Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Δημήτριος Τσελεγγίδης: «Eπιχειρείται θεσμική νομιμοποίηση του συγκρητισμού-οικουμενισμού από την Μεγάλη Σύνοδο»

Ο Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ  Δημήτριος Τσελεγγίδης απέστειλε προς τους ορθοδόξους αρχιερείς τις πρώτες θεολογικές παρατηρήσεις του επί του κειμένου: «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ». 
ΠΡΩΤΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ«ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ» 
     Θεσσαλονίκη 3/2/2016
Το κείμενο αυτό εμφανίζει κατά συρροή την θεολογική ασυνέπεια ή και αντίφαση. Έτσι, στο άρθρο 1 διακηρύσσει την εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, θεωρώντας αυτή –πολύ σωστά– ως την «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία». Όμως, στο άρθρο 6 παρουσιάζει μια αντιφατική προς το παραπάνω άρθρο (1) διατύπωση. Σημειώνεται χαρακτηριστικά, ότι «η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής».


Εδώ γεννάται το εύλογο θεολογικό ερώτημα: Αν η Εκκλησία είναι «ΜΙΑ», κατά το Σύμβολο της Πίστεως και την αυτοσυνειδησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας (Άρθρ. 1), τότε, πώς γίνεται λόγος για άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες; Είναι προφανές, ότι αυτές οι άλλες Εκκλησίες είναι ετερόδοξες.
Οι ετερόδοξες όμως «Εκκλησίες» δεν μπορούν να κατονομάζονται καθόλου ως «Εκκλησίες» από τους Ορθοδόξους, επειδή δογματικώς θεωρούμενα τα πράγματα δεν μπορεί να γίνεται λόγος για πολλότητα «Εκκλησιών», με διαφορετικά δόγματα και μάλιστα σε πολλά θεολογικά θέματα. Κατά συνέπεια, ενόσω οι «Εκκλησίες» αυτές παραμένουν αμετακίνητες στις κακοδοξίες της πίστεώς τους, δεν είναι θεολογικά ορθό να τους αναγνωρίζουμε –και μάλιστα θεσμικά– εκκλησιαστικότητα, εκτός της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας».
Στο ίδιο άρθρο (6) υπάρχει και δεύτερη σοβαρή θεολογική αντίφαση. Στην αρχή του άρθρου αυτού σημειώνεται το εξής: «Κατά την οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας η ενότης αυτής είναι αδύνατον να διαταραχθή». Στο τέλος, όμως, του ίδιου άρθρου γράφεται, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία με την συμμετοχή της στην Οικουμενική Κίνηση έχει ως «αντικειμενικόν σκοπόν την προλείανσιν της οδού της οδηγούσης προς την ενότητα».
Εδώ τίθεται το ερώτημα: Εφόσον η ενότητα της Εκκλησίας είναι δεδομένη, τότε τι είδους ενότητα Εκκλησιών αναζητείται στο πλαίσιο της Οικουμενικής Κινήσεως; Μήπως υπονοείται η επιστροφή των Δυτικών χριστιανών στη ΜΙΑ και μόνη Εκκλησία; Κάτι τέτοιο όμως δεν διαφαίνεται από το γράμμα και το πνεύμα σύνολου του Κειμένου. Αντίθετα, μάλιστα, δίνεται η εντύπωση, ότι υπάρχει δεδομένη διαίρεση στην Εκκλησία και οι προοπτικές των διαλεγομένων αποβλέπουν στην διασπασθείσα ενότητα της Εκκλησίας.
Θεολογική σύγχυση προκαλεί με την ασάφειά του και το άρθρο 20, το οποίο λέγει: «Αι προοπτικαί των θεολογικών διαλόγων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μετά των άλλων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών προσδιορίζονται πάντοτε επί τη βάσει των κανονικών κριτηρίων της ήδη διαμορφωμένης εκκλησιαστικής παραδόσεως (κανόνες 7 της Β  και95 της Πενθέκτης Οικουμενικών Συνόδων)».
Όμως, οι κανόνες 7 της Β  και95 της Πενθέκτης κάνουν λόγο για την αναγνώριση του Βαπτίσματος συγκεκριμένων αιρετικών, που εκδηλώνουν ενδιαφέρον για προσχώρηση στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αλλά, από το γράμμα και το πνεύμα του θεολογικώς κρινομένου κειμένου αντιλαμβανόμαστε, ότι δεν γίνεται καθόλου λόγος για επιστροφή των ετεροδόξων στην Ορθόδοξη και μόνη Εκκλησία. Αντίθετα, στο κείμενο θεωρείται το Βάπτισμα των ετεροδόξων εκ προοιμίου –και χωρίς Πανορθόδοξη επ’ αυτής απόφαση– ως δεδομένο. Με άλλα λόγια το κείμενο υιοθετεί την «βαπτισματική θεολογία». Ταυτόχρονα, αγνοείται σκοπίμως το ιστορικό γεγονός, ότι οι σύγχρονοι ετερόδοξοι της Δύσεως (Ρ/λικοί και Προτεστάντες) έχουν όχι ένα, αλλά σωρεία δογμάτων, που διαφοροποιούνται από την πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας (εκτός του filioque, κτιστή χάρη των μυστηρίων, πρωτείο, αλάθητο, άρνηση των εικόνων και των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων κ.ά.).
Εύλογα ερωτηματικά εγείρει και το άρθρο 21, όπου σημειώνεται, ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία... εκτιμά θετικώς τα υπ’ αυτής (ενν. της Επιτροπής «Πίστις και Τάξις») εκδοθέντα θεολογικά κείμενα... δια την προσέγγισιν των Εκκλησιών». Εδώ, θα πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι τα κείμενα αυτά δεν κρίθηκαν από τις Ιεραρχίες των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Τέ­λος, στο άρ­θρο 22 δί­δε­ται η εν­τύ­πω­ση, ό­τι η Μέλ­λου­σα να συ­νέλ­θει Α­γί­α και Με­γά­λη Σύ­νο­δος προ­δι­κά­ζει το α­λά­θη­το των α­πο­φά­σε­ών της, ε­πει­δή θε­ω­ρεί, ό­τι «η δι­α­τή­ρη­σις της γνη­σί­ας ορ­θο­δό­ξου πί­στε­ως δι­α­σφα­λί­ζε­ται μό­νον δια του συ­νο­δι­κού συ­στή­μα­τος, το ο­ποί­ον α­νέ­κα­θεν εν τη Εκ­κλη­σί­α α­πε­τέ­λει τον αρ­μό­διον και έ­σχα­τον κρι­τήν πε­ρί των θε­μά­των της πί­στε­ως». Στο άρ­θρο αυ­τό πα­ρα­γνω­ρί­ζε­ται το ι­στο­ρι­κό γε­γο­νός, ό­τι στην Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α έ­σχα­το κρι­τή­ριο εί­ναι η γρη­γο­ρού­σα δογ­μα­τι­κή συ­νεί­δη­ση του πλη­ρώ­μα­τος της  Εκ­κλη­σί­ας, η ο­ποί­α στο πα­ρελ­θόν ε­πι­κύ­ρω­σε ήθε­ώ­ρη­σε λη­στρι­κές α­κό­μη και Οι­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους. Το συ­νο­δι­κό σύ­στη­μα α­πό μό­νο του δεν δι­α­σφα­λί­ζει μη­χα­νι­στι­κά την ορ­θό­τη­τα της ορ­θο­δό­ξου πί­στε­ως. Αυ­τό γί­νε­ται μό­νο, ό­ταν οι συ­νο­δι­κοί Ε­πί­σκο­ποι έ­χουν μέ­σα τους ε­νερ­γο­ποι­η­μέ­νο το Ά­γιο Πνεύ­μα και την Υ­πο­στα­τι­κή Ο­δό, το Χρι­στό δη­λα­δή, ο­πό­τε ως συν-ο­δι­κοί εί­ναι στην πρά­ξη και «ε­πό­με­νοι τοις α­γί­οις πα­τρά­σι».
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
Με όσα γράφονται και όσα υπονοούνται σαφώς στο παραπάνω κείμενο, είναι προφανές, ότι οι εμπνευστές και οι συντάκτες του επιχειρούν μια θεσμική νομιμοποίηση του Χριστιανικού Συγκρητισμού-Οικουμενισμού, με μια απόφαση Πανορθοδόξου Συνόδου. Αυτό όμως θα ήταν καταστροφικό για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’ αυτό προτείνω, ταπεινώς, την καθολική απόσυρσή του.
Και μία θεολογική παρατήρηση στο κείμενο: «ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΩΛΥΜΑΤΑ ΑΥΤΟΥ». Στο άρθρο 5, i σημειώνεται: «ο γάμος Ορθοδόξων μεθ’ ἑ­τε­ρο­δό­ξων κωλύεται κατά κανονικήν ακρίβειαν, μη δυνάμενος να ευλογηθή (κανών 72 της Πενθέκτης εν Τρούλλω συνόδου) δυνάμενος όμως να ευλογηθή κατά συγκατάβασιν και διά φιλανθρωπίαν, υπό τον ρητόν όρον ότι τα εκ του γάμου τούτου τέκνα θέλουν βαπτισθή και αναπτυχθή εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία».
Εδώ, ο ρητός όρος ότι «τα εκ του γάμου τούτου τέκνα θέλουν βαπτισθή και αναπτυχθή εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία» αντιστρατεύεται την θεολογική κατοχύρωση του γάμου ως μυστηρίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας και τούτο, επειδή εμφανίζεται η τεκνογονία -σε συνάρτηση με τη βάπτιση των τέκνων στην Ορθόδοξη Εκκλησία- να νομιμοποιεί την ιερολογία των μικτών γάμων, πράγμα σαφώς απηγορευμένο από Κανόνα (72 της Πενθέκτης) Οικουμενικών Συνόδων. Με άλλα λόγια, μια μη Οικουμενική Σύνοδος, όπως είναι η Μέλλουσα Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, σχετικοποιεί ρητή απόφαση Οικουμενικής Συνόδου. Και αυτό είναι απαράδεκτο.
Και κάτι ακόμη. Αν ο ιερολογημένος γάμος δεν αποδώσει τέκνα, νομιμοποιείται θεολογικώς αυτός ο γάμος από την πρόθεση του ετεροδόξου συζύγου να εντάξει τα ενδεχόμενα παιδιά του στην Ορθόδοξη Εκκλησία;
Κατά θεολογική συνέπεια, η παρ. 5, i πρέπει να απαλειφθεί.
Επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσι
 

Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν προσεύχεται, βιώνει τὴν ἀποτυχία τῆς δημιουργίας του καὶ τῆς ὑπάρξεώς του.

Γέρων Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ

Κατά χιλιάδες οι κούρδοι αναζητούν το χριστιανισμό ή γίνονται άθεοι κι αγνωστικιστές από αντίδραση στη Daesh

A mosque in central Erbil, capital of the Kurdistan Region. Photo by author
“Eμείς οι μουσουλμάνοι έχουμε πολλά προβλήματα με τη θρησκεία μας για πολλούς λόγους ” αυτά είναι τα λόγια του Sanger Najim, ενός νεαρού που ζει στο Erbil, και απηχούν τα συναισθήματα ενός αυξανόμενου πληθυσμού στην κουρδική περιοχή που παλεύει με ερωτήματα για την πίστη του.
Πολλοί μουσουλμάνοι ήρθαν αντιμέτωποι με τον βίαιο εξτρεμισμό του Ισλαμικού Κράτους  (ISIS) και αναρωτιούνται πως να συμφιλιώσουν τις προσωπικές τους πεποιθήσεις με τις δράσεις της εξτρεμιστικής οργάνωσης.Ο κουρδικός πληθυσμός είναι σχεδόν 94% κατά ταυτότητα μουσουλμανικός.Πρόσφατα υπήρξαν πολλές αναφορές για κούρδους που εγκαταλείπουν το ισλάμ για ν΄ασπαστούν άλλες θρησκείες.
Το κίνημα του  Ζωροαστρισμού δηλωνει ότι έχει περισσότερους από  100,000 οπαδούς στο ιρακινό Κουρδιστάν.Οι χριστιανικές οργανώσεις διατείνονται ότι χιλιάδες στην περιοχή  αναζήτησαν το χριστιανισμό καθώς απορρίπτουν την ερμηνεία της ISIS για το Ισλάμ.Υπάρχουν επίσης αναφορές για την άυξηση του αριθμού των αθέων και των αγνωστικιστών. Αυτές οι αναφορές δεν κατέστη δυνατόν να επιβεβαιωθούν από το κουρδικό Υπουργείο Κληροδοτημάτων και Θρησκευτικών Υποθέσεων.Ο Mariwan Naqshbandi, ο εκπρόσωπος τύπου του υπουργείου είπε ότι δεν δημοσιοποιούν στοιχεία του πληθυσμού που προσηλυτίζεται από την μια θρησκεία στην άλλη.
“Η Daesh (ISIS) εμφανίστηκε,αυτοί σκοτώνουν τον κόσμο και λένε ότι ειναι μουσουλμάνοι αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Αυτό οδηγεί σε μια εξάπλωση της αντίληψης ότι το ισλάμ είναι η βάση της Daesh,” τονίζει η  Avein Abdul-Rahman. Αυτή βέβαια πιστεύει ότι η ισλαμική πρακτική του ISIS’ είναι λανθασμένη και ότι το ισλάμ είναι μια θρησκεία της ειρήνης.
Άλλοι ολοκληρωτικά εγκατέλειψαν το ισλάμ και μαζι την θρησκεία.“Είμαι ένας άθεος,” δηλώνει ο Mohammad ένας νεαρός κούρδος στην  Erbil που αρνήθηκε να δώσει ολόκληρο το όνομά του για προσωπικούς λόγους.
“Νομίζω ότι το σημείο καμπής και η στιγμή που όλα χάθηκαν ήταν όταν το Ισλαμικό Κράτος επιβλήθηκε στο Shingal,” αναφέρει ο Mohammad. “Όταν άκουσα για πρώτη φορά για περιπτώσεις γυναικών μη κούρδισων μη μουσουλμάνων γυναίκων Γεζίντι που σκλαβώθηκαν ήξερα ότι αυτό όχι μόνο ήταν επιτρεπτό στο ισλάμ αλλά μάλιστα προωθείται.”Ο Mohammad έφτασε να πει ότι ο εξτρεμισμός της ISIS όπως ο αποκεφαλισμός, ο λιθοβολισμός γυναικών και ο ακρωτηριασμός χεριών για κλοπή είναι προβλεπόμενες κυρώσεις στο κοράνι.
Ωστόσο αυτή η αντίληψη απορρίφθηκε έντονα από τον επικεφαλή της Κουρδικής Ένωσης των Ισλαμικών Σοφών τον μουλά Abdulla που ισχυρίζεται ότι η βιαιότητα είναι έργο των μη πιστών.
“Εμφανώς η ISIS είναι μια τρομοκρατική πολιτική οργάνωση  ” δήλωσε στο Rudaw. “Αυτοί σε καμιά περίπτωση δεν αντιπροσωπεύουν το αληθινό Islam.Η αηδιαστική συμπεριφορά τους απέχει από την έννοια του ισλάμ γιατί ένας εθνικιστής,θρησκευόμενος και πατριώτης μουσουλμάνος δεν μπορεί να έχει την ταμπέλα του τρομοκράτη. Όποιος καταφεύγει στη βία θεωρείται ως μη πιστός γιατί αυτός ή αυτή κάνουν στο ισλάμ περισσότερο κακό παρά καλό.”
Η απογοήτευη με το ισλάμ είναι μέρος ενός προδευτικού κινήματος που απορρίπτει κάθε οργανωμένη θρησκεία και είναι κάτι που συμβαίνει εδώ και δεκαετίες εκτιμά ο Dr. Muslih Irwani, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο American University of Kurdistan στο Duhok.
Η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι ,τώρα εγώ το βλέπω από κοινωνιολογική προοπτική … χάνει την πίστη της,” σημειώνει ο Dr. Irwani . “Σε κάποια στοιχεία της πίστης τους, αυτοί δεν πιστεύουν πλέον σε αυτά.Αυτή είναι μια αλλαγή με την πάροδο του χρόνου.”Ο Dr. Irwani πιστεύει ότι είναι φυσικό σε μια εξέλιξη της κοινωνίας οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των λαών να φθίνουν. “Ο λαός χάνει την πίστη του αλλά δεν προσηλυτίζεται σε άλλες θρησκείες,”εξηγεί. “Αυτοί θέλουν ν΄απαλλαγούν από την θρησκεία … η να αποδεσμεύσουν τις πεποιθήσεις τους από κάποιες εκφάνσεις στις οποίες πλέον αυτοί δεν πιστεύουν.. Διατηρούν την ειρήνη στο μυαλό τους λέγοντας οκ παραμένω μουσουλμάνος αλλά δεν πιστεύω σε αυτό,αυτό,αυτό. ”
Χρησιμοποιεί ως παράδειγμα τον γεννητικό έλεγχο ώς παράδειγμα της απώλειας των θρησεκυτικών δεσμών. “Πριν 30 χρόνια οι άνθρωποι δεν ήταν πρόθυμοι να υποβάλουν σε έλεγχο γεννήσεων το οικογενειακό μοντέλο. Αλλά τώρα τον πραγματοποιούν και δεν βλέπουν σε αυτό κάτι που ν΄αντιβαίνει στην θρησκεία τους. Έτσι αυτό αποτελεί μια αλλαγή στην πίστη τους.”
Ο Δρ Irwani συμφωνεί ότι η εμφάνιση της ISIS οδήγησε τα άτομα σε μια έξαρση αμφισβήτησης αναφορικά με τη θρησκευτική τους  δέσμευσή. « Η ISIS επηρέασε κάποιους ανθρώπους τουλάχιστον στο να αναθεωρήσουν την  θρησκευτική τους πίστη την υπαγωγή τους στη θρησκεία», εξηγεί ο ίδιος. « Νομίζουν ότι είναι όπως το αλάτι, αν βάλεις επιπλέον, αυτό θα επηρεάσει την υγεία σου , αυτό θα ζημειώσει την υγεία σου. »
Ο Najim καταλογίζει ευθύνες στους θρησκευτικούς ηγέτες για την άνοδο του εξτρεμισμού και για τον αυξανόμενο αριθμό των ατόμων που απομακρύνονται απο το ισλάμ.“Δεν έχουμε απάντηση ότνα ο κόσμος από τη Δύση μας λέει ότι το ισλάμ είναι εγκληματικό,το ισλάμ είναι η Daesh.Δεν έχουμε απάντηση γι αυτό. Γιατί? Οι μουλάδες ποτέ δεν μας είπαν ποιό είναι το πραγματικό ισλάμ.Αυτοί περιορίζονται στο να μας διαβάζουν κάποια ιστορικά γεγονότα.Αυτοί μας λένε μόνο κάποια ιστορία του παλιού καιρού.. Αυτοί δεν είναι σε θέση να συνδεθούν με την σύγχρονη κοινωνία.Πρέπει να συνδέσουν το κοράνι με τη σύγχρονη πραγματικότητα.”
Ο μουλάς Abdullah διαφωνεί υπογραμμίζει ότι οι κούρδοι ακαδημαικοί και κληρικοί διαδραμάτισαν το ρόλο τους από την πλευρά τους για την ευασισθητοποίηση των νέων για ν΄απέχουν από την  ISIS.
Κάποιοι πιστεύουν ότι η λύση είναι η πρόώθηση μιας κουρδικής εκδοχής του ισλάμ που ο Naqshbandi λέει ότι είναι μέρος του σχεδίου του KRG για την καταπολέμηση του εξτρεμισμού.
« Ένας αριθμός ισλαμικών ιδεολογιών μεταφέρθηκαν στο Κουρδιστάν.Δεν αντιπροσωπεύουν το αληθινό ισλάμ,” τονίζει ο Naqshbandi.“Η ριζοσπατική τους ιδεολογία είναι ασύμβατη με την κουλτούρα αναοχής της κουρδικής κοινωνίας.Για παράδειγμα πριν το 1991 δεν υπάηρχε ο όρος σαλαφισμός στο Κουρδιστάν αλλά ο σουφισμός και τα άτομα διδάσκονταν με ένα μετριοπαθή τρόπο. »
Οι ρίζες του ισλάμ είναι γερές στο Κουρδιστάν και γι αυτούς που δεν πιστεύουν ή ασκούν τη θρησκεία.Παίζει ένα ρόλο ακόμη στη ζωή τους.Αλλά άλλοι όπως ο Mohammed που μεγάλωσε σε μια θρησκευόμενη οικογένεια και ο πατέρας του είναι ένας ιμάμης είχαν τη δική τους αποκάλυψη.
Έφθασα στο σημείο όπου όφειλα να κάνω μια επιλογή.Είπα αυτή δεν μπορεί να είναι η θρησκεία μου.Και προφανώς εκέινη τη στιγμή είπα αυτή δεν είναι.Ποτέ αυτή δεν ήταν η δική μου θρησκεία” λέει.
dimpenews.com

Σε κανένα, μήν αρνηθείς να κάνεις το καλό με ανιδιοτέλεια, έστω κι αν χλευασθείς απ' αυτούς, που εξυπηρετείς.


Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος.

Η περίτεχνη “καλύβα” ενός σκόρου!

perierga.gr - Η περίτεχνη καλύβα ενός σκόρου!
Ο σκόρος bagworm (Psychidae) φτιάχνει ένα περίτεχνο σπιτάκι στα φύλλα ή στα κλαδιά των δέντρων και θεωρείται ως ένας εξαιρετικός “αρχιτέκτονας” της φύσης. Ο ίδιος φτιάχνει ένα κουκούλι για την κάμπια το οποίο για μεγαλύτερη προστασία από τους εχθρούς το καλύπτει με κλαδάκια. Βάζει τα μικρότερα στην κορυφή και συμπληρώνει με μεγαλύτερα προς τα κάτω καθώς η κάμπια μεγαλώνει.

Τα στοιβαγμένα κλαδάκια είναι τόσο τακτοποιημένα που μοιάζουν με μια ξύλινη καλύβα η οποία αιωρείται πάνω σε φύλλα φυτών. Ωστόσο ορισμένες φορές το σχέδιο αλλάζει και τα κλαδιά τοποθετούνται παράλληλα, δημιουργώντας μια μικρή “ισχυρή κατοικία”, που αντιμετωπίζει άριστα τη μανία της φύσης, ενώ προστατεύει τον σκόρο από τη βροχή. Επιπλέον, εάν νιώσει οποιαδήποτε απειλή μπορεί να σφραγίσει το άνοιγμα επάνω και όταν ο κίνδυνος περάσει να ανοίξει νέα τρυπούλα σε άλλο σημείο της κατασκευής.
perierga.gr - Η περίτεχνη καλύβα ενός σκόρου!
perierga.gr - Η περίτεχνη καλύβα ενός σκόρου!
perierga.gr - Η περίτεχνη καλύβα ενός σκόρου!
perierga.gr - Η περίτεχνη καλύβα ενός σκόρου!
πηγή


ΣΟΒΑΡΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ



Είπε :“Αἱ τρεῖς μεγάλαι ἀβρααμικαὶ θρησκεῖαι, ἔχουσαι ἕνα Θεόν, πολλὰ τὰ κοινὰ καὶ τὸν αὐτὸν σκοπόν, τοῦτ’ ἔστιν τὴν "σωτηρίαν" καὶ εὐημερίαν τοῦ ἀτόμου, ἀνεξαρτήτως θρησκείας, φυλῆς καὶ γλώσσης, ὀφείλουν νὰ συνεργασθοῦν ἐν εἰρήνῃ διὰ τὸ καλὸν τοῦ πλανήτου καὶ τοῦ κόσμου παντός. Ἑτέρα διέξοδος δὲν ὑπάρχει. Τοῦτο ἄλλωστε ἐπιδιώκουν καὶ οἱ διαθρησκειακοὶ διάλογοι.”
 
Είναι πολύ λυπηρόν το ότι ο Γέρων Χαλκηδόνος αποδέχεται την κακοδοξία των τριών αβρααμικών θρησκειών που θεσμοθέτησε η Β΄ Βατικάνεια Σύνοδος. Εμείς πιστεύουμε στο Χριστό. Οι Ιουδαίοι τον θεωρούν ψευδομεσσία και οι μουσουλμάνοι προφήτη. Πώς επομένως πιστεύουμε στον ίδιο Θεό; Ο Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο Χριστός τον οποίο ο Ιουδαισμός παντελώς απορρίπτει και ο Μωαμεθανισμός υποβιβάζει στο επίπεδο του προφήτη.

Γι’ αυτό με πολλή θλίψη βλέπουμε ότι ο Σεβ. Γέρων Χαλκηδόνος ενστερνιζεται μια κακοδοξία πάνω στην οποία προσπαθεί αντορθόδοξα να θεμελιώσει την δήθεν χρησιμότητα των διαθρησκειακών διαλόγων προς επίτευξη εγκόσμιων στόχων. Άλλο σοβαρό ολίσθημα του Σεβ. Χαλκηδόνος αφού στην ορθόδοξη παράδοση η πίστη είναι σκοπός και όχι μέσο για την επίτευξη εγκόσμιων στόχων.


 Αγενής ο μάγκας πού μάς πουλάει στούς πάγκους τό αλάθητο τού πάπα καί τού Ζηζιούλα. Οι Εβραίοι γιά τήν ακρίβεια δέν έχουν Θεό, τόν περιμένουν, καί οι Μουσουλμάνοι έχουν(;) έναν Θεό πού δέν μπορεί νά έλθει σέ επαφή μαζί τους. Είναι νεκρός. Σάν τόν Ζαρατούστρα τού Νίτσε. Σέ πληροφορούμε γέρο-Θανάση ότι ο δικός μας Θεός, αντίθετα από τόν δικό σου, είναι ζωντανός, είναι δίπλα μας, μάς ευλογεί καί μάς αγιάζει. 


ΡΩΣΙΑ: «Πρόσφυγες» επιχείρησαν σε βραδινή επιδρομή να κάνουν σε ρωσίδες αυτά που έκαναν στην Κολωνία. Ξύπνησαν στο νοσοκομείο το επόμενο πρωί

Αυτά δεν πρέπει να γίνονται. Μια ομάδα 51 «προσφύγων» δέχτηκε βάναυση επίθεση έξω από ένα νυχτερινό κέντρο στο παγωμένο Μουρμάνσκ της Ρωσίας, όταν άρχισαν να αρπάζουν και να κακοποιούν σεξουαλικά γυναίκες σε κέντρο το Σάββατο το βράδυ.


Οι «πρόσφυγες» (από την Βόρεια Αφρική και το Αφγανιστάν) είχαν προηγουμένως διαταχθεί να φύγουν από τη Νορβηγία λόγω «κακής συμπεριφοράς» και αποφάσισαν να δοκιμάσουν την τύχη τους στη Ρωσία. Αυτό που δεν είχαν συνειδητοποιήσει όταν αποφάσισαν να πάνε σε κλαμπς στο Μουρμάνσκ είναι, ότι η Ρωσία δεν είναι ακριβώς όπως η Ε.Ε. και οι Ρώσοι έχουν μικρότερη ανοχή όταν πρόκειται για σεξουαλικές επιθέσεις στις γυναίκες τους, από ό, τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Οι «πρόσφυγες» φέρεται να άρχισαν να παρενοχλούν σεξουαλικά γυναίκες με παρόμοιο τρόπο που έγινε στις πρόσφατες επιθέσεις στην Κολωνία την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Μια ομάδα Ρώσων τους πήρε πιο πέρα για να τους «δώσει ένα μάθημα γεωγραφίας», λέγοντάς τους ότι «η Κολωνία είναι 2.500 χιλιόμετρα νότια από εδώ».
Οι «πρόσφυγες» προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά ήταν αργά. Βρέθηκαν στον δρόμο και άρχισε να πέφτει άγριο ξύλο, μέχρι που έφτασε η αστυνομία για να διαλύσει την συμπλοκή. Ντόπιοι αναφέρουν ότι οι αστυνομικοί αν και απέτρεψαν τους ντόπιους από το απειλούμενο λιντσάρισμα, έριξαν μερικές γροθιές στους «πρόσφυγες» πριν συλλάβουν 33 από αυτούς. Δεκαοκτώ πρόσφυγες ήταν σε τόσο κακή κατάσταση που έπρεπε να πάνε στο νοσοκομείο.
Αν και οι αστυνομικές αρχές δεν ήθελαν να μιλήσουν εκτενώς γι’ αυτό, πέραν του ότι επιβεβαίωσαν ότι πράγματι υπήρχε «μια μαζική συμπλοκή που αφορούσε πρόσφυγες», οι ντόπιοι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δημοσιοποίησαν το περιστατικό
πηγή 

Νέα Σκήτη Άγιον Όρος ,ξυλόσομπες καίνε αυτήν τη εποχή στο φουλ!

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Ακαδημαϊκή και εμπειρική θεολογία


Ο Καθηγούμενος της Ιεράς  Μονής Βατοπαιδίου Γέροντας Εφραίμ ομιλεί με θέμα: ''Ακαδημαϊκή και εμπειρική θεολογία'', σε εκδήλωση που διοργάνωσαν η Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως και η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου με τίτλο: «Χριστιανική ηθική και Πατερική θεολογία», προς τιμή του Ομοτίμου Καθηγητού του Α.Π.Θ.  Γεωργίου Μαντζαρίδη με αφορμή τη νέα έκδοση της «Χριστιανικής Ηθικής».

Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι για τον παπισμό


«... Ο ρωμαιοκαθολικισμός είναι πίστη μη χριστιανική... 
Ο καθολικισμός της Ρώμης είναι χειρότερος από τον αθεϊσμό... 
Ο αθεϊσμός κηρύττει μονάχα το μηδέν, ο καθολικισμός, όμως, προχωρεί πιο πέρα ακόμα• κηρύττει ένα διαστρεβλωμένο Χριστό, ένα Χριστό αντίθετο του Χριστού. Κηρύττει τον Αντίχριστο». 


 «... Η Ρώμη ανακήρυξε ένα Χριστό που υπέκυψε στον τρίτο πειρασμό του σατανά... 
Διακήρυξε σε όλο τον κόσμο πώς ο Χριστός δεν μπορεί να βασιλέψει χωρίς την επίγεια βασιλεία. Ήταν το ίδιο σαν να ανακήρυξε ο καθολικισμός τον Αντίχριστο, κι αυτό ήταν που κατέστρεψε την Δύση».

«... Ο πάπας άρπαξε γη, έκατσε σε γήινο θρόνο και επήρε ξίφος στα χέρια του. Από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτε, μονάχα πού στο ξίφος πρόσθεσαν και το ψεύδος, την ραδιουργία, την απάτη, τον φανατισμό, την πρόληψη, το έγκλημα». 


«... Παίξανε (οι παπικοί) με τα πιο άγια, τα πιο δίκαια, τα πιο αγνά, τα πιο φλογερά αισθήματα του λαού. Όλα, όλα τα προδώσανε, για να κερδίσουν την ανάξια γήινη εξουσία. Δεν είναι, λοιπόν, όλα αυτά διδασκαλία του Αντιχρίστου;» 


 Ο Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι (Fyodor Mikhailovich Dostoevsky, ρωσ. Фёдор Михайлович Достоевский) υπήρξε κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ρωσικής καταγωγής. Γεννήθηκε το 1821στη Μόσχα. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Μηχανικών της Αγίας Πετρούπολης. Υπηρέτησε στο στρατό για ένα μικρό χρονικό διάστημα αλλά τον εγκατέλειψε γρήγορα για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Μελέτησε την κοινωνία και τον κόσμο όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη. Θέμα των έργων του, η ίδια η ζωή. Είδε από κοντά τις υποβαθμισμένες συνοικίες, γνώρισε τη φτώχεια, τον πόνο, την εξαθλίωση των ταπεινών ανθρώπων και στη συνέχεια μετέφερε τις εικόνες αυτές στα μυθιστορήματα του. Ασχολήθηκε με τον άνθρωπο και την κοινωνία και υπήρξε αγωνιστής και επαναστάτης. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και η προσφορά του στην παγκόσμια λογοτεχνία είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Θεωρείται ως ο μεγαλύτερος μυθιστοριογράφος όλων των εποχών και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Εναντιώθηκε στην πολιτική του Τσάρου Νικολάου του Α'. Αυτή του η στάση είχε αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για συνωμοσία και να καταδικαστεί σε τετραετή φυλάκιση. Τα χρόνια του εγκλεισμού του στις φυλακές του Όμσκυπέφερε τρομερά βασανιστήρια και εξευτελισμούς. Στα χρόνια της φυλάκισης και εξορίας του αντλούσε δύναμη από μια Καινή Διαθήκη που είχε μαζί του. Το 1859 επέστρεψε στην Πετρούπολη και εξέδωσε μαζί με τον αδελφό του δύο περιοδικά τα οποία, όμως, δεν σημείωσαν επιτυχία με αποτέλεσμα ο Ντοστογιέφσκι να βρεθεί καταχρεωμένος. Ο μόνος τρόπος γιά να συγκεντρώσει χρήματα και να ξεπληρώσει τα χρέη του ήταν η συγγραφή. Άρχισε λοιπόν να γράφει συνέχεια και ακούραστα με αποτέλεσμα να καταφέρει να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχετικά άνετα. Σε αυτό το διάστημα έγραψε τα καλύτερα του έργα: Ο παίκτης, Οι αδερφοί Καραμαζώφ, Έγκλημα και Τιμωρία, Ο Ηλίθιος, Οι δαιμονισμένοι. Όταν κατάφερε πλέον να ανασάνει από το βάρος των χρεών ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού "Πολίτης" και λίγα χρόνια αργότερα εξέδωσε το δικό του περιοδικό, Το Ημερολόγιο Ενός Συγγραφέα, που σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδοτικές εμπειρίες σημείωσε τεράστια επιτυχία. Πέθανε το 1881 στην Πετρούπολη σε ηλικία 60 ετών.

Έχεις ξεφύγει...λέμεεε

Ο πρώην βουλευτής του Λαϊκού "Ορθόδοξου" Συναγερμού Κυριάκος Βελόπουλος ασχολείται και πάλι με τις πωλήσεις βιβλίων από τηλεοράσεως. Δηλώνει ότι διαθέτει επιστολές του Χριστού και τις πουλάει νιώθοντας «δέος που είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που τις έχει στα χέρια του».

Ο Μέγας Φώτιος για το “άθλημα της πόλης”

Ο Πατριάρχης Φώτιος (3ος αριστερά) συζητά με τους μαθητές του (Μικρογραφία από βυζαντινό χειρόγραφο, Μαδρίτη, Εθνική Βιβλιοθήκη) 

άγιος Φώτιος ο Μέγας, Πατριάρχης Κων/πόλεως: εορτάζει στις 6 Φεβρουαρίου 

ΠΡΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 

Τοῦ Φώτη Μιχαήλ -Ἰατροῦ

Τό «ἄθλημα τῆς πόλης», δηλαδή ἡ ὑπεύθυνη καί σοβαρή ἐνασχόληση μέ τά κοινά, ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἀνθρώπους χαρισματούχους καί ἀξιόπιστους. 

Τό ἐρώτημα εἶναι: Ποῦ θά ψάξουμε νά βροῦμε αὐτά τά πρόσωπα καί μέ ποιά κριτήρια ἀναζήτησης; Μέ ποιό μέτρο; 

Τό μέτρο, πού μετράει μέ ἀκρίβεια τό μπόϊ μας τό πολιτικό, θά ἐπιχειρήσουμε νά τό δανειστοῦμε ἀπό μιά κορυφαία μορφή τῆς Βυζαντινῆς Ἀναγέννησης, τόν Μέγα Φώτιο.

Σέ παραινετική του ἐπιστολή, πού απευθύνεται, τόν Μάϊο του 861, πρός τόν τότε νεοφώτιστο χριστιανό ἄρχοντα τῆς Βουλγαρίας Βόγορι-Μιχαήλ, ὑποδεικνύει ὅλες τίς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις χρηστῆς καί ἐπιτυχημένης διοίκησης.

Ἡ παρουσίαση ὀλόκληρης τῆς ἐπιστολῆς, γιά λόγους πρακτικούς, δέν εἶναι ἐφικτή, γι’ αὐτό καί θά περιοριστοῦμε μόνον σέ μιά σύντομη ἀλλά ἀρκούντως σαφή και διαφωτιστική ἀναφορά.

Γράφει λοιπόν ὁ Ἅγιος καί Μέγας διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης Φώτιος:

1ον). «Ὁ τῶν ἀρχόντων τρόπος νόμος γίνεται τοῖς ὑπό χεῖρα». 
Τό ἦθος τῶν ἀρχόντων γίνεται νόμος γιά τόν ἁπλό λαό. Πρῶτοι καί κύριοι ὑπεύθυνοι γιά τήν φαυλότητα (ἤ τήν σπουδαιότητα) μιᾶς χώρας εἶναι οἱ ἄρχοντές της, πού ἀποτελοῦν ”ὑπογραμμόν καί παράδειγμα”. Φαῦλοι ἄρχοντες διαπλάθουν φαύλους πολῖτες.

2ον). «Οἱ περί τόν ἄρχοντα φαῦλοι καί τόν ἐκείνου συνδιαβάλλουσι τρόπον». 
Στόν ἐκφαυλισμό τῶν ἀρχόντων (καί συνακόλουθα τοῦ λαοῦ) συμβάλλει τά μέγιστα τό ”περιβάλλον” τους.

3ον). «Ὅταν τις ἄρχῃ ἑαυτοῦ, τότε νομιζέτω καί τῶν ὑπηκόων ἄρχειν ἀληθῶς». 
Ὅταν ὀ ἄρχων ἄρχει στόν ἑαυτό του (καί στό περιβάλλον του), τότε ἄρχει πραγματικά καί στόν λαό.

4ον). «Κτῷ τοίνυν φίλους μή τούς φαύλους, ἀλλά τούς ἀρίστους». 
Κάνε, λοιπόν, φίλους, ὄχι τούς φαύλους, ἀλλά τούς πιό καλούς.

5ον). «Μή ζήτει δέ παρά φίλων ἀκούειν τά ἡδέα, ἀλλά τά ἀληθῆ μᾶλλον. Διό μέγιστον ἡγοῦ φίλους κολάκων διαφέρειν». 
Μή ζητᾶς ἀπό τούς φίλους νά ἀκοῦς ὅ, τι σέ εὐχαριστεῖ, ἀλλά τήν ἀλήθεια. Ἄλλο πρᾶγμα οἱ φίλοι καί ἄλλο οἱ κόλακες.

6ον). «Πολλαχόθεν δεῖ τόν ἄρχοντα θηρεύειν τῶν ὐπηκόων τάς γνώμας, καί οὕτω κοινωνοῖς χρῆσθαι φιλίας καί ἀρχῆς καί βουλευμάτων». 
Στίς ἀποφάσεις γιά τήν εὐδαιμονία τῶν πολιτῶν ἀνάγκη νά ζητᾶς τήν γνώμη τους, ὥστε νά τούς κάνεις μετόχους καί φιλίας καί ἀρχῆς καί ἀποφάσεων. (Φωνή λαοῦ καί στά ”μεσαιωνικά” Βαλκάνια…).

7ον). «Ἄρχοντας μέν τινες ἔφησαν ἀρετήν ἐκ μικρᾶς μεγάλην πόλιν ποιῆσαι· ἐγώ δέ μᾶλλον ἄν φαίην τό ἐκ φαύλης σπουδαίαν παρασκευάσαι». 
Λένε πώς ἄξιος ἄρχοντας εἶναι ὅποιος κάνει μεγάλη μιά μικρή χώρα. Ἐγώ ὅμως λέω πώς ἀκόμα σημαντικότερο εἶναι ἄν κατορθώσει νά κάνει σπουδαία μιά πολιτεία φαύλη.

8ον). «Τάς μετά σφοδρότητος ὑποσχέσεις εὐλαβεῖσθαι χρή». 
Πρέπει νά προσέχεις τίς ὑπερβολικές ὑποσχέσεις.

9ον). «Χρυσός ἅπαντα τά ἀνθρώπινα στρέφει. Ἄχρηστον καί νομίζων καί πᾶσιν ἐπιδεικνύς τόν τοῖς φιλοῦσιν ἰσχυρόν ἐπίβουλον, χρυσόν». 
Τό χρυσάφι ἀνατρέπει τά πάντα στούς ἀνθρώπους. Νά θεωρεῖς ἄχρηστον τόν χρυσό, πού εἶναι φοβερή παγίδα ὅσων τόν ἀγαποῦν, καί νά τό δείχνεις σέ ὅλους.

10ον). «Ὅσῳ δέ τις προέχει τῇ αρχῇ, τοσούτῳ χρεωστεῖ πρωτεύειν καί τῇ ἀρετῇ». 
Ὅσο πιό μεγάλη ἐξουσία ἀποκτᾶ κάποιος, τόσο πιό πολύ ὀφείλει νά διακρίνεται καί στήν ἀρετή. 

Στήν τοπική αὐτοδιοίκηση, ἀλλά καί στήν κεντρική πολιτική σκηνή τῆς Πατρίδας μας, ὑπάρχουν ἄραγε ἱκανοί καί πρόθυμοι ἄνθρωποι να βάλουν σέ ἐφαρμογή τίς πολύτιμες  αὐτές παραινέσεις τοῦ Μεγάλου Φωτίου;

Προσωπικῶς ἐκτιμῶ πώς ὑπάρχουνε καί μάλιστα πολλοί. Ἁπλῶς ἡ φανέρωσή τους θά ἔρθει στήν ὥρα πού θά τό δικαιούμαστε: Ὅταν δηλαδή, ὡς λαός, ὁμολογήσουμε μέ εἰλικρινή συντριβή τά λάθη μας καί ἀποφασίσουμε μέ πίστη καί θάρρος νά τά διορθώσουμε. 

Τά ξένα πρότυπα, δυστυχῶς,  ἀποδείχθηκαν ὀλέθρια γιά τό Γένος μας. Καιρός λοιπόν νά ξαναγυρίσουμε στίς ρίζες μας· νά ἐπιστρέψουμε στίς πατροπαράδοτες ἀξίες καί τά πανάρχαια ἰδανικά μας. Διότι ἐκεῖ μονάχα θά ξαναβροῦμε τίς δυνάμεις καί τό κουράγιο, πού τώρα χρειαζόμαστε.

Σημείωση: 
Τά παρατεθέντα ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς καί ἡ νεοελληνική τους ἀπόδοση προέρχονται ἀπό τό βιβλίο, τῶν ἐκδόσεων ΑΡΜΟΣ, μέ τίτλο ”Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως- Ο ΗΓΕΜΩΝ”

Θυμάστε τον Πολέτι;

ΓΟΥΡΟΥΝΙ! ΤΕΛΕΙΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΠΟ ΒΙΑΣΜΟΥΣ !

Rumor-Willis-Carrying-her-Pet-Pig-44943
Γράφει ο Μ.Ν. Χειλαδάκης
Όλα αυτά τα χρόνια ο περισσότερος κόσμος πίστευε ότι τα σκυλιά εκτός από έναν καλό φίλο αποτελούν μια πολύ ισχυρή προστασία κατά εισβολέων.
Τελευταία όμως, για ειδικές κατηγορίες ανθρώπων όπως είναι οι Μουσουλμάνοι, ορισμένοι σκέφτηκαν ότι ζώα όπως τα γουρούνια, τα οποία δεν είναι ιδιαίτερα… «επιθυμητά» στους ισλαμιστές, μπορούν να αποτελέσουν ισχυρότερο μέτρο προστασίας λειτουργώντας ως απωθητικά ζώα ειδικά για το γυναίκειο φύλο που απειλείται από βιασμούς. Έτσι ξεκίνησε μια καινούργια μόδα όπως την βλέπουμε παρακάτω. Όπως είναι γνωστό οι μουσουλμάνοι απεχθάνονται και αποφεύγουν σαν τον διάβολο το λιβάνι κάθε επαφή με το συμπαθές αυτό ζώο.
Σε ένα μετρό στην Κολονία μια γυναίκα κρατούσε με το λουρί ένα γουρούνι το οποίο ρουθούνιζε στους πιθανούς βιαστές. Ντυμένο με μια ροζ κάπα το εύσωμο αυτό γουρούνι οσμίζεται καλά το χώρο του μετρό ψάχνοντας για… πιθανά απειλητικά άτομα!
Όπου φύγει φύγει οι επίδοξοι μουσουλμάνοι βιαστές!

Είπε Γέρων:Η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν. Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα∙ εκεί που δεν περιμένεις την λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση. Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται ,όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένη αγόγγυστα δοξάζοντας το άγιο όνομά Του . Γι’ αυτό να προσευχώμαστε να μας δίνη ο Καλός Θεός υπομονή, ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία. Η ζωή μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι μια συνεχής άσκηση και ο καθένας μας ασκείται με διαφορετικό τρόπο...

Ο Μέγας Φώτιος και η Ελληνική συνέχεια.


Ομιλεί ο Γέροντας Χριστόδουλος, Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους. Ιερός Ναός Αγίου Φωτίου του Μεγάλου.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Και ο δρόμος καθώς φτάνεις μοιάζει σαν μία είσοδος σε έναν άλλο κόσμο.
Ντυμένο στην ομίχλη...περνάς την πύλη και θαρρείς ότι ντύθηκες και εσύ την σιωπή.
Το μοναστήρι. Ντυμένο στην ιερότητα της ησυχίας.
Και τα γυμνά κλαδιά της βελανιδιάς σαν ρίζες απλωμένες στον ουρανό, σαν άγκυρες που πιάστηκαν στα σύννεφα...
Και η ομίχλη σύμμαχος σ’αυτό το βίωμα, το καθάριο, ότι εδώ υπάρχει πόλεμος και όχι ειρήνη.
Πίσω από αυτά τα παράθυρα, πίσω από αυτούς τους τοίχους. Πόλεμος. Με δάκρυα χαράς, με την χαρά των δακρύων. Πόλεμος. Μάχονται σιωπηλά. Με γόνατα λυγισμένα αντιστέκονται. Με ύμνους πλάγιους βυζαντινούς νοσταλγούν την πατρίδα, τον Πατέρα τους. Κανείς δεν τους βλέπει, δεν τους αντιλαμβάνεται.
Μοναχοί...
Τα αρνούνται όλα...Κάθε ηδονική φυλακή, κάθε κοσμική προσμονή...
Τα αγκαλιάζουν όλα, κάθε πόνο, κάθε πληγή...κάθε δοκιμασία
Το μοναστήρι.. αυτός ο χώρος που σκεπάζει και αγκαλιάζει κορμιά γενναίων, ψυχές διψασμένες, ανθρώπους που ντύθηκαν τα μαύρα, φόρεσαν το πένθος, αναβλύζουν χαρά,
Είναι μαζί μέχρι να πούνε αντίο...μέχρι το αντίο τους γίνει αγκαλιά αιώνια, φλόγα ακοίμητη μεσα στα βαθιά του ουρανού...
Και εμείς προσκυνητές του μυστηρίου, διαβάτες, παρατηρητές, ενός κόσμου αλλιώτικου, ενός τόπου ιερού...


μας το εστειλε το  mail

Υιοθετεί μωρά που δεν τα θέλει κανένας. Ο λόγος που το κάνει είναι υπέροχος!

yiothesia-dinfo-6Η Κόρι Σάλτσερτ αποκαλεί το σπίτι που μοιράζεται με τον σύζυγό της, Μάρκ, «το σπίτι της ελπίδας». Και υπάρχει σοβαρός λόγος που επέλεξε αυτό το όνομα.
Το 2002, η μητέρα οκτώ βιολογικών παιδιών ξεκίνησε να υιοθετεί παιδιά που δεν τα ήθελε κανένας. Παιδιά που έχουν διαγνωστεί με ασθένειες που σύντομα θα οδηγήσουν στον θάνατό τους.
Η Κόρι μίλησε στην TODAY σχετικά με την απόφασή της να προσφέρει καταφύγιο σε παιδιά που διανύουν τις τελευταίες τους μέρες.«Όταν κάθομαι στο τραπέζι της τραπεζαρίας, και ακούω το βουητό από τον αναπνευστήρα του Τσάρλυ, αισθάνομαι ότι πρέπει να πάω λίγο πίσω, στο σημείο όπου ξεκίνησε αυτό το πάθος για τα παιδιά. Γιατί, σε γενικές γραμμές, ένα κομμάτι της ιστορίας μας είναι θλιβερό, ναι. Αλλά αν επικεντρωθείς μόνο σε αυτό, έχεις χάσει το 95% της ιστορίας μας που είναι γεμάτο χαρά.
Όταν η μικρή μου αδελφή μου, η Άμι, ήταν βρέφος, αρρώστησε από μηνιγγίτιδα. Ο υψηλός πυρετός από τη μόλυνση κατέστρεψε ένα μεγάλο κομμάτι της λειτουργίας του εγκεφάλου της, αφήνοντας την ανάπηρη τόσο νοητικά όσο και σωματικά. Έτσι, πήγε να ζήσει σε ένα σπίτι με άλλα παιδιά που είχαν παρόμοια προβλήματα.
Όταν η Άμι έγινε έντεκα, άνοιξε μια ξεκλείδωτη πόρτα του σπιτιού, βγήκε έξω και πνίγηκε σε μια λίμνη που υπήρχε κοντά. Πιθανότατα στις τελευταίες της στιγμές προσπαθούσε να καταλάβει γιατί δεν μπορούσε να αναπνεύσει και γιατί δεν υπήρχε κανείς εκεί για να την βοηθήσει.
Για όλη μου τη ζωή μου, πάλεψα με το ερώτημα: «Πού ήταν εκείνη τη στιγμή ο Θεός, τότε που η αδελφή μου τον χρειάζονταν όσο ποτέ;»
Στα ενήλικα χρόνια μου, άκουσα ένα τραγούδι: «Μπορεί να είναι μην έχει εκπληρωθεί, μπορεί να μην έχει αποκατασταθεί, αλλά οτιδήποτε είναι θρυμματισμένο και βρίσκεται ενώπιον του Θεού, δεν θα υποδουλωθεί ποτέ».
Ήταν αυτό το τραγούδι που άλλαξε τις προσευχές μου. Αντί να ρωτάω τον Θεό ξανά και ξανά γιατί τα πράγματα έγιναν όπως έγιναν, άφησα μπροστά στον θεό τον πόνο μου και την απογοήτευση και του είπα: «Ορίστε, πάρτα και υποδούλωσε τα».
Και το έκανε – με τρόπους πέρα ​​από κάθε λογική.
Όλα τα χρόνια κατά τα οποία εργάστηκα ως νοσοκόμα, ήρθα σε επαφή με κάθε είδους ασθενείς. Οι αγαπημένοι μου ήταν τα νεογέννητα και οι ετοιμοθάνατοι.
yiothesia-dinfo-5
Όταν άρχισα να δουλεύω περισσότερο στον τομέα της μητρότητας, σκέφτηκα να σταματήσω να ασχολούμαι με ετοιμοθάνατους ασθενείς. Αλλά κάπου τότε συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν πολλά περισσότερα από όσα νόμιζα όταν μια μητέρα έρχεται στο νοσοκομείο για να φέρει το παιδί της και φεύγει μόνη της, γιατί το μωρό πέθανε στη μήτρα ή λίγο μετά τη γέννηση.
Αποφάσισα λοιπόν να βοηθήσω αυτές τις μητέρες. Αυτές τις οικογένειες. Εκεί λοιπόν που οι περισσότερες νοσοκόμες αποφεύγουν να εργάζονται για να μην βλέπουν πεθαμένα μωρά, εγώ προσπαθώ να κάνω την εμπειρία για αυτές τις μητέρες λιγότερο τραυματική. Όχι με το να φτιάχνω αυτό που σπάει, αλλά με την συμπεριφορά μου. Φέρομαι στις οικογένειες με αγάπη και μένω μαζί τους για να μοιραστώ την θλίψη τους αντί να βγω από το δωμάτιο για να ξεφύγω.Στη συνέχεια ξεκίνησα έναν οργανισμό, την «Ελπίδα μετά την απώλεια». Είναι ένας οργανισμός που δημιουργήθηκε για να προσφέρει ελπίδα σε οικογένειες που έχασαν τα μωρά τους.yiothesia-dinfo-4
Περίπου πριν από πέντε χρόνια, χτυπήθηκε και η δική μου υγεία. Αγωνίστηκα ενάντια σε πολλές αυτοάνοσες ασθένειες, και υποβλήθηκα σε αρκετές χειρουργικές επεμβάσεις για να αποκατασταθεί η ζημιά στο πεπτικό μου σύστημα. Υπέφερα κλινήρης, δεν μπορούσα να λειτουργήσω και βρέθηκα πάλι να φωνάζω στον Θεό: «Λοιπόν, πώς σκοπεύεις να μου το εξαργυρώσεις αυτό;»
yiothesia-dinfo-1Δεν άργησε να μου απαντήσει.. Τον Αύγουστο του 2012 χτύπησε το τηλέφωνο. Μας ρώτησαν αν είμαστε πρόθυμοι να πάρουμε σπίτι μας ένα κοριτσάκι δύο εβδομάδων που ήταν ανώνυμο και δεν είχε κάποιον να το φροντίσει.
Η πρόγνωση του μωρού ήταν ζοφερή, αφού είχε γεννηθεί χωρίς το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου της. Οι γιατροί είπαν ότι δεν υπήρχε καμία ελπίδα. Μου είπαν ότι ήταν σε κατάσταση φυτού – δεν μπορούσε να δει ή να ακούσει, και αντιδρούσε μόνο στα επώδυνα ερεθίσματα.
Δεν το σκεφτήκαμε ιδιαίτερα. Φέραμε την Έμμαλυν σπίτι μας (μας δόθηκε το προνόμιο να τη βαφτίσουμε) και της προσφέραμε το ανεκτίμητο δώρο της οικογένειας.
yiothesia-dinfo-2
Θα μπορούσε να είχε πεθάνει στο νοσοκομείο, τυλιγμένη σε μια κουβέρτα. Αλλά τη φέραμε στο σπίτι για να ζήσει. Και έζησε.
Η Έμμαλυν έζησε σπίτι μας περισσότερα πράγματα σε 50 ημέρες, από όσα ζουν οι περισσότεροι σε όλη τους τη ζωή. Δεν είχε ποτέ οικογένεια, και ξαφνικά είχε άλλα 8 μεγαλύτερα αδέλφια. Την είχαμε μαζί μας συνεχώς και την πήγαμε παντού.yiothesia-dinfo-8
Ώσπου ήρθε ένα βράδυ, που η υγεία της άρχισε να ξεθωριάζει. Όλη η οικογένεια μας ήταν δίπλα της, της κρατούσαμε τα χεράκια και την φιλούσαμε.
Την τύλιξα με ένα ζεστό μπουρνούζι, την κράτησα στο στήθος μου και της τραγούδησα μέχρι που κατάλαβα ότι είχε σταματήσει να αναπνέει. Την ακούμπησα στο κρεβάτι της, την κοίταξα και είδα ότι αυτό το όμορφο πλάσμα είχε φύγει. Δεν υπόφερε, δεν πόνεσε και σίγουρα δεν ήταν μόνη. Τις πρώτες μέρες ήταν οδυνηρό. Σταδιακά συνειδητοποιήσαμε ότι ήμασταν τυχεροί που είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε έστω αυτές τις λίγες στιγμές μαζί της. Ήταν ένα πολύτιμο δώρο για την οικογένεια μας.
yiothesia-dinfo-7
Και καθώς θρηνούσαμε την απώλεια της αρχίσαμε να εξετάζουμε το ενδεχόμενο να πάρουμε σπίτι μας ένα ακόμη μωρό.
Τον Οκτώβριο του 2014, πήραμε τον, τεσσάρων μηνών, Τσάρλι. Ο Τσάρλι έχει άσχημη διάγνωση αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι θα πεθάνει. Ωστόσο, τα παιδιά με αυτόν τον τύπο βλάβης του εγκεφάλου πεθαίνουν συνήθως δύο ετών.
Ο Τσάρλι είναι ήδη σε μηχάνημα υποστήριξης της ζωής, και έχει κοντέψει να πεθάνει τουλάχιστον δέκα φορές.
yiothesia-dinfo-9
Μου κόβεται η ανάσα κάθε φορά που μετράω τις φορές που παραλίγο να τον χάσουμε. Τις φορές που αναστήθηκε. Η σκέψη είναι αποπνικτική. Να ξέρεις ότι πρέπει να αναπνεύσει μέσα από ένα μικρό καλαμάκι.. αυτή είναι η πραγματικότητα του Τσάρλι … και είναι δύσκολη για μένα.
Όπως και στην περίπτωση της Έμμαλυν κάνουμε ό, τι μπορούμε. Λατρεύουμε τον Τσάρλι και τον παίρνουμε μαζί μας παντού, όπου μπορούμε.
yiothesia-dinfo-3
Για χρόνια, φρόντιζα μωρά με σοβαρά προβλήματα υγείας όπως ο Τσάρλι ή ετοιμοθάνατα όπως η Έμμαλυν. Είναι υπέροχο δώρο να είμαστε μέρος της ζωής τους, να διευκολύνουμε τον πόνο τους, να τα αγαπάμε και να μας αγαπούν, ακόμη κι αν δεν είναι σε θέση να μας δώσουν κάτι πίσω. Ένα χαμόγελο ως αντάλλαγμα για τις προσπάθειές μας.
Επενδύουμε βαθιά, και πονάμε τρομερά όταν αυτά τα παιδιά πεθαίνουν, αλλά οι καρδιές μας είναι σαν τα βιτρό παράθυρα. Αυτά τα παράθυρα είναι κατασκευασμένα από σπασμένο γυαλί που έχει σφυρηλατηθεί ξανά. Και αυτά τα παράθυρα είναι ακόμη πιο γερά και πιο όμορφα, επειδή ακριβώς έχουν σπάσει».
πηγή

Εξάρχεια: Ενα εργαστήρι σου μαθαίνει να κάνεις βιβλία, τσάντες, εσπαντρίγιες

Βιβλιοδεσία, κατασκευή ξύλινων οργάνων, δερμάτινης τσάντας, εσπαντρίγιας, σανδαλιών, μαριονέτας... Ολα αυτά μπορείτε να μάθετε με 10 σεμινάρια, στα Εξάρχεια.
Εχετε σκεφτεί ότι θα θέλατε να δέσετε με δέρμα ένα παλιό αγαπημένο σας βιβλίο και δεν βρίσκετε τεχνίτη; Οι καλοί τεχνίτες για δουλειές που απαιτούν μεράκι τα τελευταία χρόνια τείνουν να εξαφανιστούν... Κι όμως υπάρχει ζήτηση σήμερα για τα χειροποίητα αντικείμενα. Ετσι το εργαστήρι ελευθέρων σπουδών Ασκαρδαμυκτί, προσπαθεί να αναβιώσει ορισμένα επαγγέλματα τα οποία είτε μπορεί να κάνει κανείς ως χόμπι είτε μπορεί να αξιοποιήσει οικονομικά. «Ασκαρδαμυκτί» σημαίνει κοιτάζω κάτι χωρίς να βλεφαρίζω. Το εργαστήριο Ασκαρδαμυκτί είναι ένας πολυχώρος τεχνών και τεχνικών στα Εξάρχεια γεμάτος εργαλεία, μεζούρες και τεχνικά σχέδια, ξύλο, δέρμα, μέταλλο, χαρτί, σέγες, καλαπόδια, καλέμια, εργαλεία... όλα όσα είναι απαραίτητα για να μάθει κανείς μια τέχνη.

Εκεί λοιπόν μπορείτε να μάθετε αυτόν τον μήνα πώς να δένετε με δερμάτινη επένδυση και σκληρό εξώφυλλο ένα βιβλίο. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος που αρχίζει 24/02 και διαρκεί για 10 τρίωρες συνεδρίες, οι μαθητές μελετούν στην πράξη τις βασικές τεχνικές βιβλιοδεσίας, τις πρώτες ύλες και τα εργαλεία καθώς και την τεχνική βιβλιοδεσίας με νεύρα. Στο τέλος του σεμιναρίου ο κάθε μαθητής θα έχει φτιάξει ένα ολοκληρωμένο δερματόδετο βιβλίο με κεφαλάρια, σκληρό εξώφυλλο και διακοσμημένο εσώφυλλο με την τεχνική της μαρμαρόκολλας! Εισηγήτρια του προγράμματος είναι η συντηρήτρια έργων τέχνης και βιβλιοδέτης Ελένη Τσετσέκου. 

Το πρόγραμμα διαρκεί 30 ώρες (10 τρίωρες συναντήσεις, 18:00-21:00)

Αλλα πράγματα που μπορείτε να μάθετε στο εργαστήρι Ασκαρδαμυκτί
Σχέδιο & κατασκευή δερμάτινων ειδών

Σχέδιο & κατασκευή χειροποίητων παουτσιών

Σχέδιο & κατασκευή δερμάτινης τσάντας


Κατασκευή παραδοσιακών έγχορδων οργάνων

Σχέδιο, κατασκευή μαριονέτας & σκηνικών

Κατασκευή χειροποίητου δερμάτινου σανδαλιού

Κατασκευής εσπαντρίγιας από σχοινί και καραβόπανο
Εικονογράφησης παιδικού βιβλίου
Το σεμινάριο
«Δερμάτινη βιβλιοδεσία με σκληρό εξώφυλλο»
Εργαστήρι Ασκαρδαμυκτί: Δεληγιάννη 6 & Σ.Τρικούπη, Εξάρχεια, τηλ. 210 8819784 

Ομιλία του π.Θεοδώρου Ζήση στη Μολδαβία για την Πανορθόδοξη Σύνοδο


Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟ

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΒΙΩΜΑΤΑ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ. 

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΤΑΧΙΑΟΣ.

Τον πρώτο ήδη καιρό των μεταπτυχιακών μου σπουδών στο Παρίσι γνώρισα τον Γάλλο ορθόδοξο -ιεροδιάκονο ακόμη τότε- Πέτρο L` HULIIER, ό όποιος στη συνέχεια προήχθη σε αρχιεπίσκοπο Νέας Ύόρκης της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αμερικής. Ό π. Πέτρος είχε επανειλημμένως επισκεφτεί την Ελλάδα και μιλούσε πολύ καλά τά Ελληνικά, αυτή δε ή συμπάθειά του για τη χώρα μου μάς έφερνε κοντά τον έναν προς τον άλλο. Πολύ σύντομα δημιουργήθηκε ένας πνευματικός δεσμός μεταξύ μας, ό όποιος διατηρήθηκε μέχρι τον θάνατό του στις 17 Νοεμβρίου 2007. Ό π. Πέτρος ανήκε τότε στη δικαιοδοσία τού Πατριαρχείου της Μόσχας, αλλά αυτό δεν ήταν εμπόδιο για να διατηρεί καλές σχέσεις με το Ινστιτούτο τού Αγίου Σέργιου. 
Έτσι ερχόταν εκεί αρκετά τακτικά, συναντιόμασταν και κάναμε διάφορες ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Μία ημέρα με ρώτησε αν γνώριζα τον π. Σωφρόνιο Σαχάροφ. Στην αρχή δεν κατάλαβα για ποιόν μου μιλούσε, όταν όμως μού διευκρίνισε ότι ό λόγος ήταν περί ενός Ρώσου ιερομονάχου, ό όποιος είχε ζήσει από πολλά χρόνια στο Άγιον ’Όρος και τώρα βρισκόταν κάπου έξω από το Παρίσι, κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο. Τού είπα ότι για τον π. Σωφρόνιο είχα ακούσει πολλά στο Άγιον ’Όρος, αλλά δεν είχα ευτυχήσει ποτέ να τον γνωρίσω προσωπικώς, διότι αυτός είχε εγκαταλείψει τον Άθω προτού τον επισκεφτώ εγώ για πρώτη φορά. «Εντοιαύτη περιπτώσει», μού είπε ό π. Πέτρος, «θα φροντίσω εγώ να τον γνωρίσεις, διότι πρέπει να τον γνωρίσεις». Τού απήντησα ότι το επιθυμούσα και εγώ πάρα πολύ. Έτσι κάποια ημέρα επιβιβαστήκαμε στον σιδηρόδρομο και κατευθυνθήκαμε στη SAINTE GENEVIEVE ένα ωραίο προάστιο των Παρισίων.
Αφού αφήσαμε τον σιδηρόδρομο, προχωρήσαμε με τά πόδια και φθάσαμε σε ένα μέρος όπου υπήρχε ένας μεσαιωνικός πύργος φρουρίου, με τον όποιο συνδεόταν ένα μεσαιωνικό κτήριο. Εκεί μέσα ζούσε ό π. Σωφρόνιος με την πνευματική του συνοδεία. Ευθύς εξαρχής κατάλαβα ότι ό γέροντας είχε επιλέξει έναν τόπο πού να τού θυμίζει το Άγιον Όρος, δηλαδή απομονωμένο από κατοικίες, μεσαιωνικό κατοικητήριο με πύργο και βλάστηση γύρω του. Προχωρήσαμε στα ενδότερα αυτού τού συγκροτήματος, το όποιο δεν ήταν ιδιαιτέρως μεγάλο, είχε δε επάνω του έντονα τά ίχνη τού χρόνου, τά όποια τόνιζαν κυρίως ή αίσθηση της εγκαταλείψεως και της ελλείψεως συντηρήσεως. Με κατέτρυχε μια περιέργεια να δω ποιοι ζούσαν σ’ αυτό το μεσαιωνικό κτήριο, για το όποιο, λόγω της μακροχρόνιας εγκαταλείψεως, αποκτούσε κανείς την εντύπωση ότι επέστρεφε σε μια πραγματικότητα αιώνες πίσω. Χτυπήσαμε την πόρτα της εισόδου και μάς άνοιξε ένας μοναχός, τριάντα περίπου ετών, με πλούσια γενειάδα, ό όποιος μάς υποδέχθηκε πρόσχαρα και μάς υπέδειξε να περάσουμε πιο μέσα. Ήταν ό π. Ιερώνυμος, ό όποιος ήταν ρωσικής καταγωγής και προερχόταν από την Αθήνα. Αμέσως μετά εμφανίστηκε ένας άλλος μοναχός, υψηλός, με λίγα αραιά γένια στο πηγούνι και με μορφή σαφώς ταταρική. Αυτός ήταν μεγαλύτερος στην ηλικία από τον π. Ιερώνυμο και ονομαζόταν Σιλουανός, ένα όνομα πού τού είχε δώσει ό π. Σωφρόνιος εις ανάμνηση τού γέροντος του Σιλουανού τού Αγιορείτου. Αυτός μάς οδήγησε στη συνέχεια σε ένα μεγάλο δωμάτιο όπου βρισκόταν ό π. Σωφρόνιος.
Ό γέροντας, ό όποιος ήταν κανονικού αναστήματος, δεν είχε τίποτε το ξεχωριστό στην εμφάνισή του, είχε όμως ένα γαλήνιο βλέμμα και λεπτούς άριστο- κρατικούς τρόπους. Μάς μίλησε Γαλλικά, και αφού ό π. Πέτρος με συνέστησε στον γέροντα, εκείνος μάς ζήτησε να καθίσουμε μέσα στον πολύ απέριττο εκείνο χώρο. Καθίσαμε και επικράτησε για λίγο μία σιγή. Ό γέροντας με κοίταξε με το γαλήνιο βλέμμα του και με ρώτησε από πού προέρχομαι. Του είπα ότι είμαι από τη Θεσσαλονίκη. Ή πρώτη του ερώτηση, με μία συγκρατημένη ανυπομονησία, ήταν αν έχω επισκεφτεί το Άγιον Όρος. 
Ή απάντησή μου ότι είχα πάει εκεί πολλές φορές, και ότι γνωρίζω πολλούς Αγιορείτες πατέρες, και μάλιστα ότι προτού αναχωρήσω για το Παρίσι πήγα να πάρω την ευλογία του Άθω, άναψαν ακόμη περισσότερο την ανυπομονησία του γέροντος. «Με ποιό μοναστήρι συνδέεσθε περισσότερο;» με ρώτησε. Του απάντησα ότι έχω ιδιαίτερους δεσμούς με τη Μονή Διονυσίου, αλλά ότι πηγαίνω τακτικά και στις Μονές Αγίου Παύλου, Ιβήρων και Αγίου Παντελεήμονος. Ή απάντηση μου του εξήψε ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον να πληροφορηθεί περισσότερα σχετικώς προς το Άγιον Όρος. Με ρώτησε ιδιαιτέρως για τον ηγούμενο της Μονής Διονυσίου, τον π. Γαβριήλ, ό όποιος ήταν μία προσωπικότητα ευρέως γνωστή για την πνευματικότητα του. Δεν σταματούσε να έρωτά για Αγιορείτες πατέρες, τούς οποίους γνώριζε πολύ καλά και εκτιμούσε πολύ. Με άκουγε με πολλή προσοχή και τά μάτια του πρόδιδαν τη νοσταλγία πού έκρυβε ή ψυχή του για τον ιερό εκείνο τόπο. Θυμήθηκε τά χρόνια πού είχε περάσει στη Μονή Παντελεήμονος κοντά στον π. Σιλουανό, και στη συνέχεια το ερημητήριό του στη Νέα Σκήτη, κοντά στη Μονή Αγίου Παύλου, όπου εξομολογούσε τούς Αγιορείτες πατέρες. Θυμήθηκε τον π. Γεράσιμο Μενάγια, ένα διαπρεπή μοναχό της μονής αυτής, ό όποιος ήταν προηγουμένως χημικός στην Ελβετία, και με τον όποιο είχαν πνευματικές συζητήσεις. Ή ανάμνηση του ’Άθω γέμιζε την ψυχή του πνευματική νοσταλγία για έναν κόσμο, πού όπως ό ίδιος ομολογούσε, δεν επρόκειτο να τον βρει ποτέ ξανά στη ζωή του.
 Όπως μάς εξήγησε, ό λόγος πού έλαβε τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει το 'Άγιον ’Όρος ήταν ή επιθυμία του να εκδώσει το βιβλίο του για τον γέροντα Σιλουανό, και να το διαδώσει στον Δυτικό κόσμο, να καταστήσει δηλαδή ευρύτερα γνωστή την πνευματικότητα του μεγάλου αυτού ανθρώπου. Την εποχή πού συνάντησα τον π. Σωφρόνιο το έργο του για τον π. Σιλουανό κυκλοφορούσε σε ένα χονδρό, ακαλαίσθητο πολυγραφημένο τόμο. Ήταν μία πρώτη πρόχειρη έκδοση, μία πρώτη γνωριμία με τον πλούτο εκείνο της πνευματικότητας, ό όποιος στη συνέχεια θα γινόταν κτήμα χιλιάδων ανθρώπων σε χιλιάδες αντίτυπα και θα αποκάλυπτε μία νέα πτυχή της ορθοδόξου πνευματικότητας, για να αποδειχτεί ό ακένωτος και ατελεύτητος πλούτος της. Έως τότε δεν γνώριζα τίποτε γι’ αυτό το έργο, διότι ακόμη δεν πωλείτο στα βιβλιοπωλεία, κυκλοφορούσε μόνο σε πολύ μικρό αριθμό αντιτύπων από χέρι σε χέρι. Τότε άκουσα και τον π. Σωφρόνιο να μάς μιλάει με πολύ σεβασμό για τον γέροντά του και να μάς λέγει ότι σκοπός πλέον της ζωής του ήταν να καταστήσει γνωστή την πνευματικότητά του στον κόσμο.
Όση ώρα μέναμε με τον γέροντα τον κοίταζα με θαυμασμό και ευγνωμοσύνη, διότι ή πνευματική ευωδία πού εξέπεμπε με έφερνε και πάλι στην αγαπημένη μου ατμόσφαιρα του Αγίου Όρους, και ζωντάνευε στη μνήμη μου τούς όσιους πατέρες πού είχα γνωρίσει εκεί. Ό γέροντας Σωφρόνιος ήταν πραγματικός Αγιορείτης, όπως τέτοιοι ήταν και ό επίσκοπος Κασσιανός Μπεζομπράζοφ και ό π. Βασίλειος Κριβοσέιν. Το Άγιον Όρος δημιουργεί μια ιδιαίτερη πνευματική προσωπικότητα του μοναχού, διότι αποτελεί μία αιωνόβια κοινωνία με τούς δικούς της πνευματικούς κανόνες, έτσι όπως τούς έχει διαμορφώσει μία μακραίωνη ασκητική εμπειρία, βαπτισμένη στις διδαχές των ασκητών πατέρων και βεβαιωμένη με αγώνες πού τούς στήριζε ή νοερά προσευχή. Ή επίκληση του θείου ονόματος του Ιησού πλημμυρίζει τον τόπο με τη θεία Χάρη Του, αποδιώκει τούς δαίμονες και σκεπάζει ολόκληρη την αγιορείτικη αδελφότητα, την όποια καθιστά μία κοινωνία προσευχόμενων ανθρώπων. 
Από αυτή την κοινωνία προερχόταν και ό γέρων Σωφρόνιος, ό όποιος μέχρι τέλους της ζωής του παρέμεινε ένας Αγιορείτης και μετέδωσε το πνεύμα του ιερού εκείνου τόπου και στη δική του αδελφότητα. Κοντά του ένιωθα σαν να μην είχα απομακρυνθεί από τον Άθω. Μιλήσαμε για τούς μοναχούς, για τά μοναστήρια, για στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του ιερού τόπου, για λεπτομέρειες της αγιορείτικης ζωής. Μιλούσε ό γέροντας με μία έκδηλη νοσταλγία για όλα αυτά, μιλούσε για αυτά τά όποια είχε ζήσει και ήταν ή ίδια ή ζωή του. Ό πύργος στον όποιο ζούσε ό γέροντας με τούς πατέρες Σιλουανό και Ειρηναίο μου θύμισε αγιορείτικο κελί, με γέροντα και τη συνοδεία του.
Αυτή δεν ήταν ή τελευταία επίσκεψη μας στον γέροντα Σωφρόνιο, διότι επαναλήφτηκε και πάλι στις 17 Ιουνίου 1955. Ζήσαμε τις ίδιες πνευματικές στιγμές όπως και την προηγούμενη φορά. ’Ένιωσα και πάλι αυτό που είχα νιώσει πολλές φορές στο Άγιον Όρος συνομιλώντας με όσιους γέροντες μοναχούς, δηλαδή να εκπέμπει το σώμα τους μια πνευματική δύναμη και μια αίσθηση αγιότητας. Αισθανόσουν ότι συνομιλείς με έναν όσιο και ένιωθες την αγιότητα να σε περικυκλώνει. Δυστυχώς την εποχή εκείνη νομίζαμε ότι ή ύπαρξη αγίων δίπλα μας είναι μία αυτονόητη πραγματικότητα της ζωής μας, αργότερα όμως, όταν αυτοί οι άγιοι έφυγαν από τη ζωή, τότε συνειδητοποιήσαμε πόσο δεν είχαμε καταλάβει τί δώρο μάς είχε χαρίσει ό Κύριος. 
Τότε αισθανθήκαμε την έλλειψη τους, καθώς και το κενό πού έμεινε γύρω μας. Αυτό συνέβη και με τον γέροντα Σωφρόνιο. Μιλούσαμε με αυτή την όσια μορφή και νομίζαμε ότι είναι δεδομένο να υπάρχουν οι όσιοι δίπλα μας. Αργότερα κατανοήσαμε τί πνευματικό θησαυρό είχαμε χάσει. ’Έφθασε για μία ακόμη φορά ή ώρα να ζητήσουμε την ευλογία του γέροντα και να αποχωρήσουμε. Ενώ προχωρήσαμε για να φύγουμε αυτός μάς είπε: «Περιμένετε μία στιγμή», και πήγε σε ένα διπλανό δωμάτιο. Σε μερικά λεπτά επέστρεψε, κρατώντας στο χέρι ένα πολύ μικρό, πολύ παλαιό ωραίο βιβλιαράκι, δεμένο με κόκκινο δέρμα και στολισμένο με χρυσά έκτυπώματα. Στράφηκε προς εμένα και μου το προσέφερε: «Πάρτε το για να με θυμάστε» μου είπε. Ήταν ένα ελληνικό τετραευαγγέλιο, τυπωμένο στα Ιωάννινα το 1805, από τον διαπρεπή Έλληνα τυπογράφο Νικόλαο Γλυκύ. Με πλημμύρισε συγκίνηση. Του φίλησα το χέρι, πήρα το πολύτιμο δώρο, και το κρατώ ως σήμερα σαν ευλογία του γέροντος Σωφρονίου μέσα στο σπίτι μου.
Ή τελευταία φορά πού συνάντησα τον γέροντα Σωφρόνιο ήταν όχι στον πύργο του αλλά σε ένα άλλο μέρος. Ήταν ή Διακαινήσιμος εβδομάδα τού 1956. Μου τηλεφώνησε ό π. Πέτρος και μου είπε ότι ό π. Σωφρόνιος επρόκειτο να λειτουργήσει στο παρεκκλήσιο τού ρωσικού γηροκομείου της SAINTE GENEVIEVE DES BOIS και ότι αυτός θα πήγαινε στη θεία Λειτουργία και αν ήθελα να τον συνοδεύσω. Τού είπα ότι θα το έκανα με πολλή χαρά. Πραγματικά εγκαίρως το πρωί βρεθήκαμε στη θεία Λειτουργία. Στον ναΐσκο υπήρχαν λίγα γεροντάκια. Ό γέρων Σωφρόνιος λειτουργούσε μόνος του. Hταν εξαϋλωμένος. Το πρόσωπό του είχε μία πνευματική λάμψη και μία φωτεινότητα πού μου θύμισε αυτό πού λέγεται στον βίο τού άγιου Σέργιου τού Ράντονεζ, ότι οι μαθητές του Ισαάκ και Σίμων έβλεπαν εμβρόντητοι όταν λειτουργούσε ό άγιος να τον περιβάλλει ένα θείο φως. Κάτι ανάλογο μου έδειχνε ή αρπαγή τού γέροντος Σωφρονίου μέσα στη θεία άτμόσφαιρα της Λειτουργίας, όπου αισθανόταν να συλλειτουργούν μαζί του τά Χερουβείμ και τά Σεραφείμ. Έβλεπες ότι είχε φύγει από τη γήινη πραγματικότητα και ζούσε την άλήθεια των έπουρανίων. Τελείωσε ή θεία Λειτουργία και οι πιστοί άρχισαν ό ένας μετά τον άλλο να αποχωρούν από τον ναΐσκο. Μείναμε τελικώς μόνοι ό π. Πέτρος και εγώ. Σε λίγο ό π. Σωφρόνιος βγήκε από τη βόρεια πύλη τού ιερού και ήλθε και στάθηκε μπροστά στήν ιερή πύλη. Έκανε τρεις φορές τον σταυρό του, έβαλε τρεις μετάνοιες και στάθηκε μπροστά στην ωραία πύλη σιωπηλός για αρκετή ώρα βλέποντας ψηλά. Μία γαλήνια σιγή βασίλευε μέσα στον ναΐσκο. Τελικά γύρισε προς το μέρος μας και είπε με χαμηλή, πού μόλις ακουγόταν, φωνή: 
 «Είθε ή θεία αυτή Λειτουργία να μην είχε τελειώσει ποτέ...».
Φύγαμε γεμάτοι κατάνυξη, αυτή πού μάς είχε εμπνεύσει ό γέροντας με την ιερουργία και με τά λόγια του. Δεν τον είδα ποτέ ξανά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έφυγε από τη ζωή μου. Τά γραπτά του μένουν ως μία μόνιμη μαρτυρία της πνευματικής του παρουσίας μέσα μου. Οι ζωντανές αναμνήσεις πού έχω από αυτόν με τρέφουν σε στιγμές ακηδίας. Το 1987 τού έστειλα το βιβλίο μου, στο όποιο εξέδιδα τά έως τότε ανέκδοτα βιογραφικά κείμενα τού οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι Μου απάντησε στέλνοντάς μου το δικό του έξοχο βιβλίο «Όψόμεθα τον Θεόν καθώς έστί με μία ευγενική αφιέρωση: 
«Με Αγάπη και πολλές προσευχές, ί Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος, 6 Ιανουάριου 1988 (Το βιβλίο αυτό είναι μία συνέχεια της ασκητικής και μυστικής παραδόσεως τού ρωσικού αγιορείτικου μοναχισμού, έτσι όπως άριστα τον εκπροσώπησαν στον 20ό αιώνα ό γέρων Σιλουανός και ό αντάξιος μαθητής του γέρων Σωφρόνιος. Είμαι ευτυχής διότι οι προσευχές της αφιερώσεως, πού μού έγραψε στο βιβλίο του, με συνοδεύουν στη ζωή μου. Ό Γέρων Σωφρόνιος, τον όποιο ίσως κάποια ημέρα ή Ορθόδοξος Εκκλησία μας αναγνωρίσει ως όσιο, μένει για πάντα ζωντανός στη μνήμη μου και στην ψυχή μου.
πηγή:ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ. ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΒΙΩΜΑΤΑ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΤΑΧΙΑΟΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝ ΠΛΩ.