Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Ἡ ὄντως Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας



Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου 
Ὅσο προχωροῦµε πρός τήν σύγκληση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόσο καί γράφονται διάφορα κείµενα, αὐξάνεται τό ἐνδιαφέρον τῶν Χριστιανῶν γιά τά ὅσα πρόκειται νά γίνουν σέ αὐτήν καί κυρίως γιά ὅσα θά ἀποφασισθοῦν.
Προσπαθῶ νά δῶ τά θέµατα αὐτά µέ ψυχραιµία, νηφαλιότητα καί κυρίως µέσα ἀπό τήν καθολική πείρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἤδη ἔχω συντάξει καί δηµοσιοποιήσει διάφορα κείµενα καί πρόκειται νά διατυπώσω τίς ἀπόψεις µου προφορικῶς καί γραπτῶς, κατά τήν Συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία πρόκειται νά συνέλθη κατά τόν Μάϊο γιά νά λάβη σαφεῖς ἀποφάσεις ὡς πρός τήν στάση πού θά τηρήση ἡ Ἐκκλησία µας στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, πού θά συνέλθη στήν Κρήτη τόν Ἰούνιο.
Ἐµεῖς, οἱ Ἐπίσκοποι, ὅπως καί οἱ Κληρικοί παντός βαθµοῦ, µοναχοί, θεολόγοι καί γενικά Χριστιανοί, µποροῦµε καί πρέπει νά καταθέτουµε τίς σκέψεις µας στά Συνοδικά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἐνηµερώνουµε τούς Χριστιανούς. 
∆υστυχῶς ὅλη αὐτή ἡ συζήτηση γίνεται καθυστερηµένα, γιατί ἔπρεπε νά γίνη πρίν ὑπογραφοῦν τά κείµενα αὐτά κατά τήν Σύνοδο τῶν Προκαθηµένων στό Σαµπεζύ τῆς Γενεύης τόν παρελθόντα Ἰανουάριο. Εὐθύνονται δέ ὅλοι ἐκεῖνοι πού κρατοῦσαν τά κείµενα αὐτά «ὑπό τό µόδιον» καί δέν δίνονταν στήν δηµοσιότητα γιά εὐρύτερη συζήτηση οὔτε κἄν στούς Μητροπολίτες τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας µας γιά νά λάβουν γνώση. 
Αὐτή εἶναι µιά λυπηρά ἱστορία πού δέν περιποιεῖ τιµή σέ ἐκείνους πού τήν σχεδίασαν ἤ τήν ἐφάρµοσαν. 
Ἐπιφυλασσόµενος νά ἐκφράσω τίς ἀπόψεις µου κατά τήν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, θά καταγράψω ἐδῶ µερικά σηµεῖα πού µποροῦν νά ὠφελήσουν ὅσους ἔχουν καλή διάθεση.   

1. Ἡ βάση τοῦ ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ πολιτεύµατος εἶναι συνοδική, πού σηµαίνει γίνεται συζήτηση, ἀνταλλάσσονται ἀπόψεις καί ἐξάγονται τά συµπεράσµατα. «Ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύµατι καὶ ἡµῖν», ὅπως ἀπεφάνθη ἡ Ἀποστολική Σύνοδος στά Ἱεροσόλυµα, κατά τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (Πράξ. ιε΄,  28).
Τό συνοδικό, ὅµως, πολίτευµα δέν λειτουργεῖ οὔτε ἐκφράζεται µόνον µεταξύ τοῦ Σώµατος τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά καί σέ ὅλα τά ἄλλα ἐπίπεδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, καί γενικά στίς συζητήσεις µεταξύ Κληρικῶν, µοναχῶν καί λαϊκῶν, ὅσων τελικά τό ἐπιθυµοῦν. Ἔτσι, ἀποφεύγεται ἡ Κληρικοκρατία καί ἡ λαϊκοκρατία. Τό ἐκκλησιαστικό πολίτευµα σέ ὅλα τά ἐπίπεδα λειτουργίας του εἶναι συνοδικῶς ἱεραρχικό καί ἱεραρχικῶς συνοδικό. 
Ἑποµένως, δέν πρέπει νά ἐνοχλοῦν οἱ ἀπόψεις-θέσεις πού διατυπώνονται ἀπό Κληρικούς, µοναχούς, θεολόγους, λαϊκούς, ὡσάν αὐτές οἱ ἀπόψεις νά κλονίζουν τόν Συνοδικό θεσµό. Μιά τέτοια ἄποψη εἶναι ἐκτροπή ἀπό τό ἐκκλησιαστικό φρόνηµα, ἐκφράζει δέ παπική ἀντίληψη. 
Στό σηµεῖο αὐτό θά παρατεθῆ ἕνα χαρακτηριστικό κείµενο τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκι: 
«Ἡ Ἐκκλησία εἶναι µιά συνέλευσις, πού οὐδέποτε διακόπτεται. Μέ ἄλλους λόγους, ἡ ὑπερτάτη αὐθεντία –καί ἡ ἱκανότης πρός διάκρισιν τῆς ἀληθείας εἰς τήν πίστιν– εἶναι ἐµπιστευµένη εἰς τήν Ἐκκλησίαν, πού εἶναι πράγµατι "Θεῖος θεσµός" κατά τήν ὀρθήν καί στενήν ἔννοιαν τῆς λέξεως, ἐνῶ οὐδεµία Σύνοδος ἤ "Συνοδικός θεσµός" εἶναι de jure Divino, παρά µόνον ὅταν ἀποτελῆ ἀληθῆ εἰκόνα ἤ φανέρωσιν τῆς ἰδίας τῆς Ἐκκλησίας. Εἰς τό σηµεῖον αὐτό φαινόµεθα νά ἔχωµεν ἐµπλακῆ εἰς φαῦλον κύκλον. Ἴσως αὐτό εἶναι ἀληθές, ἐάν ἐπιµένωµεν δι' ἐπισήµους ἐγγυήσεις εἰς τά δογµατικά ζητήµατα. Ἀλλά προφανῶς τοιαῦται "ἐγγυήσεις" δέν ὑφίστανται οὔτε εἶναι δυνατόν νά προσαχθοῦν καί µάλιστα προκαταβολικῶς. Ὡρισµέναι "Σύνοδοι" εἰς τήν πραγµατικότητα ὑπῆρξαν ἀποτυχίαι, τίποτε περισσότερον ἀπό conciliabula, πού βεβαίως διέπραξαν λάθη. ∆ι' αὐτόν δέ τόν λόγον µεταγενεστέρως ἀπεκηρύχθησαν. Πολύ διδακτική ἐπί τοῦ προκειµένου εἶναι ἡ περίπτωσις τῶν Συνόδων τοῦ τετάρτου αἰῶνος. Αἱ ἀποφάσεις τῶν Συνόδων ἐγένοντο δεκταί ἤ ἀπερρίπτοντο ἀπό τάς Ἐκκλησίας ὄχι διά λόγους τυπικούς ἤ "κανονικούς", ἡ δέ ἐτυµηγορία τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξεν ἄκρως ἐκλεκτική. Ἡ Σύνοδος δέν εὑρίσκεται ὑπεράνω τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή ἦταν ἡ ἄποψις τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας». 

2. Ἡ Πεντηκοστή εἶναι τό κέντρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί αὐτή δέν εἶναι µία ἑορτή πού πανηγυρίζεται ἐξωτερικά, ἀλλά ἡ µετοχή στήν θέωση, κατά διαφόρους βαθµούς. Τό ὅτι ἐπελέγη ἡ Πεντηκοστή γιά τήν σύγκληση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι σηµαντικό, γιατί δείχνει ὅτι οἱ Προκαθήµενοι πιστεύουν ὅτι πρέπει ἡ Σύνοδος αὐτή νά ἐκφράζει τήν ζωή τῆς Πεντηκοστῆς. 
Αὐτό σηµαίνει ὅτι ὅσοι θά συµµετάσχουν στίς συνεδριάσεις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου πρέπει νά ἔχουν ἀποστολικό καί πατερικό φρόνηµα καί ζωή, νά µετέχουν, κατά διαφόρους βαθµούς, στήν µέθεξη τῆς καθαρτικῆς, φωτιστικῆς καί θεοπτικῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, νά προσεύχωνται –ὅσο καί ἄν ἀκούγεται αὐτό παράξενα– νά διακατέχωνται ἀπό τήν συνείδηση πού διαπότιζε τούς ἁγίους Πατέρας στίς Οἰκουµενικές καί Μεγάλες Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας. 
Τά κείµενα πού θά ψηφισθοῦν πρέπει νά εἶναι κείµενα προσευχῆς καί ὄχι κείµενα κοσµικῶν συµβιβασµῶν καί σκοπιµοτήτων· πρέπει νά εἶναι κείµενα πού θά συντονίζωνται στήν ὅλη παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων, νά ἔχουν ὀργανική σχέση µέ τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουµενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων καί γενικά τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί, ἄν δέν ὑπάρχη ἡ προσωπική πνευµατική ἐµπειρία, τοὐλάχιστον νά ὑπάρχη ἡ σαφής συνείδηση πού ἐκφράζει ἡ φράση «ἑπόµενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι», ὅπως γράφεται στά Πρακτικά τῶν Οἰκουµενικῶν Συνόδων. 
Τελικά, οἱ Σύνοδοι βασίζονται στούς µεγάλους Πατέρες πού παρευρέθηκαν σέ αὐτές, καί ἑορτάζουν οἱ ἅγιοι Πατέρες πού συνεκρότησαν τίς Οἰκουµενικές Συνόδους. 
Μιά πρόχειρη ἀνάγνωση τῶν Πρακτικῶν τῶν Οἰκουµενικῶν Συνόδων θά ἀποδείξη ὅτι ἡ βάση καί ἡ ὑποδοµή τῶν ἀποφάσεών τους εἶναι ἡ διδασκαλία τῶν ἐµπειρικῶν Πατέρων, µέ τήν ὀρθόδοξη ἔννοια τῆς λέξεως. 
Γιά παράδειγµα, στόν «ὅρο πίστεως» τῆς ∆΄  Οἰκουµενικῆς Συνόδου γράφεται: «...τήν δέ ἀπλανῆ τῶν Πατέρων ἀνανεωσάµενοι πίστιν...». Ἐπίσης, στά Πρακτικά τῆς Συνόδου αὐτῆς συναντᾶµε τήν φράση: «πανταχοῦ τοῖς τῶν ἁγίων Πατέρων ὅροις ἑπόµενοι». Καί στόν «ὅρο πίστεως» τῆς ΣΤ΄   Οἰκουµενικῆς Συνόδου γράφεται ὅτι ἡ Σύνοδος ἀκολουθεῖ «τῇ τῶν ἁγίων καί ἐγκρίτων Πατέρων ἀπλανῶς εὐθείᾳ τρίβῳ...». 
Ὑπάρχουν καί πολλά ἄλλα παραδείγµατα ἀπό τά Πρακτικά τῶν Οἰκουµενικῶν Συνόδων, ἀπό τά ὁποῖα συνάγεται ὅτι ἡ διδασκαλία τῶν θεοφόρων Πατέρων προηγεῖται καί ἀκολουθοῦν οἱ ἀποφάσεις τῶν Συνόδων.

 Ὅσοι ἔχουν τήν ἄποψη ὅτι ἡ Σύνοδος ὁµοιάζει µέ ἕνα ἐπιστηµονικό Συνέδριο ἀκαδηµαϊκῶν θεολόγων σφάλλουν.
Ἄλλωστε, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔδειξαν ὅτι ἡ ὀρθόδοξη θεολογία εἶναι ἐµπειρία, ὅπως φαίνεται στίς Συνόδους τοῦ 14ου αἰῶνος, πού πρωτοστατοῦσε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαµᾶς. 
Ἐλπίζω δέ ὅτι ἔστω καί τήν τελευταία στιγµή θά διατυπωθῆ γραπτῶς στά κείµενα πού θά ἐκδοθοῦν ὅτι ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος εἶναι συνέχεια τῶν µεγάλων ἡσυχαστικῶν Συνόδων τοῦ 14ου αἰῶνος, κυρίως τοῦ ἔτους 1351, πού ἔδειξαν ὅτι ἡ πραγµατική µεθοδολογία τῶν δογµάτων στίς Οἰκουµενικές καί Τοπικές Συνόδους εἶναι ἡ νηπτική παράδοση καί ζωή. Ἄν δέν γίνει αὐτό, τότε θά ἀποδειχθῆ περίτρανα ὅτι ἐπιλέγεται ἡ «ἰδεολογοποίηση» τήν ὁποίαν µερικοί ἐπιθυµοῦν νά ἀποφύγουν.  
3. Παρατηρώντας τήν σύγχρονη ἐκκλησιαστική κατάσταση διαπιστώνουµε ὅτι κινεῖται µέσα στίς «γεωπολιτικές στρατηγικές», σέ ἐθνικιστικές σκοπιµότητες, στήν «ψυχρή πολεµική» µεταξύ Ἀνατολῆς καί ∆ύσεως. Ὄντως ὑφίσταται µιά τέτοια πραγµατικότητα, ἀφοῦ ἡ θεολογία, δυστυχῶς, ἀπό ἀδιάκριτους καί ἀθεολόγητους Κληρικούς ἐµπλέκεται µέ τήν πολιτική καί τήν διπλωµατία. Αὐτό τό ἐπεσήµανα καί σέ ἄλλο κείµενό µου, χρησιµοποιώντας καί ἐνδεικτικό παράδειγµα.
Γιά νά ἀποφευχθῆ αὐτή ἡ ἐκκοσµικευµένη τακτική, θά πρέπει ὅσοι συµµετάσχουν στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νά στηριχθοῦν πάνω στήν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, νά ἔχουν καθαρό ἐκκλησιαστικό φρόνηµα. Μόνον µέ τήν ὀρθόδοξη θεολογία µποροῦµε νά ἀποµακρυνθοῦµε ἀπό τέτοιες κοσµικές νοοτροπίες. ∆έν ἐπαρκοῦν τά σκληρά λόγια καί οἱ ἐπιθετικές ἐπισηµάνσεις γιά νά ἀποφευχθῆ αὐτός ὁ ὑπαρκτός κίνδυνος. 
Τελικά, εὐθύνονται ὅσοι, µέ τήν κοσµική νοοτροπία τους εἰσάγουν ἤ ἐπιτρέπουν νά εἰσάγεται µέσα στήν Ἐκκλησία ἡ «γεωπολιτική στρατηγική», νά συνδέεται, δηλαδή, ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας µέ πολιτικές καί ἐθνικιστικές σκοπιµότητες. Πρόκειται γιά κατάπτωση. 
4. Ἡ ἀλήθεια ἐπικρατεῖ µέ τήν µέθεξη καί τήν µαρτυρία τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, µέ ἐµπνευσµένο λόγο καί θεοειδῆ ἀγάπη, µέ νηφαλιότητα κάι ψυχραιµία, µέ εἰρηνικό καί θεοφιλῆ τρόπο. 
Ἀντίθετα, τά ἐπιθετικά συνθήµατα, οἱ καλοστηµένες «ταµπέλες», ὁ «ξύλινος θεολογικός λόγος», τά δηλητηριώδη ὑπονοούµενα, ὁ στιγµατισµός ἐγωϊστικῶν καταστάσεων µέ «παπική» νοοτροπία, ἡ ὑποτίµηση ἄλλων

ἀδελφῶν, ἡ καταπολέµηση τοῦ συντηρητισµοῦ µέ ἕναν ἄλλον συντηρητισµό καί φιλελευθερισµό καί πολλά ἄλλα δέν συνιστοῦν ἔκφραση καί συνείδηση ἀληθείας, ἀλλά µᾶλλον ἐκδήλωση πανικοῦ! 
Γενικά, ἡ ἀλήθεια γιά νά ἐπικρατήση χρειάζεται τήν πνοή τοῦ Παρακλήτου, τήν ἀτµόσφαιρα τῆς Πεντηκοστῆς, τό εἰρηναῖο πνεῦµα, τήν ἀποµάκρυνση τῆς πυορροοῦσας πληγῆς τῶν παθῶν. Ἡ ὑποστήριξη τῆς ἀληθείας µέ πάθη, µέ ὑπερηφάνεια καί ἐπιθετικότητα, µέ φανατισµούς καί µισαλλοδοξίες, τήν ἀποδυναµώνει ὁλοκληρωτικά. 
Ἐµπαθεῖς Κληρικοί πού δέν ἀπαντοῦν σέ θεολογικές προκλήσεις µέ θεολογικά ἐπιχειρήµατα, ἀλλά µέ ἐπιθετικά «ἰδεολογικά σχήµατα» δέν προσφέρουν ἀπολύτως τίποτε στόν θεολογικό καί ἐκκλησιαστικό διάλογο, τόν ὁποῖον δῆθεν ἐπιδιώκουν καί ὑποστηρίζουν. 
Εἶναι γνωστός ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Μαξίµου τοῦ Ὁµολογητοῦ «δαιµόνων θεολογία προδήλως ἡ τῶν ἐπ’ αὐτῇ διά φιλοδοξίαν µέγα φυσώντων δίχα πράξεως γνῶσις», καθώς ἐπίσης εἶναι γνωστός ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου γιά «τήν νῦν γλωσσαλγίαν καί τούς αὐθηµερινούς σοφούς καί τούς χειροτονητούς (αὐτοδίδακτους-αὐτοχειροτόνητους) θεολόγους».  
5. Εὐχόµαστε πραγµατικά, ὅσοι ἀγαποῦµε τήν Ἐκκλησία, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πού θά συνέλθη τήν περίοδο τῆς Πεντηκοστῆς, νά ἀρθῆ στό ὕψος τῶν περιστάσεων. Τά κείµενα τά ὁποῖα τελικά θά καταρτίση καί κυρίως τό µήνυµα πού θά ἐκπέµψη, πρέπει νά εἶναι καθαρά, χωρίς ὑπονοούµενα καί ὑποσηµειώσεις, αὐθεντικά, ἀληθινά, ὅπως τό Ἅγιον Πνεῦµα εἶναι «πνεῦµα ἀληθείας». Αὐτό σηµαίνει ὅτι πρέπει νά ἀναδύεται ἀπό αὐτά τά κείµενα ἡ εὐωδία τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας, ἡ συνείδηση τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ προσευχή τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά καί τῶν ἐρηµιτῶν καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ, µέ ἄλλα λόγια νά εἶναι κείµενα προσευχῆς καί ὀρθοδόξου θεολογίας. 
Βέβαια, ὅλοι µας στόν καθηµερινό λόγο πίπτουµε σέ θεολογικά λάθη ἤ ἀβλεψίες ἤ ἀκόµη δεχόµαστε ἀθελήτως ἐπιρροές ἀλλότριες, ἀλλά τά Συνοδικά κείµενα πρέπει νά εἶναι καθαρά. Ἡ Ἐκκλησία ὅταν ἀποφασίζη Συνοδικῶς δέν φιλοσοφεῖ, δέν φλυαρεῖ, δέν ἐπιτίθεται, δέν διακρίνεται ἀπό βερµπαλισµό, ἀλλά ἐκφράζει µέ καθαρούς ὅρους τήν ἀλήθεια, χωρίς νά κρύπτη διφορούµενες ἔννοιες. 
Μέ αὐτήν τήν προοπτική ἔγραψα τό περί ἀντικαταστάσεως τοῦ ὅρου «ἀνθρώπινο πρόσωπο» ἀπό τόν ὅρο ἄνθρωπος. ∆έν ἔχω πρόβληµα µέ τόν ὅρο πρόσωπο, ὅπως τόν χρησιµοποιεῖ ὁ Γέροντας Σωφρόνιος, ἀλλά µέ τίς

παρερµηνεῖες διαφόρων συγχρόνων θεολόγων, πού ἐκφράζουν ἀντορθόδοξες ἀπόψεις.
Ἀπό πολυχρόνια µελέτη διαπίστωσα ὅτι σήµερα ὁ ὅρος πρόσωπο περισσότερο ἐκλαµβάνεται µέ τήν σχολαστική καί ὑπαρξιακή νοοτροπία, µέ τίς ἀπόψεις τοῦ γερµανικοῦ ἰδεαλισµοῦ µέ ἕναν οὑµανιστικό βολονταρισµό, καί γενικά µέ τόν δυτικό περσοναλισµό, ὁ ὁποῖος ὑπονοµεύει ὅλη τήν ἐκκλησιαστική παράδοση περί τοῦ προσώπου στόν Θεό, στόν Χριστό καί τόν ἄνθρωπο, ἀφοῦ συνδέει τήν φύση µέ τήν ἀνάγκη καί τήν βούληση µέ τό πρόσωπο, ὅπως ἔκαναν ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι αἱρετικοί. 
Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖον ζήτησα νά γίνη αὐτή ἡ ἀντικατάσταση καί δέν πρέπει νά δίνωνται ἄλλες ἑρµηνεῖες πού ἀδικοῦν τήν λογική ἀρτιότητα αὐτῶν πού τίς ἐκφράζουν. 
Γενικά, δέν ἔχω πρόβληµα µέ τήν λέξη πρόσωπο, ἀλλά µέ τίς σύγχρονες φιλοσοφικές καί κοινωνιολογικές ἀναλύσεις περί τοῦ προσώπου, ὅπως δείχνουν οἱ φράσεις «ὀντολογία τοῦ προσώπου», «ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου» κλπ., πού διαστρέφουν ὅλη τήν ἐκκλησιαστική παράδοση. 
Γιά νά περατώσω αὐτές τίς σύντοµες ἐπισηµάνσεις, τονίζω ὅτι ἡ µέλλουσα νά συνέλθη Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος, στήν ὁποία θά παραστῶ, «ἐκτός ἀπροόπτου», ἐπιθυµῶ νά ἐµπνέεται ἀπό τό ∆οξαστικό τῶν Ἁγίων Πατέρων, πού παραθέτω, τό ὁποῖο  ψάλλουµε µεγαλοπρεπῶς στούς Ἱερούς Ναούς, καί µάλιστα αὐτήν τήν περίοδο τῆς Πεντηκοστῆς, τήν Κυριακή πρό τῆς Πεντηκοστῆς, πού θά συνέλθη ἡ Σύνοδος. Ὅλα ὅσα λέγονται στήν Ἀκολουθία τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων, πρέπει νά ἔχουν ἀντίκρυσµα στά µέλη τῆς Συνόδου αὐτῆς. Ψάλλουµε στό τροπάριο: 
«Τῶν Ἁγίων Πατέρων ὁ χορός,  ἐκ τῶν τῆς οἰκουµένης περάτων συνδραµών,  Πατρός καί Υἱοῦ καί Πνεύµατος Ἁγίου  µίαν οὐσίαν ἐδογµάτισε καί φύσιν,  καί τό µυστήριον τῆς θεολογίας τρανῶς παρέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ·  οὕς εὐφηµοῦντες ἐν πίστει µακαρίσωµεν λέγοντες.  Ὦ θεία παρεµβολή, θεηγόροι ὁπλῖται, παρατάξεως Κυρίου·  ἀστέρες πολύφωτοι τοῦ νοητοῦ στερεώµατος·  τῆς µυστικῆς Σιών οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι·  τά µυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου·  τά πάγχρυσα στόµατα τοῦ Λόγου· 

Νικαίας τό καύχηµα· οἰκουµένης ἀγλάϊσµα,  ἐκτενῶς πρεσβεύσατε ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡµῶν».
Ἔτσι ἐπιθυµοῦµε νά εἶναι τά µέλη ἤ τοὐλάχιστον ἡ πλειοψηφία τῶν µελῶν τῆς Συνόδου αὐτῆς. 
Ὅποιος ὑπερασπίζεται τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἄς καθρεπτισθῆ στό πνεῦµα αὐτοῦ τοῦ ∆οξαστικοῦ, γιά νά συµµετάσχη στήν δόξα τῶν Πατέρων καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. –

Η Λιτανεία

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
Ήθελε αρκετή ώρα για να χαράξει όταν ανηφορίζαμε για τις Καρυές, όταν διασχίζαμε τον δρόμο με τα κλειστά κονάκια και καταστήματα, όταν μπαίναμε στο Πρωτάτο. Προσκυνήσαμε την Καρεώτισσα Παναγία, το Άξιον Εστι, ανάψαμε το κερί, πήραμε το στασίδι. Οι μορφές των γερόντων, με τα κεριά τους, μπερδεύονταν με τις τοιχογραφίες του Πανσέληνου. Οι ψάλτες, ο διαβαστής, ο τυπικάρης, οι παπάδες, ο διάκος, τα καντήλια, τα μανουάλια, οι πολυέλαιοι, το θυμίαμα, οι καμπάνες, το αργυρό πουκάμισο της Παναγίας έλαμπε. Προσκυνήματα, σταυροκοπήματα, ο ήλιος να βγαίνει, οι λαϊκοί να έρχονται, ο Πανσέληνος μεγαλύνεται.
Μετά από την Λειτουργία η Παράκληση, και ένας τόνος χαράς, σαν να την ψηλαφούσες κι ήθελες κι εσύ να ψάλλεις και συ να διαβάσεις. Φορεμένοι παπάδες, η σημαία, η εικόνα με το σκιάδιο, οι ψάλτες ψάλλουν τον αναστάσιμο κανόνα. Στάσεις στα κονάκια της Ιβήρων και Παντοκράτορος, στο γειτονικό αρχαίο μοναστήρι του Κουτλουμουσίου, στα κελλιά του Ρεπανά, του Ραβδούχου, του βιβλιοδέτη, του Καρπουζά, στα προσκυνητάρια της Σκήτης Αγίου Παντελεήμονος και Μονής Διονυσίου, στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέου, στα κονάκια Αγίου Παύλου, Ξηροποτάμου, Αγίου Παντελεήμονος – Ρωσικού. Κεράσματα, ευχές, δεήσεις κι η Άνοιξη με τα στρουθία και τα άνθη να υποδέχονται τη Θεοτόκο.


Μια λιτανεία τελειώνει και μια άλλη αρχίζει.
Η Φοβερά Προστασία, η θαυματουργή Παναγία της Μονής Κουτλουμουσίου, την Τρίτη του Πάσχα. Αναστάσιμα και θεομητορικά τροπάρια πάλι, τάλαντα, καμπάνες, αιτήσεις κι ένα μικρό πλήθος να συνοδεύει την προστάτιδά του στον ορθρινό της περίπατο ανάμεσα στα ανθισμένα περιβόλια και τα δαφνόστρωτα κελλιά με τους γέροντες να μυρώνουν και να χαίρονται καλωσορίζοντας και κατευοδώνοντας. Νέες στάσεις στα κελλιά του Φλασκά, του Ιάγαρη, του Φιρφιρή, του Φουρνά και τέλος στον πάνσεπτο ναό του Πρωτάτου. Το Άξιον Εστί ασπάζεται την Φοβερά Προστασία. Ψαλμοί και ύμνοι στον υπερχιλιόχρονο ναό κι αρχίζει να μεσημεριάζει. Πασχαλινή τράπεζα στον μοναστήρι. Ο κόπος δεν υπολογίζεται, η χαρά δεν ζυγιάζεται.
Δύο λιτανείες που γίνονται μία σε μία εβδομάδα που λογιάζεται μία ημέρα. Σε ένα πολυπερπατημένο Άγιον Όρος από την περιβολάρισσά του, τη μία Αθωνίτισσα Θεοτόκο, που τη σεργιανούν σε όλο το εξαίσιο περιβόλι της. Η Λαυριώτισσα Οικονόμισσα, η Βατοπαιδινή Βηματάρισσα, η Ιβηρίτισσα Πορταΐτισσα, η Χιλιανδαρινή Τριχερούσα, η Διονυσιάτικη του Ακαθίστου, η Παντοκρατορινή Γερόντισσα, η Δοχειαρίτισσα Γοργοϋπήκοος, η Φιλοθεΐτισσα Γλυκοφιλούσα, η Ξενοφωντινή Οδηγήτρια, η Γρηγοριάτικη Γαλακτοτροφούσα, η Αγιοπαυλίτικη Μυροβλύτισσα…
Μια λιτανεία η πορεία της μακραίωνης Αθωνίτικης ιστορίας. Μια λιτανεία η ζωή του μοναχού. Χίλια χρόνια σαν μια ημέρα. Κάθε όρθρο η γέννηση και κάθε απόδειπνο ο θάνατος. Η βίωση καθημερινά της σωτήριας χαρμολύπης. Χαρά για την αρχή, το ξεκίνημα, την ανανέωση, που δίνει θάρρος, ενθουσιασμό, κουράγιο, πίστη κι ελπίδα. Λύπη για κάθε δεσμό αμαρτίας, κάθε παγίδευση και δουλεία. Η μνήμη του θανάτου γεννά την αίσθηση της ματαιότητος, το απρογραμμάτιστο στη νοσηρότητα της τυπικότητος και δίνει εμπιστοσύνη και συμφιλίωση με τον Θεό. Ένα Θεό πατέρα, φιλεύσπλαγχνο, αγαθό, οικτίρμονα, φιλότεκνο και φιλάνθρωπο άφατα. Έτσι η ζωή του μοναχού κυλά ήρεμα, ήσυχα, αθόρυβα, μυστικά, άσημα, απλά και λιτά και μέσα σε αυτή την αφαίρεση βρίσκει ένα κρυμμένο πλούτο και μια πληρότητα καταπληκτική.
Μια επαναλαμβανόμενη λιτανεία η ζωή του μοναχού, όπου ζητά να βρει ένα απόμερο στασίδι, όπου μερικές φορές ακούει το «Κύριε ελέησον» σαν για πρώτη φορά, όπου χαίρεται την αφάνεια, διακονώντας στο μοναστήρι του, εργοχειρώντας στο κελλί του, κηροπλάστης ή λιβανοποιός, ξυλογλύπτης ή αγιογράφος, βιβλιοδέτης ή σταμπαδόρος, κομποσχοινάς ή ράφτης, ψαράς ή αμπελικός. Το δειλινό για τον Εσπερινό στο Καθολικό, το Κυριακό ή το παρεκκλήσι. Το δείπνο με την ανάγνωση πάντα, να μη λησμονάμε ποτέ το λίκνο μας τον ουρανό. Το απόδειπνο, όπου λαμβάνουν όλοι άφεση από τον Γέροντα για τα λάθη της ημέρας. Να μη δύσει ο ήλιος και διατηρηθεί ψυχρότητα στην καρδιά.
Ζωγραφίζει ένας μοναχός ένα αντίγραφο του Άξιον Εστί και θυμάται την ιστορία της ιερής εικόνας και στοχάζεται τη φετινή λιτανεία της και προσπαθεί να δώσει κάτι από την ιλαρότητά της, που τη γεύτηκε στη ζωή του. Ασπάζεται το πρωτότυπο και συνεχίζει. Τρέμει λίγο το χέρι, δακρύζει και την επικαλείται και δεν αρνείται τη βοήθειά της. Το χθες και το σήμερα ασπάζονται στοργικά. Τα γένεια γκριζαίνουν και λευκαίνουν, οι χρωστήρες παλιώνουν, ανανεώνονται, η τέχνη κυλά και μέσα από την αντιγραφή φυλάγεται το προσωπικό στοιχείο.
Σκαλίζει το ξύλο άλλος μοναχός και τεχνουργεί με μεράκι τη Φοβερά Προστασία. Λιτανεύει και αυτός τη χάρη της στο ταπεινό του κελλάκι. Κάνει το σταυρό του, λέει τροπάρια της Παρακλήσεώς της και συνεχίζει. Δίχως να υπογράφει το λεπτό έργο του. Η ανωνυμία του δηλωτική της ταπεινώσεώς του. Για αυτό τον αγαπάει η Παναγία, γιατί για αυτό κι αγαπήθηκε τόσο από Θεό και ανθρώπους, για τη μεγάλη της ταπείνωση. Και για τη σιωπή της. Κήρυγμά της δυνατό η ταπείνωσή της. Και πιο βροντερό κήρυγμα του περιβολιού της Παναγίας είναι η σιωπή του.
Σε άλλο κελλί ο γέροντας με τον υποτακτικό του φτιάχνει μοσχοθυμίαμα τριαντάφυλλο για την εικόνα της. Πόσα θυμιατά επί τόσους αιώνες στην «ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Διάκοι με χρυσοκέντητες στολές κι εκκλησίδια μαλαματένια, με πολύτιμα μαντήλια κι ασημένια θυμιατά, μετανοίζοντας εννιά φορές τη θυμιάζουν. Παπάδες με φελόνια από πορφυρό βελούδο ευλαβικά τη θυμιάζουν και προσκυνούν.
Μια λιτανεία στο ναό, μια λιτανεία στη μονή, μια λιτανεία στο κελλί. Αέναη, ατελεύτητη, ασίγαστη. Ο ένας δίνει στον άλλον τον χρωστήρα, το λεπίδι, το κατζί, το θυμιατό, τη γραφίδα. Μια πορεία στην ατέλειωτη τελειότητα, ανηφορική, σταυρώσιμη, αλλά με αγιοπνευματικές χάριτες στη δρόσο των στάσεων, στην κατάνυξη του μεσονυκτικού, τη συγκίνηση του κοινωνικού, στη μετάνοια του «δι ευχών» του Αποδείπνου. Ο άγιοι Πέτρος ο Αθωνίτης, Αθανάσιος Αθωνίτης, Ιωάννης Κουκουζέλης, Γρηγόριος Παλαμάς, Μάξιμος Καυσοκαλυβίτης, είδαν και μίλησαν με την Παναγία. Γνωρίστηκαν καλά και τα είπαν. Μίλησαν μετά για αυτό που γνώρισαν. Βίωσαν και δίδαξαν. Δεν είπαν θεωρίες από το γραφείο τους αλλά μέσα από την άσκηση, την ευχή, την έρημο και την ησυχία άκουσαν τη φωνή της και του Υιού της και μας τα είπαν με σιγουριά και βεβαιότητα.
Με αυτή τη γνώση μας τα είπαν και σύγχρονοι ενάρετοι γέροντες, που δάκρυζαν στο άκουσμα του ονόματός της, είχαν φάει από τους μύριους ασπασμούς την εικόνα της, την επικαλούνταν συνέχεια και είχαν πολλά να διηγηθούν για την πραστασία και παρουσία της. «Η κυρά-Παναγιά να σε φυλάει πάντοτε» σου λέει ο ένας. «Η Παναγιά να σ’ ‘έχει κάτω από το μαφόρι της» σου λέει ο άλλος. «Η Πορταΐτισσα να σε προστατεύει πιστά» … Στοχάζομαι και φιλοσοφώ τη δική μου λιτανεία εδώ και δειλιάζω ειλικρινά να καταθέσω την ανημποριά μου. Δεν ταπεινολογώ διόλου. Ο στοχασμός και η φιλοσοφία γίνονται ευχή. Η ευχή γίνεται θεολογία. Τα σπήλαια της ερήμου καθηγητών έδρες. Μένω να ακολουθώ σιωπηλά και ταπεινά την σταυροαναστάσιμη αθωνική λιτανεία. Ακολουθώ τους γέροντες που διδάσκουν με τη σεβάσμια χιονισμένη μορφή τους. Διδάσκομαι και από τους νέους μερικές φορές. Είμαστε όλοι μαθητές μιας παραδόσεως ασκητικομαρτυρικής. Η πρωτοτυπίες δεν αντέχουν στην κρησάρα του αυστηρού χρόνου. Ό,τι το νόθο, το ξένο, το παράταιρο, ξεθωριάζει, δε μένει, χάνεται. Η αλήθεια μένει. Η γνησιότητα βασιλεύει εδώ. Όλοι σκιαζόμαστε κάτω από την ομπρέλα της Παναγίας, μικροί και μεγάλοι, με ένα ράσο, ένα σκοπό, μια πίστη.
Μου επετράπη να σηκώσω κι εγώ για λίγο την εικόνα της, να την ασπασθώ πολλές φορές, να ακολουθήσω την ιερή λιτανεία της. Ήταν και είναι πάντα μια ουράνια δωρεά. Την ευχαριστώ. Την παρακαλώ να μεσιτεύσει κατά την αρχαία υπόσχεσή της, κατά την ώρα της εκδήμησής μου τον αγαπητό Υιό της. Θα είναι μεγάλο δώρο.
Η λιτανεία η φετινή με παρακίνησε να καταθέσω τη γραφή αυτή. Μια λιτανεία τελείωσε. Μια λιτανεία άρχισε. Μια λιτανεία συνεχίζεται. Όλες όμως οι λιτανείες δεν γυρίζουν πίσω. Μας πάνε μέχρι τον ουρανό…


Φωτογραφίες: στιγμιότυπο από τη λιτανεία της Φοβεράς Προστασίας (πάνω) και Άξιόν Εστιν (κάτω)



πηγή:Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης, από το βιβλίο «Λόγου Τέχνη» εκδ. Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου 1996

ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!!!

Προς τους ανθέλληνες του ΣΥΡΙΖΑ: «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ» ονομάστηκε το 1944 το σλαβικό ιδίωμα των Σκοπίων

Νικολάος Μάρτης
Πρώην Υπουργός
Μέχρι το 1944 ονομαζόταν Βαρντάρσκα, έκτοτε, για να εξυπηρετηθούν βαθέα γεωπολιτικά συμφέροντα, την βάφτισαν "Μακεδονία"
Ο Τίτο, ως γνωστόν, με σύμφωνη γνώμη του Στάλιν, μετονόμασε την 2α Αυγούστου 1944 τη Νότια Σερβία (Βαρντάσκα) σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αυτό απέβλεπε στην απόσπαση της Μακεδονίας από την Ελλάδα γιά τον έλεγχο του Αιγαίου,  σύμφωνα με τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ενώσεως, εν όψει και του Ψυχρού Πολέμου που ακολούθησε. Με την τεχνητή δημιουργία κρατικής εξουσίας (Κυβέρνηση-Βουλή) του ψευδομακεδονικού Έθνους, ονόμασε το ομιλούμενο στα Σκόπια προφορικό ιδίωμα της βουλγάρικης γλώσσας «Μακεδονική γλώσσα» και επειδή δεν είχε τα χαρακτηριστικά γλώσσας (γράμματα και γραμματική), όρισε Ειδική Επιτροπή λογίων η οποία το 1945 ολοκλήρωσε το έργο της και αναγνωρίστηκε η λεγόμενη «Μακεδονική γλώσσα», ως η 6η γλώσσα της Γιουγκοσλαβίας.

Ότι η λεγόμενη «Μακεδονική γλώσσα» είναι κυρίως Βουλγαρική, το αποκάλυψε και ο ε.τ. Πρέσβης κ. Ευάγγελος Κωφός, ο οποίος επί 30 και πλέον χρόνια ήταν Σύμβουλος  Υπουργών Εξωτερικών για θέματα βαλκανικής και κυρίως των Σκοπίων. Ο κ. Κωφός μελέτησε πριν συνταξιοδοτηθεί τα σχολικά βιβλία της FYROM και αποκάλυψε ότι όπως ο Χίτλερ παραπλάνησε τους Γερμανούς ότι ανήκουν στην Αρία φυλή, έτσι και ο Τίτο εξαπάτησε γενεές Σκοπιανών ότι είναι Μακεδόνες απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.  Η μελέτη του κ. Κωφού, που εξεδόθη και σε ξένες γλώσσες, έχει τον τίτλο «Η Μεγάλη Μακεδονία» που ονειρεύονται οι Σκοπιανοί. Μόλις διάβασα την μελέτη του τον πήρα τηλέφωνο και τον ρώτησα πότε έμαθε την «μακεδονική γλώσσα» και διάβασε τα βιβλία της FYROM. Μου απάντησε: «Δεν χρειάστηκε να μάθω την μακεδονική, διότι γνωρίζω την βουλγάρικη γλώσσα. Όσοι γνωρίζουν την βουλγαρική διαβάζουν κείμενα στη λεγόμενη 'Μακεδονική' γλώσσα και συνεννοούνται με τους Σκοπιανούς».
Σε δύο ψευδείς χάρτες που δημοσιεύονται στα σχολικά βιβλία της FYROM, ο ένας είχε υπότιτλο: «Δεν υπήρξε παρουσία Ελλήνων στη Μακεδονία». Αυτό διαψεύδεται από τις Πράξεις των Αποστόλων, όπου αναφέρεται ότι ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τους Φιλίππους, τη Θεσσαλονίκη και τη Βέροια, πόλεις που π.Χ. αλλά και μέχρι σήμερα διατηρούν τα αυτά Ελληνικά ονόματα. Στη Θεσσαλονίκη και Βέροια ο Απόστολος Παύλος συνάντησε Έλληνες και πλήθος Ελληνίδων που πίστευσαν. Ο Απόστολος Παύλος μίλησε στην Ελληνική και έγραψε τις επιστολές προς Θεσσαλονικείς, και Φιλιππησίους στην Ελληνική. Ο άλλος σχολικός χάρτης, ο οποίος δείχνει την Ελλάδα με σύνορα τον Όλυμπο, διαψεύδεται και μόνο από το γεγονός ότι το Άγιον Όρος είναι στη Μακεδονία. Ο Καθηγητής Γλωσσολογίας κ. Γ. Μπαμπινιώτης στο βιβλίο του με τίτλο «Η Γλώσσα της Μακεδονίας» όπου αναφέρει θέσεις όλων των Καθηγητών Γλωσσολογίας, συμπερασματικά χαρακτηρίζει τη γλώσσα αυτή ως «ψευδώνυμη γλώσσα ψευδεπίγραφου κράτους». Σε επίσκεψη Σκοπιανού Πρωθυπουργού στη Σόφια, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός είχε μαζί του διερμηνέα και ο Βούλγαρος Πρωθυπουργός του είπε: «Τι τον έφερες αυτόν; Αφού μιλάμε την ίδια γλώσσα!»
Στην Κεντρική Ευρώπη και Βαλκανική, πολλοί Μακεδόνες διακρίθηκαν, όπως ο τραπεζίτης Σίνας, ο ευεργέτης της Αυστρίας, «μαικήνας των τεχνών» και Υπουργός ο Ν. Δούμπας, ο μουσικός Φον Κάραγιαν κ.α.
Τη δεκαετία του 1920 έγινε υπό την εποπτεία της ΚΤΕ ανταλλαγή πληθυσμών από τη Μακεδονία. Έφυγαν Τούρκοι και Βούλγαροι και ήρθαν Έλληνες από τη Μικρά Ασία, Ανατολική Θράκη και Βουλγαρία. Πρόεδρος της Επιτροπής της Κ.Τ.Ε. που επέβλεπε την ανταλλαγή ήταν ο Αμερικανός Μόργκενταου ο οποίος στο βιβλίο του με τίτλο «I was sent to Athens" γράφει: «Μετά την ανταλλαγή Τούρκων και Βουλγάρων με Έλληνες, η Μακεδονία έμεινε αμιγώς ελληνική περιοχή. Αν υπήρχαν «Μακεδόνες» θα το ανέφερε ο Μόργκενταου, ο οποίος επιβεβαιώνει ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων ήταν κυρίως Βούλγαροι.
Το γεγονός ότι υπήρχαν Βούλγαροι στη Νότια Σερβία, όπου εγκαταστάθηκαν επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αργότερα επί Τουρκοκρατίας και μετέπειτα το 1941, όταν ο Χίτλερ παραχώρησε την περιοχή των Σκοπίων στους συμμάχους του Βουλγάρους, επιβεβαιώνεται και από τα ακόλουθα:
Ο Γκιωργκίεφ -αρχηγός Κόμματος στα Σκόπια- απέκτησε τη βουλγαρική ιθαγένεια.
Ιδρύθηκε στα Σκόπια φιλοβουλγαρικό κόμμα και στα εγκαίνια του γραφείου του παρέστη ο Βούλγαρος πρεσβευτής στα Σκόπια.
Πολλοί Σκοπιανοί απέκτησαν και Βουλγαρική υπηκοότητα και πήραν διαβατήρια και από τη Βουλγαρία για να κινούνται ελεύθερα στην Ε.Ε., επειδή η Βουλγαρία είναι μέλος της Ε.Ε.

Νικόλαος Μάρτης

Πρώην Υπουργός

 Πηγή

Όλη η δομή της οργάνωσης του Σόρος »λευκά κράνη»


Ένα εξαιρετικό βίντεο και μια απεικόνιση που δείχνουν και ενημερώνουν με ασφάλεια για το τι κρύβεται πίσω από την οργάνωση του Σόρος στην Συρία »λευκά κράνη».
CIA, Εγγλέζοι πράκτορες, εβραικές μυστικές υπηρεσίες, όλα τα »καλά»παιδιά μαζί,για να ανατρέψουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ. Δεν είναι τυχαίο, πως η ρωσική πολεμική αεροπορία,κάθε λίγο και λιγάκι, χτυπά τα διαρκώς μετακινούμενα στρατηγεία της οργάνωσης του Σόρος.

dioptra-news

Η ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΑΣ ΕΧΕΙ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ, ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου


Όπως ανακοινώθηκε θα συνέλθει η Αγιορείτικη Σύναξη, όπου θα τοποθετηθεί στις εκφρασθείσες θέσεις  των Ιερών Μονών  Κουτλουμουσίου, Καρακάλλου, Ξηροποτάμου, Φιλοθέου, Ζωγράφου και Γρηγορίου, αναφορικά με τη δημοσιευθείσα απόφαση της Συνάξεως των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που πραγματοποιήθηκε στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης. Ας ελπίσουμε ότι το Άγιο Όρος θα συνεχίσει την ομολογιακή παράδοσή του.

Αβίαστα έρχεται κατά νού τούτες τις μέρες, το ομολογιακό παράδειγμα του Γέροντα Γεώργιου Καψάνη. Ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης, υπερασπίστηκε πολλές φορές την Ορθόδοξη Πίστη, ιδιαιτέρως έναντι των παπικών πλανών. Ο Γέροντας Γεώργιος με βαθειά συναίσθηση του ρόλου της Ορθοδοξίας έγραφε «Η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία αποτελεί την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Ας ελπίσουμε ότι θα εύρει αντάξιους  μιμητές στην Αγιορείτικη Σύναξη.

Κατέδειξε ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, ότι το κάλλος της ομολογίας, έχει ευεργετική επίδραση όχι μόνο στο Ορθόδοξο λαό αλλά και σε όσους ταλαιπωρούνται από κακοδοξίες. Για τούτο έγραφε για την Εκκλησία ότι «ησθάνετο πάντοτε βαρύτατο χρέος να διατηρήση ακαινοτόμητον και ανόθευτον την Αποστολικήν πίστιν και παράδοσιν». 

Πολλές φορές ανεσκεύασε τις παπικές πλάνες (την αίρεση του Filioque, το Παπικό πρωτείο, το Παπικό αλάθητο, την παπική πλάνη περί κτιστής Θείας Χάριτος κ.λ.π.). Για την προετοιμαζόμενη από Βατικανό ένωση Ορθοδόξων και Παπικών έγραφε μεταξύ άλλων «....η διπλωματία του Βατικανού κάνει ότι μπορεί για να προωθήση μια ένωση με τους Ορθοδόξους σύμφωνη με το πνεύμα της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας και της Β΄ Βατικανείου Συνόδου, οι οποίες καλούσαν τους ‘’απεσχισμένους αδελφούς’’ Ορθοδόξους να επανέλθουν στην Παπική εκκλησία, διότι μόνο η κοινωνία με τον διάδοχο του Πέτρου εξασφαλίζει την πλήρη και αληθή εκκλησιαστικότητα».

Πολλές φορές ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, εξέφραζε τη λύπη του για την ουνιτική δολιότητα, την οποία όμως η άλλη αβρότητα λησμονεί, με πολύ δυσάρεστες συνέπειες. Στο μακροσκελές κείμενό του ‘’Ουνία: η μέθοδος του παποκεντρικού οικουμενισμού’’ αναφέρει «Η Ουνία είναι πρωτίστως εκκλησιολογικό πρόβλημα. Ως τέτοιο κυρίως μας απασχολεί. Επομένως, εφ’ όσον το Βατικανό επιβεβαιώνει την Ουνία εξασφαλίζοντας στις ουνιτικές εκκλησίες το δικαίωμα υπό το παρόν εκκλησιολογικό τους καθεστώς, ο θεολογικός Διάλογος από την πλευρά του Βατικανού δεν μπορεί να έχη ως προοπτική την αποκατάσταση της ενότητος των Εκκλησιών ‘’κατά το πρότυπο της αρχαίας αδιαίρετης Εκκλησίας της πρώτης χιλιετίας’’ αλλά της ουνίας».

Το ομολογιακό φρόνημα του Γέροντα Γεώργιου Καψάνη απέναντι στον Παπισμό, ουδείς το αμφιβάλλει. Ιδιαιτέρως από τη θέση του, ως Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, διεδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στον αντιαιρετικό αγώνα της Εκκλησίας μας και ειδικότερα σε αυτά που αφορούσαν την ανασκευή των παπικών πλανών. 

Πνευματική παρακαταθήκη είναι για μας τα γραπτά κείμενά του Γέροντα Γεώργιου Καψάνη, με τα οποία ομολογιακώς ανασκευάζει τις παπικές και άλλες κακοδοξίες. Ας ελπίσουμε ότι θα εύρει αντάξιους  μιμητές ο ομολογητής Γέροντας Γεώργιος και έτσι να εξασφαλιστεί η απαιτούμενη πλειοψηφία στην Διπλή Αγιορείτικη Σύναξη, για να δοθεί και από το Άγιο Όρος η Ορθόδοξη θέση, για τα θέματα που θίγονται στις επιστολές των Ιερών  Μονών.

Μοναδικό: 3D περιήγηση της Google στο Μοναστήρι της Πάτμου


Όσοι θα ήθελαν να θαυμάσουν τις ομορφιές και τους θησαυρούς που βρίσκονται στη Μονή της Πάτμου και δεν είχανε μέχρι τώρα την ευκαιρία, πλέον, είναι μόλις ένα κλικ μακρυά.
Οι χρήστες της Google βρίσκονται μπροστά σε ένα σημαντικό επίτευγμα.
Ειδικοί, χαρτογράφησαν τη Μονή της Αποκάλυψης ψηφιακά, με αποτέλεσμα να είναι δυνατή η περιήγηση του οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου, απο οπουδήποτε στον κόσμο, με κάθε δυνατή  λεπτομέρεια. 

Επιπλέον οι επισκέπτες του Google Art Project μπορούν να δουν και σημεία που δεν είναι προσβάσιμα στους επισκέπτες που βρίσκονται στο Μοναστήρι, όπως για παράδειγμα η βιβλιοθήκη της Μονής, που είναι μια από τις σημαντικότερες σε ολόκληρο τον κόσμο, η τραπεζαρία, αλλά και η είσοδος του Ναού του Αγίου Ιωάννη. 


Ο Τom Hanks τραγουδάει «Χριστός Ανέστη blues»

O βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός βρίσκεται επάνω σε μία σκηνή και τραγουδά ευχόμενος «Χριστός Ανέστη» στα ελληνικά. Ένα video ανέβασε ο ηθοποιός Θεοχάρης Ιωαννίδης, από το πρόσφατο ταξίδι του στο Λος Άντζελες, από πάρτι, στο οποίο ήταν καλεσμένος ο χολιγουντιανός σταρ, Tom Hanks. O βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός βρίσκεται επάνω σε μία σκηνή και τραγουδά ενώ ακούγεται να λέει και στα ελληνικά «Χριστός Ανέστη».

Ο ηθοποιός που είναι παντρεμένος με την ελληνικής καταγωγής, Rita Wilson, έχει βαφτιστεί χριστιανός ορθόδοξος και έχει στενούς δεσμούς με την Ελλάδα. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής μαζί με τη σύζυγό του, επισκέφτηκαν την εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Λος Άντζελες ενώ σήκωσε στους ώμους του μαζί με άλλους πιστούς τον Επιτάφιο. 
πηγή

''ήσουν παιδί σαν τον χριστό''


ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
Έργο 23 (1965), σε ποίηση Νίκου Γκάτσου.
Ηχογράφηση: 1991.
Ενορχήστρωση: Τάσος Καρακατσάνης.
Πιάνο: Μάνος Χατζιδάκις.

Η «Μυθολογία» γράφτηκε το 1965 και ηχογραφήθηκε την επόμενη χρονιά με ερμηνευτή τον Γιώργο Ρωμανό. Αν και οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου δεν προϋπήρχαν ως ποιήματα, θεωρώ πως ο συγκεκριμένος κύκλος τραγουδιών μπορεί κατ’ εξαίρεση να θεωρηθεί μελοποίηση ποιημάτων του Γκάτσου από τον Μάνο Χατζιδάκι, τόσο για την αρτιότητα των στίχων και των μελωδιών, όσο κυρίως για την τόλμη των δημιουργών να προτείνουν ένα εντελώς διαφορετικό ήθος τραγουδιού σε μια εποχή που λίγοι κατάλαβαν των αισθητική πρόταση που προβάλλονταν μέσα από την «Μυθολογία»
Μ.Χ.

http://lyricstranslate.com/el/Isoun-p...

Έμπαινες κι έλαμπε το σπίτι
σαν το τριφύλλι τ'ανοιχτό
κι είχες το φως τ'Αποσπερίτη
στα δυο σου μάτια φυλαχτό
Άφηνες πάνω στο τραπέζι
γάλα και μέλι και ψωμί
κι έβλεπα τ'όνειρο να παίζει
στο πελαγίσιο σου κορμί
Σ' ευχαριστώ, σ'ευχαριστώ
ήσουν παιδί σαν τον Χριστό
Κύμα και βότσαλο κι αλμύρα
και καλοκαίρι μου ζεστό
ούτε ένα δάκρυ σου δεν πήρα
στην παγωνιά για να λουστώ
Σ' ευχαριστώ, σ'ευχαριστώ
ήσουν παιδί σαν τον Χριστό

Δραματική μαρτυρία από το Χαλέπι: εκατοντάδες νεκροί στο Χαλέπι…

χτυπήθηκαν πανεπιστήμια,νοσοκομείο,κατέρρευσαν πόλυκατοικίες…..σκότωσαν λεχώνες και νεογνά …. σκοτώθηκε βρέφος που είχε γεννηθεί 1 ώρα πριν ….
13092011_1031901263513771_3813030599182027023_n (1)

Οι τρομοκράτες τις τελευταίες ώρες εξαπέλυσαν αιματηρές επιθέσεις κατά της πόλης του Χαλεπίου.Επλήγη το νοσοκομείο  Dabbit, που στεγάζει τμήμα μητρότητας και νεογνών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 17 γυναίκες και μωρά σύμφωνα με τον Elisa Kajami,έναν κάτοικο του Χαλεπίου.
Κλεισμένοι μέσα στο δια μέρισμά τους στο δυτικό τμήμα της πόλης που ελέγχει ο στρατός ο Elia Kajamini και η κόρη του είναι τρομοκρατημένοι.Εδώ και 12 ημέρες η πόλη τους είναι το θέατρο αδιάκοπων μαχών.Κατά τη διάρκεια του 24h, οι βομβαρδισμοί είναι αδιάκοποι.
« Αυτή τη στιγή έχουμε εκατοντάδες νεκρούς στο Χαλέπι εξηγεί.
Η κόρη μου είναι στο πανεπιστήμιο.
Οι σχολές της Ιατρικής,Φιλολογίας,Πολιτικών Μηχανικών όλες βομβαρδίστηκαν.Νοσοκομεία χτυπήθηκαν.
Το Χαλέπι είναι κάτω από τη φωτιά το πυρ των τρομοκρατών ».13092023_1031901046847126_7127375972773647305_n (1)
Αυτή η επίθεση που οδηγήθηκε από ομάδες της αντιπολίτευσης εναντίον του Χαλεπίου επέρχεται ως απάντηση στα χτυπήματα του στρατού.Την τελευταία  εβδομάδα η συριακή αεροπορία εξαπέλυσε ένα καταιγισμό από βόμβες κατά θέσεων των « ανταρτών »  των αποκαλούμενων « μετριοπαθών » και υποστηριζόμενων από τη Δύση.
Αλλά ο Elia Kajamini είναι κατηγορηματικός: δεν υπάρχει κανένας μετριοπαθής αντάρτης στη Συρία. « όλοι αυτοί είναι τρομοκράτες.Ένας μετριοπαθής δεν παίρνει όπλα κατά της χώρας του.όταν στη Συρία σας ακούμε να μιλάτε για μετριοπαθείς μαχητές γινόμαστε εκτός εαυτού»,διαβεβαιώνει.
Για να φθάσουν στις γραμμές του ανατιπάλου οι αντάρτες σκάβουν τούνελ κάτω από την πόλη Pour και κάνουν να εκραγούν τόνοι TNT.
Η κατάσταση είναι πολύ άσχημη .Υπήρχε μια μάχη μέσα στη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη και από τότε οι βομβαρδισμοί είναι αδιάκοποι. Ένας πύραυλος χτύπησε το νοσοκομείο Dabbit. Μεταξύ των θυμάτων υπήρξε ένα νεογέννητο που γεννήθηκε μια ώρα πριν. Αυτή την Τρίτη υπήρχαν 100 οβίδες  και ακόμη περισσότερες που έπεσαν στο Χαλέπι. Υπάρχουν εκατό νεκροί σε όλη την πόλη και 700 τραυματίες.Αυτοί ομοίως τοποθέτησαν ένα φορτίο 50 τόνων TNT και το ανατίναξαν μέσα σ΄ένα τούνελ κάτω από τις γραμμές του συριακού στρατού.3 πολυκατοιικίες κατέρρευσαν . Οι επιτιθέμενοι είναι άνδρες της alNosra, της Ahrar alCham και της Daesh. Οι αντάρτες όπως εσείς τους χαρακτηρίζετε στη Δύση είναι όλοι τρομοκράτες. Πείτε τους στη Γαλλία ότι δεν υπάρχουν μετριοπαθείς δυνάμεις ή μετριοπαθείς μαχητές στη Συρία. Αυτό είναι είναι ένα μεγάλο ψέμα.Αυτοί είναι τρομοκράτες
Η μαρτυρία προέρχεται από τον Elia Kajamini, κάτοικο Χαλεπίου.rfi 3.5.1613102819_1031910886846142_4178953410512373294_n
Xθες 3.5.16 η σύρια πολεμική ανταποκρίτρια Κινάνα Αλούς έγραφε στη σελίδα της ότι τα θύματα από τη χθεσινή επίθεση των τρομοκρατών στο δυτικό τμήμα που ελέγχει ο στρατός από τις επιθέσεις των τρομοκρατών ήταν 28 νεκροί και 100 τραυματίες……
13118882_1031900633513834_1133316256436300042_n13119053_1031911063512791_2848241346826777835_n13138811_1031912813512616_5243693018341505773_n13139042_1031909863512911_2224928518669188933_n

dimpenews.com

Φαντασιώσεις...

Του Γιάννη Παντελάκη
Όταν η βουλευτής Ελένη Αυλωνίτου λέει ότι «η Ελλάδα, έσωσε το χρεωκοπημένο ΔΝΤ», το πιστεύει. Κάπου το άκουσε; Κάπου το διάβασε ; Δεν γνωρίζω, πάντως νομίζω ότι το πιστεύει.

 Όπως νομίζω ότι και ο Α. Τσίπρας όταν κάνει κατά καιρούς διάφορες εκτιμήσεις (sic) όπως ότι «θ’ αλλάξει την Ευρώπη ή τον κόσμο» τις πιστεύει. Δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Από πού αντλούν αυτές τις «πληροφορίες» ή την υπεραισιοδοξία, αδυνατώ να το γνωρίζω. Όμως, όλα δείχνουν ότι με βάση αυτές πορεύονται. Και μαζί με αυτούς και εμείς.

 Οι υποθέσεις για το τι έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας όταν ζητάει έκτακτη σύνοδο κορυφής για να συζητήσει το Ελληνικό πρόβλημα είναι πολλές. Και όλες γράφτηκαν με βάση τα πιθανότερα λογικά σενάρια. Ότι το κάνει για να δραπετεύσει μέσα από νέες εκλογές, ότι επιδιώκει αναγκαστική συναίνεση από τα υπόλοιπα κόμματα, ότι πίσω από μια μάχη χαρακωμάτων με τους δανειστές θέλει να συσπειρώσει τους βουλευτές του που δυσκολεύονται να ψηφίσουν άλλα δυο μνημόνια ή οτιδήποτε άλλο. Διαφωνώ.

 Ο Τσίπρας και η υπόλοιπη παρέα του Μαξίμου -συμπεριλαμβανομένου του κυβερνητικού εταίρου- το τελευταίο που έχουν στο μυαλό τους είναι η παράδοση της εξουσίας. Με κάθε τρόπο. Είτε με πρόωρες εκλογές, είτε με τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης ευρύτερης συνεργασίας. Έχουν γαντζωθεί γερά και δεν σκοπεύουν να παραχωρήσουν τίποτα, ούτε ένα κομμάτι της εξουσίας που διαχειρίζονται. Τότε, που στοχεύει ο πρωθυπουργός και οι επιτελείς του όταν δημιουργούν ένα νέο σκηνικό πολέμου με τους δανειστές; 

Η απάντηση, βρίσκεται στην πρώτη παράγραφο του σημειώματος. Πιστεύουν, πως τέτοιες κινήσεις θα αναγκάσουν τους δανειστές να κάνουν πίσω σε σχέση με τις απαιτήσεις τους. Θεωρούν πως ζητώντας σύνοδο κορυφής, θα τους οδηγήσουν σε τακτικές κινήσεις οπισθοχώρησης. Ναι, το πιστεύουν. Όπως πίστευαν, είχαν την απόλυτη βεβαιότητα λίγες εβδομάδες πριν, πως η δημοσιοποίηση των τηλεφωνικών συνομιλιών στελεχών του ΔΝΤ θα αποτελούσε ένα διαπραγματευτικό χαρτί που θα διεύρυνε τις αντιθέσεις μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωπαίων και αυτό θα λειτουργούσε προς όφελός μας. Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν, να έρθουν οι δυο αυτές πλευρές πιο κοντά. Και οι δεδομένες αντιθέσεις τους, ουσιαστικά να περιοριστούν. Μαζί άλλωστε ΔΝΤ και Ευρωπαίοι, συμφώνησαν για το τέταρτο μνημόνιο, δηλαδή τα προληπτικά μέτρα. 

 Αν κάποιος παρατηρήσει τις δημόσιες παρεμβάσεις του Έλληνα πρωθυπουργού, θα διαπιστώσει εύκολα πως πάντα έχει στο μυαλό του κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι φανταζόμαστε.

 Στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το περιεχόμενο της οποίας ανακοινώθηκε με δελτίο Τύπου από το Μέγαρο Μαξίμου, υπάρχει μια φράση που το επιβεβαιώνει. Επισημαίνει ότι ο πρωθυπουργός ζήτησε από τον Τούσκ πρωτοβουλία σύγκλησης Συνόδου Κορυφής προκειμένου «να επανεπιβεβαιωθούν τα συμφωνηθέντα και να αποφευχθεί νέος κύκλος αβεβαιότητας για την Ευρωζώνη». 

Κρατήστε την τελευταία φράση. 
Ο Τσίπρας, εκφράζει την εκτίμηση ότι όλο αυτό το σκηνικό πολέμου που έχει στηθεί με τους δανειστές, δεν είναι κάτι από το οποίο πρώτα απ’ όλα κινδυνεύει η χώρα, αλλά η ευρωζώνη.
 Η εκτίμησή του είναι ότι αυτός που έχει να χάσει από μια αρνητική εξέλιξη είναι η ευρωζώνη. Το πίστευε και παλιότερα όταν ο κίνδυνος ντόμινο στην ευρωζώνη από το Ελληνικό πρόβλημα ήταν πράγματι υπαρκτός. Το πιστεύει και σήμερα παρ’ ότι είναι σαφές πως οι δανειστές έχουν περιορίσει τις πιθανότητες αυτές. 

Το συμπέρασμα είναι, πως η κυβέρνηση σε όλες τις κλίμακες της πολιτικής της συνοδεύεται από διάφορες φαντασιώσεις οι οποίες ωστόσο για την ίδια δεν έχουν αυτό τον χαρακτήρα, αλλά πρόκειται για εκτιμήσεις. 

Τις οποίες θεωρούν βάσιμες και με αυτές χαράσσουν στρατηγική. Παρ’ ότι δεν ακούγεται και τόσο αισιόδοξο, δυστυχώς αυτό συμβαίνει… 
πηγή

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΦΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΤΗΣ!


Ο μουλάς Κρέκαρ ένας Ισλαμιστής λόγιος Σουνίτης πρόσφυγας από το βόρειο Ιράκ από το 1991 ζει στην Νορβηγία,είναι υπέρ τον Τζιχαντιστών και υπέρ του Ισλάμ στην δύση,όποιος δεν θέλει και δεν σέβεται το Ισλάμ πρέπει να πεθάνει,αυτά τα φίδια κρύβει η Ευρώπη στον κόρφο της και αυτούς θα έχουμε και εμείς σε λίγα χρόνια. 

Η αλαζονεία σε όλο της το μεγαλείο .

Ζώντας στις δυτικές κοινωνίες που θεμελιώθηκαν στην δημοκρατία του Χριστού και απολαμβάνοντας το αγαθό της ελεύθερης έκφρασης αυτοί οι άνθρωποι ονειρεύονται ένα Χαλιφάτο της δικτατορίας του Μωάμεθ,μια κοινωνία των λιθοβολισμών,του εκφοβισμού,των βιασμών,των κομμένων χεριών και είναι έτοιμοι να δώσουν και την ζωή τους για έναν προφήτη παιδεραστή,βιαστή,στυγνό εκτελεστή
.Πόσοι από εμάς θα δίναμε την ζωή μας για τον Χριστό μας τον αναμάρτητο; Όλοι αυτοί οι λαοί οι Προτεσταντικοί ,Ρωμαιοκαθολικοί έχοντας απομακρυνθεί από τον Χριστό μόλις τώρα άρχισαν ν’ αντιλαμβάνονται τι φίδι έχουν στον κόρφο τους.
Όταν εμείς υποφέραμε επί αιώνες και τους αναχαιτίζαμε,προσφέροντας ποταμούς αίματος και κρατώντας τους μακριά ώστε να απολαύσουν οι Ευρωπαίοι την Αναγέννηση και την πρόοδο,όχι μόνο δεν μας βοήθησαν αλλά σε πολλές περιπτώσεις συμμάχησαν με τον Σουλτάνο εναντίον μας.
Στην Μικρασιατική Καταστροφή ήταν αδιάφοροι στο δράμα των Χριστιανών.Τώρα δικαίως ήρθε ο Μωάμεθ και στην δική τους πόρτα…..Καλή μας τύχη και η ελευθερία του λόγου είναι αγαθό που απολαμβάνουμε ίσως για λίγο καιρό ακόμη………Ο Χριστός υβρίζεται,διακωμωδείται ,γελοιοποιείται σε καθημερινή βάση σε περιοδικά ,τηλεόραση κλπ χωρίς ποτέ κανείς να διαμαρτύρεται ή να εκτοξεύει απειλές.Οι πιστοί απλά παρακολουθούν με πικρία και προσεύχονται……(Αλήθεια γιατί οι μουσουλμάνοι δεν εκτοξεύουν απειλές κι όταν υβρίζεται ο Χριστός μας αφού είναι και δικός τους άγιος;;;;)
Είναι ώρα να αφυπνιστούμε ,να γυρίσουμε πίσω στον Χριστό και στην ελευθερία που μας χάρισε και να παλέψουμε για την πίστη και την ενότητά μας….Και όποιες θρησκείες δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα,τις θρησκευτικές ελευθερίες,τα δικαιώματα των γυναικών,να κηρυχθούν εκτός νόμου όπως έγινε στην Αγκόλα και στην Κίνα.Και τότε ο μουλάς ας πάει να ζήσει με τους Ταλιμπάν που εφαρμόζουν το Κοράνι για να απολαύσει την κοινωνία τους εκεί.

Ασημίνα Αρβανιτάκη, η Ελληνίδα Αϊνστάιν -Κορυφαία φυσικός στον κόσμο

Η Ελληνίδα φυσικός Ασημίνα Αρβανιτάκη, η οποία θεωρείται μία από τις κορυφαίες στον κόσμο ανερχόμενες ερευνήτριες στο πεδίο της θεωρητικής Φυσικής, επιλέχθηκε να είναι η πρώτη κάτοχος της νέας έδρας «Αρίσταρχος» στο διάσημο Ινστιτούτο Perimeter στον Καναδά, το οποίο βρίσκεται στην αιχμή των αναζητήσεων στη Φυσική παγκοσμίως.
Η Αρβανιτάκη θα είναι η πρώτη γυναίκα που θα έχει ερευνητική έδρα (Stavros Niarchos Foundation Aristarchus) στο Perimeter, το οποίο ιδρύθηκε το 1999 και σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερο και πιο προχωρημένο ερευνητικό κέντρο θεωρητικής φυσικής στον κόσμο.
Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα χρηματοδοτήσει με 4 εκατ. ευρώ την έρευνα της Αρβανιτάκη στο Perimeter, ενώ άλλα τόσα χρήματα θα διαθέσει στο ίδιο το καναδικό Ινστιτούτο, το οποίο αποτελεί πρότυπο συνεργασίας ιδιωτικού και δημόσιου τομέα (εκτός από ιδιωτικά κεφάλαια, ενισχύεται από τις κυβερνήσεις του Καναδά και του Οντάριο). Στόχος είναι αφενός να υποστηριχθεί η πρωτοποριακή έρευνα της Ελληνίδας φυσικού πάνω στη φύση του σύμπαντος και αφετέρου να ενισχυθούν οι δεσμοί του Ινστιτούτου με την Ελλάδα στο επίπεδο της έρευνας και της εκπαίδευσης-επιμόρφωσης νέων επιστημόνων.
«Η Ασημίνα είναι μια εξαιρετική και πολύ ασυνήθιστη φυσικός, οι ιδέες της οποίας ‘γεφυρώνουν' τη θεωρία και το πείραμα με νέους και δημιουργικούς τρόπους. Έχει ένα σπάνιο ταλέντο, που είναι σήμερα περισσότερο αναγκαίο από ποτέ, καθώς βρισκόμαστε στο κατώφλι επαναστατικών εξελίξεων. Χάρη στη νέα επένδυση από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, η Ασημίνα θα έχει ευκαιρίες για σημαντικές ανακαλύψεις», δήλωσε ο διάσημος διευθυντής του Ινστιτούτου Perimeter, φυσικός Νιλ Τούροκ, σε εκδήλωση για την ανακοίνωση της συνεργασίας με το Ίδρυμα Σ. Νιάρχος, όπου παρευρέθηκε και η υπουργός Επιστήμης του Καναδά Κίρστι Ντάνκαν.

Η Αρβανιτάκη άρχισε τη συνεργασία της με το Perimeter το 2014, έχοντας προηγουμένως αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και έχοντας πάρει το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνια, όπου διεξήγαγε έρευνα στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής, σε συνεργασία με έναν άλλο διακεκριμένο Έλληνα, τον καθηγητή Σάββα Δημόπουλο. Η ίδια έχει περιγράψει το έργο της ως ευρύ και διεπιστημονικό, αναπτύσσοντας θεωρίες πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο στη Φυσική, ασχολούμενη με την υπερσυμμετρία, τη σκοτεινή ύλη, τις επιπλέον διαστάσεις κ.ά.
«Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος μάς έχει δώσει την ευκαιρία να ασχοληθούμε με ορισμένα από τα μεγάλα ερωτήματα της φυσικής και θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να βοηθήσουμε στο να βρεθούν οι απαντήσεις. Αυτή η δωρεά θα μας επιτρέψει να ενισχύσουμε τους δεσμούς της έρευνας και της εκπαίδευσης με την Ελλάδα, όπου υπάρχει μεγάλο αναξιοποίητο δυναμικό», δήλωσε η Αρβανιτάκη. «Το μόνο που μπορώ να πω, ως κάποια που κατάγεται από ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, είναι ότι αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν είχα ονειρευθεί. Αποτελεί επίσης τιμή για μένα να είμαι μέλος μιας ομάδας που προσπαθεί να βοηθήσει την Ελλάδα σ’ αυτή την εποχή της ανάγκης», πρόσθεσε.
Αντίθετα με τη φυσική υψηλών ενεργειών που απαιτεί μεγάλους επιταχυντές όπως του CERN, για να κάνει συγκρούσεις σωματιδίων, η έρευνα της Αρβανιτάκη εστιάζει στο λεγόμενο «σύνορο ακριβείας». Πρόκειται για πειράματα που αναζητούν μια νέα Φυσική μέσω κβαντικών μετρήσεων υψηλής ακριβείας, που αποκαλύπτουν οριακές αποκλίσεις και οι οποίες δεν απαιτούν μεγάλες ερευνητικές υποδομές, αλλά μπορούν να γίνουν στο εργαστήριο.
Χρησιμοποιώντας τεχνολογίες και μεθόδους από άλλα πεδία της Φυσικής, η Αρβανιτάκη σχεδιάζει τέτοια πρωτότυπα πειράματα, που θα μπορούσαν να ανοίξουν νέους δρόμους για την κατανόηση των μυστηρίων της ύλης και του σύμπαντος. Συνοπτικά, έχει χαρακτηρίσει το έργο της ως «σωματιδιακή φυσική χωρίς επιταχυντές».
«Ως Ίδρυμα αναγνωρίζουμε τη σημασία της βασικής έρευνας και την ανάγκη για τη στήριξή της. Επιπλέον το έργο της Ασημίνας είναι σημαντικό και με τρόπους που υπερβαίνουν την επιστήμη και την έρευνα. Ως νεαρή επιστήμονας, θα αποτελέσει μεγάλη πηγή έμπνευσης για τους νέους στην πατρίδα της, την Ελλάδα, οι οποίοι επιδιώκουν να εκπληρώσουν τα όνειρά τους εν μέσω της τρέχουσας κρίσης», δήλωσε η Εύα Πολυζωγοπούλου, συντονίστρια των δωρεών παιδείας του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.
Η έδρα της Αρβανιτάκη φέρει το όνομα του Αρίσταρχου, του αρχαίου Έλληνα μαθηματικού και αστρονόμου, ο οποίος πρώτος πρότεινε το ηλιοκεντρικό μοντέλο του ηλιακού μας συστήματος.

Που να σφίξουν και οι ζέστες...

18.000 Συριανόπουλα πέθαναν σε αφαίρεση οργάνων στην Συρία


18.000 παιδιά από την Συρία έχουν αφαιρεθεί τα όργανά τους σε νοσοκομεία της Τουρκίας,δείτε την αδιαφορία που έχει δείξει μέχρι τώρα ο Ο.Η.Ε. που είναι απλά ένας παρατηρητής των σχεδίων της νέας τάξης πραγμάτων.Ο ΟΗΕ είναι απλά για τα μάτια του κόσμου,ιδρυμένος από την Ελίτ,το οικόπεδο που στεγάζεται είναι δωρεά από τον Ντέιβιντ Ροκφέλερ.

Ο ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΒΑΛΛΕΙ ΚΑΤΑΙΓΙΣΤΙΚΩΣ, ΠΛΗΝ ΑΣΦΑΙΡΩΣ

 

Του θεολόγου Ανδέα Κυριακού
Ο Σεβ. Μεσσηνίας Χρυσόστομος, σε πρόσφατη συνέντευξη του στο περιοδικό Pronews (του ομωνυμου ιστολογίου), επιτίθεται λάβρος μετά ζέσεως ου της τυχούσης και μετά ζήλου προσηλύτου, κατά παντός διαφωνούντος με το θεματολόγιο της Πανορθόδοξου Συνόδου. 

Αν διαβάσει, όμως, κάποιος με προσοχή τις δηλώσεις του Σεβασμιωτάτου θα διαπιστώσει, εν πρώτοις, την παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, τη χρησιμοποίηση εν πολλοίς ακατάληπτης στο μέσο άνθρωπο γλώσσας (που θυμίζει γιανναρικό κείμενο) και, το βασικότερο, τον άνευ όρων και ορίων χλευασμό των αντιοικουμενιστών. 

Αρέσκεται ο Σεβασμιώτατος αντί να απαντήσει με ορθόδοξες θεολογικές θέσεις κι επιχειρήματα να χρησιμοποιεί αφειδώς όρους της σύγχρονης ψυχολογίας και δημοσιογραφίας, όπως λ.χ. «φοβικό σύνδρομο ακραίων συντηρητικών κύκλων». Για την ταμπακέρα, ήγουν τον οικουμενισμό, ούτε φωνή, ούτε λαλιά. 

Πιστός στη γραμμή των οικουμενιστών (όπως λ.χ. του π. Γεωργίου Τσέτση, του κ. Αρ. Πανώτη) επαναλαμβάνει φορτικά ότι οι αντιοικουμενιστές μάχονται, δήθεν, τον συνοδικό θεσμό!!! Ουδέν τούτου αναληθέστερον. Σεβασμιώτατε, εννοήσατέ το. Μαχόμαστε αυτούς, που φορώντας το προσωπείο της «συνοδικότητας» (παράβαλε το καινοφανές σχήμα 24+1 και τον εκ προοιμίου αποκλεισμό της απόλυτης πλειοψηφίας των επισκόπων) επιχειρούν να αλλοιώσουν την «άπαξ παραδοθείσαν τοις αγίοις πίστιν». 

Βάλλει, με πρωτόγνωρη επιθετικότητα, κατά της εν Βουλγαρία και της εν Γεωργία Εκκλησίας διότι, πίσω από την  υποστήριξη ορθόδοξων θέσεων, βλέπει «θρησκοληπτικό συντηρισμό (sic) που μετατρέπει την εκκλησία σε σέκτα»!!! Η διγλωσσία των ομοϊδεατών του Σεβασμιώτατου δεν έχει ταίρι. Από τη μια ομολογούν πίστιν «εις μίαν,αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν» και από την άλλη στρατωνίζονται στο βουλευτήριον παρανομίας, το θρησκευτικό αχταρμά που αυτοαποκαλείται «Π.Σ.Ε.», όπου συναγελάζονται «αγαλλομένω ποδί» με εκατοντάδες προτεσταντικές σέκτες. 

Φυσικά δεν περιμέναμε τίποτε διαφορετικό από τον κήρυκα της «διηρημένης Εκκλησίας», τον υπερασπιστή του Παπισμού, το βαρύ πυροβολικό του οικουμενισμού. Για ένα να είναι βέβαιος. Θα του χαλάμε τη διάθεση αλλά και τη μανέστρα.

Γιατί παραιτήθηκε ο Μητροπολίτης Κηφισίας

Παραιτήθηκε ο Μητροπολίτης Κηφισίαςαπό μέλος της αντιπροσωπίας της Εκκλησίας της Ελλάδος εις την Μ. Σύνοδον.
Γιατί παραιτήθηκε ο Μητροπολίτης Κηφισίας



Ο Σεβ. Μητροπολίτης Κηφισίας Κύριλλος παρητήθη από μέλος της αντιπροσωπίας της Εκκλησίας της Ελλάδος εις την Μ. Σύνοδον. 
Ο Σεβασμιώτατος εζύγισε με σύνεσιν την κατάστασιν, καθώς ήδη είχον αρνηθή να συμμετάσχουν οι Σεβ. Ν. Σμύρνης, Κυθήρων και Πειραιώς, και επέλεξε τον ίδιον δρόμον. Πράγματι, πολλοί Ιεράρχαι επαναλαμβάνουν εις κατ’ ιδίαν συνομιλίας την φράσιν «μαριονέττες» δια τον επιφυλασσόμενον ρόλον εις όσους μεταβούν εις το Κολυμπάρι, αν τελικώς συγκληθή η Μ. Σύνοδος.
Ο Σεβ. Κηφισίας όχι μόνον ηθέλησε να συμπαραταχθή με την μερίδα των ορθώς συλλογιζομένων Μητροπολιτών αλλά και να δώση ένα μήνυμα ότι Ιεράρχαι χωρίς δικαίωμα λόγου και ψήφου εις την Ορθοδοξίαν δεν υπάρχουν. Η προωθουμένη υποταγή εις τους Προκαθημένους οφείλεται δυσ­τυχώς εις το αλλοιωμένον εκκλησιολογικόν αισθητήριον πολλών Ιεραρχών, αλλά και του Φαναρίου, που επιθυμεί να αναγάγη εις πρώτον και συντονιστήν της Οικουμένης τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως.
Πάντως, η εξέλιξις αυτή είναι ιδιαιτέρως ενδεικτική του γεγονότος ότι το κλίμα «βράζει» και ότι το αργότερον μέχρι την έκτακτον σύγκλησιν της Ιεραρχίας της Ελλάδος τέλη Μαΐου αναμένονται πολλαί ακόμη εκπλήξεις.
  •   Ορθόδοξος Τύπος                     
 

Θα γίνει πόλεμος στην Κωνσταντινούπολη και ο Ρώσσος θα νικά. Θα πάει ως τον Ευφράτη ποταμό. Θ' ανοίξει η Αγιά Σοφιά και θα λειτουργηθή. Ένας εξαδάκτυλος Βασιλιάς, θα είναι τότε.
 
παπά-Ηλίας Διαμαντίδης ο Μυροβλήτης
ένας φίλος του Αγίου Γεωργίου.

(αξίζει να διαβάσετε τον Βίο του στο βιβλίο: ''Ασκητές μέσα στον κόσμο ~ τόμος Α' ~ Άγιον Όρος).

Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή

Μοναχός Μανασσής, ένας σύγχρονος άγιος του Ρεθύμνου

 
 
π. Ιωάννη Πίτερη, Η δύναμη της πίστεως, Ρέθυμνο, 30 Μαΐου 2000, κεφ. 12.


Ο μοναχός Μανασσής, κατά κόσμο Μανώλης Σιγανός, γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Λαμπιώτες Αμαρίου και ήταν το δεύτερο παιδί μιας ευγενέστατης και πολύκλαδης οικογένειας. Ήταν επτά αδέλφια, τέσσερα κορίτσια και τρία αγόρια. Ο πατέρας του, Γιώργος Σιγανός, ήταν δάσκαλος και η μητέρα του Φωτεινή γόνος της φημισμένης οικογένειας των Πατρικαλάκηδων από το Πετροχώρι της ίδιας επαρχίας.

Η μοναχική του πορεία

Από τον πατέρα του διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα και στο Αμάρι τελείωσε το Ελληνικό Σχολείο. Νέος μορφωμένος αυτής της εποχής, είχε όλα τα προσόντα να μπει στη ζωή και να ευδοκιμήσει, αλλά ο Θεός τον καλούσε στον βίο τον μοναχικό. Από παιδί εγκατέλειψε το σπίτι τους και ήλθε στου Κουδουμά, όπως εκάρη μοναχός, από έναν άγιο γέροντα, που ασκήτευε εκεί. Μετά το θάνατο του γέροντα κατέφυγε στην μονή Βοσάκου και έμεινε κάμποσα χρόνια εκεί. Έπειτα από τη διάλυση της μονής, αναχώρησε για το Άγιον Όρος, έζησε κοντά σε ευσεβείς ανθρώπους, εγνώρισε πολλούς αναχωρητές και έγινε μεγαλόσχημος.

Έμεινε περιπλανώμενος όπως ο άγιος Νικόδημος στο Άγιον Όρος και μυήθηκε και στα βαθύτερα σημεία της μοναχικής πολιτείας της μεγαλώνυμης ασκητικής ζωής. Δεν ρίζωσε σε κανένα μοναστήρι, ούτε έμεινε μέχρι τέλους εκεί. Το σχέδιο του Θεού ήταν άλλο, να τον στείλει στον κόσμο, όχι για να πάρει τίποτα από τον κόσμο, τον οποίο είχε αρνηθεί, αλλά να προσφέρει δείγματα και αγιάσματα της ακραιφνούς μοναχικής ζωής, της αδιάλειπτης προσευχής, της δύναμης εκείνης, που νικά τον κόσμο και αναγεννά τον άνθρωπο. Στην όψη του φαινόταν η αποστολή του σαν μια μυστική φωνή, που σε έκανε να τον προσέχεις, να τον ατενίζεις στο πρόσωπο, να οικοδομείσαι από τη ζωή και την άσκησή του.

Η εμφάνιση και η ασκητική του ζωή
Τα ενδύματά του ήταν τριμμένα, λιγδιασμένα, τα πόδια του ταλαιπωρημένα από την ορθοστασία, μα το πρόσωπό του ήταν ολόφωτο και καθαρό. Και μοσχομύριζε εκείνος ο γέροντας, χωρίς να πλένεται και να καθαρίζεται. Τα λεκιασμένα ενδύματά του μύριζαν σαν να ήταν αρωματισμένα με λουλούδια αμάραντα, άνθη του παραδείσου.

Περπατώντας ήταν στηριγμένος στο ραβδί του. Το σώμα του ήταν κυρτωμένο από το βάρος του χρόνου και της άσκησης. Κάποτε όμως τον είδα σε κάποια στιγμή πνευματικής έξαρσης και εναγώνιας προσευχής να στέκεται όρθιος χωρίς το ραβδί του. Κοίταζε τον ουρανό, το πρόσωπό του ήταν ολόφωτο. Τότε μόνο ένιωσα πως ο γέροντας ήταν ψηλός και θεορατικός και πως όλη αυτή τη λεβεντοσύνη, τη μεγάλη αυτή προγονική καταβολή, την παρέδωσε στον Χριστό και μιμήθηκε τη ζωή μεγάλων αγίων και αναχωρητών. Έζησε πολλά χρόνια στον ιερό τόπο του άγνωστος, εγκαταλειμμένος, ταπεινός σαν τον άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη.

Δεν έμαθα πολλά για την οικογένειά του, για τους ευσεβείς γονείς και τα αδέλφια του. Καθηκόντως μνημονεύσαμε την καταγωγή του, για να δώσουμε την πολύτιμη ρίζα που έδωσε στην Εκκλησία τούτον τον αγλαόμορφο καρπό. Οι άνθρωποι του Θεού στο βάθος είναι άχρονοι και αγενεαλόγητοι, κινούνται ελεύθεροι μέσα στην περιοχή του Θεού, ξεχωρισμένοι «εκ κοιλίας μητρός» στέκονται μεταξύ ουρανού και γης, στύλοι ακραιφνείς και ουράνιοι άνθρωποι. Στη ζωή των μεγάλων αναχωρητών δεν είναι ούτε ο σπείρων ούτε ο θερίζων, αλλά ο αυξάνων Θεός. Πολλές φορές τους βλέπουμε να περιφέρονται μέσα στον κόσμο, να βαστάζουν τα στίγματα του Κυρίου, κακουχούμενοι και ονειδιζόμενοι, κατά Χριστόν σαλοί, «εγενήθηκαν σαν πρόβατα σφαγής» όπως λέγει ο προφήτης.

Του πατρός Μανασσή κανείς δεν έμαθε το μυστικό του, την δύναμη που έκρυβε μέσα του, ήταν ο ασημότερος των ανθρώπων που ζούσαν πάνω στη γη. Κατοικία δεν έχει, ούτε πολυτελή ενδύματα, ούτε χρήματα. Ζούσε με το νεράκι του Θεού και λιγοστό ψωμί. Λάδι μεταλάμβανε μια φορά την εβδομάδα, αν τύχαινε να του προσφέρει κανείς λίγο φαγητό. Η νηστεία τον δυνάμωνε, η στέρηση, τον έφερε και τον στερέωνε στη ζωή. Έβλεπε κανείς σε τούτο το γέροντα μια ανυπέρβλητη δύναμη, μια ανείπωτη βεβαιότητα. Μπορούσε να στέκεται ώρες ατελείωτες στην προσευχή, να εμμένει στη γονυκλισία χωρίς να κουράζεται, σαν να μην πατούσε στη γη.

Η πρώτη μας γνωριμία

[…] Δεν είχα γίνει ακόμη ιερεύς. Ένα βράδυ σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό, συνάντησα τον τίμιο γέροντα να κάθεται στο προαύλιο της εκκλησίας. Να είναι σκεπασμένος με το ράσο του, να γυρίζει το κομβοσχοίνι του και τα χείλη του να ψελλίζουν το «Κύριε Ιησού Χριστέ, υιέ του Θεού, ελέησόν με».

Σταμάτησα πολλή ώρα κοντά του, χωρίς να με αντιληφθεί, και είδα στο πρόσωπό τη λάμψη του Θεού, αλλά και την ανθρώπινη εγκατάλειψη. Όπως έμαθα αργότερα, οι προεστοί του χωριού δεν τον δέχτηκαν τούτη τη φορά στο σπίτι τους και ο ιερέας της ενορίας ήταν σε τόπο μακρινό. Και να σας πω. Με το δίκιο τους οι άνθρωποι. Τον είχαν βαρεθεί. Μια φορά το χρόνο πήγαινε στο χωριό και ετρέφετο σαν το τζιτζίκι του καλοκαιριού, με τη δροσιά, με το νεράκι του Θεού και λιγοστό ξερό ψωμί. Σε κρεββάτι δεν ανεκλίνετο και όλη σχεδόν την νύχτα ήταν όρθιος και προσευχόμενος.

Ήθελε να μείνει σε σπίτι τα βράδια, σε μια απέριττη γωνιά, γιατί γνώριζε πως το σπίτι ευλογείτο και αγιάζετο από την παρουσία του. Η στάση του, η ολονύκτια προσευχή του, προβλημάτιζε τους ανθρώπους και τους έφερε σε θεογνωσία. Η χάρις του Θεού συνόδευε τον άγιο γέροντα και τα παιδιά ερχόταν να του φιλήσουν το χέρι και να καθίσουν κοντά του και να πάρουν την επιλογή του. Τον άνθρωπο τον λυπήθηκα, τον πόνεσε η ψυχή μου. Έμοιαζε εκείνη τη στιγμή με το Χριστό, που δεν είχε πού να κλίνει την κεφαλή, «αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε υιός του ανθρώπου ουκ έχει πού την κεφαλήν κλίνη», Λουκ. 9, 58.

Τον παρακάλεσα να με ακολουθήσει και πήγαμε στο διπλανό χωριό κάμποση οδοιπορία. Εκεί ήταν το σπίτι μας. Η μητέρα του τον δέχτηκε με καλοσύνη και ετοίμασε πλούσια τράπεζα. Ο γέροντας όμως δεν πήρε τίποτε, παρά μόνο ένα ποτηράκι χυλό. Του έστρωσε καθαρό κρεββάτι να κοιμηθεί, μα εκείνος έμεινε όλη τη νύχτα άγρυπνος. Το πρωί που ξύπνησα τον είδα να κάθεται σε μια καρέκλα και να γυρίζει το κομβοσχοίνι του. Μίλησα αρκετή ώρα μαζί του και του είπα σαν περνούσε από το χωριό να ερχόταν στο σπίτι μας. Ο γέροντας ευχαρίστησε τη μητέρα και αναχώρησε.

Η συνέχεια

Πέρασαν λίγα χρόνια από τότε. Τον Μανασσή δεν τον ξαναείδα. Έγινα ιερεύς, τοποθετήθηκα στο Ρέθυμνο δεύτερος εφημέριος στον ιερό ναό της Κυρίας των Αγγέλων. Ένα βράδυ μας επισκέφτηκε ο πατήρ Μανασσής. Φαινόταν ταλαιπωρημένος, αδύνατος, καχεκτικός. Έσερνε με δυσκολία τα πόδια του, μα το πρόσωπό του ήταν φωτεινό, το βλέμμα του ουράνιο.

Η πρεσβυτέρα μου κι εγώ αισθανθήκαμε χαρά που ήλθε στο σπίτι μας, γιατί τον είχαμε αγαπήσει. Μάθαινα πως πολλοί άνθρωποι τον απόδιωχναν. Και όταν περνούσε από το Ρέθυμνο, εύρισκε καταφυγή στα Περβόλια, στο σπίτι του Βασίλη Ζωγραφάκη. […] Τον παρακαλέσαμε να μείνει κοντά μας μερικές ημέρες να ξεκουρασθεί και έπειτα πάλι ας συνέχιζε το δρόμο του. Του ετοιμάσαμε ένα απλό κρεββάτι στο μικρό σαλονάκι του σπιτιού και έμεινε εκεί.

Στην εκκλησία που ήμουνα λειτουργούσαμε σχεδόν κάθε ημέρα. Του γέροντα του άρεσε να εκκλησιάζεται και να κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων. Αυτός θαρρώ ήταν ο λόγος που τον έκανε να μείνει κοντά μας την υπόλοιπη ζωή του. Εγνώριζε από στήθους τον Οκτάηχο, το Τριώδιο, το Πεντηκοστάριο, τα απολυτίκια και τα κοντάκια όλων των εορτών, δεσποτικών, θεομητορικών και εορτών αγίων. Ο ίδιος μου είπε ότι διάβασε στο διάσημα της παραμονής του στο Άγιον Όρος τουλάχιστο εξήντα φορές όλα τα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας. Δεν εγνώριζε από στήθους την Αγία Γραφή, όπως ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης και ο Δίδυμος ο Τυφλός, γιατί το περισσότερο βάρος το είχε ρίψει στα λειτουργικά βιβλία. Του άρεσε η ψαλμωδία και η φωνή του ήταν ισχνή, μελωδική, και ήθελε να αισθάνεται πως ολόκληρη η ζωή του ήταν μια αδιάκοπη λειτουργία.

Καμιά φορά του έλεγα χαριτολογώντας: «Παππού, η τριακοστή λειτουργία είναι αυτή που έχω κάμει συνέχει έπειτα από τα Χριστούγεννα». Κι εκείνος μου απαντούσε: «Στο Άγιον Όρος συνάντησα πολλούς ιερομονάχους, που λειτουργούσαν συνέχεια και έξι και επτά μήνες και όταν τους έβλεπες νόμιζες πως δεν περπατούσαν πάνω στη γη. Η δύναμή σας είναι η θεία λειτουργία και πρέπει να την κάνετε με ζήλο και να μη βιάζεσθε ποτέ».

Την περισσότερη ώρα της λειτουργίας ήταν γονατιστός με το κομβοσχοίνι του. Και όταν εσηκώνετο να κοινωνήσει των αχράντων μυστηρίων, έκανε μια βαθιά υπόκλιση στον γέροντα (σ.σ. εννοεί μάλλον τον ιερέα), του φιλούσε το χέρι και του ζητούσε την ευχή του να πάρει τη θεία κοινωνία.

Μέσα στο θείο φως

Έτσι κυλούσε η ζωή του γέροντα. Στο σπίτι μας τον είχαμε εντάξει εντάξει σαν ένα πολύτιμο μέλος στην οικογένειά μας και θεωρούσαμε πολλή ευλογία την παρουσία του. Στην βραδινή μας προσευχή τον φωνάζαμε. Εγνώριζε από στήθους την ακολουθία του αποδείπνου και της παρακλήσεως. Το φως του είχε ελαττωθεί, δεν έβλεπε σχεδόν καθόλου για να διαβάσει. Έμενε με χαρά μαζί μας την ώρα της προσευχής και, όταν εμείς σταματούσαμε, εκείνος έμενε για να συνεχίσει την ολονύκτια αγρυπνία το. Ο ύπνος του ήταν από τις επτά μέχρι τις οκτώ, καθισμένος συνήθως στην καρέκλα και στηρίζοντας το κουρασμένο κεφάλι του πάνω στη ράβδο του.

Ένα βράδυ γύρισα πολύ αργά στο σπίτι. Ήμουνα στο οικοτροφείο. Είχαμε τότε πολλά παιδιά και έπρεπε να τα παρακολουθούμε στη μελέτη τους. Φροντιστήρια δεν έκαναν, γιατί τα περισσότερα ήταν εντελώς άπορα και έπρεπε να αναπληρώνουν την έλλειψή τους αυτή με τη μελέτη τους, με τη ξενύχτι και τη συνεχή προσπάθεια. Μόλις έφτασα στο σπίτι, άκουσα θόρυβο στο διπλανό δωμάτιο. Ήξερα βέβαια πως ο παππούς έκανε την ολονύκτια προσευχή του. Σκέφτηκα να του πω μια καλησπέρα, γιατί εκείνη την ημέρα δεν τον είχα δει.

Στο δωμάτιό του δεν ήθελε ποτέ φως. Όταν άνοιξα την πόρτα, είδα κάτι που με συγκλόνισε. Μέσα στο απέραντο σκοτάδι του δωματίου φαινόταν ολόφωτο το πρόσωπο του πατρός Μανασσή, σαν τη σελήνη όταν είναι πανσέληνος. Μπορούσες να διακρίνεις καθαρά την όψη του προσώπου του, το βλέμμα του, και ήταν αδύνατο να στυλώσεις το μάτι σου εκεί για πολλή ώρα. Θεέ μου. Αυτή ήταν μια ανείπωτη στιγμή και παρουσία ακτίστου φωτός, στο πρόσωπο τούτου του τίμιου γέροντα. Επλησίασα με δισταγμό και του φίλησα το χέρι, αλλά χωρίς να του πω τίποτα. Σκέφθηκα μόνο πως το μόνο που ταίριαζε αυτή τη στιγμή ήταν εκείνο που είπε ο Πέτρος, σαν είδε το πλούσιο ψάρεμα έπειτα από την εντολή του Χριστού: «Κύριε, έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμί».

Έμεινε δύο χρόνια ο γέροντας στο σπίτι μας. Η οικογένειά μας μεγάλωνε και ήταν ανάγκη να βρεθεί κάποιος άλλος τόπος, γιατί το αρχοντικό μας είχε μόνο δύο δωμάτια. Μια μέρα ο Μανασσής με παρακάλεσε να τον πάω να μείνει σ’ ένα δωματιάκι που ήταν πλάι στην Κυρία των Αγγέλων και ανήκε στην Εκκλησία. […] Ένα βράδυ αρρώστησε η μητέρα μου και την πήγαμε στην Πολυκλινική. Είχε πάθει μια τρομερή γαστρορραγία και είχε και από παλιά μια σοβαρή πάθηση της καρδιάς. Ήταν βέβαια και σε μεγάλη ηλικία. Η αιμορραγία δεν σταματούσε, παρά τις ευγενικές προσπάθειες των καλών γιατρών. Δίδαμε συνεχώς αίμα και αμέσως το έβγαζε.

[…] Ο γιατρός με κάλεσε στο γραφείο του και μου είπε: «Η μητέρα σου είναι βαριά και σε δέκα λεπτά θα έχει πεθάνει. Φρόντισε οι αδελφές μου να μην αναστατώσουν την κλινική με τα κλάματα, γιατί έχομε εδώ και άλλους πολύ βαριά ασθενείς». […]

Η ώρα ήταν δωδεκάτη νυχτερινή. Ήλθα γρήγορα στην εκκλησία, στην Κυρία των Αγγέλων, και ζήτησα το κλειδί από την νεωκόρο, τη σεβαστή Δέσποινα, την αργότερα μοναχή Δομνίκη. Ο Μανασσής είχε αρχίσει τη νυχτερινή του προσευχή. Τριγυρνούσε γύρω από την εκκλησία και ασπαζόταν και τις τέσσερις γωνίες της, γονάτιζε και προσευχόταν. Του είπα με δυο λόγια: «Παππού, η μητέρα μου πεθαίνει. Έλα μέσα στην εκκλησία να διαβάσομε μια παράκληση».

Ο γέροντας με ακολούθησε και ήλθαμε και γονατίσαμε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, στο προσκυνητάρι που είναι μπαίνοντας δεξιά από την είσοδο. Αυτή είναι η εύρεση [σημ.: εκεί βρέθηκε (μετά από αποκάλυψη σε άγνωστο φαντάρο) η εικόνα της Παναγίας το 1917, στη βάση του μιναρέ που είχαν ορθώσει οι Τούρκοι μετατρέποντας τον αρχαίο ναό σε τζαμί]. Ανάψαμε ένα κεράκι και ο γέροντας στο κάθε τροπάριο του κανόνα έλεγε το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Σε κάποια στιγμή μου φάνηκε πως είδα ένα φως που βγήκε από το πρόσωπο της Θεοτόκου και πήγε πάνω από το κεφάλι του Μανασσή και έκανε ένα φωτοστέφανο.

Υπέθεσα πως ήταν παραίσθηση ή μάλλον πως περνούσε κανένα ποδήλατο και έρριψε το φως του στο ναό και φώτισε το πρόσωπο της Παναγίας. Η πόρτα όμως ήταν κλειστή και τα παράθυρα ψηλά. Κάτι άλλο θα είχε συμβεί. «Μάλλον μου φάνηκε» σκέφθηκα και συνέχισα την παράκληση. Σε λίγο όμως είδα πάλι εκείνο το φως να βγαίνει από το πρόσωπο της Παναγίας, να κάνει ένα φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι του γέροντα και να μένει ώρα αρκετή, να λάμπει και να φωτίζεται όλη η εκκλησία. Και ενώ ο γέροντας έλεγε το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», εγώ ήταν αδύνατο να συνεχίσω. Στεκόμουνα συνεπαρμένος και παρακολουθούσα το άχραντο εκείνο φως και αγκάλιασα με δάκρυα την αγία εικόνα, γιατί η Μεγαλόχαρη απαντούσε σ’ εκείνη την εναγώνια προσευχή του γέροντα μοναχού, που όλη τη νύχτα αγρυπνούσε και παρακαλούσε τη μητέρα του Χριστού να μεσιτεύσει και να γίνει ταχινή βοήθεια σε κάθε πονεμένο και στη ζωή της μητέρας μου.

Εγνώριζα βαθιά ότι η Παναγία έκανε το θαύμα της. Επήγα στο σπίτι και κοιμήθηκα με τη βεβαιότητα ότι η μητέρα μου θα ζούσε και δεν ξαναγύρισα στην κλινική. Πράγματι, έζησε τρία χρόνια έκτοτε και απέθανε την ίδια ημέρα, την ίδια ώρα που είχε γίνει εκείνη η προσευχή.

Στο γέροντα δεν είπα τίποτα για το φως που είδα σ’ εκείνη την προσευχή, γιατί ασφαλώς εκείνος το αισθάνθηκε πολύ περισσότερο. Κάποτε μου είπε πως το γνώριζε πως η μητέρα μου θα ζούσε.

Το επίγειο τέλος του

Αυτά τα σημεία που είδα καθαρά στη ζωή του γέροντα με έκαναν να τον ευλαβούμαι και να τον έχω κοντά μου σ’ όλη του τη ζωή. Αργότερα τοποθετήθηκα στο νεκροταφείο (σ.σ. ως εφημέριος). Χτίσαμε μια γωνιά για τα παιδιά της Στέγης (σ.σ. οικοτροφείου) και πλάι στην ευρύχωρη τραπεζαρία ένα μικρό δωματιάκι για τον άγιο γέροντα. Ήταν σαν μια μικρή κρύπτη, ένα αληθινό ασκητήριο. Μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο έζησε την υπόλοιπη ζωή του. Δεν έλειψε ποτέ από την εκκλησία και κοινωνούσε κάθε λειτουργία των αχράντων μυστηρίων.

Όσο μακριά και αν ήταν η ακολουθία, ο Μανασσής έμενε στο τέλος για να κάμει τη δική του ακολουθία και να συνεχίσει την αδιάλειπτη προσευχή. Πολλές φορές μου έλεγε πως «εμείς στο Άγιον Όρος κάναμε οκτώ και δέκα ώρες στην εκκλησία και κανείς δεν αισθανόταν καμία κόπωση».

Έτσι έζησε ήσυχα και αθόρυβα την ζωή του ο γέροντας στο μικρό κελί του. Κάποτε όμως αρρώστησε βαριά. Είχε υψηλό πυρετό. Προσπάθησα να τον πείσω να πάει στο νοσοκομείο, αλλά εκείνος δεν ήθελε. Στο τέλος τον εξανάγκασα. Τον πήγαμε στο νοσοκομείο, είχε υψηλό πυρετό και σε λίγες μέρες κατέρρευσε και απέθανε σαν το πουλί.

Στο θάνατό του ήταν ήρεμος σαν το μικρό παιδί. Δεν δοκίμασε καμιά αγωνία. Από τη ζωή δεν είχε κρατήσει τίποτε που να το λυπηθεί ότι του το έπαιρνε ο θάνατος. Η ζωή του ανήκε στο Χριστό και που πέθανε ήταν γι’ αυτόν κέρδος (σ.σ. φράση του αποστόλου Παύλου από την επιστολή προς Φιλιππησίους, 1, 21).

Ένας απέριττος και φτωχικός τάφος στο δυτικό μέρος του κοιμητηρίου της πόλεως δέχθηκε το ταλαιπωρημένο σώμα του γέροντα Μανασσή. Εκεί αναπαύθηκε πλάι σε γνωστούς ανθρώπους και προσφιλείς. Λουλούδια φύτρωσαν μόνα τους πάνω στον τάφο του και μια ευσεβής γυναίκα του εγνώριζε τον γέροντα του ανάβει κάθε βράδυ το κανδηλάκι του και κάνει πάνω στον τάφο του μια μικρή προσευχή (σ.σ. τώρα, μετά από τόσα χρόνια, είναι σβηστό το καντήλι του).

Κάτι ακόμα σαν επίλογο

Ο πατήρ Μανασσής δεν ήταν κανείς περισπούδαστος άνθρωπος, ούτε διαπρεπής θεολόγος και κληρικός. Ήταν ένας απλός μοναχός, που γύριζε μέσα στον κόσμο με την επιταγή (=διαταγή) του Θεού, ξεριζωμένος από το άγιο μοναστήρι του υπακούοντας το πρόσταγμα του Θεού. Δεν έλεγε πολλά λόγια, μιλούσε με την σιωπή, με την αδιάλειπτη προσευχή του. Άλλωστε οι μεγάλοι Πατέρες, ερημίτες, αναχωρητές, συχνά κατέβαιναν στον κόσμο για να πουν μόνο μια λέξη: «Μετανοείτε, γρηγορείτε». Και ήταν σημαντική η προσφορά τους, γιατί ο λαός του Θεού τους αγάπησε και τους ακολουθούσε.

Έτσι το σιωπηρό κήρυγμα του Μανασσή ήταν το «αδιαλείπτως προσεύχεσθε», το «εν παντί ευχαριστείτε». Τον είδα πολλές φορές για ένα ποτηράκι νερό που του πρόσφεραν να βάζει τα χέρια του κάτω στο έδαφος, να δέεται και να ευχαριστεί, να μνημονεύει τέκνα και γονείς, αδελφούς και αδελφές, νεκρούς και ζώντες, σαν να του πρόσφερες όλον τον πλούτο της ζωής.

Και νομίζω πως αυτή η συμπεριφορά, αυτός ο τρόπος της ζωής πρέπει κάποτε να αλατίσει τον πολιτισμό μας και να καθαγιάσει τον σημερινό άνθρωπο. Κάποτε πρέπει να μάθουμε να είμαστε ευγνώμονες προς τους γονείς και τους δασκάλους μας και προς τους υπεύθυνους ανθρώπους της ζωής, προς εκείνους που μας προσφέρουν και μας ευεργετούν και πρώτιστα στον Πανάγαθο Θεό, τον δοτήρα όλων των αγαθών. Και όχι μόνο να τους ευγνωμονούμε, αλλά και να τους θυμούμαστε στην προσευχή. Έτσι έκανε ο πατήρ Μανασσής.

Αυτή ήταν η προσφορά του γέροντα, ο ιδεαλισμός του. Το «πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε, τούτο γαρ θέλημα Θεού εν Χριστώ Ιησού εις υμάς» (προς Θεσσαλονικείς, 5, 19).

Ας είναι αιωνία του η μνήμη.
πηγή