Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Ο Φανατικός Χριστιανός και ο Φανατικός Μουσουλμάνος



Νέαρχος Παναγή

Ορθοδοντικός

  Πριν καταγράψω τις σκέψεις μου θα ήθελα να δηλώσω ότι σέβομαι όλες τις θρησκείες στον κόσμο και τα πιστεύω του καθενός. Οι παρακάτω σκέψεις που θα παραθέσω δεν έχουν καμία σχέση με μισαλλοδοξία.

  Ο χρόνος που διανύουμε και ειδικά οι τελευταίοι μήνες χαρακτηρίζονται κυρίως από πολεμικές αντιπαραθέσεις οι οποίες σε αντίθεση με προηγούμενους πολέμους (Α΄, Β΄ Παγκόσμιοι) έχουν και το στοιχείο του θρησκευτικού φανατισμού και εξτρεμισμού. Δυστυχώς αυτό εκφράζεται κυρίως από το ακραίο ισλαμικό στοιχείο αποκλειστικά με επιθέσεις σε μουσουλμάνους ομόθρησκούς τους, σε Χριστιανούς και σε οτιδήποτε μη ακραία Ισλαμικό. Αποκεφαλισμοί, μαζικές εκτελέσεις μπροστά στην κάμερα προς παραδειγματισμό του Δυτικού κόσμου (ο οποίος και αυτός έχει τις βαριές του ευθύνες). Κεφάλια να χρησιμοποιούνται δίκην μπάλας ποδοσφαίρου, απειλές για τρομοκρατικές επιθέσεις και ένα σωρό άλλα. Τα ΜΜΕ χωρίς να το θέλουν , πιστεύω, «αγριεύουν» το κλίμα αναπαράγοντας τις αποτρόπαιες αυτές σκηνές. Πρόσφυγες φεύγουν κατά χιλιάδες από τις εστίες τους , πεθαίνουν στις ερήμους, χάνουν περιουσίες, οικογένειες. Όλα αυτά στο όνομα ενός ακραίου Θεού και πάλι δυστυχώς μέσα από τον ακραίο Ισλαμισμό.

 Μέσα από την ακραία εκδοχή μιας θρησκείας , μιας ιδεολογίας, μιας κοσμοθεωρίας (δηλώνω ότι ο Χριστιανισμός και ειδικά η Ορθοδοξία δεν είναι ούτε ιδεολογία, ούτε κοσμοθεωρία αλλά ούτε θρησκεία με την έννοια που την γνωρίζουμε) μπορείς να εξάγεις  χρησιμότατα, απλά, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, συμπεράσματα.

 Ο ακραίος Ισλαμισμός είδαμε τι είναι. Μην επαναλαμβανόμαστε, φόνοι εν ονόματι του Αλλάχ, αποκεφαλισμοί, απειλές, φάτσες άγριες, ωρυόμενες στην τηλεόραση κραδαίνοντας μαχαίρια. Μην με πείτε ρατσιστή. Αν το δω σε Χριστιανό τα ίδια θα πω και χειρότερα. Αν θεωρήσω ότι οι Τζιχαντιστές είναι σε άγνοια σε σχέση με τον Χριστό τότε έχουν κάποιο ελαφρυντικό. Ο Χριστός το είπε άλλωστε. Εμείς που γνωρίζουμε περισσότερα δεν θα είχαμε καμία δικαιολογία.

 Ας πάρουμε την Ορθοδοξία. Ας κρίνουμε από τον «φανατικό» Χριστιανό , αν υπάρχει τέτοια ορολογία, τι σημαίνει Χριστός και Ορθοδοξία. Ποιοι είναι αυτοί που σαν άλλοι «Ταλιμπάν» της Ορθοδοξίας  κατά γράμμα ακολουθούν (ή τουλάχιστον προσπαθούν) τις διδαχές του Χριστού, τα λόγια του Κυρίου, το Ευαγγέλιο, το παράδειγμα των Αποστόλων και των τόσων Αγίων. Που θα τους βρούμε, μήπως σε κάποια έρημο με όπλα, μαχαίρια να πολεμούν τον συνάνθρωπό τους, όποιος και αν είναι αυτός; Θα τους δούμε μήπως να ωρύονται ως λέοντες αναμένοντας το θήραμα τους; Μήπως θα εκτοξεύουν απειλές προς τον κόσμο που δεν τους πάει τελοσπάντων, που αντιτίθεται σε αυτούς , στον τρόπο ζωής τους; Μήπως θα υποτιμούν και φέρονται άθλια στις γυναίκες απαξιώνοντας τις εντελώς;

 Όπως ανέφερα πριν, από την «ακραία» εκδήλωση των πιστών  μιας θρησκείας μπορείς να αντιληφθείς περί τίνος πρόκειται,  ποια τα όρια της , που κινείται.

 Ο Ορθόδοξος Χριστιανός, ο «φανατικός» Χριστιανός, ο «Ταλιμπάν Χριστιανός» όπως πολλοί τον κατηγορούν ,που κινείται; Κινείται ακριβώς μέσα στο περίγραμμα του Ευαγγελίου, της ζωής του Χριστού. Αν μείνει άγαμος συνήθως γίνεται μοναχός. Και τι είναι ο μοναχός; Αγάπη, στο Θεό και στους ανθρώπους Αυταπάρνηση, Προσευχή, Μετάνοια ,Νηστεία, Συγχώρεση, Απάθεια,  αυτοκατάκριση, αυτομεμψία, ακτημοσύνη,ταπείνωση, αγρυπνία, Υπακοή στον Γέροντα, κόψιμο του ιδίου Θελήματος, άοκνη εργασία στο μοναστήρι, εξυπηρέτηση των προσκυνητών, πόνος για τον κόσμο, για των του λαού αγνοημάτων, υλική και πνευματική βοήθεια σε όλους. Ο έγγαμος «φανατικός» Χριστιανός , οικογενειάρχης με όσα ο Χριστός ζητά να τελεί, για  γίνει ένα με τον Κύριο. Αγάπη στον συνάνθρωπό του , εκκλησιασμός, ελεημοσύνη, εξομολόγηση, μετάνοια, ακακία, ταπείνωση.

 Κάνει ο «φανατικός» Χριστιανός κάποιο κακό; Μπορεί να μην τον γουστάρουν πολλοί. Ξέρετε όμως γιατί ;Γιατί μάλλον αποτελεί έλεγχο για εμάς που δεν κάνουμε αυτά που θα έπρεπε να πράττουμε.    

 Βγάλτε αγαπητοί τα συμπεράσματά σας από τους «φανατικούς» του Ισλάμ και της Ορθοδοξίας. Υπάρχει περίπτωση, έστω ένας «Ταλιμπάν» Ορθόδοξος όπως αποκαλείται από πολλούς,  να κάνει όσα κάνει ο φανατικός του Ισλάμ.

 Το μόνο που μπορεί να πράξει  ο Ορθόδοξος είναι κατά μέτωπον επίθεση αγάπης. Γιατί αυτό επιτάσσει ο ίδιος ο Χριστός , γιατί το Ευαγγέλιο αυτό λέει, το οποίο στην ακραία του μορφή, γίνεται μια πλημμύρα αγάπης προς το Θεό και προς σε ότι έχει ψυχή αλλά και προς σε οτιδήποτε δεν έχει ψυχή.  Η λέξη φανατικός παίρνει εξαιρετικά διαφορετική μορφή στις δυο συγκρίσεις. Το ένα είναι η λάμψη του φωτός και το άλλο το έρεβος , η ανυπαρξία έστω ακτίνας φωτός.

Και φίλοι αυτά που ακούγονται κατά καιρούς ότι όλες οι θρησκείες είναι οι ίδιες και ο Θεός είναι ένας είναι αστήρικτα και πέραν πάσης λογικής δηλώσεις.

Δεν μπορεί ο ίδιος Θεός να λέει, γύρισε και το άλλο μάγουλο αν σε χαστουκίσουν, και πάλι ο ίδιος να λέει πάρε ζωές απίστων.

Ας με συγχωρέσετε αλλά εκ των πραγμάτων και των γεγονότων προτιμώ απείρως περισσότερο να είμαι «φανατικός», «Ταλιμπάν» Ορθόδοξος παρά οτιδήποτε άλλο.







Ήταν κάποτε μια γριούλα που αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων.
Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και πήγε με το ταξί.
Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε:
-Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο Σας πριν το ετοιμάσουμε.
-Μα δεν χρειάζεται να το δω, ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα.
-Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 δωμάτια αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε εκείνο που Σας αρέσει πιο πολύ.
-Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα, δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη.

-Μα πως; Ξαναρώτησε η νοσοκόμα, αφού δεν το είδατε.
-Δεν χρειάζεται να το δω, έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της.
Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί.

Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό.
-Είστε σίγουρα εντάξει;
Τώρα που το είδατε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι αυτό σας αρέσει;
Χωρίς να δείτε και τις άλλες δύο επιλογές;
-Μα φυσικά. Πολλά πράγματα στη ζωή κορίτσι μου, της απάντησε η γριούλα, δεν θέλουν πολύ σκέψη. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.
Αποφάσισα ότι θα το αγαπώ χωρίς να μπω στην διαδικασία να διαλέξω ανάμεσα σε άλλα.
Σάμπως μια γυναίκα άμα γεννήσει το παιδί της, όσο άσχημο και αν είναι δεν θα το αγαπάει; Άσε που δεν θα το δει ποτέ άσχημο.
Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.
..και ξέφυγα απ’ το δρόμο και περπατούσα στην αμμουδιά , έτσι όπως είχα ξεφύγει απ’ τις αναστολές μου τούτο το βράδυ. Μόνο φτερουγίσματα αγγέλων έσπαζαν τη σιωπή ...κι ο ήχος των βημάτων μου στην ακροθαλασσιά που ήταν σαν να αντηχούν στον χρόνο...
μαριάνθη ντεβάκη

Μεγάλη μέρα για την λογική σήμερα λέμε! Τατσόπουλος: «Δεν μπορεί στην Θράκη να εφαρμόζεται το ισλαμικό δίκαιο»

Μα γιατί κε Τατσόπουλε, έχει ή δεν έχει ΔΙΚΑΙΩΜΑ στον αυτοπροσδιορισμό ο κάθε Έλληνας; Θα έλεγε...
η φίλη σας ρεπούση!

Πάντως πέρα από την πλάκα, έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Όταν ζεις σε μία χώρα εφαρμόζεις και τους νόμους της. Κάτι τέτοιο είπε και ο Μπουτάρης (!) σήμερα νομίζω. Μεγάλη μέρα για την λογική σήμερα λέμε! 

πηγή

ΑΙΩΝΙΟ ΣΕΒΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΡΔΙΣΣΑ ΑΜΑΖΟΝΑ: «ΕΦΥΓΕ» ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΣ ΣΦΑΙΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΤΩΝ

αμαζονα

«Δεν φοβόμαστε τίποτα. Θα παλέψουμε μέχρι το τέλος. Προτιμάμε να ανατιναχθούμε παρά να πέσουμε στα χέρια της ISIS», δήλωνε η 19χρονη Κούρδισσα αμαζόνα σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει πριν από λίγο καιρό στο BBC. Η Ceylan Ozalp πολεμούσε στην κουρδική πόλη Kobani εναντίον των ισλαμιστών δολοφόνων, όταν οι μακελάρηδες περικύκλωσαν την ομάδα της και άρχισαν το σφυροκόπημα. Η 19χρονη ηρωίδα έχασε όλες τις συντρόφισσές της αλλά συνέχισε να αντιστέκεται. Όταν της τελείωσαν πια τα πυρομαχικά, κράτησε την τελευταία της σφαίρα για την ίδια, ώστε να μην πέσει στα νύχια των ισλαμοφασιστών. Σήμερα, οι Κούρδοι πεσμεργκά επιβεβαίωσαν το θάνατο της 19χρονης ηρωίδας…
πηγή

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

τρυφερότητα





Έχει και η τρυφερότητα τις δικές της πληγές όμως αυτές επουλώνονται γρήγορα..
με το φεγγαρι αγκαλια

Η βροχή πέφτει για όλους

Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου 

Ας μη γίνουμε, αδελφοί, κακοί διαχειριστές των αγαθών που μας δόθηκαν. 

Ας μην κοπιάζουμε για να θησαυρίζουμε και ν’ αποταμιεύσουμε, ενώ άλλοι υποφέρουν από την πείνα. 

Ας μιμηθούμε τον ανώτατο και κορυφαίο νόμο του Θεού, που στέλνει τη βροχή σε δικαίους και αδίκους και ανατέλλει τον ήλιο επίσης για όλους. 

Αυτός έκανε τη γη ευρύχωρη για όλα τα χερσαία ζώα, δημιούργησε πηγές, ποτάμια, δάση, αέρα για τα φτερωτά και νερά για τα υδρόβια, και έδωσε σ’ όλα τα όντα άφθονα τα απαραίτητα για τη ζωή τους στοιχεία, χωρίς να τα περιορίζει καμιά εξουσία, χωρίς να τα καθορίζει κανένας γραπτός νόμος, χωρίς να τα εμποδίζουν σύνορα. Και αυτά τα στοιχεία τα παρέδωσε κοινά και πλούσια, χωρίς διάκριση ή περικοπή, τιμώντας την ομοιότητα της φύσεως με την ισότητα της δωρεάς και δείχνοντας τον πλούτο της αγαθότητός Του.

Οι άνθρωποι όμως, αφότου έβγαλαν από τη γη το χρυσάφι, το ασήμι και τα πολύτιμα πετράδια και αφότου έφτιαξαν ρούχα μαλακά και περιττά και αφότου απέκτησαν άλλα παρόμοια πράγματα, που αποτελούν αιτίες πολέμων και επαναστάσεων και τυραννικών καθεστώτων, κυριεύθηκαν από παράλογη υπεροψία. 

Έτσι, δεν δείχνουν ευσπλαχνία στους δυστυχισμένους συνανθρώπους τους και δεν θέλουν ούτε με τα περίσσια τους να δώσουν στους άλλους τα αναγκαία. Τι βαναυσότητα! Τι σκληρότητα! Δεν σκέφτονται, αν όχι τίποτ’ άλλο πως η φτώχεια και ο πλούτος, η ελευθερία και η δουλεία και τ’ άλλα παρόμοια εμφανίστηκαν στο ανθρώπινο γένος μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, σαν αρρώστιες που εκδηλώνονται μαζί με την κακία και που είναι δικές της επινοήσεις. 

Αρχικά όμως δεν έγιναν έτσι τα πράγματα, λέει η Γραφή∙ αλλά Εκείνος που έπλασε εξαρχής τον άνθρωπο τον άφησε ελεύθερο, αυτεξούσιο - συγκρατημένο μόνο από το νόμο της εντολής - και πλούσιο μέσα στον παράδεισο της τρυφής.

Αυτή την ελευθερία και αυτόν τον πλούτο θέλησε να χαρίσει - και χάρισε - ο Θεός μέσω του πρώτου ανθρώπου, και στο υπόλοιπο ανθρώπινο γένος. Ελευθερία και πλούτος ήταν μόνο η τήρηση της εντολής. Φτώχεια αληθινή και δουλεία ήταν η παράβασή της.

Μετά την παράβαση λοιπόν εμφανίστηκαν οι φθόνοι και οι φιλονικίες και η τυραννία του διαβόλου, που παρασύρει πάντα με τη λαιμαργία της ηδονής και ξεσηκώνει τους πιο τολμηρούς ενάντια στους πιο αδύνατους. Μετά την παράβαση, το ανθρώπινο γένος χωρίστηκε σε διάφορες φυλές με διάφορα ονόματα και η πλεονεξία κατακερμάτισε την ευγένεια της φύσεως, αφού πήρε και τον νόμο βοηθό της.

Εσύ όμως να κοιτάς την αρχική ενότητα και ισότητα, όχι την τελική διαίρεση∙ όχι τον νόμο που επικράτησε, αλλά τον νόμο του Δημιουργού. 

Βοήθησε, όσο μπορείς, τη φύση, τίμησε την πρότερη ελευθερία, δείξε σεβασμό στον εαυτό σου, συγκάλυψε την ατιμία του γένους σου, παραστάσου στην αρρώστια, σύντρεξε στην ανάγκη.

Να παρηγορεί ο γερός τον άρρωστο, ο πλούσιος τον φτωχό, ο όρθιος τον πεσμένο, ο χαρούμενος τον λυπημένο, ο ευτυχισμένος τον δυστυχισμένο.

Δώσε κάτι στο Θεό ως δώρο ευχαριστήριο, για το ότι είσαι ένας απ’ αυτούς που μπορούν να ευεργετούν και όχι απ’ αυτούς που έχουν ανάγκη να ευεργετούνται, για το ότι δεν περιμένεις εσύ βοήθεια από τα χέρια άλλων, αλλ’ από τα δικά σου χέρια περιμένουν άλλοι βοήθεια.

Πλούτισε όχι μόνο σε περιουσία, μα και σε ευσέβεια, όχι μόνο σε χρυσάφι, μα και σε αρετή, ή καλύτερα, μόνο σε αρετή.

Γίνε πιο τίμιος από τον πλησίον με την επίδειξη περισσότερης καλοσύνης. Γίνε Θεός για τον δυστυχισμένο με τη μίμηση της ευσπλαχνίας του Θεού.

"Λεγεώνα των Βλάχων", η μαύρη σελίδα μέρους των Ελλήνων βλάχων (που όμως πρέπει να μάθουν όλοι)

Με αφορμή ένα e-mail φίλου, για μία -ακόμη- προδοτική (ακραία-ναζιστική-φασιστική) σελίδα κατά της χώρας μας. Οι ίδιοι οι βλάχοι θα πρέπει να σβήσουν την σελίδα* αυτή (που προσβαλει τα εθνικά μας σύμβολα, ακόμη και τον Παρθενώνα!) και να βάλουν στην θέση του όποιον ναζιστή-εθνικιστή ζητά... αυτόνομο βλαχικό(!) κράτος. Διότι η παπ@ριά των ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΩΝ έχει ένα όριο και αυτό δεν είναι άλλο από το όριο της λογικής. Δεν είμαστε διατεθιμένοι ως δημοκρατικοί πολίτες να δεχόμαστε τον κάθε παρανοϊκό να γράφει ότι θέλει εναντίον της χώρας μας._


Η "Λεγεώνα των Βλάχων ή Βλάχικη Λεγεώνα" λοιπόν, (1941-1943) είναι...
το όνομα με το οποίο αποκλήθηκε μεταπολεμικά η πολιτική και ένοπλη οργάνωση που δημιούργησε ο βλαχικής καταγωγής πράκτορας της Ιταλίας και της Ρουμανίας Αλκιβιάδης Διαμάντης, στη Θεσσαλία, Μακεδονία και Ήπειρο, με σαφή προσανατολισμό την υποστήριξη των δυνάμεων της Ιταλίας και της Γερμανίας κατά την Κατοχή της Ελλάδας και την δημιουργία βλαχικού
αυτόνομου κράτους. Κατά την εποχή της... δραστηριότητάς της η οργάνωση ονομαζόταν Ρωμαϊκή Λεγεώνα και βοηθούσε τις Ιταλικές δυνάμεις στη συλλογή των όπλων που είχαν κρατήσει οι κάτοικοι μετά την παράδοση του Ελληνικού Στρατού. Ο Διαμάντης αποκαλούσε τον εαυτό του αρχηγό και εκπρόσωπο των Βλάχων της Κάτω Βαλκανικής. Ο Διαμάντης έφυγε από την Ελλάδα το καλοκαίρι του 1942 για τη Ρουμανία και τη θέση του στην οργάνωση πήρε ο Νικόλαος Ματούσης. Μετά την οργάνωση αντιστασιακών οργανώσεων το 1942 και τη δυναμική αντίδρασή του ΕΛΑΣ εναντίον μελών της Λεγεώνας, αλλά και την αποχώρηση των Ιταλικών δυνάμεων, η Λεγεώνα διαλύθηκε το Σεπτέμβριο του 1943, ενώ και ο Ματούσης κατέφυγε στην Αθήνα.

Τον Μάιο του 1941, ο Διαμάντης πηγαίνει στα Ιωάννινα και συναντά βλαχόφωνους και το καλοκαίρι περιοδεύει στη Σαμαρίνα, Γρεβενά, Λάρισα, Τρίκαλα, Ελασσόνα, σε πολλά χωριά και στο Πραιτώρι όπου οργανώνει μεγάλη συγκέντρωση βλαχόφωνων με παρουσία αποφοίτων ρουμάνικων σχολών και Ιταλών.
*
Το καλοκαίρι εμφανίζεται και η πρώτη δράση λεγεωναρίων, με αρχηγό τον Βασίλη Ραποτίκα με σκοπό την βοήθεια των ιταλικών δυνάμεων στην ανακάλυψη και συλλογή όπλων που ήταν στην κατοχή του πληθυσμού.

Το Σεπτέμβριο ο Διαμάντης επισκέπτεται τον διορισμένο από τους Γερμανούς πρωθυπουργό Γεώργιο Τσολάκογλου και του υποβάλλει υπόμνημα με ημερομηνία 25/9/1941 ζητώντας δικαιώματα για τους Βλάχους, ίδρυση σχολείων, οικονομική ενίσχυση και ανάμεσα στα άλλα να διορίζονται «Οι Νομάρχαι και οι Δήμαρχοι Ηπείρου , Πίνδου, Θεσσαλίας και Μακεδονίας, όπου υπάρχουν εις τας ως άνω περιοχάς αμιγείς συνοικισμοί Βλάχων ή μικτοί τοιούτοι Βλάχων και Ελλήνων», από κοινού μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και του ιδίου «υπό την ιδιότητά του ως αντιπροσώπου των Βλαχικών Κοινοτήτων της Πίνδου, Ηπείρου, Θεσσαλίας και Μακεδονίας με την προηγουμένην έγκρισιν των Αρχών Κατοχής, ήτοι των Γερμανών διά την περιοχήν Θεσσαλονίκης και των Ιταλών διά την υπό της Ιταλίας κατεχομένην ζώνην.» .

Στη συνέχεια ο Διαμάντης, με τη βοήθεια των ιταλικών αρχών, προχωρά σε αντικατάσταση δημάρχων, ίδρυση ρουμάνικων σχολείων, παρακράτηση εμπορευμάτων και αγαθών καθώς και εξαναγκασμό κατοίκων να μπουν στην οργάνωση των λεγεωναρίων και συνέχιση των επιδρομών στα χωριά για όπλα. Όμως ο Αλκιβιάδης Διαμαντής έπεσε σε δυσμένεια και απεχώρησε από την δράση μεταναστεύοντας ξανά στην Ρουμανία το καλοκαίρι του 1942, αντικαστάστατης του ανέλαβε ο Νικόλαος Ματούσης.

Τα μέλη της Λεγεώνας τύγχαναν ευεργετικών ρυθμίσεων ως προς την τυροκόμηση ενώ σταδιακά συγκροτούνται και ένοπλα ενισχύοντας τις ιταλικές κατοχικές αρχές.
Αντίδραση στη Λεγεώνα


Οι κινήσεις του Διαμάντη και της Λεγεώνας συνάντησαν αντίδραση και από την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου, αλλά και από τοπικούς παράγοντες. 

Παράλληλα είχαν ιδρυθεί δυο αντιστασιακές οργανώσεις ενάντια στους Λεγεωνάριους
Η οργάνωση (νεα) Φιλική Εταιρεία που δημιούργησε ο Ευάγγελος Αβέρωφ και ο Νικόλαος , τον Μάιο του 1941 προπαγάνδιζε εναντίον της δράσης της Λεγεώνας καθώς και είχε στείλει υπόμνημα διαμαρτυρίας στον Ιταλό στρατηγό Ρουτζέρο στις 15 Γενάρη 1942  ενώ δημοσίευε κείμενα στον Τύπο κατά της δράσης της Λεγεώνας. Παράλληλα, ο υπομοίραρχος Χωροφυλακής, Χ. Κούρτης, έπειτα από συνεννόηση με τον Αβέρωφ, πυρπόλησε στα Τρίκαλα ιταλική αποθήκη εφοδιασμού που προοριζόταν για τη Λεγεώνα. Για την δραστηριότητά τους, ο Αβέρωφ και άλλοι φυλακίστηκαν από τις ιταλικές αρχές στις 28 Απριλίου 1942 και στάλθηκαν αρχικά σε φυλακή και στη συνέχεια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία.
Ράπτης

Η δράση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ εναντίον της ΛεγεώναςΗ «Ένωση Ελλήνων Κουτσοβλάχων Εθνικοαπελευθερωτική και Εκπολιτιστική Οργάνωση» που την καθοδηγούσε το ΕΑΜ και έβγαζε προκυρήξεις και την εφημερίδα Κουτσόβλαχος ενάντια και στη δράση της Λεγεώνας καθώς και μέλη του ΕΑΜ προσανατολίστηκαν από το 1941 στην ένοπλη δράση εναντίον λεγωνάριωνη όποια από το 1942 μεγαλώνει και προκαλεί φόβο στους λεγεωνάριους, ειδικότερα μετά και την εκτέλεση του πρωτεργάτη της Λεγεώνας Βασίλη Ραπότικα. Αποτέλεσμα της οποίας ήταν και η αποχώρηση του Νικόλαου Ματούση από την ενεργή δράση στη Λεγεώνα λόγω και φόβου καθώς και την εκτέλεση αρκετών άλλων μελών της Λεγεώνας από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Ο Ματούσης συνέχισε όμως τη πολιτική δράση στην Αθήνα συμμετέχοντας στην εθνικοσοσιαλιστική Οργάνωση Πρωτοπόρων Νέας Ευρώπης (ΟΠΝΕ) όπου συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Ανδρέας Κονδάκης και ο Γεώργιος Μερκούρης.

Η τύχη των μελών της Λεγεώνας
Μετά την Κατοχή, όταν έγιναν τα Ειδικά Δικαστήρια Δοσιλόγων, κατηγορήθηκαν ως δοσίλογοι 617 άνθρωποι και από αυτούς καταδικάστηκαν οι 152, ενώ δεν έλαβαν ποινή 91 λόγω δεδικασμένου (είχαν ήδη καταδικαστεί για άλλα αδικήματα) και για 55 έπαυσε η δίωξη λόγω θανάτου (σε αρκετές περιπτώσεις, τους είχαν σκοτώσει οι αντιστασιακοί). Αθώοι κρίθηκαν οι 319. Υπέρ του Ματούση κατάθεσε ο αρχηγός του ΕΔΕΣ Αθηνών συνταγματάρχης Απόστολος Παπαγεωργίου-Φιλώτας με τον οποίο είχε σχέσεις


Με στοιχεία από τη Βικιπαίδεια 

* Την σελίδα δεν την "δίνουμε" με λινκ για να μην της κάνουμε "διαφήμιση"

πηγή

Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου...

Λαϊκοί ασκητές στο Άγιον Όρος

Ο γέρο-Ιωακείμ, από την Βατοπεδινή Καλύβη της Αναλήψεως πλησίον των Καρυών, ήταν από τους παλαιότερους Αγιορείτες. Πλησίασε τα 100 και έζησε πάνω από 70 χρόνια στο Άγιον Όρος. 

Διηγήθηκε ότι όταν ήταν νέος μοναχός, εγνώρισε ένα λαϊκό ασκητή, που ασκήτευε απέναντι από την αρχαία Μονή του Αλυπίου, σε μία σπηλιά, κοντά στο λεγόμενο Κελλί του Πατριάρχου.

Η σπηλιά ήταν σχηματισμένη από μια πέτρα που προεξείχε σαν οροφή και στην άκρη της προεξοχής είχε κτισμένο ένα τοιχάκι από ξηρολιθιά. Όσες φορές τον επεσκέπτετο, μόνον η θέα του προξενούσε μεγάλη κατάνυξη.

Ο λαϊκός αυτός ασκητής ήταν σπουδαίος αγωνιστής. Έτρωγε κάθε δέκα μέρες και αγωνιζόταν να μιμηθή τον όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη, τον όποιο είχε σε μεγάλη ευλάβεια. 

Μέσα στο σπήλαιο είχε μόνο ένα Σταυρό, δυό μικρές εικόνες και δυό δίποδα, πάνω στα όποια είχε βάλει ο ασκητής δυό σανίδες∙ έτσι είχε κάνει το ασκητικό του κρεββάτι.

Παλαιά στην Ι. Μονή Φιλόθεου έζησε ένας λαϊκός εργάτης που το όνομα του δεν διασώθηκε. Αφού εκοιμήθη και τον έθαψαν, μετά από χρόνια του έκαναν ανακομιδή και τα οστά του ευωδίαζαν.

Εξεπλάγησαν, απορούσαν και προσπαθούσαν να εξηγήσουν για ποιό λόγο ο Θεός τίμησε με ευωδία τα οστά του λαϊκού. Εκείνο που διαπίστωσαν ήταν ότι κανείς δεν είχε το παραμικρό παράπονο απ’ αυτόν. Ποτέ κανέναν δεν είχε κατακρίνει και στενοχωρήσει. Ήταν ευλαβής, φιλήσυχος και είχε κρυφή εσωτερική εργασία. Στο διάλειμμα που έκαναν οι άλλοι εργάτες για να ξεκουρασθούν, αυτός πήγαινε λίγο απόμερα και καθόταν κάτω από μια ελιά, διάβαζε το Ευαγγέλιο και έκλαιγε.

πηγή(Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», και την ενότητα: «Θαυμαστά και διδακτικά περιστατικά». 

Κεντρική διάθεση βιβλίου: Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής, 2008)

Κούρδισσες αμαζόνες σπέρνουν τον τρόμο στους ισλαμιστές μακελάρηδες της ISIS


Ως επίλεκτη ομάδα του κουρδικού στρατού χαρακτηρίζονται οι νεαρές Αμαζόνες, οι οποίες πολεμούν εναντίον των ισλαμιστών δολοφόνων της ISIS. Στο πλευρό των αντρών, αλλά και μόνες τους σε άλλα μέτωπα, οι ηρωίδες Κούρδισσες σπέρνουν τον τρόμο στους τζιχαντιστές. Όχι μόνο επειδή πολεμούν με σθένος και πρωτοφανή πυγμή, αλλά κυρίως επειδή ο θάνατος από τα χέρια μιας γυναίκας θεωρείται ατιμωτικός για τους μουσουλμάνους. «Εάν σκοτωθούν από άνδρα, πιστεύουν ότι θα πάνε στον Παράδεισο ως μάρτυρες, αν όμως τους σκοτώσει μια γυναίκα, τότε δεν μπορούν να ελπίζουν», αναφέρει μια νεαρή Αμαζόνα. Οι γυναίκες, στην πλειονότητά τους νεαρά κορίτσια, μιλούν για τον εφιάλτη της ISIS, για τους συγγενείς τους που χάθηκαν, για τη γενοκτονία που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Ιράκ. «Η ISIS είναι σαν μια ασθένεια, σαν τον καρκίνο που εξαπλώνεται παντού», αναφέρουν, ενώ προσθέτουν ότι «δεν είμαστε πολεμοχαρείς, ούτε μας αρέσει να σκοτώνουμε, αλλά το κάνουμε γιατί είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης…πολεμούμε τον εχθρό της ανθρωπότητας». 
πηγή

Ο όσιος Ιωάννης ό Κουκουζέλης, ό επονομαζόμενος «άγγελόφωνος»

2. Sf Cuv Ioan Cucuzel 1.1
 Ο όσιος Ιωάννης ό Κουκουζέλης, ό επονομαζόμενος «άγγελόφωνος» για την όντως αγγελική του φωνή, γεννήθηκε στο Δυρράχιο το 1270, στα χρόνια της βασιλείας των Κομνηνών.
Για την εξαίρετη φωνή του τον προσέλαβαν σε βασιλικό σχολείο μουσικής. Ήταν εξαίρετος και στο ήθος, γι' αυτό ό βασιλιάς τον αγαπούσε υπερβολικά, καθώς και όλοι οί άρχοντες. Ό ίδιος όμως, από φόβο μήπως ή πρόσκαιρη δόξα του στερήσει την ουράνια αγαλλίαση, σχεδίαζε ν' αναχωρήσει από τον κόσμο.
Κάποτε ό ηγούμενος της Λαύρας του "Αθω επισκέφθηκε τον βασιλιά για αναγκαία υπόθεση. Ή θέα του ηγουμένου και ή κοσμιότητα του φούντωσαν στην καρδιά του νέου τον πόθο νια την αγγελική πολιτεία. Αδιαφορεί λοιπόν για τη βασιλική εύνοια, αλλάζει τα μεταξωτά ρούχα του με τρίχινα, παίρνει ένα ραβδί και ξεκινά για τη Λαύρα.
Ό θυρωρός της μονής τον ρωτάει:
— Τί ζητάς και ποια τέχνη γνωρίζεις;
Κι εκείνος, κρύβοντας την πραγματική του τέχνη για να μην τον ανακαλύψει ό βασιλιάς, άπαντα:
- Βοσκός είμαι και ποθώ να γίνω μοναχός.
Ό ηγούμενος τον δέχθηκε, τον δοκίμασε για λίγο καιρό και αφού τον εκειρε μοναχό τον έστειλε στο βουνό να βόσκει τράγους. Έτσι ό όσιος πραγματοποίησε τον πόθο του καί, εκτελώντας τη διακονία του, προσευχόταν συγχρόνως απερίσπαστος μέσα στην α­γαπημένη του ησυχία.
2. Sf Cuv Ioan Cucuzel 4.1
Μια μέρα έβοσκε τους τράγους σ' ένα ακρωτήριο. Κοίταξε δεξιά κι αριστερά, βεβαιώθηκε πώς δεν υπάρχει κανένας, και άρχισε να ψάλλει έναν ύμνο με περισσή τέχνη και κατάνυξη.
Κάποιος ασκητής εκεί κοντά άκουσε την ουράνια μελωδία και βγήκε απορημένος από τη σπηλιά του. Βλέπει τότε ένα εξαίσιο θέαμα: Οί τράγοι είχαν σταματήσει τη βοσκή και παρακολουθούσαν τον εξαίρετο ψάλτη.
Το γεγονός αυτό δεν άργησε να το μάθει ό ηγούμενος. Από τότε ό όσιος αξιοποίησε το σπάνιο χάρισμα του, ψάλλοντας στον δεξιό χορό του καθολικού της Λαύρας. Ήταν Σάββατο του Ακάθιστου και ό Κουκουζέλης, αφού έψαλε με επιμέλεια τα ιδιόμελα και τον κανόνα της Θεοτόκου, αποκοιμήθηκε για λίγο από την κούραση, όρθιος στο στασίδι του. Βλέπει τότε μπροστά του την Ύπεραγία Θεοτόκο και ακούει τη γλυκεία φωνή της:
— Χαίρε Ιωάννη, παιδί μου. Ψάλλε μου και δεν θα σ' εγκαταλείψω.
Καί λέγοντας αυτά, του έδωσε ένα χρυσό νόμισμα. Ξυπνά αμέσως ό όσιος και βλέπει γεμάτος χαρά στο δεξί του χέρι το φλουρί. Ευχαρίστησε τη Θεοτόκο για την εύνοια της και το παρέδωσε στην εκκλησία. Το νόμισμα αυτό είχε θαυματουργική δύναμη και τελούσε μεγάλα θαύματα.
Από τότε ό όσιος Ιωάννης δεν έλειπε ποτέ από τον δεξιό χορό, ψάλλοντας με προθυμία και δοξολογώντας τον Κύριο και τη Μητέρα Του. Από τον πολύ κόπο και την ορθοστασία σάπισε το πόδι του κι έβγαζε μια δύσοσμη οσμή. Ή Παναγία όμως δεν τον εγκατέλειψε. Εμφανίζεται πάλι και του λέει:
- Από τώρα θα είσαι υγιής.
Αμέσως ό όσιος θεραπεύθηκε και παρέμεινε υγιής μέχρι το τέλος της ζωής του. Προείδε μάλιστα τον θάνατό του, ζήτησε συγχώρηση άπ' όλους τους αδελφούς και έκοιμήθη όσιακά την 1η "Οκτωβρίου.
πηγή 

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Καλίνκα (ρωσ. «χιονάτη»)


Καλίνκα (ρωσ. «χιονάτη») είναι δημοφιλέστατο Ρωσικό λαϊκό τραγούδι σε στίχους και μελωδία του Ρώσου συνθέτη Ίβαν Πέτροβιτς Λαριοόνωφ του 1860. Συνοδεύετια με μπαλαλάικα. Εγχώρια και παγκοσμίως συγκαταλέγεται στα πλέον δημοφιλή τραγούδια της Ρωσικής κουλτούρας. Ακούγεται σε αθλητικές και κοινωνικές εκδηλώσεις.

 ΣΤΙΧΟΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ (Γιάννης Ρίτσος).

Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ,

έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή.
Άι, ξαπλώστε με μέσ' στο πευκόδασο
ύπνο σμαραγδένιο να κοιμηθώ,
άι, λιούλι - λιούλι, άι, λιούλι - λιούλι,
ύπνο σμαραγδένιο να κοιμηθώ.
Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ,
έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή.
Άι, πευκάκι μου πράσινο, πράσινο,
μην πευκοβουίζεις, να σε χαρώ,
άι, λιούλι - λιούλι, άι, λιούλι - λιούλι,
μην πευκοβουίζεις, να σε χαρώ.
Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ,
έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή.
Άι, ψυχούλα μου, βατομουρούλα μου,
έλα, αγάπησέ με, έλα πια,
άι, λιούλι - λιούλι, άι, λιούλι - λιούλι,
έλα, αγάπησέ με, έλα πια.
Καλίνκα, καλίνκα, καλίνκα μου εσύ,
έι, βατόμουρο του κήπου, κοπέλα χρυσή.

Διαδικτυακή υπερπαπάτζα



Αν ίσχυαν όσα γράφουν μερικοί στο Ιντερνετ, θα έπρεπε να είχαμε ήδη 5-6 Τρίτους Παγκόσμιους Πολέμους και μια ντουζίνα «Αποκαλύψεις» του Ιωάννη.
«Υπερκαταιγίδα έρχεται στην Ελλάδα. Τρομερή κακοκαιρία θα πλήξει ολόκληρη τη χώρα μας το Σαββατοκύριακο. Από την Παρασκευή, πρωτοφανή καιρικά φαινόμενα!» Αγριοι χιονιάδες, μποφόρια, τυφώνες, τσουνάμια, βροχοπτώσεις να «ψαρώσει» ο Νώε, χαλάζια, κεραυνοί, βροντές, χαλασμός Κυρίου! Φυσικά, οι υπερκαταιγίδες αποδείχθηκαν δίδυμα αδελφάκια της «ανάπτυξης» και της «επανεκκίνησης» της οικονομίας, που όλο ακούμε και ποτέ δεν έρχονται. Λίγη ψυχρούλα είχε, κάνα μπουρίνι εδώ κι εκεί. Ησυχα πράγματα, απολύτως φυσιολογικά για την εποχή.

Υπερκαταιγίδες είχε μόνο στο Ιντερνετ. Οχι σε όλο το διαδίκτυο, αλλά σε τμήμα του, στους συνήθεις υπόπτους που λατρεύουν να καταστρέφουν τη διάθεση των άλλων, μάλλον επειδή η δική τους είναι διαρκώς κατεστραμμένη. Μπορεί να έλκουν και κλικαρίσματα, εισόδους στα ιντερνετικά γιαπιά τους, αλλά η βασική αιτία που έχουν το χούι να δημοσιεύουν τέτοια είναι ψυχολογική. Τους έλκουν το φτηνό, το «ό,τι να 'ναι», η μαυρίλα, ο χθόνιος χαρακτήρας των πραγμάτων.
Αυτού του είδους τις ιστοσελίδες και τα ιστολόγια μπορείς κάλλιστα να τα επισκέπτεσαι όταν θέλεις να διαβάζεις αδιασταύρωτες, ερωτικές μυθοπλασίες για όργια στην Πάτρα, ακολασίες στην Ηγουμενίτσα και πλανητικές συνωμοσίες στο Αργοστόλι.

Μπούρδες
Αν, στο τέλος της ημέρας, είσαι «κομμάτια» από τη δουλειά και θέλεις να τιμωρήσεις τον εαυτό σου που κατάντησε να γίνει υποζύγιο του κάθε Ξεζουμίδη, καλό είναι να ρίξεις ένα γρήγορο διάβασμα σε 1 (ολογράφως: μία) ιστοσελίδα. Αλλά και άνεργος να είσαι ή χαμηλοσυνταξιούχος ή εισοδηματίας με δισεκατομμύρια, πάλι μία να διαβάσεις. Αν κατορθώσεις να διαβάσεις μία, τότε είναι σαν να τις έχεις μελετήσει όλες. Ο λόγος είναι η... εμπιστοσύνη που δείχνει κάθε τέτοιος ιστότοπος προς τους ομοίους του.
Με το που βλέπουν σε ομοειδή ιστοσελίδα άρθρα για υπερκαταιγίδες, πυραύλους να πέφτουν στον Λευκό Οίκο, μπουγατσοφάγους πολιτικούς καβάλα στο λευκό το άλογο να έρχονται σαν σωτήρες, ορδές από τρολ, γκρέμλιν και νάζγκουλ να ξεχύνονται στα πολυκαταστήματα για να πάρουν τα καινούργια αϊ-φόνια, σεισμούς 25 Ρίχτερ και χρεοκοπίες, τα αντιγράφουν και τα δημοσιεύουν δίχως καν να διαβάσουν το περιεχόμενο! Μπούρδα να 'ναι κι όπως να 'ναι.
Σε γενικές γραμμές, θα είχε πλάκα αν δεν υπήρχαν άνθρωποι γύρω μας που επηρεάζονται ακόμα κι από τέτοιες ανοησίες. Αν αμφιβάλλετε, δεν έχετε παρά να σκεφτείτε ότι, το 2009, το 43,92% των εκλογέων ψήφισε Γιωργάκη!


Παναγιώτης Λιάκος

1η Οκτωβρίου του 1846, ημέρα Τρίτη, γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης ο Άγιος Νεκτάριος.

Ταπεινή ικεσία ποιμένος ψυχών(Εξομολογητική)

 

Η Εξομολογητική αυτή ικεσία του πατρός  Ευσεβίου(Βίττη) εγράφη μετά την επιστροφή του από την Σουηδία, όπου διακονούσε ιεραποστολικά ως ιερεύς εργαζόμενος και σε χειρωνακτικές δουλειές από το 1963 έως τα 1980. Το 1973 έχτισε, εργαζόμενος ως μαραγκός, και το Ιερόν Ησυχαστήριον του Αγίου Νικολάου, στην Βόρεια Σουηδία, στο RATTVIK 400 χιλιόμετρα οπό την Στοκχόλμη... Στην Ελλάδα επανήλθε το 1980, κάνοντας υπακοή στον πνευματικό του πατέρα.


ΚΥΡΙΕ κάποτε η άγια Σου καρδιά πόνεσε απερίγραπτα βλέποντας το λαό σου σε πλήρη εγκαταλείψει. «Ιδών τους όχλους εσπλαγχνισθής περί αυτών ότι ήσαν ερριμμένοι ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα».





Ράγιζε η θεανθρώπινη καρδιά Σου από το αποκαρδιωτικό αυτό θέαμα. Σε άλλη περίπτωση έκλαψες για την ίδια αιτία. Αγαπούσες τόσο πολύ το λαό Σου! Τον αγαπούσες αφάνταστα, γιατί ήσουν -~και είσαι πάντοτε!- ο «Ποιμήν ο Καλός».

Και την απέραντη αγάπη Σου για την Ποίμνη Σου, πού δεν περιορίζεται σε μόνον τον «περιούσιο» λαό Σου, αλλά εκτείνεται σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος την έδειξες με τον πιο αναμφισβήτητο , τρόπο. «Εθηκας την ψυχήν Σον υπέρ των προβάτων» πάνω στον φρικτό Γολγοθά. και μας άφησες έτσι αιώνιο και ανέφικτο παράδειγμα καλού Ποιμένος. Μας έδειξες έμπρακτα ποιοι πρέπει να είναι, όσοι θα θελήσουν υπακούοντας στην κλήση Σου, να γίνουν ποιμένες ψυχών. Οφείλουν γι` αυτό να «έπακολουθήσωσι τοις ίχνεσι Σου», Ω, πόσο άξιο θαυμασμού και δοξολογίας είναι το υπέροχο και ανέφικτο παράδειγμα Σου!

Πόσο, αντίθετα, μηδαμινό και αξιοδάκρυτο είναι το δικό μου παράδειγμα, το δικό μου άθλιο και ελεεινό παράδειγμα!

Πώς τολμώ να λέω πώς είμαι ή, καλύτερα, πώς υπήρξα ποιμήν ψυχών; Πόσο απροσμέτρητη είναι ή δική μου αναξιότητα και άμαρτωλότητα!



ΚΥΡΙΕ, Εσύ είσαι ο ένας και μοναδικός Ποιμήν ψυχών.

Από άπειρη συγκατάβαση όμως και άμετρο έλεος θέλησες να εμπιστευθείς το μοναδικό αυτό έργο σε ανθρώπινα χέρια. Για αυτό ευδόκησες από άπειρη συγκατάβαση και έλεος να καλέσεις ακόμη και εμένα, των αναξίων άναξιώτερον και αμαρτωλών αμαρτωλότερο και σιχαμερών σιχαμερώτερον, να ακολουθήσω τα ίχνη Σου στο έργο της διαποιμάνσεως ψυχών.



Εσύ ο ίδιος εναποτέθηκες στα ακάθαρτα και βέβηλα μου χέρια ως «παρακαταθήκη», για να Σε διαφυλάξω αλώβητων ως τη φρικτή ημέρα της Λογοδοσίας. Στην παρακαταθήκη αυτή περιλαμβάνεται και το Σώμα, του οποίου θεία Κεφαλή είσαι Εσύ, δηλαδή ή Εκκλησία Σου, στο πρόσωπο της μικρής Ποίμνης, πού μου εμπιστευόσουν.

Αλλοίμονο μου όμως, δεν ήμουν άξιος αυτής της τιμής ούτε τότε, ούτε, πολύ περισσότερο, τώρα. Όμως παρόλα αυτά ξέρεις πόσο βαθιά λαχτάρησα να μπορούσα να ακολουθήσω με πλήρη συνέπεια τα αιματοβαμμένα ίχνη Σου.

Εσύ μόνο γνωρίζεις κάποια δάκρυα, κάποιους ίδρωτες, κάποιους μόχθους, κάποιες αγωνίες, κάποιες αγρυπνίες, κάποιες περιφρονήσεις, κάποιες ειρωνείες ή και απειλές, πού μου απευθύνθηκαν, κάποιο αίμα της καρδίας, κάποιους αλάλητους στεναγμούς, πού προσφέρθηκαν ταπεινά μόνο και μόνο για να εξαγνισθεί ή ταπεινή μου προσφορά. Εσύ

ξέρεις πόσο μου κόστισε ή αποδοχή της κλήσεώς Σου.

Το πώς οδήγησες τα διστακτικά και παραπαίοντα βήματα μου, το πόσο με ανέχθηκες στις πτώσεις μου και στις αδεξιότητες μου, το γνωρίζω πολύ καλά για τον εαυτό μου. Σε ευχαριστώ, Κύριε, ταπεινά για όλα αυτά.



ΞΕΡΕΙΣ όμως πάλι, Κύριε, πόσοι όγκοι εγωισμού, διαφορώτατων με μητέρα τους τη φιλαυτία, ανθρωπαρέσκειας, ιδιοτέλειας, μικροτήτων και με ένα λόγο αμαρτωλότητος απροσμέτρητης, μόλυναν πάντα την προσφορά μου.

Ξέρεις πώς κατά βάθος αναζητούσα τον εαυτό μου -και δεν Σου το κρύβω, το ξέρεις άλλωστε ως Παντογνώστης, πώς και τώρα το ίδιο κάνω- ή υπολόγιζα τους ανθρώπους, την κρίση τους την καλή για μένα, την εύνοια τους, την τιμή τους για μένα. Ανακαλύπτω τώρα πια με πολλή οδύνη, πώς πολύ λίγο έβλεπα το Ποίμνιο ως ψυχές προς σωτηρία. Δεν πόνεσα μέχρι θανάτου για αυτές.

Όχι. Υπήρξα πολύ σκληρός κι ας φυλαγόμουν να μην το δείχνω.

Υπήρξα ξένος προς την τρυφερότητα και την αγάπη, που κλαίει και αγρυπνεί με πόνο πού προσφέρει τα πάντα για το όποιο λογικό πρόβατο της μικρής του ποίμνης πού πεθαίνει ευχαρίστως γι' αυτό πού το αγαπάει για ότι είναι.

Εγώ, κι αν υποτεθεί πώς αγαπούσα σε κάποιο βαθμό, τον εαυτό μου ουσιαστικά αγαπούσα. Αγαπούσα για τον εαυτό μου.

Πόσο αληθινό είναι αυτό, το αποδεικνύει το γεγονός, πώς πολλές φορές τις ψυχές, πού μου εμπιστεύθηκες, τις εγκατέλειψα άσπλαχνα αναζητώντας «καλύτερους» τάχα τρόπους «αξιοποιήσεως» του εαυτού μου.

Είχα και έχω τόσο τερατώδη ιδέα για τον εαυτό μου! Φοβόμουν ουσιαστικά τον θάνατο. Τον θάνατο για Σένα και το Ποίμνιο Σου. και πιστεύω πώς ποτέ μου δεν προχώρησα πέρα από έναν κούφιο συναισθηματισμό λόγων στο σημείο αυτό. Και απόδειξη είναι οι τόσες φορές, πού απομακρύνθηκα οικειοθελώς από το Ποίμνιο.

Άλλο το ότι ή αγάπη Σου μου έδωσε να καταλάβω πώς δεν μου ήταν επιτρεπτό να εγκαταλείψω με τόσο επιπόλαιο τρόπο τις ψυχές, πού μου εμπιστεύθηκες. Δια μέσου των γεγονότων μου έκανες φανερό πώς ή θέση μου ήταν στον τόπο, οπού με τοποθέτησες αρχικά και πώς σε αυτόν έπρεπε να πεθάνω.

Ό θάνατος μου θα έπρεπε να πέραση όλα τα στάδια του, ώσπου να ολοκληρωθεί με την εναπόθεση του πνεύματος μου στα χέρια Σου και μαζί και της εντολής Σου. Γι' αυτό με ξανάφερες στον αρχικό μου τόπο μη ευλογώντας τις προσπάθειες μου, αλλά αντίθετα καταστρέφοντας το έργο των χεριών μου. Σε ευχαριστώ για την καταστροφή αυτή. Σε ευχαριστώ ταπεινά για την ανοχή, πού εξακολουθητικά μου δείχνεις, έστω κι αν είναι πολύ οδυνηρές οι φανερώσεις τους.

Σε ευχαριστώ γιατί δεν με άφησες στον ύπνο των φαντασιώσεων μου, αλλά με ξύπνησες στην πραγματικότητα μου και στην αλήθεια πού αφορά έμενα τον ίδιο. Που θα ήταν δυνατό να είχα καταντήσει αλλιώς!

Μα, να, πού χρειάστηκε να απομακρυνθώ πάλι από το Ποίμνιο Σου. Όμως ετούτη τη φορά όχι από υπαιτιότητα δική μου, Κύριε μου, όσο κι αν οι αμαρτίες μου παίζουν πάλι το θλιβερό τους ρόλο και στην περίπτωση αυτή. Το γιατί το ξέρεις, Κύριε μου.

Εσύ ξέρεις και τους βαθύτερους λόγους, πού εγώ τους αγνοώ.

Εσύ γνωρίζεις πόσο έκλαψα και πόσο κλαίω γι' αυτό.

Κλαίω σαν μωρό παιδί.

Ματώνει ή καρδιά μου καθώς βλέπω τα πρόβατα Σου λεηλατημένα, χωρίς ποιμένα, χωρίς φροντίδα και «θεραπεία» των πολλών τους αναγκών, χωρίς την κανονική προσφορά του «σιτομετρίου» τους για να διατηρηθούν στην πνευματική τους ζωή. Πόσο πονώ, Κύριε μου και με μόνη τη σκέψη, ότι δεν μπόρεσα να φέρω εις πέρας το έργο, πού μου ανέθεσες. Όχι πώς είναι ποτέ δυνατόν να άχθη ποτέ σωστά εις πέρας, αλλά να, έτσι ανθρώπινα κρίνοντας λέω να μπορούσα να εκπληρώσω τουλάχιστον κάπως υποφερτά το χρέος μου.

Θα ήθελα και την ίδια τη ζωή μου να έδινα, όσο φτωχή και ασήμαντη κι αν είναι,, όσο κι αν δεν αξίζει καθόλου, μα καθόλου για τις ψυχές, πού μου έκανες την υψίστη τιμή να μου εμπιστευθείς. Πόσο αγάπησα το ποίμνιο αυτό , το ξέρεις, Κύριε. και πόσο το λαχταρώ δεν το αγνοείς καρδιογνώστης, πού είσαι.



ΞΕΡΩ όμως κι ετούτο: Καμιά θυσία δεν είναι ευπρόσδεκτη ενώπιον Σου και δεν μεταβάλλεται «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής», αν δεν γίνεται σύμφωνα με το πανάγιο θέλημα Σου. Και αν καμιά ανθρώπινη δεν είναι αξία της Μεγαλοσύνης Σου, πόσο μάλλον ή δική μου, πού θα ήταν ήδη από την πηγή της βρωμερή και αηδιαστικά μολυσμένη με κάθε ανθρώπινη αμαρτία και αθλιότητα; Ξέρω πολύ καλά, Κύριε μου, πώς το καλό δεν είναι καλό, αν δεν γίνεται καλά, όταν δεν γίνεται σύμφωνα με το Απόλυτο Καλό, το πανάγιο θέλημα Σου.



Το ζήτημα δεν είναι να θυσιαστώ εγώ και όπως το θέλω εγώ, αλλά αν το θέλεις Εσύ και όπως το θέλεις Εσύ.

Γι' αυτό και υποτάσσομαι στο θέλημα Σου. Δέχομαι ευχαρίστως την περιφρόνηση του να θεωρούμαι «προδότης» του Ποιμνίου Σου, λιποτάκτης του χρέους μου έναντι των αγαπημένων μου ψυχών. Με παρηγορεί ή σκέψη πώς παρόλα αυτά. Εσύ ξέρεις τα πάντα. Ξέρεις πιο καλά και από μένα τον ίδιο αυτά, πού με αφορούν.



Εσύ τα ξέρεις σωστά και όπως είναι. Οι άνθρωποι τα ξέρουν, αν τα ξέρουν, ανάποδα, λειψά, παραποιημένα, από αδέσποτες ίσως φήμες, από διεργασίες της δικής τους φαντασίας ή καχυποψίας και με βάση ίσως ότι ή όχι καλή διάθεση μερικών ίσως έχει χαλκέψει.



ΜΑΚΡΙΑ, τοπικά πια από το ποίμνιο, πού αγαπώ με όλη μου την καρδιά, μα και εντελώς αδύνατο να παρευρίσκομαι κοντά τους εφ' όρου ζωής, νιώθω το χρέος να βρίσκομαι δίπλα του πνευματικά και αθώρητος, να ξαγρυπνώ μαζί Σου για τις αγαπημένες μου ψυχές. Να μιλώ μαζί Σου γι` αυτές. Να βουλεύομαι μαζί Σου για τις εγκαταλελειμμένες, τις πονεμένες, τις βασανισμένες, τις γεμάτες λαχτάρα να έρθουν κοντά Σου ψυχές.



ΜΕ τα μάτια της ψυχής μου και από ότι τυχόν ξέρω ή μαθαίνω, βλέπω την Ποίμνη Σου περιτριγυρισμένη από λύκους διψασμένους για αίμα, κυριαρχημένους από άγρια βουλιμία να καταβροχθίσουν ψυχές.

Βλέπω μεταμφιεσμένους σε πρόβατα θανάσιμους εχθρούς των προβάτων Σου, πού θέλουν να τα απομυζήσουν.

Βλέπω τους θρασείς «κλέπτας», πού έρχονται να «αρπάσωσι», να «θύσωσι», να «απολέσωσι». Βλέπω... και τι δεν βλέπω.

Μη μπορώντας όμως να κάνω τίποτε άλλο, κράζω;



Κύριε, κράζω με όλη τη δύναμη της ασθενικής μου φωνής: Βοήθεια, Κύριε! Βοήθεια! Κλέφτες στο μαντρί! Λύκοι στο κοπάδι με αιμοβόρα διάθεση! Φωνάζω σε Σένα τον μόνον Αρχιποίμενα, γιατί ξέρω και την απέραντη στοργή Σου για κάθε πρόβατο προσωπικά και την άπειρη δύναμη Σου να συμπαρασταθείς σ' αυτά και στις δυσκολίες τους και στους πειρασμούς τους. Κράζω έτσι δεμένος, πού είμαι, με καταματωμένη και κουρελιασμένη την καρδιά μου, με πλημμυρισμένα από δάκρυα τα μάτια μου, με φωνή, πού την αλλοιώνουν ασυγκράτητοι λυγμοί. Κύριε, προστάτευσε την Ποίμνη Σου! Οδήγησε της τα βήματα «εις νομάς σωτηρίους», «εις τόπον χλόης», «εις ύδατα αναπαύσεως». Εκεί στους θεϊκούς λειμώνες της θεία Σου αγαπήσεως έκθρεψέ την με τα αγιαστικά της χάριτος Σου και προ πάντων με την τροφή της αθανασίας, το πανάγιο Μυστήριο της ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ, το αντίδοτων του θανάτου.



Και ΠΡΟ ΠΆΝΤΩΝ ΣΤΕΙΛΕ ποιμένες άγιους, σεμνούς, σώφρονες, καθαρούς, ταπεινούς, τίμιους, ανιδιοτελείς, αληθινούς γνήσιους ώριμους πνευματικά, «υγιαίνοντας περί την πίστιν», φωτοειδείς και χριστοειδείς, ώστε να κατευθύνουν την Ποίμνη Σου «εις τόπον Σου».



Ναι Κύριε, Κύριε μου, Σε ικετεύω θερμά με δάκρυα, στείλε άγιους ιερείς, εργάτες του θερισμού Σου, οικονόμους της ποικίλης Χάριτος Σου στο εγκαταλελειμμένο Ποίμνιο Σου, Στείλε ιερείς παρακαλούντας τον λαό σου Κύριε!



Ώ, πόσο θα χαίρομαι, όταν ή Ποίμνη Σου θα χαίρεται! Πόσο θα σκιρτώ από αγαλλίαση, όταν το λογικό Σου κοπάδι θα αναπαύεται κάτω από τη θεία Σου, σκέπη, αναπνέοντας τη ζείδωρη αύρα της Χάριτος Σου, ήρεμο και γαλήνιο, γιατί θα ξέρη πως πάνω του αγρυπνείς Εσύ ο ίδιος!



ΓΝΩΡΙΖΩ όμως πόσο ή ανθρώπινη πραγματικότητα είναι πεζή, απογοητευτική, αντινομική, γεμάτη αδυναμίες. Ξέρω από τον ίδιο τον εαυτό μου πόσο δύσκολο είναι για τα πρόβατα Σου να υποταχθούν πέρα για πέρα στο θέλημα Σου. Είναι τόσο διεφθαρμένη ή φύση μας και τόσο διεστραμμένη από την αμαρτία, Κύριε!



Δεν αγνοώ ακόμα πώς το δυσκολότερο επίτευγμα είναι να ενωθούν όλα τα πρόβατα εσωτερικά, οργανικά, αληθινά σε μια πραγματικά πνευματική ποίμνη υπό ένα Ποιμένα, Εσένα, ω Ιησού μου.



Για αυτό δεν προσευχήθηκες εσύ ο ίδιος στον Πατέρα Σου λίγο πριν από το πάθος Σου; Ξέρω από πικρή πείρα τον διασπαστικό ρόλο των προσωπικών αντιλήψεων και ιδεών, των συναισθηματικών καταστάσεων, της άγνοιας του Ευαγγελίου Σου της ελλείψεως της εσωτερικής μυστικής (επί)κοινωνίας με Σένα και με τα υπόλοιπα πρόβατα Σου μεταξύ τους, της σφοδρής πολεμικής εναντίον της Εκκλησίας Σου, του κάκου, κάκιστου, παραδείγματος κάποιων ανάξιων ποιμένων Σου, από τους οποίους ο χειρότερος τυχαίνει να είμαι εγώ.



Ξέρω πόσο ο «αρχέκακος όφις», ο εχθρός διάβολος, σπέρνει κάθε είδους ζιζάνια ανάμεσα στα πρόβατα Σου. Δεν αγνοώ πόσο δελεαστικά και γοητευτικός πλάνα είναι τα μονοπάτια της αμαρτίας και των φευγαλέων, απατηλών δε, αγαθών του κόσμου ετούτου. Όλα αυτά και ότι σχετικό, κρατούν το Ποίμνιο Σου σε κατάσταση συγχύσεως, διασκορπισμού, αδυναμίας συμπορεύσεως, συμπνευματισμού στο Όνομα Σου.



Μη μπορώντας να κάνω τίποτε -μα και στην καλύτερη περίπτωση τι μπορεί να κάνη ο άνθρωπος;- Σε παρακαλώ δέξου μια ταπεινή προσφορά, Κύριε. Μια προσφορά ενός ανάξιου ποιμένος ψυχών, πού παρόλη την αθλιότητα του αγαπάει τα πρόβατα Σου, δηλαδή τους αδελφούς του, γιατί και αυτός πρόβατο Σου είναι, τα νιώθει ενωμένα μαζί του με μια ενότητα «εν ενί πνεύματι και μια καρδία» και ικετεύει γι' αυτά. Και ή προσφορά μου θα είναι:

ΓΙΑ όσα πρόβατα Σου

δεν Σε γνωρίζουν και γι' αυτό και δεν επικοινωνούν μαζί Σου,

θα επικοινωνώ εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

κλαίνε για τις οποίες παραβάσεις τους και εκτροπές

τους, μικρές ή μεγάλες, τις εν γνώσει ή εν αγνοία

τους,

Θα κλαίω εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

βυθίζονται ατό βούρκο της αμαρτίας χάνοντας την

αγνότητα τους, θα θρηνώ εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

κοιμούνται τον μακάριο ύπνο της αμελείας και

αδιαφορίας, θα ξαγρυπνώ εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

ΣΕ βλασφημούν και Σε περιφρονούν, γιατί ποτέ

Τους δεν γνώρισαν πραγματικά, θα Σε υμνώ και

Θα Σε δοξολογώ εγώ.

Για όσα πρόβατα Σου

Είναι δέσμια οποιουδήποτε πάθους, γονατιστός

Θα Σε, ικετεύω να τα ελευθέρωσης από τα φοβερά

δεσμά τους.

Για όσα πρόβατα Σου

Πέφτουν σε χέρια λύκων, με αγωνιά και απελπισμένα

Σου κράζω. Κύριε, Κύριε, Κύριε, σώσε τα!

γλίτωσε τα!

Για όσα πρόβατα Σου

βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση, σε

σε αδυναμία να σκεφτούν και μη μπορώντας

να βρουν τη σωτήρια διέξοδο από τον λαβύρινθο,

στον οποίο βρίσκονται, θα Σου δέομαι εγώ.

Με όσα πρόβατα Σου

αγωνίζονται ειλικρινά, και δακρύζουν και πονούν

και πασχίζουν και ματώνουν και αδιάκοπα

προσπαθούν να «τελέσωσι τον δρόμον» τους με χαρά.

για να φέρουν σε αίσιο πέρας το έργο της σωτηρίας τους.

Θα συναγωνίζομαι και εγώ «εν τοις προσευχαίς»,

ώστε να αξιωθούν να λάβουν το στεφάνι της νίκης,

το όποιο «αποδώσεις Συ ο δίκαιος Κριτής

εν εκείνη τη ήμερα».



ΞΕΡΩ πώς ο καθένας μας είναι προσωπικά υπεύθυνος ενώπιον Σου, Κύριε. «Έκαστος περί εαυτόν δώσει λόγον Σοί τω Θεώ».

Ξέρω όμως πάλι πώς τίποτε δεν εμποδίζει την αγάπη στο όνομα Σου να ταυτίζεται με όλη την Εκκλησία Σου, «μη ζητούσα τα εαυτής», και να ακολουθήσει τα ίχνη Σου, για να γίνει «χριστοειδής» και «χριστόμορφος».

Εσύ δεν έκανε για μας και αντί για μας αυτό το όποιο, ό,τι και να ξέραμε, ό,τι και να θέλαμε, ότι και να πασχίζαμε, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να κατορθώσουμε; Αν τόλμησα και είπα τις μεγάλες κουβέντες, πού είπα πιο πάνω, τόλμησα να το κάνω μόνο και μόνο, γιατί ξέρω πολύ καλά πώς όχι εγώ ο γήινος και αδαμιαίος και πρώτος των αμαρτωλών, αλλά Εσύ είσαι Εκείνος, πού θα κάνης ότι δεν κάνουμε εμείς και θα συμπλήρωσης τις δικές μας ελλείψεις και ατέλειες.

Κανένας δεν αγαπάει τα πρόβατα Σου, όσο Εσύ ο ίδιος. και φυσικά δεν περιμένεις να μάθεις τις ανάγκες τους από τις δικές μας αναιμικές προσευχές. Επειδή όμως Σε ξέρω, όσο και αν ή γνώση μου για Σένα είναι απόλυτα μικρή και μηδαμινή, τόλμησα να μιλήσω «εις τόπον Σου», όπως Θα μιλούσες Εσύ. Αποτόλμησα να γίνω των δικών Σου συναισθημάτων -σε κάποιον ελάχιστο βαθμό, βέβαια- ερμηνεύς για τα πρόβατα Σου, πού για χάρη τους έγινες «ο Ών ός ουκ ης δι' ημάς». Αν όμως παρόλα αυτά είναι τα λόγια μου υπερφίαλα και παράτολμα για την αθλιότητα μου, συγχώρησε με. Κύριε. Συγχώρησέ γιατί ξέρω την αδυναμία μου. Συγχώρησέ με, γιατί στην υπερβολή της αγάπης είπα, ότι και δεν μου ταιριάζει και με ξεπερνάει «άπειρον όσον».



ΔΕΞΟΥ Κύριε Ιησού γλυκύτατε, Αρχιποίμην Ιησού, Υιέ Θεού Μονογενές, Αγάπη της Αγάπης-του Πατρός, πού είναι ή ρίζα κάθε αγάπης, δέξου, ΚΥΡΙΕ μου, την ταπεινή μου προσφορά. Δέξου την και επειδή οπωσδήποτε είναι μολυσμένη και βεβορβορωμένη από την άμετρη αμαρτωλότητά μου, εξάγνισε -την ΕΣΥ καθάρισε την Εσύ, συμμόρφωσε την Εσύ σύμφωνα με τη δική Σου σοφία και καθαρότητα.

Δέξου τους χτύπους της καρδιάς μου, όσο κι αν είναι πήλινη.

Δέξου τα δάκρυα μου, όσο κι αν είναι γήινα.

Δέξου την ταπεινή μου ικεσία, όσο κι αν είναι φτωχή και ισχνή.

Σε ικετεύω, φτωχό Σου πρόβατο κι εγώ, για τα πρόβατα Σου, πού είναι αδέρφια μου, πού είναι παιδιά Σου, που είναι παιδία του «Πατρός ημών του εν τοις ουρανοίς», Πρωτότοκε και Πρεσβύτερε Αδελφέ, Κύριε και Δέσποτα Ιησού Χριστέ, Σωτήρ μου.

ΟΣΟΝ καιρό μετάνοιας, συντριβής, προσευχής, αφιερώσεως και ησυχίας πνευματικής θα μου χαρίζει ή ευσπλαχνία Σου -μια μέρα; μια εβδομάδα; ένα μήνα; ένα χρόνο;- όσον καιρό θα μου χαρίζει ή άμετρη αγαθότητα Σου και ανοχή Σου, θα τον αφιερώσω σε αυτό το έργο: θα ικετεύω για τα πρόβατα Σου. Ώ, μην απορρίψεις την ταπεινή μου ικεσία, Κύριε! Το ξέρεις πως η μεγάλη μου ευτυχία κλείνοντας τα μάτια στον μάταιον αυτόν κόσμο, ή πιο μεγάλη μου χαρά, θα είναι να έχω κρατήσει μια και μόνο εικόνα:

"ένα κοπάδι λογικών προβάτων, των προβάτων, που μου είχες Εσύ εμπιστευθεί, μα δεν αξιώθηκα να πεθάνω ανάμεσα τους, να βόσκουν ενωμένα, αγαπημένα, ειρηνικά, πνευματικά καταρτισμένα σε κάποιους λειμώνες της Χάριτος Σου, κάτω από τα στοργικά βλέμματα ενός —ίσως και περισσότερων- αγίων ιερέων και πνευματικών ποιμένων, πού θα τους έχεις στο μεταξύ Εσύ στείλει, γιατί και γι' αυτό Σε έχω ενοχλήσει πολύ, όπως το ξέρεις καλά.

Ίσως αύτη ή εικόνα, πού θα έχω κλείσει στα μάτια μου, νάναι ή μόνη μου απολογία μπρος στο φοβερό Κριτήριο και το αδέκαστο Βήμα Σου.

Όταν μου πεις: τι έκανες λοιπόν, φτωχή ψυχή, εκεί κάτω στη γη; Θα μπορώ ίσως τότε με όλη την απλότητα και το θάρρος, πού μου εμπνέει ή αγάπη Σου, να Σου αποκριθώ ταπεινά:

Σου δάνειζα τα δάκρυα μου,

για να κάνης τις συνθέσεις

των χρωμάτων αυτής της εικόνας,

που έφερα μαζί μου Κύριε!

ΑΜΗΝ, ΑΜΗΝ, ΑΜΗΝ, ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ, ΙΗΣΟΥ ΜΟΥ!

Από το βιβλίο ''Προσευχητικές και εξομολογητικές πατρικές ικεσίες''