ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΑΔΔΑΙΟΣ ΤΗΣ ΒΙΤΟΒΝΙΤΣΑ

 

Ἦρθε κάποτε νὰ μὲ δεῖ μία κοπέλα. Ἦταν φοιτήτρια στὸ πανεπιστήμιο καὶ ἀμφότεροι οἱ γονεῖς της ἦταν γιατροί. Μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε πρόβλημα μὲ κάποια καθηγήτριά της, ἡ ὁποία τὴν ἔκοβε συνεχῶς στὶς ἐξετάσεις.

Τῆς εἶπα: «Γιατί διεξάγεις πόλεμο μὲ τὴν καθηγήτριά σου; Πρέπει νὰ τὴν σέβεσαι σὰν νὰ ἦταν μάνα σου. Σὲ μαθαίνει πειθαρχία γιὰ τὸ δικό σου τὸ καλό».

Ἡ κοπέλα δὲν μὲ ἄκουγε. «Ὄχι πάτερ!», ἔλεγε, «Ἡ καθηγήτρια εἶναι μοχθηρή... εἶναι ἔτσι... εἶναι ἀλλιῶς... Δίνω ὅλες τὶς σωστὲς ἀπαντήσεις στὶς ἐρωτήσεις της καὶ ἐκείνη τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶναι νὰ μοῦ λέει νὰ ξαναπεράσω τὴν ἑπόμενη φορά. Δὲν λέει νὰ μὲ περάσει!».

Εἶπα στὴν κοπέλα ὅτι προφανῶς ἡ καθηγήτριά της ἦταν ἀλλόφρων, ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια διεξήγαγε πόλεμο ἐναντίον της στὸ μυαλό της. Τῆς εἶπα ὅτι θὰ πρέπει νὰ προσευχηθεῖ γιὰ τὴν καθηγήτριά της, νὰ προσευχηθεῖ νὰ στείλει ὁ Κύριος καὶ στὴν ἴδια ἄγγελο εἰρήνης γιὰ νὰ τῆς δώσει τὴ δύναμη νὰ ἀγαπήσει τὴν καθηγήτριά της. Ἔτσι θὰ τακτοποιηθοῦν ὅλα.

Ἡ κοπέλα μὲ κοίταζε σὰν νὰ τῆς λέω παραμύθια. Ἔτσι κύλησε ἄλλος ἕνας χρόνος, πρᾶγμα ποὺ τὴν ἔκανε νὰ χάσει κάθε ἐλπίδα ὅτι θὰ καταφέρει νὰ περάσει ποτὲ τὸ μάθημα. Κι ἔπειτα ἄρχισε νὰ προσεύχεται γιὰ τὴν καθηγήτριά της, καὶ τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ πῆγε γιὰ ἐξετάσεις, πέρασε καὶ πῆρε μάλιστα καὶ ὑψηλὸ βαθμό.

+ Γιώργος Μαζωνάκης 9/9/2026

 

Ο Γιώργος Μαζωνάκης, για την σχέση του με την Εκκλησία και την πίστη του στον Θεό είχε δηλώσει, «Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μου δίνει δύναμη και με κρατάει και είναι από τις μεγαλύτερες αξίες που έχω στη ζωή μου»

Στην φωτογραφία είναι μέσα στην κουζίνα Μονής στο Άγιο Όρος και συμμετέχει στην προετοιμασία του φαγητού.

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του...

Πρόσεχε τις απομιμήσεις!

 Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βιγλιώτης, ερχόμενος από το κελί του στην Βίγλα προς την Ι.Μονή Μεγίστης Λαύρας, μας συναντά και μας μιλάει για την ανάγκη πνευματικής διάκρισης ανάμεσα στο αυθεντικό και την επικίνδυνη απομίμηση που μπορεί να μοιάζει εξωτερικά όμοια. Αξίζει πραγματικά να ακούσετε τα λόγια του σε αυτό το βίντεο.

Μια τουρκική φράση :Gece, sessizliğin en güzel hâlidir.”

Μετάφραση στα ελληνικά: «Η νύχτα είναι η πιο όμορφη μορφή της σιωπής.» 

 

Διήγησις περί αγάπης πάνυ ωφέλιμος

 

Του μακαριστού π. Ανανία Κουστένη

Και το Μηναίο, στις 8, πάλι Σεπτεμβρίου, έχει μια πολύ ωραία και διδακτική ιστορία. Είναι μεγάλη, εγώ θα την πω, έτσι, συνοπτικά. Να ιδούμε πόσο κακό κάνει η έχθρα και η μνησικακία. Το να κρατάει κανείς έχθρα και μίσος. Ήταν στα Βυζαντινα χρόνια, στην Κωνσταντινούπολη, και μάλιστα στη μεγάλη εκκλησία, στην Αγιά Σοφία, ένας ιερέας κι ένας διάκονος, που ήσαν πάρα πολύ καλοί φίλοι. Μπήκε στη μεση, όμως, ο σατανάς, και τους έκαμε εχθρούς. Γι’ αυτό πάντα να προσέχομε τη ζωή μας και να αγρυπνούμε και να λέμε στον Κύριο, κάθε μέρα, την Κυριακή Προσευχή: «Και μη εισενεγκης ημας εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού». Κι έτυχε ο ιερέας να πεθάνει χωρίς να έχουν συγχωρηθεί και χωρίς να έχουν συμφιλιωθεί. Έμεινε ο διάκονος. Κι αυτό τον στενοχωρούσε. Δεν ήξερε τι να κάμει. Του ήταν βάρος μεγάλο. «Να φύγει ο παπάς και να μη συγχωρεθούμε; τι κρίμα;» Και κατηγορούσε μόνο τον εαυτό του. Και καλά έκανε. Χριστιανικό είναι αυτό και πιο ανάλαφρο. Και πήγε σ’ έναν πνευματικό και λέει: «Γέροντα, αυτό κι αυτό. Τι να κάνω;» Κι αυτός τον έστειλε στην έρημο, εκεί κοντά, στη Βιθυνία, που ήταν πολλοί ασκηταί και πολλοί άνθρωποι του Θεού, να τον οδηγήσει. Πήγε εκείνος, ο διάκονος, του είπε ο Γέροντας τι να κάμει. «Θα πας», λέει, «το βράδυ, αργά, έξω από τη μεγάλη εκκλησία. Την Αγία Σοφία. Κι ο πρώτος που θα ελθει, να τον πιάσεις από το χεράκι, να του το φιλήσεις, θα του δώσεις αυτό το γράμμα, και να του πεις ότι είναι από μένα, και θα του πεις και τον πόνο σου, να σε βοηθήσει».

Πήγε, λοιπόν, ο διάκονος και περίμενε. Φτάνει, λοιπόν, ένας λαϊκός, τι δύναμη έχουν και oι λαϊκοί, όταν είναι του Θεού! Μεγάλη. Μεγάλη. Μεγάλη. Να το ξέρετε αυτό. Μεγάλη. Και τι έκανε, λοιπόν; Περίμενε, και φτάνει ένας λαϊκός σεβάσμιος. Και τρέχει, πριν μπει στην πόρτα, του δίνει το γράμμα, του φιλάει το χεράκι και τον παρακαλεί. Κι εκείνος του λέει: Εγώ δεν είμαι τίποτα. Αλλά ο Γέροντας που σ’ έστειλε είναι άγιος. Και με την ευχούλα του να κερδίσομε αυτό που μας γράφει. Και γι’ αυτό να διορθώσομε αυτό από το οποίο πάσχεις». Και πράγματι, γονάτισε εκεί ο λαϊκός και παρεκάλεσε κι άνοιξαν οι πόρτες της Αγίας Σόφιας μόνες τους. Οι απ’ έξω. Ο διάκονος τα ‘χασε. Προσευχήθηκε και στη συνέχεια κι άνοιξαν και οι μέσα, μπήκαν στον ναό, κάλεσε και τον διάκονο ν’ ακολουθήσει, δηλαδή, κι ο άνθρωπος μας, καθώς προχωρούσε, στο μεσον του ναού, μία λυχνία ουράνια φωτιζόμενη, ήλθε κι έκατσε πάνω στο κεφάλι του και φώτιζε και όλο τον ναό. Μπήκε και στο Άγιο Βήμα, προσευχήθηκε, και ύστερα πήρε τον διάκονο και βγήκαν. Κι έκλεισαν οι πόρτες, με την προσευχή του. Προχώρησαν πιο κάτω, και καθώς του έλεγε την ιστορία του ο διάκονος, μπήκαν στον ναό της Παναγίας. Ίσως ήταν ο ναός των Χαλκοπρατείων, κι εκεί άνοιξε πάλι τις πόρτες ο λαϊκός με την προσευχή του, μπήκαν και προσευχήθηκαν, αλλά δεν έγινε τίποτε άλλο.

Έφυγαν και κατέβηκαν και ήλθαν στην Παναγία των Βλαχερνών, κοντά στον γιαλό. Κι εκεί, πάλι, άνοιξαν, ήτανε μέσα κι η αγία σορός, η θήκη που ‘χε την αγία Ζώνη της Παναγίας μας, κι εκεί πάλι μπήκαν, ανοίγοντας τις θύρες με την προσευχή του, ο λαϊκός, κι εφθασαν στον κυρίως ναό, απ’ έξω. Κι εκεί άνοιξε πάλι τις θύρες και λέει στο διάκο: «Μπες στην άκρη και κάθησε». Ο λαϊκός μπήκε μέσα, προσευχήθηκε παρά πολύ, και κάθισε στην άκρη. Κι ένας διάκονος ήλθε από τον ουρανό και θύμιασε όλη την εκκλησία. Και σε λίγο βλέπει ο διάκονος να μπαίνουν στην εκκλησία δυο χοροί. Δυο ομάδες ιερέων. Μία με γαλάζια ενδύματα και άλλη με κόκκινα. Κι επήγαν κι έπιασαν τα αναλόγια, τα στασίδια των ψαλτών. Και τότε βγήκε έξω ο λαϊκός, ο υπέροχος και ευσεβής και πιστός άνθρωπος, και λέει στον διάκονο: «Πήγαινε, στα αναλόγια, πρώτα στο αριστερό και μετά στο δεξί, και να ιδείς αν υπάρχει εκεί ο ιερέας, που πέθανε και δεν συμφιλιωθήκατε». Πάει εκείνος στον αριστερό χορό, δεν τον βλέπει. Γυρίζει. «Πήγαινε», του λέει, «και στον δεξιό». Πάει, τον βλέπει εκεί κι έψελνε. Και το λέει στον λαϊκό. Κι εκείνος του λέει: «Τότε, πήγαινε, πιάστον από το χέρι, και πες του να βγει έξω, στις πόρτες της εκκλησίας, στις πύλες, που τον περιμένει ο χαρτουλάριος Νικήτας». Αυτό ήταν τ’ όνομα του. Χαρτουλάριος, σημαίνει γραμματικός. Γραμματέας. Ήτανε σ’ ένα ίδρυμα γραμματέας, ο λαϊκός αυτός. Αλλά ήταν τόσο πιστός και τόσο μέγας! Υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι. Κρυφοί είναι οι περισσότεροι. Και πράγματι, πήγε, τον πήρε, του λέει, «Κύριε, πρεσβύτερε», έτσι, έχει ωραία εκφραστική η Εκκλησία μας, «σας περιμένει έξω, στην πόρτα ο χαρτουλαριος Νικήτας και μου ‘πε να πάμε.»

Πήγανε, λοιπόν, εκεί, και τότε ο χαρτουλαριος Νικήτας, αφού προσκύνησε τον ιερέα, του λέει: «Κύριε, πρεσβύτερε, σε παρακαλώ, να συμφιλιωθείτε με τον διάκονο. Γιατί δεν το αντέχει, να είστε ασυμφιλίωτοι κι εσύ να ‘χεις πεθάνει.» Δηλαδή, τι έκανε ο χαρτουλάριος; Ανάσταση νεκρών. Ανάστησε τον πεθαμένο παπά. Εκεί πάει το πράγμα. Και όντως, γονάτισαν οι ψυχούλες, φίλησε ο ένας τον άλλο, έδωσαν τη συγγνώμη, και ύστερα ο ιερεύς πήγε στον χορό και έψαλλε μια κατάλληλη ψαλμωδία, που ο διάκονος καταλάβαινε μόνο το Αλληλούια κι ο χαρτουλαριος Νικήτας πήρε τον διάκονο και φύγανε. Και του είπε: Είδες, πόσο εύσπλαχνος είναι ο Χριστός; Και πόση αγάπη δείχνει στους ανθρώπους; Τώρα, βλέπω, είσαι ανάλαφρος.» Αυτό είναι η συγχώρεση. Αυτό είναι η συγγνώμη. Επειδή, όμως, ο διάκονος ήθελε αυτή τη συγγνώμη, ο Θεός του την έδωσε, με το ν’ αναστήσει τον παπά που πέθανε, χωρίς να συμφιλιωθούνε. Πως σας φαίνεται αυτό; Είναι πολύ συγκινητικό! Γι’ αυτό ας συγχωρούμε. Κι ας φεύγει απ’ την ψυχή μας ο παροργισμός, που λέει ο απόστολος Παύλος, πριν δύσει ο ήλιος. Γιατί η κακία και η έχθρα και το μίσος είναι σατανικά. Γι’ αυτό, ας φεύγουν από την ψυχή μας και ας μας φυλάει ο Χριστός.

Φθινοπωρινό Συναξάρι, 8 Σεπτεμβρίου, του Αρχιμανδρίτη π. Ανανία Κουστένη, τόμος Α΄, Εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία 2008

Ο Λάκης Λαζόπουλος «όπως ίσως δεν τον έχετε ξαναδεί»

"ΕΙΜΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ"

 

Όταν οι λέξεις πλέον χάνουν το νόημά τους…

«Και άλλαζαν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων, ώστε να ταιριάζει με τις πράξεις τους.»

~ Θουκυδίδης~

 

 

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

 

  Αν κρίνω από αυτά που λέω, γράφω και πιστεύω, σύμφωνα με τα μέτρα και τα σταθμά μιας εποχής που έχει μπερδέψει επικίνδυνα τις έννοιες, μάλλον είμαι κι εγώ «φασίστας». Γιατί αγαπώ την πατρίδα μου και θεωρώ αυτονόητο ότι οφείλει να προστατεύει τα σύνορα, την ασφάλεια και τα συμφέροντά της. Γιατί πιστεύω στην οικογένεια, μιλώ για την ιστορία, την Ορθόδοξη πίστη, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μου και δεν θεωρώ ότι πρέπει να ντρέπομαι για τις ρίζες μου. Γιατί θέλω τα παιδιά μου να γνωρίζουν από πού έρχονται πριν αποφασίσουν πού θέλουν να πάνε.

Ζούμε, λοιπόν, σε μια εποχή όπου οι λέξεις έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό το πραγματικό τους νόημα και χρησιμοποιούνται συχνά ως όπλα εναντίον όποιου τολμά να σκέφτεται διαφορετικά. Η λέξη φασίστας έχει γίνει η εύκολη ταμπέλα για τον πατριώτη, τον συντηρητικό, τον θρησκευόμενο, τον άνθρωπο που υπερασπίζεται την παράδοση ή απλώς για εκείνον που αρνείται να επαναλαμβάνει μηχανικά όσα θεωρούνται πολιτικά ορθά.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται το μεγάλο οξύμωρο: εκείνοι που καταγγέλλουν τον φασισμό για αυταρχισμό, μισαλλοδοξία και φίμωση καταλήγουν να κάνουν ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι πολεμούν. Αντί να απαντήσουν στα επιχειρήματα, στιγματίζουν τον άνθρωπο,αντί να συζητήσουν, κολλούν ετικέτες,αντί να υπερασπιστούν την πολυφωνία, απαιτούν ιδεολογική συμμόρφωση. Η διαφορετική άποψη δεν αντιμετωπίζεται ως αφορμή για διάλογο, αλλά ως κάτι που πρέπει να απομονωθεί και να απαξιωθεί.

Κι όμως, δεν χρειάζεται να μισώ κανέναν για να αγαπώ την Ελλάδα, ούτε να περιφρονώ κανέναν λαό για να γνωρίζω τη δική μου ιστορία. Δεν χρειάζεται να ντρέπομαι για την πίστη μου, την οικογένειά μου, τη γλώσσα μου ή την παράδοσή μου. Πατριωτισμός δεν σημαίνει μίσος, πίστη δεν σημαίνει φανατισμός και παράδοση δεν σημαίνει οπισθοδρόμηση.Το ίδιο ισχύει και για τη συνύπαρξη με τον ξένο. Τον σέβομαι ως άνθρωπο, όπως απαιτώ να σέβεται κι εκείνος εμένα. Σέβομαι την καταγωγή, την αξιοπρέπεια και τον πολιτισμό του, αλλά περιμένω να σέβεται τους νόμους, τα όρια, την κοινωνία, την ιστορία και τις παραδόσεις του τόπου στον οποίο ζει. Ο σεβασμός δεν είναι μονόδρομος και η ανεκτικότητα δεν μπορεί να σημαίνει αυτοκατάργηση.

Θέλω τα παιδιά μου να γνωρίζουν την ιστορία τους, την πίστη τους, τον πολιτισμό τους και τις θυσίες εκείνων που έζησαν πριν από αυτούς. Όχι για να μισήσουν τον άλλον, αλλά για να μη μεγαλώσουν χωρίς ρίζες και τελικά χωρίς συνείδηση του ποιοι είναι.Γιατί η δημοκρατία δεν αποδεικνύεται όταν όλοι συμφωνούν μαζί σου αλλά όταν μπορείς να ακούσεις τον άνθρωπο που διαφωνεί μαζί σου χωρίς να θέλεις να τον φιμώσεις ή να τον εξαφανίσεις από τον δημόσιο χώρο.Γι' αυτό δεν θα απολογηθώ για τις ρίζες μου. Δεν θα απολογηθώ για την ιστορία μου, την πίστη μου, την οικογένειά μου, την παράδοσή μου ή την αγάπη μου για την πατρίδα μου. Μπορώ να σέβομαι τον άλλον χωρίς να ακυρώνω τον εαυτό μου και μπορώ να υπερασπίζομαι τα δικά μου χωρίς να ζητώ από τον άλλον να απαρνηθεί τα δικά του.

Αν όλα αυτά αρκούν για να με βαφτίσει κάποιος φασίστα, ας κρατήσει τον χαρακτηρισμό για τον εαυτό του. Εγώ δεν θα ντραπώ ούτε θα κρυφτώ για όσα αγαπώ αντιθέτως θα τα βροντοφωνάζω και υπογεγραμμένα με ονοματεπώνυμο.Γιατί το πρόβλημα βέβαια δεν είναι ο άνθρωπος που αγαπά την πατρίδα του, την οικογένειά του, την ιστορία του και την πίστη του.

Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει όταν μια κοινωνία φτάνει στο σημείο να θεωρεί ύποπτο όποιον θυμάται ποιος είναι και τότε δεν κινδυνεύει μόνο η σημασία μιας λέξης αλλά η ίδια η ελευθερία της σκέψης. 

ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ των Ελλήνων μαθητών την ώρα που το Υπουργείο Παιδείας προπαγανδίζει την WOKE ατζέντα!

 

Μελετόπουλος Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Πανεπιστημίου Γενεύης

!!!

 

Μακαριστός π.Γεώργιος Φλωρόφσκι_Κανένας μέσα στην Εκκλησία δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του δάσκαλο. Ο μόνος Διδάσκαλος είναι ο Χριστός.

 

Μου αρέσει να μαθαίνω. Μου αρέσει να παραμένω in statu pupilari [σε κατάσταση μαθητείας]. Δεν είναι μήπως η ανώτερη βαθμίδα το να είσαι μαθητής, μαθητής του ενός και μόνου Κυρίου, του μόνου στον οποίο ανήκει δικαιωματικά ο τίτλος του Διδασκάλου; 

 

Κανένας μέσα στην Εκκλησία δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του δάσκαλο. Ο μόνος Διδάσκαλος είναι ο Χριστός. 

Όμως, και πόσα έχουν μείνει απραγματοποίητα! 

 

Έγραψα λιγότερα από όσα όφειλα ή μπορούσα πιθανόν να γράψω. Και τώρα προφανώς είναι πιά πολύ αργά. Ελπίζω, όμως, ότι θα μου δοθεί ο χρόνος να συντάξω τη «θεολογική διαθήκη» μου και να μεταφέρω τη βαθειά μου έγνοια για τις μέλλουσες γενιές.

 

Η Ορθόδοξη Θεολογία πρέπει να είναι μία ιστορική θεολογία. 

Ένας διακεκριμένος Βρετανός ιστορικός είπε πρόσφατα: «Ο Χριστιανισμός είναι μία καθημερινή πρόσκληση στη μελέτη της ιστορίας» (F. Μ. Powicke). 

 

Κι ένας άλλος σύγχρονος ερευνητής υποστήριξε, πολύ σωστά, ότι «εμείς οι χριστιανοί δεν πιστεύουμε σε ιδέες, αλλά σε ένα Πρόσωπο» (Dom Ansgar Venier) και αυτό το πρόσωπο είναι ο αγαπημένος μας Κύριος και Σωτήρας, Ιησούς Χριστός. 

 

Η Θεολογία δεν είναι διαλεκτική εννοιών, αλλά ομολογία πίστης. 

 

Ο Θεός μας είναι Θεός δρων, ο οποίος δρα στην ιστορία, από τη δημιουργία του ανθρώπου, συνεχίζει να δρα στις ζωές μας και θα συνεχίζει να δρα μέχρι ο Κριτής να έρθει για να ελέγξει ζώντας και νεκρούς. 

 Η Θεολογία είναι επομένως η μελέτη των θείων πράξεων.

Καθώς μελετάμε αυτές τις πράξεις του Θεού ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό πού έχει εύστοχα περιγραφεί από τον Gerhardt Kittel ως «το σκάνδαλο της ιδιαιτερότητας». 

 

Η σωτηρία «εκ των εβραίων έστιν» και κηρύχτηκε στον κόσμο στην ελληνική γλώσσα. 

 

Πράγματι, το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να είσαι Έλληνας, εφόσον η βασική μας αυθεντία θα είναι για πάντα ένα ελληνικό βιβλίο, η Καινή Διαθήκη. 

 Το χριστιανικό μήνυμα έχει διά παντός διατυπωθεί σε ελληνικές κατηγορίες. Αυτό με καμιά έννοια δεν σήμανε συνολική πρόσληψη του Ελληνισμού καθαυτού, αλλά ανατομία του ελληνισμού. 

Το παλιό έπρεπε να πεθάνει, το νέο όμως παρέμενε ελληνικό: ο χριστιανικός Ελληνισμός της δογματικής μας, από την Καινή Διαθήκη μέχρι τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ή μάλλον μέχρι σήμερα. 

 Προσωπικά είμαι αποφασισμένος να υπερασπιστώ αυτή τη θέση, και μάλιστα σε δύο διαφορετικά μέτωπα: και κατά της όψιμης αναβίωσης του εβραϊσμού, και κατά όλων των προσπαθειών επαναδιατύπωσης δογμάτων σε κατηγορίες σύγχρονων φιλοσοφιών, είτε γερμανικών, είτε δανέζικων, είτε γαλλικών (Χέγκελ, Χάϊντεγκερ, Κίρκεργκωρ, Μπέργκσον, Teilhard de Chardin), και σε κατηγορίες του υποτιθέμενου Σλαβικού πνεύματος. Η θέση μου, ομολογουμένως, χρειάζεται ακριβολογία και ανάλυση, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

 

Πρέπει να θεολογούμε όχι για να ικανοποιούμε τη διανοητική μας περιέργεια, θεμιτό και αν είναι αυτό, αλλά για να ζούμε, να έχουμε ζωή περισσή εν τη Αληθεία, η οποία, τελικά, δεν είναι ένα σύστημα ιδεών, αλλά ένα Πρόσωπο, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Στο ζήτημα αυτό μόνο οι Πατέρες μπορούν να είναι σίγουροι και ασφαλείς οδηγοί.

Όλα αυτά αποτελούν ένα πρόγραμμα. Είναι το πρόγραμμα βάσει του οποίου εγώ πορεύτηκα στο λογικό μου εγχείρημα. Τώρα, μόνη μου ελπίδα είναι ότι ο Κύριός μας αγκαλιάζει ακόμη και τις προθέσεις μας.

 

-Andrew Blane, Π. Γεώργιος Φλωρόφσκι – Η Ζωή Και Το Έργο Ενός Μεγάλου Θεολόγου, Εκδόσεις «Εν Πλω»

«Ένα ταξίδι είναι η ζωή μας…»

Επτά χρόνια από τότε που ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας έφυγε, όμως θα ζει για πάντα μέσα από το «Και τι ζητάω», το «Διδυμότειχο Blues», το «Πόσο σε θέλω»… Μέσα από τις παρέες, τις κιθάρες και τις στιγμές που τραγουδάμε όλοι μαζί, χωρίς να το έχουμε κανονίσει.

Ορθόδοξη Ιεραποστολή Τανζανίας

  

Ο πατήρ Αμφιλόχιος ταπεινός προσκυνητής στο Κελλάκι του Αγίου Παΐσιου, λίγο πριν την επιστροφή του στην Τανζανία, για να ιδρύσουμε το πρώτο Ορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Παΐσιου και Αγίας Αικατερίνης στην Τανζανία!!Παρακαλώ να εύχεσθε!

Ο κόσμος δεν ήταν πρώτα έτσι ...

 

Ο κόσμος δεν ήταν πρώτα έτσι ...

Πρώτα ντρεπόταν κομματάκι τον άλλον!

Πάγαινε ο άλλος να κάμει κακό...

Κρατιότανε..

"Τι θα λέγει ο κόσμος "σκεφτότανε!

Σήμερις...σου βγάζει το μάτι και το δείχνει σε όλους ,

σαν να βρήκε διαμαντόπετρα!

Μενέλαος Λουντέμης

Πρώην στέλεχος της Anthropic: Η ΑΙ θα μπορούσε να σκοτώσει όλους τους ανθρώπους!

 

Ερευνητής τεχνητής νοημοσύνης (AI), που έφυγε από την OpenAI για να ενταχθεί στην Anthropic —την οποία θεωρούσε πιο συνετή—, αποφάσισε να αποχωρήσει από τον κλάδο, κατηγορώντας και τις δύο αμερικανικές εταιρείες ότι "παίζουν με τη ζωή μας" στον αγώνα τους για την ανάπτυξη τεχνητής νοημοσύνης ικανής να βελτιώνεται μόνη της.

Ο Τζέικομπ Κόξον, ένας 27χρονος Βρετανός, εργαζόταν επί τρία χρόνια στην προ-εκπαίδευση —το στάδιο όπου τα μοντέλα της τεχνητής νοημοσύνης απορροφούν τεράστιες ποσότητες δεδομένων— πρώτα στην OpenAI και στη συνέχεια, φέτος, στον κύριο ανταγωνιστή της, την Anthropic.

"Καμία από τις δύο εταιρείες δεν ενεργεί με υπεύθυνο τρόπο. Κατευθύνονται ολοταχώς προς μια υπερνοημοσύνη ικανή να αυτοβελτιώνεται και παίζουν με τις ζωές μας", έγραψε χθες, Τρίτη, στο Χ.

"Οι άνθρωποι που δημιουργούν την ΑΙ πιστεύουν ειλικρινά ότι θα μπορούσε να μας σκοτώσει όλους ως το τέλος της δεκαετίας. Δεν πρόκειται για κόλπο μάρκετινγκ", υπογράμμισε.

Ο Έβαν Χάμπιντζερ, στέλεχος της Anthropic αρμόδιος για την ασφάλεια, συμφώνησε με τον Κόξον σχολιάζοντας στο Χ: "Πράγματι, πιστεύουμε ειλικρινά ότι η ΑΙ θα μπορούσε να σκοτώσει όλους τους ανθρώπους", εκτιμώντας ότι ο κίνδυνος αυτός είναι "πάνω από 10%" μέσα στη δεκαετία.

Ο Χάμπιντζερ πρόσθεσε ότι η Anthropic κάνει "ό,τι καλύτερο" μπορεί, αλλά ακόμη "δεν έχει σχέδιο" για το πώς θα διασφαλίσει ότι μια τεχνητή νοημοσύνη που ξεπερνά τις ανθρώπινες δυνατότητες θα συνεχίσει να υπακούει στους δημιουργούς της, αν και εκτίμησε ότι ο κίνδυνος να συμβεί αυτό με τα τρέχοντα μοντέλα AI είναι "μικρός".

Η παραίτηση του Κόξον έγινε την ώρα που η Anthropic ετοιμάζεται να εισαχθεί στο χρηματιστήριο και έπειτα από ένα καλοκαίρι στη διάρκεια του οποίου αποκαλύφθηκαν περιστατικά πειρατείας στα οποία ενεπλάκησαν χωρίς άδεια εργαλεία της AI.

Οι δύο εταιρείες δεν έχουν απαντήσει προς το παρόν σε αίτημα του AFP για σχολιασμό.

Οι πρωταθλητές της τεχνητής νοημοσύνης λένε ότι βρίσκονται κοντά στο στάδιο της "αναδρομική αυτοβελτίωσης" — ένα σημείο πέρα από το οποίο ένα μοντέλο θα σχεδιάζει μόνο του τον διάδοχό του, χωρίς να υπόκειται σε ανθρώπινο έλεγχο.

Σύμφωνα με τον Κόξον, οι συνάδελφοί του χρησιμοποιούν τους όρους "crunchtime" (ώρα της κρίσης) και "endgame" (τέλος του παιχνιδιού) για να περιγράψουν αυτή την πορεία.

Ο ίδιος έκρινε ότι οι προσπάθειες της Anthropic είναι ειλικρινείς, αλλά εκτίμησε ότι καμία εταιρεία δεν μπορεί να αναπτύξει με υπεύθυνο τρόπο μια τεχνητή νοημοσύνη που θα ξεπερνά τους ανθρώπους χωρίς κυβερνητική παρέμβαση ή μια συντονισμένη επιβράδυνση από όλες τις εταιρείες.

"Στην Anthropic κατανοούν πολύ καλά το διακύβευμα, αλλά έχουν εμπλακεί σε έναν αγώνα δρόμου για να φτάσουν πρώτοι", επεσήμανε.

Τον Φεβρουάριο, η Anthropic αφαίρεσε από την πολιτική ασφαλείας της τη δέσμευση να σταματήσει την ανάπτυξη των μοντέλων της εάν δεν καταφέρει να διαχειριστεί τους σχετικούς κινδύνους — με το σκεπτικό ότι μια μονομερής παύση θα επέτρεπε σε λιγότερο προσεκτικούς παίκτες να κυριαρχήσουν στον ανταγωνισμό ανεξέλεγκτα. 

πηγή 

σχολιο: Παρακολουθούντας ειδικούς στο χώρο  ακούς τις πιο απίστευτες τρομακτικές τοποθετήσεις αλλά όλες γίνονται από τους πρώην..εσείς τους πιστεύετε;

Πολύ ευχάριστα νέα! Βρέθηκε το μυστικό της μακροζωίας, το ελιξίριο της νεότητας!

Ανέκφραστη, ανεκλάλητη, απερινόητη, ακόρεστη, αχόρταστη η Χαρά του ενιαύσιου κύκλου. Αρχή της χρονιάς και πόσα θα απολαύσουμε και πάλι!

Εκείνην την ημέραν, ήτο 8η Σεπτεμβρίου, είχα ψάλει τὸ «Χαῖρε σεμνὴ μῆτερ καὶ δούλη Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ». Μετὰ έξ ἡμέρας μὲ ήκουσεν η μικρὰ να ψάλλω το «Αγαλλιάσθω τα δρυμού ξύλα σύμπαντα». Και την ημέραν του Θεολόγου έψαλα το «Φίλε μυστικέ, Χριστού επιστήθιε». Και του Ἁγίου Δημητρίου ἔμελψα τὸ «Δεύρο Μάρτυς Χριστού προς ημάς». Και των Εισοδίων έψαλα το «Διανέμοις των χαρισμάτων». Και του Αγίου Νικολάου έψαλα «Την Ζωοδόχον πηγὴν την αέναον», και «Της Εκκλησίας τα άνθη περιιπτάμενος». Και τα Χριστούγεννα έψαλα το «Θεὸς ων εἰρήνης». Και του Αγίου Βασιλείου το «Δεύτε του Δεσπότου τα ένδοξα Χριστού ονομαστήρια», και το «Σου την φωνὴν έδει παρείναι, Βασίλειε». Και των Φώτων έψαλα το «Ιησούς ο ζωής αρχηγός». Και της Υπαπαντής έψαλα το «Χέρσον αβυσσοτόκον». Και του Ευαγγελισμού το «Ως εμψύχῳ Θεού κιβωτώ». Και του Αγίου Γεωργίου το «Ανέτειλε το έαρ», καὶ της Αναλήψεως το «Θείω καλυφθείς». Και της Πεντηκοστῆς το «Παράδοξα σήμερον». Καὶ των Αγίων Αποστόλων έψαλα το «Σε την υπερένδοξον νύμφην», και το «Ο Χριστοκήρυξ Σταυρού καύχημα φέρων, συ την πολυέραστον θείαν αγάπησιν». Και της Μεταμορφώσεως έψαλα το «Προ του Σταυρού σου, Κύριε, όρος ουρανὸν εμιμεῖτο». Και εἰς την μνήμην της Παναγίας έψαλα τα θεσπέσια εκεῖνα κελαδήματα, το «Πεποικιλμένη» καὶ τὸ «Νενίκηνται», και το «Συνέστειλε χορὸς των Αποστόλων, το Θεοδόχον σῶμα σου· εις οὐρανίους θαλάμους προς τον υιὸν εκφοιτῶσα». Και εἰς τὴν αποτομὴν τοῦ Προδρόμου έψαλα το «Φρίττουσι πάθη των βροτῶν», και τόσα άλλα

κύρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

 

τα τραγούδια του Θεού.

ΣΚΑΡΟΙ ΠΛΑΚΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΕΙΚΙΝΗΤΗ ΜΑΡΟΥΚΛΑ ΣΤΗΝ ΑΓ. ΜΑΡΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΣΟΥ!

 Η Μαρούκλα Νικολάκη, η ακούραστη αυτή Κασιώτισσα, φροντίζει κάθε φορά που βρισκόμαστε στο νησί να μας επιδεικνύει τη μαγειρική της δεινότητα. Την παραγωγή της υπέροχης σιτάκας, της Κασιώτικης κουλούρας, και γενικώς όλων των παραδοσιακών προϊόντων της Κάσου. Αυτή τη φορά της ζήτησα να μας μαγειρέψει σκάρους πλακί. Δέχθηκε αμέσως. Της πήγα λοιπόν πέντε από τους σκάρους που είχαμε στο ψυγείο και η ιεροτελεστία άρχισε...

Στην Σμύρνη ,το γλυκό του κουταλιού δεν ήταν ποτέ απλό επιδόρπιο, ήταν τελετουργία.

 

Από τα βυζαντινά χρόνια οι νοικοκυρές έμαθαν να δένουν τον καρπό με ζάχαρη για να κρατήσει τον ήλιο του καλοκαιριού μέσα στο χειμώνα, και η τέχνη αυτή ταξίδεψε στα αρχοντικά της Σμύρνης όπου έγινε σύμβολο φιλοξενίας και κοινωνικής θέσης.

Σε κάθε σμυρναίικο σπίτι, από το πιο ταπεινό της Μπεν Καγιού μέχρι τις βίλες του Μπουτζά, υπήρχε πάντα ένα βάζο με γλυκό για τον επισκέπτη. Η σειρά ήταν απαράβατη, πρώτα το γλυκό με δροσερό νερό και μετά ο καφές, γιατί το γλυκό γλύκαινε το στόμα και άνοιγε την κουβέντα. Το σταφύλι, το βύσσινο, το κυδώνι, το περγαμόντο και το τριαντάφυλλο έμπαιναν σε κρυστάλλινα πιατάκια, πάντα μικρά, ρηχά, σχεδόν σαν φλιτζανάκια, για να χωράνε ακριβώς μια μπουκιά, μια δοκιμή ευγένειας.

Οι πιο πλούσιες οικογένειες είχαν για το κέρασμα αυτό ειδικά δοχεία, σαν μικρά ασημένια καλαθάκια με πόδι, σκαλισμένα με λουλούδια και έλικες, και γύρω-γύρω, κρεμασμένα σε μικρές θηλιές, δώδεκα κουταλάκια και δώδεκα μικρά πιρουνάκια του γλυκού. Ήταν το pièce de résistance του σαλονιού, συνήθως αγγλικής ή αυστριακής κατασκευής, αλλά παραγγελμένο από αργυροχόους της Σμύρνης που χάραζαν πάνω του τα αρχικά της οικοδέσποινας. Μέσα στο καλαθάκι έμπαινε η φοντανιέρα με το γλυκό, και η οικοδέσποινα το έφερνε στο τραπέζι, πρόσφερε με το ίδιο κουτάλι το γλυκό στο πιατάκι της φίλης και μετά της έδινε ένα καθαρό κουταλάκι από τον κύκλο του καλαθιού για να το γευτεί.

Αυτό το σερβίτσιο ήταν προίκα και κληρονομιά. Δεν το χρησιμοποιούσαν κάθε μέρα, μόνο όταν ερχόταν ξένος επίσημος, ο ιερέας, ή οι φίλες για το απογευματινό επισκεπτήριο. Μαζί με τα κρυστάλλινα πιατάκια, έβγαιναν και τα κεντημένα πετσετάκια με το μονόγραμμα, και τα ποτήρια του νερού πάνω σε ασημένιο δίσκο, γιατί το νερό έπρεπε να είναι παγωμένο από το πηγάδι για να σβήσει τη γλύκα. Όταν ήρθε η Καταστροφή του 1922, πολλά από αυτά τα καλαθάκια ταξίδεψαν ραμμένα μέσα σε στρώματα και ποδιές, και είναι τα μόνα που σώθηκαν σε σπίτια προσφύγων στη Νέα Σμύρνη, στη Θεσσαλονίκη και στον Πειραιά, για να θυμίζουν ακόμα και σήμερα πως η φιλοξενία στη Σμύρνη δεν ήταν απλή συνήθεια, αλλά τρόπος να κρατάς την αξιοπρέπεια και τη γλυκύτητα της ζωής ανέπαφη, ακόμα και με μια μόνο κουταλιά.

Άννα Δανάλη

ΗΤΑΝ Ο ΠΕΤΡΟΣ..

 

Διήγηση Γέροντα  Νήφωνος Βατοπεδινού στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Βύρωνος:

- Όταν ήμασταν στο Βατοπέδι, στις αρχές που πήγαμε, ζούσε και ο Γέροντας μας ο Ιωσήφ. Ήταν γύρω στα τέλη Νοεμβρίου. Ήμουν αρχοντάρης, αρχοντάρης είναι ο μοναχός που υποδέχεται τους ξένους. Και τότε είχαν γίνει μερικά επεισόδια στις 17 Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο, είχαν σπάσει και είχαν γίνει μεγάλες φασαρίες.

Μια ομάδα από αυτά τα παιδιά, τους αναρχικούς, κυνηγημένοι από την αστυνομία έφυγαν και ήρθαν για να κρυφτούν στο Άγιο Όρος. Και ήρθαν εκεί διότι ο ένας από αυτούς -ο οποίος είχε ξυρισμένο το κεφάλι του από τις δύο πλευρές και είχε ένα σαν λειρί εδώ μπροστά και ήταν και βαμμένο πράσινο στις άκρες- είχε ένα θείο στη Μονή Εσφιγμένου. Και τους είπε, θα πάμε στο θείο μου εκεί να κρυφτούμε.

Φυσικά, ούτε διαμονητήρια είχαν ούτε ήξεραν πως θα μπουν μέσα.

Πήγαν, δεν μπορούσαν να μπουν και μπήκαν με τα πόδια .. πόσες ώρες να φθάσουν.

Έφθασαν στην Μονή Εσφιγμένου.

Ξέρετε είναι και λίγο αυστηροί εκεί και μόλις τους είδαν σ’ αυτά τα χάλια .. με τα σκουλαρίκια .. δεν τους δέχθηκαν .

Έφυγαν.

Και ήρθαν με τα πόδια, σουρούπωνε θα βράδιαζε, στο Μοναστήρι μας.

Ετοιμαζόταν ο πορτάρης να κλείσει την πόρτα και μόλις τους είδε ο καημένος κι αυτός φοβήθηκε, έτσι όπως ήταν η όψη τους και ειδοποίησε το Γέροντα και λέει, Γέροντα τι να κάνουμε;

Τώρα να τους διώξουμε;

Πού θα πήγαιναν;

Δεν είχαν και χρόνο γιατί οι Μονές κλείνουν τις πύλες με τη δύση του ηλίου.

Είπε ο Γέροντας, εντάξει, εφόσον τα έφερε η Παναγία τα παιδιά εδώ βάλτε τους σε ένα δωμάτιο στο Αρχονταρίκι αλλά μην τους βάλετε κοντά με τους άλλους προσκυνητές. Βάλτε τους κάπου ξεχωριστά και έχετε και λίγο το νου σας.

Λοιπόν, ως αρχοντάρης τους φιλοξένησα. Εντάξει, φαινόντουσαν λίγο τρομαγμένοι, απορημένοι από το περιβάλλον που ζούσαν, κουρασμένοι κιόλας από την οδοιπορία. Ξεκουράστηκαν λοιπόν, τους βάλαμε να φάνε. Τους μιλήσαμε λίγο αλλά τους είπαμε ότι ένα βράδυ θα φιλοξενηθείτε, αύριο πρέπει να φύγετε.

Λοιπόν, τους είπαμε και λίγα λόγια αγάπης, ότι ο Θεός είναι αγάπη, ό,τι κι αν κάνουμε στη ζωή μας υπάρχει μετάνοια.

Και την επόμενη μέρα αυτός με το λειρί λέει, πάτερ, θέλω να μείνω ακόμη μία ημέρα. Μπορώ να μείνω;

Οι άλλοι δεν ήθελαν, έφυγαν.

Λέω, θα ρωτήσω και θα σου απαντήσω.

Ε, ο Γέροντας λέει, εντάξει αφού θέλει ας μείνει ακόμη ένα βράδυ.

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, του λέω θα μείνεις, όμως θα ακολουθήσεις το πρόγραμμά μας, θα έρχεσαι στην Εκκλησία, στην τράπεζα.

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, λέει, μπορώ να μείνω ακόμη ένα βράδυ;

Λέει ο Γέροντας, κοίταξε, πες τε του τουλάχιστον να βάλει ένα σκουφάκι να μην φαίνεται έτσι και να προκαλεί και τους άλλους, και τους πατέρες και τους προσκυνητές.

Δεν είπε όχι, δέχτηκε.

Έμεινε δύο μέρες, τρεις μέρες ο Πέτρος. Πέτρος ήταν το όνομά του, ένα παιδί με μεγάλα πράσινα μάτια.

Και ένα απόγευμα όταν κάναμε Εσπερινό, πίσω στη λιτή -λιτή είναι ο πρόναος ας πούμε- ακούστηκαν αναφιλητά, κάποιος έκλαιγε με λυγμούς.

Πήγα εγώ να δω και ήταν ο Πέτρος σκυμμένος και έκλαιγε με αναφιλητά.

-Πέτρο μου συμβαίνει κάτι;

Σκέφτηκα μήπως του είπε κάποιος κάτι που ήταν έτσι. Όχι.

Μου λέει, θέλω να σου μιλήσω.

Βγήκαμε λοιπόν έξω μετά που τελείωσε ο Εσπερινός και μου λέει,

-- Πάτερ, υπάρχει και για μένα σωτηρία; Μπορώ κι εγώ να σωθώ;

Λέω, Πέτρο μου, για όλους υπάρχει σωτηρία. Ο ληστής ήταν πάνω στο σταυρό και ο Χριστός μας τον έσωσε.

Λέει, μα εγώ τόσο πολύ πλήγωσα και τους ανθρώπους και τους γονείς μου και τον Θεό. Και μου απεκάλυψε ότι ήταν από μία οικογένεια διαλυμένη.

Ο πατέρας χτυπούσε τη μητέρα του, αυτός δεν μπορούσε να τα βλέπει.

Δώδεκα χρονών έφυγε από το σπίτι του, έμενε στα Εξάρχεια, έμπλεξε εκεί με αναρχικούς, με ναρκωτικά και λοιπά.

Ήταν μια ζωή έτσι ταραγμένη.

Αλλά όμως ήταν μια πολύ καλή ψυχούλα.

Το λέω αυτό αδελφοί μου για να μην απορρίπτουμε ποτέ μας κανέναν.

Γιατί εκείνους που εμείς απορρίπτουμε, τους μαζεύει ο Θεός.

Εμείς νομίζουμε ότι είμαστε οι καλοί και εκεί είναι που την πατάμε.

Και θα δούμε εκπλήξεις έλεγε ο Γερο Παΐσιος, στη Δευτέρα Παρουσία.

Θα δούμε εκείνους που δεν υπολογίζαμε να μπαίνουν μέσα και θα δούμε άλλους που υπολογίζαμε, όπως είμαι εγώ, να μένουν απ’ έξω.

Μη γένοιτο όμως. Ευχόμαστε και ελπίζουμε στην αγάπη του Χριστού μας, όλοι μας να σωθούμε.

Λοιπόν ο Πέτρος, μετά απ’ αυτήν την αλλοίωση που η Παναγία μας του έκανε, του είπαμε ότι πρέπει να εξομολογηθεί. Και με τόσα δάκρυα εξομολογήθηκε, που κάτω το πάτωμα είχε γίνει μία μικρή λιμνούλα από τα δάκρυα του Πέτρου.

Ο Πέτρος έμεινε αρκετά στο Μοναστήρι μας. Ο Γέροντας είπε, πες τε του να το κόψει αυτό το πράγμα τουλάχιστον.

Και είπε, όχι δεν θα το κόψω, όχι γιατί δεν θέλω, δεν θα το κόψω για να μην πάω έξω και μου πουν ότι σε έβαλαν οι μοναχοί και το έκοψες, θα πάω έξω και θα το κόψω μόνος μου.

Κι έτσι, φορούσε το σκουφάκι.

Έφυγε ο Πέτρος λοιπόν, άρχισε να κάνει μία πνευματική ζωή.

Ξαναήρθε ακόμη μία φορά με αλλοιωμένη την όψη και τον χάσαμε τον Πέτρο, δεν ξαναπαρουσιάστηκε.

Εν τω μεταξύ δεν είχε μιλήσει ποτέ με την μητέρα του από τότε που έφυγε από το σπίτι, και προσπαθήσαμε, κάναμε την επανασύνδεση. Βρήκαμε τα τηλέφωνα, της τα είπαμε, συγκλονίστηκε η γυναίκα γιατί νόμιζε ότι είναι πεθαμένο το παιδί της και έγινε μία πολύ ευλογημένη έτσι κατάστασις.

Μετά από δύο χρόνια είχαμε πάει σε μία πανήγυρη μίας Μονής του Αγίου Όρους και μετά την πανήγυρη πήγαμε με τα πόδια σε ένα άλλο Μοναστήρι κοντινό να προσκυνήσουμε. Τότε ήταν μαζί μας και ο μακαριστός ο μητροπολίτης Καστορίας Γρηγόριος, ο οποίος μας είπε, μην πείτε ότι είμαι επίσκοπος να μην μου κάνουν τιμές οι πατέρες και ξεσηκώνονται.

Πήγαμε εκεί λοιπόν, μας κέρασαν και όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε έρχεται ένας μοναχός και μου λέει,

-- Πάτερ Νήφων δεν με γνώρισες;

-- Κοίταξα, λέω, όχι, ποιος είσαι;

-- Λέει, κοίταξέ με καλά.

Τι είδα; Δύο πράσινα μεγάλα μάτια. Ήταν ο Πέτρος.

Ήταν ο Πέτρος ο οποίος ήταν δόκιμος μοναχός.

Και τότε έπεσε ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου.

Κλαίγαμε και δόξασα την Παναγία μας για τα μεγάλα θαύματα που κάνει.

Αυτά είναι τα θαύματα αδελφοί μου.

Σας είπα ένα.

Όποιος προσκυνητής πάει στο Άγιο Όρος είναι και ένα θαύμα μέσα στην ψυχή του, γι’ αυτό να ευχαριστούμε την Παναγία μας που υπάρχει και το Άγιο Όρος και όλα τα Μοναστήρια και οι Ναοί και επιτελούν αυτά τα μεγάλα θαύματα της θεραπείας των ψυχών.

Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...!!!

ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΎΡΙΕ, ΔΟΞΑ ΣΟΙ, ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ. ΑΜΗΝ