Επιδρομή βορείων γειτόνων με βαλίτσες ευρώ!

 

Επίσκοπος πρέπει να τα λέει αυτά ρε πολιτικά κουπούκια;

Θα κάνετε επιτέλους σωστά την δουλειά σας;

~Σαράντος Καργακός_«Κάποτε ὁ Ρωμιὸς εἶχε Μεγάλη Ἰδέα γιὰ τὸ Γένος του. Σήμερα ἔχει Μεγάλη Ἰδέα γιὰ τὸ ἄτομὸ του. Γι’ αὐτὸ ἔχει μισομπεῖ στὸ μεγάλο παγκόσμιο κλουβί. Κάποια ἀρχαία φωνή ὅμως τὸν ἐμποδίζει νὰ μπεῖ ὅλος.»

  

Έλλην ή Ρωμιός;
Στοχασμοί πάνω στο Ελληνορωμαϊκό Δίλημμα του αειμνήστου Πάτρικ Λη Φέρμορ

Γράφει ο  Στυλ. Καβάζης

 Πριν από τρία χρόνια είχα την τύχη να επισκεφθώ την πανέμορφη Καρδαμύλη ανάμεσα στην Μάνη και στην Καλαμάτα, τον πανέμορφο τόπο που επέλεξε ο Πάτρικ Λη Φέρμορ για να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το πέτρινο σπίτι του, αγκαλιασμένο από το μεσσηνιακό φως και στραμμένο προς τη θάλασσα, έμοιαζε να συνεχίζει ακόμη τον διάλογο που ο ίδιος είχε ανοίξει με την Ελλάδα επί δεκαετίες.Καθώς περπατούσα εκεί, σκεφτόμουν πως λίγοι ξένοι γνώρισαν την Ελλάδα τόσο βαθιά όσο εκείνος. Δεν την αγάπησε ως τουρίστας ούτε ως απλός μελετητής. Την περπάτησε από άκρη σε άκρη, την έζησε, την πολέμησε, τη μοιράστηκε με τους ανθρώπους της. Από τη Ρούμελη μέχρι την Κρήτη και από τη Μάνη μέχρι τα πιο απομακρυσμένα χωριά, αναζητούσε πάντοτε κάτι περισσότερο από το τοπίο. Αναζητούσε την ψυχή του τόπου.

Στο περίφημο οδοιπορικό-βιβλίο της «Ρούμελης» στο τρίτο κεφάλαιο για το ελληνορωμαϊκό ζήτημα, ο Φέρμορ περιγράφει δύο μεγάλες παραδόσεις που συνυπάρχουν μέσα στην ελληνική ιστορία. Πολλοί το εξέλαβαν ως ένα δίλημμα ανάμεσα στον Έλληνα και τον Ρωμιό. Όσο περισσότερο όμως αφουγκράζομαι τα λόγια του, τόσο περισσότερο πιστεύω πως δεν πρόκειται για δίλημμα.Διότι ο Έλληνας και ο Ρωμιός δεν ήταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι.

Είναι ο ίδιος άνθρωπος μέσα στο πέρασμα του χρόνου.Ο Ρωμιός δεν εμφανίστηκε για να αντικαταστήσει τον Έλληνα. Ούτε ο Έλληνας έπαψε να υπάρχει όταν γεννήθηκε η Ρωμιοσύνη. Ο ένας αποτελεί τη φυσική συνέχεια του άλλου, όπως το δέντρο αποτελεί τη συνέχεια του σπόρου και ο καρπός τη συνέχεια του δέντρου.
Από τις πόλεις της αρχαιότητας μέχρι την
υπέρχιλιόχρονη αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης και από εκεί μέχρι τους αγώνες της νεότερης Ελλάδας, η ιστορία του Ελληνισμού δεν είναι μια σειρά ασύνδετων κεφαλαίων αλλά ένα ενιαίο αφήγημα που αλλάζει μορφές χωρίς να χάνει την ουσία του.

Γι’ αυτό πάντοτε δυσκολευόμουν με τις απόλυτες διακρίσεις.Όταν κοιτάζω τον Παρθενώνα δεν βλέπω κάτι ξένο προς την Αγία Σοφία.
Όταν ακούω έναν βυζαντινό ύμνο δεν αισθάνομαι ότι απομακρύνομαι από τον Όμηρο.Όταν διαβάζω για τον Λεωνίδα δεν ξεχνώ τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και όταν σκέφτομαι το 1821, δεν βλέπω μόνο την αναγέννηση της Ελλάδας αλλά και τη συνέχεια της Ρωμιοσύνης.Οι αγωνιστές άλλωστε δεν ένιωθαν ότι έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στα δύο. Προσεύχονταν στις εκκλησίες των πατέρων τους, μιλούσαν τη γλώσσα που είχε διασωθεί μέσα στους αιώνες και ταυτόχρονα αισθάνονταν κληρονόμοι μιας πολύ παλαιότερης ιστορίας. Για εκείνους δεν υπήρχε αντίφαση.
Η αντίφαση γεννήθηκε λίγο αργότερα για πολλούς και διάφορους λόγους, όταν κάποιοι επιχείρησαν να χωρίσουν αυτά που η ιστορία είχε ενώσει.
Άλλοτε κυρίως προβάλαμε αποκλειστικά την αρχαιότητα και παραμερίζαμε το Βυζάντιο. Άλλοτε σε λιγότερο βαθμό ίσως κάναμε το αντίθετο. Σαν να έπρεπε να διαλέξουμε ποιο κομμάτι της ιστορίας μας δικαιούμαστε να κρατήσουμε.

Όμως ότι κι αν κάνουμε η δύναμη του Ελληνισμού υπήρξε πάντοτε η σύνθεση.
Η ικανότητά του να μεταμορφώνεται χωρίς να χάνεται.Να αλλάζει χωρίς να λησμονεί.
Να συνεχίζει ακάθεκτος μέσα στην δίνη του χρόνου και των καιρών.Πολύ πιθανόν αυτό να είχε διακρίνει και ο ίδιος ο Φέρμορ από το σπίτι του στην Καρδαμύλη, αγναντεύοντας το ίδιο πέλαγος που ένωνε επί χιλιάδες χρόνια όλες τις εποχές του Ελληνισμού.Γι’ αυτό, κάθε φορά που ακούω το ερώτημα «Έλλην ή Ρωμιός;», νιώθω πως κάτι λείπει από τη διατύπωσή του.
Διότι δεν είναι θέμα προσωπικής επιλογής ούτε καν δίλημμα.Δεν είναι δύο αντίπαλες ταυτότητες.
Ο Ρωμιός είναι η αναποδραστή ιστορική συνέχεια του Έλληνα και ο σύγχρονος Έλληνας κουβαλά και τους δύο μέσα του.Δύο ονόματα.
Δύο εποχές.
Μία μνήμη.
Μία ψυχή.

Μία αδιάσπαστη συνέχεια που διατρέχει τους αιώνες και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.
Και ίσως τελικά το ερώτημα να μην ήταν ποτέ «Έλλην ή Ρωμιός».
Η ιστορία άλλωστε έχει ήδη δώσει την απάντησή της.Μέσα στους αιώνες περπάτησαν μαζί.
Κι όπως οι λίγο παλαιότεροι τραγουδούσαν «Ρωμιός αγάπησε Ρωμιά», έτσι κι ο Ελληνισμός αγάπησε όλες τις εποχές του χωρίς να αρνηθεί καμία.Την αρχαία του κληρονομιά, τη βυζαντινή του ψυχή, τη ρωμαίικη μνήμη και τη νεότερη πορεία του.Ακριβώς γι’ αυτό άντεξε και γι’ αυτό συνεχίζει,παρά τις περιπέτειες των αιώνων να εξακολουθεί να αναγνωρίζει τον εαυτό του στον ίδιο καθρέφτη της ιστορίας.
Γιατί ο Έλληνας και ο Ρωμιός δεν υπήρξαν ποτέ δύο.Ήταν πάντοτε ένας!!

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς – Εν ονόματι της Εκκλησίας καμία απόκλιση, καμία εκχώρηση. Ακρίβεια!

 ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

 

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΚΛΙΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΕΚΧΩΡΗΣΗ.

ΑΚΡΙΒΕΙΑ!

 

      Εν ονόματι της Εκκλησίας και των θεανθρωπίνων αγιασμάτων και αληθειών δεν μπορεί να λάβει χώρα κανένας συμβιβασμός. Η αποστολική και αγιοπατερική πιστότητα σε κάθε δικό της, αποτελεί τον κορυφαίο κανόνα στην σχέση μας έναντι της Εκκλησίας. Η πιστότητα σημαίνει ακρίβεια. Κανενός είδους αμαρτίες δεν επιτρέπεται να ευλογούνται, κανενός είδους πράγματα, τα οποία θα κατέλυαν την Αλήθεια, την Παν-αλήθεια της Εκκλησίας, το θεανθρώπινο είναι της, δεν πρέπει να γίνονται. Στην Εκκλησία τα πάντα είναι θεανθρώπινα: το είναι, η ζωή, τα μέσα, ο στόχος, η αθανασία, η αιωνιότητα. Εδώ δεν χωρεί καμία «οικονομία», καθαρά ανθρώπινη, ουμανιστική και χομινιστική, γιατί τούτο θα αποτελούσε αποχώρηση από την θεανθρώπινη Αλήθεια της Εκκλησίας, από την θεανθρώπινη αποστολικότητα, αγιότητα, ενότητα και καθολικότητά της.

      Αυτήν την θεανθρώπινη αλήθεια και πραγματικότητα, αποστολικώς, θεόσοφα ομολογεί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης,  ο οποίος δηλώνει: «Οι ορθόδοξοι απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε όλες τις αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους και Τοπικές Συνόδους, όπως και τους οριζόμενους από αυτές κανόνες. Γιατί δεν είναι πλήρως, αλλά κατά το ήμισυ ορθόδοξος εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,25, PG99,989^Α]. «Υπάρχουν οι θείοι νόμοι και κανόνες, που καθοδηγούν τον κάθε ευσεβή άνθρωπο, σε αυτούς δεν πρέπει να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε κάτι»[ Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,27, PG99,996^Α]. Υποστηρίζοντας την ομολογιακή του μάχη, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: «Δεν είμαστε έκπτωτοι της Εκκλησίας του Θεού. Αν και υπόλογοι για πολλές άλλες αμαρτίες, εντούτοις αποτελούμε ένα σώμα με αυτήν –την Εκκλησία- ανατραφήκαμε με τα θεία δόγματα και πασχίζουμε να τηρήσουμε τους κανόνες και τις διαταγές της»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,28, PG99,997^D].

                      Η  ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

    «Είμαστε κατά πάντα ορθόδοξοι, απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε κάθε αναγνωρισμένη σύνοδο οικουμενική και τοπική, και τηρούμε με ακρίβεια τους προβλεπόμενους από αυτές κανόνες και διατάξεις. Επειδή δεν τηρεί επακριβώς τον λόγο της αληθείας εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες. Εκτός τούτου, ασπαζόμαστε και την νόμιμη, κατά καιρούς, χρησιμοποιουμένη εκ μέρους των αγίων, οικονομία»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 30, PG 99, 1005D].

        «Ο Βασιλέας σύναψε παράνομο γάμο, γάμο μοιχείας. Εκείνοι που δεν υποτάσσονται στον Κύριο, το ονομάτισαν αυτό παραβίαση των νόμων και του Ευαγγελίου, σωτηριοφόρο για την Εκκλησία του Θεού δια της οικονομίας» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1024A].«Επιτρέποντας τον παράνομο γάμο του βασιλέως και δικαιολογώντας τη μοιχεία χάριν της οικονομίας, δεν έγινε τίποτε άλλο από την αλλοίωση της αληθείας, ονομάζοντάς την ‘’οικονομία’’. Το να προτάσσεις την επιθυμία του βασιλέως στο θέλημα του Θεού, αυτό είναι η κατάλυση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Με τον τρόπο αυτόν επιτελείται η εκ του Αντιχρίστου κατάλυση του κόσμου· ως εκ τούτου εκείνο που σε αυτά ο σατανάς ονόμασε ‘’οικονομία’’, δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται πρόδρομος του Αντιχρίστου» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1025BC]. «Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των θείων κανόνων και του Ευαγγελίου του Χριστού, είναι το ίδιο. Εξ αυτού και ο Μέγας Βασίλειος και οι όμοιοί του Άγιοι δέχθηκαν αυτούς τους κανόνες ως αποστολικούς και τους τηρούσαν, μην αλλοιώνοντάς τους στο παραμικρό, παρά συμπληρώνοντάς τους κατά τις ανάγκες» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1037AB]. «Οι καταπατητές αυτών των θείων κανόνων θεωρούν την καταπάτησή τους ιερή οικονομία»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1033C]. «Δεν είναι επιτρεπτό ούτε στην τοπική Εκκλησία μας ούτε σε άλλη, να πράξουν οτιδήποτε αντίθετο με τους ορισθέντες νόμους και κανόνες»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 24, PG 99, 985D-988A].

                   Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΡΙΑΔΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

     Ο Άγιος Θεόδωρος θεοσόφως θεωρεί και ομολογεί: «Η Εκκλησία βρίσκεται ἐν τῇ Ἀληθείᾳ  και στη βίωση αυτής και στο κήρυγμά της και στην ομολογία της. Η Εκκλησία του Θεού μπορεί να συγκροτείται ακόμη και από τρεις ορθοδόξους πιστούς»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 39, PG 99, 1049B]. Ο Άγιος Θεόδωρος, άγιος θεανθρωπίνης πίστεως χερουβικώς φλεγομένης, παρέμεινε πάντοτε πιστός έως τέλους στη θεανθρώπινη αλήθεια και ποτέ και για κανέναν λόγο δεν εξετράπη από την αυστηρή ακρίβειά της»[Μιχαήλ μοναχού, Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν καὶ Ὁμολογητοῦ Θεοδώρου τοῦ τῶν Στουδίων ἡγουμένου, PG 99, 157C]. «Αφού δόθηκε ολοκληρωτικά στον Κύριον Ιησού Χριστό, ποτέ δεν υποχώρησε στις συγκυρίες, ούτε προσέγγισε τις εξουσίες του κόσμου έστω το παραμικρό»[ Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 157D-160A]. Ο ατρόμητος Ομολογητής απευθύνθηκε στον μοιχό βασιλέα λέγοντας: «Βασιλιά, πρέπει να μετανοήσεις για την τελεσθείσα αμαρτία και να μην αφήσεις το κακό χωρίς γιατρειά». Στον εικονομάχο βασιλέα αποστολικά και χωρίς φόβο λέει: «Βασιλιά, πώς τόλμησες να διαταράξεις και να συγκλονίσεις την Εκκλησία του Χριστού, η οποία πορεύεται εν ειρήνη;[…]. Τα της Εκκλησίας ανήκουν στους ιερείς και στους διδασκάλους, ενώ στον βασιλέα ανήκουν οι εξωτερικές, πολιτικές υποθέσεις» [Μιχαήλ μοναχού, ό.π., PG 99, 173D· 176A· 181D]

                         ΕΥΧΕΣΘΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

     Η Εκκλησία αποτελεί τη σάρκωση και την εικόνα της Παναλήθειας, ήτοι του Θεού Λόγου. Αυτός είναι ο ευαγγελισμός της (Παν-ευαγγελισμός). Το Ευαγγέλιο «οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον»[Γαλ. 1, 11], αλλά κατά τον Θεάνθρωπο. Αυτό οφείλουμε να ομολογούμε διά των ιερών μυστηρίων, δι’ αυτού και χάριν αυτού να ζούμε αθάνατα και αιώνια και αυτή είναι η ορθή πίστη, η των Αποστόλων, η αγιοπατερική, η θεανθρώπινη, η ορθόδοξη πίστη. Ό,τι αλλοιώνει, παραχαράσσει, σακατεύει αυτήν τη θεανθρώπινη πίστη είναι αίρεση.

     Όλος σε τούτη την πίστη ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ομολογιακά αναφέρει: «Εμείς, στηριζόμενοι στην αποστολική διδασκαλία και σε εκείνη των αγίων Πατέρων μας, αφού και εκείνοι συμφώνως με τους Αποστόλους ομιλούν, αποφεύγομε την κοινωνία με τους αιρετικούς και με τους παρασυρομένους από αυτούς αποστάτες και τηρούμε την ακριβή πίστη, στην οποία στεκόμαστε «καὶ καυχώμεθα ἐπ’ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ»[ Ρωμ. 5, 2], τηρώντας τους κανόνες και όλες τις υπόλοιπες τελειοποιήσεις, ώστε να καταστούμε «τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι»[ Ιακ. 1, 4] — «καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[ Φιλιπ. 4, 7]»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Μικρὴ Κατήχησις 97, Ἔργα τ. 2, Θεσσαλονίκη 1984, σ. 248].

     «Ο κάθε ορθόδοξος κατά πάντα, σε κάθε του πράξη, αν όχι και σε λόγο, να αναθεματίζει τον κάθε αιρετικό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 49, PG 99, 1088B.. «Ο ναός που βεβηλώθηκε από τους αιρετικούς δεν είναι ιερός ναός του Θεού, παρά ένα κοινό κτίσμα, όπως αναφέρει ο Μέγας Βασίλειος, επειδή ο ευρισκόμενος εν αυτώ άγγελος, ο παρών σε κάθε Εκκλησία, έφυγε από αυτόν. Εξ αυτού και η θυσία, που τελείται σε αυτόν δεν γίνεται δεκτή από τον Θεό»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 80, PG 99, 1320Β].

     «Ο Κύριος Ιησούς Χριστός απαγορεύει τους πολέμους, τις αιματοχυσίες και τους φόνους. Γι’ αυτό ούτε και τους αιρετικούς πρέπει να φονεύουμε. Και όχι μόνον δεν είναι επιτρεπτό να φονευθούν, αλλά δεν μας επιτρέπεται να ευχόμαστε το κακό τους. Αντιθέτως, πρέπει να ευχόμαστε υπέρ αυτών όπως ο Ίδιος ο Κύριος το κατέδειξε κατά την σταυρική Του θυσία,λέγοντας:«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι”»[Λουκ.23,34]»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1484AC]. «Η Εκκλησία δεν εκδικείται με μάχαιρα»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 155 (Θεοφίλῳ τῆς Ἐφέσου), PG 99, 1485C]. «Ναι, δεν ταιριάζει στην Εκκλησία του Θεού να εκδικείται με μαστιγώσεις, με διωγμούς και φυλακίσεις. Ο εκκλησιαστικός νόμος κανέναν δεν απειλεί, ούτε με ξίφος, ούτε με μαστίγιον»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 94 (Λέοντι ἀρωματοπράτῃ), στο Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, ἐκδ. Fatouros, Βερολίνο 1992, σ. 215].

      «Ο άρτος των αιρετικών δεν είναι σώμα του Χριστού» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 2, 197 (Δωροθέῳ τέκνῳ), PG 99, 1597A]. «Για τους χριστιανούς είναι απαραίτητο να προσεγγίζουν ο ένας τον άλλο με αγάπη, ιδιαίτερα, όταν το σώμα του Χριστού (δηλ. η Εκκλησία) κόβεται από τον διάβολο με το ξίφος της αιρέσεως»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολή 338 (Κωνσταντίνῳ), στὸ Theodori Studitae Epistulae, τ. 2, εκδ. Fatouros, Βερολίνο 1992, σ. 479].

     

           επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΗ:

Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε(Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3^η, 2022, σελίδες 674-678.

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς-Κάθε στιγμή της ζωής μου είναι του Θεού. Τότε, για ποιό λόγο να φοβούμαι οτιδήποτε ή οποιονδήποτε, πλήν του Θεού;

 

Φόρος τιμής σε έναν αφανή σπουδαίο εργάτη της Εκκλησίας

Του Χαράλαμπου Άνδραλη

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000, εμφανίστηκε στην καθημερινότητα των ανθρώπων το διαδίκτυο, αλλάζοντας άρδην τον τρόπο επικοινωνίας και ενημέρωσης, σε όλο σχεδόν τον πλανήτη.

Οι αιρετικές ομάδες, χρησιμοποίησαν στο έπακρο αυτό το εργαλείο «ιεραποστολής», μπαίνοντας στα σπίτια των ανθρώπων, χωρίς να χτυπούν το κουδούνι. Ο εκκλησιαστικός χώρος στην Ελλάδα πιάστηκε απροετοίμαστος απέναντι σ’ αυτήν την πρόκληση και η άμυνα από τους επίσημους φορείς για χρόνια ήταν ανύπαρκτη[1].

Το βάρος της ευθύνης, τότε, σήκωσαν ελάχιστοι πιστοί, συντηρώντας ιστοσελίδες και ιστολόγια που διέδιδαν τον Ορθόδοξο Λόγο και αποκάλυπταν την πλάνη των αιρέσεων, οι οποίες συνήθως εμφανίζονται με το μανδύα της μη αντίθεσης με την Ορθόδοξη Πίστη.

Ιδιαίτερη αίσθηση, μεταξύ των πρώτων ιστορικά ορθοδόξων ιστολογίων, προκάλεσε το «Αντιαιρετικό Εγκόλπιο» το οποίο περιελάμβανε πλούσιο απολογητικό υλικό και διαφωτιστικά κείμενα για αιρέσεις και καταστροφικές λατρείες, από ορθόδοξη σκοπιά. Το ιστολόγιο αυτό χειριζόταν, ο Κωνσταντίνος Ναυπλιώτης, ένας άνθρωπος που μετά από περιπλάνηση στο χώρο των αιρέσεων, βρήκε τη λύτρωση στην Ορθοδοξία. Όπως ο Απόστολος Παύλος, αισθανόταν χρέος του να βοηθήσει ανθρώπους να βγουν από τη δίνη που και εκείνος βρέθηκε κάποτε.

«Ο αντιαιρετικός αγώνας είναι φιλανθρωπία» έλεγε. Από την προσωπική του εμπειρία γνώριζε πόσο υποφέρουν οι ψυχές που βρίσκονται υπό την ψυχική ομηρεία της αίρεσης και πόση αγάπη θέλουν από τους χριστιανούς για να απεμπλακούν. Για αυτό και δεν ήταν ποτέ επιθετικός απέναντι στους αιρετικούς. Η κριτική του είχε επίκεντρο την αποκάλυψη της πλάνης, αλλά και της εξαπάτησης των αρχηγών της αίρεσης, που συνειδητά εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους.

Ο Κωνσταντίνος δεν είχε κοσμικές περγαμηνές, ούτε σπουδαίους τίτλους. Ήταν ένας απλός άνθρωπος του μεροκάματου, οικογενειάρχης, ίσως και με ανθρώπινες ιδιορρυθμίες, που δεν γεννούσε καμία υποψία ότι πρόκειται για έναν απολογητή της Ορθοδοξίας. Οι γνώσεις και η εμπειρία του γύρω από την πονηρή μεθοδολογία των σύγχρονων αιρέσεων, ήταν τα τάλαντα που πολλαπλασίασε, από αγάπη για την Εκκλησία και ειλικρινές ενδιαφέρον για τους αδελφούς που έμπλεκαν στις παγίδες της πλάνης.

Τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά[2]. Όποιον έχει διάθεση να προσφέρει με ταπείνωση στην Εκκλησία, ο Θεός τον παρατάσσει στην πρώτη γραμμή στον αόρατο πόλεμο και ευλογεί με νίκες τον αγώνα του. Αυτό συνέβη και με τον Κωνσταντίνο. Αθόρυβα αγωνίστηκε για τη δόξα του Χριστού, με μοναδικό κέρδος το άρρητο συναίσθημα της προσφοράς στην Εκκλησία και τον συνάνθρωπο.

Το πόσες ψυχές βοήθησε, ο Θεός γνωρίζει. Εμείς μπορούμε απλώς να υποθέσουμε ότι ήταν αναρίθμητες, αν κρίνουμε από τον πόλεμο, τα χακαρίσματα, τις απειλές, τα εξώδικα, τις μηνύσεις, τις αγωγές από αιρετικούς και παραθρησκευτικούς κύκλους ευρέος φάσματος. Ένας λυσσαλέος πόλεμος να σταματήσει να υπάρχει το αντιαιρετικό εγκόλπιο, διά της εξόντωσης του διαχειριστή του.

Όταν οι σκοτεινές δυνάμεις «κατέβασαν» με ύπουλους τρόπους το αντιαιρετικό εγκόλπιο, ο Κωνσταντίνος προσέφερε τον πνευματικό οβολό του μέσα από την πολύ αξιόλογη ενοριακή ιστοσελίδα ΕΝΤΑΞΙΣ, συνεχίζοντας τη μαρτυρία του, ακόμα και όταν η ασθένεια τον είχε καταβάλει. Έδωσε την τελευταία μάχη του με χριστιανική αξιοπρέπεια, χαρά και αταλάντευτη πίστη στην Ανάσταση.

Για την προσφορά του στην Εκκλησία δεν τιμήθηκε από επίσημους φορείς, δεν βραβεύτηκε, δεν του ανατέθηκαν θέσεις ευθύνης. Δεν το επεδίωξε ποτέ, άλλωστε. Το όνομά του παρέμεινε άγνωστο στους πολλούς. Για αυτό σπεύδει να λάβει τον μισθό του άξιου εργάτη, χωρίς «παρακρατήσεις» επίγειων τιμών και επαίνων.

Τη θλίψη της απουσίας ενός τόσο σημαντικού ανθρώπου για τον αντιαιρετικό χώρο, μετριάζει η βεβαιότητα της παρρησίας του στον Κύριο και η διαβεβαίωση του μακαριστού Αυγουστίνου Καντιώτη ότι «ουκ εκλίψουσι τη Ορθοδοξία στρατιώται».

---

[1] Στη συνέχεια, βελτιώθηκε η οργάνωση σε αυτό τον τομέα από εκκλησιαστικούς φορείς, ενώ πολλαπλασιάστηκαν και οι ιδιωτικοί ιστότοποι που αγωνίζονται στον τομέα της ορθόδοξης κατήχησης και ιεραποστολής.

[2] Α’ Κορ. 1, 27

Αφιέρωμα στον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς

agiazoni · Ἀφιέρωμα στὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς

13 Ἰουνίου Κοίμησις τοῦ Mεγάλου Ἀλεξάνδρου

 

Μακαριστός Ἀνανίας Κουστένης

13 Ἰουνίου, στὰ 323 π.X., ἐκοιμήθη ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος, στὴ Βαβυλῶνα. Ἐτῶν 33. Ὁ νέος Ἰησοῦς τοῦ Nαυί, κατὰ τὸν Ἅγιο Nεκτάριο. Ποὺ περιέφερε σ’ ὅλο τὸν κόσμο τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ποὺ ἦταν πολιτισμὸς ψυχῆς. Kαὶ ἕνωσε, στὸ ὄνομα αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ αὐτῆς τῆς γλώσσας, ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ ὅλα τὰ ἔθνη. Ὅλες τὶς φυλές. Ὅπως ὁ Ἰησοῦς τοῦ Nαυὶ ἔφερε τὶς δώδεκα φυλὲς ἀπὸ τὴν Aἴγυπτο, καὶ τὶς ἐγκατέστησε στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, ἔτσι κι ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος ἕνωσε ὅλες τὶς φυλὲς τῆς γῆς στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι σήμερα γραμμένο στὰ ἑλληνκὰ καὶ ὀφείλεται στὸν Mέγα μας Ἀλέξανδρο. Nὰ τὸ ξέρομε αὐτό. Στὸν Mέγα μας Ἀλέξανδρο! Ποὺ τὸν ἀγαποῦν οἱ Σκοπιανοί, τὸν ἀγαποῦν ἐκεῖ στὸ Ἀφγανιστάν, τὸν ἀγαποῦν παντοῦ, καὶ μόνο μερικοὶ ἀπὸ μᾶς τοὺς Ἕλληνες ἔχουν βαθειὲς προκαταλήψεις. Oἱ ἀνόητοι ποὺ εἴμαστε! Ἂς μᾶς συγχωρέσει ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος.

Ἔκαμε ἑλληνικὴ τὴν Οἰκουμένη! Πῆγε τὴν Ἑλλάδα στὴν Οἰκουμένη, κι ἔφερε τὴν Οἰκουμένη στὴν Ἑλλάδα ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος! Ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος! Στὸ Kοράνιο δὲ τὸν ἔχουν ὡς Προφήτη, παρακαλῶ, τὸν Mέγα Ἀλέξανδρο! Oἱ μουσουλμάνοι! Tὸν ἔχουν ὡς Προφήτη τὸν Mέγα Ἀλέξανδρο! Mάλιστα. Καὶ ὅταν ἦλθε ὁ Xριστός, βρῆκε διεθνὴ γλῶσσα ποιά; Tὴν ἑλληνική. Παρότι εἴχαμε ρωμαιοκρατία, ἡ ἑλληνικὴ πρυτάνευε. Ἀφοῦ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔστειλε ἐπιστολὴ στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Pώμης, τῆς πρωτεύουσας τοῦ κράτους τῆς σιδηρόφρακτης Pώμης, στὰ ἑλληνικά, παρακαλῶ! Ἤτανε διεθνὴς γλῶσσα. Γι’ αὐτὸ καὶ μ’ αὐτὴ τὴ γλῶσσα διατυπώθηκαν τὰ ρήματα τοῦ οὐρανοῦ, τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια, ἡ Kαινὴ Διαθήκη, καὶ ὄχι μόνο, καὶ κήρυξαν σ’ αὐτὴν καὶ μ’ αὐτὴν οἱ Ἀπόστολοι, κυρίως, παρότι καὶ τὶς ἄλλες γλῶσσες εἶχαν πάρει ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, εἶχαν λάβει τὴν ἱκανότητα νὰ ὁμιλοῦν. Γι’ αὐτὸ ὁ Πατροκοσμᾶς ἔλεγε: «Mάθετε γράμματα ἑλληνικά, γιατὶ εἰς τὴν ἐλληνικὴν εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησία!»

Tί τιμὴ γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες! Tί δόξα! Tί χαρά! Kαὶ ξέρετε, οἱ ξένοι μὲ πόση εὐχαρίστηση μαθαίνουν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ μικρὰ παιδιά, ἀλλὰ καὶ μεγάλοι, καὶ θεραπεύονται; Kαὶ χαίρονται. Kαὶ μαγεύονται. Ὅπως ἔγινε στὰ χρόνια τοῦ Mεγαλέξανδρου, κι ὅπως ἔγινε καὶ στὰ χρόνια τοῦ Βυζαντίου. Ποὺ καὶ οἱ δυὸ οἱ αὐτοκρατορίες ἦταν πολυεθνικές. Mὲ βάση τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Tὸ Βυζάντιο ἦταν καὶ μὲ βάση τὴν Ὀρθοδοξία! Tὴν ἑλληνορθοδοξία. Tὸ ἑλληνικὸν αἴσθημα καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Mέχρι σήμερα εἶν’ αὐτά! Στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης. Στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης ἡ Pωμιοσύνη, ἀκριβῶς, συνεχίζεται καὶ προχωρεῖ.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Θερινὸ Συναξάρι, Τόμος Α´.

***

Άγιος Παΐσιος_Στο Ναό του Σολομώντα ο Μέγα Αλέξανδρος είπε:

“Κι εγώ προσκυνώ το Θεό του ουρανού”.

« Oι γονείς, κάνετε πολύ καλά να υπενθυμίζετε στα παιδιά σας ότι είναι Ελληνόπουλα. Τι φοβερό πρόβλημα η σημερινή αδιαφορία των Ελλήνων για την πατρίδα τους! Οι Αλβανοί έχουν κυκλοφορήσει χάρτη που πιάνει μέχρι την Ναύπακτο. Οι Εβραίοι χάρτη που περιλαμβάνει και την Κρήτη. Οι Τούρκοι χάρτη με τα νησιά του Αιγαίου. Οι Σέρβοι ζητούσαν από τους αντάρτες – αν έπαιρναν την εξουσία – το κομμάτι ως την Λάρισα, ως αντάλλαγμα για την βοήθειά τους. Οι ξένοι μπορεί να μην πιστεύουν σε τίποτα, ωστόσο ενδιαφέρονται πολύ για την πατρίδα τους , για τα σύνορά της.

Ως λαός έχουμε μεγάλη ευθύνη απέναντι στον Θεό. Από τα αρχαία χρόνια ο Θεός μας έδειξε ιδιαίτερη εύνοια. Ήταν στην πρόνοιά Του η δημιουργία του απέραντου κράτους του Μ. Αλεξάνδρου, ώστε να μεταδώσει τα φώτα του ελληνικού πολιτισμού στους βαρβάρους και ειδικότερα, την ελληνική γλώσσα, για να διαδοθεί ευκολότερα, μέσω αυτής το Ευαγγέλιο. Ο Μ. Αλέξανδρος δεν ήταν ειδωλολάτρης. Ο ιστορικός Ιώσηπος λέει ότι όταν ο Μ. Αλέξανδρος μπήκε στην Ιερουσαλήμ, ο αρχιερέας Ίαδδος τον υποδέχτηκε στον Ναό του Σολομώντα. Εκεί ο Αλέξανδρος είπε: «Κι εγώ προσκυνώ τον Θεό του ουρανού.» Επί Πτολεμαίου, έγινε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου η μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης (των Ο΄) από τους επιγόνους του Μ. Αλεξάνδρου.

Στην Αποκάλυψη πάλι, ο Θεός στέλνει τις επτά επιστολές Του στις επτά Εκκλησίες της ελληνικής Μικράς Ασίας. Στην συνέχεια, έχουμε την ίδρυση των πατριαρχείων, που όλα είναι Ελληνορθόδοξα (Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων. Μόνο, τελευταία, το Αντιοχείας είναι Αραβορθόδοξο).

Μια χούφτα Έλληνες διέδωσαν σ’ όλο τον κόσμο την Ορθοδοξία.

Από ομιλία του Γέροντα Παΐσιου σε προσκυνητές, την Τρίτη της Διακαινησίμου 1991.

Συνταγματάρχης ε.α., Μπουζιανάς Δημήτριος, Επανωμή Θεσσαλονίκης.

Μαρτυρίες Προσκυνητών – Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, τόμος Β’ σελ 98.

***

Ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε σεμνός και εγκρατής

Ὁ Πλούταρχος, γράφει ὅτι ὅλοι θαύμαζαν τὸν Ἀλέξανδρο, γιατὶ εἶχε ἐπιδείξει πιὸ μεγάλη ἁγνότητα ἀπέναντι στὶς γυναῖκες τῶν Περσῶν παρὰ ἀνδρεία ἀπέναντι στοὺς Πέρσες («ὡς πλείονα ταῖς Περσῶν γυναιξὶ σωφροσύνην ἢ Πέρσαις ἀνδρείαν ἐπιδεδειγμένον», «Ἀλέξανδρος» 30. 10-11)..

Ὁ Μ. Βασίλειος μνημονεύει ἕνα περιστατικό ποὺ τὸ ἀναφέρει τόσο ὁ Ἀρριανός («Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις», 4,19,6) ὅσο καὶ ὁ Πλούταρχος (Βίος Ἀλεξάνδρου 21κἑ. καὶ Περί Ἀλεξάνδρου τέχν. 6, 338de).

Οἱ στρατιῶτες του παρουσίασαν ἐνώπιόν του στὰ Σοῦσα τὴν αἰχμάλωτη οἰκογένεια τοῦ νικημένου Δαρείου. Ἀνάμεσα στὰ μέλη της ξεχώριζαν γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ ὀμορφιά τους ἡ σύζυγος καὶ οἱ θυγατέρες τοῦ Πέρση βασιλιᾶ.

Ὁ Ἀλέξανδρος τὶς σεβάστηκε («κατῃδέσθη») καὶ αὐτὸς ὁ τόσο νεαρὸς ἄνδρας -οὔτε τριάντα ἐτῶν τότε, ἀλλὰ καὶ κυρίαρχος τοῦ κόσμου- δὲν ἐπέτρεψε στὸν ἑαυτό του οὔτε κἄν τὸ κεφάλι του καὶ τὰ μάτια του νὰ σηκώσει, γιὰ νὰ δεῖ τὸ πρόσωπό τους, γιατί θεώρησε πὼς εἶναι ντροπὴ γι’ αὐτὸν ποὺ κατανίκησε τόσους ἄνδρες νὰ νικηθεῖ ἀπὸ γυναῖκες («αἰσχρόν εἶναι κρίνων τὸν ἄνδρα ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι» [P.G. 31, 577]).

Τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ περιστατικό τὸ ἐξιστοροῦν μὲ ἐγκωμιαστικές κρίσεις γιὰ τὴ σωφροσύνη τοῦ Ἀλέξανδρου καὶ ἄλλοι Πατέρες· ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (P.G. 37, 738), ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής (P.G. 91, 741), ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης (P.G. 78, 773), ὁ ἱερός Φώτιος (P.G. 102, 688 καὶ 103,1444).

Ο Πλούταρχος τον χαρακτηρίζει «άτρωτον επιθυμίας», ενώ ο Αρριανός γράφει πως ήταν «εγκρατέστατος των ηδονών του σώματος» («Αλεξάνδρου Ανάβασις», 28,2).

Ποτέ δεν πλησίασε γυναίκα ούτε γνώρισε προ του γάμου του άλλη γυναίκα, διότι θεωρούσε «βασιλικώτερω το κρατείν εαυτού του νικάν τους πολεμίους», πως είναι, δηλαδή, σημαντικότερο και βασιλικότερο το να εξουσιάζει τα πάθη του παρά το να νικάς τους εχθρούς. («Αλεξάνδρου Ανάβασις», 21,7).

Απαιτούσε από τους στρατιώτες του, όταν συνελάμβαναν γυναίκες αιχμάλωτες, να μην λένε μπροστά τους, ούτε καν ως υπονοούμενα, λόγια αισχρά, αλλά να προστατεύουν την ηθικότητά τους σαν να ήταν οι αιχμάλωτες κορίτσια που ζούσαν μέσα σε ιερούς και σεμνούς παρθενώνες («Αλεξάνδρου Ανάβασις», 21,5).

Ο Μέγας Βασίλειος εγκωμιάζει την εγκράτεια του μεγάλου Αλεξάνδρου.

Διηγείται πως, όταν, μετά τη μάχη στα Γαυγάμηλα, μπήκε μαζί με τον Ηφαιστίωνα στη σκηνή όπου βρίσκονταν οι γυναίκες του βασιλικού οίκου του νικημένου Δαρείου, μεταξύ των οποίων ήταν η μητέρα του Σισύγαμβρις, η σύζυγος του Στάτειρα, που είχε τη φήμη της ωραιότερης γυναίκας της Περσίας και οι δύο πανέμορφες κόρες του Πέρση βασιλιά, έσκυψε αμέσως το κεφάλι του στη γη.

Όταν αργότερα βγήκε από τη σκηνή, απάντησε ως εξής στον φίλο του, που είχε απορήσει με τη στάση του αυτή:

«Είναι άπρεπο αυτός που θέλει να κυριεύσει τον κόσμο να υποδουλωθεί από την ομορφιά μιας γυναίκας».

~ Μέγας Αλέξανδρος – Ο Βασιλεύς των Ελλήνων

***

Μέγας Ἀλέξανδρος: «Σήμερον οὐκ ἐβασίλευσα»

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀναφέρει τὴν ὡραία ἐκείνη στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἀλέξανδρος μὲ μεγαλοψυχία χάρισε τὴ ζωὴ στὸν ἡττημένο βασιλιὰ τῶν Ἰνδῶν Πῶρο· καὶ προβαίνει στὴν ἐκπληκτική παρατήρηση: «Καὶ ἦν αὐτῷ ἡ περιουσία τοῦ θαρρεῖν τὸ φιλάνθρωπον» (=ἡ φιλανθρωπία ἦταν ἐκείνη ποὺ χάριζε στὸν Ἀλέξανδρο τὸ ἀπαράμιλλο καὶ ἀνεξάντλητο θάρρος του [P.G. 35, 565]).

Κι ὅταν μετὰ τὴν κατάληψη κάποιας πόλης ὁ Παρμενίων βλέποντάς τον σκεπτικὸ τοῦ συνέστησε νὰ μὴν τὴ λυπηθεῖ, μᾶς θυμίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος πὼς ὁ Ἀλέξανδρος τοῦ ἀπάντησε: «Γνώρισμά σου, Παρμενίων, εἶναι ἡ ὠμότητα. Δικό μου ὅμως γνώρισμα εἶναι ἡ πραότητα καὶ ἡ ἐπιθυμία μου νὰ μὴ διατρέξει κίνδυνο ἡ νικημένη πολιτεία» («σοὶ μὲν γάρ ἐστιν ὠμότης, τὸ δὲ πρᾶον ἐμόν, φυγεῖν τε τὴν πόλιν τοὺς κινδύνους» [P.G. 37, 813]).

Μὲ τὴν ἴδια φιλάνθρωπη διάθεση ἐλευθέρωσε, ὅπως γράφει ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης, τοὺς αἰχμαλώτους τῶν Σάρδεων, ἱκανοποιώντας τὸ αἴτημα τοῦ χρηστοῦ καὶ περιφρονητοῦ τῶν χρημάτων Ἀθηναίου πολιτικοῦ Φωκίωνα (P.G. 78, 589).

Κι ὅπως διασώζει ὁ ἱερὸς Φώτιος, σπάνια βρισκόταν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία δὲν εἶχε εὐεργετήσει κάποιον ἄνθρωπο. Ἂν ὅμως κάποτε τύχαινε νὰ τοῦ συμβεῖ αὐτό, ἔλεγε περίλυπος: «Σήμερον οὐκ ἐβασίλευσα» (P.G. 102, 933).

Συνομιλία , Μοναχού Μιχαήλ - Άγίου Παϊσίου

 

«O Χριστός δεν θέλει

ούτε δούλους,

ούτε ευγενείς,

ούτε ένδοξους,

ούτε προ πάντων "αγίους".

Δηλαδή δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους , καθότι η καλή γνώμη του άλλου, καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς...

Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν,

για νάχεις την καλή τους γνώμη.

Αφού το ξέρεις, ότι αν φερθείς ελεύθερα δεν θα σε θέλουν , δεν κάνεις γι' "άγιος"...

Γι' αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά

- ελεύθερα, άνετα, όμορφα και κυρίως, να περιπαίζουν και να ειρωνεύονται τον ντουνιά και τους εν αυτώ.

Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τη ζωή και τον κόσμο.

Το μόνο που τους δεσμεύει,

τους φρενάρει

και τους σοβαρεύει,

είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων...»

 

Γέροντας Μιχαήλ : περί νηστείας

 Ο Μακαριστός Γέροντας Μιχαήλ γεννήθηκε στην Πέλλα της Μακεδονίας (του Μεγάλου Αλεξάνδρου) το 1955. Από το 1973 έζησε στην Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας στο Άγ. Όρος μέχρι τις αρχές του 1988. Στη συνέχεια για 10 χρόνια έζησε στην έρημο του Σινά. Από το 1998 ζούσε μόνος και ήσυχος στην ορεινή Κορινθία και από το Νοέμβριο του 2010 υπηρξε μοναχός της Ι. Μ. Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους.

~ Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν Σαλός _ Στα χρόνια του Αντιχρίστου οι άνθρωποι θα περιμένουν τη σωτηρία από το Διάστημα...

  

 

Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο τέχνασμα του Διαβόλου. Η ανθρωπότητα θα ζητεί βοήθεια από τους Εξωγήινους, χωρίς να γνωρίζει ότι στην πραγματικότητα είναι Δαίμονες...! 

 

 

Ο ΣΛΑΒΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΩΣ ΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Το Ρωσικό Σπίτι στην Αθήνα έγινε χώρος συνάντησης επιστημόνων, πολιτιστικών φορέων και νέων στο πλαίσιο της Ημέρας της Σλαβικής Γραφής και Πολιτισμού.

Κατά την διάρκεια της επιστημονικής-εκπαιδευτικής ημερίδας «Από το Κυριλλικό Αλφάβητο στον Ψηφιακό Λόγο: η Ζωντανή Παράδοση της Σλαβικής Γραφής», οι συμμετέχοντες συζήτησαν για τον ρόλο της γλώσσας, της Ορθόδοξης παράδοσης, της πολιτιστικής διπλωματίας και των σύγχρονων μορφών επικοινωνίας στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν εκπρόσωποι της επιστημονικής, πνευματικής και πολιτιστικής κοινότητας της Ελλάδας, της Ρωσσίας και της Σερβίας, καθώς και νέοι ερευνητές και φοιτητές

Επίκαιροι συνειρμοί...

 

Ιερού Χρυσοστόμου, Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενον και αυτόν σε εξορία   Θα μπορούσε κάλλιστα να απευθύνεται και προς τον αδίκως εκθρονισθέντα Επίσκοπο Τυχικό.!     

 

 «Πρὸς Κυριακὸν ἐπίσκοπον ἐν ἐξορία ὄντα καὶ αὐτόν»

   [Στην επιστολή του αυτή –επιστολή ρκε΄(125)- ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί όλη τη δύναμη της καλάμου του για να ενθαρρύνει και στηρίξει τον επίσκοπο Κυριακό, που αντικανονικά κι αυτός την ίδια περίοδο βρίσκεται επίσης εκθρονισμένος σε εξορία].

          επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

   Προς τον Επίσκοπο Κυριακό, ευρισκόμενο και αυτόν σε εξορία

     Εμπρός, λοιπόν, ας αφαιρέσω πάλι την πληγή της λιποψυχίας και ας διαλύσω τους λογισμούς που σχηματίζουν αυτό το νέφος. Γιατί τι είναι εκείνο που σε στενοχωρεί και αγωνιάς; Ότι είναι φοβερή η συμφορά και λυπηρό το ναυάγιο που βρήκε την Εκκλησία; Αυτό το γνωρίζω και εγώ και κανείς δεν αντιλέγει. Εάν, όμως, θέλεις, σου αναπαριστώ την εικόνα αυτών που έγιναν. Βλέπουμε θάλασσα που αναταράσσεται από κάτω από τον ίδιο τον βυθό της. Οι ναύτες, αντί να κρατούν τα πηδάλια και τα κουπιά, αφού περιέπλεξαν τα χέρια στα γόνατα και γεμάτοι έκπληξη από το αναπότρεπτο κακό, δεν βλέπουν τον ουρανό, ούτε το πέλαγος, ούτε την ξηρά, αλλά είναι ξαπλωμένοι στα στρώματα και θρηνούν και κλαίνε[Για να παραστήσει ζωηρά την αναταραχή που δημιουργήθηκε στους κόλπους της Εκκλησίας ο Ιερός Χρυσόστομος χρησιμοποιεί συνήθως την εικόνα της θαλασσοταραχής· βλ. και επιστολή 4^η προς την Ολυμπιάδα].

     Και αυτά βέβαια διαδραματίζονται στη θάλασσα. Τώρα, όμως, στη δική μας θάλασσα η ταραχή είναι χειρότερη και τα κύματα φοβερότερα. Αλλά να παρακαλείς τον Δεσπότη μας Χριστό, ο Οποίος δεν επιβάλλεται στη θαλασσοταραχή με τέχνασμα, αλλά καταπαύει την τρικυμία με νεύμα [βλ. Μάρκ.4,39: «Σιώπα, πεφίμωσο(:Σώπα, φιμώσου)»]. Εάν, όμως, Τον παρακάλεσες πολλές φορές και δεν εισακούστηκες, μην αμελήσεις, γιατί έτσι συνηθίζει να ενεργεί ο φιλάνθρωπος Θεός. Μήπως δεν μπορούσε να γλυτώσει εκείνους τους τρεις Παίδες, για να μη ριχθούν μέσα στην κάμινο του πυρός; Όμως, αφού αιχμαλωτίσθηκαν και εξορίσθηκαν σε βάρβαρη χώρα και αποξενώθηκαν από την πατρική τους κληρονομιά και απογοητεύθηκαν από όλους και δεν τους απόμεινε τίποτε, τότε ο Χριστός, ο αληθινός Θεός μας, έκανε το θαύμα και σκόρπισε τη φωτιά [βλ. Δαν.3,1-33]. Γιατί η φωτιά, μην υποφέροντας την αρετή των δικαίων, πήδησε έξω και έκαψε εκείνους που βρήκε γύρω από το καμίνι των Χαλδαίων. Και έτσι το καμίνι ήταν γι’ αυτούς Εκκλησία και καλούσαν όλη την κτίση, και τα ορατά και τα αόρατα, τους αγγέλους και τις ουράνιες δυνάμεις, και αφού έτσι τα περιέλαβαν όλα, έλεγαν: «Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον· · ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας(:Ευλογείτε και δοξάζετε, όλα τα ουράνια και επίγεια δημιιουργήματα του Κυρίου, έμψυχα και άψυχα, τον Κύριο· υμνείτε και δοξολογείτε Αυτόν πέρα από κάθε μέτρο στους απέραντους αιώνες)» [προσευχή Αζαρία και ύμνος των τριών παίδων, στίχος 34]. 

 

      Βλέπεις πώς η υπομονή των δικαίων και τη φωτιά τη μετέβαλε σε δροσιά και τον τύραννο τον ντρόπιασε και τον έκανε να στείλει γράμματα σε όλη την οικουμένη; «Μεγάλος είναι ο Θεός», λέει, «του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ» [Δαν. 3,28: «Καὶ ἀπεκρίθη Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς καὶ εἶπεν· Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ ὃς ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐξείλατο τοὺς παῖδας αὐτοῦ, ὅτι ἐπεποίθεισαν ἐπ᾿ αὐτῷ καὶ τὸ ῥῆμα τοῦ βασιλέως ἠλλοίωσαν καὶ παρέδωκαν τὰ σώματα αὐτῶν εἰς πῦρ, ὅπως μὴ λατρεύσωσι μηδὲ προσκυνήσωσι παντὶ θεῷ, ἀλλ᾿ ἢ τῷ Θεῷ αὐτῶν (:Και ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ αποκρίθηκε και είπε: ‘’Ευλογημένος και δοξασμένος ας είναι ο Θεός του Σεδράχ, Μισάχ, Αβδεναγώ, ο Οποίος απέστειλε τον άγγελό Του και έσωσε και ελευθέρωσε τους δούλους Του, διότι επειδή είχαν απόλυτη πίστη σε Αυτόν, αψήφησαν και παρέβησαν το διάταγμα του βασιλιά· και προτίμησαν να παραδώσουν τα σώματα τους στη φωτιά, παρά να λατρεύσουν και να προσκυνήσουν οποιονδήποτε άλλο θεό, εκτός από τον Θεό τους’’)» και Δαν. 31,33: «Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς πᾶσι τοῖς λαοῖς, φυλαῖς καὶ γλώσσαις τοῖς οἰκοῦσιν ἐν πάσῃ τῇ γῇ· εἰρήνη ὑμῖν πληθυνθείη· τὰ σημεῖα καὶ τὰ τέρατα, ἃ ἐποίησε μετ᾿ ἐμοῦ ὁ Θεὸς ὁ Ὕψιστος, ἤρεσεν ἐναντίον ἐμοῦ ἀναγγεῖλαι ὑμῖν ὡς μεγάλα καὶ ἰσχυρά· ἡ βασιλεία αὐτοῦ βασιλεία αἰώνιος καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν (: Εγώ, ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ, απευθύνομαι προς όλους τους ανθρώπους όλων των λαών, φυλών και γλωσσών, οι οποίοι κατοικούν σε όλο τον κόσμο και τους εύχομαι: ‘’Είθε να πληθύνει και να πλεονάζει σε σας η ειρήνη. Μου φάνηκε καλό και αρεστό να σας ανακοινώσω τα μεγάλα θαύματα και τα έργα που προκαλούν κατάπληξη και τρόμο, τα οποία έκανε σε εμένα ο Ύψιστος Θεός και να σας γνωστοποιήσω πόσο μεγάλα και θαυμαστά υπήρξαν αυτά! Η Βασιλεία Του είναι βασιλεία αιώνια, η δε δύναμη και κυριαρχία Του ισχύουν πάντοτε και εκτείνονται απαύστως και αιωνίως από τη μια γενεά στην άλλη γενεά)»]. Και να πόση αυστηρότητα όρισε για όποιον συμβεί να μιλήσει εναντίον τους, να δημεύεται το σπίτι του και να αρπάζονται τα υπάρχοντά του[ βλ. Δαν.3,29: «Καὶ ἐγὼ ἐκτίθεμαι δόγμα· πᾶς λαός, φυλή, γλῶσσα, ἣ ἐὰν εἴπῃ βλασφημίαν κατὰ τοῦ Θεοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, εἰς ἀπώλειαν ἔσονται καὶ οἱ οἶκοι αὐτῶν εἰς διαρπαγήν, καθότι οὐκ ἔστι θεὸς ἕτερος, ὅστις δυνήσεται ῥύσασθαι οὕτως(: Εγώ λοιπόν εκδίδω διαταγή, σύμφωνα με την οποία κάθε άνθρωπος οποιουδήποτε λαού, οποιασδήποτε φυλής και γλώσσας, ο οποίος θα τολμήσει να εκστομίσει βλασφημία εναντίον του Θεού των Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ θα θανατωθεί, η δε ακίνητη και κινητή περιουσία του θα δημευθούν διότι δεν υπάρχει άλλος θεός ο οποίος να έχει τη δύναμη να προσφέρει παρόμοια θαυμαστή σωτηρία)»].

 

      Μη λιποψυχήσεις, λοιπόν, ούτε να αμελήσεις. Γιατί κι εγώ, όταν απομακρυνόμουν από την πόλη, για τίποτε από αυτά δεν φρόντιζα, αλλά έλεγα στον εαυτό μου: «Εάν θέλει η βασίλισσα να με εξορίσει, θα με εξορίσει. Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς» [Ψαλμ.23,1]. Και εάν θέλει να με πριονίσει, θα με πριονίσει· έχω για υπόδειγμα τον Ησαΐα  [Ο προφήτης Ησαΐας, κατά μία παράδοση, πέθανε με πριονισμό, τον οποίο υπαινίσσεται εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος]. Εάν θέλει να με πετάξει στο πέλαγος, φέρνω στη μνήμη μου τον Ιωνά [Ιωνά 1,15: «Καὶ ἔλαβον τὸν Ἰωνᾶν καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἔστη ἡ θάλασσα ἐκ τοῦ σάλου αὐτῆς»]. Εάν θέλει να με ρίξει στην κάμινο του πυρός, έχω τους τρεις παίδες που έπαθαν το ίδιο [Δαν.3,1-33]. Εάν θέλει να με ρίξει στα θηρία, θυμάμαι τον Δανιήλ ριγμένο στον λάκκο με τα λιοντάρια [Δαν. 6,1-28].

 

     Εάν θέλει να με λιθοβολήσει, θα με λιθοβολήσει· τον Στέφανο έχω παράδειγμα, τον πρωτομάρτυρα [ βλ. Πράξ.7,59: «καὶ ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ἐπικαλούμενον καὶ λέγοντα· Κύριε Ἰησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου]. Εάν θέλει να πάρει το κεφάλι μου, θα το πάρει· έχω παράδειγμα τον βαπτιστή Ιωάννη. Εάν θέλει να πάρει τα υπάρχοντά μου, θα τα πάρει: «Γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου, γυμνὸς καὶ ἀπελεύσομαι ἐκεῖ(:Εγώ γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα απέλθω εκεί, στην κοινή μητέρα γη, από τον κόσμο τούτο στον τάφο)» [Ιώβ 1,21]. Εμένα με συμβουλεύει ο απόστολος λέγοντας: «Πρόσωπον Θεὸς ἀνθρώπου οὐ λαμβάνει Ο Θεός δε λαβαίνει υπόψη Του το πρόσωπο του ανθρώπου» [Γαλ. 2,6]· και «Εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην εάν ζητούσα ακόμα να είμαι αρεστός στους ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού» [Γαλ.1,10]. Και ο Δαβίδ με οπλίζει καλά λέγοντας: «Ἐλάλουν ἐν τοῖς μαρτυρίοις Σου ἐναντίον βασιλέων καὶ οὐκ ᾐσχυνόμην(:Και μιλούσα για τις εντολές σου ενώπιον των βασιλέων και δεν ένιωθα ντροπή αλλά με κάθε παρρησία μιλούσα προς αυτούς)» [Ψαλμ.118,46]. 

 

     Πολλοί επινόησαν εις βάρος μου και ισχυρίζονται ότι εκοινώνησα κάποιους που προηγουμένως είχαν φάει[:Μία από τις συκοφαντίες που εκτόξευαν εναντίον του Ιερού Χρυσοστόμου]. Και εάν βέβαια το έκανα αυτό, να διαγραφεί το όνομά μου από το βιβλίο των Επισκόπων και να μη γραφεί στο βιβλίο της ορθοδόξου πίστεως, γιατί, εάν εγώ έκανα κάτι τέτοιο, θα με αποβάλει και ο Χριστός από τη Βασιλεία Του. Αλλά αφού έτσι κι αλλιώς το λένε εις βάρος μου και φιλονικούν, ας καθαιρέσουν και τον Παύλο, ο οποίος μετά το δείπνο βάπτισε ολόκληρη οικογένεια [Πράξ.16,33: «Καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τῆς νυκτὸς ἔλουσεν ἀπὸ τῶν πληγῶν, καὶ ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ πάντες παραχρῆμα». Το δείπνο στο σπίτι του δεσμοφύλακα των Φιλίππων, που υπαινίσσεται εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος, έγινε μετά το βάπτισμα αυτού και της οικογενείας του]. Ας καθαιρέσουν και τον ίδιο τον Κύριο, ο Οποίος έδωσε την κοινωνία στους αποστόλους μετά το δείπνο[βλ.Λουκά 22,14-20]. Ισχυρίζονται ακόμα ότι κοιμήθηκα με γυναίκα [:Άλλη μια σοβαρή συκοφαντία των εχθρών του Χρυσοστόμου εναντίον του]. Ξεντύστε το σώμα μου και θα διαπιστώσετε την νέκρωση των μελών μου. Συνεπώς όλα αυτά τα έκαναν από φθόνο.

 

     Αλλά σε στενοχωρεί, αδελφέ Κυριακέ, το ότι εκείνοι που με εξόρισαν μιλούν με παρρησία στην αγορά και τους ακολουθεί πλήθος δορυφόρων; Και πάλι θυμήσου τον πλούσιο και τον Λάζαρο, ποιος από αυτούς δοκίμασε θλίψεις στην εδώ ζωή και ποιος πέρασε με απολαύσεις. Σε τι έβλαψε τον πρώτο η φτώχεια; Δεν μεταφέρθηκε ο αθλητής και νικητής στους κόλπους του Αβραάμ; Και σε τι ωφέλησε ο πλούτος τον άλλο που αναπαυόταν σε πορφυρά και λινά ενδύματα; [βλ. Λουκά 16,19: «Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον(:Υπήρχε κάποιος πλούσιος άνθρωπος, ο οποίος φορούσε βασιλικά ενδύματα. Απ’ έξω φορούσε ένα μάλλινο κόκκινο και πανάκριβο ρούχο, κι από μέσα φορούσε λευκό χιτώνα πολυτελή από λεπτό αιγυπτιακό λινάρι)» ]. Πού πήγαν οι ραβδούχοι; Πού πήγαν οι σωματοφύλακες; Πού πήγαν τα άλογα με τα χρυσά χαλινάρια; Πού πήγαν οι ομοτράπεζοι και το βασιλικό τραπέζι; Δεν μεταφερόταν στο μνήμα δεμένος σαν ληστής, βγάζοντας την ψυχή του γυμνή από τον κόσμο και φωνάζοντας με την άδεια φωνή του: «Πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ(:Πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με. Λυπήσου με και στείλε τον Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δακτύλου του και να δροσίσει τη γλώσσα μου, διότι βασανίζομαι και υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά)» [Λουκά 16,24];

 

    Γιατί αποκαλείς, πλούσιε, «πατέρα» τον Αβραάμ, του οποίου τον βίο δεν μιμήθηκες; Εκείνος τον κάθε άνθρωπο τον φιλοξενούσε στο σπίτι του[Εδώ είναι προφανής η αναφορά του Ιερού Χρυσοστόμου στη γνωστή φιλοξενία του Αβραάμ, Γέν.18,1-8], ενώ εσύ ούτε ένα φτωχό δεν φρόντισες. Δεν είναι για πένθος και κλάματα το ότι αυτός που είχε τόσο πλούτο δεν στάθηκε άξιος για μια σταγόνα νερού; Διότι, επειδή δεν έδωσε ψίχουλα στον φτωχό, δεν παίρνει σταγόνα νερού. Κατά την διάρκεια του χειμώνα δεν έσπειρε ελεημοσύνη. Ήρθε το καλοκαίρι και δεν θέρισε. Και αυτό αποτελεί οικονομία του Δεσπότη, το ότι τοποθέτησε αντικριστά την κόλαση για τους ασεβείς [βλ. Γέν.3,24: «Καὶ ἐξέβαλεν τὸν Ἀδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς(:Και έβγαλε τον Αδάμ και τον έβαλε να κατοικήσει απέναντι από τον Παράδεισο της ευτυχίας και της μακαριότητος, για να τον βλέπει και να αναλογίζεται κάθε μέρα από ποια αγαθά έχει εκπέσει και σε ποια κατάσταση οδήγησε τον εαυτό του)»] και την ανάπαυση για τους δικαίους, για να βλέπονται και να αναγνωρίζονται. Γιατί πραγματικά τότε κάθε μάρτυρας θα αναγνωρίσει τον τύραννό του και κάθε τύραννος τον μάρτυρά του, τον οποίο βασάνισε.

       Και δεν είναι δικά μου τα λόγια· άκουσε την Σοφία που λέει: «Τότε στήσεται ἐν παρρησίᾳ πολλῇ ὁ δίκαιος κατὰ πρόσωπον τῶν θλιψάντων αὐτόν (: Τότε, κατά την ημέρα της μεγάλης και καθολικής όλων των ανθρώπων Κρίσεως, ο δίκαιος θα σταθεί όρθιος με πολύ θάρρος και παρρησία κατά πρόσωπο εκείνων, οι οποίοι στην παρούσα ζωή τον έθλιψαν και δεν λογάριασαν τους κόπους του, αλλά κατ’ αθέτηση και παραβίαση παντός δικαίου τους διήρπασαν)» [Σοφ. Σολ. 5,1]. Γιατί, όπως ένας οδοιπόρος που περπατά μέσα σε καύσωνα, όταν συναντήσει καθαρή πηγή, ενώ καίεται από την δίψα, ή κάθεται σε τραπέζι που έχει διάφορα φαγώσιμα και, ενώ κατέχεται από μεγάλη πείνα, από κάποιον δυνατότερο εμποδίζεται, ώστε να μην ακουμπήσει στο τραπέζι, ούτε να απολαύσει τα εδέσματα, αισθάνεται μεγάλη λύπη και τιμωρία, διότι, ενώ κάθεται στο τραπέζι, δεν μπορεί να απολαύσει τα φαγητά, και εκείνος που κάθεται δίπλα στην πηγή δεν μπορεί να πιει νερό, έτσι κατά την ημέρα της Κρίσεως, οι ασεβείς βλέπουν τους αγίους να ευφραίνονται, αλλά δεν μπορούν να απολαύσουν το βασιλικό τραπέζι. Γι'αυτό και τον Αδάμ ο Θεός, θέλοντας να τον τιμωρήσει, τον έβαλε να καλλιεργεί τη γη απέναντι από τον παράδεισο, ώστε, βλέποντας κάθε μέρα και ώρα τον επιθυμητό εκείνο χώρο από όπου βγήκε, να έχει πάντοτε στην ψυχή του τη λύπη. Και εάν εδώ δεν συναντήσουμε ο ένας τον άλλον, εκεί δεν υπάρχει κανείς που θα μας εμποδίζει να ζούμε μαζί, και θα δούμε αυτούς που μας εξόρισαν, όπως ο Λάζαρος τον πλούσιο και οι μάρτυρες τους τυράννους.

 

       Μη στενοχωρείσαι, λοιπόν, αλλά να θυμάσαι τον Θεό που μέσω του προφήτη που λέει: «Ἀκούσατέ μου, οἱ εἰδότες κρίσιν, λαός μου, οὗ ὁ νόμος μου ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν·μὴ φοβεῖσθε ὀνειδισμὸν ἀνθρώπων καὶ τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μὴ ἡττᾶσθε· ὡς γὰρ ἱμάτιον βρωθήσεται ὑπὸ χρόνου καὶ ὡς ἔρια βρωθήσεται ὑπὸ σητός· ἡ δὲ δικαιοσύνη μου εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται, τὸ δὲ σωτήριόν μου εἰς γενεὰς γενεῶν (: Ακούστε με, όσοι γνωρίζετε εκ πείρας και εφαρμογής το δίκαιο, λαέ μου, εσείς, που έχετε τον νόμο μου μέσα στην καρδιά σας: Μη φοβάστε τον ονειδισμό των ανθρώπων και από τον εξευτελισμό που σας κάνουν μη νικιέστε και μην κάμπτεσθε. Μην καταβάλλεστε και μην ηττάσθε, διότι όπως το ιμάτιο θα καταφαγωθεί από τον χρόνο και όπως τα μαλλιά θα καταφαγωθούν από τον σκόρο, έτσι και αυτοί· η δικαιοσύνη μου όμως θα είναι αιώνια ενώ η σωτηρία που πηγάζει από Εμένα θα είναι για ατελεύτητες γενεές)» [Ησ.51,7]. 

 

     Σκέψου και τον Ίδιο τον Δεσπότη Χριστό, πώς από τα σπάργανά Του διωκόταν και εξοριζόταν σε βάρβαρη χώρα [βλ. Ματθ. 2,13-15], Αυτός που κατέχει τον κόσμο, γινόμενος υπόδειγμα στο να μη λιποψυχούμε στις δοκιμασίες. Θυμήσου το Πάθος του Σωτήρος, πόσες ταπεινώσεις υπέμεινε για χάρη μας, αφού άλλοι τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη, και άλλοι δαιμονιζόμενο και λαίμαργο και ψευδοπροφήτη. Γιατί έλεγαν: «Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης (:Να, άνθρωπος λαίμαργος και πότης)» [Ματθ.11,18-19 και Λουκά 7,33-34] και ότι «Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια (:Με τη βοήθεια και τη συνεργασία του αρχηγού των δαιμόνων βγάζει τα δαιμόνια από τους δαιμονισμένους)» [Ματθ.9,34]. Τι πάλι πάθαινε όταν πήγαν να Τον κρημνίσουν και όταν έφτυναν το πρόσωπό Του; Και τι όταν Του φορούσαν τη χλαμύδα και Τον στεφάνωναν με αγκάθια και Τον προσκυνούσαν κοροϊδεύοντάς Τον και προκαλώντας Του κάθε είδους εμπαιγμό, και τι όταν Του έδιναν ραπίσματα, όταν Τον πότιζαν ξίδι και χολή, όταν χτυπούσαν το κεφάλι Του με το καλάμι και όταν Τον περιέφεραν εδώ κι εκεί τα αιμοβόρα σκυλιά; Και τι όταν Τον οδηγούσαν γυμνό στο Πάθος και όλοι οι μαθητές Του Τον είχαν εγκαταλείψει και ένας Τον πρόδωσε, άλλος πάλι Τον αρνήθηκε και οι άλλοι δραπέτευσαν και στεκόταν μόνος γυμνός ανάμεσα σε εκείνον τον όχλο; Γιατί η γιορτή ήταν εκείνη που τους είχε τότε συγκεντρώσει όλους. Και όταν Τον σταύρωσαν ως κακούργο ανάμεσα σε κακούργους και κρεμόταν άταφος και ούτε Τον κατέβασαν από τον σταυρό, μέχρι που κάποιος ζήτησε να Τον θάψει; Θυμήσου ότι ταφής δεν αξιώθηκε και ότι βαριά κατηγορία εξεστόμισαν εναντίον Του, ότι τάχα Τον έκλεψαν οι μαθητές Του και δεν αναστήθηκε [βλ. Ματθ.27,27-44 και 57-60. 28,11-15. Μάρκ. 14,66-72· 14,16-20 και 26-28].

      Θυμήσου επίσης και τους αποστόλους, οι οποίοι από παντού διώχνονταν και κρύβονταν μην μπορώντας να εμφανισθούν μέσα στις πόλεις. Θυμήσου ότι ο Πέτρος κρυβόταν στον Σίμωνα τον βυρσοδέψη [Πράξ. 9,43: «Ἐγένετο δὲ ἡμέρας ἱκανὰς μεῖναι αὐτὸν ἐν Ἰόππῃ παρά τινι Σίμωνι βυρσεῖ(:Ο Πέτρος μάλιστα έμεινε αρκετές ημέρες στην Ιόππη, στο σπίτι κάποιου Σίμωνος που ήταν βυρσοδέψης, δηλαδή επεξεργαστής δερμάτων)»] και ο Παύλος στη γυναίκα που ήταν έμπορος πορφυρών υφασμάτων, γιατί δεν είχαν θάρρος να προσφύγουν σε πλούσιους[Πράξ.16,14-15]. Όμως ύστερα όλα εξελίχθηκαν ομαλά γι’ αυτούς. Έτσι και τώρα να μη στενοχωρείσαι.

      Γιατί άκουσα κι εγώ για εκείνον τον φλύαρο Αρσάκιο, τον οποίο εγκατέστησε στον (πατριαρχικό) θρόνο η βασίλισσα [Η βασίλισσα Ευδοξία, μετά την δεύτερη εξορία του Ιερού Χρυσοστόμου το 404 μ. Χ. εγκατέστησε, όπως ο ίδιος γράφει, στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως τον Αρσάκιο, που ήταν υπέργηρος(άνω των 80 ετών). Κατά το διάστημα της πατριαρχείας του Αρσακίου, λόγω του γήρατος και του ήπιου χαρακτήρα του, οι εχθροί του  Ιερού Χρυσοστόμου έκαναν ανενόχλητοι πολλά εις βάρος των οπαδών του μεγάλου Πατρός], ότι πίεσε όλους τους αδελφούς που δεν ήθελαν να έχουν κοινωνία μαζί του. Μάλιστα πολλοί από αυτούς για μένα πέθαναν και στη φυλακή. Γιατί εκείνος ο προβατόσχημος λύκος, έχει βέβαια σχήμα επισκόπου, αλλά είναι μοιχός· γιατί όπως η γυναίκα χαρακτηρίζεται μοιχαλίδα όταν, ενώ ζει ο άνδρας της, συνάπτει σχέσεις με άλλον άνδρα, έτσι και αυτός είναι μοιχός, όχι σαρκικός, αλλά πνευματικός, διότι, ενώ εγώ ζω, μου άρπαξε τον θρόνο της Εκκλησίας.

     Και αυτά σου τα έγραψα από την Κουκουσό, όταν διέταξε η βασίλισσα να εξορισθώ. Πολλά, όμως, θλιβερά γεγονότα μου συνέβησαν στον δρόμο, αλλά εγώ δεν νοιάστηκα για τίποτε. Όταν, όμως, έφθασα προς την χώρα των Καππαδόκων και στην περιοχή του Ταύρου της Κιλικίας, με προϋπαντούσαν πολλές ομάδες ανδρών αγίων πατέρων, αλλά και πλήθη μοναχών και παρθένων, χύνοντας αστείρευτες πηγές δακρύων. Και έκλαιαν βλέποντάς με να πηγαίνω στην εξορία και έλεγαν μεταξύ τους: «Ήταν προτιμότερο να κρύψει ο ήλιος τις ακτίνες του, παρά να σιγήσει το στόμα του Ιωάννη». Αυτά με θορύβησαν και με στενοχώρησαν, επειδή έβλεπα όλους να κλαίνε για μένα. Για όλα τα άλλα, όσα μου συνέβηκαν, δεν νοιάστηκα καθόλου. Πάρα πολύ με περιποιήθηκε ο επίσκοπος της πόλεως και έδειξε πολλή αγάπη σε μένα, ώστε, αν ήταν δυνατό, θα μου παραχωρούσε ακόμα και τον θρόνο του, αν δεν φυλάγαμε τον κανόνα.

     Σε παρακαλώ, λοιπόν, και σε ικετεύω και πέφτω στα γόνατά σου, διώξε το πένθος της λύπης σου, μνημόνευέ με στις προσευχές σου στον Θεό, και παρακαλώ να μου γράφεις.

            

ΠΗΓΕΣ:

• https://greekdownloads3.wordpress.com/wpcontent/uploads/2014/08/epistula-ad-cyriacum.pdf
• Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα  έργα, Ἐπιστολαί, επιστολή ρκε΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1990, τόμος 38, σελίδες 231-243.

• Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
• Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.
• Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.
• Η Παλαιά Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας, Παναγιώτης Τρεμπέλας, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 1985.
• Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016.