Μια αδιανόητη μπίζνα με τις ΑΠΕ - Η ανήλιαγη Βουλγαρία προνόησε, αποθηκεύει και μοσχοπουλάει τον ήλιο της Ελλάδας στην ίδια την... Ελλάδα
Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης
Η απόλυτη κοροϊδία εις βάρος των Ελλήνων καταναλωτών, εξελίσσεται σε ένα αδιανόητο ενεργειακό «αλισβερίσι» μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Πρόκειται για ένα εξοργιστικό παράδοξο που ανέδειξε η εφημερίδα «Το Ποντίκι», το οποίο εξηγεί εν μέρει τις ληστρικές τιμές ρεύματος που πληρώνουν οι Έλληνες, στα πλαίσια μιας ασύδοτης αγοράς που έχει αντικαταστήσει τη λογική της ενεργειακής αυτάρκειας των Ελλήνων, με τον παραλογισμό της αισχροκέρδειας για λίγους και «εκλεκτούς».
Οι περιβόητες ΑΠΕ που διαφημίστηκαν από την κυβέρνηση ως υπόσχεση καθαρής ενέργειας και φθηνού ρεύματος, μόνο αυτό δεν πραγματοποιούν. Η εγκατάσταση των ΑΠΕ προωθήθηκε μανιωδώς, χωρίς όμως κανέναν σχεδιασμό διαχείρισης αυτής της ισχύος υπέρ του λαού. Ατελείωτες εκτάσεις της Ελλάδας γέμισαν με ΑΠΕ, μόνο και μόνο για να στήνονται μπίζνες εκατομμυρίων στο χρηματιστήριο ενέργειας, με εξαγωγές φθηνού ρεύματος σε ξένα κράτη που επανεισάγεται σε ακριβότερες τιμές στη χώρα μας. Και όταν λέμε ακριβότερες, εννοούμε… χρυσάφι.
Η χώρα μας μπορεί να φημίζεται για τον δυνατό ήλιο της, αλλά ο μεγάλος ευνοημένος της υπόθεσης είναι η… ανήλιαγη Βουλγαρία. Πώς ακριβώς γίνεται αυτό; Σε αντίθεση με την Ελλάδα γειτονική χώρα προνόησε να επενδύσει σε σημαντικές υποδομές αποθήκευσης ρεύματος.
Τις μεσημεριανές ώρες τα φωτοβολταϊκά της Ελλάδας παράγουν υπερβολικές ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας, σε σημείο που η προσφορά ξεπερνά κατά πολύ τη ζήτηση και οι τιμές χονδρικής μηδενίζονται. Όμως, επειδή η Ελλάδα δεν διαθέτει ούτε τις υποδομές, ούτε – κυρίως – την πολιτική βούληση να αποθηκεύσει αυτό το φθηνό ρεύμα προς όφελος των Ελλήνων, ένα μεγάλο μέρος της περίσσιας ηλεκτρικής ενέργειας εξάγεται «δώρο» στη Βουλγαρία όπου και αποθηκεύεται.
Κι έπειτα ακολουθεί ο απόλυτος παραλογισμός του χρηματιστηρίου ενέργειας. Μετά τη δύση του ηλίου, τα φωτοβολταϊκά μας παύουν να προσφέρουν ενέργεια, ενώ η ζήτηση ανεβαίνει κατακόρυφα και η Ελλάδα καταναλώνει πανάκριβο φυσικό αέριο. Την ίδια στιγμή οι τιμές χονδρικής «κλειδώνουν» σε αυτά τα υψηλά επίπεδα (στα 120€ έως 250€ ανά MWh) και η Βουλγαρία μας στέλνει πίσω το δικό μας ελληνικό ρεύμα σε εκατονταπλάσιες τιμές, ενώ προηγουμένως μας το είχε αγοράσει πάμφθηνα. Συγκεκριμένα ο Βουλγαρικός… μποναμάς μας στοιχίζει πάνω από 1000% ακριβότερη τιμή!
Είναι δυνατόν να απορούμε μετά που οι Έλληνες πληρώνουν από τους πιο δυσβάστακτους λογαριασμούς ρεύματος στην ΕΕ, ειδικά σύμφωνα με την τραγική αγοραστική τους δύναμη; Την ώρα που οι παραγωγοί ρεύματος αποζημιώνονται από το ελληνικό κράτος (δηλαδή από τους φόρους μας) με σταθερή τιμή ακόμα και όταν η ζήτηση είναι μηδενική, η παραγωγή ρεύματος που οι ίδιοι οι πολίτες επιδοτούν, χαρίζεται σε ξένες χώρες. Με λίγα λόγια πληρώνουμε για να παράγουμε και παράγουμε για να πληρώνουμε!
Τα λιγνιτικά εργοστάσια που μπορούν λόγω της σταθερότητας τους να παρακάμψουν όλο αυτόν τον χυδαίο καπιταλιστικό τζόγο, υπονομεύονται και στοχοποιούνται συνεχώς, μέχρι να κλείσει και το τελευταίο. Στο κυνήγι της «πίτας» των επιδοτήσεων και των ευρωπαϊκών «πράσινων» στόχων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη βιάστηκε να σπείρει την ύπαιθρο με υπεράριθμες ΑΠΕ, χωρίς ρεαλιστικό σχεδιασμό για την αντοχή του συστήματος και χωρίς πρόνοια για την αποθήκευση. Η συνέπεια είναι και να μην έχουμε ενεργειακή αυτάρκεια, και να μην έχουμε ενεργειακή ασφάλεια (θυμηθείτε τα μαζικά black out στην Ιβηρική), και να μην έχουμε φθηνό ρεύμα, και να αχρηστεύονται τεράστιες περιοχές γόνιμης γης και οικοσυστημάτων.
Αεριτζήδικος τυχοδιωκτισμός για μια αδοκίμαστη (και ασταθέστατη) τεχνολογία που καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον και επιβλήθηκε με το στανιό σε ένα ανέτοιμο και παλαιωμένο δίκτυο. Για να λέμε με τα ψέματα ότι είμαστε πρωτοπόροι στην «πράσινη» ενέργεια, να πλουτίζουν οι παραγωγοί και τελικά να τζογάρονται τα ελληνικά νοικοκυριά σε πράσινα, μπλε, κίτρινα και πορτοκαλί τιμολόγια, την ώρα που στη χονδρική γίνονται σημεία και τέρατα.
sportime
Σύνοδος στο Κολυμβάρι Χανίων τον Ιούνιο του 2016.
Ιδού οι λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις τη Δηλώσεως του Τορόντο
Γράφει ο Β. Χαραλάμπους, θεολόγος
Ένα θέμα που δεν τολμήθηκε ποτέ οποιαδήποτε θεολογική ανάλυση, από τους απολογητές των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης, είναι και οι λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις της Δήλωσης του Τορόντο, οι οποίες έχουν παρεισφρήσει στις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης. Ενώ πολλοί είναι εκείνοι εκ των πανεπιστημιακών, οι οποίοι έγιναν απολογητές των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης, στο θέμα τούτο τηρούσαν αφωνία.
Είναι γνωστό ότι οι καλούμενες ‘’εκκλησιολογικές προϋποθέσεις’’ στη «Δήλωση του Τορόντο», έχουν επιβληθεί από την πνιγηρή πλειοψηφία των αιρετικών προτεσταντικών ομάδων του Παγκόσμιου Συμβούλιου Εκκλησιων (Π.Σ.Ε.). Δεν είναι επιτρεπτό να «προσλαμβάνωμεν το αλλότριο, φθείροντες το ημέτερον», λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (PG 35, 1124).
Είναι αλήθεια ότι στις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, γίνεται σαφής αναφορά στις ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις της Δήλωσης του Τορόντο, χωρίς όμως να καταγράφονται αναλυτικά. Αυτό συνέβαλε στην ευκολότερη αποδοχή τους.
Στη γνωστή «Δήλωση του Τορόντο», που τιτλοφορείται «Η Εκκλησία, οι Εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», αναφέρεται στην παράγραφο 5 ότι «Οι εκκλησίες-μέλη του Π.Σ.Ε. αναγνωρίζουν στις άλλες εκκλησίες στοιχεία της αληθούς εκκλησίας*». Μπορεί να υπάρξει αναγνώριση στοιχείων της αληθούς Εκκλησίας στους Πεντηκοστιανούς, τους Λουθηρανούς, στους Μεθοδιστές και στις λοιπές αιρετικές ομάδες μέλη του Π.Σ.Ε.;
Στην παράγραφο 8 της «Δήλωσης του Τορόντο», αναφέρεται ότι, «Οι εκκλησίες-μέλη εισέρχονται σε πνευματικές σχέσεις για να οικοδομηθεί το Σώμα του Χριστού και να ανακαινισθεί η ζωή των εκκλησιών»*.
Πότε στην Ιστορία της Εκκλησίας, έχει ειπωθεί τέτοιος λόγος; Θα μπορούσε ποτέ κανείς εκ των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, να αναφέρει ότι, το Σώμα του Χριστού θα οικοδομηθεί από τις πνευματικές σχέσεις με αιρετικές κοινότητες;
Στη Δήλωση του Τορόντο τονίζεται και το ακόλουθο: «οι εκκλησίες αναγνωρίζουν ότι το να αποτελεί κάποιος μέλος της εκκλησίας του Χριστού είναι περιεκτικότερο από το να αποτελεί μέλος της ίδιας του της εκκλησίας»*.
Κατ’ ουσία η καλούμενη αυτή ‘’εκκλησιολογική προϋπόθεση’’, όχι μόνο σχετικοποιεί την εκκλησιαστική μας αυτοσυνειδησία ως Ορθοδόξων, αλλά και την αναιρεί με ένα περίεργο τρόπο, καθότι υποδεικνύει καθοδηγητικά με τον τονισμό ‘’περιεκτικότερο’’ (more inclusive), σε ποια εκκλησία έχει μεγαλύτερη σημασία να αποτελούμε μέλη. Υπογράφοντας μια τέτοια προϋπόθεση, σαφέστατα παραδεχόμαστε ότι δεν έχει τόση σημασία να ανήκομε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά είναι περιεκτικότερο να ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού, λες και η Εκκλησία του Χριστού είναι άλλη από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Αναιρεί ή δεν αναιρεί η προϋπόθεση – παραδοχή, την εκκλησιαστική μας αυτοσυνειδησία ως Ορθοδόξων;
Οι λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές προϋποθέσεις’’, αποτελούν το καταστάλαγμα του συνονθυλεύματος του Π.Σ.Ε., και σκοπό είχαν να καταγράψουν προϋποθέσεις, οι οποίες υπηρετούν τη ‘’συνύπαρξη’’ εντός αυτού.
Πρόσφατα στην Κύπρο, η αποδοχή των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης στο σύνολό τους, ήταν βασικότατη προϋπόθεση για να μη τεθεί σε αργία Επίσκοπος. Σε καμιά Τοπική Εκκλησία, από αυτές που δέχθηκαν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, δεν έχει επισυμβεί κάτι τέτοιο.
Αλήθεια ποιος στην Κύπρο έχει τοποθετηθεί συγκεκριμένα επί των λεγομένων ‘’εκκλησιολογικών’’ προϋποθέσεων της Δήλωσης του Τορόντο, με αναγνώριση στοιχείων της αληθούς Εκκλησίας σε αιρετικές κοινότητες κλπ;
Σε κείμενο του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου, το οποίο τιτλοφορείται ‘’Υπόμνημα σχετικά με τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας’’**, το οποίο είχε κατατεθεί στη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου στις 11 Φεβρουαρίου 2016, και περιλαμβάνεται στο βιβλίο ‘’Εκκλησιολογική παρέμβαση’’, του Επισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου (Έκδοση Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, Λευκωσία 2020), γίνεται σχολιασμός ανάμεσα στα άλλα και για την παράγραφο 5 της Δήλωσης του Τορόντο.
Ο Θεοφιλέστατος Καρπασίας σχολιάζοντας με ορθόδοξη σοβαρότητα την κοινή αυτή δήλωση σημειώνει μεταξύ άλλων τα εξής : ‘’«Η κοινή αυτή δήλωση» αναγνωρίζει μ’ ένα άμεσο τρόπο τη λεγόμενη «θεωρία των κλάδων» του Προτεσταντισμού, η οποία διδάσκει ότι κάθε «Εκκλησία» - Ομολογία κατέχει μέρος της αλήθειας και η συνένωση όλων θα αποτελέσει τη μια ολοκληρωμένη αλήθεια’’**. Δεν είναι επιτρεπτό λοιπόν να «προσλαμβάνωμεν το αλλότριο, φθείροντες το ημέτερον», λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (PG 35, 1124).
……………………………………………………
*«Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και θεολογίας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (Στυλιανού Χ. Τσομπανίδη)
**‘’Εκκλησιολογική παρέμβαση’’, Επισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου, Έκδοση Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, Λευκωσία 2020.
Ο Νικηφόρος Τσακωνιάτης συνεχίζει απτόητος την τέχνη που τον δίδαξε ο πατέρας του. Επισκευάζει και κατασκευάζει κάθε είδους παπούτσι διατηρώντας την παράδοση και παραμένοντας ο ένας από τους δύο τσαγκάρηδες που διατηρούν ακόμη εργαστήριο στη Νάξο.
«Επιτέλους ένιωσα ότι ανήκω κάπου» - Η Μίλιτσα και η πορεία της προς την Ορθοδοξία.
Η μαρτυρία της Μίλιτσα, μιας κοπέλας από τη Νόβα Γκόριτσα της Σλοβενίας, η οποία γεννήθηκε σε μουσουλμανική οικογένεια, αλλά μετά από χρόνια πνευματικής αναζήτησης, μέσω της Λειτουργίας, της φιλίας, της προσευχής και της αγάπης του Χριστού, ασπάστηκε την Ορθοδοξία.
Το μονοπάτι προς μια νέα μέρα και ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή συχνά ξεκινά ήσυχα και ανεπαίσθητα – μέσα από μια συζήτηση, μια εορταστική ατμόσφαιρα, μια συνάντηση με ανθρώπους που ζουν διαφορετικά ή μέσα από την αίσθηση ότι, παρά τα πάντα, ένα άτομο εξακολουθεί να αναζητά ένα μέρος όπου πραγματικά ανήκει.
Έτσι ακριβώς ξεκίνησε η πνευματική ιστορία της Μίλιτσας, ενός κοριτσιού από τη Νόβα Γκόριτσα της Σλοβενίας, που γεννήθηκε σε μουσουλμανική οικογένεια και, μετά από χρόνια αναζήτησης, ασπάστηκε την Ορθοδοξία. Αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας την ιστορία της ανακάλυψης και της αποδοχής της Ορθοδοξίας.
Όπως λέει, μεγάλης σημασίας ήταν και οι Ορθόδοξοι φίλοι της, μέσω των οποίων σταδιακά έμαθε όχι μόνο για την πίστη, αλλά και για έναν τρόπο ζωής που ξύπνησε μέσα της ηρεμία και ένα αίσθημα εγγύτητας.
«Είχα πολλούς φίλους που ήταν Ορθόδοξοι και μέσω αυτών έμαθα περισσότερα για την πίστη, τα έθιμα και την ομορφιά αυτού του τρόπου ζωής. Το ταξίδι μου προς την Ορθοδοξία ξεκίνησε το 2019, γιορτάζοντας τα Χριστούγεννα, παρακολουθώντας τη βάπτιση και παρακολουθώντας πνευματικό περιεχόμενο... Γεννήθηκα Μουσουλμάνα, αλλά σε όλη μου τη ζωή έψαχνα για αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύει η πίστη για μένα - αγάπη, ειρήνη και αγνότητα της ψυχής. Το ένιωσα αυτό πιο βαθιά μόνο στην Ορθοδοξία».
Στην Ορθόδοξη παράδοση, ακούμε συχνά ότι ο άνθρωπος δεν βρίσκει την Εκκλησία τυχαία, αλλά ότι ο Θεός τον φέρνει σταδιακά κοντά του. Ο Θεός μας προετοιμάζει και τελικά μας καλεί κοντά του όταν η καρδιά είναι έτοιμη να αναγνωρίσει αυτό το κάλεσμα. Πολλοί που έχουν έρθει στην Ορθοδοξία μαρτυρούν ότι ήταν η γαλήνη της Λειτουργίας, η προσευχή και το αίσθημα της παρουσίας του Θεού που τους άγγιξαν πιο βαθιά. Η Μίλιτσα, η οποία παρακολούθησε τη Λειτουργία για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2025, μας είπε το ίδιο πράγμα:
«Τότε ήταν που ένιωσα για πρώτη φορά σαν να ανήκω επιτέλους κάπου. Η μυρωδιά του θυμιάματος, οι εικόνες, η προσευχή και η ηρεμία που ένιωσα τότε άφησαν ένα βαθύ σημάδι μέσα μου... Σε κάθε Λειτουργία, ένιωθα σαν κάποιος να χάιδευε το κεφάλι μου και να με προστάτευε, σαν να μην ήμουν μόνη μου και σαν να ήμουν στο σωστό δρόμο».
Οι άγιοι πατέρες μας συχνά διδάσκουν ότι η πίστη δεν είναι απλώς η αποδοχή ορισμένων κανόνων ή εθίμων, αλλά πάνω απ' όλα η προσωπική συνάντηση ανθρώπου με τον Θεό. Εξ ου και ο πλούτος των βαθιά προσωπικών πνευματικών γεγονότων των πιστών στην Ορθοδοξία που φαίνονται εντελώς ανεξήγητα εξωτερικά. Η Μίλιτσα μας εμπιστεύεται περαιτέρω:
«Πριν από το βάπτισμα, λιποθύμησα δύο φορές κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας, αλλά το βίωσα αυτό ως ένα ιδιαίτερο σημάδι και κάλεσμα προς τον Χριστό, ως κάτι που με ενδυνάμωσε περαιτέρω στην απόφασή μου».
Στην Ορθοδοξία, το βάπτισμα δεν θεωρείται απλώς μια επίσημη πράξη ένταξης στην Εκκλησία, αλλά ως μια πνευματική γέννηση και η αρχή μιας νέας ζωής εν Χριστώ. Η Μίλιτσα μας λέει ότι βαπτίστηκε στις 9 Οκτωβρίου 2025, όταν έγινε επίσημα μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Λέει ότι σε αυτό το ταξίδι της ενδυνάμωσε ιδιαίτερα η υποστήριξη του συντρόφου της Άμος, ο οποίος είχε ασπαστεί την Ορθοδοξία ένα χρόνο νωρίτερα. Η Μίλιτσα καταθέτει ότι μέσω της κοινής προσευχής και νηστείας με τον Άμος άρχισε να νιώθει ακόμη πιο έντονα την εγγύτητα του Χριστού και την πνευματική γαλήνη που αναζητούσε προηγουμένως. Τα λόγια του Ευαγγελίου που επέστρεφαν συνεχώς στις σκέψεις της μετά από μια Λειτουργία άφησαν ένα ιδιαίτερα έντονο σημάδι πάνω της:
«Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή...»
Και προσθέτει ότι ο Άμος αποτελεί σημαντική βοήθεια στο πνευματικό της μονοπάτι.
«Τώρα βαδίζουμε μαζί σε αυτό το μονοπάτι και προσπαθούμε να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον».
Εκτός από τον Άμος, η Μίλιτσα μιλάει με ευγνωμοσύνη για τη νονά της, Ντραγκάνα, καθώς και για τον ιερέα τους, πατέρα Μίροσλαβ, ο οποίος τους καθοδηγεί πνευματικά και τους δύο και τους βοηθά να κατανοήσουν καλύτερα την πίστη που έχουν ασπαστεί.
Αν και η ιστορία της είναι προσωπική και ήσυχη, κρύβει μέσα της κάτι που είναι αναγνωρίσιμο σε πολλούς ανθρώπους που αναζητούν νόημα, ειρήνη και πνευματική υποστήριξη. Γι' αυτό μαρτυρίες σαν κι αυτή συχνά αγγίζουν βαθιά και ενδυναμώνουν τόσο εκείνους που γεννήθηκαν στην Εκκλησία όσο και εκείνους που εξακολουθούν να αναζητούν το μονοπάτι τους.
«Πιστεύω ότι στο τέλος, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια αγνή ψυχή και η αγάπη του Χριστού»,
είπε η Μίλιτσα.
Σε μια εποχή διχασμού, φόβου και απώλειας νοήματος, μαρτυρίες πίστης όπως αυτές που έδωσε η Μίλιτσα μας υπενθυμίζουν ότι η αληθινή πορεία προς τον Θεό συχνά ξεκινά με την ήσυχη λαχτάρα της καρδιάς για ειρήνη, αγάπη και αλήθεια - για μια πνευματική πατρίδα.
Για την Εκκλησία, κάθε άνθρωπος που πλησιάζει ειλικρινά τον Χριστό αντιπροσωπεύει χαρά και ζωντανή μαρτυρία ότι η πίστη εξακολουθεί να αλλάζει ζωές σήμερα. Και αυτό δεν γίνεται μέσω επιβολής, αλλά μέσω προσωπικής εμπειρίας της εγγύτητας του Θεού και ελεύθερης επιλογής να ακολουθήσει την πορεία του Ευαγγελίου του Χριστού.
Οὐ γὰρ λόγους, ἀλλ᾿ ἔργα ἐν καιρῷ ἐξόδου χρεία ἐνδείξασθαι.
(Ἂς
προσπαθήσωμε νὰ μάθωμε τὰ θεῖα μὲ ἱδρῶτες μᾶλλον παρὰ μὲ ξηρὰ λόγια.
Διότι στὴν ὥρα τοῦ θανάτου θὰ χρειασθῇ νὰ δείξωμε ὄχι λόγια, ἀλλὰ ἔργα.)
Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης
Με αφορμή μια επίσκεψη στη Μονή των Φιλανθρωπηνών στο νησί των Ιωαννίνων, η αρχαιολόγος Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου αναλύει την ιστορία και την μεγάλη πνευματική και καλλιτεχνική αξία των τοιχογραφιών της Μονής.
Στις 20 Μαΐου 1941 ξεκινάει η αεραποβατική επιχείρηση Γερμανών αλεξιπτωτιστών στην Κρήτη με κωδική ονομασία «Επιχείρηση Ερμής». Η Μάχη της Κρήτης διήρκεσε 12 ημέρες και οδήγησε στην κατάληψη του νησιού από τις γερμανικές δυνάμεις. Ο αγώνας των κατοίκων του νησιού θεωρείται ως κορυφαίο παράδειγμα ηρωισμού και αντίστασης στον εισβολέα. Με αφορμή την επέτειο από την έναρξη της Μάχης της Κρήτης, το Αρχείο της ΕΡΤ παρουσιάζει απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ παραγωγής 1991, σε σκηνοθεσία Μάχης Λιδωρικιώτη, με τίτλο «Η γυναίκα στη Μάχη της Κρήτης». Στο απόσπασμα που ακολουθεί η Αφροδίτη Πουλινάκη-Φραγκιαδάκη θυμάται τις μάχες και την αντίσταση κατά των Γερμανών, πώς οι κοπέλες πήγαιναν εφόδια και τρόφιμα στους Κρητικούς αντιστασιακούς χωρίς να τις αντιληφθούν οι Γερμανοί, καθώς και για το γεγονός ότι η πλειοψηφία των κατοίκων που εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς ήταν γυναίκες, ενώ αναφέρεται στις δυσκολίες και την ανέχεια που προκάλεσε η γερμανική κατοχή. Δείτε ολόκληρο το αφιέρωμα εδώ
Πτέρνας σιδήροις ἐμπαρεὶς Κελεστῖνος,
«ὁ ἐσθίων ἄρτους μου, ἐμεγάλυνεν ἐπ᾿ ἐμὲ πτερνισμόν» «αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν,
Ένας ορειβάτης, που ήθελε να ανεβεί το ψηλότερο βουνό, ξεκίνησε, την περιπέτεια του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος. Η νύχτα, λοιπόν, έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα. Όλα ήταν μαύρα. Μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα. Ο ορειβάτης πού το μόνο πού έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά.
Συνέχισε να πέφτει… και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του. Σκεφτόταν, τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σκοινί τον κρατούσε ζωντανό. Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε:
- Θεέ μου, βοήθησε με!
Ξαφνικά, μια βαθειά φωνή προερχόμενη από τον ουρανό απάντησε:
- Τί θέλεις να κάνω;
- Σώσε με, Θεέ μου!
- Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω;
- Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!
- Τότε, κόψε το σχοινί που είναι δεμένο στη μέση σου…
Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος και το σώμα του κρεμόταν από ένα σκοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το σκοινί ΜΟΝΟ 3 μέτρα μακριά από τη γη…
Κι εσύ; Εγώ; Όλοι μας; Πόσο κολλημένοι είμαστε στο σκοινί μας, σε κάθετι που μας κρατά δέσμιους; Ποτέ μην αμφισβητήσεις όσα είναι από τον Θεό. Ποτέ δεν θα πρέπει να λες ότι σε έχει ξεχάσει ή σε έχει εγκαταλείψει. Ποτέ μη νομίζεις ότι δεν σε φροντίζει. Θυμήσου ότι σε κρατάει πάντα με το χέρι Του και η επιλογή να απλώσεις το δικό σου χέρι ανήκει σε εσένα.
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Η χαρούμενη επέτειος της ενώσεως της Επτανήσου με την μητέρα Ελλάδα ημερομηνιακά είναι κοντά με την θλιβερή επέτειο της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Στην Κέρκυρα ο κεντρικός εορτασμός θύμισε Βυζάντιο. Τελέστηκε η Θεία Λειτουργία και η Δοξολογία προεξάρχοντος του Μητροπολίτου, ο οποίος φορούσε άμφια και μίτρα (στέμμα) - που φορούσαν ο Αυτοκράτορας της Ρωμιοσύνης και οι αξιωματούχοι της. Επλαισιούτο από πλήθος λαού, από σημαίες, λάβαρα, εξαπτέρυγα και από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Και μετά η παρέλαση, την οποία κοσμούσαν και με τοπικές φορεσιές οι νέοι και οι νέες, ήταν και οι πολυπληθείς μπάντες, που ενίσχυαν μελωδικά τον πανηγυρικό τόνο.
Παρούσα και η πολιτική εξουσία δια του ανωτάτου άρχοντος, του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κων. Τασούλα, θυμίζουσα τις καλές ημέρες των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας και αυτό που γράφει ο μέγας Βυζαντινολόγος Στίβεν Ράνσιμαν για τον Ιουστινιανό, ο οποίος υποστήριζε τη διάκριση μεταξύ του sacerdotium και του imperium και πίστευε πως η μεταξύ τους αρμονική σχέση είναι ουσιαστική για την ευημερία του κόσμου και ότι το ιμπέριουμ πάντοτε οφείλει να υποστηρίζει τις αποφάσεις και το κύρος του κλήρου. («Η Βυζαντινή θεοκρατία», Εκδ. «Δόμος», 1982, σελ. 51).
Μετά το 1204 και την πρώτη άλωση από τους «χριστιανούς» Ενετούς και Φράγκους η πίεση στη Ρωμέικη Αυτοκρατορία γινόταν όλο και πιο μεγάλη. Από τη μία οι στην Ανατολή οθωμανοί οσμανλήδες πίεζαν κατακτώντας εδάφη, και από την άλλη στη Δύση οι «χριστιανοί» πίεζαν να υποκύψουμε στον Πάπα και να απωλέσουμε την ταυτότητά μας, χωρίς να μας εγγυώνται ότι θα μας προστάτευαν από τον εξ Ανατολής κίνδυνο... Ο μεγαλοφυής ιστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος περιγράφει με ακρίβεια και αντικειμενικότητα την προ της Αλώσεως κατάσταση:
«Οφείλει το γένος των Ελλήνων, παραιτούμενον των περί Ορθοδοξίας αξιώσεών του, και επί σκοπώ του να διαφυλαχθή από τους άκρους κινδύνους, να στρέψει όμμα συνδιαλλακτικόν προς την Δύσιν, να παραδεχθή τον Παπισμόν, να συγχωνευθή μετά των εσπερίων εθνών, να απολέση την αρχαιόγονον φύσιν του, να εξουθενηθή εις τον ωκεανόν των δυτικών εθνικοτήτων, να αποταχθή της αυθεντίας του παρελθόντος, να απεκδυθή της ιστορικής ηγεμονίας του και ταύτα πάντα χωρίς της βεβαιότητος ότι θέλει σωθή ποτέ από της ημέρας παρ’ ημέραν αναβαινούσης βαρβαρικής πλημμύρας. Ή μάλλον, οφείλει προς τον βάρβαρον μεν να παραχωρήση την αυτονομίαν, τον βυζαντινόν θρόνον, την πολιτείαν, εις εαυτό δε να φυλάξη την κατοχήν του θρησκεύματος, ως παλλάδιον εντός του οποίου ήθελε καταφύγει και κρυφθή ο σπόρος της ελευθερίας; Εις άλλας λέξεις, τί μέλλει να δώση βοράν εις τον της Ανάγκης αδυσώπητον δράκοντα; Την ύλην ή το πνεύμα; Να δώση το θρήσκευμα και την εν τω θρησκεύματι μέλλουσαν αναγέννησιν προς τους Δυτικούς, ή να παραδώση το μεσαιωνικόν ατελέστατον πολίτευμα προς τους διαδόχους του Οτμανίου; Δεξιόθεν κρημνός, αριστερόθεν τάφος. Τα εθνικά στοιχεία ηθέλησαν να ριφθώσιν εις τον κρημνόν κατά προτίμησιν, με την ελπίδα την προς τον Θεόν και την βοήθειαν της Ιστορίας». («Άσματα δημοτικά και μελέτη περί μεσαιωνικού Ελληνισμού», Κέρκυρα, 1852, ανατύπ. Βιβλιοπωλείο Διονυσίου Νότη Καραβία, Αθήνα, 1986, σελ. 503).
Από την Άλωση αρχίζει ο αγώνας επιβίωσης του Ελληνισμού. Μακρά η περίοδος, 400 χρόνια, σκλαβιάς και τυραννίας υπό αλλόθρησκο κατακτητή. Κατ’ αυτήν συνέβη το δυσκατόρθωτο για όλους τους λαούς της Γης, επιβίωσε το Έθνος χάρη στην Εκκλησία και τους πιστούς λαϊκούς, που διατήρησαν με θυσίες ζωντανές την γλώσσα και την ιστορία μας. Ο Σάμιος λόγιος Επαμεινώνδας Σταματιάδης (1835-1901) σημειώνει ότι δύο τάξεις υποβάσταξαν κατά τους χαλεπούς εκείνους χρόνους το βαρύ και δυσβάστακτο της Ελληνικής εθνότητος φορτίο, η Εκκλησία και οι αρματωλοί – κλέφτες. Ειδικότερα γράφει, μεταξύ άλλων: «Οι Έλληνες, ως Χριστιανοί, οφείλουν σεβασμό προς την αγίαν αυτών εκκλησίαν, ως έθνος όμως οφείλουν προς αυτήν και ευγνωμοσύνην, διότι υπό της αγάπης και προνοίας αυτής περιβαλλόμενοι διήλθον σώοι το σκιερό και ζοφώδες διάστημα τεσσάρων όλων αιώνων, υπ’ αυτής εκτρεφόμενοι με το μάνα της εις Θεόν πίστεως, παρηγορούμενοι με την αλάνθαστον παρηγορίαν της ελπίδος, θωρακιζόμενοι με τον αδιαπέραστον θώρακα της υπομονής, υποβασταζόμενοι τέλος με το έρεισμα της προς αλλήλους ευαγγελικής αγάπης». («Βιογραφίαι των Ελλήνων Μεγάλων Διερμηνέων», Αθήνησι, 1865, Ανατύπ. Εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1973, σελ. 8-10).
Ο Ελληνισμός δεν θα υπήρχε χωρίς το Βυζάντιο, υποστήριξε σε συνέντευξή της η βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: «Τί είναι ο Νεοελληνισμός; Ορθοδοξία και ελληνική γλώσσα.
Χωρίς το Βυζάντιο δεν θα υπήρχε Ορθοδοξία, όπως επίσης δεν θα είχε συντηρηθεί και διαδοθεί η ελληνική γλώσσα, η οποία δεν έγινε ποτέ νεκρή γλώσσα και μόνον οι Έλληνες τη μιλάμε, αφού δεν υπάρχουν ελληνογενείς γλώσσες, όπως υπάρχουν οι λατινογενείς».
Μια πλευρά του παρόντος έζησε η Κέρκυρα πριν από λίγες ημέρες, όπως την ζούμε οι περισσότεροι Έλληνες σε κάθε εθνική και θρησκευτική μας εορτή. Ο Ελληνισμός εκφράζεται έτσι ως συνέχεια του Βυζαντίου και με ευθύνη για τα πεπρωμένα του. Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Την εκπροσωπούν οι οπαδοί του δυτικού «προοδευτισμού». Από τη μεταπολίτευση έως σήμερα υπάρχει μια αυξανόμενη πίεση από ολιγάριθμες, αλλά ισχυρές αντίθεες δυνάμεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας, για περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, για κατάργηση των συμβόλων που θυμίζουν το παρελθόν των Ελλήνων και προσχώρηση στον τύπο του δυτικού ανθρώπου, του αποδεχόμενου ή ανεχόμενου την εφαρμογή των ιδεολογιών του ηδονισμού, του ατομισμού και του μηδενισμού, που τις παραποιεί και τις μετατρέπει σε «δικαιώματα». Και είναι εντυπωσιακό ότι πολιτικοί και του κυβερνώντος Κόμματος, οπαδοί του Σημιτισμού, επιχειρούν να συνδυάσουν τα μη αναμιγνυόμενα, Εκκλησία και δυτικό «εκσυγχρονισμό».
Παράδειγμα ο 38ετής κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Μετά την πρόσφατη συνάντησή του στην Αθήνα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο δήλωσε: «Η σοφία, η νηφαλιότητα και το κύρος του αποτελούν διαρκή πηγή έμπνευσης και καθοδήγησης για την απαιτητική συνέχεια του έργου μας». Όμως τον Ιανουάριο του 2026 μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ είχε πει για τις αμβλώσεις: «Είναι αδιανόητο το 2026 να συζητάμε για το τί θα κάνει μια γυναίκα με το σώμα της, αυτά η χώρα μας τα έχει λύσει πολλές δεκαετίες πριν». Επισημαίνεται στον κ. Μαρινάκη πως η « έμπνευσή» του από τον Πατριάρχη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική και κατά τη βούλησή του, αλλά οφείλει να είναι σύμφωνη με τα όσα αυτός πρεσβεύει. Αλλιώς η συνάντηση ήταν μια τυπική κοινωνική επαφή, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τις προσεχείς εκλογές και η δήλωσή του χωρίς περιεχόμενο. Τα ίδια ισχύουν για όσους βουλευτές, ερήμην του λαού και κατά παράβαση των κανόνων της Φύσεως, της Ηθικής και της διδασκαλίας της Εκκλησίας, ψήφισαν υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων, αλλά επιδιώκουν και καλές σχέσεις με τον κλήρο...
Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στον Εθνικό μας Ύμνο μιλάει για τα περασμένα μεγαλεία που έζησε ο Ελληνισμός και επισημαίνει πως διηγώντας τα είναι να κλαις για το πού κατάντησε… Ο στίχος του, από την πέμπτη στροφή του Ύμνου, αναφέρεται στην εποχή της τουρκοκρατίας, αλλά για κάποιους Έλληνες παραμένει επίκαιρος…-
Τα
δύο παιδιά του ήταν μόλις 1,5 και 5 ετών όταν, στις 23 Μαΐου 2006, ο
πατέρας τους, Σμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας, έχασε τη ζωή του εν ώρα
καθήκοντος κοντά στην Κάρπαθο, υπηρετώντας με αυταπάρνηση την Πατρίδα.
Η
μνήμη και η θυσία του παραμένουν ζωντανές, φωτίζοντας τον δρόμο των
παιδιών του και αποτελώντας σύμβολο τιμής, ευθύνης και προσφοράς προς το
Έθνος.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Στην ποντιακή διάλεκτο, σημαίνει "δικό μας", "του γένους μας", "που μας ανήκει". Συμπυκνώνει το αίσθημα του «συν-ανήκειν». 
Ετυμολογία:
ἡμέτερος 
εμέτερον τεμέτερονΧρησιμοποιείται σε:
Η λέξη "τεμέτερον" για τους Ποντίους είναι σύμβολο κοινής αφετηρίας και αναφοράς, σύμβολο μνήμης των αγώνων και του ξεριζωμού....
Σε κάθε επιστήμη
και σε κάθε κοινωνικό επίτευγμα πρέπει να εξετάζεται κατά πόσον έχει
επιτυχία, κατά πόσον παράγει αποτελέσματα. Αυτό πρέπει να εξετάζεται και
στα δόγματα της Εκκλησίας.
Η επιτυχία των δογμάτων είναι να οδηγήσουν τους ανθρώπους στην κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση...
Οι
Άγιοι Πατέρες, εξ επόψεως θεραπείας, έψαχναν να βρούνε μία κοινή
ορολογία. Ουσιαστικά, εξ επόψεως εσωτερικής δομής της Εκκλησίας, που
σημαίνει κάθαρση, φωτισμός, θέωση, μυστηριακή ζωή κ.ο.κ.,
δεν χρειάζεται αυτή η διατύπωση, αλλά η διατύπωση όμως, χρειάζεται για κατηχητικούς λόγους...
Για
να φυλάσσωνται οι πιστοί από τους αιρετικούς, για να ξέρουν ποιοι είναι
οι σωστοί διδάσκαλοι, για να μπορούν να τύχουν της θεραπείας, η οποία
θεραπεία δεν υπήρχε στους αιρετικούς.
Έτσι,
φαίνεται ότι εκτός από την αντιμετώπιση των αιρετικών, η ορολογία
συντελεί και στην θεραπεία των ανθρώπων -των πιστών- γι’ αυτό το «δόγμα
είναι δογματική θεραπεία», δηλαδή έχει «θεραπευτική σημασία».
Οπότε, τα κριτήρια της Ορθοδόξου θεολογίας «δεν είναι τυπικά δογματικά, αλλά θεραπευτικά».
Διότι
ο σκοπός των δογμάτων είναι να χρησιμοποιούνται ως φάρμακα για την
θεραπεία του ανθρώπου. Λοιπόν, το δόγμα είναι ένα φάρμακο...
''Ο αντιαιρετικός και θεραπευτικός σκοπός του δόγματος.''
Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης*
