιᾶς ἄλλης Ἑλλάδας ὅταν ὑπῇρχαν ἀκόμα ὄνειρα καί αἰσθήματα, μᾶς θυμίζεις τήν ἀξία τοῦ χαμόγελου, 

 

+Ἀπο.

Απίθανο σχόλιο για την πραγματικότητα την πολιτική στον ευρύ Ελλαδικό χώρο..φυσικά δεν ισχύει μόνο για τους νεόκοπους αριστερούς μα και τους μασόνους δεξιούς!

ΚΡΗΤΗ : ΑΚΙΝΘΕΙΑ 2026 24 και 25 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΑΦΙΈΡΩΜΑ

ΣΤΗΝ ΥΦΑΝΤΙΚΉ ΤΈΧΝΗ

ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΊΩΝ

«ΕΡΜΙΟΝΗ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ»

Χείμαρρος η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατά του σιχαμένου .. Τσίπρα

Γενοκτονία των Αρμενίων: Το χαστούκι του Ισραήλ στην Τουρκία

Η απόφαση του Ισραήλ να προχωρήσει στην επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας συνιστά τον απόλυτο διπλωματικό εφιάλτη για την Άγκυρα, υπενθυμίζοντας σε όλο τον πλανήτη πάνω σε ποια εγκλήματα χτίστηκε το σύγχρονο τουρκικό κράτος

Η ιστορική μνήμη έχει την τάση να επιστρέφει και να εκδικείται αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να τη διαγράψουν με απειλές και εκβιασμούς.

Το διπλωματικό και πολιτικό σκηνικό στη Μέση Ανατολή δονείται συθέμελα, καθώς το κράτος του Ισραήλ ετοιμάζεται να καταφέρει ένα καίριο, συντριπτικό πλήγμα στην καρδιά της τουρκικής προπαγάνδας. Ο υπουργός Εξωτερικών, Γκίντεον Σάαρ, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την Άγκυρα, ανακοινώνοντας την πρόθεσή του να φέρει προς επίσημη αναγνώριση στην Κνεσέτ τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Πρόκειται για μια κίνηση-ματ. Ο επικεφαλής της ισραηλινής διπλωματίας δεν μάσησε τα λόγια του, κάνοντας λόγο για ένα «ηθικό και ιστορικό καθήκον» απέναντι σε ένα έγκλημα που διέπραξε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στα τελευταία της χρόνια. Για δεκαετίες, η Τουρκία χρησιμοποιούσε το ειδικό γεωπολιτικό της βάρος για να εκφοβίσει όποιο κράτος τολμούσε να ψελλίσει τη λέξη «γενοκτονία». Αυτή η ασυλία φαίνεται πως λαμβάνει οριστικό τέλος.

Η οθωμανική βαρβαρότητα απέναντι στον χριστιανισμό

Το αφήγημα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που προσπαθεί να πουλήσει διεθνώς το προφίλ του δίκαιου ηγέτη και του προστάτη των καταπιεσμένων, καταρρέει μπροστά στην ιστορική πραγματικότητα. Η Γενοκτονία των Αρμενίων είναι η πιο σκοτεινή, ματωμένη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας, ένας συστηματικός αποκεφαλισμός των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Το τουρκικό κράτος θεμελιώθηκε πάνω στις σφαγές, τις πορείες θανάτου και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ψυχών, Αρμενίων, Ποντίων και Μικρασιατών.

Η δήλωση του Γκίντεον Σάαρ ότι πρέπει «να καταδικάσουμε με σαφήνεια κάθε άρνηση, υποβάθμιση ή διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας», αγγίζει τον πυρήνα της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας. Όσο κι αν το ισλαμικό κατεστημένο της Άγκυρας προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, τα γεγονότα είναι αμείλικτα. Η σφαγή των χριστιανών δεν παραγράφεται, όσο κι αν προσπαθούν να τη θάψουν κάτω από γεωστρατηγικά παζάρια.

Στριμωγμένη στα σχοινιά η Άγκυρα

Το Ισραήλ αποφάσισε να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια της Τουρκίας, επιλέγοντας το πιο ευαίσθητο νεύρο της. Σε μια περίοδο που η Άγκυρα εξάγει επιθετικότητα, στήνει προβοκάτσιες στην Ανατολική Μεσόγειο και υποθάλπει τον ακραίο ισλαμισμό, η υπενθύμιση του γενοκτονικού της παρελθόντος την απομονώνει διεθνώς.

Η αλήθεια είναι το ισχυρότερο όπλο απέναντι σε ένα κράτος-ταραχοποιό που θεωρεί την ύβριση και τον εκβιασμό ως μόνιμα εργαλεία εξωτερικής πολιτικής. Όταν οι θεσμοί των άλλων κρατών αρχίζουν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους, το νεοοθωμανικό οικοδόμημα δείχνει την πραγματική, σαθρή του εικόνα.

Η απόφαση του Ισραήλ να προχωρήσει στην επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας συνιστά τον απόλυτο διπλωματικό εφιάλτη για την Άγκυρα, υπενθυμίζοντας σε όλο τον πλανήτη πάνω σε ποια εγκλήματα χτίστηκε το σύγχρονο τουρκικό κράτος

ΓΑΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ

Για πες μας ρε αδερφέ τι γίνεται με τους ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟΥΣ;

Γιατί η καρέτα-καρέτα είναι ο φυσικός εχθρός του λαγοκέφαλου. Τι συμβαίνει με τις τοξίνες και ποια είδη τρώνε τους γόνους

---

Για χρόνια ο λαγοκέφαλος θεωρούνταν ένας σχεδόν ανίκητος εισβολέας στις ελληνικές θάλασσες. Το τοξικό ψάρι που έφτασε στη Μεσόγειο από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της Διώρυγας του Σουέζ εξαπλώθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα, προκαλώντας ζημιές στα αλιευτικά εργαλεία, μειώνοντας πληθυσμούς ψαριών και δημιουργώντας ανησυχία ακόμη και για τη δημόσια υγεία λόγω της ισχυρής νευροτοξίνης που περιέχει σε περίπτωση που καταναλωθεί.

Κι όμως, η φύση φαίνεται πως έχει τρόπο να αντιδράσει.

Επιστημονικές έρευνες των τελευταίων ετών αποκάλυψαν ότι η θαλάσσια χελώνα καρέτα-καρέτα, ένα από τα πλέον προστατευόμενα είδη της Μεσογείου, τρέφεται με λαγοκέφαλους. Το εύρημα προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στους επιστήμονες, καθώς ο λαγοκέφαλος διαθέτει δύο ισχυρούς μηχανισμούς άμυνας: φουσκώνει το σώμα του όταν απειλείται και περιέχει την εξαιρετικά επικίνδυνη τετροδοτοξίνη.

Παρά τα εμπόδια αυτά, οι καρέτα-καρέτα φαίνεται ότι μπορούν να τον καταναλώσουν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα.

Ο λαγοκέφαλος (Lagocephalus sceleratus) θεωρείται ένα από τα πιο επιθετικά είδη που έχουν εισβάλει στις ελληνικές θάλασσες.

Ο εισβολέας που άλλαξε τη Μεσόγειο

Ο λαγοκέφαλος (Lagocephalus sceleratus) εμφανίστηκε στη Μεσόγειο στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και σήμερα συναντάται σχεδόν σε όλες τις ελληνικές θάλασσες. Το μήκος του μπορεί να ξεπεράσει το ένα μέτρο, ενώ τα χαρακτηριστικά δόντια του λειτουργούν σαν κοφτερές πένσες που σπάνε όστρακα, καβούρια αλλά και αλιευτικά δίχτυα.

Οι ψαράδες τον θεωρούν έναν από τους σημαντικότερους εχθρούς τους. Σε πολλές περιοχές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου καταστρέφει αλιεύματα πριν ακόμη ανασυρθούν τα δίχτυα, ενώ η παρουσία του έχει επηρεάσει την ισορροπία πολλών θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι ότι απειλεί θαλάσσια είδη που έχουν επιβιώσει επί χιλιάδες χρόνια στη μεσόγειο θάλασσα. Οι ισορροπίες ανατρέπονται δραματικά γρήγορα.

Η χελώνα που δεν φοβάται τον λαγοκέφαλο

Η καρέτα-καρέτα (Caretta caretta) είναι γνωστή για τα πανίσχυρα σαγόνια της. Η διατροφή της περιλαμβάνει καβούρια, αχινούς, δίθυρα μαλάκια και άλλους οργανισμούς με σκληρό κέλυφος.

Όταν οι επιστήμονες εξέτασαν το περιεχόμενο στομαχιών νεκρών χελωνών που είχαν ξεβραστεί στις ακτές της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου, εντόπισαν υπολείμματα λαγοκέφαλων, ακόμη και μεγάλων.

Το εύρημα αποτέλεσε την πρώτη σαφή απόδειξη ότι οι χελώνες όχι μόνο επιτίθενται στους λαγοκέφαλους αλλά τους καταναλώνουν συστηματικά.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η καρέτα-καρέτα διαθέτει φυσική ανθεκτικότητα στις τοξίνες ή μηχανισμούς που της επιτρέπουν να διαχειρίζεται τις ποσότητες τετροδοτοξίνης που προσλαμβάνει. Το ζήτημα εξακολουθεί να μελετάται, ωστόσο η οικολογική σημασία της ανακάλυψης είναι μεγάλη.

Οι ισχυρές γνάθοι της καρέτα-καρέτα της επιτρέπουν να συνθλίβει σκληρά κελύφη αλλά και να αντιμετωπίζει τον λαγοκέφαλο.

Ελληνικές θάλασσες, ελληνικές χελώνες

Η Ελλάδα φιλοξενεί μερικούς από τους σημαντικότερους πληθυσμούς καρέτα-καρέτα στη Μεσόγειο. Οι παραλίες ωοτοκίας της Ζακύνθου, του Κυπαρισσιακού Κόλπου, της Κρήτης και της Πελοποννήσου αποτελούν κρίσιμα καταφύγια για το είδος.

Η προστασία αυτών των περιοχών είχε μέχρι σήμερα ως βασικό στόχο τη διάσωση ενός απειλούμενου ζώου. Τα νέα επιστημονικά δεδομένα προσθέτουν μία ακόμη διάσταση: η διατήρηση των πληθυσμών της καρέτα-καρέτα ίσως βοηθά και στον φυσικό έλεγχο ενός από τα πιο προβληματικά ξενικά είδη της Μεσογείου.

Με άλλα λόγια, η χελώνα που προστατεύεται εδώ και δεκαετίες από περιβαλλοντικές οργανώσεις και κρατικούς φορείς μπορεί να λειτουργεί ταυτόχρονα και ως φυσικός σύμμαχος των ελληνικών θαλασσών.

Η φύση δίνει τη δική της απάντηση

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η καρέτα-καρέτα δεν πρόκειται από μόνη της να εξαλείψει τον λαγοκέφαλο. Οι πληθυσμοί του εισβολέα, είναι ήδη τεράστιοι και η αναπαραγωγή του ιδιαίτερα γρήγορη. Γεννά 780 αυγά ανα γραμμάριο του βάρους του. Αυτό σημαίνει ότι γεννά εκατομμύρια αυγά εκ των οποίων επιβιώνει ένα μεγάλο ποσοστό καθώς οι γόνοι του λαγοκέφαλου, είναι τροφή για τις ζαργάνες, τους λούτσους, τις παλαμίδες και τα μαγιάτικα. Γι αυτό και τα κράτη επιδοτούν τους ψαράδες, να πιάνουν λαγοκέφαλους, κυρίως την περίοδο της αναπαραγωγής.

Ωστόσο, η ανακάλυψη ότι ένας φυσικός θηρευτής έχει ήδη προσαρμοστεί και αξιοποιεί τον λαγοκέφαλο ως τροφή αποτελεί μία από τις πιο αισιόδοξες ειδήσεις για το θαλάσσιο περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου.

Ίσως τελικά ο πραγματικός φρουρός των ελληνικών θαλασσών να μην είναι κάποιο μεγάλο αρπακτικό ψάρι, αλλά μια θαλάσσια χελώνα που εδώ και εκατομμύρια χρόνια διασχίζει αθόρυβα το Αιγαίο και το Ιόνιο. 

πηγή 

Η πνευματική κρίση!

Η παρατηρούμενη σε όλο τον κόσμο πνευματική κρίση άραγε δεν είναι προετοιμασία προς μία νέα μεγάλη αναγέννηση; Και αυτό είναι δυνατόν να έλθει σαν ισχυρή πλημμύρα, σαν εκτυφλωτική αστραπή στο σκότος του μεσονυκτίου.

Όσιος Σωφρόνιος  ο Οικουμενικός Αγιορείτης του Έσσεξ.

(☩ 11 Ιουλίου 1993)

Χριστιανικές ομολογίες της Δύσης σε βαθιά κρίση;

 

Του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Στεφόπουλου  εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών  Ιστιαίας Ευβοίας

Μετά από μακρό χρονικό διάστημα αποχής ή υποτονικής παρουσίας στο χώρο της ποιμαντικής κατά των αιρέσεων λόγω της ασθενείας και πρόσφατα της κοιμήσεως του εκλεκτού εν Χριστώ αδελφού και στυλοβάτη της ενοριακής μας ιστοσελίδας (entaksis.gr), μακαριστού Κωνσταντίνου Ναυπλιώτη, συνεχίζουμε την προσπάθειά μας.

Με τη χάρη του Χριστού μας, τις πρεσβείες των Αγίων Αρχαγγέλων και την ευλογία και τις πατρικές ευχές του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Χαλκίδος κ.κ. Χρυσοστόμου αλλά και με πλήρη συναίσθηση ότι το έργο του μακαριστού δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να συνεχιστεί και να αντιγραφεί, θα προσπαθήσουμε , τιμώντας τη μνήμη του, να ανταποκριθούμε κατά το δυνατό στις απαιτήσεις των καιρών μας.

Αρχή κάνουμε με το παρόν κείμενο το οποίο και αφιερώνουμε στον μακαριστό Κωνσταντίνο Ναυπλιώτη.

Από καιρό παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στο χώρο των διαφόρων χριστιανικών ομολογιών και ιδίως των προτεσταντικών – μελών ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ). Πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το Γραφείο Αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς σχετικό άρθρο το οποίο αποτέλεσε το έναυσμα γιά μιά ακόμη σύντομη έρευνα που , βεβαίως, επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της αντιαιρετικής ομάδας στον Πειραιά.

Συγκεκριμένα, στο μπλόγκ aktines (16/6/2026) και σύμφωνα με το παραπάνω γραφείο της Ι. Μ. Πειραιώς, η δυτική χριστιανοσύνη και ειδικά η Παπική “Εκκλησία” πάσχει από τα συμπτώματα της πλήρους εκκοσμίκευσης. Αντιμετωπίζουν έντονα φαινόμενα όπως οικονομική συρρίκνωση , αδυναμία συντήρησης κτιριακών εγκαταστάσεων, πωλήσεις αιθουσών και μετατροπή τους σε “άλλες” χρήσεις, έλλειψη παστόρων και “κληρικών”.

Αναφέρει, μάλιστα, ως παράδειγμα τις πρόσφατες εκδηλώσεις “Γερμανικές Καθολικές Ημέρες στο Βίρτσμπουργκ” όπου κυριάρχησαν συζητήσεις σχετικά με την woke ατζέντα, την κλιματική κρίση , την “απειλούμενη” δημοκρατία, τις έμφυλες ταυτότητες , το φαινόμενο των queer, των πολύχρωμων “οικογενειών” ως “νέων μορφών οικογενειακής συγκρότησης που αποκλίνουν απόλυτα από την παραδοσιακή χριστιανική αντίληψη περί γάμου και οικογένειας”. Τέλος, ως μη όφειλαν, παρουσίασαν την Αγία Γραφή ως “βιβλίο ενδυνάμωσης για queer άτομα”!

Η κατάσταση , όμως, δεν είναι καλύτερη και σε προτεσταντικές ομολογίες της Δύσης, μέλη ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.

Καθώς διαβάζουμε σε άρθρα του christianpost.com (22/4/2026 by Jon Brown) εξελέγη μέλος του Κογκρέσσου στις ΗΠΑ το πρώτο τρανς μέλος του.

Ο Τιμ McBride , ως Sarah McBride πλέον , δηλώνει “Πρεσβυτεριανός πρεσβύτερος” και χειροτονημένη από την “Εκκλησία” Universal Life , η οποία προσφέρει “χειροτονίες” στους ενδιαφερόμενους μέσω ταχυδρομείου!!!

Μάλιστα, ο πρώην Tim δήλωσε πως “είμαι χειροτονημένη αλλά μπορώ επίσης να τελέσω τη “Θεία Κοινωνία” “.

Ο McBride έλαβε, σύμφωνα με την ιστοσελίδα , θερμή αναγνώριση από την επίσημη Πρεσβυτεριανή “Εκκλησία” των ΗΠΑ (PC) που συμμετέχει ως Προτεσταντική Μεταρρυθμισμένη στο ΠΣΕ – και αναγνωρίζει τον γάμο των ομοφυλόφιλων (2015) και την χειροτονία των ΛΟΑΤΚΙ+ (2011).

Μιά ακόμη ένδειξη της ηθικής κατάπτωσης της δυτικής χριστιανοσύνης αποτελεί και ο νεοφανής όρος Affirming Churches.

Γίνεται, δηλαδή, εσκεμμένα διαχωρισμός μεταξύ “Εκκλησιών” συμπεριληπτικών και μή όσον αφορά στην αντιμετώπιση των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Έτσι, κάποιες χριστιανικές κοινότητες ως “Affirmative churches” , παρέχουν πλήρη ισότητα , αποδοχή και υποστήριξη που φτάνει μέχρι και τη “χειροτονία” ιερέων και παστόρων ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, όπως γιά παράδειγμα οι :

United Church of Canada

United Church of Christ

Ευαγγελική Λουθηρανική

που αποτελούν και ιδρυτικά μέλη του ΠΣΕ.

Όσο κι αν υπερασπίζονται , όμως, την νεοφανή “συμπερίληψη” και τα δικαιώματα, στην πραγματικότητα αδυνατούν να δώσουν νόημα ζωής σε χιλιάδες ανθρώπους που τις εγκαταλείπουν ψάχνοντας τελικά κάτι άλλο.

Απόδειξη αυτής της τάσης εγκατάλειψης των ευκτηρίων οίκων τους βρίσκει κανείς με μιά σύντομη έρευνα στο google, με τη βοήθεια της ΑΙ.

Συγκεκριμένα, προσπαθώντας να επιβεβαιώσουμε τα παραπάνω, πληροφορούμαστε ότι όντως στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ανθούν οι αγοραπωλησίες ναών, παρεκκλησίων και μοναστηριών του Παπισμού και Προτεσταντισμού .

Πωλούνται λόγω έλλειψης κληρικών, υψηλού κόστους συντήρησης των κτιρίων και κυρίως λόγω ραγδαίας μείωσης του εκκλησιάσματος , ναοί και μοναστήρια αφού πρώτα υποστούν τη διαδικασία της “αποϊεροποίησης” σε ιδιώτες που τους μετατρέπουν σε ιδιωτικές πολυτελείς κατοικίες, πολιτιστικά κέντρα, μπουτίκ, ξενοδοχεία, γραφεία, καφετέριες, κλπ.

Στη Γαλλία ως το 2030 το 10% των κτιρίων αυτών αναμένεται να έχει πωληθεί.

Στη Γερμανία 611 παπικές “εκκλησίες” έκλεισαν.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο δεκάδες ακίνητα των Αγγλικανών πωλούνται ετησίως.

Ανάλογα προβλήματα δε παρουσιάζονται και σε άλλες χώρες.

Στον αντίποδα όλης αυτής της παρακμής ανθεί και ολοένα και πιό πολύ ανδρώνεται ,ειδικά στις ΗΠΑ , ένα νέο κύμα μεταστροφών στην Ορθοδοξία, κυρίως από τον κατακερματισμένο και χρεωκοπημένο από κάθε άποψη Προτεσταντισμό, γνωστό ως “orthobros”.

Δηλαδή “orthodox brothers”.

Πιο συχνά αφορά σε νεαρούς άντρες που αναζητούν το όντως διαφορετικό. Όπου διαφορετικότητα εννοείται η μη ταύτιση με την κενότητα, τον μηδενισμό, την σχετικοποίηση των χριστιανικών αξιών, την προσαρμογή των αληθειών και αιωνόβιων εκκλησιαστικών παραδόσεων σε νέα ,επιβληθέντα άνευ αποχρώντος λόγου και ανάγκης, κοινωνικά δεδομένα.

Με άλλα λόγια κουράστηκαν οι νέοι αυτοί με την υποκουλτούρα της woke ατζέντας , την συμπερίληψη και τα μονόπλευρα και ποτέ αμφίδρομα ανθρώπινα δικαιώματα.
Οι άνθρωποι αυτοί έλκονται , όπως φαίνεται , από την σταθερότητα της πίστης, την ολοκληρωμένη αλήθεια και εγκυρότητα των δογμάτων, τον βυζαντινό χαρακτήρα της λατρείας, την ασκητική ησυχαστική πατερική παράδοση.

Από την ιστοσελίδα orthodoxostypos.gr (5/12/2024) επιλέγουμε ένα σημαντικό στοιχείο πρόσφατης έρευνας. Στις ορθόδοξες ενορίες των ΗΠΑ σημειώθηκε αύξηση 78% των προσηλύτων με την συντριπτική πλειοψηφία νέων ανδρών.

Σε άλλο άρθρο που αναδημοσιεύσαμε  λόγος έγινε γιά μιά άλλη περιοχή της γης, την μουσουλμανική Τουρκία όπου ένας Τούρκος και δεν είναι ο μόνος, βρήκε την αλήθεια στην Ορθοδοξία και βαπτίσθηκε .(ΕΔΩ)  Ποιός ξέρει πόσοι άλλοι άνθρωποι από όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη της υφηλίου θέλγονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Την μόνη αληθινή Εκκλησία.

Μιά Εκκλησία που παρα τα λάθη, τις αδυναμίες και ελλείψεις των μελών της, των μελών του Σώματος του Χριστού , συνεχίζει να λάμπει ως άλλος φάρος και να δείχνει προς τη μόνη σωτήριο κατεύθυνση.

❝ ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞

Μια αινιγματική φράση του εξαψάλμου

❝ προσελογίσθην μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον·

ἐγενήθην ὡς ἄνθρωπος ἀβοήθητος ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞

(Ψαλ. 87,5)

(μετάφρ.)

«Λογίστηκα μαζι με αυτούς που κατεβαινουν στον λάκκο

Έγινα αβοήθητος, ελεύθερος μέσα στους νεκρούς»

 

 

 

Δύο εικόνες σε έναν στίχο:

«Καταβαίνοντες εἰς λάκκον»

Ο λάκκος — το στεγνό πηγάδι, ο βόθρος χωρίς νερό — είναι κλασική εβραϊκή εικόνα για τον Άδη και τον θάνατο, που απαντά κατ' επανάληψη στους Ψαλμούς, στον Ησαΐα, στον Ιεζεκιήλ. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του λάκκου αντί για κάποια άλλη εικόνα θανάτου: ο λάκκος είναι τόπος απόλυτης αφωνίας και ερημιάς. Και αυτό μοιάζει με ρητορικό όπλο του ψαλμωδού προς τον Θεό: λίγους στίχους αργότερα ρωτάει τον Θεό : ❝ μὴ διηγήσεταί τις ἐν τάφῳ τὸ ἔλεός σου; ❞ (87,11)

Δεν μπορώ να σε δοξολογήσω από τον λάκκο, άρα: κάνε κάτι τώρα, όσο ακόμα είμαι εδώ....

«Ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος»

Εδώ κρύβεται ένα μικρό αριστούργημα. Ενώ στην ελληνική μας αντίληψη, η ελευθερία είναι αγαθό, στο εβραϊκό πρωτότυπο η μεταφραζόμενη ως «ελεύθερος» λέξη chofshi (חָפְשִׁי) έχει πολύ πιο συγκεκριμένο νομικό περιεχόμενο: είναι ο «απελεύθερος», ο δούλος που απελευθερώθηκε — αυτός που έπαυσε να ανήκει στον κύριό του, που η σχέση του μαζί του διακόπηκε.

Σε μια γλώσσα και σκέψη όπου η φράση «δούλος του Θεού» δηλώνει σχέση εξάρτησης και αφοσίωσης προς τον Θεό, το «ἐλεύθερος ἐν νεκροῖς» στην πραγματικότητα δεν είναι ελευθερία αλλά εγκατάλειψη.

Ο νεκρός είναι «ελεύθερος» επειδή

✻ έχει αποδεσμευτεί από τον κύριό του, τον Θεό.

✻ έχει πάψει να είναι υπό την κηδεμονία Του.

✻ βρίσκεται εκτός σχέσης, εκτός φροντίδας, εκτός ιστορίας.

Είναι η πιο σκοτεινή μορφή «ελευθερίας» που μπορεί να φανταστεί ο ψαλμωδός. Και οι Εβδομήκοντα αποδίδοντας τη λέξη "ἐλεύθερος" κράτησαν ακέραιο το παράδοξο στα Ελληνικά.

Ο σκοτεινός ψαλμός και η λαμπρή ανατροπή

Ο Ψαλμός 87 είναι ίσως ο μοναδικός ψαλμός του Ψαλτηρίου που μοιάζει να μην έχει τη συνηθισμένη ανατροπή (‟Κύριε γιατί με άφησες; --> Κύριε, σε ευχαριστώ που δεν με άφησες”). Δεν έχει φως στο τέλος. Τελειώνει στο σκοτάδι, με την τελευταία λέξη να είναι μοναξιά ❝ ἐμάκρυνας ἀπ᾿ ἐμοῦ φίλον καὶ πλησίον ❞ (87,19).

Αλλά ο ψαλμός βρήκε την ανατροπή του στην υμνογραφία. Η Εκκλησία πήρε την ίδια ακριβώς φράση και την εφήρμοσε, σε διάφορους ύμνους, στο ίδιο το πρόσωπό του αναστάντος Χριστού.

❝ Ἀνέστη ὁ ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος,

καὶ παρέχει τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος. ❞

❝ Νίκην ἔχων Χριστέ, τὴν κατὰ τοῦ ᾍδου,

ἐν τῷ Σταυρῷ ἀνῆλθες,

ἵνα τοὺς ἐν σκότει θανάτου καθημένους,

συναναστήσῃς σεαυτῷ, ὁ ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞

Έτσι, η πιο σκοτεινή ίσως φράση του Ψαλτηρίου έγινε τίτλος θριάμβου.

Ο Δαβίδ έλεγε: «βρίσκομαι στον Άδη, εκεί που ο Θεός δεν φτάνει».

Ο υμνογράφος απαντά: «εκεί τελικά έφτασε — αλλά ο Άδης δεν τον κράτησε». Έγινε «ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος», δηλαδή: αναστημένος.

Κύριε, βοήθα. Θόλωσαν τα νερά και δεν βλέπουμε την ομορφιά του βυθού της θάλασσας. Κύριε, συγκράτησε τους μεγαλοδιανοούμενους. Φρενάρισε το κακό που μας βρίσκει τα τελευταία χρόνια. Και εμείς, λάτρεις σου αμετάθετοι και αμετακίνητοι.

Μακαριστος Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης.

Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου .

+2018

Σαν ψεύτικες

~Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης_«Τὸ τῆς ἐπισκοπῆς ἀξίωμα οὐκ εἰς αὐθεντίαν καὶ δεσποτείαν, ἀλλ᾽ εἰς διακονίαν καὶ προστασίαν κέλεται.»(Το αξίωμα του επισκόπου δεν δόθηκε για αυθαιρεσία και δεσποτεία/εξουσιασμό, αλλά για διακονία και προστασία).

 Επιστολή 125 προς Επίσκοπο Ιέρακα~

 

 

 Η συνέχεια από εδώ

 

Γράφει ο  Στυλιανός Καβάζης

Είδα σε ένα ολιγόλεπτο απόσπασμα τηλεοπτικής εκπομπής στον δίαυλο του Open,τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο να υπερασπίζεται αρειμανίως τις νέες αυξήσεις των μητροπολιτών.Ομολογώ πως στάθηκα με ιδιαίτερη έκπληξη μπροστά σε μια δημόσια τοποθέτηση που, ανεξαρτήτως προθέσεων, άφηνε την εντύπωση μιας εξόφθαλμης και ανίερης μετατόπισης από τη θεολογική γλώσσα του λειτουργήματος στη ξύλινη τυπολατρική γλώσσα της διοικητικής και μισθολογικής αντιστοίχισης, όπως αυτή συνηθίζεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.Με λίγα λόγια ούτε λίγο ούτε πολύ απάντησε στην δημοσιογράφο Μίνα Καραμήτρου η οποία τον "έφερε στα σχοινιά" ότι όπως κάθε υψηλόβαθμο επάγγελμα του δημοσίου αμοίβεται καλά έτσι αντίστοιχα πρέπει να αμείβονται και οι ανώτεροι θεσμικά ιεράρχες.

Τόλμησε ο αθεοφόβος το ύψιστο λειτούργημα και την ιερή διακονία του Μητροπολίτη την οποία έχουν υπηρετήσει με σθένος και παρρησία ουκ ολίγοι Άγιοι από τον Μέγα Βασίλειο και τον Άγιο Ελευθέριο μέχρι τον Άγιο Νεκτάριο να την εξισώσει με τα κοινά βιοποριστικά επαγγέλματα.

Διότι όταν το επισκοπικό αξίωμα περιγράφεται πρωτίστως με όρους “θέσης”, “αντιστοίχισης” και “απολαβών”, τότε δεν έχουμε απλώς μια συζήτηση τεχνικού χαρακτήρα αλλά μια βαθύτερη εκκλησιολογική μετακίνηση από τη διακονία του Σταυρού προς μια θεσμική κατανόηση που προσεγγίζει τη λογική της κρατικής ιεραρχίας.

Και όμως, η πατερική παράδοση υπήρξε διαυγής στο πέρας των αιώνων.

Ο επίσκοπος δεν είναι φορέας εξουσίας με όρους κοσμικής διοίκησης, αλλά εικόνα ταπεινώσεως και ευθύνης. Δεν καλείται να ενταχθεί σε πίνακες ισοδυναμιών με αξιωματούχους του κράτους, αλλά να ζήσει το “ὁ μείζων ὑμῶν ἔσται διάκονος”.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ο σπουδαίος αυτός Άγιος και ένας από τους φωτοδότες τρεις ιεράρχες ο οποίος παρά την θέληση του μάλιστα εξελέγη ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δεν αντίμετωπισε αυτό τον τίτλο ως θεσμική κορυφή, αλλά ως σταυρική δοκιμασία.Όταν εξορίστηκε λόγω της σύγκρουσης του με την αυτοκρατορική αυλή και την αυτοκράτειρα Ευδοξία (εννοείται καμία σχέση με το σήμερα), δεν του αναγνωρίστηκε καμία “διοικητική αντιστοιχία” με την κοσμική εξουσία αλλά αντιθέτως, οδηγήθηκε στην απογύμνωση, εκεί όπου η Εκκλησία παύει να μοιάζει με θεσμό και γίνεται μαρτυρία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, η δημόσια θεολογική ευθύνη του λόγου αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Διότι ο λόγος του επισκόπου δεν είναι απλώς προσωπική άποψη σε δημόσιο διάλογο, αλλά λόγος που εκπροσωπεί έστω και άτυπα το εκκλησιαστικό ήθος ενώπιον ενός λαού που δοκιμάζεται συνεχώς και ανελέητα.

Έτσι γεννιέται ένα λεπτό αλλά ουσιώδες ερώτημα όταν ο εκκλησιαστικός λόγος υιοθετεί αμιγώς διοικητικούς ή κοσμικούς όρους για να περιγράψει το ίδιο το λειτούργημα, μήπως εν τέλει μετακινεί το κέντρο βάρους της Εκκλησίας από το μυστήριο στην διαχείριση;

Σε μια κοινωνία κόπωσης, οικονομικής πίεσης και υπαρξιακής ανασφάλειας, κάθε δημόσια αναφορά σε απολαβές και “αντιστοιχίες” δεν είναι ουδέτερη. Ενδέχεται να παρερμηνευθεί, να οξύνει εντυπώσεις ή να αποσυνδέσει τον λαό από την πνευματική διάσταση του λειτουργήματος. Γι’ αυτό και η πατερική παράδοση υπήρξε πάντοτε φειδωλή όχι μόνο στο περιεχόμενο, αλλά και στη γλώσσα του εκκλησιαστικού λόγου.

Γιατί στο τέλος η αυθεντία της Εκκλησίας δεν γεννήθηκε από προνόμια, τίτλους και αντιστοιχίες με την κοσμική εξουσία. Γεννήθηκε από ταπεινούς ποιμένες που σήκωσαν τον σταυρό τους, από ομολογητές που προτίμησαν την εξορία από τη σιωπή, από αγίους που θεώρησαν την διακονία βαρύτερη από κάθε τιμή. Και όσο η Εκκλησία παραμένει πιστή σε αυτό το ήθος, θα φωτίζει τον κόσμο. Όταν όμως αρχίζει να υιοθετεί τη γλώσσα του κόσμου για να περιγράψει τον εαυτό της, τότε ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να χάσει την κοινωνική της επιρροή, αλλά να θαμπώσει η εικόνα του Εσταυρωμένου που οφείλει να αντανακλά. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι η αποζημίωση ενός θεσμού που κρίνεται, αλλά η πιστότητα της Εκκλησίας στο πνεύμα Εκείνου που «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι».

Του δρόμου την απίστευτη ερημιά, παίρνω μια χούφτα συννεφιά και στην ψυχή μου σπέρνω.

 

Αγιος Σωφρόνιος_Ο Θεός είναι εκπληκτικά παράδοξος.

Ο Θεός είναι εκπληκτικά παράδοξος. Η ψυχή είναι σαν έτοιμη να Τον ρωτήσει: «Πού ήσουν όμως όταν ήταν τόσο δύσκολο για μένα;» 

Αλλά, βλέποντάς Τον μαζί της, δεν μπορεί να εκφράσει την ερώτησή της. 

Το νόημα της εγκατάλειψης του Θεού είναι να μας δείξει ότι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι· ότι δεν έχουμε ακόμη ολοκληρώσει το ταξίδι μας προς το τέλος· ότι δεν έχουμε ακόμη περάσει από τη δοκιμασία του μεγαλύτερου κενού· να πιούμε μέχρι τον πάτο το ποτήρι που ήπιε Εκείνος (βλ. Ματθαίος 20:22). 

Και έτσι, με ευλαβικό φόβο και υπό το φως της ελπίδας που ενισχύεται, η ψυχή ταπεινώνεται και η χαρά της καρδιάς βαθαίνει για την αύξηση της γνώσης των οδών του Θεού, του Σωτήρα μας.

Ελλάδα, πανέμορφη χώρα

Ένα αγκάθι για την σάρκα του...

 

Γράφει ο Άγιος Παύλος ότι για να μην έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και να μην υπερηφανευεται για το πλήθος των αποκαλύψεων, ο Θεός του έστειλε ένα αγκάθι για την σάρκα του, έναν αγγελιοφόρο του σατανά για να τον προσγειώνει και να τον κρατάει σε διαρκή ταπείνωση . Όλο αυτό όμως τον έκανε πιο δυνατό και ο Κύριος δεν θέλησε ποτέ να του αφαιρέσει τον πειρασμό, παρόλο που του ζητούσε διακαώς.

Ποιος ήταν αυτός ο πειρασμός; Οχι ασθένεια σωματική ή ψυχική ταλαιπωρία. Ήταν οι εξ Ιουδαίων Χριστιανοί, οι οποίοι τον ακολουθούσαν σε κάθε πόλη και υπονόμευαν το κήρυγμα του. Ήταν οι ψευδοαπόστολοι που δεν έχαναν καιρό να υπενθυμίζουν σε όλους ότι δεν γνώρισε τον Χριστό, ήταν διώκτης και τους εμφανίστηκε από πουθενά έχοντας αξιώσεις Αποστόλου. Ήταν ακόμα και οι ίδιοι οι συναποστολοι του, οι οποίοι δειλιαζαν να αποκοπούν από τον Νόμο του Μωυσή και τις διατάξεις των Φαρισαίων και απέφευγαν να γίνονται δυσάρεστοι στους φανατικούς με τον νόμο Χριστιανούς. Ο Παύλος μιλάει ξεκάθαρα για τους Αποστόλους του Χριστού, οι οποίοι κατέλαβαν την κορυφή της Εκκλησίας, λέει και αμφισβητούσαν την αποστολικότητα του.

Τον είχαν σκάσει σε σημείο να αυτοαποκαλείται με πόνο έκτρωμα και να σκέφτεται ότι ισως τελικά δεν άξιζε τίποτα.

Καταλάβατε τώρα γιατί η Εκκλησία εικονογραφεί τον Πέτρο και τον Παύλο να ασπάζονται ο ένας τον άλλο και επινοήθηκε μια παράδοση οτι πεθαναν την ίδια μέρα, εν

ώ μαρτύρησαν σε άλλη εποχή και τόπο; Καταλάβατε γιατί τιμήθηκαν από κοινού τα λειψανα τους την ίδια μερα( 29 Ιουνίου) και από τότε γιορτάζουν μαζί;

Μια μετά θάνατον συμφιλίωση των μοντέρνων και συντηρητικών Αποστόλων, των δύο τάσεων της πρώτης Εκκλησίας.

Γι'αυτο και ο Χριστός είπε στον Παύλο ότι του είναι αρκετή η χάρη του και μέσα από την αδυναμία του θα γίνει πιο δυνατός.Όσο τον παλεύουν τόσο θα δοξάζεται. Και γι' αυτό στη συνέχεια διηγείται την ζωή και τα πάθη του. Του αρκεσε που την αποστολικότητα του την αναγνώριζε ο ίδιος ο Χριστός και μέσα στους διωγμούς και τα βάσανα του είχε την πιο λαμπρή σφραγίδα πιστότητας από όλους.

π. Παντελεήμων Κρούσκος 

Η Ελλάδα δεν χάνεται..

Υπάρχουν και κανονικοί Τούρκοι!

 

Γραφει ο Ανδρέας Σταλίδης  

Αντιγράφω την εξής ανάρτηση στο Χ από έναν Τούρκο. Πρώτα στα ελληνικά, μετά στα αγγλικά και στο τέλος στην γλώσσα που γράφτηκε, στα τούρκικα.

Εδώ η ανάρτηση - εδω

Υπάρχει ένα θεμελιώδες σημείο που παραβλέπουν όσοι κοιτάζουν τον χάρτη και κάνουν σχόλια αποκομμένα από την πραγματικότητα — λέγοντας πράγματα όπως, «Πώς γίνεται να υπάρχει ένα ελληνικό νησί ακριβώς στην πόρτα μας; Αυτό το μέρος θα έπρεπε να ήταν δικό μας». Βλέπετε τον χάρτη απλώς με όρους γεωγραφικής εγγύτητας, όμως κάθε μπλε κουκκίδα πάνω του αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα αιώνων στρατιωτικών και δημογραφικών πραγματικοτήτων.

Οι τοπικοί πληθυσμοί αυτών των νησιών είναι ιστορικά Έλληνες και σήμερα αποτελούν επίσημα ελληνικό έδαφος. Ναι, τα νησιά βρίσκονται ακριβώς δίπλα στην Ανατολία, αλλά το Αιγαίο είναι —λόγω της γεωγραφίας του— φυσικά μια ελληνική λίμνη, γεγονός που τους παρέχει ένα τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Αυτά τα σύνορα σας φαίνονται περίεργα, ή ακόμα και απαράδεκτα, επειδή σας λείπει η ιστορική γνώση. Αν το αποτέλεσμα απλώς αντανακλούσε τη φυσική ισορροπία δυνάμεων εκείνη την εποχή, όχι μόνο αυτά τα νησιά αλλά και η Σμύρνη και ολόκληρη η περιοχή του Αιγαίου θα τους ανήκαν σήμερα!

Ενώ δεν είχαμε ούτε ένα επιβατηγό πλοίο για να φτάσουμε στα νησιά που αποκαλείτε «ακριβώς στην πόρτα μας», η Ελλάδα διέθετε ήδη έναν σύγχρονο ναυτικό στόλο στο Αιγαίο. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, κατέλαβαν αυτά τα νησιά ένα προς ένα χωρίς ουσιαστικά καμία αντίσταση. Όταν η Βρετανία εξαπέλυσε την Ελλάδα εναντίον μας κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τους είχε υποσχεθεί ακριβώς αυτή την περιοχή του Αιγαίου - κατοικημένη από πυκνή ελληνική πλειοψηφία. Μόνο η στρατιωτική μας αντίσταση στην ξηρά ματαίωσε αυτό το σχέδιο, επιτρέποντάς μας να ανακτήσουμε τη Σμύρνη με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Εν ολίγοις, το καθεστώς των νησιών για τα οποία εκφράζετε τώρα εθνικιστικά αισθήματα δεν είναι αποτυχία της Λωζάνης. Είναι το αναπόφευκτο, αναπόφευκτο διπλωματικό αποτέλεσμα του να καθόμαστε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς να έχουμε καμία ναυτική ισχύ.

Ας θέσουμε το ερώτημα πιο ξεκάθαρα για όσους δεν κατανοούν το ζήτημα: Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η Σμύρνη ήταν γνωστή για αιώνες ως "Gâvur İzmir" (Άπιστη Σμύρνη); Με εξαίρεση την περιοχή Karşıyaka - όπου οι Οθωμανοί εγκατέστησαν Τούρκους ειδικά για να εξισορροπήσουν τα δημογραφικά στοιχεία - η Σμύρνη και οι γύρω περιοχές ήταν εξ ολοκλήρου ελληνοκατοικημένες περιοχές. Αν δεν είχε ιδρυθεί η Δημοκρατία και δεν είχε πραγματοποιηθεί η μαζική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, δεν θα υπήρχε καν τουρκική κυριαρχία στη Σμύρνη για την οποία καυχιέστε σήμερα. Σταματήστε να κοιτάτε τον χάρτη και να θρηνείτε από άγνοια. Σε έναν κόσμο όπου δεν έχεις ναυτική ισχύ, το γεγονός ότι τα νησιά ακριβώς στην πόρτα σου ανήκουν σε κάποιον άλλο δεν είναι «αφύσικο» — είναι μια από τις πιο θεμελιώδεις πραγματικότητες της ιστορίας.

Επομένως, ας αφήσουμε στην άκρη τη ρητορική που πυροδοτεί ανόητες εντάσεις —ή ακόμα και πόλεμο— με την Ελλάδα. Δεν υπάρχει λόγος να επιδιώκουμε την καταστροφή. Διαφορετικά, τη στιγμή που θα ακυρώσετε τη Συνθήκη της Λωζάνης και θα ανατρέψετε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όχι μόνο θα αποτύχετε να ασφαλίσετε τα νησιά, αλλά θα χάσετε και —στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων— ό,τι είχαμε κερδίσει στη Λωζάνη με τεράστιο αγώνα.

 

 

Στα αγγλικά

Looking at this map and still making comments detached from reality like, "How can there be a Greek island right under our noses; this should actually be ours," people are missing one very basic thing: You're mistaking the map for mere geographical proximity, but every single blue dot there is the result of centuries of military and demographic reality.

The local population of these islands has historically been Greek, and today they are officially Greek territory. Yes, the islands are at the doorstep of Anatolia, but the Aegean, by its geographical nature, is naturally a Greek lake, and this situation gives them tremendous strategic advantage. These borders seem strange to you, even unacceptable; because you lack historical knowledge. If things had been "normal," meaning the natural outcome of the power balances of that era, then today not only those islands but also Izmir and the entire Aegean region would have been theirs!

While you don't even have a single passenger ship to sail to those islands you call "right under our noses," Greece had a modern naval fleet in the Aegean and took those islands one by one during the Balkan Wars, practically waving hello as they did. During World War I, when Britain unleashed Greece upon us, it had promised them precisely this Aegean region teeming with dense Greek populations. Our military resistance on land disrupted that plan, allowing us to save Izmir at Lausanne. So, the status of those islands you're now invoking with nationalism isn't a failure of Lausanne; it's the inevitable, compulsory diplomatic balance of sitting at the table with zero naval military power.

For those who don't get it, let's ask more plainly: Why was Izmir called "Infidel Izmir" for centuries—have you ever thought about that? Apart from the Karşıyaka neighborhood where the Ottomans settled Turks just to balance the population, Izmir and its surroundings were entirely a Rum and Greek region. If the Republic hadn't been established and that massive population exchange of 1923 hadn't happened, there wouldn't even be Turkish dominance in the Izmir you're so proud of today. Stop lamenting in ignorance at the map; in a world where you have no naval power, the islands right under your nose belonging to someone else isn't "abnormal"—it's the plainest truth of history.

So let's finally drop the idiotic tensions with Greece and the rhetoric that could even trigger a war. There's no need to seek adventure; otherwise, the moment you invalidate Lausanne and overturn that table, you won't just fail to take the islands—you'll lose at the table everything we won with a thousand and one difficulties at Lausanne.

 

 

Πρωτότυπη ανάρτηση στα τούρκικα

Şu haritaya bakıp hâlâ "Burnumuzun dibinde Yunan adası mı olur, burası aslında bizim olmalıydı" diye gerçeklikten kopuk yorumlar yapanların anlamadığı çok temel bir şey var: Haritayı sadece coğrafi bir yakınlık sanıyorsunuz ama oradaki her bir mavi nokta, yüzlerce yıllık askeri ve demografik bir realitenin sonucudur.

Bu adaların yerel halkı tarihsel olarak Yunan'dır, bugün de resmi olarak Yunanistan toprağıdır. Evet, adalar Anadolu'nun dibindedir ama Ege, coğrafi yapısı gereği doğal olarak bir Yunan gölüdür ve bu durum onlara muazzam bir stratejik avantaj sağlar. Bu sınırlar size tuhaf, hatta kabul edilemez geliyor; çünkü tarih bilginiz yok. Eğer normali, yani o dönemki güç dengelerinin doğal sonucu olsaydı, bugün sadece o adalar değil, İzmir ve tüm Ege bölgesi de onların olacaktı!

"Burnumuzun dibi" dediğiniz adalara gidecek tek bir yolcu geminiz bile yokken, Yunanistan Ege’de modern bir savaş donanmasına sahipti ve Balkan Savaşları'nda o adaları tek tek, ellerini kollarını sallayarak zaten aldılar. İngiltere, 1. Dünya Savaşı’nda Yunanistan’ı üzerimize salarken onlara tam olarak bu yoğun Yunan nüfusunun yaşadığı Ege bölgesini vadetmişti. Kara savaşındaki askeri direnişimiz bu planı bozdu da Lozan'da İzmir’i kurtarabildik. Yani bugün milliyetçilik yaptığınız o adaların durumu Lozan'ın bir başarısızlığı değil; denizde sıfır askeri güçle masaya oturmanın kaçınılmaz, zorunlu bir diplomatik dengesidir.

Konuyu anlamayanlar için daha net soralım: İzmir’e neden yüzyıllarca "Gâvur İzmir" denildi, hiç düşündünüz mü? Osmanlı’nın sırf nüfus dengelensin diye Türkleri yerleştirdiği Karşıyaka semti hariç, İzmir ve çevresi tamamen Rum ve Yunan bölgesiydi. Cumhuriyet kurulup 1923'teki nüfus mübadelesiyle o devasa takas yapılmasaydı, bugün övündüğünüz İzmir’de Türk hakimiyeti bile olmayacaktı. Haritaya bakıp cehaletle hayıflanmayı bırakın; deniz gücünüzün olmadığı bir dünyada, burnunuzun dibindeki adaların başkasına ait olması "anormal" değil, tarihin en yalın gerçeğidir.

​Bu yüzden artık Yunanistan ile aptalca bir gerilim yaratmayı ve hatta savaşa girmeyi tetikleyecek söylemleri bir kenara bırakalım. Macera aramanın lüzumu yok; aksi halde Lozan'ı geçersiz kıldığınız, o masayı devirdiğiniz an, sadece adaları alamamakla kalmaz, Lozan'da binbir zorlukla kazandıklarımızı da masada kaybedersiniz.