Αυτό είναι το νόημα της Κυριακής των Μυροφόρων

 

Μακαριστός π. Αλέξανδρος Σμέμαν*

Μάς υπενθυμίζει πως η αγάπη και η αφοσίωση λίγων ατόμων έλαμψε φωτεινά στο μέσο του απελπιστικού σκοταδιού. Μάς καλεί να εξασφαλίσουμε πώς σ’ αυτόν τον κόσμο η αγάπη και η αφοσίωση δε θα εξαφανισθούν, ούτε θα πεθάνουν. Κρίνει την έλλειψη θάρρους, το φόβο μας, τον ατέλειωτο και δουλοπρεπή ορθολογισμό μας. Οι μυστηριώδεις Ιωσήφ και Νικόδημος, και αυτές οι γυναίκες που πάνε στον τάφο την αυγή, καταλαμβάνουν τόσο λίγο χώρο στα ευαγγέλια. Ακριβώς εδώ όμως είναι που αποφασίζεται η αιώνια μοίρα του καθενός μας.

Νομίζω πως σήμερα έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη να ξαναβρούμε αυτή την αγάπη και τη βασική ανθρώπινη αφοσίωση. Επειδή έχουμε εισέλθει σε μια εποχή όπου ακόμη κι αυτά δυσφημούνται από επιβλαβείς ιδέες σχετικά με το πρόσωπο και την ανθρώπινη ζωή, που επικρατούν τώρα σ’ αυτόν τον κόσμο. Για αιώνες ο κόσμος διέθετε ακόμη εκείνη την αδύνατη, αλλά τρεμάμενη και φεγγοβόλα φλόγα της αφοσίωσης, της αγάπης και της συμπόνιας που ήταν σιωπηλά παρούσα στα βάσανα του Ανθρώπου που είχε απορριφθεί από όλους. Πρέπει δε να πιαστούμε, σαν από τελευταία κλωστή, από το καθετί που στον κόσμο μας διαθέτει ακόμη αυτό το ζεστό φως της απλής, γήινης, ανθρώπινης αγάπης. Η αγάπη δεν εξετάζει θεωρίες και ιδεολογίες, αλλά μιλά στην καρδιά και στην ψυχή. Η ανθρώπινη ιστορία πέρασε με βοή, βασίλεια υψώθηκαν και έπεσαν, πολιτισμοί φτιάχτηκαν και αιματηροί πόλεμοι έγιναν, αλλά αυτό που έμεινε αμετάβλητο πάνω στη γη και σ’ αυτή την ταραγμένη και τραγική ιστορία είναι η φωτεινή εικόνα της γυναίκας. Μια εικόνα φροντίδας, αυτοπροσφοράς, αγάπης και συμπόνιας. Δίχως αυτή την παρουσία, χωρίς αυτό το φως, ο κόσμος μας, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες και τα κατορθώματά του, θα ήταν ένας κόσμος τρόμου. Μπορεί να ειπωθεί χωρίς υπερβολή πως η ανθρωπιά του ανθρωπίνου γένους διασώζεται και συντηρείται από τη γυναίκα˙ συντηρείται όχι με λόγια και ιδέες, αλλά με τη σιωπηλή παρουσία της που φροντίζει και αγαπά. Και αν συνεχίζεται ακόμη η μυστηριώδης γιορτή της ζωής, παρά το κακό που επικρατεί στον κόσμο, αν ακόμη αυτή η γιορτή εορτάζεται σε κάποιο πάμφτωχο δωμάτιο, σ’ ένα γυμνό τραπέζι, τόσο χαρούμενα όσο και σ’ ένα παλάτι, τότε η χαρά και το φως αυτής της γιορτής ανήκει σ’ αυτή, στη γυναίκα, στην αγάπη και την αφοσίωσή της που ποτέ δε σβήνει. «Καί ὑστερήσαντος οἴνου…» (Ιωάν. 2, 3), αλλά όσο είναι αυτή εδώ, -η μητέρα, η σύζυγος, η νύφη- υπάρχει αρκετό κρασί, αρκετή αγάπη, αρκετό φως για τον καθένα…

*[ Εορτολόγιο – Ετήσιος εκκλησιαστικός κύκλος]

Οταν ο Μέγας Αλέξανδρος περνούσε τα Στενά του Ορμούζ

Η σύνδεση του σύγχρονου Ορμούζ με την αρχαία Αρμόζεια, τοποθεσία που καταγράφεται από τον Αρριανό στο έργο του «Ινδική» και ο κρίσιμος κρίκος στην κατανόηση της εκστρατείας του στρατηλάτη και του Νεάρχου 

  

To 325 π.Χ ο Μέγας Αλέξανδρος ξεκινάει την επιστροφή του προς τα δυτικά από την Ινδία. Το όραμά του πλέον δεν περιοριζόταν στην κατάκτηση νέων εδαφών, αλλά επεκτεινόταν στην εξερεύνηση των θαλάσσιων οδών. Ενώ ο ίδιος οδηγούσε το κύριο σώμα του στρατού μέσα από την εφιαλτική έρημο της Γεδρωσίας, ανέθεσε στον στενό του φίλο και ναύαρχο Νέαρχο, την αποστολή να πλεύσει από τις εκβολές του Ινδού ποταμού προς τον Ευφράτη.

Επρόκειτο για μια ναυτική αποστολή, από τις πλέον επικίνδυνες και σημαντικές της αρχαιότητας. Ο Νέαρχος έπρεπε να χαρτογραφήσει άγνωστες ακτές, να βρει πηγές πόσιμου νερού και να εξασφαλίσει τον ανεφοδιασμό του στόλου σε ένα εχθρικό και άγνωστο περιβάλλον.

Αφιξη στην Αρμόζεια

Σύμφωνα με τον Αρριανό (στο λιγότερο γνωστό έργο του «Ινδική»), ο στόλος του Νεάρχου αφού διέσχισε τις ακτές της Μακράνης, έφτασε σε μια περιοχή της Περσίας που ονομαζόταν Αρμόζεια. Περιγραφόταν μάλιστα ως εύφορη και πλούσια γη και αποτελούσε ευχάριστη αντίθεση με τις άγονες ακτές που είχαν συναντήσει οι έλληνες στρατιώτες προηγουμένως. Είχε καρποφόρα δέντρα, νερά και αμπέλια, αλλά καθόλου ελαιόδεντρα, σύμφωνα με μια παρατήρηση του Νεάρχου στο ημερολόγιό του.

Η τοποθεσία της αρχαίας Αρμοζείας ταυτίζεται με την περιοχή γύρω από τον ποταμό Ανάνη (ή Ανδάμη), ο οποίος εκβάλλει στον Περσικό Κόλπο. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, όπως ο William Vincent και καταγραφές του εκδοτικού οίκου Brill (από τους σημαντικότερους για τις Ανθρωπιστικές Σπουδές), η αρχαία πόλη βρισκόταν στην ηπειρωτική χώρα, κοντά στη σημερινή πόλη Μινάμπ, στην περιοχή της Καρμανίας.

Εκεί ο Νέαρχος αγκυροβόλησε τον στόλο του αναζητώντας εφόδια και πληροφορίες για την τύχη του Αλέξανδρου. Ο ίδιος ο Νέαρχος περιγράφει ότι από εκείνο το σημείο μπορούσαν να δουν απέναντι το ακρωτήριο της Αραβίας (Μακέτα, σημερινό Musandam του Ομάν), επιβεβαιώνοντας ότι βρισκόταν στη στενωπό.

Η Αρμόζεια δεν ήταν απλώς ένας σταθμός ανάπαυσης. Ηταν το κλειδί για τον έλεγχο του θαλάσσιου περάσματος που σήμερα ονομάζουμε Στενά του Ορμούζ. Ο Αρριανός και ο Ονησίκριτος, για παράδειγμα, τονίζουν τη σημασία της περιοχής ως εμπορικού κόμβου.

Η τοποθεσία της πόλης αναφέρεται αργότερα από τον Πτολεμαίο, αν και με κάποιες γεωγραφικές αποκλίσεις, ενώ ο Αμμιανός Μαρκελλίνος την ονομάζει πιθανώς Ερμούπολη. Είναι ενδιαφέρον ότι το όνομα «Ορμούζ» αρχικά αναφερόταν στην πόλη που βρισκόταν στην ηπειρωτική στεριά. Ωστόσο, γύρω στο 1300 μ.Χ., λόγω των συνεχών επιδρομών από μογγολικά φύλα και της ανάγκης για καλύτερη άμυνα, η εμπορική δραστηριότητα και ο οικισμός μεταφέρθηκαν στο μικρό νησί που βρίσκεται απέναντι, το οποίο γνωρίζουμε σήμερα ως Νησί Ορμούζ. Αυτή η μετακίνηση μετέτρεψε το νησάκι στον σημαντικότερο εμπορικό κόμβο της Περσίας κατά τον Μεσαίωνα, συνδέοντας την Ανατολική Ασία και την Κίνα με τη Δυτική Ασία.

 

Συνάντηση Νέαρχου και Αλεξάνδρου

Ενα από τα πιο συγκινητικά επεισόδια της αρχαίας ιστορίας εκτυλίχθηκε στην περιοχή της Αρμοζείας. Ο Νέαρχος, αφού αποβιβάστηκε, έμαθε ότι ο Αλέξανδρος βρισκόταν μόνο λίγες ημέρες μακριά στην ενδοχώρα. Αποφάσισε, λοιπόν, να τον συναντήσει αυτοπροσώπως. Οταν όντως συναντήθηκαν, ο Αλέξανδρος, βλέποντας τον Νέαρχο σε άθλια κατάσταση από τις κακουχίες, φοβήθηκε ότι ο στόλος είχε χαθεί. Οταν έμαθε ότι τα πλοία ήταν ασφαλή, λέγεται ότι δάκρυσε από χαρά, δηλώνοντας ότι αυτή η είδηση του έδινε μεγαλύτερη ικανοποίηση και από την κατάκτηση της Ασίας.

Ο στρατηλάτης και ο ναύαρχος είχαν πιθανότατα αντιληφθεί την εξαιρετική σημασία της συγκεκριμένης γεωγραφικής θέσης. Η αρχαία Αρμόζεια, άλλωστε, υπήρξε ο προπομπός μιας τεράστιας εμπορικής αυτοκρατορίας. Αν και ο Αρδασίρ Α’ της δυναστείας των Σασσανιδών πιστώνεται συχνά με την επανίδρυση ή την ενίσχυση της πόλης, οι μαρτυρίες του Αρριανού και των συντρόφων του Αλεξάνδρου αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η περιοχή ήταν ήδη ένας ακμάζων κόμβος αιώνες πριν. Η ιστορική συνέχεια από τον Νέαρχο στον Πτολεμαίο και τελικά στο μεσαιωνικό Ορμούζ, αποτελεί ένα παράδειγμα του πώς η γεωγραφία καθορίζει τη μοίρα των εθνών και του παγκόσμιου εμπορίου.

 Protagon

Το Σύνδρομο της Ρίγανης: Η άγνωστη δύναμη της ελληνικής φύσης

Όταν η επιστήμη υποκλίνεται στο Ευαγγέλιο: Ψηφιακή σάρωση «ανέστησε» αρχαίες Επιστολές του Παύλου και δεν έχει αλλάξει «ούτε ένα γιώτα»!

Μια επιστημονική ανακάλυψη που προκαλεί ρίγος - Το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης ανέκτησε τα απαράλλακτα λόγια του Παύλου από τον 6ο αιώνα μ.Χ.

 

Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Κάθε φορά που η επιστημονική έρευνα φέρνει στο φως νέα ιστορικά στοιχεία για τον Χριστιανισμό, δεν γίνεται να μην κατακλυστείς από θαυμασμό για την απόλυτη αξιοπιστία της Αγίας Γραφής. Η θεοπνευστία και η πιστότητα του τελειότερου βιβλίου που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, είναι μια συναρπαστική αλήθεια που δεν παύει ποτέ να συγκινεί τις ευσεβείς ψυχές.

Μια πολύ σημαντική ανακάλυψη που ανακοινώθηκε αυτές τις μέρες από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, έρχεται να δείξει ότι η Εκκλησία φύλαξε ως μονάκριβη παρακαταθήκη τον Λόγο του Θεού και πράγματι εδώ και 2 χιλιετίες δεν άλλαξε «ούτε ένα γιώτα» από τα ευωδιαστά ρήματα της Καινής Διαθήκης.

Η ομάδα του καθηγητή Garrick Allen, σε συνεργασία με το Early Manuscripts Electronic Library (EMEL) κατάφερε να ανακτήσει ψηφιακά ένα μέρος του Κώδικα H (Codex Coislinianus) που χρονολογείται στον 6ο αιώνα μ.Χ. και περιείχε τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου.

Οι ακαδημαϊκοί ερευνητές μπόρεσαν να ανακτήσουν 42 σελίδες από τον χαμένο Κώδικα, σε μια περγαμηνή που είχε επαναχρησιμοποιηθεί τον 13ο αιώνα στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, για τη βιβλιοδεσία άλλων χειρόγραφων. Λόγω του υψηλότατου κόστους της περγαμηνής εκείνη την εποχή, αλλά και της φθοράς που θα είχε ενδεχομένως υποστεί ο Κώδικας H, οι μοναχοί «ανακύκλωσαν» τη γραφική ύλη όπως γινόταν συχνά τότε για να εξυπηρετηθούν οι χρηστικές ανάγκες.

Με τη μέθοδο της πολυφασματικής απεικόνισης, εντοπίστηκαν τα αόρατα ίχνη από το μελάνι που 1.500 χρόνια πριν, αντιγράφηκαν στη συγκεκριμένη περγαμηνή τα ουράνια θησαυρίσματα του Αποστόλου Παύλου. Γραμμένα – φυσικά – στην ατόφια γλώσσα του Ευαγγελίου, τα ελληνικά. Η δε ηλικία του χειρόγραφου πιστοποιήθηκε μέσω ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα την παλαιότητα του κειμένου, ενδεικτικά να αναφέρω ότι κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. έζησε ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, ο Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης. Ενώ, από το 527 μέχρι το 565 μ.Χ., ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο μέγας Ιουστινιανός.

Απαράλλακτα τα λόγια του Παύλου

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς στον ανακτημένο Κώδικα, προκαλεί δέος. Οι λόγοι του Παύλου είναι ευλαβικά απαράλλακτοι, ίδιοι ακριβώς με την Καινή Διαθήκη που έχουμε ως σήμερα στα σπίτια μας. Δεν υπάρχει η παραμικρή πρόσθεση ή αφαίρεση από το ιερό κείμενο. Οι πολύτιμοι μαργαρίτες είναι ατόφιοι όπως τους ενέπνευσε το Άγιο Πνεύμα και όπως τους παρέδωσε στην ανθρωπότητα ο μέγιστος Απόστολος. Το μόνο που αλλάζει είναι η κατανομή των κεφαλαίων, κάτι που δεν αφορά καθόλου το πρωτότυπο κείμενο, και που ούτως ή άλλως μεταβάλλεται εδώ και αιώνες από διάφορους ερμηνευτές της Γραφής.

Μάλιστα ο Κώδικας H θεωρείται το αρχαιότερο γνωστό χειρόγραφο που χρησιμοποιεί διαχωρισμούς κεφαλαίων. Μια ακόμη απτή απόδειξη ότι οι χριστιανοί εμβάθυναν στη θεολογική ανάλυση της Γραφής από τους πρώτους αιώνες. Σε αυτό συνηγορούν και οι διάφορες σημειώσεις που εντοπίστηκαν από τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, ως σχόλια των μελετητών που εντρυφούσαν στα λόγια του Παύλου.

Ανακαλύψεις σαν και αυτή, δείχνουν πόσο γελοίοι και αδαείς είναι οι κουφιοκεφαλάκηδες που λένε ότι η Γραφή είναι «παραμύθια των παπάδων» που γράφτηκαν μεταγενέστερα για κάποιον… ιδιοτελή σκοπό. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από αυτή. To αρχαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο της Καινής Διαθήκης χρονολογείται μεταξύ του 125-150 μ.Χ, ενώ το αρχαιότερο χειρόγραφο Επιστολών του Παύλου χρονολογείται γύρω στο 200-250 μ.Χ. Το κείμενο και σε αυτούς του πάπυρους, είναι αποστομωτικά αμετάβλητο. Κάθε επιστημονική ανακάλυψη αποδεικνύει περίτρανα ότι ο «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας».

Το Μωσαϊκό της Μεγιδδώ

Μια ακόμη συγκλονιστική ανακάλυψη που μπορεί να μην είναι νέα, αλλά το τελευταίο διάστημα συζητείται έντονα στο διαδίκτυο, είναι το περίφημο Μωσαϊκό της Μεγιδδώ που ανακαλύφθηκε το 2005 στο βόρειο Ισραήλ. Θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους χώρους χριστιανικής λατρείας που έχουν βρεθεί παγκοσμίως και χρονολογείται περίπου στο 230 μ.Χ. Στην πιο σημαντική επιγραφή του μωσαϊκού δαπέδου που βρέθηκε εκεί, μία γυναίκα ονόματι Ακεπτούς έγραψε ότι πρόσφερε την τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας «στον Θεό Ιησού Χριστό ως μνημόσυνο».

Πρόκειτα για μια συγκλονιστική μαρτυρία που δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι πρώτοι χριστιανοί λάτρευαν συνειδητά ως Θεό τον Ιησού Χριστό. Να λοιπόν πώς φαίνεται ακόμη μια φορά ότι οι σατανικές αιρέσεις που αμφισβητούν τη θεότητα του Χριστού (όπως ο Αρειανισμός τον 4ο αιώνα, αλλά και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στις μέρες μας), είναι μια όψιμη και κατασκευασμένη πλάνη. Μονάχα η Ορθοδοξία κράτησε και συνεχίζει να κρατά την αδιαίρετη τριαδική αλήθεια σε όλους τους αιώνες.

Ένα άλλο εντυπωσιακό εύρημα του χριστιανικού Μωσαϊκού της Μεγιδδώ, είναι η επιγραφή ενός Ρωμαίου Εκατόνταρχου με το όνομα Γαϊανός (που ονομαζόταν και Πορφύριος) που αναφέρει ότι με δικά του χρήματα πλήρωσε για την κατασκευή του μωσαϊκού «φιλοτειμησάμενος», δηλαδή από φιλότιμο για το πνευματικό χρέος του.

Μέσα από αυτή την εκπληκτική επιγραφή, ζωντανεύουν όλες οι αναφορές των Ευαγγελίων και των Πράξεων των Αποστόλων, για τους Ρωμαίους Εκατόνταρχους που απαρνήθηκαν την ειδωλολατρία και πίστεψαν στον Χριστό. Το πύρινο κήρυγμα του Χριστού και των Αποστόλων είχε πράγματι εισχωρήσει βαθιά στις τάξεις του Ρωμαϊκού στρατού, κι έτσι λάμπει σαν τον ήλιο και η αλήθεια των συναξαριών μας που βρίθουν από Ρωμαίους στρατιωτικούς (σαν τον Χιλίαρχο Άγιο Γεώργιο ή τον Ανθύπατο Άγιο Δημήτριο) που μαρτύρησαν για την αναστημένη αγάπη του Χριστού.

Σε μια εποχή που λυσσομανά η αντιχριστιανική προπαγάνδα, είναι ωφέλιμο να ψηλαφούμε τα πολλά τεκμήρια της αξιοπιστίας της Αγίας Γραφής, τόσο για να δοξάζουμε περισσότερο τον Θεό που έχουμε, όσο και για να προσθέτουμε αδιάσειστα επιχειρήματα στη φαρέτρα της ομολογίας μας…

sportime.

Λοξά τ' ανήλικα πουλιά.

 

Παν να σημάνουν άνοιξη στα σύννεφα.

Κι όσα η χαρά ποτές δεν ονομάτισε.

Τώρα διψούν την ευτυχία του κόσμου...

Ο. Ελύτης

Μόρφου Νεόφυτος: Ἡ τόλμη τῶν Μυροφόρων καὶ τῶν χριστιανῶν σήμερα…

Πρόσωπα της Ιεράς Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ

Ο αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ (Ποσπέλοφ), ταμίας της Ιεράς Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ

Η Ιερά Μονή των Σπηλαίων του Πσκωφ και Κοιμήσεως της Θεοτόκου (η Μονή των Πετσόρι) έχει ζωή περισσότερα από 500 χρόνια. Κατά τη διάρκεια των πιο σοβαρών σοβιετικών διωγμών του 20^ού αιώνα, παρέμεινε το μοναδικό ανδρικό μοναστήρι της ΕΣΣΔ, που δεν έκλεισαν οι Μπολσεβίκοι. Χάρη σε αυτό, το μοναστήρι όχι μόνο διατήρησε τις αρχαίες μοναστικές παραδόσεις, αλλά συγκέντρωσε και τις κορυφαίες σύγχρονες μορφές της Ορθοδοξίας της Ρωσίας. Στο 2^ο μισό του 20^ού αιώνα ασκήτευσαν εκεί ο Όσιος Συμεών (Ζελνίν), ο αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν), ο αρχιμανδρίτης Αλύπιος (Βόρονοφ), ο αρχιμανδρίτης Aγάπιος (Αγάποφ), ο Γέρων Σάββας (Οστάπενκο), οι Γέροντες του Βαλαάμ και πολλοί άλλοι θιασώτες της ευσέβειας. 

Ο αρχιμανδρίτης Σεραφείμ (Ρόζενμπεργκ)

Ο αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν)

Τα θεόκτιστα σπήλαια

Ο ιερομόναχος Μελχισεδέκ και ο δόκιμος μοναχός Γεώργιος

Φώτο: Μητροπολίτης Τύχων (Σεβκούνωφ)

Ο ιερομόναχος Μελχισεδέκ και ο δόκιμος μοναχός Γεώργιος

Στον σταύλο

Η Ιερά Μονή των Σπηλαίων του Πσκωφ το καλοκαίρι

Ο επίσκοπος Πσκωφ και Πόρχοφ Ιωάννης (Ραζούμοφ)

Συζήτηση με μία ενορίτισσα

Κατά την Ιερή ακολουθία

Ο αρχιμανδρίτης Αδριάν (Κιρσάνοφ)

Φώτο: Ανατόλιος Γκοριάϊνοφ

Η λιτανεία της θαυματουργής εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ανήμερα της εορτής

Η αδελφότητα της Ι. Μονής στα θεόκτιστα σπήλαια

Ο αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν)

Τα θεόκτιστα σπήλαια

Η Ιερά Μονή των Σπηλαίων του Πσκωφ το καλοκαίρι

Ο αρχιμανδρίτης Αλύπιος (Βόρονοφ), ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ

Ο όσιος Συμεών (Ζέλνιν) και ο καθηγούμενος Ποιμήν (Ιζβέκοφ), ο μετέπειτα Πατριάρχης

Στιγμές ανάπαυσης για τους αδελφούς της Ιεράς Μονής

Η Ιερά Μονή των Σπηλαίων του Πσκωφ τον χειμώνα

Τα θεόκτιστα σπήλαια

Ο μεγαλόσχημος μοναχός των Πετσόρι

Η αδελφότητα των Πετσόρι

Οι Γέροντες των Πετσόρι

Η πύλη της Ι. Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ

Ο μεγαλόσχημος μοναχός των Πετσόρι

Ο αρχιμανδρίτης Αντίπας

Ο μεγαλόσχημος μοναχός και ο δόκιμος

Ο αρχιμανδρίτης Αλύπιος (Βόρονοφ), Καθηγούμενος της Ι. Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ

Ο π. Αντίπας στην τοποθεσία Ιερό Βουνό διαβάζει τον Ακάθιστο Ύμνο

Μπροστά από την ξυλοθημωνιά

Οι Γέροντες των Πετσόρι

Ο Γέρων Σάββας (Οστάπενκο)

Ο Γέρων Σάββας (Οστάπενκο)

Τα θεόκτιστα σπήλαια

Η Ι. Μονή των Σπηλαίων του Πσκωφ τον χειμώνα

Μετάφραση Ελένη Ογκορόντνικ

Pravoslavie.ru

Nα γιατί στην Ικαρία ζουν για πάντα!

"...Δε γίνεται να αφήσω το σπίτι να ρημάξει.Τα σπίτια στα νησιά θέλουν συντήρηση। Κάνανε πολύ αγώνα οι δικοί μου να το φτιάξουν μετά τη φωτιά του 1993 που κάηκε όλο το νησί και άνθρωποι. Πρέπει να πληρώσω και το νερό, γιατί εκεί είναι άλλος Θεός και δεν ξέρουν την ταχυπληρωμή... Επίσης με την οικονομική κατάσταση, δύσκολο να πας κάπου τόσες μέρες και να πληρώνεις ξενοδοχείο.Κατά καιρούς πάμε κι εκδρομές αλλού, έχω δει πολλά μέρη στην Ελλάδα.

Άλλωστε όταν πηγαίνω εκεί είναι σα να ξαναγίνομαι παιδί. Βλέπω εικόνες από όλους τους συγγενείς μου. Είναι σα να ακούω τη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου και σα να τη βλέπω να κάθεται στην πολυθρόνα, να κοιτάζει στον κήπο τον αέρα και να μου λέει "με τέτοιο κύμα , μπάνιο θα πάτε;" Και τον πατέρα μου να μαγειρεύει, να παίρνει τροφές και να με φωνάζει να ταΐζουμε μία μία τις πάμπολλες γάτες που μαζεύονταν στον κήπο, γιατί ήθελε να είναι δίκαιος και να μην τρώνε οι πιο άγριες το πιο πολύ κι οι άλλες λίγο... Αυτές οι γάτες με μυρίζονται κάθε χρόνο με το που θα κατέβω απ το καράβι και με περιμένουν στην πόρτα!Πριν κάνω το οτιδήποτε άλλο πρέπει να κατεβάσω τις τροφές από το αυτοκίνητο και να αρχίσω να ταΐζω! Δε με νοιάζουν τα πολλά σε αυτή τη ζωή. Για μένα είναι όλα καλά, όταν καταφέρνω να βρεθώ ξημερώματα στο νησί με την όποια ταλαιπωρία. Γιατί συνήθως είναι μεγάλη.

Δεν μπορώ να σου περιγράψω πώς είναι να χαράζει στο Ικάριο. Εκείνη την ώρα στο μπαλκόνι του σπιτιού που βλέπει το πέλαγος με εκείνα τα χρώματα, στην απόλυτη ησυχία να βλέπεις τον ήλιο να κάνει εμφάνιση σιγά σιγά, ο αέρας ο πρωινός ο δροσερός να κουνάει τα πάντα στον κήπο της μάνας μου και να κοιτάω το κυπαρίσσι που φύτεψε πριν αιώνες ο παππούς της γιαγιάς μου (να φανταστείς η γιαγιά πέθανε το 2006 σε ηλικία 90 ετών....) , οπότε καταλαβαίνεις πόσων αιώνων είναι....κι ήταν το μόνο που σώθηκε από τη φωτιά, ενώ ήταν κολλητά στο σπίτι που έλιωσε. Πολλοί λένε επειδή είχε την ευχή του παπαΓιάννη που το φύτεψε.Εκείνες τις ώρες είναι η μεγαλύτερη συγκίνηση. Ανάμεικτα συναισθήματα.Περνάει όλη η ζωή από μπροστά μου.Σα να τους βλέπω ακόμα όλους.Το πόσο ωραία και απλά περνούσαμε.Μου λείπουν τόσο πολύ.

Ακούγεται γελοίο, αλλά εκείνη την ώρα κάνω τον σταυρό μου κι ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε να πατήσω στο νησί ακόμα μια φορά. Ε , μετά συνέρχομαι και παίρνω δύναμη.Δεν είναι τυχαίο που μας λένε Highlands της Ικαρίας και γελάνε.
Ο τόπος έχει μια τρελή δυναμική για όσους μένουν εκεί.
Πας και ξανανιώνεις. Κάποια στιγμή που θα έρθεις να σε φιλοξενήσω, θα καταλάβεις τι θέλω να πω. Κι εσύ θα ταιριάξεις απόλυτα με το γλέντι και την τρέλα του νησιού. Εκεί πραγματικά είναι όλοι, μην αγχώνεσαι, υπάρχει καιρός, η ζωή είναι ωραία....Κι ακόμα κι όταν έρχονται τα δύσκολα... δεν κλαψουριάζουν. Σβουράνε τα κρασάκια τους και αρχίζουν τον χορό. Έχει ο Θεός λένε."

Τίνα Βάμβουρα

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ!

 

Να είστε ευγενικοί με τους ανθρώπους! Γιατί ο καθένας, έχει το δικό του πόλεμο, μάχη και απώλειες…

Ζήστε απλά, αγαπάτε απλόχερα!

Νοιαστείτε για τις ανάγκες των άλλων!

Να μιλάτε αργά, αφήστε τα υπόλοιπα στον Θεό!

Σημαντικότερο είναι η αγάπη!

Ούτε η πίστη, ούτε η δογματική, ούτε ο μυστικισμός, ούτε η νηστεία, ούτε οι μεγάλες προσευχές… είναι που καθορίζουν την αληθινή μορφή ενός χριστιανού!

Όλα χάνουν την αξία τους… εάν δεν υπάρχει το κυριότερο που είναι, η αγάπη για τον συνάνθρωπο…

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός.

Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Εβρ. ιγ΄,8

Δύσκολες καταστάσεις στην Ελλάδα μετά τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς . Νεκρή ξαφνικά η τραγουδίστρια Νατάσα Μωυσόγλου

 

Μία δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η Ναταλία Ρασούλη, κόρη του Μανώλη Ρασσούλη, καθώς ανακοίνωσε ότι δε βρίσκεται πλέον στη ζωή η τραγουδίστρια Νατάσα Μωυσόγλου.

Όπως σημείωσε στην ανάρτησή της, μέσω του Facebook, η Νατάσα Μωυσόγλου ήταν μία τραγουδίστρια με υπέροχη φωνή και όλα τα φόντα για να είναι γνωστή σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Η Ναταλία Ρασούλη ανακοίνωσε τον θάνατο της ερμηνεύτριας τη Δευτέρα (27.04.2026). 

«Η υπερταλαντούχα Νατάσα Μωυσόγλου δεν είναι πια μαζί μας. Αδύνατον να το πιστέψω! Τη γνώρισα αρχικά εδώ στο Facebook και την ίδια προσωπικά στις συναυλίες που διοργανώσαμε για το κλείσιμο της ΕΡΤ που ήρθε να παίξει πιάνο και να τραγουδήσει. Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό! Τι φωνή! Τι πιάνο έπαιζε! Τι ταλαντούχο πλάσμα! Είχε μια έντονη πολιτικοκοινωνική προσωπικότητα. Διαφωνήσαμε σε πολλά. Τι σημασία έχει;

Αυτή τη στιγμή, την ιερή στιγμή, κατακλύζομαι από άφατη στενοχώρια γι’ αυτό το μαγικό πλάσμα. Αλλά νιώθω και θυμό! Θυμό, γιατί αυτή η τραγουδίστρια θα έπρεπε να είναι γνωστή σε κάθε γωνιά της Ελλάδας!

 

Γιατί κάνουμε σταρ, και viral και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, καλλιτέχνες με το 1/10 του ταλέντου της, και δεν γίνονται γνωστοί καλλιτέχνες – δυναμίτες. Αυτό δεν το δέχομαι! Και η Νατάσα Μωυσόγλου ήταν πραγματικά δυναμίτης!

πηγή 

🔘 Η Γενοκτονία των Αρμενίων...

Η πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα, με τη συστηματική εξόντωση ενάμισυ εκατομμυρίου ανθρώπων από τις Οθωμανικές αρχές την τριετία 1915-1918.

Υπήρξε ο προάγγελος του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Αρμένιοι, ένας πανάρχαιος Χριστιανικός λαός της Εγγύς Ανατολής, μοιράζονταν μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην τσαρική Ρωσία ζούσαν κάτω από ένα σχετικά ανεκτικό καθεστώς, αλλά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υφίσταντο παντός είδους διωγμούς, όπως και οι άλλοι Χριστιανικοί λαοί της αυτοκρατορίας (Έλληνες, Ασσύριοι κλπ).

Με την ανάδυση των εθνικισμών, ο Σουλτάνος τούς υποπτευόταν για αποσχιστικές τάσεις...

Έτσι, ο Αβδούλ Χαμίτ Β' δεν δίστασε να προβεί σε άγριους διωγμούς εναντίον των Αρμενίων της επικράτειάς του, με αποκορύφωμα τις σφαγές στο Σασούν (1894), τις μαζικές εκτελέσεις της διετίας 1895-1896, που στοίχισαν τη ζωή σε 300.000 Αρμενίους.

Η επικράτηση των νεοτούρκων τον Ιούλιο του 1908, δεν άλλαξε την κατάσταση για τους Χριστιανούς της αυτοκρατορίας. Αντί για τον σεβασμό των συνθηκών και την πραγμάτωση των μεταρρυθμίσεων, όπως είχε υποσχεθεί, το νέο καθεστώς προέβη σε νέους διωγμούς των Αρμενίων τον Απρίλιο του 1909 στα Άδανα και την ευρύτερη περιοχή της Κιλικίας.

Η συστηματική, όμως, εξόντωση των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο σουλτάνος και ο τσάρος βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα. Το σχέδιο του Υπουργού Εσωτερικών, Ταλαάτ Πασά, μπήκε σε εφαρμογή στις 24 Απριλίου του 1915, με τη σύλληψη 250 επιφανών Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι εκτελέστηκαν το ίδιο βράδυ.

Αμέσως μετά άρχισαν ομαδικές σφαγές του αρμενικού λαού στην Ανατολική Μικρά Ασία. Χαρακτηριστικό είναι το τηλεγράφημα του Ταλαάτ στις 28 Απριλίου 1915 προς τους νομάρχες των περιοχών αυτών: «Αποφασίσθηκε να τεθεί τέρμα στο ζήτημα των Αρμενίων με εκτόπισίν τους στις ερήμους και την εξόντωση αυτού του ξενικού στοιχείου».

Έως το 1918 πάνω από ενάμισυ εκατομμύριο Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους ή αναγκάστηκαν να εκπατριστούν.

Η γενοκτονία του 1915 παρέμεινε ατιμώρητη από τη διεθνή κοινότητα, παρότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως σύμμαχος των Κεντρικών Δυνάμεων, βρισκόταν στους ηττημένους του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η βάρβαρη Τουρκία, ως διάδοχο "κράτος" της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ποτέ δεν παραδέχτηκε τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Υποστηρίζει ότι επρόκειτο για μία επιχείρηση καταστολής κατά εκείνων των Αρμενίων, που είχαν συνεργαστεί με τις ρωσικές δυνάμεις εισβολής στην ανατολική Τουρκία και ότι οι νεκροί δεν ξεπερνούσαν τις 300.000.

Οι βάρβαροι θεωρούν τους νεκρούς που σφάζουν (...που να κοιτάξεις και να μή βρεις κτηνωδίες τους!) εμπόδιο στα επεκτατικά λησταρικά τους πλάνα.

Η 24η Απριλίου έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Μνήμης για την Αρμενική Γενοκτονία και τιμάται κάθε χρόνο από την Αρμενική διασπορά.

Ο σκύλος είναι στειρωμένος..

Kemal - Inonou Το ζευγάρι τής καταστροφής για τούς Έλληνες στην Μικρά Ασία

 Χριστούγεννα 1942: Η πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας, κατά των Ελλήνων! Η Ελλάδα γονατισμένη κάτω από την ναζιστική Κατοχή βιώνει τον χειρότερο λιμό από την εποχή της Αρχαιότητας, με χιλιάδες νεκρούς από πείνα στα περισσότερα μεγάλα αστικά κέντρα. Η Τουρκία από τον Ιούνιο του 1941 είχε υπογράψει «σύμφωνο φιλίας» με τη ναζιστική Γερμανία, και ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 1942) εμπορική συμφωνία για την τροφοδοσία των ναζιστικών δυνάμεων με τα απαραίτητα για την κατασκευή όπλων μέταλλα (ιδίως χρώμιο).*

OI ΔΥΟ Α Ι Μ Ο Σ Τ Α Γ Ε Ι Σ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΣΑΝ ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΟΥΝ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ! ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΙΣΜΕΤ ΙΝΟΝΟΥ, "ΑΙΩΝΙΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ"ΚΑΙ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΤΗΣ ΚΑΘΕ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ...

Όσοι παρακολουθούν διαχρονικά την πορεία της Τουρκίας από το κίνημα των Νεότουρκων (1908) μέχρι σήμερα, θεωρούν πως όλες ανεξαιρέτως οι διαχρονικές, αποφασιστικές ενέργειες της Τουρκίας διαθέτουν κάποια ιδιαίτερα κοινά χαρακτηριστικά: Είναι ύ π ο υ λ ε ς (π ι σ ώ π λ α τ ε ς), μ ε θ ο δ ε υ μ έ ν ε ς, θ ρ α σ ύ τ α τ ε ς και γίνονται συνήθως εκ του ασφαλούς μέσα σε ένα ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο το οποίο θεωρούν ότι παρέχει την «κατάλληλη ευκαιρία». Αν αποτύχουν, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να κάνουν «στροφή 180 μοιρών».

Ο Ισμέτ Ινονού είχε ήδη μυριστεί την «κατάλληλη ευκαιρία» προκειμένου να εξοντώσει όσους Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους είχαν καταφέρει να επιβιώσουν στην Κωνσταντινούπολη και ζούσαν ακόμα στην Τουρκία, όπως ακριβώς ένας καρχαρίας μυρίζεται το ανθρώπινο αίμα από κάποιο ναυάγιο... Ολόκληρος ο πλανήτης ήταν απασχολημένος με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο, και η Τουρκία, κρυμμένη πίσω από την επιτήδεια ουδετερότητα και το «σύμφωνο φιλίας» με την ναζιστική Γερμανία που ήταν ήδη έτοιμο από τις αρχές του 1941, είχε λυμένα τα χέρια της. Άρα, υπήρχε η «κατάλληλη ευκαιρία».

Έτσι τον Μάϊο του 1941, λίγες μόλις βδομάδες μετά την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, η οποία είχε ξεκινήσει από τις 6 Απριλίου 1941, η Τουρκία κήρυξε γενική επιστράτευση των μη μουσουλμάνων νέων ηλικίας από 20 έως 45 ετών. Όλος ο ανθός, η αφρόκρεμα της μη μουσουλμανικής νεολαίας της Κωνσταντινούπολης οδηγήθηκε στα βάθη της Ανατολής με στόχο τη φυσική της εξόντωση. Η οξύτατη διαφωνία του δίδυμου I.Ινονού-Σ.Σαράτσογλου (πρωθυπουργός) με τον στρατάρχη Φεβζί Τσακμάκ, ο οποίος φοβόταν τις πιθανές συνέπειες μιας νέας γενοκτονίας, δεν επέτρεψε την εν ψυχρώ εκτέλεση των επιστρατευμένων, έτσι η επιστράτευση περιορίστηκε στην εκτέλεση καταναγκαστικών έργων.

Ο πρόεδρος Ισμέτ Ινονού όμως δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Κάλεσε τον πρωθυπουργό Σουκρού Σαράτσογλου και του ανέθεσε το έργο της οικονομικής ή φυσικής εξόντωσης των μη μουσουλμανικών πληθυσμών με «όπλο» έναν έκτακτο φόρο περιουσίας, που θα ήταν τόσο εξωφρενικός ώστε πρώτα οι «υπόχρεοι» θα αδυνατούσαν να πληρώσουν και στην συνέχεια θα τους δινόταν η μεγαλόψυχη «ευκαιρία» να τον εξοφλήσουν με καταναγκαστική εργασία.

Υπολογίζεται ότι για την εξόφληση του φόρου που επιβλήθηκε σε κάθε Έλληνα, Αρμένη ή εβραίο αλλά δεν κατέστη δυνατό να πληρωθεί, απαιτείτο καταναγκαστική εργασία διακοσίων έως τριακοσίων ετών προκειμένου να εξοφληθεί! Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν έχασε χρόνο. Σχεδίασε προσεκτικά τα βήματα που έπρεπε να γίνουν ένα προς ένα: Πρώτα έπρεπε να προετοιμαστεί το κατάλληλο κλίμα στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Ο τουρκικός Τύπος άρχισε σταδιακά να εξαπολύει μια εκστρατεία μίσους και φανατισμού εναντίον των μη μουσουλμάνων – Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων. Όλα τα δεινά της Τουρκίας φορτώνονταν στις πλάτες των μειονοτήτων, και βέβαια στην οικονομική ευημερία που απολάμβαναν. Δεύτερον, ανασύρθηκε ένας νόμος που είχαν ετοιμάσει το 1914 οι Νεότουρκοι για την «ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας» με πλιάτσικο των χριστιανικών περιουσιών της Τουρκίας. Ξεσκονίστηκε, καθαρογράφτηκε, συμπληρώθηκε και παρουσιάστηκε από τον υφυπουργό οικονομικών Εσαάτ Τεκελί στον πρωθυπουργό Σαράτσογλου. Ο τελευταίος ζήτησε από τον σεσημασμένο για σφαγές άμαχων Ελλήνων Fuat Agrali, την δημιουργία ενός μικρού διευθυντηρίου που θα εφάρμοζε το νόμο.

Μέλη του ορίστηκαν οι Faik Ökte, (έφορος Κωνσταντινούπολης) και Mumtaz Tarham τους οποίους ο Fuat Agrali παρουσίασε στον Τούρκο πρωθυπουργό με τα εξής λόγια: «Αυτά τα δύο παλληκάρια (!...) θα εφαρμόσουν το νόμο μας στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη». Το επόμενο βήμα ήταν η μυστική συνεδρίαση του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τούρκος πρωθυπουργός έδωσε εγγυήσεις πως ο νέος νόμος για τον έκτακτο φόρο περιουσίας, το 'βαρλίκι', στην πράξη θα εφαρμοστεί μόνο στις μειονότητες. Εξήγησε ότι έπρεπε, για τα μάτια, να υπάρχει και ένας φόρος για Τούρκους, αλλά θα ήταν μικρός και συμβολικός, έτσι για να τηρηθούν στοιχειωδώς τα προσχήματα.

Αμέσως μετά, η τουρκική Βουλή ψήφισε σε μια συνεδρίαση το νόμο 4305 με 17 άρθρα, στις 12 Νοεμβρίου 1942. Ο νόμος 4305 διαχώρισε με επίσημο, ρατσιστικό τρόπο τους φορολογούμενους σε τέσσερις κατηγορίες: Μουσουλμάνους, Γκιαούρηδες (Έλληνες, Αρμένιους, Εβραίους), όσους άλλαξαν την πίστη τους και έγιναν μουσουλμάνοι (Donme), και τέλος όλους τους ξένους υπηκόους. Καθορίστηκαν επιτροπές με έξι μέλη που όριζαν το ποσό του φόρου για κάθε φορολογούμενο ξεχωριστά (δύο εφοριακοί, δύο μέλη Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ήταν φανατισμένα μέλη του Λαϊκού Κόμματος, και δύο μουσουλμάνοι – μέλη του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Κωνσταντινούπολης).

Στο βιβλίο Η συμφορά του φόρου Βαρλίκι (Varlık Vergisi Faciası) ο έφορος Κωνσταντινούπολης Faik Ökte μας περιγράφει με ποιον τρόπο οριζόταν το ποσό του φόρου, αφού πρώτα εξεταζόταν ο φάκελος του θύματος και βεβαιώνονταν το θρήσκευμα και η εθνικότητα του: Πόσο θα πληρώσει αυτός; 500.000 λίρες πρότεινε ένα μέλος της επιτροπής. Όχι, όχι. 1.000.000 λίρες, αντιπρότεινε ένα άλλο. Πείτε ένα ενδιάμεσο ποσό να τελειώνουμε, επενέβαινε ένας τρίτος. Αν σε έναν χριστιανό φορολογούμενο επιβαλλόταν 5.000 λίρες φόρος για ένα μικρό κατάστημα, στον μουσουλμάνο του διπλανού ακριβώς καταστήματος επιβαλλόταν φόρος μόνο 5 λιρών....

Το ποσό του φόρου που επιβαλλόταν δεν επιδέχονταν καμμία έφεση. H προθεσμία πληρωμής ορίστηκε σε 15 ημέρες. Τυχόν καθυστέρηση πληρωμής για τη μεν πρώτη εβδομάδα σήμαινε πρόστιμο 1%, για τη δεύτερη 2% κ.ο.κ. Μετά την παρέλευση ενός μηνός ακολουθούσε κατάσχεση της ακίνητης περιουσίας, σύλληψη και εκτόπιση σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με ημερήσια «αμοιβή» 2 λιρών η οποία «συμψηφιζόταν» με την οφειλή του εκτοπισθέντος. Οι φορολογικοί κατάλογοι δημοσιεύτηκαν από τις τουρκικές Αρχές τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1942. Ο πανικός απλώθηκε στην έντρομη μειονότητα που γέμισε όλες τις εφημερίδες με αγγελίες πώλησης ακινήτων Ελλήνων, Αρμενίων και εβραίων.

Σύμφωνα με όσα καταγράφει στο βιβλίο του ο έφορος της Κωνσταντινούπολης Faik Ökte, στο τέλος του 1942 αγοραστή έψαχναν απεγνωσμένα μέσα από εφημερίδες 8 εργοστάσια, 7 στοές σε κεντρικά σημεία, 80 πολυκατοικίες, 230 σπίτια, 97 μαγαζιά και 190 οικόπεδα! Όπως ήταν φυσικό, οι τιμές κατρακύλησαν αμέσως με αποτέλεσμα να ξεπουλιούνται ολόκληρες περιουσίες για ένα κομμάτι ψωμί. Όσοι δεν κατάφεραν να εξοφλήσουν τον φόρο που τους επέβαλαν οι τουρκικές Αρχές άρχισαν, να βλέπουν, μετά την 7η Ιανουαρίου 1943, τα ονόματα τους στις εφημερίδες.

Η περιουσία τους κατάσχονταν και οι «υπόχρεοι» οδηγούνταν σε καταναγκαστικά έργα στο Άσκαλε, που θεωρείται η Σιβηρία της Ανατολής, ώστε να επισπευστεί η φυσική τους εξόντωση από τις καιρικές συνθήκες και την καταναγκαστική εργασία που ξεκινούσε από τις 5 το πρωί και τέλειωνε στις 7 το απόγευμα. Τον Σεπτέμβριο του 1943 η γνωστή αμερικανική εφημερίδα 'New York Times' δημοσίευσε ένα άρθρο για την πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας, και η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, χωρίς καθυστέρηση, αποφάσισε την άμεση διαγραφή των φόρων που δεν είχαν εισπραχθεί ακόμα. Τρεις μήνες αργότερα (Δεκέμβριος 1943) αποφασίστηκε η διάλυση των ταγμάτων εργασίας και η επιστροφή των «οφειλετών» στα σπίτια τους.

Όσοι άντεξαν τις κακουχίες και κατάφεραν να επιστρέψουν, ήσαν κυριολεκτικά αγνώριστοι. Από τους 1.229 πλούσιους μειονοτικούς που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τον υπερβολικό φόρο και βρέθηκαν στα τάγματα εργασίας, ένας στους τρεις δεν κατάφερε να γυρίσει πίσω.

Πλήθος μαρτυρίες καταγράφουν συγκλονιστικές λεπτομέρειες μιας ακόμα μαύρης σελίδας στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας. Ο νόμος 4305 καταργήθηκε οριστικά στις 15 Μαρτίου 1944, όταν ο Ρωσικός στρατός έφθασε νικητής στα σύνορα της Ρουμανίας και η Τουρκία προσπάθησε να εξαφανίσει τα ίχνη του αποτρόπαιου εγκλήματος που διέπραξε. Συμπέρασμα Η μελέτη και η πλήρης γνώση των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν και σημαδεύουν την σύγχρονη πορεία Ελλάδας και Τουρκίας, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί κήρυγμα μίσους προς την απέναντι όχθη του Αιγαίου.

Αντίθετα, ένα χέρι φιλίας μόνιμα απλωμένο, με ειλικρίνεια και αμοιβαίο σεβασμό, δίνει ελπίδα στις επόμενες γενιές να πετύχουν κάποτε αυτό που οι παλαιότερες δεν κατάφεραν. Η μελέτη όμως και η πλήρης ιστορική γνώση αποτελεί εθνική υποχρέωση γιατί η λήθη του κακού είναι η άδεια για την επανάληψή του. Και η Τουρκία στις ημέρες μας, με εξωπραγματικές νεοοθωμανικές φαντασιώσεις, αποτελεί έναν μεγάλο κίνδυνο για την σταθερότητα, την ασφάλεια και την ειρήνη σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια.

Σε ό,τι πάντως μας αφορά, δεν υπάρχει πιο καταλυτικό, πιο ισχυρό όπλο των Ελλήνων εναντίον των προβληματικών μας γειτόνων, από την πλήρη γνώση της ιστορίας μας! *Μόλις η ήττα των Γερμανών κατέστη βέβαιη, η Τουρκία έσπευσε «να κηρύξει τον πόλεμο στην Γερμανία» (23 Φεβρουαρίου 1945).

Λεωνίδας Κουμάκης