Η γέννηση της Θεοτόκου.

 

Μακαριστός  π.Αλέξανδρος Σμέμαν

Η ευλάβεια που δείχνει η Εκκλησία στην Παναγία ριζώνει στην υπακοή της στον Θεό, στην εκούσια επιλογή της να δεχθεί μια πρόσκληση αδύνατη στα ανθρώπινα μέτρα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκαθεν τόνιζε τη σύνδεση της Παναγίας με τον άνθρωπο και χαίρεται γι’ αυτήν και τη θεωρεί ως τον καλύτερο, καθαρότερο και πιο υπέροχο καρπό της ανθρώπινης ιστορίας και της αναζητήσεως του Θεού από τον άνθρωπο, της αναζητήσεως του έσχατου νοήματος, του έσχατου περιεχομένου της ζωής του ανθρώπου. Αν στη Δυτική Χριστιανοσύνη η ευλάβεια προς την Παναγία περιστράφηκε γύρω από την αειπαρθενία της, η καρδιά της ευλάβειας, της σκέψεως και της αγάπης της Ορθόδοξης Ανατολής προς την Παναγία, υπήρξε πάντοτε η Μητρότητά της, η σχέση σαρκός και αίματος που είχε με τον Ιησού Χριστό. Η Ανατολή χαίρεται που ο ρόλος του ανθρώπου είναι βασικός στο θείο σχέδιο. Ο Υιός του Θεού έρχεται στη γη, ο Θεός εμφανίζεται για να λυτρώσει τον κόσμο, γίνεται άνθρωπος για να ενσωματώσει τον άνθρωπο στη θεϊκή του κλήση, και σ’ αυτό συμμετέχει ολόκληρη η ανθρωπότητα. Αν αντιληφθούμε πως η κοινή φύση του Χριστού με τη δική μας είναι η μεγαλύτερη χαρά και το μεγαλύτερο βάθος του Χριστιανισμού, ότι ο Χριστός είναι γνήσιος άνθρωπος κι όχι κάποιο φάντασμα ή κάποιο ασώματο φαινόμενο, ότι είναι κάποιος από μας και παραμένει αιωνίως ενωμένος μαζί μας μέσω της ανθρώπινης φύσεώς Του, τότε η ευλάβεια προς την Παναγία γίνεται κατανοητή, επειδή αυτή του προσέφερε την ανθρώπινη φύση, τη σάρκα και το αίμα Του. Αυτή δίνει τη δυνατότητα στον Χριστό να ονομάζεται πάντοτε «Υιός του Ανθρώπου».

Υιός του Θεού, Υιός του Ανθρώπου… ο Θεός που κατήλθε κι έγινε άνθρωπος, ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να εξαγιαστεί, να μπορέσει να γίνει κοινωνός «θείας φύσεως» (Β΄ Πέτρου 1, 4), ή, σύμφωνα με την έκφραση των διδασκάλων της Εκκλησίας, να «θεωθεί». Ακριβώς εδώ, σ’ αυτή την εξαιρετική αποκάλυψη της αυθεντικής φύσεως και κλήσεως του ανθρώπου, βρίσκεται η πηγή αυτής της ευγνωμοσύνης και τρυφεράδας που περιβάλλει τη Θεοτόκο, ως σύνδεσμό μας με τον Χριστό, και μέσω Αυτού με τον Θεό. Πουθενά δε άλλου δεν αντικατοπτρίζεται αυτό καλύτερα απ’ ότι στη γέννηση της Θεοτόκου. Σε κανένα όμως σημείο της αγίας Γραφής δεν αναφέρεται τίποτε γι’ αυτό το γεγονός. Γιατί όμως θα έπρεπε να αναφέρεται; Υπάρχει κάτι το αξιόλογο, κάτι το ιδιαίτερα μοναδικό στη συνηθισμένη γέννηση ενός παιδιού, σε μία γέννα όπως όλες οι άλλες; Αν όμως η Εκκλησία άρχισε να μνημονεύει το γεγονός με μια ιδιαίτερη εορτή, αυτό δεν έγινε επειδή η γέννα καθαυτή ήταν κάτι το μοναδικό ή θαυματουργικό ή ασυνήθιστο γεγονός. Το αντίθετο, μάλιστα.

Το ότι είναι τόσο συνηθισμένο γεγονός αποκαλύπτει μια φρεσκάδα και μια λάμψη όσον αφορά το καθετί που αποκαλούμε «ρουτίνα» και συνηθισμένο, και δίνει νέο βάθος στις «ασήμαντες» λεπτομέρειες της ζωής του ανθρώπου. Τι παρατηρούμε στην εικόνα της εορτής, όταν την αντικρίζουμε με τα πνευματικά μας μάτια; Πάνω σ’ ένα κρεβάτι είναι ξαπλωμένη μια γυναίκα, η Άννα, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, που μόλις έχει γεννήσει μία κόρη. Δίπλα της είναι ο πατέρας του παιδιού, ο Ιωακείμ, σύμφωνα πάλι με την ίδια παράδοση. Λίγες γυναίκες στέκονται εκεί κοντά, που πλένουν το νεογέννητο για πρώτη φορά. Το πιο συνηθισμένο, δηλαδή, και απαρατήρητο γεγονός. Ή δεν είναι έτσι; Μήπως η Εκκλησία θέλει, μέσα απ’ αυτή την εικόνα, να μας πει πως η κάθε γέννα, η είσοδος κάθε νέου ανθρώπου στον κόσμο και στη ζωή, δεν είναι παρά ένα μέγιστο θαύμα, ένα θαύμα που διαρρηγνύει κάθε ρουτίνα, επειδή σημαδεύει την αρχή κάποιου γεγονότος δίχως τέλος, την αρχή μιας μοναδικής και ανεπανάληπτης ζωής, την αρχή ενός νέου προσώπου; Με κάθε γέννα ο κόσμος δημιουργείται, κατά μία έννοια, εξ αρχής, και προσφέρεται ως δώρο σ’ αυτόν το νέο άνθρωπο για να είναι η ζωή του, ο δρόμος του, η δημιουργία του.

Κατ’ αρχάς, αυτή η γιορτή δεν είναι παρά ένας γενικός εορτασμός της γεννήσεως του ανθρώπου, και, όπως λέει το Ευαγγέλιο, δεν θυμόμαστε πλέον την αγωνία «δια την χαρά ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμο» (Ιωαν. 16,21). Δεύτερον, τώρα γνωρίζουμε αυτόν του οποίου την ιδιαίτερη γέννηση και τον ερχομό εορτάζουμε: την Παναγία. Γνωρίζουμε τη μοναδικότητα, την ομορφιά, τη χάρη ακριβώς αυτού του παιδιού, τον προορισμό του, τη σημασία του για μας και για ολόκληρο τον κόσμο. Και τρίτον, γιορτάζουμε όλους όσοι προετοίμασαν τον δρόμο της Παναγίας, που συνέβαλαν στο να κληρονομήσει τη χάρη και την ομορφιά. Σήμερα πολλοί άνθρωποι μιλούν για κληρονομικότητα, αλλά μόνο με μία αρνητική, υποδουλωτική και αιτιοκρατική έννοια. Η Εκκλησία πιστεύει σε μία θετική και πνευματική κληρονομικότητα. Πόση πίστη, πόση καλοσύνη, πόσες γενιές ανθρώπων που αγωνίστηκαν να ζήσουν την αγιότητα, δεν χρειάστηκαν πριν το δένδρο της ιστορίας μπορέσει να βγάλει ένα τέτοιο υπέροχο και ευωδιαστό λουλούδι -την Παρθένο Παναγία! Γι’ αυτό η εορτή της Γεννήσεώς της είναι ένας εορτασμός της ανθρώπινης ιστορίας, εορτασμός της πίστεως στον άνθρωπο, ένας εορτασμός του ανθρώπου. Δυστυχώς όμως, η κληρονομιά του κακού είναι πολύ πιο ορατή και γνωστή σήμερα. Υπάρχει τόσο κακό γύρω μας, ώστε αυτή η πίστη στον άνθρωπο, στην ελευθερία του, στη δυνατότητά του να παραδίδει στις μελλοντικές γενιές μία φωτεινή κληρονομιά καλοσύνης έχει σχεδόν εξατμιστεί κι έχει αντικατασταθεί από τον κυνισμό και την υποψία… Αυτός ο εχθρικός κυνισμός και η αποθαρρυντική υποψία είναι ακριβώς ότι μας κάνει ν’ απομακρυνόμαστε από την Εκκλησία, τη στιγμή που αυτή γιορτάζει, με τέτοια χαρά και πίστη, τη γέννηση ενός κοριτσιού, στο οποίο συγκεντρώνεται όλη η καλοσύνη, η πνευματική ομορφιά, η αρμονία και η τελειότητα, που είναι στοιχεία της γνήσιας ανθρώπινης φύσεως. Μέσα απ’ αυτό το νεογέννητο κορίτσι, ο Χριστός -το δώρο του Θεού, η συνάντηση μαζί Του- έρχεται ν’ αγκαλιάσει τον κόσμο. Εορτάζοντας έτσι τη γέννηση της Παναγίας, βρισκόμαστε ήδη στον δρόμο προς τη Βηθλεέμ, κινούμενοι προς το χαρμόσυνο μυστήριο της Παναγίας ως Θεοτόκου.

, Η Παναγία: Βίωση της πίστης, εκδόσεις Ακρίτας, 2000.

Στάρετς Νίκων Βορομπιώφ_Στους έσχατους καιρούς, επειδή θα αυξηθεί η υπερηφάνεια, οι άνθρωποι θα σώζονται μόνο με την υπομονή στις θλίψεις και τις ασθένειες· τα μεγάλα ασκητικά έργα θα τους είναι άγνωστα.

 

(✞ 7 Σεπτεμβρίου 1963)

Μόρφου Νεόφυτος: Ἡ σχέση μας μὲ τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαὴλ

Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά....

 

Μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή από συναυλία του Alex Warren στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας

. 

Κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, μια κοπέλα στάθηκε απέναντι από τον κωφό σύντροφό της και άρχισε να μεταφράζει τους στίχους στη νοηματική γλώσσα, ώστε να μπορέσει να παρακολουθήσει και εκείνος την εμφάνιση και να βιώσει κάθε συναίσθημα. Εκείνος παρακολουθούσε προσεκτικά τις κινήσεις των χεριών της, ενώ η ίδια δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

TOKEI MARU – ΤΟ ΙΑΠΩΝΙΚΟ ΠΛΟΙΟ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΜΥΡΝΗ Σμύρνη, Σεπτέμβριος 1922

 

  Η εικόνα είναι σύγχρονη φωτορεαλιστική αναπαράσταση και όχι αυθεντική φωτογραφία του 1922. Για τη μορφή του πλοίου χρησιμοποιήθηκαν ως αναφορά οι σωζόμενες ιστορικές φωτογραφίες του ίδιου σκάφους από την εποχή που ονομαζόταν Moonta.

 

Κυριάκος Καγκελάρης

Χιλιάδες Έλληνες έχουν συγκεντρωθεί στην προκυμαία.

Με λίγα υπάρχοντα στα χέρια περιμένουν ένα πλοίο, μια βάρκα, οποιονδήποτε τρόπο διαφυγής από την πόλη.

Μέσα σε εκείνο το χάος γράφτηκε μια λιγότερο γνωστή ιστορία ανθρωπιάς.

Και ήρθε από την άλλη άκρη του κόσμου.

Από την Ιαπωνία.

Το πλοίο λεγόταν Tokei Maru.

Η ιστορία του είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα.

Ναυπηγήθηκε στην Αγγλία το 1892 ως La Serena.

Αργότερα ταξίδεψε με το όνομα Moonta και από αυτή την περίοδο σώζονται πραγματικές φωτογραφίες του, ώσπου το 1915 πέρασε σε ιαπωνικά χέρια και ονομάστηκε Tokei Maru.

La Serena → Moonta → Tokei Maru.

Τριάντα χρόνια μετά τη ναυπήγησή του, το παλιό ατμόπλοιο βρέθηκε να συνδέει το όνομά του με την τραγωδία της Σμύρνης.

Η εφημερίδα «Εμπρός», τον Σεπτέμβριο του 1922, δημοσίευσε είδηση με τίτλο «Η γενναία στάσις των Ιαπώνων» και ανέφερε ότι το Tokei Maru παρέλαβε 825 Έλληνες πρόσφυγες.

Όταν τουρκικές δυνάμεις επιχείρησαν να εμποδίσουν τη μεταφορά, ο Ιάπωνας πλοίαρχος φέρεται να αντέδρασε αποφασιστικά, θέτοντας ουσιαστικά τους ανθρώπους που είχε παραλάβει υπό την προστασία της ιαπωνικής σημαίας.

Υπάρχει όμως και αμερικανική μαρτυρία.

Ο Αμερικανός γενικός πρόξενος στη Σμύρνη George Horton κατέγραψε ότι πρόσφυγες που είχαν ταξιδέψει με ιαπωνικό πλοίο μιλούσαν με ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη για την καλοσύνη των Ιαπώνων αξιωματικών και ναυτών.

Και τότε γεννήθηκε η ιστορία που έμεινε στη μνήμη.

Λέγεται ότι το πλοίο μετέφερε πολύτιμο φορτίο και ότι μέρος του πετάχτηκε στη θάλασσα για να δημιουργηθεί χώρος για περισσότερους πρόσφυγες.

Υπάρχει μαρτυρία της εποχής που στηρίζει τον βασικό πυρήνα αυτής της ιστορίας. Δεν μπορούμε όμως να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν το φορτίο ήταν πράγματι μετάξια και πορσελάνες, όπως διηγήθηκαν αργότερα.

Όμως δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε στον θρύλο.

Η πραγματικότητα είναι αρκετά δυνατή από μόνη της.

Άνθρωποι που είχαν χάσει μέσα σε λίγες ημέρες σπίτια, περιουσίες και πατρίδα βρέθηκαν πάνω στο κατάστρωμα ενός πλοίου μιας μακρινής χώρας.

Δεν γνώριζαν τους ανθρώπους που τους βοηθούσαν. Τους χώριζαν γλώσσα, θρησκεία, πολιτισμός και χιλιάδες χιλιόμετρα.

Για τους πρόσφυγες που ανέβηκαν στο Tokei Maru, εκείνο το κατάστρωμα ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα κομμάτι ξύλο και σίδερο πάνω στη θάλασσα.

Ήταν το σύνορο ανάμεσα στη Σμύρνη που έχαναν για πάντα και στη ζωή που τους περίμενε.

Και ίσως γι' αυτό, περισσότερο από εκατό χρόνια μετά, αξίζει να θυμόμαστε το όνομα αυτού του ιαπωνικού πλοίου.

Όχι μόνο ως ένα πλοίο που βρέθηκε κάποτε στο λιμάνι της Σμύρνης, αλλά ως μια σπουδαία πράξη ανθρωπιάς μέσα σε μια από τις πιο απάνθρωπες στιγμές της ιστορίας της.

Ένα μυστήριο ωστόσο περιβάλλει τον ίδιο τον καπετάνιο.

Για χρόνια κυκλοφόρησαν διάφορα ονόματα. Η Ιαπωνίδα ιστορικός Nanako Murata-Sawayanagi, που ερεύνησε συστηματικά την υπόθεση σε ιαπωνικές, ελληνικές και αμερικανικές πηγές, προσπάθησε να ξεχωρίσει τα πραγματικά στοιχεία από όσα προστέθηκαν αργότερα.

Σε ναυτιλιακές καταγραφές έχει συνδεθεί με το Tokei Maru το όνομα T. Norito, χωρίς όμως να έχουν λυθεί οριστικά όλα τα ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα του πλοιάρχου την συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Και τώρα κάτι που συνήθως δεν αναφέρεται όταν μνημονεύεται η σύνδεση του Ιαπωνικού πλοίου με τους πρόσφυγες της Σμύρνης.

Το Tokei Maru φαίνεται ότι δεν πήρε πρόσφυγες από τη Σμύρνη μία μόνο φορά. Οι μαρτυρίες και τα δημοσιεύματα της εποχής δείχνουν ότι πραγματοποίησε περισσότερες μεταφορές προς την Ελλάδα, επιστρέφοντας ξανά στη Σμύρνη για να παραλάβει κόσμο.

Ο αντισυνταγματάρχης Σπυρίδων Κλαυδιανός, στο βιβλίο του «Σκηνές φρίκης από τη Μικρασιατική τραγωδία» που εκδόθηκε το 1930, περιγράφει μία από αυτές τις κινήσεις. Το ιαπωνικό πλοίο γέμισε πρόσφυγες και κατευθύνθηκε αρχικά προς τη Μυτιλήνη, όπου αποβίβασε κόσμο. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 24 Αυγούστου με το τότε ημερολόγιο, εμφανίστηκε ξανά στη Σμύρνη. Σύμφωνα με την αφήγησή του, χρειάστηκε μόλις μία ώρα για να γεμίσει πάλι από τρομοκρατημένους ανθρώπους και να αποπλεύσει προς Μυτιλήνη, Θεσσαλονίκη και Πειραιά.

Οι εφημερίδες της εποχής φαίνεται να συμπληρώνουν αυτή την εικόνα. Τα ξημερώματα της 26ης προς 27η Αυγούστου 1922 καταγράφεται άφιξη του Tokei Maru στον Πειραιά με περίπου 1.600 πρόσφυγες. Σε άλλες αφίξεις οι αριθμοί που δημοσιεύονται διαφέρουν, συναντάμε αναφορές για 1.000, ακόμη και 2.000 πρόσφυγες, ενώ σε μεταγενέστερο ταξίδι αναφέρονται 325 πρόσφυγες, κυρίως γυναίκες και παιδιά.

Οι διαφορετικοί αριθμοί δεν πρέπει απαραίτητα να προστεθούν, γιατί οι εφημερίδες δεν συμφωνούν πάντοτε μεταξύ τους και πιθανόν ορισμένα δημοσιεύματα να αναφέρονται στην ίδια μεταφορά.

Το ουσιαστικό πάντως είναι οτι το πλοίο επέστρεφε.

Άφηνε ανθρώπους σε ασφαλέστερο λιμάνι και ξαναγύριζε προς τη Σμύρνη, όπου νέες εκατοντάδες περίμεναν απελπισμένα έναν τρόπο διαφυγής.

Γι' αυτό και η γνωστή αναφορά στους 825 διασωθέντες δεν πρέπει απαραίτητα να θεωρηθεί ως ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που μετέφερε το Tokei Maru.

Είναι ένας από τους αριθμούς που εμφανίζονται στον Τύπο της εποχής.

Άλλες εφημερίδες δίνουν διαφορετικούς αριθμούς για διαφορετικές αφίξεις.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται και η δυσκολία της ιστορικής έρευνας, δεν μπορούμε σήμερα να ανασυνθέσουμε με απόλυτη βεβαιότητα κάθε δρομολόγιο, κάθε ημερομηνία και τον ακριβή αριθμό επιβατών.

Η νεότερη έρευνα της Ιαπωνίδας ιστορικού Nanako Murata-Sawayanagi έχει επισημάνει αυτές τις αντιφάσεις και γι' αυτό χρειάζεται προσοχή στους πολύ συγκεκριμένους συνολικούς αριθμούς.

Εκείνο όμως που προκύπτει από τις ελληνικές πηγές είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από την εικόνα μιας μοναδικής ηρωικής διάσωσης.

Το Tokei Maru φαίνεται να συμμετείχε σε μια σειρά μεταφορών προσφύγων από τη Σμύρνη προς τη Μυτιλήνη, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά. Και σύμφωνα με τη μαρτυρία του Κλαυδιανού, αφού άφηνε ανθρώπους στην ασφάλεια, επέστρεφε για να πάρει κι άλλους.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η δυνατότερη πλευρά της ιστορίας του.

Δεν έφυγε απλώς από τη Σμύρνη γεμάτο πρόσφυγες. Γύρισε πίσω.

Το Tokei Maru συνέχισε να ταξιδεύει μέχρι το 1931, όταν οδηγήθηκε για διάλυση στην Ιαπωνία.

 

Πηγές: «Εμπρός», Σεπτέμβριος 1922 · George Horton και αμερικανική διπλωματική αλληλογραφία · The New York Times, Σεπτέμβριος 1922 · έρευνα Nanako Murata-Sawayanagi, Toyo University · Lloyd's Register 1922–23 · National Diet Library of Japan.

Σε ένα ζήτημα δεν τοποθετήθηκε ο Κυβερνήτης

Στον απόπληθυσμό που επιχειρούν οι μη εκλεγμένοι Τοκογλύφοι

στην παγκοσμιοποίηση , πόσοι άνθρωποι θα ζήσουν και πόσοι θα αποχαιρετήσουν;;

Στο ίδιο ερώτημα ουδείς ακαδημαίκός, οικονομολόγος, δάσκαλος, δικαστής κτλ συναφή και όλοι όσοι επαίρονται για τα σπουδαία
και μεγάλα προσόντα τους δεν απαντούν

Διότι εαν απαντήσουν στη Γαία δεν έχουν ουτε μία σπιθαμή δική τους που να δικαιολογεί την αφόρητη κενολογία τους

και εκ των πραγμάτων ως ανίσχυροι επιμένουν στα ήδη καταργημένα

Το ερώτημα
ΠΟΣΟΙ θα μείνουν ζωντανοί θε μπορούσε να ήταν πρόταγμα σε μια ψηφοφορία πάνδημη οταν και εαν αγνές παιδικές ψυχές
αφού θρηνήσουν θα κρατήσουν την ανθρωπότητα ηρωϊκά
στην ψυχή τους προτάσσοντας
ένα Ταν ή επί Τας
η ένα Ελευθερία ή Θάνατος
ή Ανθρωπος φυλακισμένος γίνεται δούλος και η ψυχή του ένας τρογλωδύτης.....

αυτά εν τω μέσω των ολοκαυτωμάτων, συνεχών και κατ επανάληψη
και είναι παράνοια με την εθνική κυριαρχία παραδομένη
ο κυβερνητης να εκφωνεί λόγους παραληρήματος

ΚΑΤΕΧΟΜΑΣΤΕ και η παράσταση η στημένη το κατέδειξε

ΑΓΑΠΗΤΟΙ οι γηγενείς βαλλόμαστε με σκοπό την εξόντωσή μας

Η αλήθεια πονάει αλλά αυτή είναι η αλήθεια

Χρονολόγιον 7//9//2026 

ΑΣ

!!!

 

Μια ξεριζωμενη οικογένεια της Κωνσταντινούπολης από τους πρώτους διωγμούς των Νεοτουρκων, στην εξοχή της Αθήνας, το Χαλάνδρι εκείνης της εποχής....

Μαζί τους έφεραν την εικόνα της Αγίας Βαρβάρας, με τις ημερομηνίες γέννησης όλων των παιδιών γραμμένες από πίσω.

 

Δεξιά ή προγιαγια μου Άννα Κονδυλιδου με τρεις από τις εξη κορες της και ένα από τα εγγονακια της. Η γιαγιά μου Μαρία με το καπελλο στα χέρια. Η οικογένεια είχε συνολικά οκτώ παιδιά.Τον Μάνο, τον Στρατή, την Αθηνά, την Θεοδώρα , την Καλλιόπη, την Σμαράγδα, την Ελένη και την μικρότερη την γιαγιά μου.Ο πατέρας τους είχε ηδη φύγει από την ζωή, λιγο πριν αποχωριστούν την πατρίδα τους. 

 Mariana Anastasiadou

Πλέον μας θεωρούν όλους χαζούς εκεί στη Νέα Δημοκρατία, δεν εξηγείται αλλιώς!

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Παύλος Μαρινάκης, σε ένα ρεσιτάλ ψέμματος και παραπληροφόρησης.

 

Σχολιο  Νεκτάριος Δαπέργολας :Δηλαδή σοβαρά τώρα τά κνώδαλα τῆς νεοταξίτικης συμμορίας πού ὑποδύεται τήν ἑλληνική κυβέρνηση καί πού ἡ γουοκίλα δέν εἶναι ἁπλῶς συνυφασμένη μέ τήν καθημερινότητά τους, ἀλλά κυριολεκτικά ἀναδύεται μέσα ἀπό τούς ἴδιους τούς πόρους τοῦ δέρματός τους, παριστάνουν ὅτι ξιπάστηκαν μέ κάτι πού γράφτηκε σέ ἕνα ἀπό τά πολλαπλᾶ βιβλία τῆς Β΄ Δημοτικοῦ; 

 

 

Αὐτοί πού ψήφισαν πανηγυρικά σοδομονόμους καί τεκνοθεσίες, πού τρέχουν στίς gay παρελάσεις καί πού εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τήν ἐξάπλωση τῆς ἀνώμαλης ἀτζέντας παντοῦ ὁλόγυρά μας, ὅπως βεβαἰως καί γιά τήν ἐξουθένωση τῶν ἀντιδρώντων ὡς σκοταδιστῶν, ψεκασμένων καί φασιστῶν, βρῆκαν νά τούς...πιάσει τώρα ἡ εὐαισθησία γιά μερικές σειρές κειμένου; 

 

Μέ ἄλλα λόγια, αὐτοί πού καθημερινά καταπίνουν ἀμάσητες ὁλόκληρες καμήλους, τινάχτηκαν ξαφνικά ἀλαφιασμένοι καί ὄρμηξαν νά διϋλίσουν τό κουνούπι; 

 

Εἰλικρινά τώρα, δέν μποροῦν νά ἀντιληφθοῦν πόσο γελοῖοι γίνονται καί πόσο προκλητικά φαρισαϊκός εἶναι ὅλος αὐτός ὁ (καθαρά προεκλογικός) θόρυβος; 

 

Μᾶλλον ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μποροῦν, ἀλλά ἁπλούστατα δέν τούς νοιάζει κἄν. 

Γνωρίζουν ἄλλωστε ὅτι ὅσο μεγάλη κι ἄν εἶναι ἡ κατάντια τους καί ἡ ξετσιπωσιά τους, ὑπάρχει ἀπέναντι κάτι ἀκόμη μεγαλύτερο: ἡ μνήμη χρυσόψαρου καί ἡ εὐρύτερη διανοητική ἀναπηρία ὅσων ἀκόμη τούς πιστεύουν...

Η αδιάφορος σιγή Ζελένσκι δια την Τουρκικήν κατοχήν της Κύπρου

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Η μόνιμη πλέον στάση του προέδρου της Ουκρανίας κ. Ζελένσκι, για τη συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή της Κύπρου, με την απαράδεκτη αδιαφορία σιγής, την οποία έχει επιλέξει, δυστυχώς έχει αρωγό και τη μόνιμη ‘’απαντητική’’ στάση σιωπής από Κυπριακής πλευράς.   Τέτοιες σιωπές τελικά θα έχουν και το ανάλογο αντιμίσθιο. 

Εξ αφορμής της απόλυτης σιωπής από Κυπριακής πλευράς, για την μόνιμη πλέον αδιαφορία Ζελένσκι και τη μόνιμη σιγή του για την συνεχιζόμενη Τουρκική κατοχή στην Κύπρο, μας θύμισε ότι πολύ εύκολα έχουμε λησμονήσει την τόλμη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Α΄, ο οποίος χωρίς καμιά σκοπιμότητα και καμιά ‘’εκδούλευση’’ σε κανένα, αλλά και χωρίς υπεκφυγές στα αφορώντα το εθνικό μας πρόβλημα, κατονόμαζε τα πράγματα με το όνομά τους και απαντούσε ευθέως.

Πολλά λησμονήσαμε από τη στάση του στο εθνικό θέμα.   Αν ζούσε σήμερα, θα έπαιρνε και ο Ζελένσκι, ο θεωρηθείς ως άξιος να τιμηθεί με το βραβείο του ‘’φάρου της ελπίδας’’ στην Αμερική, την πρέπουσα από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Α΄ απάντηση.  

Δυστυχώς και από την πλευρά μας τηρείται σιγή απέναντι στην προκλητική αδιαφορία Ζελένσκι στο θέμα τούτο.  Θα ήταν παράλειψη να μη θυμίσουμε ότι, όταν έγινε η διαδικτυακή ομιλία του κ. Ζελένσκι στην Κυπριακή Βουλή, και συγκεκριμένα όταν η πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής αναφέρθηκε στο πρόβλημα της εισβολής, ‘’τεχνικό’’ πρόβλημα διέκοψε την εμφάνιση του κ. Ζελένσκι.  

Είναι ν’ απορεί κανείς με το χρονικό σημείο το οποίο έγινε το κληθέν ως ‘’τεχνικό πρόβλημα’’.  Στην ‘’κατάλληλη’’ στιγμή δημιουργήθηκε ‘’τεχνικό’’ πρόβλημα;  Μετά όμως θα μπορούσε αν τολμούσε ο κ. Ζελένσκι, να τοποθετηθεί για το θέμα της Τουρκικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής στην Κύπρο.  Άλλη ‘’σύνδεση’’  και όχι η διαδικτυακή ήταν το πρόβλημα.  Εξάλλου η στάση αδιάφορης σιγής του κ. Ζελένσκι για την Τουρκική κατοχή ως σήμερα, αυτό αναμφισβήτητα καταδεικνύει.

Στην  Κύπρο, ακούσαμε και την  ανυπόστατη προβολή, ότι ο Ζελένσκι ‘’είναι και Ορθόδοξος’’, η οποία δημιούργησε μεγάλο προβληματισμό, καθότι ο Ζελένσκι όχι μόνο Ορθόδοξος δεν είναι, αλλά ούτε και ετερόδοξος.  Είναι εβραϊκής καταγωγής ο άνθρωπος αυτός και σε θέματα πίστης δεν έχει κάποια τοποθέτηση. 

Η μόνη του τοποθέτηση παλαιότερα, ήταν όταν ο προηγούμενος πρόεδρος της Ουκρανίας κ. Πορεσένκο, στήριξε την εκχώρηση αυτοκεφάλου στα δύο σχισματικά μορφώματα της Ουκρανίας, όπου ο κ. Ζελένσκι του άσκησε αυστηρότατη κριτική για ‘’εργαλειοποίηση της θρησκείας από την πολιτική’’.

Και φυσικά ο Ζελένσκι όταν εκλέγηκε πρόεδρος πολέμησε και πολεμά τη μόνη αναγνωρισμένη από τη μεγάλη πλειοψηφία των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, Αυτόνομη Εκκλησία της Ουκρανίας.  Η ευαρέστηση των Νατοϊκών και όχι μόνο… και όχι μόνο, με μια τέτοια ‘’εργαλειοποίηση της θρησκείας από την πολιτική’’, κατέδειξε πολλά. 

Όπως σημειώνετο σε άρθρο στη Σημερινή (https://simerini.sigmalive.com), ημερομηνίας 5 Δεκεμβρίου 2025, το οποίο τιτλοφορείτο ‘’Κατάπιε την προσβολή Ζελένσκι ο Χριστοδουλίδης’’, σχετικά με τη συνάντηση Χριστοδουλίδη – Ζελέσκι, όπου σε σχετική αναφορά του Προέδρου Χριστοδουλίδη για το συνεχιζόμενο πρόβλημα της Κύπρου, ο Ζελέσκι δεν απάντησε και ο σχολιασμός στο άρθρο αυτό ήταν ως εξής :  ‘’Καμιά αντίδραση από τον Ουκρανό Πρόεδρο.  Κουβέντα όπως λέμε στην καθομιλουμένη’’. Δεν χρειάζεται οποιοσδήποτε επιπρόσθετος σχολιασμός, καθότι ο σχολιασμός του αρθρογράφου καταγράφει την πραγματικότητα. 

Στην τελευταία επίσκεψη του κ. Ζελένσκι στην Κύπρο η μόνιμη αδιάφορη σιωπή του για την Τουρκική κατοχή συνεχίστηκε.  Σε βίντεο το οποίο υπάρχει στο youtube, το οποίο τιτλοφορείται, ‘’Τι  είπε με τον Ζελένσκι, τι θα γίνει με τον Τυχικό και αδελφότητα Αββακούμ’’ (AlphaNews Live), ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου  στην ερώτηση δημοσιογράφου «Μακαριώτατε ο κ. Ζελένσκι δεν απάντησε σε εκείνο το σημείο (εννοούσε την αναφορά στην Τούρκικη κατοχή), ούτε στις πολιτικές συναντήσεις κάνει αναφορά στην Τουρκική ειβολή στην Κύπρο.  Αυτό σας πειράζει καθόλου;», απάντησε Μακαριώτατος ότι  «εμείς του είπαμε.  Δεν έδειξε να μην ενδιαφέρεται».   

Αυτή όμως η διαπίστωση του Αρχιεπισκόπου, ότι δηλαδή ο Ζελένσκι ‘’δεν έδειξε να μην ενδιαφέρεται’’, δεν ερείδεται έστω και σε κάποια μικρή ένδειξη ενδιαφέροντος.   Αν κάποιο ΜΜΕ, μετά τη απαράδεκτη αυτή σιωπή Ζελένσκι, ανέφερε ότι ‘’ο Ζελένσκι έδειξε ενδιαφέρον για το πρόβλημα κατοχής στην Κύπρο’’, τι θα απαντούσε ο κόσμος;  

Εμείς οι πρόσφυγες της Κύπρου, που χάσαμε τα πάντα με τη βάρβαρη Τουρκική εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή, δεν έχουμε την  παραμικρή πολυτέλεια να σωπαίνουμε για την επιδεικτική αδιαφορία σιγής Ζελένσκι για το μεγάλο μας πρόβλημα και ως εκ τούτου θα αδικούσε τον αγώνα μας αν σιωπήσουμε. 

ΤΟ ΚΟΜΠΛΕΞ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ ΔΥΣΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΕΝΔΟΞΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 

 Ο Χριστός Παντοκράτωρ, τμήμα από το βυζαντινό ψηφιδωτό της «Δέησης» της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, 1261.

 

 

Στυλιανός Καβάζης

~Αποπλεύσαμε από τη Βενετία στις 25 Αυγούστου και φτάσαμε στην Κωνσταντινούπολη στις 17 Σεπτεμβρίου. Δεν μας στεναχωρεί να γράψουμε με ποιον τρόπο απίστευτο και θαυμάσιο μας υποδέχθηκαν.~

Ο Λιουτπράνδος της Κρεμώνας ήταν διπλωμάτης και ανέλαβε την πρώτη του διπλωματική αποστολή στην Κωνσταντινούπολη το 949 μ.Χ. επί βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου. Στο σύγγραμμά του "Ανταπόδοσις" δεν μένει μόνο στον "απίστευτο και θαυμάσιο" τρόπο υποδοχής, αλλά, αποσβολωμενος, καταγράφει πράγματα, μέσα από την αίθουσα του θρόνου, που δεν μπορούσε να φανταστεί ότι υπήρχαν.

"Υπάρχει στην Κωνσταντινούπολη ένα μέγαρο, κολλητό στο παλάτι, θαυμάσιο για το μέγεθος και την ομορφιά του, που οι Έλληνες αποκαλούν Μαγναύρα, σχεδόν magna aura (μέγα χρυσό)".

Ο Λιουτπράνδος οδηγείται μπροστά στον θρόνο του αυτοκράτορα. Η αίθουσα είναι πολύ μεγάλη, πολύ ψηλή και σχεδόν άδεια. Ο διπλωμάτης περιγράφει:

"Μπροστά στο κάθισμα ήταν ένα μπρούτζινο αλλά επισχρυσωμένο δέντρο, τα κλαδιά τού οποίου ήταν γεμάτα με επίσης μπρούτζινα κι επιχρυσωμένα πουλιά διαφόρων ειδών, που κελαηδούσαν το καθένα με τον τρόπο του".

Διαβάζοντας κάτι τέτοιο, ο σημερινός αναγνώστης πέφτει από τα σύννεφα. Διότι η ιδέα που έχουμε σήμερα για τους περασμένους αιώνες, ειδικότερα για τον Μεσαίωνα, είναι πολύ κακή. Οι περισσότεροι δεν έχουν υπόψη τους ότι η κατασκευή αυτόματων μηχανών ανάγεται σε χιλιάδες χρόνια πριν.

Οι βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν τέτοιους μηχανισμούς για να εντυπωσιάζουν και να δημιουργούν δέος στους ξένους διπλωμάτες. Προβάλλοντας έτσι τον "ανώτερο πολιτισμό της αυτοκρατορίας", έθεταν αμέσως τους όρους τους και ο ξένος διπλωμάτης γνώριζε εξ αρχής ότι απέναντί του βρισκόταν κάτι που τον υπερβαίνει.

"Ο θρόνος τού αυτοκράτορα ήταν τοποθετημένος με τόση δεξιοτεχνία που σε μια στιγμή φαινόταν να στέκεται επάνω στο πάτωμα και αμέσως μετά ψηλά και ύστερα ακόμη πιο μεγαλοπρεπής. Τον φρουρούσαν, που λέει ο λόγος, δύο τεράστια λιοντάρια, δεν ξέρω αν ήταν μπρούτζινα ή ξύλινα, αλλά καλυμμένα με χρυσάφι, που χτυπούν την ουρά τους χάμω, ανοίγουν το στόμα τους και βρυχώνται κουνώντας τις γλώσσες τους".

Με την άφιξη του Λιουτπράνδου τα λιοντάρια βρυχήθηκαν και τα πουλιά κελάηδησαν, αλλά ο ίδιος επισημαίνει ότι δεν αισθάνθηκε φόβο, επειδή κάποιος τον είχε προειδοποιήσει τι επρόκειτο να συναντήσει. Τώρα, θα έπρεπε να προσκυνήσει τον αυτοκράτορα.

"Ξάπλωσα μπρούμυτα τρεις φορές και προσκύνησα τον αυτοκράτορα. Σήκωσα το κεφάλι μου κι εκείνος που πριν είχα δει να κάθεται κάπως πιο ψηλά από το δάπεδο, τον είδα τώρα να φορά άλλα ρούχα και να στεκέται κοντά στο ταβάνι. Δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς συνέβαινε αυτό, παρά μόνο πως τον ανύψωσε μέχρι εκεί κάποιο εργαλείο, με το οποίο σηκώνουν τους κορμούς στα πιεστήρια".

Ο Λιουτπράνδος βλέπει τώρα πράγματα που του είναι αδύνατον να κατανοήσει πώς συμβαίνουν: ο θρόνος ανυψώνεται και χαμηλώνει, ο αυτοκράτορας αλλάζει ρούχα μέσα σε δευτερόλεπτα. Θαυμάσια τρικ! Ο ένας μπρούμυτα στο έδαφος, ο άλλος στο ταβάνι. Τεράστια απόσταση, που καθιστούσε την όποια συνομιλία τους αδύνατη και περιττή.

Πολλά χρόνια αργότερα, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Νικηφόρος Φωκάς, ο Λιουτπράνδος έκανε και μια δεύτερη επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, εντυπώσεις από την οποία κατέγραψε στο έργο του "De Legatione Constantinopolitana". Σε αυτό το κείμενο ο Λιουτπράνδος μιλάει με τα χειρότερα λόγια για τους Βυζαντινούς και τον αυτοκράτορα.

"Ο Βασιλιάς των Ελλήνων είναι μαλλιαρός, φοράει χλαμύδα με μακριά μανίκια και γυναικείο μανδύα, είναι ψεύτης, απατεώνας, αδυσώπητος, πονηρή αλεπού, υπερόπτης, ψευδοταπεινόφρων, τσιγκούνης, πλεονέκτης, τρώει σκόρδο, κρεμμύδια και πράσα και πίνει βάλνιον".

Το πιο αστείο είναι ότι ο Λιουτπράνδος κατηγορεί τον βασιλιά για σκορδοφαγία και κρεμμυδοφαγία. Λιγότερο αστείο είναι που τον κατηγορεί για απλυσιά, θηλυπρέπεια (θεωρείτο κακό αυτό για αυτοκράτορα), πονηριά και αναξιοπιστία. Καθόλου αστείο, όμως, δεν είναι που τον ονομάζει "Βασιλιά των Ελλήνων" και όχι των Ρωμαίων.

Αντίθετα, ο Βασιλιάς των Φράγκων, γράφει αμέσως μετά ο Λιουτπράνδος, είναι καλοκουρεμένος, δεν φοράει γυναικεία ρούχα, δεν εξαπατά, δεν τρώει σκόρδο και κρεμμύδια.

Έχει φάει κόλλημα με τα σκόρδα και τα κρεμμύδια ο Λιουτπράνδος. Ήδη νωρίτερα στο κείμενο δυσφορεί που ο αυτοκράτορας τον διέταξε να συμμετάσχει σε δείπνο, το οποίο, όπως γράφει, "βρομούσε σκόρδο και κρεμμύδι, λιγδιασμένο με ελαιόλαδο και ψαρόσαλτσες".

Το "De Legatione Constantinopolitana" είναι ένα κείμενο χωρίς ιδιαίτερη ιστορική αξία, αλλά μελετάται για το αντιβυζαντινό του μένος. Είναι ένα κείμενο περισσότερο ιδεολογικό, την ώρα που οι διαφορές Ανατολής και Δύσης ήταν πια χαώδεις.

 

Όλα τα αποσπάσματα είναι από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, Λιουτπράνδος της Κρεμώνας, "Πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη τού Νικηφόρου Φωκά", μτφρ. Δημήτρης Δεληολάνης, εκδ. Στοχαστής, 2015

 

Υ.Γ Στο βιβλίο αυτό διαφαίνονται ξεκάθαρα δύο πράγματα. Πρώτον η πηγή του κόμπλεξ των δυτικών έναντι των Ελλήνων που ξεκινάει από τότε. Δεύτερον η παραδοχή του ίδιου του βάρβαρου διπλωμάτη πως είχε να κάνει με Έλληνες, παρά την αισχρή προπαγάνδα κατά των Βυζαντινών από κυρίως δυτικά κέντρα εκπαίδευσης και πολιτισμικής εξουσίας.Ωστόσο δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε,οι όροι έχουν αντιστραφεί και δυστυχώς πλέον έχουμε κόμπλεξ εμείς απέναντι στην δύση, ένας από τους βασικούς λόγους βέβαια είναι ότι αγνοούμε την ιστορία των προγόνων μας..

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΙΟΡΔΑΝΙΤΗΣ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

Γίνονται ή όχι θάυματα; Η Κυπριακή εκπομπή 24 ΩΡΕΣ επιστρέφουν στους Αγίους Τόπους και συγκεκριμένα στη Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη στην έρημο της Ιεριχούς με αναζητήσεις και ερωτήματα γι' αυτό το κεφάλαιο της ορθοδοξίας και του Χριστιανισμού. Ένα κατανυκτικό επεισόδιο με πρωταγωνιστές τον μακαριστού πλέων Γέροντα Χρυσόστομο και τον Κύπριο π. Κυριακό για τους οποίους έχουν λεχθεί τόσα πολλά από τις χιλιάδες πιστών από Κύπρο και Ελλάδα που σπεύδουν να τους συναντήσουν αναζητώντας τη βοήθεια του Αγίου Γερασίμου. Θα ξεναγηθούμε στα απόκρυφα της Μονής που αποτελεί μια όαση μέσα στην έρημο και θα ακούσουμε ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι βίωσαν το δικό τους θαύμα σε στιγμές δύσκολες και στιγμές απελπισίας. Άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν στενή σχέση με την εκκλησία και οι οποίοι όπως μαρτυρούν έζησαν ανεξήγητα γεγονότα τα οποία σημερα αποδίδουν στη χάρη του Αγίου Γερασίμου και του Θεού. Ο Γέροντας Χρυσόστομος θα μιλήσει και για τα ακραία φυσικά φαινόμενα που μαστίζουν τον πλανήτη μας, τις αρρώστιες, τους πολέμους και τις τουρκικές προκλήσεις, γεγονότα τα οποία όπως υποστηρίζει αποτελούν επιβεβαίωση των γραφών για τα "ύστερα του κόσμου". Πέραν της ξενάγησης σε όλα τα σημαντικά σημεία της Μονής, μαζί με τον πατέρα Κυριακό θα βρεθούμε στα βάθη της ερήμου για να δουμε το σπήλαιο της Αγία Μαρίας της Αιγυπτίας που σύμφωνα με την Χριστιανική παράδοση έζησε εκεί για δεκαετίες ολόκληρες.

Καίνε τώρα και την Κόνιτσα !

 

Οι δαιμονισμένοι Μητσοτάκουλες που θέλουν να μπήξουν και στα βουνά της  Κόνιτσας ανεμογεννήτριες, καίνε σχεδόν μία εβδομάδα τα απάτητα αγιασμένα βουνά..

 

Οι καπνοί σήμερα έφτασαν στα Γιάννενα και γέμισαν όλο το λεκανοπέδιο. Η κατάσταση ήταν αποπνικτική.

 

Ο Θεός με τις Πρεσβείες του Αγίου Παϊσίου να βοηθήσει, καίγεται παρθένο και πανέμορφο δάσος, πολύ κοντά στην Ιερά Μονή Στομίου.

Όσοι από μακριά έχετε προγραμματίσει Προσκύνημα, να γνωρίζετε ότι δεν είναι εφικτή η μετάβαση.

Κάθε Σεπτέμβρη τα τραγούδια παίρνουν κάτι από το χρώμα του ουρανού..

 

Ποιος το περίμενε λοιπόν

να γίνουμε ένα παρελθόν

και όλα τα χρώματα σκοτάδι

και η αλύρα στα μαλλιά να γίνει άδεια αγκαλιά

στην άμμο ακόμα ένα σημάδι

Και ότι ήθελα κοντα να ρθει

δεν λέει με τίποτα να βγει

είναι φεγγάρι τρομαγμένο

με έκλεισες μέσα σου εκεί

σένα κορμί σαν φυλακήΠοιος το περίμενε λοιπόν

να γίνουμε ένα παρελθόν

και όλα τα χρώματα σκοτάδι

και η αλμύρα στα μαλλιά να γίνει άδεια αγκαλιά

στην άμμο ακόμα ένα σημάδι

Και ότι ήθελα κοντα να ρθει

δεν λέει με τίποτα να βγει

είναι φεγγάρι τρομαγμένο

μ’ έκλεισες μέσα σου εκεί

σ’ ένα κορμί σαν φυλακή

να δραπετεύσω περιμένω

Φθινοπώριασε ο άνεμος σε πήρε

φθινοπώριασε

και απ’ την καρδιά σου η αγάπη μου ξεθώριασε

σκοτείνιασε μπροστά μου ο ουρανός

Κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα

κιτρινίσανε

στο χώμα απλά να πέσω με αφήσανε

να πίνω απ’ τη βροχή σου ο τρελός

Ποιος το περίμενε που λες

πως θα άφηνε τέτοιες πληγές

η νύχτα όταν ξημερώνει

και πάνω που ήμασταν εμείς οι νικητές της διαδρομής

τώρα κοιτάζουμε την σκόνη

Φθινοπώριασε ο άνεμος σε πήρε

φθινοπώριασε

και απ’ την καρδιά σου η αγάπη μου ξεθώριασε

σκοτείνιασε μπροστά μου ο ουρανός

Κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα

κιτρινίσανε

στο χώμα απλά να πέσω με αφήσανε

να πίνω απ’ τη βροχή σου ο τρελός

να δραπετεύσω περιμένω

Φθινοπώριασε ο άνεμος σε πήρε

φθινοπώριασε

και απ την καρδία σου η αγάπη μου ξεθώριασε

σκοτείνιασε μπράστα μου ο ουρανός

Κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα

κιτρινίσανε

στο χώμα απλά να πέσω με αφήσανε

να πίνω απ τη βροχή σου ο τρελός

Ποιος το περίμενε που λες

πως θα άφηνε τέτοιες πληγές

η νύχτα όταν ξημερώνει

και πάνω που ήμασταν εμείς οι νικητές της διαδρομής

τώρα κοιτάζουμε την σκόνη

Φθινοπώριασε ο άνεμος σε πήρε

φθινοπώριασε

και απ την καρδία σου η αγάπη μου ξεθώριασε

σκοτείνιασε μπράστα μου ο ουρανός

Κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα

κιτρινίσανε

στο χώμα απλά να πέσω με αφήσανε

να πίνω απ τη βροχή σου ο τρελός