!!!

 

Άγιος Σωφρόνιος _Ελευθερώστε το πνεύμα σας, από κάθε σκέψη "καριέρας" Δεν υπάρχει "καριέρα", στην πνευματική ζωή!!

 

Κύριε Ιησού Χριστέ χιλιάδες φορές..

Το μίσος του Κόσμου στη μετάνοια: 30.000 ακόλουθοι «εξαφανίστηκαν» μόλις μια διάσημη χαρτορίχτρα του TikTok αποκήρυξε τα Ταρώ για τον Χριστό!

Η διάσημη TikToker «Alex reads Tarot» δέχθηκε βομβαρδισμό αρνητικών σχολίων όταν ανακοίνωσε ξαφνικά ότι εγκαταλείπει την προηγούμενη ζωή της για να γίνει Χριστιανή!

 

 

Γραφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Η χαρτομαντεία είναι μια εξόχως δαιμονική «τέχνη» (δήθεν) πρόβλεψης του μέλλοντος, που ουσιαστικά αναιρεί το ορθόδοξο βάπτισμα και παραχωρεί όλα τα δικαιώματα στον Διάβολο. Τόσο ο άνθρωπος που ασκεί χαρτομαντεία, όσο και εκείνος που του ρίχνουν τα «χαρτιά», δέχονται όλο το εύρος της δαιμονικής επήρειας, αλυσοδένονται στις επιθυμίες του Πονηρού και παραδίδουν την ψυχή τους στο αιώνιο πυρ, αν δεν μετανοήσουν.

Μια σχετικά πρόσφατη υπόθεση που έδειξε πόσο δαιμονόπληκτος γίνεται ο άνθρωπος που καταφεύγει στη χαρτομαντεία, ήταν η σοκαριστική επίθεση με βιτριόλι στην Ιωάννα Παλιοσπύρου, από την Έφη Καρακάντζουλα. Η καταδικασμένη με 15 έτη φυλάκισης, Καρακάντζουλα, είχε παθολογική εξάρτηση με τις χαρτορίχτρες. Και μάλιστα τα Ταρώ φέρεται να ήταν εκείνα που της φύτεψαν (ή της ενίσχυσαν) την ψύχωση ότι η Παλιοσπύρου ήταν η πέτρα του σκανδάλου που της έκλεψε τον (κατά φαντασίαν) αγαπημένο της.

Ενώ υποτίθεται ότι ζούμε στον «χρυσό» αιώνα του ορθολογισμού και του επιστημονισμού, το φαινόμενο της μαντείας όχι μόνο δεν φθίνει κοινωνικά, αλλά λαμβάνει όλο και πιο μαζικές διαστάσεις. Ζούμε ένα νέο σκοτεινό αιώνα, με επίφαση τεχνολογίας. Παρατηρήστε ότι η μόνη ενότητα στις πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές που δεν έχει αφαιρεθεί ποτέ εδώ και δεκαετίες, είναι η ώρα του αστρολόγου. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι χαρτομάντεις κάνουν θραύση και συγκεντρώνουν εκατοντάδες χιλιάδες ακόλουθους.

H viral μεταστροφή που τάραξε το TikTok

Μια τέτοια διακεκριμένη περίπτωση ήταν η Αμερικανίδα που διατηρούσε κανάλι στο TikTok ως «Alex reads Tarot», δηλαδή «η Άλεξ διαβάζει τα Ταρώ». Επρόκειτο ίσως για το πιο δημοφιλές προφίλ ταρωμαντείας στη συγκεκριμένη πλατφόρμα. Η νεαρή Άλεξ «έριχνε» καθημερινά τα Ταρώ σε ζωντανά βίντεο, κάνοντας γενικές προβλέψεις για το κοινό της που έφτανε κοντά στο ένα εκατομμύριο χρήστες. Ακόμη κέρδιζε πολλά χρήματα κάνοντας ιδιωτικές «συνεδρίες» για χρήστες που ήθελαν εξατομικευμένες προβλέψεις. Η Άλεξ είχε επενδύσει ατελείωτο χρόνο, κόπο και βίντεο για να «χτίσει» τη φήμη της ως καταξιωμένη «μελλοντολόγος».

Και οι ακόλουθοι, εξαρτημένοι από την αναζήτηση κάποιου μοιρολατρικού άλλοθι, έβλεπαν την Άλεξ ως μια χαρισματική χαρτορίχτρα που τους κολάκευε τον εγωισμό. Ο μάντης, όπως και ο μάγος, πάντα βασίζεται στην κολακεία και ποτέ δεν θα σου ζητήσει να μετανοήσεις για τίποτα το ουσιαστικό. Ο Διάβολος θέλει πάντοτε να αναπαύει τους δικούς του για να μην τους ξυπνήσει.

Όμως, είτε η Άλεξ πίστευε πραγματικά στη «δύναμη» των Ταρώ – είτε τα χρησιμοποιούσε ως μπίζνα εξαπάτησης χωρίς να τα πιστεύει, το θέμα είναι ότι ξύπνησε. Και όταν ξύπνησε, δεκάδες χιλιάδες ακόλουθοι εξαγριώθηκαν γιατί ταράχτηκε η δαιμονική τους νιρβάνα. Τις τελευταίες μέρες έχει γίνει πρώτο θέμα στους παγκόσμιους κύκλους του TikTok, η απότομη μεταστροφή της Άλεξ προς τον χριστιανισμό.

Την περασμένη εβδομάδα η – πρώην – «Alex Reads Tarot», ανέβασε ένα βίντεο ως «Alex the Ordinary» (Άλεξ η Συνηθισμένη) όπου ανακοίνωσε ότι σταματά οριστικά το διάβασμα Ταρώ και από εδώ και πέρα θα ακολουθήσει την πίστη της στον Χριστό.

«Τα τελευταία χρόνια η δουλειά μου έγινε ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου. Με συνέδεσε με απίστευτους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο», ξεκίνησε να λέει.

«Αυτό είναι που το κάνει τόσο δύσκολο. Αλλά κατά τη διάρκεια του τελευταίου σχεδόν χρόνου, κάτι άρχισε να αλλάζει μέσα μου στο ταξίδι μου. Παρατήρησα ότι καθώς η πίστη μου μεγάλωνε, άρχισα να πιάνω τον εαυτό μου να παλεύει με ερωτήματα που δεν μπορούσα ακριβώς να αγνοήσω», συνέχισε.

«Αυτό που άρχισε να μοιάζει με κάτι που δεν μπορούσα ακριβώς να εξηγήσω, άρχισε να μεγαλώνει και να γίνεται κάτι που δεν μπορούσα πλέον να αγνοήσω. Αν μου λέγατε πριν από έναν χρόνο ότι θα έφτιαχνα αυτό το βίντεο – μάλλον δεν θα σας είχα πιστέψει. Αλλά ένα πράγμα που έχω συνειδητοποιήσει είναι ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει απαλά με τρόπους που δεν βλέπουμε πάντα να έρχονται. Ξέρω ότι κάποιοι άνθρωποι μπορεί να βρουν αυτή την απόφαση ξαφνική, και κάποιοι μπορεί να αναρωτηθούν πώς μπορώ να το λέω αυτό, αφού έχω περάσει χρόνια κάνοντας τη δουλειά που έκανα. Αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι ειλικρινής. Δεν ξέρω ακριβώς τι με περιμένει στη συνέχεια, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι ο Ιησούς Χριστός έσωσε τη ζωή μου, και δεν μπορώ πλέον να αγνοήσω αυτή την πραγματικότητα», κατέληξε.

Τη «σταύρωσαν» οι ίδιοι οι θαυμαστές της

Όσο γρήγορα κέρδισε τον θρόνο της από τον Διάβολο η νεαρή, άλλο τόσο πιο γρήγορα την γκρέμισε από αυτόν, μόλις μετανόησε δημοσίως. Σε μόλις ένα βράδυ μετά την ανακοίνωση μεταστροφής, 30.000 ακόλουθοι αποχώρησαν σαν ζεματισμένοι από το προφίλ, μόλις αντίκρυσαν το όνομα του Χριστού. Οι αποχωρήσεις θα έφταναν τις εκατοντάδες χιλιάδες, αν η Άλεξ δεν έπαιρνε την επιπλέον απόφαση να απενεργοποιήσει εντελώς τον λογαριασμό της, αφού πρώτα έσβησε όλα τα βίντεο με τα «διαβάσματα» Ταρώ που δημοσίευε εδώ και χρόνια.

Δεν έχει γίνει γνωστό σε ποια χριστιανική ομολογία προσχώρησε η Άλεξ, αλλά δεν παύει να αποτελεί θαύμα μια τόσο δύσκολη και σπάνια ανατροπή, που μάλιστα έγινε γνωστή σε εκατομμύρια κόσμου. Θέλει τεράστια δύναμη αλλά και κυρίως βοήθεια από τον Θεό για να εγκαταλείψεις μια παγιωμένη πλάνη που σου εξασφαλίζει δόξα, χρήμα και εξουσία στους ανθρώπους. Σε τέτοιες περιπτώσεις όπου μετανοούν άτομα με μεγάλη σφαίρα επιρροής, ο Πονηρός λυσσάει εκατονταπλασίως. Μετά την ανακοίνωσή της, η Άλεξ δέχθηκε έναν καταιγισμό πικρόχολων σχολίων που τη «χτυπούσαν» για το παρελθόν που άφησε πίσω:

«Μας εκμεταλλευόσουν για χρόνια, έπαιρνες τα λεφτά μας για συνεδρίες και τώρα ξαφνικά θυμήθηκες ότι αυτό που έκανες ήταν αμαρτία;»

«Αν θεωρείς πλέον τα ταρώ “διαβολικά”, σκοπεύεις να επιστρέψεις τα χρήματα που έβγαλες από εμάς τόσο καιρό;»

«Μας έλεγες να εμπιστευόμαστε το σύμπαν και τον εαυτό μας, και τώρα μας λες ότι όλα αυτά ήταν λάθος; Μας πρόδωσες».

«Από εκεί που ήσουν μια πηγή έμπνευσης για ένα εκατομμύριο ανθρώπους, επέλεξες να γίνεις “βαρετή και συνηθισμένη” (ordinary). Κρίμα».

Αυτά και πολλά άλλα έγραψαν στην Άλεξ, όσοι «άφρισαν» με την αποκήρυξη των σατανικών καρτών Ταρώ. Θα προτιμούσαν ακόμα και να συνεχίσει να τους εξαπατά, παρά να πει ειλικρινά ότι πίστεψε στον Χριστό! Βιτριολικές επιθέσεις για τις αμαρτίες και την «επιχείρηση» της, ακριβώς όπως οι λογισμοί που στέλνει ο Διάβολος στους φρεσκο-μετανοημένους για να τους ρίξει στην απελπισία: «Που πας εσύ να μετανοήσεις, που έκανες αυτό κι αυτό κι εκείνο; Ποιον κοροϊδεύεις; Καλά δεν ήσουν τόσο καιρό; Αποδέξου αυτό που ήσουν. Γύρνα σε εμάς για να πάρεις πάλι τη δόξα σου!».

«Διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος»

Υποθέτω ότι σας φαίνονται οικείοι αυτοί οι φαρμακεροί λογισμοί. Η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν προειδοποιήσει γι’ αυτό το κακοτράχαλο μονοπάτι για όποιον δραπετεύει μακριά από τον κόσμο. Η κοσμική αγάπη, τάχιστα μπορεί να μεταβληθεί σε ατέρμονο μίσος αν διαταράξεις τα πάθη του κόσμου.

«Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ᾿ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος» (Ιωάν. 15, 19). Αν ήσασταν από τον κόσμο, ο κόσμος θα αγαπούσε το δικό του. Επειδή όμως δεν είστε από τον κόσμο και εγώ σας εξέλεξα από τον κόσμο, γι’ αυτό σας μισεί ο κόσμος.

Παρόμοιες περιπτώσεις με την Άλεξ έχουμε και στην Ελλάδα ως τις μέρες μας, με πρώην μάγισσες και μάγους να εγκαταλείπουν αυτό το βάραθρο και να μετατρέπουν τη μεταστροφή τους σε πανίσχυρο όπλο ομολογίας.

Είναι εντυπωσιακό ότι η πορεία της μετάνοιας είναι πάντα απαράλλαχτη, είτε γεννιέται αθέατα σε μια ψυχή που βλέπει μόνο ο Θεός – είτε σε ένα προφίλ στις κορυφές θέασης του διαδικτύου, πάντα ακολουθεί ο ίδιος αόρατος πόλεμος, οι ίδιοι πειρασμοί, η ίδια μάχη. Η αποστασία από τον Θεό με τις διάφορες μορφές της (χαρτομαντεία, καφεμαντεία, κρυσταλλομαντεία, μαγεία, αποκρυφισμός, γιόγκα, αστρολογία κ.λπ) μπορεί να οργιάζει, αλλά στις καλοπροαίρετες ψυχές στέλνει ο Θεός ευκαιρίες για να ελευθερωθούν από τα δόκανα του Διαβόλου.

sportime.

Στο γραφείο ενός ηλικιωμένου αξιωματικού της KGB, ανακρινόταν ένας άντρας που πίστευε στον Θεό. Όλες οι προσπάθειες να τον πείσουν να συνεργαστεί είχαν αποδειχθεί ανεπιτυχείς.

 

«Ας είμαστε ειλικρινείς», είπε ο αξιωματικός. «Τι σου έδωσε αυτός ο Θεός σου, αυτός στον οποίο πιστεύεις τόσο φανατικά; Έχεις μεγάλη οικογένεια, τα παιδιά σου περπατούν σαν κουρελιασμένα, η γυναίκα σου είναι πάντα σε άδεια μητρότητας και εσύ επιμένεις ακόμα! Ξέρεις ότι μπορεί να μην φύγεις ποτέ από εδώ;! Και σε ποιον θα μείνει η παρέα των φίλων σου; Υπόγραψε αυτό το χαρτί και όλα θα είναι διαφορετικά. Μια αξιοπρεπή δουλειά, εισόδημα, σεβασμό. Θα στείλεις τα παιδιά σου στο πανεπιστήμιο».

«Εντάξει, συμφωνώ», απάντησε ο πιστός, «αλλά έχω έναν όρο».

«Ποιος είναι;»

«Έχεις παιδιά;»

«Ναι. Ο γιος μου σύντομα θα γίνει είκοσι δύο ετών, και τι σχέση έχει αυτό με τίποτα;»

«Λοιπόν, αυτό είναι όλο». Θα μου επιτρέψεις να βασανίσω βάναυσα τον γιο σου μέχρι θανάτου και δεν θα με εκδικηθείς γι' αυτό. Αντιθέτως, θα με συγχωρήσεις. Τότε θα μου πεις πόσο με αγαπάς, θα μου υποσχεθείς 24ωρη προστασία για μένα και την οικογένειά μου και βοήθεια σε όλες μου τις ανάγκες. Θα μου χαρίσεις αιώνια ζωή και, για να το πιστέψω, θα αναστήσεις τον γιο σου από τους νεκρούς την τρίτη μέρα. 

Τότε σου ορκίζομαι: θα κάνω ό,τι μου ζητήσεις. Επιπλέον, θα σε αποκαλέσω κύριό μου μπροστά σε όλους και, αν χρειαστεί, θα δώσω και τη ζωή μου για σένα.

Αφού άκουσε, ο αξιωματικός έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα. Έπειτα σηκώθηκε και είπε:

«Συγχωρήστε με για την ανόητη προσφορά μου, είστε ελεύθερος να φύγετε».

Άγιος Σωφρόνιος «Να έχουμε βαθειά ησυχία στην εκκλησία, είναι άκρως πολύτιμο προνόμιο.Μηχανευθείτε τρόπους να είστε με τον Θεό!».

Ο μαθητής του Ιερομόναχος Ζαχαρίας λέει για τον Άγιο Γέροντα Σωφρόνιο :

Ο Γέροντας έδινε μεγάλη σημασία στη Θ. Λειτουργία. Μάλιστα τη λειτουργική προσευχή την ονόμαζε υποστατική προσευχή. Την προσευχή που ανήκει στον άνθρωπο ως εικόνα Θεού, ως πλασμένο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού. Μέσα στη Θ. Λειτουργία ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει όλη τη ζωή του Χριστού, να ζήσει το Χριστό. Έδινε μεγάλη σημασία στην προετοιμασία για τη Θ. Λειτουργία και την προσοχή με την οποία έπρεπε εμείς να τελούμε τη Θ. Λειτουργία και να προσευχόμαστε σ’ αυτή.

Θεωρούσε ο Γέροντας ότι στις μέρες μας μέσα στη Θ. Λειτουργία ο άνθρωπος μπορεί να βρει το παν. Και ότι όταν τελείται με προσοχή η Θ. Λειτουργία έχει μέσα της όλη τη χάρη του Θεού. Εφ’ όσον είναι ο Χριστός που τελεί, στην ουσία, τη Θ. Λειτουργία, όπου είναι ο Χριστός εκεί είναι και όλος ο ουρανός.

Ο Γέροντας έλεγε ότι στις μέρες μας που σχεδόν έχουν εκλείψει οι συνθήκες για την ησυχαστική προσευχή το μόνο που μας έμεινε είναι η Θ. Λειτουργία. Να δώσουμε όλη μας τη δύναμη και όλη μας την προσοχή στο να τελέσουμε τη Θ. Λειτουργία όπως πρέπει για να βρούμε το πλήρωμα της χάριτος, της σωτηρίας.. Όλη μας η ζωή πρέπει να είναι κατά τον τύπο της Θείας Λειτουργίας. Δηλαδή, όπως στη Λειτουργία βασίζομε το Μυστήριο πάνω στο λόγο του Χριστού και καλούμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος με την προσευχή στον Ουράνιο Πατέρα παρακαλώντας ν’ αγιασθούν τα δώρα κι εμείς, έτσι πρέπει νάναι και όλη μας η ζωή’ να βασίζεται πάνω στο λόγο του Θεού και τη δέηση, στην ικεσία. Τότε αγιάζεται όλη η κτίση, ο άνθρωπος και μαζί του όλη η κτίση.

Δεν πονάει το σώμα ,η ψυχή πονάει...

Άγιον Όρος το Κελάκι Αγίων Πάντων, προς Άγιο Νείλο περιοχη Μεγίστης Λαύρας , του μακαριστου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου.

  

Το Ιερό Κελί Αγίων Πάντων υπάγεται στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά της Αθωνικής χερσονήσου, στην ευρύτερη ερημιτική περιοχή του Αγίου Νείλου, πάνω από τα Καυσοκαλύβια και τη θάλασσα.

Ιούλιος ο πορθητής

 

Φοράει νύχτα στα μαλλιά του φεγγαριού την άλω
Να γίνει η αγάπη διάφανη γυναίκα ποθητή

 
Από το κάστρο της ωριάς στέλνει στερνό σινιάλο
Και περιμένει τρέμοντασ ιούλιο πορθητή

 

Με της φωτιάσ τα άλογα ο ήλιοσ ταξιδεύει
Σε πάει όνειρο χρυσό στουσ δρόμουσ τ' ουρανού

 
Και μια ψυχή που καίγεται τον άνεμο αγναντεύει
Και χάνεται στα σύννεφα τσιγάρου πρωινού

 

Ένα τσαμπάκι μέλισσες και λιάτικο σταφύλι
Είναι του μήνα καίσαρα το βιοσ το αληθινό

 
Κι ο ποιητήςπου έψαχνε θαλασσινό τριφύλλι
Έγινε άσπρο ανέσπερο και φωσ εωθινό

 

Άγιοι της γειτονιάς μας...

 

Ζουν ανάμεσά μας και είναι πολύ σημαντικό να τους βρω.

Μπορώ να ψάξω στην εκκλησία: ή την Κυριακή, αν ξυπνήσω και πάω στη λειτουργία (ίσως να πηγαίνω, αλλά με ανοιχτά ή κλειστά τα μάτια;), ή το Σάββατο το απόγευμα στον εσπερινό (μια μικρή τελετή που προετοιμάζει για την κυριακάτικη λειτουργία) ή τη μέρα που οι πιο πολλές ενορίες κάνουν κάποια απογευματινή συνάντηση με ομιλία ή συζήτηση για θέματα πνευματικά ή και κοινωνικά κ.τ.λ. (ρώτα τον παπά της ενορίας σου). "Ενορία" σημαίνει η εκκλησία που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο δρόμο όπου μένεις, στην οποία "ανήκει" το σπίτι σου, εσύ με την οικογένειά σου και όλη η περιοχή σας. Όλοι εσείς, που ζείτε εκεί, είστε μια "ενορία", είστε δηλαδή "ενορίτες", μια πνευματική ένωση.

Εκεί θα δω μερικούς ανθρώπους, ελάχιστους, που το πρόσωπό τους φανερώνει την καθαρότητα και την απλότητα της καρδιάς τους, την ταπεινή ψυχή τους, την αγάπη τους.

Μπορεί βέβαια να έχουν κι αυτοί ελαττώματα ή και να κάνω λάθος και να περάσω για τέτοιον κάποιον υποκριτή (δεν έχω πείρα σε τέτοιες αναζητήσεις). Πάντως εκεί είναι - μάλλον θα είναι κάποιας ηλικίας (όχι οπωσδήποτε) και πιθανότερο να είναι γυναίκες, αν και υπάρχουν και άντρες.

Αυτοί έχουν το Χριστό μέσα τους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ' όσο εγώ. Είναι τα πρότυπά μου. Μπορεί να είναι μορφωμένοι ή αγράμματοι, επιστήμονες ή χαμάληδες... Πάντως είναι εκείνοι που, βλέποντάς τους, θα καταλάβω γιατί η ζωή μου -ή η κοινωνία- πάει χάλια και πώς θα γλιτώσω απ' αυτά τα χάλια και θα πλησιάσω το Χριστό, που γιατρεύει τα πάντα.

Αλλά πρέπει να ψάξω, κάνοντας το σταυρό μου και μια ταπεινή προσευχή (για να μου κάνει δώρο ο Θεός το να βρω έναν απ' αυτούς) και μάλλον καλύτερα ν' αρχίσω σήμερα, ή έστω την ερχόμενη Κυριακή.

Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΥΠΕΡΓΗΡΗ ΚΥΡΙΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Όταν ήμουν στον Άγιο Βασίλειο στην περίοδο 1970-80 είχα γνωρίσει μια οικογένεια, μέλος της οποίας ήταν και η υπέργηρη κυρία Κατερίνα, την οποία περιποιείτο ή κόρη της Καλλιρρόη. Ο σύζυγος της κυρίας Καλλιρρόης ήτο δικηγόρος και λεγόταν Χριστόφορος Σταμάτουζας.

Η κυρία Κατερίνα, λόγω της ηλικίας της, ήταν συνεχώς σε μια καρέκλα, όπου καθόταν με πολλή δυσκολία. Δεν βάδιζε. Άρχισε να μη βλέπει κι όλας. Ήταν όμως χριστιανή πού έκανε τα θρησκευτικά της καθήκοντα: το πρωί την προσευχή της, το βράδυ το Απόδειπνο, τούς Χαιρετισμούς... Όταν άρχισε να μη βλέπει, μου έλεγε:
-Στενοχωρούμαι, γιατί δεν ξέρω τώρα πώς να περάσω όλη την ήμερα, πώς να διαβάσω τις προσευχές μου.
Της είπα λοιπόν:
-Να λες το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Της έδωσα κι ένα κομποσχοινάκι κι όπως καθόταν σε μια πολυθρόνα απ' αυτές τις πάνινες, πού έχουν και χερούλια, έλεγε την ευχή. Κι αυτό την είχε γλυκάνει και πολύ ευχαριστείτο.
-Ά, όλη την ήμερα, ούτε καταλαβαίνω πώς περνάει λέγοντας συνεχώς το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»! Ευχαριστιέμαι μ' αυτό, ευχαριστιέμαι πολύ, γλυκαίνεται το στόμα μου. Όλο έτσι έλεγε.
Κάποτε με ρώτησε:
-Θα με βοηθήσει αυτό, όταν θα έρθει ή ώρα να φύγω απ' αυτόν εδώ τον κόσμο;
-Βεβαίως, της λέω, και να μη στενοχωριέσαι. Αν λες συνεχώς την εύχούλα να μην ανήσυχης καθόλου θα έρθω εγώ και θα σου δώσω το κλειδί για ν' άνοιξης την πόρτα του Παραδείσου.
(Εγώ αυτό το είπα για να της δώσω ελπίδα και να της αφαιρέσω τον φόβο του θανάτου).

Αρρώστησε και βάρυνε πολύ. Πήγαινα και την κοινωνούσα σχεδόν κάθε εβδομάδα για να παίρνει δύναμη. Ένα βράδυ κατά τις 2.00 ή ώρα, ξυπνάει την κόρη της και λέει:
-Ετοιμάσου. Όπου να ναι έρχεται ο πατήρ Στέφανος να με κοινωνήσει.
-Ό πατήρ Στέφανος θα κοιμάται τώρα στο σπίτι του, της απάντησε ή κόρη της.
-Όχι, όχι, θα ρθή, θα έρθει τώρα! Σε παρακαλώ, ετοίμασε το τραπεζάκι. Βάλε το θυμιατό, βάλε και το κερί.
(Έτσι έκαμαν πάντοτε. Ετοίμαζαν ένα τραπεζάκι στρογγυλό, με άσπρη πετσέτα και επάνω το καντήλι, το κηροπήγιο και το θυμιατό δίπλα, αναμμένα όλα. Άπλωνα το "μάκτρο" [την πετσέτα που σκουπίζουμε τα χείλη μας όταν κοινωνάμε], ακουμπούσα πάνω τα τίμια Δώρα, έκανα την ένωση και την κοινωνούσα.)
-Τα ετοίμασες; ρώτησε την κόρη της.
-Τα ετοίμασα.
-Χτυπάει ή πόρτα. Πήγαινε να άνοιξης.

Έκανε ή κόρη της ότι πήγαινε να άνοιξη. Αύτη περίμενε. Έκανε το σταυρό της, πήρε το "μάκτρο", (υποθετικά), το έβαλε κάτω από το σαγόνι της, άνοιξε το στόμα της, κατάπιε, σκουπίστηκε, έδωσε πίσω το "μάκτρο", έκανε με ευλάβεια το σημείο του σταυρού, σταύρωσε τα χέρια της και περίμενε να φύγω. Ποιος ξέρει; Προφανώς Άγγελος την κοινώνησε στο πρόσωπο το δικό μου. Αποκλείεται να ήταν παραίσθησις. Ήταν ένα γεγονός πραγματικό, όπου κοινώνησε των άχραντων Μυστηρίων αλλά σε πνευματική μορφή.
Την άλλη μέρα με ειδοποίησαν, πήγα, και μου είπαν ιδιαιτέρως τι συνέβη. Πλησίασα την άρρωστη και μου είπε:
- Σ' ευχαριστώ πού ήρθες τη νύχτα... Το κλειδί που είναι;...

-Μη στενοχωριέσαι κυρία Κατερίνα και το κλειδί θα πάρεις! Την επομένη το βράδυ με ειδοποίησαν ότι εκοιμήθη. Πήγα στο σπίτι και μου διηγήθηκαν τα εξής: Ήρθε ή στιγμή να φύγει και έλεγε:
Πάτερ Στέφανε, φεύγω! Ήρθαν οι Άγγελοι! Που είσαι; που είσαι; Έλα... ήδη με έφεραν μπροστά στην πόρτα του Παραδείσου και είναι κλειστή... Θέλω το κλειδί, το κλειδί, πού μου υποσχέθηκες, το κλειδί, το κλειδί... Α, ευχαριστώ...

Άπλωσε το χέρι της και φάνηκε σαν να πήρε ένα μεγάλο παλαιό κλειδί, γύρισε το χέρι της, όπως κάνουμε όταν ανοίγουμε με κλειδί μια πόρτα, κατέβασε το χέρι της, έκανε το σημείο του σταυρού, "σ' ευχαριστώ..." είπε και εκοιμήθη. Έτσι έφυγε ή κυρία-Κατερίνα με το κλειδί του Παραδείσου στο χέρι!

*****

Ο ΠΑΠΑ ΛΑΜΠΡΟΣ

Τον Αύγουστο του 2003 εκοιμήθη οσιακώς ό παπα-Λάμπρος. Έγγαμος ιερεύς με καλή και χρηστή οικογένεια. Ητο φιλακόλουθος, απλούς, ταπεινός, ήσυχος και αφανής Λειτουργός, με αρίστη θα λέγαμε, την "έξωθεν καλήν μαρτυρίαν".

Μετά την κοίμηση του και την κατάλληλη ιερατική προετοιμασία, τον παρέλαβε ο εργολάβος κηδειών και τον τοποθέτησε στο νεκροθάλαμο-ψυγείο. Την άλλη μέρα και δύο ώρες πριν από την κανονική τοποθέτηση του στον μικρό θάλαμο αναμονής, έβγαλαν τον κεκοιμημένο από το ψυγείο και τον έβαλαν πάνω σ' ένα πέτρινο βάθρο. Ό εργολάβος, περιποιούμενος τον νεκρό παπα-Λάμπρο, διαπιστώνει ΚΑΤΙ πού τον κάνει να βγει έξω και να φωνάξει:
-'Ελάτε να δείτε έναν πεθαμένο παπά - ΑΓΙΟ! Πιάστε τον! Μόλις τώρα τον βγάλαμε από το ψυγείο και είναι ζεστός!... Ελάτε να κουνήσουμε τα χέρια και τα πόδια του. Είναι ζεστά και εύκαμπτα.

Και πράγματι είχαν τέτοια ευλυγισία και τέτοια θερμότητα, σαν να ήταν ζωντανός. Όσοι είχαν μαζευτεί εκεί, κοίταζαν έκπληκτοι ακόμη και τα πόδια του, πού ήσαν κίτρινα σαν κεχριμπάρι!... Μάλιστα! μαλακά, ζεστά και κίτρινα σαν το χρυσάφι!...
Έκαναν πολλές φορές τον Σταυρό τους θαυμάζοντες το γεγονός και την μαρτυρία αυτήν την κατέθεσαν στα παιδιά του. Κι εγώ ταπεινά σας την μεταφέρω.
Ό παπά-Λάμπρος δεν ήταν γνωστό όνομα, αλλά οπωσδήποτε ήταν από τούς αφανείς εκείνους έγγαμους ιερείς με ζωντανή την πίστη και την αγάπη προς το Θεό και πού την νύκτα όρθιος και για ώρες προσηύχετο μετά δακρύων, με τα χέρια υψωμένα, εκλιπαρώντας τον Θεό για έλεος και φιλανθρωπία.

*****

Καλωσορίσατε, Άγιοι Απόστολοι! Καλώς ήλθατε!!! Ναι έρχομαι... ευχαριστώ! ευχαριστώ!

Ένας άξιος λειτουργός του Θεού, ύστερα από πενήντα χρόνια ευδόκιμου προσφοράς στο θυσιαστήριο, αρρώστησε και ήρθε ή ώρα του θανάτου του. Σε κάποια στιγμή ανοίγει τα μάτια του, κοιτάζει ψηλά και σηκώνοντας ελαφρά τα χέρια του, είπε:
-Καλωσορίσατε, Άγιοι Απόστολοι! Καλώς ήλθατε!!! Ναι έρχομαι... ευχαριστώ! ευχαριστώ!
Αμέσως η πρεσβυτέρα του, τα παιδιά του και οι συγγενείς, που ήσαν γύρω από το κρεβάτι του, τον ρώτησαν:
-Τί συμβαίνει πάτερ μου; Για ποιους Αποστόλους μιλάς;
Και εκείνος τούς απάντησε;
-Μα δεν βλέπετε την χορεία των δώδεκα Αποστόλων; Δεν βλέπετε τούς πρωτοκορυφαίους Πέτρο και Παύλο; Και σε λίγο:
-Ναι, έρχομαι... Σας ευχαριστώ!!!
Και με τις λέξεις αυτές παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια των Αγίων Αποστόλων και ασφαλώς εκείνοι με τη σειρά τους θα την παρέδωσαν στα χέρια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, για να λάβει τον δίκαιο μισθό του, αφού με τόση ευλάβεια, πίστη, ταπείνωση και αξιοσύνη Τον υπηρέτησε τόσα χρόνια.

Από το βιβλίο του π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

*****

Μια αφανής αγία (τυφλή, βασανισμένη, με τρομερά προβλήματα)

Σε μια κωμόπολι της βορείου Ελλάδος ζούσε μια κοπέλα τυφλή, ονόματι Ασπασία. Ήταν ορφανή, πολύ φτωχή και εγκαταλελειμμένη απ’ όλους γι’ αυτό και μεγάλωσε χωρίς να μπορέση να μάθη γράμματα.
Ήταν περίπου 18-20 ετών, όταν πέρασε κάποιος ιεροκήρυκας της μητροπολιτικής περιφερείας και την είδε, την πήρε μαζί του και την έβαλε στη Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη κι έτσι έμαθε ανάγνωσι δια της αφής κατά το σύστημα των τυφλών. Εν συνεχεία, αφού έμαθε καλώς να διαβάζη, της χάρισε και μια Καινή Διαθήκη , γραμμένη στην ίδια γλώσσα, στη γλώσσα των τυφλών.
Άρχισε λοιπόν η κοπέλα να τη διαβάζη ψηλαφώντας τη με τα δάχτυλα. Κι όσο τη μελετούσε, τόσο και μάθαινε τι ήταν ο Χριστός και τι έκανε γι’ αυτήν προσωπικά καθώς και για ολόκληρο τον κόσμο. Και όσο μάθαινε, τόσο γαλήνευε και τόσο ειρήνευε η ταραγμένη της καρδιά. Ο πόνος από τα τόσα βασανιστικά χρόνια που πέρασε, μαλάκωσε μέσα από τη μελέτη της Καινής Διαθήκης. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά γέμισε από χαρά και ειρήνη. Πλημμύρισε από ευτυχία. «Βρήκα τη χαρά, έλεγε. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της ψυχής μου κι αν λείπουν τα μάτια του σώματος, δεν με πειράζει. Με τα μάτια της ψυχής μπορώ να δω όλο τον κόσμο». Έβλεπε το φως του Θεού σε κάθε Θεία Λειτουργία και εχαίρετο. (Εμείς που είμαστε «ανοιχτομάτηδες» το βλέπουμε αυτό το Φως;…).
Κάποτε όμως έπαθε μια φοβερή δερματική νόσο που επρόσβαλε ακόμη και τα χέρια της, τα οποία «κάηκαν», με αποτέλεσμα να χάση από τα δάχτυλά της την αφή. Δεν μπορούσε πλέον να ψηλαφήση την Αγία Γραφή ούτε και κανένα άλλο ιερό βιβλίο.
Η λύπη της και ο πόνος της ήταν απερίγραπτος. Έκλαιγε μέρα-νύχτα. Είχε χάσει τη δυνατότητα να παίρνη δύναμι και χαρά μέσα από το άγιο Βιβλίο. Της είχε μείνει όμως η προσευχή. Διότι, όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη, στη Σχολή τυφλών ένας Αγιορείτης μοναχός, της δίδαξε τον τρόπο πώς να λέγη την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Έκανε λοιπόν πολλή προσευχή, για να δώση ο Ιησούς Χριστός μια καλή λύσι. Και ο Θεός απάντησε.
Μια μέρα πήρε με λαχτάρα το ιερό Βιβλίο, την Καινή Διαθήκη, και το έφερε στο στόμα της, για να ασπαστή τα γράμματά του, που αυτά τα γράμματα, μας μεταφέρουν τη σοφία του Θεού, τη λύτρωσι και τη σωτηρία. Και τότε ανακάλυψε κάτι παράξενο: κατάλαβε ότι μπορούσε να διαβάζη την γραφή των τυφλών με τα χείλη της! Και ξαναγέμισε η ζωή της χαρά, που της την έδινε πάλι η μελέτη του λόγου του Θεού. Και μέσα απ’ αυτή την παράδοξη μελέτη, ήλθε η δοξολογία, ήλθε η ευχαριστία, ήλθε η ζώσα προσευχή.
Μελετούσε και ύστερα έκανε προσευχή μετά δακρύων για όσους είχαν τα ίδια προβλήματα με σωματικές αναπηρίες και ασθένειες και ιδιαιτέρως προσευχή για όσους ήσαν τυφλοί στην ψυχή από την αμαρτία. Με την προσευχή της έβλεπε το θρόνο του Θεού και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για τους πτωχούς , τα ορφανά, τους ανέργους, τους αστέγους, για όλους τους ασθενείς. Για τους καλούς και τους κακούς, για τους αγαθούς και πονηρούς, για τους δικαίους και αδικουμένους, αλλά και για εκείνους που εξακολουθούν να αδικούν τον κόσμο… για τους άρχοντας και τους αρχομένους. Όλοι τους να φωτιστούν κι όλοι τους να δουν το Φως το αληθινό, τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου!
Κάποτε, αρρώστησε βαρειά. Εξομολογήθηκε για τελευταία φορά και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων. Και ζήτησε την Καινή Διαθήκη, είπε να την ανοίξουν και ανοιχτή να της την ακουμπήσουν στα χείλη της.
Άπλωσε τα χέρια της η Ασπασία και την κράτησε γερά, αλλά ξεψυχισμένα. Οι οικείοι της κατά Θεία Πρόνοια την άνοιξαν στο Α΄ κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Και επαναλαμβάνοντας συνεχώς το «Εν αρχή ην ο Λόγος ,και ο Λόγος ην προς τον Θεόν», πέταξε η ψυχούλα της ψηλά στον ουρανό, ενώ συγχρόνως πλημμύρισε το δωμάτιό της με άρρητη γλυκύτατη ευωδία.
Είναι κι αυτή μια αφανής αγία!...

Από το βιβλίο: «ΟΙ ΑΝΑΒΑΘΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΟΡΕΙΑ», π. ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΕΙΡΑΙΑΣ 2011 ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ «ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ», ΣΕΡΓΟΥΛΑ ΔΩΡΙΔΟΣ

Μόρφου Νεόφυτος: Τὸ δὲ χάρισμα, τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ, ζωὴ αἰώνιος…

 Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου  Νεοφύτου κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία τὴν Κυριακὴ Δ΄ Ματθαίου, ποὺ τελέστηκε στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου τοῦ Κυπρίου στὴν ἱερὰ μονὴ Ἁγίου Νικολάου παρὰ τὴν Ὀροῦντα. Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε τὸ ἐτήσιο μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ καὶ ὁσίας μνήμης Μητροπολίτου Κεφαλληνίας κυροῦ Γεράσιμου Φωκᾶ καὶ τῆς μακαριστῆς καθηγουμένης τῆς Μονῆς, Γερόντισσας Ἰουστίνης Μοναχῆς (28.06.2026).

Μια εντυπωσιακή μαρτυρία

Ένα ακομη αρχείο που αποδεικνύει ποιοι έφτιαξαν την λεγόμενη Αναγέννηση...

Η Ευρώπη καμαρώνει για την Αναγέννηση, αλλά ξεχνά ποιος της έμαθε γράμματα. Ένα μνημειώδες ψηφιακό αρχείο στη Βενετία αποκαλύπτει την πραγματική ιστορία

---

Η σύγχρονη Δύση αρέσκεται να περηφανεύεται για την πνευματική της υπεροχή, μοιράζοντας απλόχερα εύσημα στον εαυτό της για το θαύμα της Αναγέννησης.

Η αλήθεια όμως κρύβεται στα σκονισμένα χειρόγραφα και τα κιτρινισμένα χαρτιά που διέσωσαν με νύχια και με δόντια οι πρόγονοί μας. Το τεράστιο ψηφιακό αρχείο του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας έρχεται να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, αποδεικνύοντας με αδιάσειστα στοιχεία ότι η ευρωπαϊκή αφύπνιση μιλάει καθαρά ελληνικά.

Το αρχέγονο brain drain που φώτισε την Ευρώπη

Η πτώση της Θεσσαλονίκης στους Οθωμανούς το 1430 και η οριστική άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 δεν ήταν απλώς στρατιωτικές ήττες. Ήταν η αφετηρία για τη μεγαλύτερη και πιο καθοριστική μεταφορά γνώσης στην παγκόσμια ιστορία. Χιλιάδες Έλληνες λόγιοι, αριστοκράτες και κληρικοί δεν έφυγαν ως ικέτες προς τη Δύση. Πέρασαν την Αδριατική κρατώντας στα χέρια τους τον ίδιο τον πολιτισμό.

Άνθρωποι όπως ο Θεόδωρος Γάζας δεν ενσωματώθηκαν απλώς στα ιταλικά σαλόνια. Έγιναν οι απόλυτοι πνευματικοί ηγέτες, μεταλαμπαδεύοντας τη βυζαντινή σοφία σε μια Ευρώπη που πάσχιζε να ξεφύγει από τον μεσαιωνικό σκοταδισμό. Αυτή η πρώιμη «διαρροή εγκεφάλων» ήταν το πραγματικό καύσιμο που έβαλε μπροστά τη μηχανή της Αναγέννησης, συνδέοντας την αρχαιοελληνική σκέψη με τον σύγχρονο κόσμο.

Ο Άγιος Γεώργιος ως άτυπο ελληνικό κράτος

Η Βενετία δεν ήταν απλώς ένας σταθμός. Έγινε το νέο ορμητήριο του Ελληνισμού. Μέχρι το 1498, περίπου 5.000 Έλληνες είχαν συγκροτήσει μια πανίσχυρη κοινότητα στην καρδιά της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας. Δεν αφομοιώθηκαν, δεν ξέχασαν και δεν συμβιβάστηκαν.

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων ορθώθηκε ως το απόλυτο σύμβολο της Ορθοδοξίας στη Δυτική Ευρώπη. Σε μια εποχή που το ελληνικό έθνος στέναζε υπό τον οθωμανικό ζυγό, η κοινότητα της Βενετίας λειτουργούσε ως ένα άτυπο, ελεύθερο κράτος. Διατήρησαν τη γλώσσα, χρηματοδότησαν την εκπαίδευση, κράτησαν ζωντανή τη θρησκεία και κυριάρχησαν στο ευρωπαϊκό εμπόριο, αποδεικνύοντας την αστείρευτη αντοχή του λαού μας.

140.000 αποδείξεις της ιστορικής μας συνέχειας

Σήμερα, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης περνάει όλη αυτή την κληρονομιά στην ψηφιακή εποχή. Περισσότερα από 140.000 τεκμήρια από το 1498 έως το 1954 βγαίνουν στο παγκόσμιο φως. Δεν μιλάμε για απλά νομικά έγγραφα. Ανάμεσά τους βρίσκονται αριστουργήματα της τέχνης, όπως το εικονογραφημένο χειρόγραφο για το Ρομάντζο του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τις 250 σπάνιες μινιατούρες.

Τα αρχεία αυτά αποκαλύπτουν και κάτι ακόμα πιο βαθύ. Την αλληλεγγύη. Τα δίκτυα των Ελλήνων της Βενετίας στήριζαν αθόρυβα και σταθερά τους εκτοπισμένους πρόσφυγες σε κάθε εθνική κρίση, προσφέροντας καταφύγιο σε οικογένειες ακόμα και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.

Η ψηφιοποίηση αυτής της ιστορίας δεν είναι απλώς μια ακαδημαϊκή υποχρέωση. Είναι μια ηχηρή απάντηση απέναντι σε όσους προσπαθούν να παραχαράξουν την πορεία μας. Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία δεν περίμεναν κανέναν δυτικό διαφωτισμό για να υπάρξουν. Αντίθετα, αυτοί ήταν που άναψαν το φως όταν οι υπόλοιποι περπατούσαν ακόμα στα σκοτάδια.

Η Ευρώπη καμαρώνει για την Αναγέννηση, αλλά ξεχνά ποιος της έμαθε γράμματα. Ένα μνημειώδες ψηφιακό αρχείο στη Βενετία αποκαλύπτει την πραγματική ιστορία

Η Διεθνούς φήμης Σοπράνο Χριστίνα Πουλίτση.

Τι είναι ο άνθρωπος, και πόση αξία έχει η καταγωγή μας, και σε πόση αρετή μπορεί να φτάσει αυτό το ζώο, το φανέρωσε καλύτερα από όλους τους ανθρώπους ο Παύλος.

 

Ακόμα τώρα εξακολουθεί, από τότε που έζησε, να υπερασπίζη την ανθρώπινη φύση μας για χάρη του Κυρίου, σ’ όλους που την κατηγορούν, και να παρακινή στην αρετή, και να κλείνη τα στόματα εκείνων που βλαστημούν, και να δείχνη ότι δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανά μέσα σ’ αγγέλους και σ’ ανθρώπους, αν θέλωμε να προσέχωμε τον εαυτό μας.

Γιατί από την ίδια φύση ήταν κι’ εκείνος και δεν είχε διαφορετική ψυχή, ούτε κατοίκησε σε άλλο κόσμο. Ανατράφηκε στην ίδια γη και χώρα, κάτω από τους ίδιους νόμους και τα ίδια έθιμα, κι’ όλους τους ανθρώπους τους ξεπέρασε, από τότε που υπήρξαν κι’ έζησαν άνθρωποι.

Πού είναι λοιπόν αυτοί που λένε ότι είναι δύσκολη η αρετή κι’ εύκολη η κακία;

Εκείνος αντιμιλεί σ’ αυτούς και λέει· «Η προσωρινή ελαφρά θλίψη, προετοιμάζει αιώνιο ποσό δόξας που ξεπερνά κάθε μέτρο». Κι’ αφού οι θλίψεις αυτές ειναι ελαφρές, πολύ περισσότερο οι ηδονές του ανθρώπου.

Και δεν είναι να τον θαυμάζης μόνο γι’ αυτό, ότι από την περίσσια προθυμία ούτε ένοιωθε καθόλου τους κόπους για την αρετή, αλλά ότι ζούσε στην αρετή χωρίς να περιμένη κανένα μισθό.

Γιατί εμείς κι’ όταν μας περιμένη μισθός, δεν ανεχόμαστε να κοπιάσωμε γι’ αυτήν, ενώ εκείνος και χωρίς βραβεία την ακολουθούσε και την αγαπούσε, και ξεπερνούσε με κάθε ευκολία αυτά που φαίνονται εμπόδια της αρετής.

Ούτε ασθένεια του σώματος, ούτε δυσκολία περιστάσεων, ούτε φυσικούς περιορισμούς προφασιζόταν, ούτε άλλο τίποτα. Είχε αναλάβει φροντίδα μεγαλύτερη κι’ από όση έχουν στρατηγοί και βασιλείς κι’ όλοι όσοι ζούν στη γη, κι’ όμως ήταν ακούραστος κάθε μέρα, κι’ όσο οι κίνδυνοι τον απειλούσαν, τόσο αποκτούσε δυνατότερη την προθυμία.

Αυτό φανέρωνε όταν έλεγε· «Τα περασμένα τα λησμο νω και προχωρώ σ’ αυτά που έρχονται», κι’ όταν περίμενε τον θάνατο καλούσε και τους άλλους να ευχαριστηθούν λέγοντας· «Κι’ εσείς να χαίρετε και να παίρνετε μέρος στη χαρά μου».

Κι’ όταν έβλεπε να έρχωνται κίνδυνοι και προσβολές και κάθε ατιμία, σκιρτούσε πάλι, κι’ έλεγε γράφοντας στους Κορίνθιους. «Γι’ αυτό και νοιώθω χαρά στις ασθένειες, στις προσβολές, στους διωγμούς».

Αυτά τα ωνόμασε «όπλα δικαιοσύνης» φανερώνοντας ότι κι’ από αυτά είχε πολύ μεγάλη ωφέλεια και πάντοτε απρόσβλητος ήταν από τους εχθρούς του. Παντού τον χτυπούσαν, τον υβριζαν, τον κακολογούνσαν, κι όμως εκείνος, σα να δοξαζόταν σε θριάμβους και σα να ύψωνε σ’ όλη τη γη αδιάκοπα τα τρόπαια, έτσι καμάρωνε και χάρη ωμολογούσε στον Θεό, λέγοντας· «Ας έχη δόξα ο Θεός που μας κάνει πάντοτε να θριαμβεύωμε».

Για το κήρυγμα προτιμούσε να τον ντροπιάζουν και να τον κακολογούν περισσότερο απ’ όσο προτιμούμε εμείς να μας τιμούν.

Προτιμούσε το θάνατο παρά εμείς τη ζωή, και τη φτώχεια παρά εμείς τον πλούτο, και τους κόπους παρά άλλοι τις ανέσεις, κι’ όχι μόνο περισσότερο, αλλά πολύ περισσότερο, και το να λυπάται πιο πολύ παρά άλλοι το να χαίρουν, και το να εύχεται για το καλό των εχθρών του πιο πολύ, απ’ όσο εύχονται το κακό των εχθρών τους άλλοι.

Αντίστρεψε την τάξη των πραγμάτων, ή καλύτερα, εμείς την αντιστρέψαμε, γιατί εκείνος την εφύλαξε όπως ενομοθέτησε ο Θεός. Ήξερε καλά τι είναι φυσικό να γίνεται και τι δεν είναι.

Ποια απόδειξη έχομε γι’ αυτά; Ο Παύλος ήταν άνθρωπος κι’ είχε προτιμήσεις σ’ αυτά κι’ όχι σ’ εκείνα. Αυτό μονάχα φοβόταν εκείνος και απόφευγε, το να αντιταχθή στον Θεό. Κανένα άλλο.

Όπως δεν ποθούσε άλλο τίποτα παρά το να αρέση στον Θεό. Τίποτα άλλο από όσα υπάρχουν κι’ απ’ όσα θα υπάρξουν. Μη σκεφθής πόλεις και έθνη και βασιλιάδες και στρατόπεδα και όπλα και χρήματα και εξουσίες και δυναστείες.

Αυτά δεν τα θεωρούσε ούτε αράχνες. Σκέψου όσα υπάρχουν στον ουρανό και και τότε θα δης το δυνατό έρωτα που είχε για τον Χριστό.

Ο Χριστός ήταν γι’ αυτόν το ανώτερο αγαθό, ούτε των αγγέλων την αξία εθαύμασε, ούτε των αρχαγγέλων, συν τε άλλο τίποτα. Πάνω από όλα είχε μέσα του τον έρωτα του Χριστού και κοντά του θεωρούσε τον εαυτό του απ’ όλους πιο ευτυχισμένο.

Χωρίς τον Χριστό δεν ευχόταν να βρεθή ούτε ανάμεσα στις κυριότητες, ούτε στις αρχές, ούτε στις εξουσίες*.

Προτιμούσε να είναι ανάμεσα στους τελευταίους και στους κολασμένους και να έχη την αγάπη του στον Χριστό, παρά να είναι ανάμεσα στους πρώτους και στους τιμημένους, χωρίς αυτήν. Γιατί μια ήταν η κόλαση γι’ αυτόν, το να στερηθή αυτή την αγάπη. Αυτό ήταν για τον Παύλο γέεννα, αυτό τιμωρία, αυτό αμέτρητα κακά.

Όπως απόλαυσή του ήταν να χαίρεται αυτή την αγάπη. Αυτό ήταν για εκείνον ζωή, αυτό κόσμος, αυτό άγγελος, αυτό παρόντα, αυτό μέλλοντα, αυτό βασιλεία, αυτό υπόσχεση, αυτό αμέτρητα αγαθά.

Κάθε τι που είχε σχέση μ’ αυτή την αγάπη, δεν το λογάριαζε ούτε δυσάρεστο ούτε ευχάριστο. Και περιφρονούσε όλα όσα έβλεπε, σαν το σαπισμένο χορτάρι. Οι μανιασμένοι τύραννοι και οι λαοί, ήταν γι’ αυτόν κουνούπια. Ο θάνατος και οι τιμωρίες και χίλια μαρτύρια, ήταν γι’ αυτόν παιχνίδια παιδικά. Μα όλα τα υπόφερνε για τον Χριστό.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την Ψευδοσύνοδο της Κρήτης.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου- συγγραφέως
Εν Θεσσαλονίκη τη 29^η Ιουνίου 2026

    Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς πραγματοποιήθηκε, όπως είναι γνωστό, στο Κολυμπάρι της Κρήτης η ψευδοσύνοδος της Κρήτης, (16 έως 27 Ιουνίου 2016).  Ένα κατ’ εξοχήν τραγικό και συγκλονιστικό εκκλησιαστικό γεγονός παγκοσμίων διαστάσεων με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ζωή της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που προκάλεσε το πλέον οδυνηρό πλήγμα στο σώμα της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που σήμανε τον θρίαμβο της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και γέμισε με απερίγραπτη θλίψη την θριαμβεύουσα και τη στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού.

    Με αφορμή, λοιπόν, τη θλιβερή αυτή επέτειο θεωρήσαμε αναγκαίο να  καταθέσουμε στον πιστό λαο του Θεού κάποιες αλήθειες που αφορούν την ψευδοσύνοδο, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να διδάσκονται οι νεώτεροι.

    Η ψευδοσύνοδος δεν αποτελεί οργανική συνέχεια των αρχαίων μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων, διότι δεν έχει τίποτε κοινό μ’ αυτές. Και τούτο διότι:

    1. Όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι συνεκαλούντο πρωτίστως και κυρίως για να καταδικάσουν αιρέσεις της εποχής των. Η «Σύνοδος» της Κρήτης καμιά αίρεση δεν επεσήμανε, ούτε κατεδίκασε, (η λέξη αίρεση είναι άγνωστη στα κείμενά της), ωσάν η Εκκλησία να έπαυσε να πολεμείται στην εποχή μας από σύγχρονες αιρέσεις, ενώ η θλιβερή σύγχρονη πραγματικότητα μαρτυρεί το ακριβώς αντίθετο. Απ’ εναντίας μάλιστα κατοχύρωσε και νομιμοποίησε συνοδικά την παναίρεση του Οικουμενισμού και αναγνώρισε ως «Εκκλησίες» τους ετεροδόξους.

    2. Στις Οικουμενικές Συνόδους, κάθε επομένη Σύνοδος επεκύρωνε τις δογματικές αποφάσεις όλων των προηγουμένων. Αντίθετα η «Σύνοδος» της Κρήτης καμία από τις δογματικές αποφάσεις των προγενεστέρων Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων δεν θεώρησε χρέος της να επικυρώσει. Και τούτο διότι αν το έπραττε, θα ήταν αναγκασμένη να ανανεώσει την καταδίκη των ετεροδόξων ως αιρετικών, πράγμα που δεν το ήθελε επ’ ουδενί λόγω.

    3. Κατεπάτησε και ακύρωσε στην πράξη θεοπνεύστους Ιερούς Κανόνες διαχρονικού κύρους, όπως αυτούς που απαγορεύουν τις συμπροσευχές, τους μεικτούς γάμους κ.λ.π.

     4. Προσκάλεσε εκπροσώπους των αιρετικών κοινοτήτων των Παπικών, Προτεσταντών, και Μονοφυσιτών ως τιμώμενα πρόσωπα, κάτι που είναι μια πρωτοφανής καινοτομία, ξένη προς την Συνοδική μας Παράδοση. Ποτέ στην ιστορία των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων δεν υπήρξε το φαινόμενο να προσκαλούνται αιρετικοί ως τιμώμενα πρόσωπα, αλλά πάντοτε ως υπόδικοι και ως απολογούμενοι, ως ένοχοι αιρετικών διδασκαλιών.

    5. Τα θέματα και οι αποφάσεις τις οποίες έλαβε ήταν προδιαγεγραμμένες και προαποφασισμένες. Οι προειλημμένες αποφάσεις, όπου ο ανθρώπινος παράγων παίζει τον κυρίαρχο, ή και τον αποκλειστικό ρόλο στη λήψη των αποφάσεων, αποτελούν κατ’ ουσίαν εμπαιγμό του αγίου Πνεύματος και ένα από τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.

    6. Η «Σύνοδος» αυτή συγκλήθηκε κατά παράβασιν του Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας, που υπογράφηκε κατά την Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016. Ο εν λόγω Κανονισμός μεταξύ άλλων προέβλεπε, ότι η Σύνοδος «συγκαλείται υπό της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου, συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων πασών των υπό πάντων ανεγνωρισμένων κατά τόπους Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών» (αρθ.1). Ωστόσο τέσσαρες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας), ζήτησαν την αναβολή της «Συνόδου», με σκοπό την εκ νέου μελέτη των προσυνοδικών κειμένων, διότι αυτά περιείχαν αντιφάσεις, ασάφειες και κακόδοξες διατυπώσεις. Επειδή όμως το αίτημά τους απερρίφθη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τελικά δεν έλαβαν μέρος στη «Σύνοδο». Επομένως η «Σύνοδος» συνεκλήθη χωρίς να πληρούται ο όρος της ομοφωνίας, που προβλέπει ο Κανονισμός.

    7. Προκάλεσε αλλοίωση και στρέβλωση του παραδοσιακού Συνοδικού Συστήματος και καθιέρωσε για πρώτη φορά ένα άλλο Συνοδικό Σύστημα, το οποίο οφείλεται κυρίως και πρωτίστως στην ανάπτυξη μιάς νέας οικουμενιστικής θεωρίας αυτής του «πρώτου άνευ ίσων».  

    8. Είχε σοβαρότατο έλλειμα συνοδικότητος, τόσο κατά την περίοδο της προετοιμασίας της, όσο και κατά την διεξαγωγή της διότι:

    Α). Τα προσυνοδικά κείμενα παρέμεναν άγνωστα επί μακρά σειρά ετών στις Ιεραρχίες των κατά τόπους Εκκλησιών και δεν έτυχαν συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας από τις εν λόγω Ιεραρχίες. Κοινοποιήθηκαν μόλις τον Φεβρουάριο του 2016, ολίγους μήνες πριν από την έναρξη της «Συνόδου», οπότε δεν δόθηκε επαρκής χρόνος συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας.

    Β). Δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν όλοι οι επίσκοποι της ανά την Οικουμένην Ορθοδοξίας, αλλά μόνον εικοσιτέσσερις από κάθε Τοπική Αυτοκέφαλη Εκκλησία. Από το σύνολο των 800 περίπου Επισκόπων της ανά την Οικουμένην Εκκλησίας συμμετείχαν μόλις 156.

    Γ). Στις συνοδικές αποφάσεις υιοθετήθηκε το σχήμα: μία ψήφος – μία Εκκλησία, πράγμα που αποτελεί μια πρωτοφανή συνοδική καινοτομία. Οι κληθέντες να συμμετάσχουν στη «Σύνοδο» επίσκοποι ήταν απλώς διακοσμητικά στοιχεία, διότι δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Αποφασιστική ψήφο είχαν μόνο οι δέκα παρόντες Προκαθήμενοι, πράγμα που προσβάλλει την ισότητα των επισκόπων, διότι μεταβάλλει τους προκαθημένους από «πρώτους μεταξύ ίσων» σε «πρώτους άνευ ίσων» .

    Δ). Καταφρονήθηκε επιδεικτικά στην όλη συνοδική διαδικασία ο συνοδικός ρόλος του  υπόλοιπου κλήρου, του μοναχισμού και του πιστού λαού του Θεού, λες και τα θέματα της πίστεως είναι μια ιδιωτική υπόθεση των αρχιερέων και των Προκαθημένων. Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι καταφρονήθηκαν οι εισηγήσεις και τα πορίσματα της Ημερίδος που έγινε στον Πειραιά, (23.3.2016), οι επισημάνσεις εγκρίτων καθηγητών των Θεολογικών Σχολών, αλλά και άλλες δημοσιεύσεις καταξιωμένων θεολόγων, κληρικών και λαϊκών. Καταφρονήθηκαν οι πρό της ψευδοσυνόδου επισημάνσεις και παρατηρήσεις των είκοσι αγιορειτικών Μονών και εν γένει όλου συλήβδην του αγιορειτικού και λοιπού Μοναχισμού.

    Ε) Προ πάντων καταφρονήθηκαν και δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν επισημάνσεις και παρατηρήσεις αγίων ανδρών, όπως του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του αγίου Φιλόθεου Ζερβάκου κ.α., οι οποίοι ομίλησαν εν αγίω Πνεύματι περί της μελλούσης Συνόδου.

    ΣΤ) Η ψευδοσύνοδος αυτοαναγορεύθηκε ως η υπέρτατη αυθεντία και ο έσχατος κριτής σε θέματα πίστεως.  Επομένως παραθεωρήθηκε το γεγονός ότι, σύμφωνα με την Διακήρυξη των Πατριαρχών της Ανατολής του 1848, έσχατος κριτής της ορθότητος και της εγκυρότητος των αποφάσεων των Συνόδων είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας, οι κληρικοί, οι  μοναχοί και ο πιστός λαός του Θεού, ο οποίος, με την γρηγορούσα εκκλησιαστική και δογματική του συνείδηση επικυρώνει, ή  απορρίπτει τις αποφάσεις των Συνόδων.

    Το δογματικού περιεχομένου κείμενο με τίτλο: «Σχέσεις της ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο» παρουσιάζει κακόδοξες διατυπώσεις, αντιφάσεις, κενά και ασάφειες.

    Πιο συγκεκριμένα:

    α)  Χρησιμοποιείται ο όρος «Εκκλησία» αδιακρίτως για τους Ορθοδόξους και για τους ετεροδόξους αιρετικούς, με αποτέλεσμα να μην οριοθετείται με σαφήνεια η Ορθοδοξία από την αίρεση. Στην 6η παραγραφο διατυπώνεται: «Παρά ταύτα, η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν των μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής». Είναι αδύνατον να γίνει αποδεκτός ο όρος «Εκκλησία» στους ετεροδόξους, επειδή αυτοί έχουν καταδικασθεί από Ορθόδοξες Οικουμενικές Συνόδους ως αιρετικοί και έχουν αποκοπεί από το σώμα της. Η προσπάθεια των οικουμενιστών να δικαιολογήσουν τον όρο «ετερόδοξες Εκκλησίες», ως «τεχνικό όρο», είναι άστοχη, διότι η Εκκλησία ουδέποτε στο παρελθόν, σε προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους, χρησιμοποίησε «τεχνικούς όρους», για να εκφράσει τη δογματική της διδασκαλία, αλλά πάντοτε οι συνοδικοί πατέρες φρόντιζαν να διατυπώσουν τις δογματικές αληθειες της πίστεως με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια και ακρίβεια. Μια άλλη δικαιολογία που προβλήθηκε είναι ότι με την φράση «ιστορική ονομασία», αποκλείσθηκε η απόδοση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους. Ωστόσο δεν ευσταθεί, διότι η φράση «ιστορική ονομασία», ισοδυναμεί με τη φραση «ιστορική ύπαρξη», αφού ποτέ δεν ονομάζουμε κάτι που δεν υπάρχει.

    β) Παρουσιάζεται η Εκκλησία ως μία και αδιαίρετη και ταυτόχρονα ως διεσπασμένη. Ενώ δηλαδή στην 6η παράγραφο διατυπώνεται: «Κατά τήν οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας, η ενότης αυτής είναι αδύνατον νά διαταραχθή», παράλληλα διατυπώνεται η ύπαρξη και άλλων «Εκκλησιών», με τις οποίες η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν βρίσκεται σε εκκλησιαστική κοινωνία. Όμως η απουσία εκκλησιαστικής κοινωνίας με τις «άλλες» αυτές «Εκκλησίες» υποδηλώνει διαίρεση και διάσπαση. Παραλληλα ενώ στο κείμενο γίνεται κατά κόρον λόγος για «αποκατάσταση της χριστιανικής ενότητος», πουθενά δεν γίνεται λόγος για μετάνοια των ετεροδόξων, απάρνηση των κακοδοξιών των και επιστροφή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πράγμα που φανερώνει ότι το ζητούμενο είναι η ενότητα παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές και όχι η ενότητα στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.

    Ένα σοβαρότατο κενό είναι η απουσία μιάς αναλυτικής κριτικής αξιολογήσεως της πορείας όλων των μέχρι τώρα διμερών θεολογικών διαλόγων με τους ετεροδόξους. Η αναγκαιότης της αξιολογήσεως αυτής υπήρξε επιτακτική για τους εξής κυρίως λόγους:

    1) Οι διάλογοι αυτοί διεξάγονται εδώ και πολλές δεκαετίες και επομένως η ψευδοσύνοδος είχε ύψιστο καθήκον και χρέος να προχωρήσει στο έργο αυτό, προκειμένου να αποφασίσει για την μελλοντική πορεία τους, ή την διακοπή τους.

    2) Κατά την διεξαγωγή των παρήχθησαν κείμενα, όπως του Μπαλαμάντ, (1993), της Ραβέννας, (2007) του Πόρτο Αλέγκρε, (2006), του Πουσάν, (2013) και τα κείμενα των Κοινών Δηλώσεων του 1989 και 1990 με τους Μονοφυσίτες, τα οποία περιέχουν κακόδοξες διδασκαλίες και επομένως θα έπρεπε να εξετασθούν και να αποριφθούν.

    Ένα άλλο σοβαρότατο κενό υπήρξε η απουσία μελέτης και εξετάσεως της νομιμότητος της εισόδου και της παραμονής, ως ισοτίμων μελών, των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Π.Σ.Ε. επί τη βάσει των Ιερών Κανόνων.

    Ένα ακόμη κενό υπήρξε η απουσία κριτικής αξιολογήσεως από ορθοδόξου απόψεως, της «Δηλώσεως του Τορόντο», διότι θεωρήθηκε «κεφαλαιώδους σημασίας διά τήν Ὀρθόδοξον συμμετοχήν εἰς τό Συμβούλιον, [ΠΣΕ]».

    Το καρκίνωμα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, αδελφοί μου, που ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα προχώρησε δυστυχώς σταδιακά και εξαπλώθηκε μεθοδικά, έτσι ώστε τελικά να βρεί πλήρη συνοδική νομιμοποίηση, αντί καταδίκης. Εκείνο που χρειάζεται τώρα είναι να συγκληθεί μιά αληθινή Ορθόδοξη Σύνοδος, η οποία θα καταδικάσει τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου. Αυτό όμως το χαρμόσυνο γεγονός δεν πρόκειται να γίνει ως διά μαγείας, χωρίς δηλαδή τη συνέργεια του ανθρωπίνου παράγοντος, συνεργούσης βεβαίως και της Χάριτος. Δεν πρόκειται να γίνει χωρίς αντιαιρετικούς αγώνες και θυσίες και πρό πάντων χωρίς την ευλογημένη αποτείχιση, η οποία στην παρούσα χρονική συγκυρία καθίσταται αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε.