Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

τρελογιαννης

Φάτσες ψημένες από τον ήλιο κι όχι μαραζωμένες απ' τα ηλεκτρικά. Μα θέλουν, σώνει και καλά, να μας κάνουνε Ελλάδα χωρίς ήλιο, όπως οι Εγγλέζοι θέλανε σκορδαλιά χωρίς σκόρδο.

Πώς "κρύφτηκαν" Τσίπρας και Κοτζιάς από τους Ομογενείς στη Νέα Υόρκη


 
EKTAKTO: OΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΚΟΤΖΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΚΑΘΩΣ Η ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ ΒΡΑΖΕΙ, ΕΠΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΤΗΣ ΔΕΞΙΩΣΗΣ ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΟΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ!
ΤΟ ΜΕΤΕΦΕΡΑΝ αντι για το Προξενείο στο Millenium Hilton NY1, UN Plaza, New York, NY 10017, στο Diplomat Ballroom, ΌΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ προσβαση στον κοσμο χωρις διαπιστευση! χουντα!!!!!!!
H αμεση αντίδραση της Ομογένειας και της Παμμακεδονικής ΑΝΑΓΚΑΣΑΝ την πρώτη φορά αριστερά να ΚΡΥΦΤΕΙ!
κ. ΤΣΙΠΡΑ εισαι ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΜΕΡΙΚΗ , ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ και όπου υπάρχουν ΕΛΛΗΝΕΣ! ΜΟΝΟ ΣΤΑ Σκόπια είστε ευπροσδεκτοι!

H ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΗΠΑ με μία ιστορική ομόφωνη απόφαση χαρακτηρίζει τον Ελληνα Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΥΣ στις ΗΠΑ!
Dimitris Filippidis

Γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους «Ζάκ» μούγκα


Εὐτυχῶς ποὺ δὲν ἔχω τόσους καρδιακοὺς φίλους ὅσους ὁ Ζάκ. Ἐκτὸς ἀπὸ ὁροθετικός, χρήστης βαρέων ναρκωτικῶν καὶ κλέφτης, ποὺ κυκλοφοροῦσε μέσα στὴν πρέζα καὶ τὴν βρῶμα στὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν, τί ἄλλο θά ἔπρεπε νά εἶναι γιά νά τοῦ πιάσῃ κάποιος τὸ χέρι καί νά τόν βοηθήσῃ. Τόσοι καλοὶ φίλοι;;;;;
Οἱ μετὰ θάνατον ἐξωραϊσμοὶ τῆς πολιτικῆς δολοφονίας μίας κοινωνίας εἶναι ἐμετικοί, ἀπὸ ὅπου κι ἂν προέρχονται. Ἡ πρέζα καὶ ἡ παραβατικότητα δὲν εἶναι τρόπος ζωῆς ῥὲ μάγκες!
Ντρέπομαι γιὰ μία κοινωνία ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ συζητήσῃ γιὰ τὰ αὐτονόητα χωρὶς φανατισμό. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάντιά μας! Ὅσο καργιόληδες καὶ σκατένιοι στὴν ψυχὴ εἶναι αὐτοὶ ποὺ τὸν κτυποῦσαν ὅταν ἦταν στὰ γόνατα, τόσο ψεύτικη εἶναι καὶ ἡ ἀντίδρασις ὅσων βιάστηκαν νὰ βγάλουν συμπεράσματα γιὰ πολιτικὴ σκοπιμότητα.
Ἀπὸ προχθὲς ἔχουν πεθάνη ἄλλοι 20 «Ζάκ» σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Ἡ διάλυσις τοῦ κοινωνικοῦ κράτους, ἡ ἀνυπαρξία ἀποτελεσματικῆς Δικαιοσύνης, οἱ ἀνύπαρκτες δομὲς ὑγείας καὶ ἡ ἀνοργανωσιὰ σὲ κάθε ἐπίπεδο σκότωσαν τὸν Ζάκ, ὅπως σκοτώνουν κάθε ἡμέρα λίγο λίγο τους πάντες σὲ αὐτὴν τὴν χώρα.
Μπορεῖ νὰ μὴν εἶσαι φορέας τοῦ HIV, μπορεῖ νὰ μὴν εἶσαι «ἀδερφή», μπορεῖ νὰ μὴν εἶσαι ληστὴς (ἔ, λίγο κλέφτης πρέπει νὰ γίνῃς γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃς), μπορεῖ νὰ μὴν εἶσαι πρεζόνι, ἀλλὰ τὸ ἴδιο θὰ λιώσης στὴν χώρα τῶν πολιτικῶν ἀποβλήτων.
Ῥῆνος Ἐλευθέριος

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

ΞΥΠΝΑ ΕΛ-ΛΗΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο

Στο βάθος είναι όλη η ουσία...η επιφάνεια είναι απλώς η βιτρίνα!

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες και νερό

Το αντεστραμμένο προσωπείο του ανθρωπισμού

«Όλος ο κόσμος λέει ψέματα. Εκείνο που χρειάζεται είναι να τα λέει κανείς με όμορφο τρόπο»

Les Justes, Albert Camus

Joseph Mallord William Turner, The Eddystone Lighthouse in a Storm by a Full Moon 1813. 

Ο άνθρωπος κουβαλάει μέσα του κάτι το ιδιαίτερα αποκρουστικό. Δεν εννοούμε τη ζέχνα που βγάζει η κατάσταση της βιολογικής του φθοράς. Ούτε την απώθηση που γεννάει η επίδραση του χρόνου στα ματαιόδοξα λικνίσματα της ήβης. Αυτό είναι μοίρα, και η μοίρα είναι ελπιδοφόρα γιατί εξισώνει τους βροτούς. Ούτε εννοούμε τη δυσαρέσκεια που γεννάει η ματαιοπονία της μασκαρεμένης πόζας των αυτοπαθών εγωιστών. Ούτε κάνουμε λόγο για την τρομερή του ικανότητα να εκλογικεύει τον θάνατο των συνανθρώπων του. 

Να μετατρέπει τις εκατόμβες των ψυχών σε λογιστικό συντελεστή.

 Όσο θηριώδης και αν είναι η ικανότητά του να ποσοτικοποιεί το όφελος από τον θάνατο ενός νηπίου, τίποτα δεν είναι τόσο αποκρουστικό όσο η τερατώδης ιδιότητά του να είναι διπλοπρόσωπος. Άλλωστε μάθαμε να συμβιώνουμε με τον λελογισμένο φόνο. Γίναμε φίλοι του. Συνηθίσαμε το μαζικό έγκλημα και πλέον δεν προκαλεί δέος. Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι τόσο αποτρόπαιο όσο η τερατώδης όψη του ανθρωπισμού. Αυτή η εκλεπτυσμένη ικανότητα του ανθρώπου να διαστρέφει τα νοήματα της ευγένειας και της αρετής μετατρέποντάς τα στον εφιάλτη του αντιθέτου τους. Τίποτα δεν έβλαψε τον άνθρωπο όσο η αγάπη του για την ανθρωπότητα. Και τίποτα δεν έκανε τόσο κακό όσο η καλοσύνη προς τον άνθρωπο. Και ιδού πως από τις κορυφογραμμές των αιώνων θα στηθεί το έσχατο κατηγορητήριο. 

Ο άνθρωπος είναι ένοχος γιατί είναι υποκριτής. Από τις πάνδημες τερατογονίες που συνοδεύουν την ανθρώπινη κατάσταση η αποκρουστικότερη όλων είναι η αστείρευτη ικανότητα να ξεριζώνει τις έννοιες από την ουσία τους διαστρέφοντάς τες στην ανάποδή τους κατάσταση. Ακόμα και τα άγρια θηρία στερούνται αυτή την εξαίρετη τέχνη να κατασπαράζουν τα θύματά τους με ένα φιλί. Να τα προδίδουν λέγοντας ότι τα αγαπούν. Ο άνθρωπος αυτό μπορεί και το κάνει διαρκώς.

 ¤ Ο φόνος λένε ότι είναι η μεγαλύτερη από όλες τις αμαρτίες. Είναι η μόνη που δεν μπορεί να αποκατασταθεί. Η ιστορία άλλωστε ξεκίνησε με την υπέρτατη μορφή δολοφονίας: την αδελφοκτονία. Έκτοτε το στίγμα του Κάιν συνοδεύει τους απογόνους του. Η δολοφονία είναι ένα εξαίρετο γεγονός. Είναι αμφίβολο αν θα βρεθεί ποτέ ένας τρόπος να συστηματοποιηθεί ή να γίνει έργο μαζικής παραγωγής. Οι ναζί ξέρουμε ότι το προσπάθησαν. Αλλά απέτυχαν. Ακόμα και στα εργοστάσια του φόνου η δολοφονία των εκτοπισμένων ήταν για τον καθένα ένα ξεχωριστό και ανεπανάληπτο γεγονός. Στην πραγματικότητα η αριθμητική των νεκρών καταρρέει από την επίγνωση της απαρίθμησής της. Είναι όμως η δολοφονία πάντοτε η πιο αποκρουστική πράξη; Ο Καμύ έλεγε ότι όχι πάντοτε. Στο έργο του «Οι Δίκαιοι», ο Καμύ θεατροποιεί ένα πραγματικό φόνο στη Μόσχα του 1905. Τη δολοφονία του Μεγάλου Δούκα Σέργιου από μια ομάδα του τμήματος των Εσέρων, του στυγνού κυβερνήτη της Μόσχας και θείο του τσάρου Νικόλαου Β’. Αλλά δεν γράφουμε εδώ θεατρολογία. Δεν μας ενδιαφέρει να αναλύσουμε ένα θεατρικό έργο αλλά να μιλήσουμε για ένα βδέλυγμα. Ο Καμύ βρήκε τον τρόπο να το κάνει αυτό. Στο έργο του «Οι Δίκαιοι» βρήκε την ευκαιρία να βασανιστεί επάνω σε ένα βαθύτερο φιλοσοφικό πρόβλημα: υπάρχει δίκαιος φόνος; Μπορεί το κακό να είναι αθώο; Ο Καμύ φλέρταρε με την ιδέα πως μπορεί. Πράγματι υπάρχει, είπε, δίκαιος φόνος, και πρότεινε ως εναλλακτική πιθανότητα τον φόνο που ξεπλένει όλους τους φόνους. Οι νεαροί ήρωες του Καμύ βρήκαν τον τρόπο να εξιλεώσουν τη δολοφονία του συνανθρώπου τους ανταλλάσσοντας την ζωή του με ότι πιο πολύτιμο διέθεταν οι ίδιοι. Την ζωή τους για να πάρουν μια ζωή. Επί της ουσίας η λύση του Καμύ είναι η ενεργητική αυτοκτονία. Αυτή, που όταν σχεδόν έναν αιώνα μετά, έλαβε μορφή στο πρόσωπο των νεαρών Ευρωπαίων λούμπεν μαχητών του ISIS, οι ευαίσθητοι αρθρογράφοι των ανθρωπιστικών φυλλάδων βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν «ισλαμοφασισμό». Ασφαλώς οι ρώσοι μηδενιστές του Καμύ διαφέρουν ποιοτικά από τους μαχητικούς ισλαμιστές. Εκείνοι εξάλλου δεν είναι «δυτικοί», ούτε δεσμεύονται από το βάρος του δυτικού πνεύματος. Για αυτούς μέλημα τους είναι να είναι «δίκαιοι» απέναντι στον Θεό. Οι «ντελικάτοι» δολοφόνοι του Καμύ ξεχωρίζουν από τον διπλοπρόσωπο ανθρωπισμό γιατί δεν ήταν διατεθειμένοι να υποκριθούν για να δολοφονήσουν. Ακόμα και αν ο Μεγάλος Δούκας ήταν ένας στυγνός δολοφόνος, ένας χασάπης του ρωσικού λαού, οι δίκαιοι του Καμύ ήταν πολύ ευαίσθητοι για να του ανταποδώσουν στα ίσα το τίμημα της ενοχής του. Δεν παραγνώριζαν το γεγονός ότι ακόμα και αν επρόκειτο να διέπρατταν ένα φόνο στο όνομα της «ελευθερίας», αυτό δεν έπαυε να σημαίνει ότι έτσι αναιρούσαν την αρχική τους επιδίωξη. Η υπόθεσή τους έπρεπε να είναι υπόθεση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η υποκρισία τους ήταν ξένη. Η Ντόρα, αυτή η λεπτοκαμωμένη συνωμότρια λέει στον Καλάγιεφ, «εγώ δεν αγαπώ τις μεταμφιέσεις». Οι δίκαιοι του Καμύ δεν είναι διατεθειμένοι να «μεταμφιεστούν» για να διαπράξουν φόνο. Δεν παραγνωρίζουν το γεγονός ότι η υπόθεσή τους αφορά όλη την ανθρωπότητα. 

Όπως λέει ο Στέπαν: «όσο και αν μονάχα ένας άνθρωπος είναι δούλος στην γη εγώ δεν θα πάψω να σκέφτομαι την ελευθερία». Στο κάτω της γραφής και ο Μέγας Δούκας είναι ένας άνθρωπος. Το μαρτύριο των δίκαιων του Καμύ δεν είναι πως διαπράττοντας στο όνομα της αγάπης ένα φόνο διακινδυνεύουν να γίνουν το ίδιο υποκριτές με το στυγερό τους θύμα. Το μαρτύριο τους είναι πως δεν δέχονται να συμφιλιωθούν με την αντίφαση. Αναλαμβάνουν το φορτίο της ενοχής τους και το ξεπληρώνουν με το τίμημα της ζωής τους. Ο Καλάγιεφ λέει, «έγινα επαναστάτης γιατί αγαπώ την ζωή», θα αφαιρέσει επομένως μια ανθρώπινη ζωή από αγάπη για την ζωή. Ο Στέπαν, ο αγωνιστής της δράσης, τον διορθώνει, «δεν αγαπώ τη ζωή, αλλά τη δικαιοσύνη, που είναι πάνω από τη ζωή». Θα σκοτώσουν λοιπόν όχι γιατί αγαπάνε τη ζωή ή τον εαυτό τους αλλά γιατί είναι δίκαιοι και θα πρέπει να καταβάλουν το τίμημα για να αποδείξουν τη δικαιοσύνη τους. Η Ντόρα λέει ότι ένας αληθινός επαναστάτης δεν αγαπάει ποτέ την ζωή του. Θα σκοτώσουν λοιπόν για τη δικαιοσύνη, όχι από αγάπη για τη ζωή. Και η δικαιοσύνη τους δεσμεύει μέχρι το απώτατο σύνορο. Θα δώσουν ζωή για να πάρουν ζωή. Πριν τραβήξει ο δήμιος τον μοχλό της αγχόνης, ο Καλάγιεφ γέρνοντας αδιάφορα το κεφάλι του «κούνησε το πόδι του να φύγει λίγη λάσπη που είχε λερώσει το παπούτσι του». Οι ντελικάτοι δολοφόνοι μπόρεσαν και ξεμπέρδεψαν με την βδελυγμία του κόσμου τινάζοντας την υποκρισία από μέσα τους όπως ο Καλάγιεφ τίναξε να φύγει η λάσπη από το παπούτσι του. Δεν κάνανε τον κόσμο καλύτερο. Αδιαφορώντας όμως για την ζωή τους και τον θάνατο μπόρεσαν να γλυτώσουν από το απόλυτο κακό, να γίνουν υποκριτές σκοτώνοντας στο όνομα της αγάπης για τον άνθρωπο. Ο φόνος λένε ότι είναι η μεγαλύτερη από όλες τις αμαρτίες. Δεν φαίνεται να συμφωνούνε όλοι. Ο Δάντης στην Divina comedia έβαλε στο έσχατο επίπεδο της Κόλασης, στα παγωμένα νερά του Κωκυτού, να τιμωρούνται οι διπλοπρόσωποι και οι προδότες. Εκεί συνάντησε την ψυχή του Ιούδα, «που πιότερο παίδευε» απ’ όλους το τέρας με τα «έξι μάτια και τα τρία σαγόνια» ξεγυμνώνοντας με τις δαγκωματιές του την πλάτη. Εκεί ο Δάντης βρήκε τον μεγαλύτερο ένοχο της ανθρωπότητας. Την υποκρισία. O Χέρμαν Mέλβιλ έλεγε: “Το απόλυτο κακό δεν έχει τίποτα κοινό με το αισχρό ή το αισθησιακό”. Το απόλυτο κακό δεν έχει τίποτα κοινό με την κοινωνία των ανθρώπων. Το απόλυτο κακό δεν γνωρίζει τίποτα από την ιδέα της ισότητας, της αδελφοσύνης και της δικαιοσύνης. Ούτε γνωρίζει από συγκεκριμένα χρώματα, ιδεολογίες ή παρατάξεις. Το απολυτό κακό βρίσκεται στον άμβωνα της εκκλησίας, μεταξύ των κρατούμενων του Άουσβιτς στην ουρά για τα κρεματόρια, στα φιλανθρωπικά σουαρέ των κύκλων για την αλληλεγγύη και στις διαδηλώσεις με σφιγμένες γροθιές για τον αγώνα κατά του κακού. Το απόλυτο κακό δεν γνωρίζει τη γλώσσα των ανθρώπων. Είναι παντού, είσαι εσύ. “God bless Captain Vere!”, Billy Budd, (1888). Herman Melville 18/9/2018, Αγρίνιο, οδό Μαβίλη και Καλλέργη, το απόλυτο κακό στην πιο αγνή του μορφή. 

¤ (Η παράγραφος αυτή προστέθηκε στο κείμενο λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Ζαχαρία Κωστόπουλου στις 21/9/2018 στην Ομόνοια). 

Ο τρόμος δεν είναι ότι οδεύουμε προς την εξαχρείωση των αισθήσεων, όσο ότι τη θέση της αθωότητας έχει αναλάβει ο εκλεκτικός ανθρωπισμός. Ζούμε τους καιρούς όπου η συγκίνηση παρέχεται μόνον με εισιτήριο την ιδεολογία. Η ευαισθησία των ένθεν και εκείθεν είναι πλέον απροκάλυπτα επιλεκτική. Από την μία ο Φύσσας, από την άλλη ο Νικόλας, για τους μεν ο Ζακ για τους άλλους η Μυρτώ. Την κάθε παράταξη συγκινεί μόνον η απώλεια εκείνων που την επιβεβαιώνουν ιδεολογικά. Σε αυτό το δίπολο ο πραγματικός χαμένος είναι το οικουμενικό αίτημα “για όλους τους ανθρώπους για κάθε πληγωμένο”. Αν και φαινομενικά μόνον μπορούμε να κάνουμε λόγο για μια κάποια αναβίωση του δίπολου “αριστερά” – “δεξιά” (το οποίο σπεύδει ήδη να ψηφοθηρεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ), αυτό που στην πραγματικότητα αντιπαραβάλλεται μπροστά μας είναι δύο νέες διαφορετικές μορφές “δεξιάς”. Η “δεξιά” του ριζώματος και η “δεξιά” του ξεριζώματος. Η κάθε μία από αυτές θέλει να επιβάλει τον δικό της ετσιθελισμό. Ευρωπαϊκό και “κοσμοπολίτικο” για τους μεν, μυωπικό και αντιρεαλιστικό για τους άλλους. Τρεμοπαίζει το φως από το καντηλάκι της αθωότητας…
 πηγή
Αθανάσιος Γεωργιλάς

Μην είστε κορόιδα, ξυπνήστε!

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.
 Αντί να αντιστέκεστε στους ληστές είναι καλύτερα να τους διευκολύνετε! Ακόμα καλύτερα θα ήταν, να αρχίσετε και εσείς να ληστεύετε τους άλλους για να σας έχουν όλοι σε εκτίμηση!

Δεν έχετε καταλάβει ακόμα ότι ζείτε στην παράλογη εποχή του συριζαίικου ακτιβισμού και της κοσμοθεωρίας των αντεστραμμένων ειδώλων; 

Στον ανήθικο κόσμο της επικράτησης του ληστή, του ανώμαλου, του ψεύτη, του πούστη και του υποκριτή; 
Αυτή είναι τώρα η εποχή τους!
Γ.Γ.Γ

Μοναδική παράσταση από πιτσιρικά με γιουκαλίλ

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, παιδί, λουλούδι, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
Να γυρίζεις τη γης, να βλέπεις - να βλέπεις και να μην χορταίνεις- καινούργια χώματα και θάλασσες κι ανθρώπους και ιδέες, και να τα βλέπεις όλα για πρώτη φορά, να τα βλέπεις όλα σα για τελευταία φορά, με μακρόσερτη ματιά, κι έπειτα να σφλανάς τα βλέφαρα και να νιώθεις τα πλούτη να κατασταλάζουν μέσα σου ήσυχα, τρικυμιστά, όπως θέλουν....
Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

ένα "ευχαριστώ" και ένα αντίο...


Αφού σώθηκε και θεραπεία από μια ομάδα κτηνιάτρων και βιολόγοι, ένας κόνδορας επιστρέφει στην "άγρια" ζωή.. Πριν την πτήση του, παίρνει χρόνο για να παρατηρήσει και να εκτιμήσει την απεραντοσύνη που τον περιμένει, και να στραφεί σε αυτούς που τον βοήθησαν, ως ένα "ευχαριστώ" και ένα αντίο...

Ένας βουδιστής ιερέας καλείται από το Χριστό στην Ορθοδοξία

Αφήγηση του Nilus Stryker
Σημείωση του Webmaster της αρχικής αγγλόφωνης σελίδας: Η ιστορία του Nilus είναι μία από τις πολλές που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για ένα φαινόμενο της εποχής μας. Τον Nilus τον γνώριζα από την καιρό που ήταν Βουδιστής. Εγώ πάλευα να αφομοιώσω τις ίδιες διδασκαλίες κάτω από τον ίδιο δάσκαλο. Δεν έφτασα εκεί που έφτασε ο Nilus, διότι όταν ο δάσκαλος μου είπε πως η περαιτέρω πρόοδος απαιτούσε την διακοπή κάθε άλλης πνευματικής αναζήτησης, η συνείδησή μου ξύπνησε και μου απαγόρευσε να το κάνω, καθώς επίσης με κατεύθυνε πίσω στον Χριστό και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο κοινός παρανομαστής σε όλες αυτές τις ιστορίες φαίνεται να είναι πως αν ένας άνθρωπος έχει ήδη βιώσει κάποια ουσιώδη επαφή με το Ευαγγέλιο του Χριστού, τότε η πνευματική του πρόοδος θα εμποδιστεί σε κάποιο σημείο, ώσπου το άτομο αυτό να επιστρέψει στον Χριστό.

Υπήρξα Βουδιστής επί δέκα χρόνια. «Χειροτονήθηκα» μετά από επτά χρόνια μελέτης με τον δάσκαλό μου σε μια μικρή οικογενειακή γραμμή του Nyingma του Vajarayana (Θιβετιανού) Βουδισμού.



Είχα ένα Πνευματικό Δάσκαλο στην γραμμή αυτή τον οποίον αγαπούσα και συνεχίζω να αγαπώ. Ήταν, και συνεχίζει να είναι, παράδειγμα καλοσύνης στη ζωή μου. Χάρη στην δική του καθοδήγηση, άρχισα να βλέπω τον κόσμο πιο καθαρά και μεγαλόψυχα. «Χειροτονήθηκα» Ngakpa της γραμμής Nyingma. Το Ngakpa είναι ταντρική «χειροτονία» (ιεροσύνη) η οποία αν και έχει όρκους (damsig), αυτοί δεν προϋποθέτουν παρθενία ή αποχή από κρέας και αλκοόλ. Οι sangha μας δεν ήσαν αρνητές του σώματος, μόνο ακολουθούσαν την βασική μάθηση του tantra και dzogchen: και τα δύο αυτά βασίζονται στην μεταμόρφωση και όχι στην άρνηση του σώματος, καθώς και στις αιφνίδιες στιγμές ενόρασης οι οποίες τρεμοπαίζουν σε διάρκεια και ένταση και οδηγούν σε rigpa (κατάσταση νοός και αντίληψης που βασίζεται στην χαλάρωση που μας εισάγει στην φυσική κατάσταση διαφώτισης). Οι στιγμές εκείνες εγείρονταν δια της ενεργούς επέμβασης του δασκάλου μας, ή δια της ικανότητάς μας να μπαίνουμε «χαλαρά» μέσα στην υφή και την ποιότητα της εμπειρίας του «είναι» και του «μη-είναι» που ήταν το αποτέλεσμα των πρακτικών που είχαμε μάθει. Με το πέρασμα του χρόνου, οι στιγμές αυτές εξελίσσονται σε μια θεώρηση του κόσμου με όλο και περισσότερη καλοσύνη, ευγνωμοσύνη και συμπόνοια. Ο δάσκαλός μου συνήθιζε να λέει πως ο Βουδισμός είναι κατά 99% μέθοδος και 1% αλήθεια. Στον Βουδισμό, οι πρακτικές χρησιμοποιούνται για να αναπτυχθεί η διαύγεια και μια αίσθηση επαγρύπνησης που σε βοηθούν να διακρίνεις μια πραγματικότητα που δεν είναι διαστρεβλωμένη από νευρωτικά μυαλά και τις συνήθειες εξ αντιδράσεως. Ήμασταν μια μη-λειτουργική γραμμή, εφαρμόζαμε μόνο την «καθιστική σιωπή» και τραγούδια γιόγκικα, προσευχές-mantra, και επιλεγμένες ψυχο-πνευματικές φυσικές ασκήσεις στον πυρήνα της πρακτικής μας. 
Πήγαινα σε προσκυνήματα σε ιερούς τόπους του Νεπάλ και συμμετείχα σε απομονώσεις με τον δάσκαλό μου και τις αδελφές και αδέλφια «vajra» από την Αμερική και την Ουαλία. Τα απομονωτήρια αυτά – είτε συνεργαζόμενα είτε μεμονωμένα – έδιναν πολύ μεγάλο νόημα στη ζωή μου. Και μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα πως βίωσα κάποια «ανοίγματα» απόψεως, διευρύνσεις προοπτικής και εμπειρίες που αποδίδω στον δάσκαλό μου και τις πρακτικές που μου δόθηκαν. Ένα απόγευμα στα τέλη Ιανουαρίου του 1999, πήγα στον βωμό μου για την τακτική ημερήσια πρακτική μου. Συνήθιζα να αρχίζω με ένα γιόγκικο τραγούδι, έλεγα την προσευχή mantra, και μετά έκανα καθιστική σιωπή. Άναψα τα κεριά στον βωμό μου, και αφού τελείωσα το τραγούδι και την προσευχή μου, προχώρησα στην άσκηση σιωπής. Δεν μπορώ να πω πόση ώρα ακριβώς καθόμουν έτσι, όταν άκουσα ολοκάθαρα την φωνή μου να ξεστομίζει, με δικά μου λόγια, «Μου λείπει ο Ιησούς». Το είπα μεγαλόφωνα. Έμοιαζε σαν να βγήκε μέσω εμού, και όχι σαν να το πρόφερα εγώ ο ίδιος, όμως δεν επρόκειτο για έξωθεν φωνές. Ήταν ξεκάθαρο πως εγώ το είπα. Όταν είπα «Μου λείπει ο Ιησούς» αισθάνθηκα να γεμίζω με μια λαχτάρα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το ονομάσω. Άλγος. Πονούσα μέσα μου. Αισθανόμουν αυτόν τον απόλυτο νόστο και δεν το πίστευα.
Προσπάθησα να συγκεντρώσω την προσοχή μου και την επαγρύπνηση, για να συνεχίσω τον διαλογισμό μου. Συχνά, κατά την διάρκεια του διαλογισμού, τυχαίνουν κάποιες ασυνήθιστες διαισθήσεις, οσφρήσεις, οπτικές απάτες, ίσως και ηχητικές: πρόκειται για ψυχο-πνευματικές ανωμαλίες που μας αποπροσανατολίζουν κατά την διάρκεια των σκέψεών μας και που εκπαιδευόμαστε να τις παρατηρούμε αποστασιοποιημένοι. Οι σκέψεις έρχονται και πάνε μεν, αλλά η μέθοδος που εφάρμοζα επιδίωκε να μην προσκολλάται σε οποιαδήποτε σκέψη που θα με οδηγούσε σε μια εσωτερική αφήγηση ή ιστορία… Έτσι, έκανα μια απόπειρα να θεωρήσω αυτή την εμπειρία σαν ένα nvam (εμπειρία διαλογισμού) και να μην της δώσω και πολύ σημασία. Δεν κατάφερα όμως να ξανασυγκεντρωθώ, ούτε να χαλαρώσω. Σηκώθηκα από τη θέση μου. Σκέφθηκα πως μάλλον πρόκειται για προβολές από στιγμιότυπα της παιδικής μου ηλικίας. Παιδιάστικα πράγματα μανούλας-πατερούλη, και αγάπης που δεν χόρτασα ενώ την επιζητούσα σαν παιδί… Ναι, σίγουρα θα είχε σχέση με την Χριστιανοσύνη των παιδικών μου χρόνων… Αν και οι γονείς μου ήταν νομιναλιστές Χριστιανοί, είχα ανατραφεί ως Πρεσβυτεριανός λόγω της κοντινής απόστασης της εκκλησίας από το σπίτι μας. Οι γονείς μου πάντως δεν ήταν από αυτούς τους φανατικούς και επικριτικούς Χριστιανούς. Τερμάτισα την άσκησή μου και πήγα στην κουζίνα, όπου άρχισα να πλένω τα πιάτα. Έκανα και μερικές δουλειές του σπιτιού και δεν το σκεφτόμουν ιδιαίτερα, με εξαίρεση την συνεχιζόμενη αίσθηση πόνου που δεν έλεγε να ελαττωθεί. Στάθηκε αδύνατο να αποτινάξω την εμπειρία, όσο επίμονα και αν το προσπαθούσα. Συνέχιζα να έχω μέσα μου εκείνον τον τρομερό πόνο που δεν μπορούσα να αγνοήσω, ούτε να εξηγήσω. Δεν το ανέφερα στην σύζυγό μου, όμως, ούτε μπορούσα να σταματήσω να το σκέπτομαι, ούτε να βρω ανακούφιση από το άλγος και τον πόνο. Περάσαμε μια συνηθισμένη βραδιά, είδαμε λίγη τηλεόραση, κουβεντιάσαμε, και μετά πήγα στο ατελιέ μου να ζωγραφίσω. Είμαι ζωγράφος, και το ατελιέ μου επικοινωνεί με την αγροικία μας, και πολλές φορές κοιμάμαι εκεί όταν ζωγραφίζω μέχρι αργά. Ύστερα από μερικές άκαρπες προσπάθειες πάνω σε ένα καμβά που είχα αρχίσει, πήγα για ύπνο. Εκείνη τη νύχτα, στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα, ξύπνησα από μια «παρουσία» μέσα στο δωμάτιό μου. Ήταν ο Νόστος. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το αποκαλέσω. Ένοιωσα μια «παρουσία νόστου» μέσα στο δωμάτιο. Ανησύχησα, μήπως κάποιος είχε μπει κρυφά μέσα στο σπίτι. Βγήκα από το κρεβάτι και έλεγξα όλα τα δωμάτια του σπιτιού. Δεν υπήρχε κανένας άλλος (εκτός από την σύζυγό μου) μέσα στο σπίτι, και αυτή κοιμόταν βαθειά. Αποφάσισα – μιας και ξαγρύπνησα – να κάνω καμία άσκηση, έτσι πήγα στον βωμό μου στο ατελιέ μου. Έκανα διαλογισμό για περίπου τριάντα-σαράντα πέντε λεπτά και επέστρεψα στο κρεβάτι μου. Το επόμενο πρωί έλεγξα αν όλες οι πόρτες ήταν κλειδωμένες, και κάπως διστακτικά έριξα μια ματιά σε όλο το σπίτι, μήπως και βρω κάτι που να εξηγούσε εκείνη την «παρουσία». Κατοικίδια δεν έχουμε, οπότε, ρώτησα την Νταϊάν αν είχε σηκωθεί την νύχτα για κάποιον λόγο. Κοιμόταν συνεχώς. Με ρώτησε αν συμβαίνει κάτι. Της είπα πως είχα σηκωθεί μέσα στη νύχτα, και πως δεν μπόρεσε να με πάρει ο ύπνος για κάμποση ώρα. Δίστασα να της πω οτιδήποτε περί της αίσθησης μιας «παρουσίας». Δεν ήθελα να την τρομάξω, και ούτε ήθελα να με περάσει για τρελό. Την επόμενη νύχτα πάλι μου «φώναξε» να ξυπνήσω. Δεν μπορώ να σας πω ακριβώς πώς αισθανόμουν, μόνο πως υπήρχε αυτή η «παρουσία» μέσα στο δωμάτιο. Δεν ήταν φώτα, δεν ήταν παραισθήσεις, δεν ήταν θόρυβοι, δεν ήταν φανφάρες, δεν ήταν τίποτε σχιζοφρενικό (απ’ όσα μπόρεσα να καταλάβω), όμως ήταν σίγουρα η αίσθηση πως κάποια παρουσία με καλούσε να ξυπνήσω. Μπορώ να το περιγράψω μόνο σαν «παρουσία Νόστου». Πονούσα μέσα μου, και νοσταλγούσα κάτι που δεν μπορούσα να περιγράψω… Ένοιωθα εκατομμύρια μίλια μακριά από την εστία μου. Οφείλω να επισημάνω πως η ζωή μου ήταν αρκετά ευτυχισμένη. Η σύζυγός μου (ηλικίας εικοσιπέντε) και εγώ είμαστε ερωτευμένοι. Είμαστε και οι δύο ζωγράφοι, και κάναμε καλές δουλειές στον τομέα αυτό. Είχαμε μια μικρή αγροικία σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη της Βορείου Καλιφόρνιας, κοντά στο Σαν Φρανσίσκο που αγαπούσαμε. Είχα ένα υπέροχο πνευματικό δάσκαλο και είχα πάρει όρκους και ήμουν αφοσιωμένος στην Βουδιστική Γραμμή και στο μονοπάτι του. Και ήμουν αρκετά υγιής, για άντρα πενήντα-κάτι ετών και χοντρό. Γενικά, όλα ήταν ΟΚ. Καμία μεγάλη κρίση. Τίποτα που να συσχετιζόταν με την εμπειρία που περνούσα, ή την απίστευτη αίσθηση νόστου που ένοιωθα. Σαν να ήμουν ερωτευμένος, χωρίς να γνωρίζω με ποιόν ή με τι. Σαν να ήμουν έφηβος ερωτευμένος. Δεν μπορούσα να σταματήσω αυτόν τον πόνο, τον νόστο, το μπέρδεμα. Όλα ξεκίνησαν, όταν πρωτοείπα «Μου λείπει ο Ιησούς», όμως δεν παραδεχόμουν πως αυτό ήταν πράγματι η πηγή αυτού του πόνου. Πρέπει να ήταν κάτι άλλο. Αλλά δεν ήξερα τι. Είχα προσπαθήσει να το ξεμπερδέψω λογικά, κάνοντας ένα νοερό ευρετήριο πιθανών πηγών, κινήτρων, γεγονότων, που θα μπορούσαν να είχαν γεννήσει αυτόν τον νόστο. Είχα κολλήσει. Κανένα από αυτά που ήταν στην λίστα δεν έμοιαζε να εξηγεί την εμπειρία αυτού του νόστου, πολλώ μάλλον την αίσθηση της παρουσίας κάποιου μέσα στο δωμάτιό μου την νύχτα. Επί μία εβδομάδα, με καλούσε να ξυπνήσω στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα. Άρχισα να τρομάζω λιγάκι. Δεν διέθετα καμία εξήγηση για αυτά που συνέβαιναν, και καμία απολύτως ιδέα για το πώς να το χειριστώ. Παραδέχθηκα πως ήταν κάτι πέραν όλων όσων είχα βιώσει, και ήλπιζα πως θα με βοηθούσε ο δάσκαλός μου να καταλάβω και να αντιμετωπίσω τις εμπειρίες μου. Αν κάποιος θα μπορούσε να ξέρει τι ήταν αυτό που μου συνέβαινε, θα ήταν αυτός. Τελικά, επικοινώνησα με τον δάσκαλό μου στην Ουαλία και του αφηγήθηκα ολόκληρη την σειρά των εμπειριών μου. Μου έδωσε το όνομα μίας θεότητας του Θιβέτ που μπορούσα να επικαλεσθώ, καθώς και μια προσευχή-mantra που συσχετιζόταν με εκείνο το «Ον της Επαγρύπνησης» (το sangha μας χρησιμοποιεί τον όρο «Ον της Επαγρύπνησης» εν αντιθέσει με τον παραδοσιακό όρο «θεότητα»). Μου είπε πως αν συνέχιζαν οι εμπειρίες, να κάνω την άσκησή μου και να απαγγείλω την προσευχή-mantra που μου είχε δώσει. Εκείνο το βράδυ με ξύπνησε πάλι η αίσθηση μιας «παρουσίας». Πήγα στον βωμό μου και άναψα τα κεριά. Εκάθησα σε σιωπηλό διαλογισμό για λίγο, πριν αρχίσω να λέω την προσευχή-mantra και να καλώ την Βουδιστική θεότητα που μου είχαν υποδείξει να χρησιμοποιήσω. Η μεσιτεία του ήταν ισχυρότατη. Επικράτησε μια βαθειά σιγή, και ένοιωσα μια ηρεμία και γαλήνη που διαπερνούσαν –μου φάνηκε– το δωμάτιό μου. Κάλεσα το όνομα της θεότητας όπως μου είχε υποδείξει ο Ρινποτσε (τιμητικός τίτλος για δάσκαλο Vajrayana που στην κυριολεξία σημαίνει Πολύτιμο Πετράδι). Προς μεγάλη μου έκπληξη, άκουσα μια φωνή να λέει «Εγώ δεν είμαι αυτό». Δεν μπορώ να σας πω από πού ερχόταν η φωνή αυτή. Μου φάνηκε σαν την δική μου φωνή, παρ’ ότι δεν θυμάμαι να ξεστόμισα εγώ εκείνες τις λέξεις. Δεν μπορώ να σας πω με ακρίβεια αν η φωνή αυτή ήταν εσωτερική ή εξωτερική, πάντως ήταν μια φωνή που είπε καθαρά και χαρακτηριστικά «ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ». Ταράχθηκα συθέμελα. Καθόμουν αποσβολωμένος και αμίλητος. Σηκώθηκα και βγήκα έξω από το σπίτι. Πρέπει να ήταν τρεις και μισή τα ξημερώματα, και ένα χλωμό φεγγάρι μόλις που διακρινόταν πάνω από τον ωκεανό. Κάθισα στο κατώφλι του σπιτιού μας και άρχισα να κλαίω. Ο πόνος και ο νόστος μέσα μου δεν είχαν μειωθεί. Μάλλον είχαν φουντώσει περισσότερο. Είχα φτάσει στα όρια της τρέλας. Ήμουν σίγουρος πως κάτι συνέβαινε. Μόνο που δεν ήξερα τι. Έκλαψα με την καρδιά μου. Με λυγμούς. Τελικά, σήκωσα το κεφάλι και ρώτησα:«Ποιος είσαι;» Μόλις ξεστόμισα εκείνες τις λέξεις, συνέβη κάτι το απίστευτο. Προσπαθήστε να καταλάβετε, πως δεν διαθέτω καμία αίσθηση του πρέποντος σε όσα περιγράφω. Δεν κατέχω καν τον τρόπο να εξηγήσω πώς ή γιατί συνέβη αυτό που συνέβη. Είμαι ο πλέον βλάκας. Δεν έχω καν το δικαίωμα να προσπαθήσω να εξηγήσω τι έγινε, ούτε και να προσπαθήσω να πω ότι εγώ – κατ’ οιονδήποτε τρόπο – κατανοώ ή αξίζω αυτό που έγινε. Πάντως, μόλις πρόφερα εκείνες τις λέξεις, γέμισα με ένα απαλό Φως. Ξέρω, είναι δύσκολο να κατανοηθεί, αλλά εγώ πράγματι γέμισα από αυτό το Φως. Δεν ήταν «ορατό» με την συνηθισμένη έννοια. Ήταν μια φωτεινότητα που με γέμιζε. Δεν μπορώ να περιγράψω εκείνο το Φως, ούτε να περιγράψω πώς ένα φως μπορεί να κουβαλάει μια «γνώση», πάντως εγώ ήξερα πως ένα Φως είχε διεισδύσει μέσα μου, και μάλιστα με γνώριζε προσωπικά. Ξέρω πως αυτό ακούγεται απίστευτο, αλλά συνέβη. Το Φως όχι απλώς με γνώριζε εμένα, τον Nilus, τον αψίθυμο γερο-παράξενο, που όλα τα είχε θαλασσώσει, αλλά με αγαπούσε κιόλας – με αγαπούσε πραγματικά. Συγχωρήστε μου το παράτολμο θράσος, αλλά πρόκειται για αυτό ακριβώς που αισθανόμουν. Δεν έχω τον τρόπο να σας εξηγήσω πώς ήμουν σίγουρος γι’ αυτό, μόνο ότι ήμουν. Δεν ήξερα πώς να το ονομάσω. Ένοιωθα άβολα, όταν προσπαθούσα να πω «Θεός» ή «Χριστός», όμως ένοιωθα πως ετούτο έπρεπε να είχε σχέση με τον Θεό και τον Χριστό-Λόγο. Μόνο που δεν μπόρεσα να πείσω τον εαυτό μου να το ξεστομίσει. Μου φαινόταν υπερβολικά αδύνατο να το κάνω: ήταν τόσο γεμάτο από όσα είχα απορρίψει στην Χριστιανοσύνη (την Προτεσταντική Χριστιανοσύνη των παιδικών μου χρόνων). Μου ήταν αδύνατον να προφέρω αυτές τις λέξεις, παρ’ ότι αισθανόμουν πως είχε αποκοπεί μέσα μου ένα κομματάκι του Θεού, και πως αυτό το κομμάτι ήταν Αγάπη. Ένοιωθα την παρουσία της Αγάπης. Ένοιωθα μια Θεία Αγάπη. Ένοιωθα μια Αγάπη που ήρθε σε μένα προσωπικά, λες και είχε φωνάξει το δικό μου όνομα την στιγμή που με διαπερνούσε. Και όμως… λες και ήταν πάντοτε μέσα μου, χωρίς εγώ να το ξέρω. Σαν να διείσδυσε και να ανέβλυσε μέσα μου ταυτόχρονα. Ξέρω πως είναι δύσκολο να το φαντασθεί κανείς, αλλά δεν έχω άλλα λόγια που να μπορώ να επιστρατεύσω για να αποπειραθώ να το εξηγήσω αυτό το πράγμα. Αν υπήρχε κάποιος τρόπος για να σας τα πω όλα αυτά με περισσότερη σαφήνεια, θα το έκανα. Έπεσα στα γόνατα και μετά τεντώθηκα πρηνής στο έδαφος. Δεν μπορώ να πω πόση ώρα έμεινα έτσι, πάντως κάποια στιγμή αργότερα ανακάθισα, πάνω στα σκαλοπάτια, και πάλι έκλαψα. Δεν έχω τρόπο να εξηγήσω τι ακριβώς ένοιωθα. Ίσως να είναι λάθος να το λέω, αλλά είχα νοιώσει τα λόγια να με εγκαταλείπουν καθώς διείσδυε το Φως, και αισθάνθηκα μια «γνώση» μέσα μου, η οποία φαινόταν να γεννιέται με την Αγάπη. Ήξερα πως ο Θεός με αγαπούσε, και όμως, δεν μπορούσα να πω την λέξη «Θεός». Ήξερα πως με καλούσε ο Χριστός, όμως δεν μπορούσα να πω την λέξη «Χριστός». Μέσα από τον Βουδισμό μου, είχα φτάσει σε κάποιες συνειδητοποιήσεις, κάποιες μικρές αναλαμπές κατανόησης της «Μεγάλης Εικόνας», δια του δασκάλου μου και των πρακτικών μου, αλλά τίποτε δεν θύμιζε ετούτο εδώ. Έλαμπα μέσα μου, από Αγάπη και μια «γνώση» για το Φως. Δεν ήταν μια πραγματική λάμψη – ορατή ή απτή – πάντως ένοιωθα πως έλαμπα μέσα μου. Δεν μπορούσα να διακρίνω αν ο Θεός λαχταρούσε για μένα ή εγώ για τον Θεό. Ήταν σχεδόν σαν να συναντηθήκαμε από κοινού μέσα σ’ αυτή την Λαχτάρα. Για πρώτη φορά, ο Νόστος - η Λαχτάρα - έμοιαζε να είναι η εμπειρία της παρουσίας του Θεού και η σχέση μου μαζί Του. Στον Βουδισμό συχνά μιλούσαμε για την εύρεση της παρουσίας της αντίληψής μας μέσα σε ένα περιστατικό ζωής. Στο tantra της γιόγκα, όσα βιώνουμε μας προσφέρουν την δυνατότητα να βιώσουμε τον φωτισμό εκείνη την στιγμή. Οι πρακτικές μας συχνά βασίζονταν στην εύρεση της παρουσίας μιας αντίληψης μέσα στο συναίσθημα ή τις συνθήκες ζωής που βιώναμε. Φαίνεται πως εγώ εντόπισα την παρουσία της αντίληψής μου, την στιγμή της λαχτάρας για (και από) τον Θεό, ως Φως και Αγάπη. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, υπήρχε μια Θεία Αγάπη, μια Αγάπη που γνώριζε το όνομά μου. Δεν ξέρω πόση ώρα καθόμουν στα σκαλοπάτια. Ο ουρανός φάνηκε να ξημερώνει, αλλά δεν θυμάμαι πότε μπήκα στο σπίτι. Σίγουρα αποκοιμήθηκα κάποια στιγμή, αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς πότε έγινε αυτό, παρ’ ότι -όταν ξύπνησα- διαπίστωσα πως ακόμα φορούσα τα ρούχα μου. Το επόμενο πρωί όταν διηγήθηκα στην σύζυγό μου τα όσα συνέβησαν, της είπα πως «Ένα Φως Που Δεν Είναι Φως και Που Γνωρίζει Το Όνομά Μου» είχε διεισδύσει μέσα μου. Δεν ήξερα πώς αλλιώς να το αποκαλέσω. Περιέγραψα την εμπειρία, αλλά και πάλι δεν κατόρθωσα να προφέρω την λέξη «Θεός», ούτε να χρησιμοποιήσω το όνομα «Χριστός». Το ονόμασα «Ένα Φως Που Δεν Είναι Φως και Που Γνωρίζει Το Όνομά Μου» Φυσικά, η σύζυγός μου – σαν τυπική Καλιφορνέζα – με ρώτησε αν ήμουν «φτιαγμένος». Γελάσαμε και οι δυο. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που αυτό ανήκε στις επιλογές μας (το κάπνισμα οιουδήποτε είδους ήταν απαγορευμένο στο sangha μας), όμως μου έδωσε την προσοχή της και εγώ της έδωσα όλες τις λεπτομέρειες. Ήξερα ήδη, σε εκείνη την φάση, πως όλα είχαν αλλάξει. Κατά κάποιον τρόπο, η Αγάπη είχε μπει στην εικόνα, και η ζωή όπως την ήξερα γκρεμιζόταν γύρω μου. Ο δάσκαλός μου ήταν αθεϊστής, και ο Βουδισμός που είχα διδαχθεί δεν πρότεινε επ’ ουδενί την ιδέα ενός Θεού-Δημιουργού, ούτε μιας θεότητας που να είναι πηγή Αγάπης. Μιλούσαμε για συμπόνοια και σοφία, καλοσύνη και αντίληψη, αλλά σπανίως αναφερόταν η λέξη Αγάπη, και σίγουρα όχι σε συνάφεια με Θεϊκή Αγάπη. Η σύζυγός μου είχε τρομοκρατηθεί. Το καταλάβαινα. Όσο και να το καλαμπουρίζαμε το θέμα, το αντιλαμβανόταν πως όλα είναι «στον αέρα». Δεν γνώριζε πού θα με οδηγούσε αυτό. Είχαν σταθεροποιηθεί αρκετά, όλα τα πράγματα της ζωής μας. Εκείνο το βράδυ, όλα ταρακουνήθηκαν ως τον πυρήνα τους, και η σύζυγός μου το διαισθάνθηκε. Όταν Το Φως Που Δεν Είναι Φως και Που Γνωρίζει Το Όνομά Μου με διαπότισε με τον εαυτό του, γνώρισα πράγματα που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Βίωσα μια προσωπική Αγάπη από μια Πηγή που ήταν πέρα από κάθε τι που είχα βιώσει μέχρι τότε. Ήταν υπέροχη και ταυτόχρονα τρομερή. Γιατί όμως δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω τη λέξη Θεός ή Χριστός; Τι ήταν αυτό που με κρατούσε; Η σκέψη πως θα μπορούσε να ήταν οιοσδήποτε εκ των δύο, μου έφερνε ισχυρό ρίγος, και όμως, για πρώτη φορά, φαινόταν πως ήταν δυνατόν. Ήταν δυνατόν, να είναι του Θεού η Αγάπη αυτή. Ήταν δυνατόν, αυτή να ήταν μια εμπειρία του Χριστού. Κατά κάποιον τρόπο, μπορεί να φταίω και εγώ ο ίδιος που το έβλεπα σαν κάτι ‘ρετρό’, αν το ομολογούσα. Δεν ήταν δα επιθυμία μου να γίνω Χριστιανός. Εγώ κριτικάριζα τους Χριστιανούς ως υποκριτές και βλάκες, χρόνια τώρα. Σαν Βουδιστής, ήμουν κατά τι πιο συγκρατημένος και ευγενικός σ’ αυτά, αλλά πάντως δεν είχα κανένα σκοπό να γίνω Χριστιανός, ούτε είχα καμία επιθυμία να εξερευνήσω αυτό το μονοπάτι. Ποτέ δεν κατάφερα να απαλλαγώ από την ιδέα ύπαρξης ενός Θεού, παρ’ ότι ο Ρινποτσε μου έλεγε πως θα έπρεπε να καταπιαστώ με την ιδέα του Θεού, συσχετίζοντάς την όμως με την μομφή. Μεμφόμουν τον Θεό για πολλά πράγματα στη ζωή μου. Μου έλεγε ο Ρινποτσε πως, για να ωριμάσω πνευματικά, θα έπρεπε να εγκαταλείψω την θεωρία της μομφής. Είχε δίκιο. Ένας κόσμος ανοιγόταν, και ένας άλλος αποσυρόταν. Οι όρκοι που είχα πάρει γενόμενος ένας Ngakpa, ήταν δια βίου όρκοι. Η υποχρέωση που είχα αναλάβει εθεωρείτο «υποχρέωση πολλαπλών ζωών» στον δάσκαλό μου και στην γραμμή μου. Και να που τώρα βρέθηκα αντιμέτωπος με το γεγονός πως υπάρχει ένας Δημιουργός της Αγάπης, μια Πηγή Αγάπης και ένα Πνεύμα Αγάπης, που δεν μπορούσε ο Βουδισμός μου να εξηγήσει, και το οποίο γεγονός -λόγω της εμπειρίας που βίωσα- δεν μπορούσα να αρνηθώ. Πάλευα μέσα μου, για το τι έπρεπε να κάνω. Δεν είχα κανένα πλαίσιο που θα μπορούσε να με βοηθήσει να ξεμπερδέψω αυτή την εμπειρία. Ο αθεϊσμός του δασκάλου μου έμοιαζε να αποκλείει την δυνατότητα να μου δείξει κατανόηση για την πραγματικότητα που μόλις ζωντάνεψε μέσα στη ζωή μου. Είχα υποστεί μια εμπειρία η οποία μάλλον γύρισε τα μέσα έξω στον Βουδισμό μου. Η δομή της πρακτικής μας, και η καθοδήγηση του δασκάλου μου, φάνταζαν περιορισμένα, και –οφείλω να ομολογήσω- ατελή. Ήμουν σίγουρος πως ο δάσκαλός μου έκανε λάθος για τον Θεό. Τι να έκανα όμως; Ο Παντελεήμων-David Walker είναι ο βελονιστής μου, και μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αμερική (σ.μ: Orthodox Church in America -OCA- πρόκειται για κανονική αυτόνομη Εκκλησία που υπάγεται στο Πατριαρχείο της Ρωσίας). Συζητούσαμε επί μήνες περί Βουδισμού και Χριστιανοσύνης, όσο καιρό μου έκανε θεραπεία. Την επόμενη εβδομάδα, είχα ραντεβού μαζί του. Αφού χαιρετηθήκαμε, μου είπε: «έχω ένα βιβλίο για σένα, που πιστεύω θα απολαύσεις». Ήταν το:Χριστός: το Αιώνιο Τάο, του Ιερομονάχου Δαμασκηνού (σ.μ.: βιβλίο βασισμένο στις σημειώσεις του π. Σεραφείμ Ρόουζ). Εκείνο το βράδυ, βυθίστηκα στο βιβλίο αυτό. Δεν έχω ιδέα πότε πήγαινα για ύπνο, αλλά το διάβαζα μέρες ολόκληρες, και μου έδωσε μια βάση για το ξεμπέρδεμα της εμπειρίας που βίωνα, σε σχέση με Το Φως Που Δεν Είναι Φως και Που Γνωρίζει Το Όνομά Μου. Γνώριζα πως υπήρχε μια Πηγή Αγάπης και μια Ενέργεια Αγάπης, όμως δίσταζα να το αποκαλέσω «Άγιο Πνεύμα». Είχα αφήσει πολύ πίσω μου την Χριστιανοσύνη των παιδικών μου χρόνων. Οι λέξεις αυτές συνέχιζαν να σκαλώνουν στο λαρύγγι μου. Ο David μου πρότεινε να προσπαθήσω να πάω σε μια Ορθόδοξη εκκλησία και ανέφερε ένα Ορθόδοξο Χριστιανικό Ναό της Αμερικής το Σαν Φρανσίσκο. Όμως, αυτό φάνταζε πολύ αλλόκοτο, και πολύ μεγάλη δέσμευση προς μια θρησκεία που είχα προ πολλού παρατήσει. Επιζητούσα κάτι που δεν στηριζόταν σε κάποιο ιδρυματικό πλαίσιο. Το τελευταίο πράγμα που επιθυμούσα, ήταν να μπλέξω με μια εκκλησία. Στο κάτω-κάτω, ήμουν Βουδιστής. Γιατί παρασυρόμουν προς μια άλλη θρησκεία, και ειδικά τον Χριστιανισμό; Είχα δεσμευθεί στον δάσκαλό μου και στην γραμμή μου. Δεν θα έπρεπε να εξερευνώ σε τέτοιο προχωρημένο στάδιο μια οποιαδήποτε άλλη μορφή λατρείας. Έλα όμως, που ο Βουδισμός μου δεν άγγιζε ούτε αναγνώριζε τις εμπειρίες που μόλις βίωσα, σε σχέση με το Θείο. Γνώριζα -με την ίδια βεβαιότητα που γνώριζα οτιδήποτε άλλο- πως η εμπειρία που βίωσα του Φωτός Που Δεν Είναι Φως και Που Γνωρίζει Το Όνομά Μου ήταν πραγματική και αληθινή. Ο δάσκαλός μου έλεγε πως δεν υπάρχει Θεός, και εγώ βίωσα την Θεία Αγάπη προσωπικά. Αντιστεκόμουν στην ιδέα της εκκλησίας, όμως, η Ορθοδοξία διέθετε μια αρχαία παράδοση προσήλωσης, και μια μέθοδο για την εμβάθυνση και την διαπλάτυνση της προσωπικής αίσθησης της μεταμορφώσεως του εαυτού σε σχέση με το Θείο. Το βιβλίο του πατρός Δαμασκηνού με έκανε δεκτικό, τουλάχιστον στην δυνατότητα της εξερεύνησης (χωρίς δέσμευση) μιας Χριστιανικής παράδοσης που ήταν πολύ πέρα από οποιαδήποτε Χριστιανική παράδοση που είχα ακούσει ποτέ. Τηλεφώνησα στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδος (ένας Ορθόδοξος Χριστιανικός Ναός της Αμερικής στο Σαν Φρανσίσκο.) Το τηλέφωνο το σήκωσε ένας άνδρας, και τον ρώτησα αν οι ακολουθίες τελούνται στα Αγγλικά. Μου απάντησε με μια βαριά, Ρωσική προφορά: «σε σπαστά μόνο». Έσκασα στα γέλια.
Με καταγοήτεψε το ανέκφραστο στυλ του χιούμορ του. Σημείωσα τις ώρες των Λειτουργιών και τον ευχαρίστησα. Κυριακή, επτά Φεβρουαρίου. Ξύπνησα, ντύθηκα, και είπα στη γυναίκα μου πως θα πήγαινα να βρω μια εκκλησία. Σοκαρίστηκε. «Τι είπες;» μου φώναξε. «Ξέρω. Ξέρω. Μη ρωτάς. Θα επιστρέψω σε λίγο.» Έβρεχε καταρρακτωδώς, και οι δρόμοι ήταν σχετικά άδειοι. Οδήγησα μέχρι την πόλη του Σαν Φρανσίσκο και μου ήρθε στο νου μια αχνή εικόνα μιας Ρωσικής εκκλησίας με γαλάζιους τρούλους στην άλλη άκρη της πόλης. Στο ευρετήριο, ο Καθεδρικός Ναός είχε διεύθυνση την οδό Γκρην, και είχα την εντύπωση πως πήγαινα στην σωστή κατεύθυνση. Κάποια στιγμή, εντόπισα τον τρούλο και τον σταυρό… Ποτέ δεν βρίσκεις χώρο για στάθμευση στην συνοικία εκείνη, έτσι, καθώς πλησίαζα, είπα μέσα μου: «αν καταφέρω να σταθμεύσω, θα σταματήσω. Αν όχι, θα πάω στα χάμπουργκερ.» Την στιγμή που το είπα, κάποιος έβαζε όπισθεν και έφευγε από ένα χώρο απέναντι από την εκκλησία… «Εντάξει, εντάξει. θα πάω». Μπήκα μέσα στην εκκλησία την 7η Φεβρουαρίου 1999. Δεν το ήξερα εκείνη την ημέρα, αλλά ήταν η Κυριακή του Ασώτου.
πηγή

Μονο για ενηλικους!!!

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο

Διαμάντια και σκουριά



Λοιπόν, να με πάρει και να με σηκώσει
το φάντασμά σου ξεπροβάλλει πάλι
αλλά  αυτό δεν είναι ασυνήθιστο
είναι απλώς που έχει πανσέληνο
κι εσύ έτυχε  να τηλεφωνήσεις
κι εγώ κάθομαι εδώ
με το χέρι στο τηλέφωνο
ν’ ακούω μια φωνή που είχα γνωρίσει
μερικά έτη φωτός παλιότερα
να  πηγαίνει  κατευθείαν στον γκρεμό
Καθώς  θυμάμαι τα μάτια σου
ήταν πιο γαλανά κι απ’ τα’ αβγά της κουρούνας
Η ποίησή μου είν’ άθλια είχες πει.
-Από πού καλείς;
-Από ένα θάλαμο στα μεσοδυτικά;
Πάνε δέκα χρόνια
που σ’ αγόρασα κάτι μανικετόκουμπα,
εσύ μου έφερες κάτι.
Κι οι δυο μας ξέρουμε τι μπορούν να φέρουν οι αναμνήσεις
φέρνουν διαμάντια και σκουριά.
Λοιπόν , ξεπετάχτηκες στη σκηνή
όντας ήδη ένα μύθος,
το ανεπιτήδευτο φαινόμενο,
ο γνήσιος αλήτης,
ξεστράτισες στην αγκαλιά μου
κι έμεινες εκεί,
για λίγο χαμένος στη θάλασσα
Η Παναγιά ήταν δικιά σου τζάμπα,
ναι το κορίτσι στο πιάτο σου
θα σε φύλαγε αλώβητο
Τώρα σε βλέπω να στέκεσαι
με κιτρινισμένα φύλλα να πέφτουν τριγύρω
και χιόνι στα μαλλιά σου
Τώρα χαμογελάς έξω απ΄ το παράθυρο
εκείνου του άθλιου ξενοδοχείου,
πέρα στην πλατεία Ουάσιγκτον,
με την ανάσα μας να βγαίνει σαν άσπρο σύννεφο
να σμίγει και να κρέμεται στον αέρα.
Μιλώντας αποκλειστικά για μένα
κι οι δυο μας θα μπορούσαμε
 να ‘χαμε πεθάνει εκεί και τότε
Τώρα μου λες
πως δεν είσαι νοσταλγικός
και μετά μου ξεφουρνίζεις μι’ άλλη λέξη γι’ αυτό,
εσύ που ‘σαι τόσο καλός με τα λόγια
και με το να κρατάς τα πράγματα αόριστα,
αφού χρειάζομαι λίγη από ‘κείνη την αοριστία τώρα.
Όλα μου ξανάρχονται τόσο ξεκάθαρα,
ναι σ’ αγάπησα πολύ
κι αν μου προσφέρεις διαμάντια και σκουριά
έχω ήδη πληρώσει

Η αποστολική χάρη και διαδοχή δεν αποδεικνύεται με το «χειροτονητήριο», αλλά με τη ζωή του κληρικού

Να τι σας ζητώ λοιπόν: Μάθετε όλα αυτά εσείς που επονομάζεσθε τέκνα του Θεού και νομίζετε ότι είστε Χριστιανοί, εσείς που διδάσκετε τους άλλους κούφια λόγια και νομίζετε, ψευδώς, ότι είστε ιερείς και μοναχοί, που μπορείτε να καθοδηγείτε. Καλέσατε τους πρεσβυτέρους και τους αρχιερείς σας και συγκεντρωθείτε μαζί με αγάπη Θεού και πρώτα προσπαθήστε να τα μάθετε αυτά και να τα βιώσετε˙ ακόμη θελήσατε να τα δείτε και να γίνετε βιωματικά σαν τον Θεό...

Αλλά μην επιδιώξετε μονάχα με τα εξωτερικά σχήματα και τα άμφια και με τέτοια να αναρριχηθείτε στα αποστολικά αξιώματα, για να μην ακούσετε όσοι, χωρίς να γνωρίζετε τα μυστήρια του Θεού, σπεύδετε στα αξιώματα που αρμόζουν σε άλλους. “Αλίμονο σε σας που στην αλαζονεία σας νομίζετε ότι είστε σοφοί και σύμφωνα με τη δική σας εκτίμηση πιστεύετε ότι έχετε μεγάλη γνώση. Αλίμονο σε σας που κάνετε το φως σκοτάδι και το σκοτάδι φως”.
Λοιπόν, αδελφοί μου αγαπητοί εν Χριστώ, σας παρακαλώ όλους να βάλετε θεμέλιο καλό στην οικοδόμηση των αρετών την ταπείνωση. Ύστερα με τους αγώνες της ευσεβείας να οικοδομήσετε τον οίκο της γνώσεως των μυστηρίων του Θεού και να φωτιστείτε από θείο φως και να δείτε, όσο είναι δυνατό στους ανθρώπους, με καθαρό το μάτι της καρδιάς τον Θεό και έτσι να διδαχτείτε τα τελειότερα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών και έτσι, με αυτή τη γνώση που δίδεται υπό του Πατρός των φώτων, να έλθετε στον λόγο της διδασκαλίας και να διδάξετε τους αδελφούς μας ποιο είναι το θέλημα του Θεού το αγαθό και τέλειο και ευάρεστο και δια της διδασκαλίας μας να οδηγήσουμε λαό εκλεκτό στο Θεό που με το Άγιο Πνεύμα του μας προχειρίζει δασκάλους της Εκκλησίας του.  
Αγίου Συμεών Νέου Θεολόγου, «Κατήχηση ΧΧΧΙΙΙ»

Σχολάσατε καὶ γνῶτε


Μοῦ εἶπαν νὰ γράψω γιὰ Σᾶς. Μπορῶ νὰ γράψω; Γιὰ ἕναν θεωμένο ὁ ἁμαρτωλός; Ἡ ψυχή μου ζητᾶ νὰ βρῇ συγχώριο, νὰ δρέψῃ Χάρι Θεοῦ, νὰ εὐχηθῇ γιὰ τὴν ἁγία ψυχή Σας μᾶλλον, παρὰ νὰ γράψῃ γι᾽ αὐτήν. Νὰ εὐχηθῇ γιὰ τὴν ψυχὴ ἐκείνη, ποὺ τὴν εἶδα νὰ ἁγιάζεται καὶ νὰ διδάσκῃ ἐμπράκτως τὴν ὁδὸ τοῦ ἁγιασμοῦ, τοῦ σταυροῦ, τὴν πολύτροπο κοινωνία μετὰ τοῦ Ἑνὸς Ἁγίου, τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Σχεδὸν μισὸ αἰῶνα καθημερινὰ ἐμπρὸς στὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ τῆς διανοίας καὶ τῆς ἰσχύος Σας. «Ἐὰν μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾽ οὐ πολλοὺς πατέρας. Ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ, διὰ τοῦ εὐαγγελίου, ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα. Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς μιμηταί μου γίνεσθε». 

Ἔψαξα νὰ βρῶ χαρτὶ ἱκανὸ καὶ γραφῖδα δυνατὴ νὰ γράψῃ. Δὲν βρῆκα. Καὶ πῶς νὰ βρῶ. Κάθε περιγραφὴ θὰ ἀκουμπήσῃ τὰ φαινόμενα καὶ θὰ ἀθετήσῃ τὰ βιούμενα, τὰ ὑψηλὰ ἐκεῖνα, ποὺ μόνο ὁ ἅγιος Θεὸς καὶ ἡ μυστικὴ καρδία τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ γνωρίζουν. «Παρακαλῶ οὖν ἡμᾶς μιμηταί μου γίνεσθε». Θὰ γράψω, λοιπόν, γι᾽ αὐτή Σας τὴν ἐντολή, ποὺ δὲν τὴν ἄρθρωσε ποτὲ τὸ στόμα Σας, ἀλλὰ τὴν ἐπέβαλε τὸ φλογερὸ καὶ ἀπαρασάλευτα ἀκριβὲς ἀσκητικὸ ὑπόδειγμά Σας. 

Θὰ μιλήσω γιὰ τὸν ἀνδριάντα τῆς ἀσκήσεως, τῆς λατρείας, τῆς προσευχῆς, τῆς Παραδόσεως τῶν Πατέρων, τῆς θεολογίας, τῆς ἀγάπης, τῆς ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς, τῆς γλυκύτητας καὶ τῆς περισσῆς εὐγένειας, ποὺ ὅμως ποτὲ δὲν χαρίστηκε σὲ κανένα, προασπίζοντας τὴν ὑποστατικὴ Ἀλήθεια, τὸν Χριστό του καὶ μὲ τὴν ἴδια του τὴν ζωὴ καὶ ποὺ καθόρισε ἐπιτακτικὰ μὲ τὸ σιωπηλὰ προσευχόμενο φλογερὸ ὑπόδειγμά του καὶ μένα τὸν ἀδύναμο καὶ ἁμαρτωλό υἱό. Πατὴρ Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: «Παρακαλῶ οὖν ἡμᾶς μιμηταί μου γίνεσθε».
 


Ἢμουν δεκαεννιὰ χρονῶν, στὸ δεύτερο ἔτος τῆς Νομικῆς σχολῆς. Ἔφτασα στὸ πετραχήλι του κουβαλώντας τὸ σκοτασμὸ τῆς ἄγνοιας σφιχταγκαλιασμένο μὲ τὸν ἐμπαιγμὸ τῆς πολυποίκιλης καὶ ὑπερφίαλης νεανικῆς μου ἀναζήτησης καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ συρφετὸς τοῦ σκότους καὶ τῶν λογισμῶν ἔσερνε μαζί του καὶ καμπόσα βάρη τῆς ὀδυνηρῆς καθημερινότητας. Ἐκεῖ, κάτω ἀπὸ αὐτὸ τὸ πετραχήλι γεννήθηκα στὴν ὄντως Ζωή. Ἐκεῖ ἔμαθα τὴν γενιά μου, τὴν παράδοσί μου, τὴν πίστι μου. Θαύμασα καὶ ἐντυπωσιάστηκα ἀπὸ τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν ἀρχοντιὰ τῆς Μίας Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἄρχισα νὰ μελετῶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ νὰ ξεδιψῶ ἐκεῖ τὴν ὅλη ὑπαρξιακὴ νεανική μου ἀνησυχία. Δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ τὶς καταπληκτικὲς ὁμιλίες του στὸν Ἅγιο Μακάριο τὸν Αἰγύπτιο μὲ τὶς βαθύτατες προσεγγίσεις τῆς ἁγίας Φιλοκαλίας. Συγχωρέθηκα, κοινώνησα Χριστό, συναντήθηκα μὲ τὴν Ἀλήθεια, γεύτηκα τὴν Ἐλπίδα ἣ οὐ καταισχύνει, παρηγορήθηκα, χάρηκα. Ἐκεῖ ἀνδρώθηκα. Βρῆκα στὸν πνευματικό πατέρα μου, ἕναν ἄνθρωπο πολυεπίπεδο, βαθύτατο ἀναζητητή, τέτοιο ποὺ νὰ μπορῇ νὰ δίνῃ ἀπαντήσεις χωρὶς κενὰ ἢ περιθώρια, γιατὶ ζοῦσε τὴν μυσταγωγία τῆς Ἀληθείας. Ἐκεῖ πρώτη φορὰ ἔμαθα νὰ ὑπομένω, νὰ νηστεύω, νὰ προσεύχομαι, νὰ μετανοίζω, νὰ ἀγρυπνῶ, νὰ ψάλω, νὰ ἀναγνωρίζω τὴν ἱερότητα τῆς ἀκρίβειας τοῦ τυπικοῦ, νὰ δροσίζομαι στὴν φλόγα τῆς ἁγίας Ἀκολουθίας. Εὐφράνθηκα ἀπὸ τὴν γλυκύτητα τῆς ταπείνωσης, συνέλαβα τὴν ὡραιότητα τῆς ἀφανείας. Βίωσα καρδιακὰ τὴν ἁγία ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας σὲ μιὰ ἀληθινὴ ἀγάπη πέρα ἀπὸ κοινωνικὰ στεγανά· δέθηκα στὸν ἰσχυρότερο ἀπὸ κάθε σαρκικὸ δεσμὸ συγγενείας, στὸν ἅγιο δεσμὸ τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὑπακούουν στὸ θέλημά Του καὶ τηροῦν τὶς ἐντολές Του. 

Τὸ ὑπόδειγμα τοῦ πατρός μου ὑπῆρξε πάντοτε πρόκληση γιὰ τὰ ὑψηλά. Ὁ ἴδιος ἔγγαμος μὲ μιὰ σπουδαία συνοδοιπόρο – συνασκήτρια στὴν ζωή του, ἐτίμησε καὶ διακόνησε στὰ πνευματικά του τέκνα τὸν εὐλογημένο γάμο, ἀλλὰ προέκρινε γιὰ τὸν ἑαυτό του μαζὶ μὲ τὴν συνασκήτριά του, τὴν πρεσβυτέρα του, τὴν ἀγαμία. Ἡ ζωή του ὑπῆρξε γιὰ μένα στὰ χρόνια ἐκεῖνα μέτρο ἀσκητισμοῦ, ἐμπράκτου ἐπιδείξεως τῆς ἀληθείας τῶν λόγων ὅλων τῶν Πατέρων· τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου: «δύο εἰσὶ αἱ ὁδοὶ ἐν τῷ βίῳ, μία μὲν μετριωτέρα καὶ βιοτική, ὁ γάμος λέγω, ἡ δὲ ἑτέρα ἀγγελικὴ καὶ ἀνυπέρβλητος, ἡ παρθενία» ἢ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ: «ὅσον τοιγαροῦν ἄγγελος ἀνθρώπου ὑπέρτερος, τοσοῦτον παρθενία γάμου τιμιωτέρα. Τί δὲ λέγω ἄγγελος, αὐτὸς ὁ Χριστὸς τῆς παρθενίας τὸ κλέος...». Ἀπὸ τὰ χέρια του πῆρα δῶρο τὸ πρῶτο μου κομποσχοίνι καὶ στὰ χρόνια, ποὺ ἀκολούθησαν ἄρχισα δειλὰ μὲ τὴν προτροπὴ καὶ τὴν καθοδήγησί του νὰ ἐργάζομαι τὴν προσευχή. 

Ἐκεῖ πρωτογεύτηκα τὸν γλυκασμὸ τῆς ἀπαράμιλλης αὐτῆς πνευματικῆς ἐργασίας. Καταλάβαινα περνώντας ὁ καιρός, ὅτι αὐτὴ ἡ ἐργασία γιὰ νὰ καρπίσῃ εὐθαλῶς ἀπαιτεῖ ἀφιέρωσι. Ἦρθα τότε στὸ πετραχήλι του καὶ τὸν ρώτησα, πῶς γίνεται νὰ βαθύνῃ κανεὶς στὴν προσευχή, ἔτσι ποὺ ἡ μελέτη ἑνὸς κειμένου νὰ μὴν ἐμποδίζῃ στὸ νοῦ τὴν συνέχισι τῆς προσευχῆς. Τοῦ ζητοῦσα, δηλαδή, μὲ νεανικὴ ἀφέλεια, νὰ μοῦ ἐξηγήσῃ τὴν κάθοδο τοῦ νοὸς στὴν καρδία, τὴν καρδιακὴ προσευχή. Κι ἐκεῖνος ὁ μεγάλος, ποὺ τὴν γνώριζε, μοῦ εἶπε. Μελέτησε τὴν φρᾶσι τοῦ Ψαλμωδοῦ: «Σχολάσατε καὶ γνῶτε» καὶ ὅταν τὴν ἐννοήσῃς σὲ βάθος θὰ λύσῃς τὴν ἐρώτησί σου. 

Πατέρα, Θεὸς σχωρέσῃ, σ᾽ εὐχαριστῶ. 


Τώρα, ποὺ στέκομαι πάνω στὸ φρύδι τοῦ βράχου μου καὶ κάτω ἀπ᾽ τὰ πόδια μου χαίνει τρακόσια μέτρα γκρεμός, τώρα ποὺ βρίσκομαι μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς κι ὀργώνω μὲ τὸ γαϊδούρι μου, γιὰ τὶς λίγες πατάτες τοῦ βιοπορισμοῦ, τὴν μικρὴ πεζούλα τοῦ ἀσκηταριοῦ μου, τώρα ποὺ κουβαλῶ ὅλο βαθειὰ χαρὰ καὶ ἀληθινὴ καρδιακὴ πλήρωσι τὸ μικρό μου μοναχικὸ σταυρό, ἦρθα μετὰ ἀπὸ τριάντα χρόνια στὴν κοίμησί σου, στὴν πανήγυρι τῆς χαρᾶς καὶ τῆς δόξας Σου, νὰ δώσω τὸν τελευταῖο ἀσπασμὸ στὸ ἅγιο σκῆνος σου. 

Σ᾽ εὐχαριστῶ. 

Σ᾽ εὐχαριστῶ, ποὺ μοῦ ἔδειξες τὸν μοναχισμό, τὴν ὁδὸ τῆς ζωντανῆς ποίησης, τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς, τῆς ἐν Χριστῷ πτωχείας, ποὺ πλουτεῖ ἀφάτως, μηδὲν ἔχουσα καὶ τὰ πάντα κατέχουσα. Ὅ,τι μοῦ εἶπες ἔκανα: «Σχολάσατε καὶ γνῶτε». Γιὰ τὴν γνῶσι τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐμπειρία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, γιὰ τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Ζωὴ καὶ γιὰ τὴν ἀληθινὴ ζωή, σχόλασα ἀπ᾽ ὅλα, ἀπὸ τὴν δικηγορία, ἀπὸ τὸ μεταπτυχιακό, ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, ἀπὸ τὴν περιουσία, ἀπ᾽ τοὺς φίλους κι ἀπ᾽ τοὺς ἐχθρούς. 

Ὅμως συγχώρα με, ἀπ᾽ τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό μου ἀκόμα ἀγωνίζομαι νὰ σχολάσω.

 Τώρα, ποὺ στέκεις λειτουργὸς ἐνώπιος ἐνωπίῳ μπροστὰ στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ, παρακάλα Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἅγιε, παρακάλα τὸν Δεσπότη, τὸν Κύριο τῆς δόξης, νὰ κλίνῃ τὸ ἔλεός Του σὲ ὅλα σου τὰ παιδιά, στὴν ταλανισμένη μας πατρίδα, στὴν κλυδωνιζόμενη Ἐκκλησία, σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
Ἕνας Μοναχός

Περί του ανίερου δεύτερου γάμου των κληρικών


Σταράτες κουβέντες για όσους έχουν αυτιά 
να ακούσουν ,μιλάμε κυρίως για Επισκόπους 
και ιερείς που ξερογλείφονται σε Πατριαρχικές αυλές και κλείνουν τα μάτια τους στην κατακρύλα…
ομιλεί ο π. Βασίλειος Βολουδάκης

Μη ξεχνάς, παιδί μου, τον σκοπόν σου. Κοίταξε εις τον ουρανόν τα κάλλη που μας περιμένουν, τι είναι τα παρόντα; Ουχί τέφρα και σκόνη και όνειρον; Ουχί ορώμεν τα πάντα υποκείμενα εις την φθοράν; Ενώ τα άνω αιώνια, του Θεού η βασιλεία είναι ατελεύτητος και μακάριος όστις κατασκηνώση εν αυτή, διότι θα βλέπη την δόξαν του θείου προσώπου! Παιδί μου να μη ξεχνάς ότι είμεθα προσωρινοί εις αυτόν τον κόσμον και ότι η ζωή μας κρέμεται εις μίαν κλωστήν και ότι όλα τα καλά του κόσμου είναι μάταια. Όταν λοιπόν έχωμεν αυτήν την γνώσιν της αληθείας, φυσικά θα στρέφωμεν συνεχώς κάθε στιγμήν τα μάτια της ψυχής μας προς την αιώνιον ζωήν, προς την άνω Ιερουσαλήμ, εκεί όπου οι χοροί των αγγέλων ψάλλουν τα απερινόητα εις γλυκύτητα και σοφίαν άσματα του Θεού. Ω, παιδιά μου, πόσην δόξαν θα έχουν αι ψυχαί σας, όταν μετά θάνατον θα ανέλθουν εις τους ουρανούς και θα συναριθμηθούν με τους αγγέλους του Ουρανού!

τρελογιαννησ
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης
Αυτής της αριστεράς τέτοιοι "ήρωες" της αξίζουν.

Αυτό είναι το τραγούδι που τραγουδήθηκε ζωντανά στο ΣΚΑΙ και ενόχλησε τους αναρχοάπλυτους, κατσαπλιάδες του Μαξίμου!!!

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό, ουρανός, λουλούδι, σύννεφο, φύση και υπαίθριες δραστηριότητεςΈτσι, γίνεται ο πόλεμος!
Μη στεναχωριέσαι, παιδί μου!
Άσ’ τον να λέει ό,τι θέλει ο λογισμός.
Καμιά σημασία.
Λέγε την Ευχούλα.

Θα σου πει κι άλλα.
Από το ’να αυτί να μπαίνουν κι απ’ τ’ άλλο να βγαίνουν.
Το ξέρασμα του άδου είναι ατελείωτο.
Με τον διάβολο, δεν τα βγάζει κανείς πέρα τόσο εύκολα.
Μην κάνεις αντιρρητικό λόγο, διότι είσαι μικρός και άπειρος.
Μόνο να περιφρονείς τον λογισμό, να λέγεις την Ευχή συνεχώς και θα φύγει από μόνος του.
“Μπαινάκιας και Βγαινάκιας”!
Μόνο περιφρόνα τον λογισμό,λέγε την Ευχή και θα φύγει μόνος του.
Κρατάτε την Ευχή!
Φουρτούνα είναι, θα περάσει.
Θα υποχωρήσει.
Όταν αντιστέκεστε και κρατάτε το μέτωπο γερά και δεν χάνετε το θάρρος σας, τα πάντα υποχωρούν!
Ούτως ή άλλως, αυτή είναι η τακτική του διαβόλου: να επιτίθεται για να σπάσει το μέτωπο, να ρίξει το τείχος και να γκρεμίσει ό,τι όρθιο υπάρχει.
Να κρατάτε το τείχος γερά και αυτός θα υποχωρήσει.


Από το βιβλίο του Γέροντος Εφραίμ της Αριζόνα:
"O Γέροντάς μου Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης"(1897–1959)

Φθινόπωρο και επίσημα την Κυριακή -Σιγά σιγά μικραίνει η μέρα

Φθινόπωρο (Φωτογραφία: Unsplash)
Λίγο πριν τα χαράματα της Κυριακής 23 Σεπτεμβρίου, στις 04:54 ώρα Ελλάδας, αρχίζει και τυπικά το φθινόπωρο, καθώς θα συμβεί η φθινοπωρινή ισημερία στο βόρειο ημισφαίριο, όπου βρίσκεται και η χώρα μας.
Η ισημερία σηματοδοτεί την αστρονομική έναρξη του φετινού φθινοπώρου, ενώ αντίστοιχα στο νότιο ημισφαίριο θα αρχίσει η άνοιξη. Στην ισημερία, η νύχτα και η μέρα έχουν σχεδόν την ίδια διάρκεια. Στη συνέχεια, στο βόρειο ημισφαίριο η μέρα θα μικραίνει και η νύχτα θα μεγαλώνει, ώσπου η τελευταία θα φθάσει στο ζενίθ της στο χειμερινό ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου.

Στην πραγματικότητα, στην Αθήνα η «ίση μέρα-ίση νύχτα» θα συμβεί λίγες μέρες αργότερα, καθώς την ίδια την ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας, η «ισοπαλία» μέρας-νύχτας συμβαίνει μόνο στους τόπους που βρίσκονται ακριβώς πάνω στον γήινο ισημερινό. Στις άλλες περιοχές που βρίσκονται είτε πάνω είτε κάτω από τον ισημερινό, η «ίση μέρα-ίση νύχτα» συμβαίνει μερικές ημέρες πριν ή μετά από την «ισημερία». Έτσι, στην Αθήνα, η οποία βρίσκεται 38 περίπου μοίρες βόρεια του ισημερινού, η «ίση μέρα-ίση νύχτα» αναμένεται να συμβεί μετά από τέσσερις μέρες.
Τόσο οι ισημερίες, όσο και τα ηλιοστάσια, συμβαίνουν δύο φορές τον χρόνο και σηματοδοτούν την έναρξη των εποχών του έτους. Από τα αρχαία χρόνια, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, τέτοια φαινόμενα γιορτάζονταν από τους λαούς, που τους απέδιδαν μυθικές σημασίες.
Λίγο μετά την φθινοπωρινή ισημερία, την Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου, στις 05:52 ώρα Ελλάδας, θα υπάρξει πανσέληνος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Φωτογραφίες: Unsplash

Διακρίνουμε  μια ρατσιστική αντιμετώπιση προς τους straight ληστές που έφυγαν από τη ζωή εν ώρα ληστείας...η μας φαίνεται.

Ε ρε γλέντια..!

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα στέκονται και κείμενο
EX OFFICIO μέλος της Πολιτικής επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας επί συνόλου 304 η κ. Τσανάκα. Σας εκφράζει 
κ. Μητσοτάκη ή θα την διαγράψετε για κοινή ρητορική και πολιτική αντίληψη με το ΣΥΡΙΖΑ;

Ξύπνα Έλληνα


Η εικόνα ίσως περιέχει: 5 άτομα, άτομα κάθονταιΆφησαν οι κατσαπλιάδες  Συριζανέλ την Μόρια 
να φτάσει στο απροχώρητο έτσι βρήκαν την δικαιολογία να μοιράσουν τους  λαθρομετανάστες  
 σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας!

Όχι δεν τους έπιασε ξαφνικά η ανθρωπιά τους!!!
  Όχι δεν σκέφτηκαν ξαφνικά ότι οι μετανάστες πρέπει να ζήσουν αξιοπρεπώς !
ΟΧΙ!!!!!!!
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΈΔΙΟ ΤΟΥΣ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΟΙΩΘΕΊ Η ΕΛΛΆΔΑ ΣΕ ΚΆΘΕ ΝΌΜΟ ΤΗΣ!! ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΤΗΣ!!!
ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΓΊΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΌΤΕΡΟΙ!!!

ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΑΠΕΡΡΙΨΕΣ



ΖΟΥΣΕ πριν πολλά χρόνια ένας περιβόητος κακούργος και ληστής που φοβόντουσαν οι άνθρωποι ακόμη και να τον αντικρίσουν.
Κάποτε  πήρε το θάρρος ένας ρακένδυτος Καλόγηρος να φθάσει εις την έπαυλή του και να του ζητήξει να κοιμηθεί εκεί.
-Μα τι λές καλόγερε; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ και θέλεις να μπεις και στο σπιτικό μου κιόλας; Θα σε σφάξω το δίχως άλλο!
-Όχι,δεν με χαλάς. Είσαι κατά βάθος πολύ καλός άνθρωπος. Πιστεύω στην καλή ψυχή που κρύβεις μέσα σου. Δεν θα μου κάμεις κακό!
Με το πες και πες ,τελικά κατάφερε εκείνη την νυχτιά να κοιμηθεί ο Μοναχός  εις το αρχοντικό του.
Την άλλη ημέρα όμως αποξυπνώντας δεν μπόρεσε να συναντήσει τον κακούργο. Του είπανε πως  στα αφέγγαρα μεσάνυχτα πήρε ένα δισάκι και αποχαιρετώντας τους υπηρέτες, τους μήνυσε πως πάει ασκητής ψηλά στα βουνά να κλάψει τις αρίφνητες αμαρτίες του μπας και τον λυπηθεί ο Θεός.
Ναι ! η αποδοχή, η εμπιστοσύνη και ότι βρέθηκε επιτέλους κάποιος στην ζωή του να του αποδείξει πως τον εμπιστεύεται για αυτό που είναι και για αυτό που μπορεί  να καταφέρει έκαμαν τον χθεσινό ληστή μεγάλο άγιο και ασκητή της αγάπης .Διότι δεν δύνασαι να χαρίσεις αγάπη αν πρώτα δεν μεταλάβεις αγάπη.
Σαν τον παραπάνω λοιπόν ασκητή στάθηκε και ο αγαπημένος μας και μακαριστός Πατέρας  Γαβριήλ.
 Μία ζωντανή και ζεστή αγκαλιά αγάπης, αποδοχής και εμπιστοσύνης  για τον καθένα μέχρι και αυτών των έσχατων και περιθωριακών μοναχικών χαμινιών της κοινωνίας.
Θυμάμαι νέα παιδιά που πηγαίναμε καθημερινά στα Πατ-ήσια για να  μεταλάβουμε της  αληθινής αγάπης τα ίσια.
Κάθε Τετάρτη συνάξεις γύρω από τον Χριστό αλλά και κάθε βράδυ Απόδειπνα, να διαβάζουν στο Ψαλτήρι νέοι και νέες που προτιμούσαν το θάλπος του ασκητικού στασιδιού από την πολυθρόνα της καφετέριας και του Μπαρ.
Παρότι   ήμασταν τότε κάτι περιφρονημένα και φτωχά παιδιά από την παλιά Κοκκινιά, που ούτε καν εξομολογούμασταν σε εκείνον, μας περιέβαλλε στην εμπιστοσύνη και ανυπόκριτη αγάπη του πιο πολύ και από βιολογικός κα πνευματικός πατέρας.
Ο π.Γαβριήλ δεν σε αγαπούσε  με λύπηση  σαν να ήσουνα επαίτης ,αλλά πίστευε σε εσένα,σε εμπιστευόνταν όποιος και αν ήσουν ,ό,τι και να είχες κάνει  και έτσι σε έκανε να βγάζεις προς  εκείνον και σε όλους τον καλύτερό σου εαυτό.
Δεν στρατολογούσε οπαδούς γύρω από το όνομά του ούτε χώριζε τους Χριστιανούς  σε Η και Υ ,δηλαδή σε Ημέτερους και Υμετέρους. Είχε δώσει πάνω από 100 συμμαρτυρίες σε  υποψήφιους  Ιερείς  έξω από  τις συνήθεις ευσεβίστικες «επιφυλάξεις» .Πίστευε στο διαμάντι που έκρυβε ο καθένας  μέσα του και  βουτούσε πρόθυμος και στην φωτιά μαζί σου.
Ο  π.Γαβριήλ δεν δίστασε να συγκρουστεί ηθικά με  την θρησκευτική πραγματικότητα της  εποχής του αφού σε καιρούς που πλεονάζουν οι μάσκες , οι υποκρισίες ,οι διπλωματικοί ελιγμοί, οι ραδιουργίες και οι υπόγειες διαδρομές εκείνος επαγγέλονταν  ήσυχα και αθόρυβα την ανόθευτη και άνευ προϋποθέσεων αγάπη προς  όλους.
Αγαπημένε μας  π.Γαβριήλ, είσαι ένας από τους πολύ ολίγους ,μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού που μας φανέρωσες  εμπιστοσύνη και αποδοχή όταν μισό αιώνα σχεδόν μέσα στον Θρησκευτικό  χώρο  συνήθως απόρριψη ,επιφύλαξη, άρνηση και καχυποψία προσλαμβάνουμε.
Όμως  αν ακόμη και Αυτός  ο ίδιος Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός είχε την ανάγκη να ακούσει από τον Πατέρα Του Θεό το «εν ω ηυδόκησα» (δηλ. σε σένα αναπαύθηκα και ευαρεστήθηκα με εμπιστοσύνη) πόσο μάλλον οι δικές μας αδύναμες ψυχές έχουν ανάγκη από αποδοχή και εκτίμηση! Και ήσουν ο μοναδικός από τόσους κληρικούς που γνώρισα στην ζωή μου όπου αυτό το πολύτιμο τζοβαέρι  της αποδοχής μας  το χάρισες από την πλούσια μπερεκέτικη  Μικρασιάτικη καρδιά σου.
Ας αναπαύεσαι τώρα μέσα στην γλυκύτατη αγκάλη της Παναγίτσας μας εσύ που τόσους ανάπαυσες και που τόσο αγάπησες και αγαπήθηκες από Εκείνην  ως αληθινό της  παιδάκι.

π.Διονύσιος Ταμπάκης