Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2025

❝ἠγάσθη καὶ ἐγεγήθει❞

▪️"Ἠγάσθη" = θαύμασε
(αόριστος του ρ. "ἄγαμαι" «θαυμάζω, απορώ» -επιβιώνει σήμερα μόνο στη λ. "ἀγαστός").
▪️Ἐγεγήθει" = ευφράνθηκε
(υπερσυντέλικος του ρ. "γηθέω" «χαίρομαι» , που όμως χρησιμοποιήθηκε κυρίως στον Παρακείμενο «γέγηθα» με σημασία Ενεστώτα)
Συνεπώς: «θαύμασε και ευφράνθηκε».
 
 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "ΑΠό ΤΗ ΓΛΩΣΣλ ΤΗΣ ΥΛΝΟΓΡΑΦΙΑΣ ΦΙΑΣ "(ร่าอ Θεοτόχον) ٥ Θεϊος καί κλεινός καθορών Ίωακείμ, ήγάσθη καί έγεγήθει" us"
 
◾Τα αρχαιότατα, ποιητικά ρήματα ρήματα "ἄγαμαι" και "γηθέω" απαντούν συχνά στην υμνογραφία παρά το γεγονός ότι γράφεται σε μια εποχή (μετά τον 8ο αι.) που αυτά τα ρήματα έχουν ήδη εκλείψει. Ανασύροντας από την αρχαιότητα και βάζοντάς τα σε ύμνους, η υμνογραφία τα φέρνει στο σήμερα -επειδή οι ύμνοι αυτοί ακούγονται στις εκκλησίες.
◾Ποιος λοιπόν «θαυμάζει και χαίρεται»; Ο Ιωακείμ, ο πατέρας της Παναγίας, όταν βλέπει την κόρη του να γεννιέται (καθώς σήμερα εορτάζεται η σύλληψη της αγίας Άννης). Προέρχονται απο τον παρακάτω ύμνο (εξαποστειλάριο) -όπως κάποιοι ήδη εύστοχα επισημάνατε.
 
📜 «Εἰσήκουσε τοῦ στεναγμοῦ
τοῦ τῆς σώφρονος Ἄννης
ὁ Κύριος ὡς εὔσπλαγχνος
καὶ παρέσχετο ταύτῃ
τὴν μόνην ἀπειρόγαμον,
τὴν τὸ φῶς ἐκλάμψασαν
τοῖς πέρασιν ἀπορρήτως,
ἣν ὁ θεῖος καὶ κλεινός,
καθορῶν Ἰωακείμ,
ἠ γ ά σ θ η καὶ ἐ γ ε γ ή θ ε ι ».

Όταν η Εκκλησία γιορτάζει την εγκυμοσύνη: Με αφορμή την εορτή της συλλήψεως της αγίας Άννης (9 Δεκεμβρίου)

Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Σύλληψη της Αγίας Άννης
 
"... Από τις 25 Μαρτίου ώς τις 25 Δεκεμβρίου, ημέρα των Χριστουγέννων, είναι 9 μήνες, που συμβολίζουν το διάστημα της εγκυμοσύνης της Παναγίας. Η εορτή του Ευαγγελισμού τοποθετήθηκε σε αυτή τη θέση μετά την τοποθέτηση της εορτής των Χριστουγέννων στο Δεκέμβριο.

Ομοίως, στις 9 Δεκεμβρίου η Εκκλησίας μας εορτάζει τη "σύλληψη της αγίας Άννης", δηλαδή τη σύλληψη της Θεοτόκου, ως εμβρύου, στη μήτρα της μητέρας της, της αγίας Άννας. Από τις 9 Δεκεμβρίου ώς τις 8 Σεπτεμβρίου (γενέθλια της Θεοτόκου) είναι εννέα μήνες, η εγκυμοσύνη της αγίας Άννας.
Τέλος, στις 23 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε τη σύλληψη του Τιμίου Προδρόμου, δηλαδή τη σύλληψη του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ως εμβρύου, στη μήτρα της μητέρας του, της αγίας Ελισάβετ.
Από τις 23 Σεπτεμβρίου ώς τις 24 Ιουνίου (γενέθλια του Προδρόμου) είναι εννέα μήνες, η εγκυμοσύνη της αγίας Ελισάβετ.
Ας σημειώσουμε ότι η Εκκλησία γιορτάζει τα γενέθλια μόνο αυτών των τριών προσώπων, του Χριστού, της Παναγίας και του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Όλοι οι άλλοι άγιοι γιορτάζουν μόνο την ανάμνηση του θανάτου τους, δηλαδή της τελικής εισόδου τους στην πρόγευση της βασιλείας των ουρανών (γιατί πλήρως η βασιλεία των ουρανών θα έρθει με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου).
Οι τρεις αυτές περίοδοι των εννέα μηνών φανερώνουν τη μεγάλη αξία και σημασία που αποδίδει η Ορθόδοξη Εκκλησία, από τα αρχαία χρόνια ακόμη, στην εγκυμοσύνη και στα έμβρυα και κατ' επέκτασιν γενικά στη μητρότητα. ..."
 
νεκρός 

Η Ζωή είναι Όμορφη όταν Είσαι Ταπεινός – Μια Κατάθεση Ψυχής

 Σε ένα μαγευτικό τοπίο στην ορεινή Ελλάδα, ο ομότιμος καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικόλαος Εμμανουήλ, μοιράζεται μια βαθιά φιλοσοφική συζήτηση για τη ζωή, τη γνώση, την ταπεινότητα και τη σχέση μας με τη φύση. Μια ανθρώπινη κατάθεση σκέψης για το τι σημαίνει να ζεις καλά, να εξελίσσεσαι και να παραμένεις κομμάτι της δημιουργίας. Ένα ήρεμο, στοχαστικό βίντεο – μια πρόσκληση να ξαναδούμε τον κόσμο γύρω μας.

Όταν η τρέλα γίνεται στρατηγική: Η ρωσική παγίδα τών περιουσιακών στοιχείων

Όταν η τρέλα γίνεται στρατηγική: Η ρωσική παγίδα περιουσιακών στοιχείων

 

Pino Cabras 
Η Ούρσουλα Γκεραφόντερλεγιεν και το τσίρκο των πολεμοκάπηλων υπνοβατών της επιμένουν. Οι ανομολόγητοι μάς σφυροκοπούν μέρα νύχτα με την αρρωστημένη ιδέα να μετατρέψουν τα «παγωμένα» ρωσικά κυρίαρχα περιουσιακά στοιχεία σε ένα τεράστιο πολεμικό ταμείο για να τροφοδοτήσουν την ακόρεστη μαύρη τρύπα των φατριών του Κιέβου. Το παρουσιάζουν ως πράξη «δικαιοσύνης», ακόμη και ως μοχλό για να αναγκάσουν τη Μόσχα να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Στην πραγματικότητα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια από τις πιο ανεύθυνες και αποσταθεροποιητικές πολιτικές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να συλληφθούν στην πιο εύθραυστη στιγμή της παγκόσμιας τάξης.
Η διεθνής εμπιστοσύνη είναι ήδη ένα χάος, και η μισή τής είναι αρκετή. Σίγουρα δεν είναι ένα διακοσμητικό περιουσιακό στοιχείο. Θα πρέπει να είναι η υποστηρικτική δομή στην οποία βασίζονται οι αγορές, το εμπόριο, τα συναλλαγματικά αποθέματα, οι εμπορικές αλληλεξαρτήσεις και η γεωπολιτική σταθερότητα. Εάν η Ευρώπη παραβιάσει μονομερώς αυτή τη θεμελιώδη αρχή - την ασφάλεια των κυρίαρχων αποθεματικών που έχουν κατατεθεί στα χέρια των λεγόμενων «πολιτισμένων» χωρών - θα ανοίξει μια ανεπανόρθωτη πληγή. Από τη μια μέρα στην άλλη, δεκάδες μη δυτικά κράτη θα ενθαρρύνονταν να αποσύρουν όλα τα διαθέσιμα κεφάλαια από τις ευρωπαϊκές αγορές. Όχι τόσο από συμπάθεια για τη Μόσχα, αλλά από απλή αυτοάμυνα. Η εικόνα της Ευρώπης ως προβλέψιμου και αξιόπιστου χώρου θα κατέρρεε. Τα πρόσωπα της Ούρσουλα, του Μερτς, του Μακρόν και του Στάρμερ, που ήδη πλησίαζαν στην πλήρη μη αντιπροσωπευσιμότητα, θα γίνονταν σημάδι απόλυτης ατιμίας. Θα ακολουθούσε μια άνευ προηγουμένου φυγή κεφαλαίων, ικανή να διαβρώσει κάθε ευρωπαϊκή νομισματική σταθερότητα και να κλονίσει βαθιά τα τραπεζικά και βιομηχανικά συστήματα της ηπείρου, με κυριολεκτικά «απρόβλεπτες» αλυσιδωτές επιπτώσεις.
Στον αιώνα του αμβλύ οικονομισμού και των Ντράγκι του, πρέπει να καταστεί σαφές για άλλη μια φορά -για να αποφευχθεί οποιαδήποτε παρεξήγηση- ότι δεν πρόκειται μόνο για οικονομία. Μια τέτοια πράξη θα δημιουργούσε ένα τοξικό νομικό προηγούμενο, ένα προηγούμενο που καμία αναδυόμενη δύναμη δεν θα μπορούσε να αποδεχτεί: μια πολιτική πλειοψηφία της στιγμής θα ήταν αρκετή για να κηρύξει μια χώρα «επιτιθέμενη» και να κατασχέσει τα αποθεματικά της. Είναι η νομιμοποίηση της λεηλασίας. Για αυτόν τον λόγο, οι ευρασιατικές δυνάμεις, από την Ινδία μέχρι την Κίνα και τα κράτη του Κόλπου, θεωρούν την ιδέα των Βρυξελλών ως άμεση απειλή για την κυριαρχία τους, μια βάναυση προειδοποίηση για διαφοροποίηση και, πάνω απ' όλα, για να απομακρύνουν τα κεφάλαιά τους από τη Δύση. Όχι ότι οι εναλλακτικές χρήσεις θα ήταν αυτόματες, ειδικά επειδή η πρόσφατη χρήση του δολαρίου ως όπλου έχει δημιουργήσει δυσπιστία ακόμη και προς το πιο σημαντικό νόμισμα. Αλλά σίγουρα θα δημιουργούσε ένα σοκαριστικό κύμα που θα άφηνε την Ευρώπη, ειδικά, σε δύσκολη θέση.
Τα αντίποινα, λοιπόν, θα ήταν αναπόφευκτα. Κανένα κράτος στον κόσμο δεν θα υπέφερε από μια απαλλοτρίωση αυτού του μεγέθους χωρίς να αντιδράσει. Η Μόσχα θα εθνικοποιούσε ευρωπαϊκά περιουσιακά στοιχεία στην επικράτειά της, θα διέκοπτε επιλεκτικά κρίσιμες εξαγωγές (ουράνιο, καύσιμα, σπάνια μέταλλα), θα έκλεινε ενεργειακές βαλβίδες και οδούς εφοδιαστικής, και στη συνέχεια θα άνοιγε τα πολύ φοβερά «υβριδικά» μέτωπα. Μετά από τόσες πολλές φάρσες για υβριδικό πόλεμο που χρησιμοποιείται ως «ψεύτικες σημαίες» αργής κίνησης για την απόσπαση χρημάτων για την αμυντική βιομηχανία, τότε πράγματι ένα ευρύ φάσμα εχθρικών μέτρων θα αναπτύσσονταν σε κάθε ευπάθεια, η οποία επιδεινωνόταν ακριβώς από τους υποτιθέμενους φανατικούς της ασφάλειας. Και πάνω απ 'όλα: κάθε οδός για διαπραγματεύσεις θα έκλεινε. Επειδή κανείς δεν κάθεται σε ένα τραπέζι ενώ το χρηματοκιβώτιό του κλέβεται ασύστολα.
Εδώ είναι που η αφήγηση της Ούρσουλα και των ένθερμων προπαγανδιστών της (έχουμε πολλούς από αυτούς, με τατουάζ και όχι) φτάνει στα ύψη του γκροτέσκου. Μας λένε ότι η δήμευση περιουσιακών στοιχείων θα «έφερε τη Ρωσία στην ειρήνη», ενώ στην πραγματικότητα θα οδηγούσε την Ευρώπη στη θανάσιμη παγίδα μιας μόνιμης πολεμικής οικονομίας. Αν αγγίξεις τα κυρίαρχα αποθέματα μιας πυρηνικής δύναμης, δεν ξεγελάς κανέναν ώστε να πιστέψεις ότι κάνεις μια «ηθική» χειρονομία: σε βλέπουν σαν να ωθείς ολόκληρη την ήπειρο προς μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, με την πολιτική να απορροφάται από τον στρατό, την κοινωνία να περιορίζεται από την έκτακτη ανάγκη, την οικονομία να ασφυκτιά από εξωτερικές και εσωτερικές εντάσεις. Μια καταστροφική σπείρα για την οποία κανένας Ευρωπαίος πολίτης δεν έχει ψηφίσει ποτέ.
Πρέπει λοιπόν να ειπωθεί ξεκάθαρα: όσοι υποστηρίζουν αυτόν τον ελιγμό δεν υπερασπίζονται την Ευρώπη. Αντιθέτως, την εκθέτουν στην καταστροφή. Οι συνεργοί των Guerrafonderleyen, η ομάδα των παρεμβατικών του καναπέ -πολιτικοί, αρθρογράφοι, αυτοαποκαλούμενοι στρατηγικοί που ονειρεύονται τη λεηλασία σαν να ήταν μια ηθική σταυροφορία- προδίδουν τα ζωτικά συμφέροντα του λαού. Με ανεύθυνο ενθουσιασμό, είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τη σταθερότητα, την ευημερία, την ειρήνη και τη διεθνή αξιοπιστία για να ικανοποιήσουν την πολεμοχαρή εμμονή τους. Για ποιο λόγο, λοιπόν; Για να ενισχύσουν περαιτέρω τους τραπεζικούς λογαριασμούς της ντροπιαστικής νομενκλατούρας του Ζελένσκι; Όχι ευχαριστώ. Προδότες που μας αποκαλούν προδότες επειδή λέμε την αλήθεια για την τρέλα τους και που πρέπει να αντιμετωπίζονται ως προδότες.
Αν η Ευρώπη επρόκειτο πράγματι να ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι, ίσως νοθεύοντας τους κανόνες για να ξεπεράσει την αντίθεση ορισμένων κρατών, σίγουρα δεν θα το έκανε για χάρη της δικαιοσύνης, αλλά μάλλον για ένα δηλητηριώδες μείγμα γεωπολιτικού φανατισμού και στρατηγικής υποταγής στα συμφέροντα λίγων πολεμιστών. Και το τίμημα, όπως πάντα, θα το πληρώσουν εκατομμύρια αθώοι άνθρωποι. Όχι οι κήρυκες του πολέμου που φωνάζουν τη νίκη σήμερα, αλλά που αύριο θα φύγουν, αφήνοντας μια ήπειρο σε ερείπια.

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Η ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΑΝΑΠΟΔΟΥ ΚΟΣΜΟΥ...!

 

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "Κωνσταντίνος Τζαβέλλας: ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου σφυρίζει αδιάφορα για Τέμπη και κλέφτες του OnEKEnE- Εκτελώντας εντολές του Μητσοτάκη θέλει να συλλάβει αγρότες και κτηνοτρόφους" 

ΕΔΩ

Μαθήματα ἁπλότητας, ἁγιότητας καὶ καλωσύνης...


 
Φώτης Κόντογλου, Καλοκαίρι στὸ Ὄρος

«Μὰ ἡ πιὸ βαθειὰ κι ἡ πιὸ παράξενη συγκίνηση μ᾿ ἐπίανε τὴν Κυριακὴ καὶ τὶς ἄλλες γιορτινὲς μέρες ποὺ λειτουργοῦσε ὁ πάτερ Νεῖλος ὁ ψαρᾶς καὶ γινότανε ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, αὐτὸς ποὺ τὸν ἔβλεπα τὶς ἄλλες μέρες ν᾿ ἁλατίζει ψάρια, νὰ καλαφατίζει βάρκες, νὰ ματίζει σκοινιά, νὰ γραντολογᾶ καραβόπανα, νὰ βολεύει ἄγκουρες, νὰ μπαλώνει δίχτυα, μαζὶ μὲ τὴ συνοδεία του! 
    Καὶ στὴ λειτουργία γινότανε σὰν πατριάρχης, μὲ τὸ ἐπανωκαλύμμαυχο, μὲ τὸ χρυσὸ φελάνι, μὲ τὰ ἐπιμάνικα, μὲ τὸ ἐπιγονάτιο, καὶ δεότανε μυστικῶς μπροστὰ στὴν ἁγία Τράπεζα «ὑπὲρ τῶν τοῦ λαοῦ ἁγνοημάτων», «ὡς ἐν δεδομένος τὴν τῆς ἱερατείας χάριν». 
    Ὤ! Τί ἐξαίσια καὶ φρικτὰ μυστήρια ἔχει ἡ ταπεινὴ Ὀρθοδοξία μας! Μὰ ἡ καρδιά μου δάκρυζε ἀληθινὰ ἀπὸ ἅγια χαρὰ κι ἀπὸ κατάνυξη, σὰν στρώνανε γιὰ νὰ φᾶμε κ᾿ εὐλογοῦσε τὴν τράπεζα ὁ πάτερ Νεῖλος μὲ τὰ θαλασσοψημένα δάχτυλά του, ἐνῶ γύρω στεκόντανε μὲ σταυρωμένα χέρια ἐκεῖνοι οἱ ἁπλοὶ ψαρᾶδες, κουρασμένοι, θαλασσοδαρμένοι, ξεχασμένοι ἀπὸ τὸν κόσμο μέσα σὲ κείνη τὴν καταβόθρα. 
   Κ᾿ ἔλεγε μὲ τὴν ταπεινὴ φωνή του ὁ πάτερ Νεῖλος: «Χριστὲ ὁ Θεός, εὐλόγησον τὴν βρῶσιν καὶ τὴν πόσιν τῶν δούλων σου, ὅτι ἅγιος εἶ πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων», ἐνῶ μᾶς ἀπόσκιαζε ἡ πλώρη τοῦ τρεχαντηριοῦ κ᾿ ἡ ἁρμύρα ἐρχότανε ἀπὸ τὸ βουερὸ τὸ πέλαγο».





O παπα-Βαγγέλης στὴν τελετὴ τοῦ Ἁγιασμοῦ γιὰ τὴ θεμελίωση τοῦ Δημοτικοῦ Σχολέιου στὸ Κλῆμα, 1954.

Ὁ δικός μας ὁ παπᾶς, ὁ παπα-Βαγγέλης, μήτε ἀπὸ ψάρεμα ἤξερε, μήτε καὶ τραπέζι ἀξιώθηκε νὰ στρώσει σὲ ἐνορίτες του. Ἢταν μεγάλη τότε ἡ φτώχεια καὶ ἡ ἀνέχεια στὸ χωριό, ὥστε τὸ πρόσφορο τῆς Κυριακάτικης Λειτουργίας τὸ σφράγιζε ὁ ἴδιος κι ὕστερα ἐμεῖς κόβαμε τὰ μικρά, πολὺ μικρὰ ἀντίδωρα, γιὰ νὰ περισσέψει ἄρτος καὶ νὰ τὸν πάει στὰ ἐγγόνια του ψωμὶ νὰ χορτάσουν... Γιατὶ ἦταν μεγάλη κι ἐκεῖ ἡ φτώχεια.

Ἀκόμα θυμᾶμαι τὰ ροζιασμένα χερια του, μὲ τὰ κυρτὰ τὰ δάχτυλα ἀπό τὴ δουλειά στὰ χτήματα, ὅταν εἶχε ἐλεύθερο χρόνο, χέρια ποὺ σήκωναν μὲ παραδειγματικὴ εὐλάβεια καὶ δέος ποὺ κατένυσσε τὴν ψυχή, τὸ Ἅγιο Ποτήριο. Μάλιστα θυμᾶμαι καὶ κάτι ἀκόμα: τὴ φωνὴ ποὺ ἔτρεμε ἀπὸ τὴ συγκίνηση, καθὼς ζοῦσε μιὰ μιὰ τὶς λέξεις ποὺ πρόφερε, ἀλλὰ καὶ τὸ ψιχάλισμα τῶν ματιῶν του.

Τὰ θυμήθηκα ὅλ᾿ αὐτά, λοιπόν, διαβάζοντας τὸ περίλαμπρο γραφτὸ τοῦ μακαριστοῦ Κόντογλου κι ἀναρωτιέμαι ἄν σήμερα ὑπάρχουν τέτοιες ἁπλοϊκὲς κι ἁγιασμένες Μορφές, Μορφὲς ποὺ ἀποπνέουν τὴν αὔρα τοῦ Θεοῦ τὴ σωτήριο στὶς φρυγμένες ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων.

 Καὶ πιστεύω ὅτι παρ᾿ ὅλη τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ τὴν ἀγωνιώδη προσπάθεια νὰ «φανῶμεν τοῖς ἀνθρώποις» -λὲς καὶ δὲν τὰ κάνουμε ὅ,τι κάνουμε γιὰ τὸ Θεὸ ἀλλὰ γιὰ ἀνθρωπαρέσκεια- ὑπάρχουν ταπεινὲς ψυχὲς ποὺ διακρατοῦν τὸν πρῶτο ἐνθουσιασμό τους καὶ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔλαβαν στὴ χειροτονία τους, ἄν εἶναι κληρικοί, ἤ στὴ χειροθεσία τους αν εἶναι μοναχοί.

 Γιατὶ κοντὰ στὸν παπα-Νεῖλο καὶ τὸν παπα-Βαγγέλη θυμήθηκα καὶ τὸν ἄγνωστο, δυστυχῶς, ἱερομόναχο τῆς Σταυρονικήτα τοῦ χειμώνα τοῦ 1974, ποὺ γονατιστὸς στὸ κελλί, μας ἄναβε τὴν ξυλόσομπα καί τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωΐ ἐκεῖνος ὁ ἁπλὸς μοναχὸς, ντυμένος μὲ λαμπρὰ ἄμφια -ὄχι ἐξεζητημένα, νὰ ἐξηγούμαστε-συλλειτουργοῦσε στὸ ἱ. Θυσιαστήριο.
Κι ὁ κατάλογος δὲ σταματάει ἐδῶ...


π. K.N. Kαλλιανός

Η πιο τέλεια ιδέα του κόσμου: Δείτε το video και προσπαθήστε να μην κλάψετε.

 Λένε ότι χωρίς δημιουργικότητα, δεν υπάρχει ενδιαφέρον, δεν υπάρχει εξέλιξη και δεν υπάρχει κανένα απολύτως αποτέλεσμα, μιας και όλα παραμένουν στάσιμα και ανούσια! Τι γίνεται όμως όταν...
η δημιουργικότητα συγκινεί, και καταφέρνει να δώσει, έστω και ένα χαμόγελο, σε παιδιά που πραγματικά το έχουν ανάγκη;
Ένα βραζιλιάνικο διαφημιστικό πρακτορείο λοιπόν, αποφάσισε να κάνει κάτι πραγματικά πρωτότυπο και γλυκό τρόπο, προκειμένου να δώσει χαρά στα παιδιά που νοσηλεύονται σε μεγάλο αντικαρκινικό νοσοκομείο της χώρας.

 



Έφτιαξε λοιπόν τον ELO, ο οποίος είναι ένα αρκουδάκι που μιλάει και έχει ως αποστολή να... κρατάει συντροφιά στους μικρούς ασθενείς που δίνουν μάχη με τον καρκίνο! Ο ELO λοιπόν, του οποίου η γκάμα περιέχει λέξεις και φράσεις που έχουν επιλέξει, οι γονείς για να ακούει το παιδί τους, ενθαρρύνει τα παιδιά, τους λέει αστεία και γενικότερα προσπαθεί, όσο φυσικά μπορεί, να ανακουφίσει τον πόνο και την αγωνία τους!

Το FILIOQUE στη ΝΙΚΑΙΑ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 2025.


*Ο π.Αναστάσιος  ειναι Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου ΠατρώνΠάτρα  8 – 12 – 2025

Υποσημειώσεις:

  1.  Mansi 9, 981–1006.
  2.  Monumenta Germaniae Historica. Concilia, τ. 2, Hanover 1908, σ. 331–334.
  3.  «Vita Leonis III»,  Le Liber Pontificalis, επιμ. L. Duchesne, τόμ. 2 (Παρίσι: E. de Boccard, 1892), σ. 26, και Anastasius Bibliothecarius, Epistola ad Carolum Magnum, PL 128,  803–806, ο Λέων Γ΄«οὐκ ἠθέλησε νὰ δεχθῇ προσθήκην εἰς τὸ Σύμβολον, ἀλλ’ ἐποίησε πλάκας ἀργυρᾶς ἄνευ τοῦ Filioque».
  4.  Πάπας Ιωάννης VIII: «περί του αγίου Συμβόλου… εύρεν απαράτρωτον, καθώς αρχήθεν παρεδόθη ημίν, διατηρούντας, και μήτε προστιθέντας τι ή αφαιρούντας, ακριβώς ειδότας, ως τοις ταύτα τολμώσι βαρεία καταδίκη αναμένουσα απόκειται. Και πάλι νουν παραδηλούμεν της αιδεσιμότητι σου, ίνα περί του άρθρου τούτου, δι ο συνέβη τα σκάνδαλα μέσον των εκκλησιών του Θεού, έχης πληροφορίαν εις ημάς, ότι ου μόνον ου λέγομεν τούτο, αλλά και τους πρώτον θαρρήσαντας τη εαυτών απηνοία τούτο ποιήσαι παραβάτας των θείων λόγων κρίνομεν και μεταποιητάς της θεολογίας του δεσπότου Χριστού και των αποστόλων και των λοιπών Πατέρων, οι συνελθόντες συνοδικώς παρέδωκαν το άγιον Σύμβολον, και μετά του Ιούδα αυτούς τάττομεν»,  Πάπα Ιωάννου VIII, «Επιστολή προς τον αγιώτατον Φώτιον αρχιεπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως», Μansi 17, 520Ε-521Α και Σπ. Μήλια, Πρακτικά των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, εκδ. Καλύβη Τ. Προδρόμου Ι. Σκήτης Αγ. Άννης, Άγ. Όρος, 1986, τ. Γ΄σ. 478.
  5.  Πράξη Ζ΄ της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου (879-880): «ει τις παρά τούτο το ιερόν Σύμβολον τολμήσειε έτερον αναγράψαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος […] Ει τις τοίνυν εις τούτον απονοίας ελάσας τολμήσειεν ως ανωτέρω λέλεκται, έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή υφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά  της αγίας και Οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω»,  Μansi 17, 516  και  Σπ. Μήλια, Πρακτικά των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, εκδ. Καλύβη Τιμ. Προδρόμου Ι. Σκήτης Αγ. Άννης, Άγ. Όρος, 1986, τ. Γ΄σ. 477,  πρβλ τον  Όρον της Συνόδου, Πράξις Στ, ο.π. σ. 475.
  6.  Κατήχηση Καθολικής Εκκλησίας, εκδ. Βατικανό-Κάκτος 1996, άρθρα 246-248.
  7.  «Το “προϊέναι” του Αγίου Πνεύματος εις την ελληνικήν και την λατινικήν παράδοσιν», δημοσιεύθηκε στις 13.9.1995 στην L’Osservatore Romano και στη διεύθυνση https://www.christianunity.va/content/unitacristiani/ en/documenti/altri-testi/en1.html.
  8.  Συναφές είναι και το κείμενο της «Ορθόδοξης-Καθολικής Θεολογικής Διαβούλευσης της Β. Αμερικής» με τίτλο  «Filioque: Ένα ζήτημα που διαιρεί την Εκκλησία; Κοινά Αποδεκτό Κείμενο» (North American Orthodox-Catholic Theological Consultation, «The Filioque: A Church Dividing Issue?: An Agreed Statement»), που εκδόθηκε στις 25.10.2003, στη διεύθυνση: https://www.usccb.org/resources/filioque-a-church-dividing-issue?utm_source=.
  9.  Η διακήρυξη «Dominus Jesus» συντάχθηκε από τον Joseph Ratzinger (μετέπειτα πάπα Βενέδικτο XVI), εκδόθηκε από την Congregation for the Doctrine of the Faith και επικυρώθηκε από τον τότε πάπα Ιωάννη-Παύλο Β΄,  στη διεύθυνση http://www.vatican.va/roman_curia/congregations/cfaith/documents/rc_con_cfaith_doc_2000 0806_dominus-iesus_en.html.
  10.   https://www.youtube.com/live/koMqeewDahc?si=t0jQGlGcIxKYAeP1&t=2375 στη χρονική στιγμές 39:35 κ.εξ.
  11.   Βλ. Dicastery for Promoting Christian Unity, Κατάλογος για την εφαρμογή αρχών και κανόνων στον Οικουμενισμό, στη διεύθυνση https://www.christianunity.va/content/unitacristiani/en/documenti/testo-in-inglese.html.
  12. Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ, Εγκύκλιος «Ακριβής έκδοσις Ορθοδόξου Πίστεως», 1.12.2025, και  π. Αν. Γκοτσόπουλος, «Θρονική εορτή με τον Αγιώτατο», 1.12.2014.
  13. Δείτε ΕΔΩ το άρθρο της Καθηγήτριας Θεολογίας Μαρίνας Κολοβοπούλου.

Προσωπικότητα εἶναι αὐτό ποὺ περισσεύει, ὅταν ἀπό κάποιον ἀφαιρέσεις τίτλους καὶ ἀξιώματα

 

Ιωάννης Καποδίστριας.

  

Αν σου έλεγε κάποιος ότι τον 19ο αιώνα υπήρξε ένας Έλληνας που:

- Πήρε τρία διδακτορικά διπλώματα στην Ιταλία!
- Έφτιαξε το Σύνταγμα της τότε Επτανησιακής Πολιτείας (και έγινε κυβερνήτης της σε ηλικία 26 χρονών!)
- Έφτιαξε το επιτυχημένο Ελβετικό Σύνταγμα (που ισχύει μέχρι σήμερα)
- Έσωσε από διαμελισμό και από πτώχευση την ηττημένη το 1815 Γαλλία.
- Έγινε Υπουργός Εξωτερικών (1816) της μεγαλύτερης (τότε) Ευρωπαϊκής δύναμης (της Ρωσίας)
- Έσωσε την Ελληνική επανάσταση.
Ομολογώ ότι κατά καιρούς άκουγα για κάποιον Καποδίστρια με τόσα απίθανα κατορθώματα που μου φαινόντουσαν το λιγότερο, υπερβολές!
Τέτοια κατορθώματα είμαστε συνηθισμένοι μόνο στα μυθικά χρονιά. Ποιός να ήταν αυτός ο Έλληνας του 19ου αιώνα που, τουλάχιστον σε πολιτικούς άθλους, φάνηκε αντάξιος του Ηρακλή; Είναι όλα αυτά αλήθεια;
Το όνομα του: Ιωάννης Καποδίστριας.


Σε αποκαλυπτική του ομιλία ο  Κορνιλάκης παρουσιάζει τον «Άγιο της πολιτικής», την σπουδαία βιογραφία του σε όλη την Ευρώπη, τα επιτεύγματά του, τις θυσίες του για την Ελλάδα μέχρι και την ύστατη θυσία του να προσφέρει την ίδια του την ζωή για την ενότητα της πατρίδας μας.
Ιωάννης Καποδίστριας:
• Γενετικές Ρίζες: από Κέρκυρα (πατέρας) και Κύπρο (μητέρα)
• Σπουδές: Ιατρική , Νομική και Φιλοσοφία (Ιταλία)
• Ιονική Επτανησιακή Πολιτεία: Δημιουργός του Συντάγματός της και Κυβερνήτης (σε ηλικία 26 χρονών)
• Δημιουργός του Ελβετικού πολιτειακού συστήματος: Στην Ελβετία (όταν υπάλληλος στην Ρωσική πρεσβεία) ανέλαβε και έφτιαξε ένα νέο πολιτειακό ομοσπονδιακό σύστημα που ένωσε με επιτυχία τα διάφορα καντόνια. Έφτιαξε το Ελβετικό Σύνταγμα πάνω στις αρχές της άμεσης Αρχαιο - Ελληνικής Δημοκρατίας (η χρησιμοποίηση δημοψηφισμάτων για αποδοχή των Νόμων). Θεωρείται ακόμη ο «πρώτος επίτιμος πολίτης της Ελβετίας».
• Ελληνική νεολαία: Με δικά του λεφτά σπούδαζε 300 Ελληνόπουλα στην Ευρώπη (Ο ένας από τους δυο δολοφόνους του είχε σπουδάσει με τα λεφτά του.)
• Σώζει την Γαλλία το 1815: Μετά το Βατερλώ, επηρέασε τον Τσάρο για να μην διαμελισθεί η Γαλλία (σαν ηττημένη χώρα) και οι πολεμικές αποζημιώσεις μειώθηκαν κατά 99%! (με το επιχείρημα ότι «ο λαός της δεν ευθυνόταν»)
• Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας: Το 1816 ο Ρώσσος Τσάρος του ζήτησε (λόγω ικανότητας και προσωπικότητας) να γίνει Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας!
Ο Καποδίστριας δέχτηκε, αλλά επειδή ήθελε να μείνει Έλληνας με διακαή Ελληνική πιστότητα, είπε στον Τσάρο:
- «Μεγαλειότατε δέχομαι, με τον όρο να μην γίνω υπήκοος αλλά να είμαι υπάλληλός σας».
Το 1821 παραιτήθηκε από την Ρωσική κυβέρνηση και πήγε στην Ελβετία (1821- 1827). Έδωσε τα πάντα για την Πατρίδα.
Η επανάσταση δεν θα πετύχαινε χωρίς την συμβολή του Καποδίστρια.
Έδωσε πολιτική μάχη με Ευρωπαίους δικτάτορες φιλικά προσκείμενους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (π.χ. Μέττερνιχ). Ξεσήκωσε το φιλελληνικό κίνημα στην Ευρώπη.
Έστελνε λεφτά, οπλισμό και τόνους παξιμάδι στην Ελλάδα.
Το 1827, στην συνεδρίαση της Τριζίνας, ο Κολοκοτρώνης προτείνει τον Καποδίστρια σαν τον «Ηγέτη του Έθνους».
• Οργάνωσε το Πολεμικό ναυτικό και γενικά την ναυτιλία (οικονομικό θέμα)
• Ακολούθησε τον δρόμο της θυσίας για το Έθνος. Δεν δέχτηκε αμοιβή σαν Κυβερνήτης: «Όταν βεβαιωθώ ότι ουδέν Ελληνόπουλο πεινά, τότε ίσως θα δεχτώ έναν οβολό».
• Έβαλε υποθήκη τα χτήματα του στην Κέρκυρα σε Έλληνα εφοπλιστή προκειμένου να φέρει δυο καραβιές τροφή για τον πεινασμένο λαό.
• Το 1831 δολοφονήθηκε από «ελληνικά» χέρια στα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνα (Κυπριακής καταγωγής Άγιος) στο Ναύπλιο.
Ο Κολοκοτρώνης τον ονόμασε «Πατέρα του Έθνους».
(Από τότε δεν έχουμε καθορίσει στον Κυβερνήτη Καποδίστρια αυτήν την τιμή).
Ο Κανάρης σε γράμμα του μίλησε για Πατροκτονία.
• Ο Καποδίστριας ήταν μια οικουμενική προσωπικότητα. Ακόμη τον τιμούν στην Ρωσία, στην Γαλλία, στην Ελβετία, στην Σλοβενία. Στην Ελλάδα μάλλον συνεχίζουμε να τον αγνοούμε..
Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας 192 χρόνια μετά εξακολουθεί να δολοφονείται η Ελευθερία και όχι μόνο.
"Ως ψάρι εις το δίχτυ σπαράζει εις πολλούς κινδύνους ακόμη η ελληνική ελευθερία. Μου εδώσατε τους χαλινούς του κράτους. Τίνος κράτους; Μετρούμε εις τα δάκτυλα την επικράτειάν μας"
(σε συνομιλία με τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, λίγο μετά τον ερχομό του)
Είχε πει ακόμα...
"Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν"
(αρνούμενος τον μισθό του Κυβερνήτου)


Εβ. Δασκαλάκη

ΑΧ ΑΝΝΟΥΛΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΑ.

 Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα μωρό, χαμόγελο και καρδιά

Την παιδική μου φίλη την είδα ξαφνικά να στέκει και να με κοιτά κι ήταν του Δεκέμβρη στις εννιά που έχεις Άννα την γιορτή σου.
Τα χρόνια πέρασαν σαν τα χελιδόνια μα οι παιδικοί μας έρωτες μόνιμες φωλιές στην καρδιά μας έχουν....
Άννα το όνομά της το μικρό.
Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή τι να καταλάβουμε οι φτωχοί...
Άννα μην κλαις.
Έρχονται καιροί δύσκολοι και πάλι θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη όμως Αννούλα εμάς δεν θα μας βάλουνε χέρι...
Η μορφή σου σ' ένα κάδρο με κοιτάζει και παλιώνει, Άννα που να βρίσκεσαι που....
Αχ Αννούλα του χιονιά.
Εμείς κινήσαμε για αλλού κι αλλού η ζωή μας πάει....
Άννα μη κλαις.
Μεγαλώσαμε και το σκάλισμα της καρδιάς που κάναμε στο θρανίο τώρα βρίσκεται στην καρδιά μας ανεξίτηλο...
Αχ Αννούλα....
Χτες το βράδυ στ' όνειρό μου τι σου είναι το μυαλό
μπήκαν λέει περιστέρια στον στρατώνα...
Γέλα Αννούλα Αννίτσα Αννάκι Αννιώ....
Την παιδική μου φίλη την είδα ξαφνικά να στέκει και να με κοιτά
και να χάνεται για πάντα στου κόσμου την βοή
κι ήταν του Δεκέμβρη στις εννιά που έχει η Άννα την γιορτή της....
Άννα πήρα μερικούς στίχους από όμορφα τραγούδια
και προσπάθησα να σου πω τις δικές μου ευχές!
Άννα σου εύχομαι τα μόνα δάκρυα που θα κυλούν στο πρόσωπό σου να είναι δάκρυα χαράς και ευτυχίας!
Για την Αννούλα που ταξίδευσε στα σύννεφα,
για την Αννούλα την συμμαθήτριά μου στο πρώτο το θρανίο,
για την Αννούλα της γειτονιάς μου,
για τις Αννούλες όλου του κόσμου.....
Χρόνια σας πολλά κι ευτυχισμένα!!
 
 θεία Ευτέρπη

Οι φρουροί του Αιγαίου

Οι φρουροί του Αιγαίου Πώς είναι η ζωή για τους στρατιώτες και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που υπηρετούν στα φυλάκια στην άκρη του Αιγαίου; Και τι πραγματικά συμβαίνει στις θάλασσες που μας χωρίζουν από τις τουρκικές ακτές; 

  

Οι «Πρωταγωνιστές» ταξιδεύουν σε έξι μικρά ακριτικά νησιά και καταγράφουν ...

Σοκ στη Λάρισα: Πέθανε ΞΑΦΝΙΚΑ ο γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός Βασίλης Βάιλας

 

Ο Βασίλης Βάιλας έφυγε ξαφνικά από τη ζωή σκορπίζοντας θλίψη στους Λαρισαίους, καθώς μεγάλωσε πολλές γενιές μέσα από τις πολύ πετυχημένες ραδιοφωνικές του εκπομπές.

Ο αγαπημένος ραδιοφωνικός παραγωγός μέχρι χθες ήταν κανονικά στα καθήκοντά του στην ραδιοφωνική του εκπομπή, ενώ στην εκδήλωση του δήμου Λαρισαίων πριν λίγες ημέρες στο άναμμα του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου είχε αναλάβει μέρος της παρουσίασης της εκδήλωσης.

Η ανάρτηση του Ράδιο Πόλις με το οποίο συνεργαζόταν πολλά χρόνια αναφέρει:«Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουμε τη λύπη μας για τον δικό μας άνθρωπο που ήταν συνεργάτης, φίλος, οικογένεια, η ψυχή του ραδιοφώνου μας. Ένα τεράστιο κομμάτι σήμερα κλείνει με τον πιο λυπηρό τρόπο. Ο Βασίλης Βάιλας δεν είναι πια κοντά μας».

«Αν τελειώσουν οι αγρότες, τελειώνουμε όλοι»

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο που λέει "三 အဝာ်မ Αν τελειώσουν οι αγρότες, τελειώνουμε όλοι XANIA-IAPON XANIA"
Οι αγρότες δεν βγήκαν στους δρόμους επειδή «ξύπνησαν στραβά». Βγήκαν γιατί κατάλαβαν πως, αν δεν φωνάξουν τώρα, αύριο δεν θα υπάρχουν. Τόσο απλό. Και τόσο ενοχλητικό για μια κυβέρνηση που θα προτιμούσε να τους βλέπει σιωπηλούς, χρεωμένους και αόρατους.
Τους χρωστάνε. Κυριολεκτικά. Επιδοτήσεις καθυστερημένες, πληρωμές παγωμένες, αποζημιώσεις που έγιναν ανέκδοτο. Και ενώ κάποιοι έστησαν πάρτι με ψεύτικες δηλώσεις και έπαιρναν λεφτά με την οκά, οι τίμιοι πληρώνουν τον «επανασχεδιασμό». Δηλαδή ελέγχους, γραφειοκρατία και μηδενική ρευστότητα. Το γνωστό ελληνικό κόλπο: το σκάνδαλο γίνεται άλλοθι για να τιμωρηθούν αυτοί που δεν φταίνε.
Και μέσα σε όλα αυτά, κόστος παραγωγής στον Θεό. Καύσιμα, ρεύμα, ζωοτροφές, λιπάσματα. Τιμές παραγωγού πιεσμένες προς τα κάτω, ράφια προς τα πάνω. Κάπου ανάμεσα, ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος να προσπαθούν να ισορροπήσουν σε μια αγορά που τους θέλει φτηνούς στην πηγή και ακριβούς στο ταμείο. Να δουλεύουν για να χάνουν. Να παράγουν για να κλείνουν.
Η κυβέρνηση της ΝΔ εμφανίζεται έκπληκτη. «Μα δίνουμε πακέτα», λέει. Ναι, όταν θυμάστε. Και με όρους που αλλάζουν πιο συχνά κι από δελτίο καιρού. Την ίδια ώρα, η πολιτική επιλογή είναι σαφής: οι μικροί θεωρούνται πρόβλημα, οι μεγάλοι «αποδοτικότητα». Η γη συγκεντρώνεται, οι αντοχές εξαντλούνται, οι νέοι φεύγουν. Αυτό δεν είναι ατύχημα. Είναι αποτέλεσμα.
Και στο βάθος, η ευρωπαϊκή καραμέλα. «Πράσινη μετάβαση», «νέες τροφές», «καινοτομία». Με απλά λόγια; Να σας ταΐσουμε σκουλήκια και κρέας από εκτυπωτή, γιατί είναι trendy και χωράει σε powerpoint. Όχι γιατί είναι ασφαλές, φθηνό ή κοινωνικά δίκαιο, αλλά γιατί ταιριάζει σε ένα μοντέλο που θέλει την παραγωγή βιομηχανική, αποκομμένη από τη γη και τον άνθρωπο. Ο αγρότης σε αυτό το σενάριο περισσεύει. Ενοχλεί. Δεν μπαίνει σε excel.
Να το πούμε καθαρά: χωρίς αγρότες και κτηνοτρόφους δεν υπάρχει χώρα. Δεν υπάρχει διατροφική ασφάλεια. Δεν υπάρχει περιφέρεια. Δεν υπάρχει συνέχεια. Δεν είναι «άλλη μια επαγγελματική ομάδα». Είναι στρατηγική υποδομή. Είναι οι πρώτοι που βλέπουν την κρίση, οι πρώτοι που πληρώνουν τον καιρό, τις αρρώστιες, τις αποφάσεις των γραφείων.
Γι’ αυτό κατεβαίνουν. Όχι για να γίνουν ήρωες των δρόμων, αλλά για να μη γίνουν φαντάσματα της υπαίθρου. Κι αν ενοχλούν, είναι γιατί λένε την αλήθεια που η κυβέρνηση της ΝΔ δεν θέλει να ακούσει: ότι μια χώρα που εγκαταλείπει αυτούς που την ταΐζουν, σύντομα θα τρώει υποσχέσεις. Και αυτές δεν χορταίνουν.
Στεκόμαστε καθαρά και χωρίς αστερίσκους στο πλευρό των αγροτών και των κτηνοτρόφων. Στο πλευρό των αγροτών της Κρήτης, που ξέρουν τι θα πει να χάνεις κοπάδια, παραγωγή και αξιοπρέπεια, και στο πλευρό των αγροτών όλης της Ελλάδας που παλεύουν να μείνουν όρθιοι σε ένα σύστημα που τους θέλει εκτός κάδρου. Όχι από ιδεολογία, αλλά από στοιχειώδη λογική: αν χαθούν αυτοί που μας ταΐζουν, δεν θα μας σώσει κανένα excel, καμία υπόσχεση και κανένα εκτυπωμένο κρέας.
Χανιά Παρών 

Γεωστρατηγικός Αναλυτής Ρ. Καλυβιώτης «Η Ελλάδα είναι μια μελλοντική αυτοκρατορία»

Τῷ πρὸ τῶν αἰώνων ἐκ Πατρὸς γεννηθέντι ἀῥῥεύστως Υἱῷ καὶ ἐπ' ἐσχάτων ἐκ Παρθένου σαρκωθέντι ἀσπόρως Χριστῷ τῷ Θεῷ βοήσωμεν· Ὁ ἀνυψώσας τὸ κέρας ἡμῶν ἅγιος εἶ, Κύριε».

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Από την προφήτιδα Άννα, την μητέρα Σαμουήλ του προφήτη και ποιήτρια της τρίτης Ωδής, δανείστηκε ο Μελωδός τον παρόντα Ειρμό· διότι εκείνη είπε τα λόγια αυτά προς τον Θεό ευχαριστώντας, διότι ενώ προηγουμένως ήταν στείρα, γέννησε ύστερα· δηλαδή το «ὑψώθη κέρας μου ἐν Θεῷ μου»[Α΄Βασ.2,1: «Ἐστερεώθη ἡ καρδία μου ἐν Κυρίῳ, ὑψώθη κέρας μου ἐν Θεῷ μου· ἐπλατύνθη ἐπ᾿ ἐχθρούς μου τὸ στόμα μου, εὐφράνθην ἐν σωτηρίᾳ σου(:Η πληγωμένη και ταραγμένη καρδιά μου πήρε δύναμη από τον Κύριο και στερεώθηκε. Με την βοήθεια του Θεού μου εξυψώθηκε η δύναμη και η δόξα μου. Άνοιξε το στόμα μου και μπορώ πλέον να ομιλώ ελεύθερα προς τους εχθρούς μου, που με περιφρονούσαν για την ατεκνία μου. Γέμισα από χαρά για την λύτρωση που μου χάρισες, Κύριε)»] και το «οὐκ ἔστιν ἅγιος πλήν σου»[Α΄Βασ.2,2: «ὅτι οὐκ ἔστιν ἅγιος ὡς Κύριος, καὶ οὐκ ἔστι δίκαιος ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν· οὐκ ἔστιν ἅγιος πλήν σου(:διότι κανένας άλλος δεν είναι τόσο άγιος, όπως ο Κύριος, και κανείς δεν είναι τόσο δίκαιος, όπως ο Θεός μας. Δεν υπάρχει κανείς άγιος εκτός από Σένα, Κύριε)»].
Οπότε τα λόγια αυτά παίρνοντας από αυτήν ο ιεράρχης Κοσμάς τα επιστρέφει στον λαό των Χριστιανών και με προτρεπτικό σχήμα λέει προς αυτόν: «Ω λαέ των Χριστιανών, ελάτε να φωνάξουμε προς τον Χριστό τον Θεό μας, ο Οποίος γεννήθηκε μεν αρρεύστως και απαθώς από τον αγέννητο Πατέρα προ πάντων των αιώνων[Οι αἰῶνες, σύμφωνα με τον Θεσσαλονίκης Γρηγόριο, είναι νοητά κτίσματα[Κεφάλαιο ξη΄των θεολογικών], γι'αυτό είπε και ο Παύλος: «δι' οὗ-του Υιού δηλαδή- καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν- ο Πατήρ δηλαδή. Περιλαμβάνει ο αιώνας τα αΐδια και αθάνατα· δηλαδή τους νοερούς Αγγέλους, όπως και ο χρόνος περιλαμβάνει τα θνητά κτίσματα. Γι'αυτό είπε ο Θεολόγος Γρηγόριος: «Ό,τι είναι για μας ο χρόνος, ο οποίος μετριέται με την φορά του Ηλίου, αυτό στα αΐδια είναι ο αἰώνας»(Λόγος στην Χριστού Γέννηση). Ο Θεός όμως είναι προ των αιώνων και υπέρ τους αιώνας· γι'αυτό στη συνέχεια λέγεται προαιώνιος και υπεραιώνιος)», χωρίς κανένα αίτιο τελικό προς τα έξω κτίσματα, όπως είπε ο Θεολόγος Γρηγόριος]· «Τό μέν ὢν -ο Υιός- καί ἀεί ὢν ἐκ τοῦ ἀεί ὄντος -δηλαδή του Πατρός- ὑπέρ αἰτίαν καί λόγον· οὐδέ γάρ ἦν τοῦ Λόγου λόγος ἀνώτερος»[Λόγος στην Χριστού Γέννηση]· σαρκώθηκε όμως ο Ίδιος από την Παρθένο χωρίς σπορά ανδρός, για την δική μας σωτηρία. Και τι να φωνάξουμε προς τον Χριστό; Εκείνα τα ευχαριστήρια λόγια, που πριν από εμάς είπε δυνατά η στείρα και Προφήτιδα Άννα: Δηλαδή «Εσύ, Κύριε, είσαι άγιος, ο Οποίος ύψωσες και δόξασες το κέρας ημών των ανθρώπων, δηλαδή τη δική μας δόξα και δύναμη, με την δική Σου ενανθρώπηση».
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Εἰρήνεψε μέσα στὸν ἑαυτὸ σου, καὶ θὰ εἰρηνέψει ὁ οὐρανὸς καί ἡ γῆ. Μπές μέσα στό θαλάμι ποὺ βρίσκεται μέσα σου καὶ θὰ δεῖς τὀ παλάτι τοῦ οὐρανοῦ. Γιατὶ ἔνα εἶναι καὶ τοῦτο καὶ κεῖνο, καὶ ἀπό τήν ἴδια θύρα τά βλέπεις καὶ τὰ δύο.



Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος

Ένας λαϊκός Γέροντας της Αθήνας


Αυτοί που εργάσθηκαν στην Εκκλησία χωρίς καθέδρες και πτυχία.

Αυτός ο μπαλωματής (επιδιορθωτής παπουτσιών) είναι άξιος συνάδελφος και διάδοχος ενός άλλου, αγιασμένου μπαλωματή, που γνώρισε ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας τον 4ο αι. μ.Χ. Τούτος, ο δικός μας, έστησε το μικρό του "κρυφό σχολειό" και πρόσφερε στους ενδιαφερόμενους κομμάτια από τους πιο πολύτιμους πνευματικούς μας θησαυρούς!
Ας προβληματίσει το κείμενο όποιον ενδιαφέρεται για την πνευματική προκοπή των συνανθρώπων του, μα και τη δική του... Βέβαια, χρειάζεται προσοχή, δηλαδή ταπεινή καρδιά, για να μη νομίζω πως είναι κάποιος φωστήρας που θα φωτίσω τους άλλους, αλλά να ξέρω πως κι εγώ είμαι ένας μικρούλης μαθητής των αληθινών διδασκάλων, των αγίων, και φυσικά του Ενός Δασκάλου όλων, του Χριστού.
Ας το προσέξουν επίσης και οι παπάδες, όσοι δεν κάνουν αυτό που μπορούν, αν και στις μέρες μας έχουμε, δόξα τω Θεώ, αρκετούς αγωνιστές και στο φιλανθρωπικό τομέα και στον πνευματικό (δε διαφέρουν στην πραγματικότητα, είναι οι δύο όψεις της ίδιας προσφοράς). Και φυσικά, ας το προσέξω κι εγώ, που δεν είμαι καθόλου καλύτερος απ' τους υπόλοιπους. Διάβασε λοιπόν, ψυχή μου.

Ο κυρ-Ηλίας ο μπαλωματής



Ο γέροντας Αμφιλόχιος πάντα μας παρώτρυνε σε ιεραποστολικούς αγώνες:
-Οι γείτονες Τούρκοι, οι περισσότεροι είναι αδελφοί μας εξωμότες. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε στον χαμό του μωαμεθανισμού. Να έχουμε και το σχήμα των μοναχών και την ιερωσύνη. Παράλληλα να επιδοθούμε σε διάφορα ταπεινά επαγγέλματα -κτίστες, μαραγκοί, σαμαράδες, ράπτες, τσαγκάρηδες, ρολογάδες- και να περάσουμε στην Μικρά Ασία ζητούντες τάχατες καλύτερη τύχη. Με το πρόσχημα αυτό εξηγούμε στον φτωχό πελάτη την πίστη των πατέρων του. Ίσως σας φαίνονται δύσκολα μέχρι ακατόρθωτα, αλλά, αν δεν επιτείνουμε τις προσπάθειες, αυτά τα ταπεινά επαγγέλματα θα τα χρησιμοποιήσουν άλλοι, για να διαστρέψουν την πίστη του λαού. Πιστεύσατέ με πως πίσω από τα μικρά κρύβονται μεγάλα, ενώ πίσω από τα μεγάλα δεν υπάρχει πολλές φορές τίποτες. Μη ξεχνάτε πως το λίγο κρασί του Οδυσσέα τύφλωσε τον Κύκλωπα.
["Ν": εννοείται πως το κίνητρο μιας τέτοιας παρότρυνσης είναι καθαρά και μόνο η σωτηρία του πλησίον και καθόλου κάτι πονηρό, επεκτατικό ή πολιτικό].

Πράγματι, η αυγουλού στην λαϊκή διδάσκει τον δικό της Θεό, τον Ιεχωβά. Ο ξενοδοχειακός υπάλληλος προσφέρει καφέ στους πελάτες και τους ανοίγει συζήτηση για την πίστη των ευαγγελικών. Εκεί όμως που διαπίστωσα πως τα όνειρα του Γέροντα δεν είναι ουτοπία, αλλά πραγματικότητα, ήταν στην φοιτητική μου γειτονιά, στην Ακαδημία Πλάτωνος των Αθηνών. Κάθε Κυριακή και μικρογιορτή ο κυρ-Ηλίας πρώτος στην εκκλησία, πάντα όρθιος και με την καλή αλλοίωση στο πρόσωπό του. Έλεγα καθ’ εαυτόν: «Νεωκόρος, επίτροπος ή ευλαβής είναι;».

Στην γιορτή της ανακομιδής των λειψάνων του αγίου Γεωργίου, στις 3 Νοεμβρίου, ο παπα-Γιώργης, που διέθετε κάποια παιδεία ως απόφοιτος Ριζαρείου, απηύθυνε στο εκκλησίασμα λίγα λόγια. Εντελώς απερίσκεπτα είπε πως το αίμα του αγίου Γεωργίου μας καθαρίζει από την αμαρτία. Εξανέστη ο κυρ-Ηλίας: «Ούτε τον ίδιο δεν έσωσε. Μόνο το αίμα του Ιησού Χριστού μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία». Τότε σκέφθηκα: «Ο κυρ-Ηλίας είναι απλώς ενορίτης και όχι κάποιος υπηρέτης του ναού» και άρχισα να το ψάχνω το πράγμα.

Τελικά ήταν ο μπαλωματής της γειτονιάς. Είχε ένα πολύ μικρό μαγαζί και διώρθωνε παπούτσια παλιά. Παρατήρησα την φτωχολογιά να μπαινοβγαίνει στο μαγαζάκι του κυρ-Ηλία όπως σε σημερινό σούπερ-μάρκετ, και το απόβραδο γύρω από τον πάγκο, από την μέσα μεριά τον κυρ-Ηλία με την άσπρη του ποδιά να ράβη παπούτσια κι από την άλλη πέντ’-έξι άνδρες να ακροάζωνται ανάγνωση. Λέγω: «Δεν πάει άλλο. Πρέπει το βράδυ με κάποια παπούτσια για διόρθωση ν’ ακούσω τι μελετούνε». 
Πράγματι, ένας ηλικιωμένος θεολόγος διάβαζε κι εξηγούσε την Φιλοκαλίαν σ’ αυτούς τους φιλόκαλους ανθρώπους. Την άλλη μέρα μαζί με τα διωρθωμένα υποδήματα συνεχάρην τον μπαλωματή για την συντροφιά του.

- Αφού δεν μας δίνει η Εκκλησία τους θησαυρούς της, θ’ απλώσουμε εμείς οι λαϊκοί βέβηλα χέρια να τους αρπάξουμε.
Ρώτησα στην γειτονιά:
- Τι εστί κυρ-Ηλίας;
Και μου απήντησαν:
- Ο πνευματικός μας. Στις δυσκολίες μας σ’ αυτόν προστρέχουμε.
Δεν ξεύρω το τέλος του, αλλά σίγουρα θα πάσχασε στην βασιλεία των ουρανών, γιατί "των τοιούτων εστί" 
[=ανήκει σ' αυτούς που είναι έτσι], σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου μας.

Από το βιβλίο του π. Γρηγορίου, ηγουμένου της Μονής Δοχειαρίου, «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας» (Η ΖΩΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΑΣΚΗΤΕΨΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ - Η ΖΩΗ ΑΣΚΗΤΩΝ ΠΟΥ ΑΓΙΑΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ)