Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Προ ημερών ετελέσθη «πολιτική» κηδεία για την υπεραιωνόβια δευτέρα επίσημη σύζυγο του Ανδρέα Παπανδρέου, Μαργαρίτα. Τί σημαίνει «πολιτική» κηδεία; Πρόκειται για νεολογισμό, που είναι μια μάσκα που κρύβει την αλήθεια. Πολιτικός – πολιτική, σύμφωνα με όλα τα λεξικά, είναι όρος για ό, τι έχει σχέση με την πολιτική, τους πολιτικούς ή/και τους πολίτες. Δηλαδή πρόκειται για το σύνολο των πολιτών, ανεξαρτήτως του τί πιστεύουν, προσωπικά. Επομένως κάθε κηδεία πολίτη είναι πολιτική. Σύμφωνα όμως με τον νεολογισμό και τον αυθαίρετο ορισμό που δίδεται, «πολιτική κηδεία» είναι του αθέου, που αρνείται την θρησκευτική την εξόδιο ακολουθία της Εκκλησίας. Κανονικά θα έπρεπε δηλαδή να λέγεται αθεϊστική κηδεία, αλλά επικρατεί ο προπαγανδιστικός ευφημισμός, δηλαδή μια μάσκα που κρύβει και ωραιοποιεί την αλήθεια.
Τα ίδια κα χειρότερα συμβαίνουν με τον επίθετο - όρο «λαϊκός». Πάλι σύμφωνα με όλα τα λεξικά «λαϊκό» είναι ό, τι σχετίζεται με τον λαό, με όλο τον λαό, ανεξάρτητα από το πιστεύω, την ιδεολογία, και τη θέση στην κοινωνία του κάθε μέλους του. Οι άθεοι Γάλλοι σοσιαλιστές, οι Ρώσοι και λοιποί κομμουνιστές και οι μασόνοι της Μεγάλης Ανατολής πήραν τον γενικό ελληνικό όρο και τον τοποθέτησαν ως μάσκα στη δική τους αντιχριστιανική ιδεολογία. Έτσι προέκυψαν τα κομμουνιστικά – ολοκληρωτικά «λαϊκά» καθεστώτα, που τυραννούσαν τον λαό και από κει και πέρα στη σοσιαλιστική και φανατικά άθεη Γαλλία – της οποίας θιασώτες είναι αρκετοί Έλληνες καθηγητές και μέλη της αριστερής ιντελιγκέντσιας και όχι μόνο – προχώρησε όλα να τα ονομάζει «λαϊκά»: Λαϊκό σχολείο, λαϊκή εκπαίδευση, λαϊκοί νόμοι, λαϊκές τελετές και τελικά λαϊκό κράτος. Η εισαγωγή του όρου «λαϊκός» και των «λαϊκίζω», «λαϊκοποίηση» εισήχθη επισήμως από την Γαλλική Ακαδημία στο Λεξικό της, μεταξύ των ετών 1932 και 1935. Γράφτηκε τότε σε αυτό ότι αποδέχεται τον γενικό όρο «λαϊκός», όπως εννοείται στο πρωτότυπο ελληνικό λεξιλόγιο, αλλά στο εξής θα υπάρχει στη Γαλλία και ο πιο περιορισμένος όρος, που θα σημαίνει «κάτι ξένο σε κάθε ομολογία και σε κάθε θρησκευτικό δόγμα». Έτσι εισάγεται και επισήμως η ερμηνεία του «λαϊκός» στη Γαλλία για το εκεί άθεο και αντιχριστιανικό κράτος.
Πριν ερμηνεύσουν και προβάλουν ως κάτι που τους αφορά τον όρο «λαϊκός» οι κομμουνιστές, οι σοσιαλιστές και οι τέκτονες, στην Ελλάδα το συντηρητικό Κόμμα ελέγετο «λαϊκό». Επίσης το σύνολο του πληθυσμού λεγόταν «κλήρος και λαός», ως κάτι ενιαίο, που περιλάμβανε όλους τους Έλληνες. Η διαφορά μεταξύ της σχέσης κλήρου και λαού στη Γαλλία και στον Ελληνισμό είναι χαώδης. Στη Γαλλία το μίσος των αθέων κατά του κλήρου, των μοναχών, των μοναζουσών και των λαϊκών χριστιανών ήταν - και είναι - αβυσσαλέο. Πολλοί χριστιανοί, αξιωματούχοι κυρίως, με την συμπεριφορά τους είχαν δώσει δικαιώματα, αλλά αυτά διογκώθηκαν και έδωσαν αφορμή να υπάρξει ολομέτωπη επίθεση κατά του συνόλου των χριστιανών, αλλά και των ναών, των μονών, των ιδρυμάτων. Η στάση αυτή αδιαλείπτως συνεχίζεται έως σήμερα. Ο αντικληρικαλισμός ήταν στην ουσία αντιχριστιανισμός. Από τη Γαλλική Επανάσταση έως σήμερα η προπαγάνδα είναι πως ο λαός αγωνίζεται κατά του κλήρου που τον καταπιέζει. Είναι δηλαδή δύο στοιχεία εχθρικά μεταξύ τους, ο «εκμεταλλευτής κλήρος» και ο λαός που τον εκμεταλλεύεται και η άθεη εξουσία επιβάλλει την απελευθέρωσή του λαού από τα δεσμά του κλήρου και, κατ’ επέκταση, από τον Χριστό, που εκπροσωπεί.
Στον Ελληνισμό είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Υπήρχε μια αδιάσπαστη ενότητα κλήρου και λαού. Ο μεγαλοφυής ιστορικός Σπυρίδων Ζαμπέλιος γράφει για τη σχέση κλήρου και λαού μετά την Άλωση (μεταφορά πρωτοτύπου στην καθομιλουμένη) : «Διάδοχος της βασιλείας (του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου) επίδοξος υπό την εξαγνιστική του Τούρκου κηδεμονία, κληρονόμος της Ρωμαϊκής ενότητας απομένει ο νεοφανής Λαός, στον οποίο αναποσπάστως συμμαχούν και υπέρ εθνεγερσίας αγωνίζονται οι λογάδες της Εκκλησίας και οι Γραμματικοί. Εις ποίον το 1821, πρώτο Ευρωπαϊκοελληνικής πολιτείας δοκίμιον, οφείλεται; Με τη σύμφωνη σύμπραξη του Λαού, της Εκκλησίας και των Λογίων. Δεξιά του Λαού ο λόγιος Ρήγας και αριστερά ο Αρχιεπίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός».
Οι καιροί είναι δύσκολοι. Οι επιθέσεις κατά του Χριστιανισμού και της διδασκαλίας του δεν σταματούν. Οι αντίθεοι ενεργούν όπως τα άγρια θηρία. Επιτίθενται πληγώνουν το θήραμα, αυτό αντιστέκεται, αυτά υποχωρούν, επιτίθενται πάλι, πάλι το πληγώνουν, πάλι υποχωρούν και συνεχίζουν έτσι έως ότου είναι αδύναμο πλέον να αμυνθεί. Παράδειγμα πάντα η Γαλλία. Για να φτάσει στο 1905 και στην πλήρη περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, επί είκοσι πέντε χρόνια γίνονταν επιθέσεις χωρίς σταματημό. Το 1880 αποκλείστηκαν οι εκκλησιαστικοί από τα ακαδημαϊκά συμβούλια και καταργήθηκαν οι ελευθερίες τους για διδασκαλία στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα – τα περισσότερα εκκλησιαστικά. Το 1883 καταργήθηκαν οι υπηρεσίες των μοναχών και των καλογραιών στα νοσοκομεία και αυτοί αντικαταστάθηκαν από κρατικούς υπαλλήλους. Καταργήθηκαν επίσης οι στρατιωτικές μπάντες και τα αγήματα σε εκκλησιαστικές εορτές. Το 1884 καθιερώθηκε το διαζύγιο και εξαλείφθηκαν οι δημόσιες εκκλησιαστικές τελετές και προσευχές. Το 1885 ο Ναός της προστάτιδας του Παρισιού Αγίας Γενεβιέβης μετετράπη σε Κρατικό Μαυσωλείο και Πάνθεον της Δημοκρατίας. Το 1887 καθιερώθηκαν οι μη εκκλησιαστικές τελετές για τις κηδείες και ακυρώθηκαν οι διαθήκες με τις τελευταίες επιθυμίες του θανόντος, αν αυτές ήσαν χριστιανικές. Το 1889 καθιερώθηκε η υποχρέωση κληρικών και μοναχών για στρατιωτική υπηρεσία ενός έτους. Το 1900 καταργήθηκε η εκκλησιαστική τελετή στα σχολεία επί τη ενάρξει του σχολικού έτους και στα δικαστήρια για τη νέα περίοδο. Το 1901 τα έσοδα από εκκλησίες, μονές και ιδρύματα περάσανε σε νομικά πρόσωπα της αυτοδιοίκησης. Το 1903 καταργήθηκαν οι μοναχές αδελφές νοσοκόμες στο Πολεμικό Ναυτικό.
Το 1904 ήταν έτος ισχυρότερων κτυπημάτων του Γαλλικού κράτους σε βάρος του Χριστιανισμού. Ο τότε πρωθυπουργός Εμίλ Κομπ, πολιτικός, μασόνος και φανατικός αντικληρικαλιστής είχε χαρακτηριστικά δηλώσει: «Δεν επιτιθέμεθα στη θρησκεία (!) αλλά στους εκπροσώπους της, που θέλουν να την χρησιμοποιήσουν ως όργανο κυριαρχίας. Το μόνο που ζητάμε από τη θρησκεία είναι να κλειστεί στους ναούς της και να περιοριστεί στην καθοδήγηση των πιστών της». Το έτος αυτό επεκτάθηκε η κατάργηση της συνδρομής των μοναζουσών νοσοκόμων στους ασθενείς όλου του στρατεύματος και απαγορεύθηκε στους στρατιωτικούς να θρησκεύουν. Το ίδιο έτος καταργήθηκε ο Εσταυρωμένος Ιησούς στα Σχολεία και στα Δικαστήρια και απαγορεύθηκε να διδάσκουν οι κληρικοί και οι μοναχοί στα σχολεία. Το 1904 ξέσπασε και «το σκάνδαλο των αρχείων». Κατ΄ αυτό η Κυβέρνηση Κομπ, η νομαρχιακή διοίκηση, εν ενεργεία αξιωματικοί και οι τεκτονικές στοές της Μεγάλης Ανατολής συνέταξαν αρχεία φακελώνοντας τους αξιωματικούς για να αποκλεισθούν από προαγωγές οι χριστιανοί και οι εβραίοι αξιωματικοί και να προάγονται οι «δημοκράτες», οι τέκτονες και οι άθεοι αξιωματικοί. Γνωστή από αυτό το σκάνδαλο είναι η υπόθεση του εβραίου αξιωματικού Ντρέϊφους. Το 1905 και πριν από την ψήφιση του Νόμου για τον χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας επεκτάθηκε η υποχρεωτική θητεία για τους κληρικούς και μοναχούς στα δύο χρόνια. Πάντως η επίσκεψη του Πάπα στη Γαλλία δείχνει πως 237 χρόνια μετά την εκεί επανάσταση ένα σημαντικό μέρος του λαού εξακολουθεί να αντιστέκεται στην επιβολή της αθεΐας στη χώρα.
Τα όσα έχουν συμβεί στη Γαλλία αν μεταφερθούν στη χώρα μας για το τί έχει γίνει ή τί έχει ζητηθεί από τους αντίθεους να γίνει θα έπρεπε να έχει καταστήσει σε διαρκή εγρήγορση την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Δεν ξεχνιέται η νομοθετική εξίσωση του κανονικού και φυσικού γάμου με τη συμβίωση δύο ομοφύλων, καθώς και η μυστική συμφωνία του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου με τον τότε πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα για την αρχή χωρισμού Κράτους - Εκκλησίας.
Σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση της ενότητας κλήρου και λαού και της διατηρήσεως της ιδιοπροσωπίας μας δεν θα παίξουν τόσο οι ογδόντα Αρχιερείς της Ιεραρχίας, όσο ο απλός κλήρος και κυρίως ο πιστός λαός, ο οποίος, έως σήμερα, δεν αξιοποιείται αλλά κρατιέται στο περιθώριο, αδρανής. Προσπάθεια για την αξιοποίηση του λαού στην αποστολή της Εκκλησίας έκαμαν ο λόγιος μακαριστός Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος και οι αείμνηστοι καθηγητές της Θεολογίας Παναγιώτης Τρεμπέλας και Ιωάννης Καρμίρης. Μάλιστα ο δεύτερος είχε θέσει σε προπαρασκευαστική επιτροπή για την Πανορθόδοξη Σύνοδο προς έγκριση προσχέδιο περί της «πληρέστερης συμμετοχής του λαϊκού στοιχείου στην λατρευτική και άλλη ζωή της Εκκλησίας». Η επιτροπή όμως το απέρριψε, κρίνοντας ότι «το θέμα αυτό δεν απασχολεί ιδιαιτέρως την Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν είναι επομένως φλέγον και δεν συνιστά πρόβλημα για Αυτήν». Σήμερα όμως είναι πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό για την παρουσία της Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο. Αυτό το είχε διαπιστώσει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο οποίος στην τελευταία, προ της ασθενείας του, συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου έθεσε το θέμα της ουσιαστικής συμμετοχής των λαϊκών μελών της Εκκλησίας στο έργο Της και έκαμε συγκεκριμένες προτάσεις. Αυτές έγιναν ομοφώνως δεκτές και εστάλησαν για επεξεργασία στη σχετική Συνοδική Επιτροπή. Έως σήμερα αυτές κρατιούνται ξεχασμένες σε κάποιο ντουλάπι της.-
