Η Ελένη και ο Νίκος έρχονται σ’ αυτή την παραλία κάθε Ιούλιο τα τελευταία 47 χρόνια. Δεν κουβαλάνε τίποτα μαζί τους, μόνο δύο λευκές πλαστικές καρέκλες, ένα μικρό μπλε τραπεζάκι και το παλιό τους τάβλι — αυτό με τις γωνίες φαγωμένες από τον χρόνο και τα ζάρια που έχουν χάσει πια τον ήχο τους.
Κάθονται πάντα δίπλα στο κύμα, εκεί που τα βότσαλα είναι πιο λεία. Η ομπρέλα τους είναι ριγέ, κίτρινη και μπλε, σαν τον ήλιο και τη θάλασσα που τους πάντρεψε ένα μεσημέρι καλοκαιριού.
«Παίζεις εσύ πρώτος», της λέει κάθε φορά, κι ας ξέρει πως θα χάσει. Γιατί η Ελένη πάντα βρίσκει τρόπο να τον κερδίζει — όχι στο τάβλι, στη ζωή. Στα δύσκολα, στις αρρώστιες, στα ξενύχτια με τα παιδιά, εκείνη έριχνε εξάρες.
Σήμερα φοράνε παστέλ πουκάμισα, ξεθωριασμένα από τον ήλιο και τα πλυσίματα. Δεν μιλάνε πολύ πια. Δεν χρειάζεται. Το κύμα σκάει, τα πούλια χτυπάνε στο ξύλο, και ανάμεσα σε μια «πόρτα» και ένα «διπλό», του κρατάει το χέρι.
«Αν σε κερδίσω, τι μου δίνεις;» τον ρωτάει γελώντας, με τα ίδια μάτια που είχε στα 22 της.
«Άλλα 47 καλοκαίρια μαζί σου», της απαντάει και ξέρουν και οι δύο πως το εννοεί. Γιατί η αγάπη τους δεν μετριέται σε νίκες και ήττες. Μετριέται σε παρτίδες τάβλι κάτω από μια ομπρέλα, με τα πόδια στο νερό, μέχρι να τους πάρει το σούρουπο.
Άννα Δανάλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου