Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Τα κοράκια είναι πανέξυπνα!


Μια χειμωνιάτικη μέρα και τίποτα δεν δείχνει ότι υπάρχει τροφή πάνω στο λευκό πέπλο του χιονιού που καλύπτει τη φύση. Ένα πεινασμένο κοράκι θα κάνει οτιδήποτε για να χορτάσει και σήμερα. Πλησιάζει έναν αετό που κρατά στο στόμα του ένα σκουλήκι και αρχίζει να τον πειράζει στα οπίσθια, τραβώντας του τα φτερά. Ξέρει καλά πως ο αετός δεν μπορεί να επιτεθεί από πίσω. Μία, δύο, τρεις ο αετός αγανακτεί από το πειραχτήρι και ανοίγει τα φτερά του να φύγει αφήνοντας πίσω τη λαχταριστή λεία του. Το κοράκι χόρτασε εν μέρει και πάει παρακάτω. Σε μια παγωμένη λίμνη ένας περιπατητής ανοίγει μια τρύπα στον πάγο για να ψαρέψει και στερεώνει την πετονιά σε ένα ξύλο. Μόλις απομακρυνθεί το κοράκι αναλαμβάνει δράση. Τραβά με μαεστρία την πετονιά και απολαμβάνει το ψαράκι ενώ ο δυστυχής ψαράς τρέχει φωνάζοντας που έχασε για άλλη μία φορά την ψαριά του! Δείτε το απολαυστικό βίντεο με την προσπάθεια του πανέξυπνου κορακιού…

πηγή

Διασχίζοντας τα τεράστια «τείχη του χιονιού»…

perierga.gr - Διασχίζοντας τα τεράστια "τείχη του χιονιού"...
Ο δρόμος Tateyama Kurobe Alpine Route αποτελεί μια μοναδική και εντυπωσιακή διαδρομή μήκους 90 περίπου χιλιομέτρων, η οποία διασχίζει τις βόρειες ιαπωνικές Άλπεις, δίνοντας τη δυνατότητα στους επισκέπτες να περάσουν μέσα από τα περίφημα «τείχη του χιονιού».
Στην ουσία πρόκειται για ένα στενό πέρασμα μήκους 500 μέτρων, το οποίο δημιουργείται όταν ο δρόμος καθαριστεί από τις Αρχές, καθώς η χιονόπτωση στην περιοχή είναι έντονη, φτάνοντας στα 7 μέτρα ύψος, ενώ σε μερικές περιπτώσεις ξεπερνά τα 20 μέτρα!
perierga.gr - Διασχίζοντας τα τεράστια "τείχη του χιονιού"...
Ο δρόμος ολοκληρώθηκε το 1971, μετατρέποντας την περιοχή από ένα δύσβατο μέρος σε ένα από τα ωραιότερα χειμερινά θέρετρα της βόρειας Ιαπωνίας, που συγκεντρώνει κάθε χρόνο πλήθος επισκεπτών, κυρίως την εποχή της άνοιξης.
perierga.gr - Διασχίζοντας τα τεράστια "τείχη του χιονιού"...
Ξενοδοχεία, καταστήματα και εστιατόρια διευκολύνουν τη διαμονή, ενώ ένα τελεφερίκ δίνει τη δυνατότητα στον κόσμο να φτάσει σε ψηλότερα σημεία, καθώς ολόκληρη η περιοχή χρησιμοποιείται ως αφετηρία για πεζοπόρους και λάτρεις της ορειβασίας.
perierga.gr - Διασχίζοντας τα τεράστια "τείχη του χιονιού"...
perierga.gr - Διασχίζοντας τα τεράστια "τείχη του χιονιού"...
perierga.gr - Διασχίζοντας τα τεράστια "τείχη του χιονιού"...
perierga.gr - Διασχίζοντας τα τεράστια "τείχη του χιονιού"...
perierga.gr - Διασχίζοντας τα τεράστια "τείχη του χιονιού"...

Ο Άγιος Παΐσιος, όπως τον γνώρισε ο Μητροπολίτης Μόρφου π.Νεόφυτος



Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος σκιαγραφεί την προσωπικότητα και την αγιότητα του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, όπως ο ίδιος τον γνώρισε. Η ομιλία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2015, στην αίθουσα της Ενορίας Αποστόλου Βαρνάβα και Μακαρίου Δασούπολης σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από την Ενορία Αποστόλου Ανδρέα Δασούπολης Λευκωσίας Κύπρου.
πηγή

Γι’ αυτό όταν μας κατηγορούν, όταν μας συκοφαντούν, όταν μας πειράζουν, όταν μας ταπεινώνουν, όταν μας αδικούν, πρέπει κι εμείς να συγχωρούμε. Με οποία καρδιά, με οποία δύναμη, με οποία διάθεση προσφέρουμε τη συγχωρητικότητά μας, όχι εκατονταπλάσια, άλλα μυριοπλάσια θα είναι τα αντίστοιχα αγαθά, που θα λάβουμε από τον Θεό. Να ο δρόμος! Να, πως ακριβώς μπορούμε να σωθούμε! Να, η πύλη από την οποία θα εισέλθουμε στη Βασιλεία των ουρανών!


Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Αξίζει ν' αγαπάς

Το παράπονο του Οδυσσέα Ελύτη



Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά ,πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις, πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Πολεμικές αποζημιώσεις: Aκόμα και ένας Γερμανός θα υποστήριζε την Ελλάδα με αυτό το βίντεο

Ένα ανέλπιστο σύμμαχο βρήκε η Ελλάδα στους αγώνες που δίνει τόσο για να κατανοηθεί η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα τα τελευταία έξι χρόνια από τις πολιτικές της τρόικας όσο και στην διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων. Πρόκειται για το σόου Die Anstalt (To Ινστιτούτο) που προβάλλεται από ZDF, το δεύτερο κανάλι της κρατικής (!) τηλεόρασης της Γερμανίας. Η επόμενη εκπομπή με αντικείμενο την Ελλάδα, η οποία θα προβληθεί από την γερμανική τηλεόραση αύριο Τρίτη, έχει ήδη «ανέβει» στο ίντερνετ. Από τα 50 λεπτά που διαρκεί το σόου ξεχωρίζουν δύο ενότητες. Στην πρώτη παρουσιάζεται με τον πλέον παραστατικό και σατυρικό τρόπο η κατάσταση που έχει περιέλθει Ελλάδα, η οποία εμφανίζεται ως μία ταβέρνα η οποία λειτουργεί υπό τις οδηγίες της τρόικα ενώ στο δεύτερο μέρος θίγεται με πολύ καυστικό και συγκινητικό τρόπο το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Παρόν στην εκπομπή είναι και ο επιζών από το Δίστομο, Αργύρης Σφουντούρης, του οποίου οι Γερμανοί εκτέλεσαν και τους δύο γονείς και αρκετούς συγγενείς. Το Die Anstalt πηγαίνοντας κόντρα στις λαϊκιστικές φωνές της Γερμανίας έχει επανειλημμένα και στο παρελθόν παρουσιάσει το ελληνικό πρόβλημα από μία διαφορετική οπτική. Στην αυριανή εκπομπή – η οποία αναμένεται να προκαλέσει αντιδράσεις – οι παραγωγοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι μόνο οι Έλληνες οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν τα χρέη τους αλλά και οι Γερμανοί, χωρίς τρικ...
Ποιος είναι ο Αργύρης Σφουντούρης
Ο Αργύρης Σφουντούρης γεννήθηκε το 1940 στο Δίστομο. Σε πολύ μικρή ηλικία στις 10 Ιουνίου 1944 έχασε τους γονείς του, που εκτελέσθηκαν από τα Γερμανικά στρατεύματα των SS κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. Μεταξύ των 218 εκτελεσθέντων, 32 έφεραν το επίθετο Σφουντούρης. Ο μικρός τότε Αργύρης, έφθασε στην Αθήνα, όπου περιπλανήθηκε σε διάφορα ορφανοτροφεία επί τρία χρόνια, μαζί με χιλιάδες άλλα ορφανά παιδιά, αθώα θύματα της ιδίας γερμανικής κατοχής. Το 1949, ήταν ένας από τα 10 παιδιά που ταξίδεψαν στην Ελβετία στο ίδρυμα Πεσταλότσι, που σκοπός του είναι να στεγάζει παιδιά χωρίς οικογένεια. Γρήγορα ξεχώρισε για την ευστροφία του μυαλού του. Φοίτησε στο γυμνάσιο και στην συνέχεια στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης Μαθηματικά, Πυρηνική Φυσική και Αστροφυσική. Παράλληλα έγραφε ποιήματα και δοκίμια. Μετέφρασε στην γερμανική γλώσσα, διάφορους Έλληνες ποιητές όπως Κ. Καβάφη, Γ. Σεφέρη, Ι. Ρίτσο, Ο. Ελύτη κ.α. Την περίοδο της δικτατορίας στην Ελλάδα, εκδίδει στην Ελβετία ένα πολιτιστικό περιοδικό στην ελληνική και γερμανική γλώσσα. Διδάσκει σε διάφορα γυμνάσια της περιοχής της Ζυρίχης. Μετά από 40 χρόνια αποφασίζει μια ριζική αλλαγή στην ζωή του. Πηγαίνει στο Νεπάλ, στην Σομαλία και στην Ινδονησία όπου για 10 περίπου χρόνια βοηθάει ενεργά στην αναδιοργάνωση τους.


Επιστρέφοντας στην Ευρώπη βρίσκει τη Γερμανία ενωμένη, καθώς εν τω μεταξύ οι κάτοικοι του Βερολίνου είδαν το τείχος που τους χώριζε από τον δυτικό κόσμο να πέφτει, δημιουργώντας μία καινούργια κατάσταση στην χώρα. Με την επανένωση της Γερμανίας αρχίζει μία περίοδος με δυνατότητες απολογισμού και καταμέτρησης των θυμάτων πολέμου. Ο Αργύρης Σφουντούρης οργανώνει το 1994 στους Δελφούς, μία «Σύνοδο για την ειρήνη», στην οποία κάλεσε και Γερμανούς πολιτικούς, εκ των οποίων όμως δεν παρευρέθη κανείς. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς απόπειρες για συζήτηση με τις Γερμανικές Αρχές, το 1995 μαζί με τις τρεις επιζώσες αδερφές του, ζητούν δικαίωση με νόμιμη διαδικασία. Η καταγγελία και οι ακόλουθες εφέσεις δεν έφεραν κανένα θετικό αποτέλεσμα και οι υποθέσεις ακόμα εκκρεμούν στο δικαστήριο της πόλεως Καρλσρούε της Γερμανίας.
Πριν από μερικά χρόνια, ο Ελβετός σκηνοθέτης Στέφαν Χάουπτ αποφάσισε να ανεβάσει την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη στη Ζυρίχη. Χρειαζόταν έναν Έλληνα, όχι απαραιτήτως ηθοποιό, για να διαβάσει αποσπάσματα του έργου. Συναντήθηκε με τον Αργύρη Σφουντούρη, ο οποίος -συμπτωματικά- ήταν ο μεταφραστής της «Ασκητικής» στα γερμανικά. Έτσι, δημιουργήθηκε η ταινία «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη».

πηγή

"Το κακό δεν υπάρχει στη φύση, ούτε είναι κανείς πλασμένος κακός. Τίποτε κακό δεν δημιούργησε ο Θεός . Όταν κάποιος επιθυμήσει στην καρδιά του το κακό και δώσει έτσι υπόσταση στο ανυπόστατο, τότε αρχίζει να υπάρχει, όπως ακριβώς το θέλησε αυτός που το δημιουργεί. Πρέπει επομένως να φροντίζουμε πάντοτε να έχουμε στη μνήμη μας τον Θεό και να πολεμούμε τη συνήθεια για το κακό. Αυτό μπορεί να γίνει γιατί η φύση του καλού είναι πιο δυνατή από τη συνήθεια για το κακό, αφού το καλό υπάρχει ενώ το κακό δεν υπάρχει, παρά μόνο όταν το κάνουμε".

Άγιος Διάδοχος Φωτικής

Hello Barbie : Η ανατριχιαστική κούκλα που κατασκοπεύει τα παιδιά ... και τους γονείς τους




Η Hello Barbie, η τελευταία κούκλα της Mattel καταγράφει τις απαντήσεις των παιδιών και στέλνει τις πληροφορίες σε μια βάση δεδομένων μέσω Wi-Fi και Bluetooth. Πρόκειται όπως διαβάζουμε, για την «πρώτη διαδραστική Barbie κούκλα του κόσμου».


Εξοπλισμένη με ένα μικρόφωνο και δυνατότητα σύνδεσης στο Internet, η κούκλα θέτει ερωτήματα στα παιδιά, καταγράφει τις απαντήσεις τους και στέλνει τις πληροφορίες πίσω στους servers της Mattel όπου κατατίθενται και υποβάλλονται σε επεξεργασία από έναν ισχυρό αλγόριθμο.


Η Hello Barbie λειτουργεί καταγράφοντας τη φωνή ενός παιδιού με ένα ενσωματωμένο μικρόφωνο που ενεργοποιείται με το πάτημα ενός κουμπιού στην κούκλα. Καθώς η κούκλα "ακούει", οι ηχογραφήσεις ταξιδεύουν μέσω διαδικτύου σε έναν server όπου τα αποσπάσματα της ομιλίας αναγνωρίζονται και επεξεργάζονται. Οι πληροφορίες αυτές χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν στο σχηματισμό απαντήσεων στην Hello Barbie, γράφει η Washington Post.


Σε μια έκθεση παιχνιδιών στη Νέα Υόρκη, εκπρόσωποι της Mattel κατέδειξαν τις δυνατότητες της Hello Barbie.


Στην επίδειξη, η εκπρόσωπος της Mattel κουβεντιάζοντας με την Hello Barbie ανέφερε ότι της άρεσε να είναι πάνω στη σκηνή. Αργότερα, κατά τη συνομιλία, όταν η εκπρόσωπος της Mattel ρώτησε την Hello Barbie τι πρέπει να γίνει όταν μεγαλώσει, η κούκλα απάντησε, "Λοιπόν, μου είπες ότι σου αρέσει να είσαι πάνω στη σκηνή. Ίσως λοιπόν, μια χορεύτρια; Ή μια πολιτικός; Ή πώς μήπως μια χορεύτρια πολιτικός;"

Μια γρήγορη ανασκόπηση της πολιτικής προστασίας της ιδιωτικής ζωής του ToyTalk (υπηρεσία η οποία χειρίζεται την Hello Barbie), αποκαλύπτει ότι οι πληροφορίες που καταγράφονται μπορεί να χρησιμοποιηθούν «για διάφορους λόγους».


«Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, να μεταγράψουμε και να αποθηκεύσουμε τέτοιες ηχογραφήσεις για την παροχή και τη διατήρηση της Υπηρεσίας την ανάπτυξη, δοκιμή ή βελτίωση της τεχνολογίας Αναγνώρισης Ομιλίας και των αλγορίθμων τεχνητής νοημοσύνης, και για άλλη έρευνα και ανάπτυξη ή για εσωτερικούς σκοπούς. Μπορεί να κάνουμε τέτοιες εγγραφές διαθέσιμες στον γονέα κάτοχο του λογαριασμού και να επιτρέπουμε στον γονέα κάτοχο του λογαριασμού να μοιραστεί τις εν λόγω ηχογραφήσεις με τρίτους. Αυτές οι εγγραφές μπορεί να περιέχουν επιπλέον προσωπικές πληροφορίες εάν οι πληροφορίες αυτές παρέχονται στις ηχογραφήσεις, αλλά δεν χρησιμοποιούμε τις προσωπικές πληροφορίες που περιέχονται σε Ηχογραφήσεις για να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσει με κάποιον. Παρακαλούμε ανατρέξτε στην ενότητα "Τι είδους πληροφορίες να μοιραστούμε με τρίτους;" για πληροφορίες σχετικά με το πώς αυτές οι πληροφορίες μοιράζονται με τρίτους.


Παρακάτω αναφέρουν: «Χρησιμοποιούμε τις προσωπικές πληροφορίες όπως για παράδειγμα, για να λάβουμε γονική συναίνεση και να δημιουργήσουμε ένα λογαριασμό γονέα, για την παρακολούθηση και την ανάλυση της χρήσης και των τάσεων και για δημογραφικά στοιχεία, καθώς και για να προσωποποιήσουμε και να βελτιώσουμε την υπηρεσία, την τεχνολογία μας και την εμπειρία των χρηστών μας, για την ανάπτυξη, δοκιμή ή τη βελτίωση της τεχνολογίας αναγνώρισης φωνής και των αλγορίθμων τεχνητής νοημοσύνης και για άλλους σκοπούς ανάλυσης της έρευνας και για οποιοδήποτε άλλο σκοπό για τον οποίο συλλέγονται οι πληροφορίες, όπως προσδιορίστηκαν κατά τη στιγμή της συλλογής.


Ο κίνδυνος οι πληροφορίες που θα καταγράφονται από την κούκλα να στέλνονται σε αρχές, σε κυβερνήσεις και άλλους φορείς "αν απαιτείται" είναι ορατός. Ειδικός σε θέματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής ζήτησε τη διάλυση της κούκλας - η οποία έχει προγραμματιστεί να είναι διαθέσιμη στα καταστήματα το φθινόπωρο, ακριβώς στην ώρα για τα Χριστούγεννα.


«Αν είχα ένα μικρό παιδί, θα ανησυχούσα πολύ ότι οι προσωπικές συνομιλίες του παιδιού μου με την κούκλα θα καταγράφονταν και θα αναλύονταν", δήλωσε η Angela Campbell, πανεπιστημιακός σύμβουλος στο Κέντρο Ιδιωτικότητας και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Τζορτζτάουν. «Τα παιδιά εμπιστεύονται τις κούκλες τους», είπε. «Όταν τα παιδιά έχουν συνομιλίες με τις κούκλες και τα λούτρινα ζωάκιά τους, παίζουν, και αποκαλύπτουν πολλά για τον εαυτό τους». - Op cit. Washington Post.


Ενώ οι άνθρωποι στην Mattel διαβεβαιώνουν ότι οι πληροφορίες που συλλέγονται θα χρησιμοποιηθούν μόνο για την «βελτίωση του προϊόντος», είναι προφανές ότι η Hello Barbie θα μπορούσε εύκολα να υποκλαπεί από κάθε είδους οργανισμό, όπως η NSA.


Τα παιδιά συχνά εμπιστεύονται τις πιο ιδιωτικές σκέψεις τους στην αγαπημένη τους κούκλα. Το να γίνεται εκμετάλλευση της παιδικής ψυχής ώστε να καταγράφονται αυτές οι σκέψεις και να στέλνονται στον διακομιστή μιας Mega-Corporation είναι ανατριχιαστικό. Είναι ένα ακόμη βήμα στην ανάδειξη μιας κοινωνίας όπου όλα ακούγονται και όλα καταγράφονται. Μιας κοινωνίας Big Brother.



πηγή

Ἡ ταπείνωση εἶναι μία μεγάλη δύναμη

Ντοστογιέφσκυ

«Μικρές Κυκλάδες»


M.Θεοδωράκη-Οδυσ.Ελύτη «Μικρές Κυκλάδες» (όλο το έργο) Και άλλα τέσσερα τραγούδια Τραγουδά : Η Σούλα Μπιρμπίλη

1. Μαρίνα (Οδυσσέα Ελύτη) 0:00
2. Του μικρού βοριά (Οδυσσέα Ελύτη) 3:04
3. Τα Ελληνάκια (Οδυσσέα Ελύτη) 6:02
4. Η Μάγια (Οδυσσέα Ελύτη) 9:08
5. Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα (Οδυσσέα Ελύτη) 11:14
6. Τα ' δατε τα μάθατε (Οδυσσέα Ελύτη) 15:30
7. Το τριζόνι (Οδυσσέα Ελύτη) 17:44
8. Το ψωμί είναι στο τραπέζι (Ιάκωβου Καμπανέλλη) 21:30
9. Προδομένη μου αγάπη (Μίκη Θεοδωράκη) 24:31
10. Από το παράθυρό μου (Ιάκωβου Καμπανέλλη) 28:44
11. Μέρα Μαγιού μου μίσεψες (Γιάννη Ρίτσου) 33:09

Η σφαγή της Χίου γίνεται παράσταση

Από την 1η έως τις 5 Απριλίου στο θέατρο Αυλαία με ερμηνευτή τον Παντελή Θαλασσινό

  Τα γεγονότα της σφαγής της Χίου είναι λίγο - πολύ γνωστά σε όλους: υπολογίζεται ότι από την 1η Απριλίου του 1822 μέχρι τα τέλη Αυγούστου, μέσα σε πέντε μήνες, από τους 117.000 κατοίκους που είχε πληθυσμό το νησί, οι 42.000 σφαγιάστηκαν, περίπου 50.000 πιάστηκαν αιχμάλωτοι και 23.000 διέφυγαν προς τις επαναστατημένες περιοχές της Ελλάδας και τη Δυτική Ευρώπη.


Βασισμένη σε αυτά τα γεγονότα, η παράσταση «Βγερού γλυκά Φανού» ανεβαίνει στο θέατρο Αυλαία από την 1η έως τις 5 Απριλίου, υπό την Αιγίδα του Δήμου ΧΙΟΥ και με την υποστήριξη του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου. Η υπόθεσή της, σύμφωνα με τους συντελεστές της, είναι καθηλωτική: «Μια σύγχρονη Ελληνίδα γυναίκα, η Αγγελική, μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση της Βγερούς, που επέζησε της Σφαγής στη Χίο και της δουλείας στη Σμύρνη, προσπαθεί να συναρμολογήσει την κατακερματισμένη ταυτότητα της. Δύο διαφορετικές εποχές, δύο διαφορετικές γυναίκες, δύο αφηγήσεις. Η μία κραυγή επιβίωσης και αυτογνωσίας. Η άλλη, μαρτυρία και ταυτόχρονα καταγγελία. Και οι δύο συναρμολογούν μία κοινή μνήμη, μία ελπίδα του μέλλοντος, μία ιστορία. Αν την ακούσεις δεν την ξεχνάς. Γίνεσαι μέρος της!».

Η παράσταση ανεβαίνει από το «Θέατρο του Θερμαϊκού», το οποίο ιδρύθηκε από τους Ελευθερία & Λεωνίδα Τέτουλα το φθινόπωρο του 2014 στη Θεσσαλονίκη. Η «Βγερού γλυκά Φανού» είναι η πρώτη του παραγωγή, ενώ πρόθεσή του είναι ν’ αναπτύξει παραγωγές που θ’ αναδεικνύουν σημαντικές στιγμές της ιστορίας και της παράδοσής προκειμένου να τις υποβάλλουν σ’ ένα διάλογο με το σήμερα. Οσον αφορά τους συντελεστές, παίζουν οι Ελευθερία Τέτουλα και Μελίνα Αποστολίδου, η φωνή της Ανθής ακούγεται από την Ειρήνη Κυριακού και στο ομώνυμο τραγούδι ερμηνευτής είναι ο Χιώτης Παντελής Θαλασσινός. Τη σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία ανέλαβε η Κορίνα Βασιλειάδου, τη μουσική ο Κώστας Βόμβολος, την επιμέλεια κίνησης ο Κωνσταντίνος Κατσιαμάκης, τα σκηνικά - κοστούμια και τον σχεδιασμό φωτισμών η Κέλλυ Εφραιμίδου, βοηθός σκηνοθέτη είναι η Κλέα Σαμαντά και επιστημονική συνεργάτης η Στέλλα Τσιροπινά.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΒΓΕΡΟΥ «Δεν ξέρω αν είναι ρωμιά, τουρκάλα ή φράγκισσα, -άσε που δεν ξέρω και πού αρχίζει το ένα και πού τελειώνει το άλλο,- όμως είναι αυτή που είδε σάρκες και ρούχα να γίνονται ένα, το αίμα να τρέχει ποτάμι ανάμεσα στα πόδια των κοριτσιών, είναι αυτή που είδε στήθη γυναικών κομμένα φέτες, μυαλά χυμένα στους ώμους σαν από μια παραγεμισμένη κούπα, βρέφη κομματιασμένα να κείτονται πεταμένα στα βράχια. Είναι αυτή που είδε τη Μεγάλη Σφαγή, αυτή που έζησε το γιουρούσι, το πελέκι, που μεγάλωσε με κλάματα, με θρήνους και με μοιρολόγια. Είναι αυτή που άκουσε το σμίξιμο των σπαθιών με τη σάρκα, τις φωνές των μανάδων που βλέπανε τις κόρες τους να βιάζονται, το τρίξιμο των δοντιών και τις τουφεκιές να σφυροκοπάνε στον αγέρα. Είναι αυτή που κανένας ήχος της φύσης πλέον δεν της φαίνεται γλυκός, κανένα κελάηδημα αηδονιού το ξημέρωμα δεν την χαροποιεί, γιατί στα αυτιά της ηχούν ακόμα οι κραυγές και τα ουρλιαχτά. Αν και βρήκε τη δύναμη ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί, να κάμει πέντε παιδιά, να τα μεγαλώσει και να τα θεριέψει, πάντοτε ο ύπνος της σαν το θάνατο ήταν πικρός και τα όνειρά της πάντα θα τα στοιχειώνουν οι εκατοντάδες, οι χιλιάδες νεκροί που χάθηκαν μέσα σε λίγες μέρες και μαζί τους χάθηκαν τα ονόματά τους και οι μνήμες τους, χάθηκαν κι οι απόγονοί τους που θα τους μνημόνευαν. Χιλιάδες κρανία σαπίζουν στα δάση και στα χωράφια, ανάμεσά τους των γονιών της και των αδερφών της, των συγγενών και των φίλων της, των συγχωριανών της, ανθρώπων που γνώρισε κι έζησε μαζί τους και χάθηκαν. Ωστόσο, ποτέ δεν είπε: «Καταραμένη η φυλή που έκανε τις σφαγές. Καταραμένη η γενιά που τους αφάνισε!» Όμως λέει ασυγχώρητοι όσοι βάδισαν στο μονοπάτι της παλιανθρωπιάς. Κι ας είναι Γιουρούκοι, Ζεϊμπέκοι, Αρναούτηδες, Τούρκοι ή Έλληνες, Οβραίοι ή Φράγκοι. Ασυγχώρητοι όσοι στο όνομα του Θεού ή του χρήματος, της απληστίας ή της εκδίκησης, βρωμίζουν τη ζωή με τις πράξεις τους. Κάτω από τα δάκρυά της μίσος δε θα βρείτε. Δεν ζητάει εκδίκηση. Μνήμη ζητάει! Μνήμη πικρή σαν πικραμύγδαλο. Να την εβάζεις κάθε πρωί στο στόμα, για να θυμάσαι πόσο γλυκιά κι όμορφη είναι η ζωή. Όχι μόνο για μας τους Χιώτες, για όλη την ανθρωπότη! Και με τούτη τη μνήμη να τη ξαναφτιάξεις από την αρχή. Αυτή είναι!»
Απόσπασμα από τη νουβέλα: «Βγερού γλυκά φανού» του Γιώργου Χατζόπουλου



ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Τετάρτη-Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ 75’

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Γενική είσοδος: 12 ευρώ, μειωμένο: 8 ευρώ
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ στο ταμείο του Θεάτρου: 10 ευρώ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ & ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
2310237700
www.avlaiatheatre.gr

Εἰς ἀτραποὺς δυσβάτους, σκοτεινὰς καὶ νεφελώδεις βαδίζει ὁλοταχῶς ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης

ΦΩΝΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ ΕΚ ΤΟΥ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ
Γέρων Ἐρημίτης Ἁγίου Ὄρους
«... Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ πίστις καὶ ὁμολογία δὲν ἀλλάζει μὲ τοὺς καιρούς, δὲν μεταβάλλεται μὲ τοὺς χρόνους, δὲν ἀλλοιοῦται ἀπὸ περιστάσεις, δὲν μαραίνεται, δὲν γηράσκει, ἀλλὰ μένει πάντοτε ἡ αὐτὴ καὶ παλαιὰ καὶ νέα... Τὶ τολμῶσιν αὐτοὶ οἱ νέοι «θεολόγοι» νὰ κινήσουν τὰ ἀκίνητα....» (Εὐγένιος Βούλγαρις). Πόσον δίκαιον εἶχε καὶ πόσον ἀληθινά, προφητικὰ καὶ συνάμα διαχρονικὰ ἦταν καὶ παραμένουν τὰ πεφωτισμένα καὶ ἱερὰ λόγια τοῦ ἀοιδίμου καὶ μεγάλου διδασκάλου τῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας μας, τοῦ Εὐγενίου Βουλγάρεως. Ἑπόμενος καὶ ἐκεῖνος τοῖς ἁγίοις ἡμῶν πατράσι, ἐστηλίτευσεν εἰς τὸν καιρόν του, ὅσον ὀλίγοι τὶς κακοδοξίες τῆς παπικῆς ἐκκλησίας, καὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἀοιδίμους Νικηφόρον Θεοτόκην, Ἠλίαν Μηνιάτην καὶ ἄλλους σχεδὸν συγχρόνους του, ἐστήριξαν, καὶ ἐκραταίωσαν τὰ Ἀληθῆ Δόγματα καὶ φρονήματα, τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν ὀρθοδόξου πίστεως.

Ζοῦμε ὄντως ἀποκαλυπτικοὺς καιρούς. «Αἱ ἡμέραι πονηραὶ εἰσιν». Δὲν χρειάζεται ἄλλωστε ἰδιαιτέρα προσπάθεια κατανοήσεως, τὸ ὅτι δηλαδὴ εὑρισκόμεθα ὀλίγον τί, πρὸ ἀνησυχητικῶν ἀπροβλέπτων καὶ ἐν γένει δυσαρέστων ἐξελίξεων.... Ἀσφαλῶς δὲν τρομοκρατοῦμε καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἴμεθα κυριευμένοι ὑπὸ πνεύματος ἀπαισιοδοξίας ἀπελπισίας, καὶ ἀπογνώσεως, μὴ γένοιτο· ἀλλὰ πάντοτε ἔχοντες ὡς ὁδοδείκτην, πυξίδα καὶ ὁδηγὸν τὴν καλὴν ὁμολογίαν, τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς παρέδωσαν ὡς καλὴν Παρακαταθήκην, τὴν Μόνην Ἀληθινὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν, τὴν ὁποίαν διετράνωσαν, καὶ ἐμεγάλυναν καὶ ἐκραταίωσαν, διὰ τοῦ φωτισμοῦ τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, διὰ τῶν ἱερῶν Κανόνων τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων, διὰ τῆς ἱερᾶς καὶ ὀρθοδόξου παραδόσεως, διὰ τῆς προσεκτικῆς των διατηρήσεως καὶ ἐμπεδώσεως τῶν Ἀποστολικῶν διατάξεων, καὶ τέλος διὰ τῆς ἀποκεκαλυμμένης ἀληθείας τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔτσι πορευόμεθα ἀσφαλῶς, πρὸς τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίαν ἡμῶν καὶ τελείωσίν μας. Ἡ Ὀρθοδοξία μας εἶναι ὁ θησαυρὸς τῆς ζωῆς μας.
Πόσο πολὺ θλίβεται ἡ ψυχὴ καὶ ἡ καρδία ἡμῶν ἐκ τῶν γεγονότων ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὴν σημερινὴν ἀποστασίαν περὶ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν τῶν ταγῶν καὶ «ὁδηγῶν» καὶ «φυλάκων», ὅπου σέρνονται ἅμα καὶ ὁλοταχῶς ἀπὸ τὸ ἅρμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς Πανθρησκείας τῆς νοθεύσεως τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τῆς ἀμετανοήτου πορείας των, καινοτομίας τῶν φρονημάτων καὶ τῶν λειτουργικῶν πρακτικῶν των.Ἐν γένει, ἐν ἑνὶ λόγῳ, οἱ ταγοί μας αὐτοὶ τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἕως καὶ τῆς σήμερον, κινούμενοι πάντοτε δυστυχῶς τῶν ὑπὸ τῆς Δυτικῆς καινοτομίας προμάχων, τῶν ἐνθέρμων καὶ ἐκκεκαυμένων (κατὰ Εὐγένιον Βούλγαριν) ὑπὸ ἀδιακρίτου καὶ ἀνοσίου «ζήλου διαφεντευτῶν καὶ ὑπασπιστῶν τῆς παπικῆς μονοκρατορίας Λατίνων», «προσφέρουν» λοιπὸν μόνον λύπην εἰς τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα, ἀποστροφὴν καὶ δυσαρέσκειαν. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὅλως αὐθαιρέτως ἀνυποχώρητος εἰς τὴν οἰκουμενιστικὴν γραμμήν, καὶ πορείαν του, δυστυχῶς δὲν ἀκούει τὶς τόσες δίκαιες φωνὲς διαμαρτυρίας τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ θεόσωστον χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας μας. Δὲν συγκινεῖται ποσῶς ἀπὸ τὴν ἁγιοπατερικὴν στάσιν καὶ τὴν καλὴν καὶ φιλόθεον ὁμολογίαν τῶν εὐλαβεστάτων, πεφωτισμένων καὶ κατὰ πολλὰ ἐναρέτων κληρικῶν, καθηγητῶν, Ἐπισκόπων, λαϊκῶν καὶ ὁσιωτάτων Γερόντων καὶ Μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καὶ συνεχίζει προχωρῶντας μανιωδῶς, ὁλοταχῶς ὄχι εἰς ὁδὸν σωτηρίας καὶ ἀσφαλείας καθὼς ὁ ἴδιος νομίζει, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς ἀτραποὺς δυσβάτους, σκοτεινὰς καὶ νεφελώδεις, καὶ ἀλλοίμονον λέγομεν εἰς ὅποιον πιστὸν καὶ ὀρθόδοξον συμφωνεῖ μὲ τὶς ἀνορθόδοξες αὐτὲς κινήσεις τοῦ Πατριάρχου...
Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέγει «....μὴ συσχηματίζεσθε τῷ αἰῶνι τούτῳ...» γι᾽αὐτὸ λοιπὸν οἱ πιστοὶ θὰ πρέπη πάσῃ θυσίᾳ, ἐν σπουδῇ, ἐν ἐγρηγόρσει, ἐν προσευχῇ ἀδιαλείπτῳ ἐν κατανύξει, ἐν δάκρυσι, νὰ φροντίζουν πρωτίστως καὶ πάνω ἀπ᾽ ὅλα νὰ φυλάττουν τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν καὶ ὁμολογίαν των γνησίαν, καθαράν, ἀνόθευτον καὶ λελαμπρυσμένην ἀποφεύγοντες τὰ οἰκουμενιστικὰ φρονήματα, τὶς λεγόμενες συμπροσευχὲς μετὰ ἑτεροδόξων καὶ ἀλλοθρήσκων. Ἀλλὰ μὲ συνεχῆ βίωσιν τῆς ἐν Χριστῷ πολιτείας καὶ ὀρθοδόξου διαγωγῆς των, νὰ ζοῦν μὲ ἰσόβιον μετάνοιαν, ὀρθοπραξίαν θεοφιλεστάτην, καλλιέργειαν ἀείρρητον τῶν ἔργων τῶν ἀρετῶν, ἐν τῷ μυστικῷ ἀγρῷ τῆς καθαρᾶς καρδίας των, οὕτως ὥστε νὰ δοξάζεται ὁ Πανάγιος Τριαδικὸς Θεός μας, ἀληθῶς καὶ γνησίως, τοὐλάχιστον ὑπὸ τῶν ἀκαινοτομήτων καὶ μὴ ἀποδεχομένων οὔτε συμφωνούντων μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς «ἀβρότητες» τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν καὶ ποιμεναρχῶν...
Ποτὲ νὰ μὴ λησμονῆ ὁ πιστὸς λαός μας τὰ θεοφώτιστα καὶ ἱερὰ λόγια τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς μᾶς λέγει:«... Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι γραφαί, φεύγει τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι, καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι...». Ἆραγε πῶς δύναται νὰ ἀνθέξη τὴν σημερινὴν προδοσίαν τῆς φιλτάτης ἡμῶν ὀρθοδόξου πίστεως, κάθε ψυχὴ ὀρθοδόξου πιστοῦ; Μετὰ πολλῆς λύπης καὶ συνοχῆς καρδίας, κατ᾽ ἔτος ἑκατέρωθεν (ἐκ Δύσεως καὶ ἐξ Ἀνατολῆς διὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου) τελοῦνται ἄνευ τῆς συμφώνου γνώμης τῶν πιστῶν οἱ συνεορτασμοὶ κατὰ τὰς λεγομένας θρονικὰς ἑορτὰς Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ρώμης μὲ συμπροσευχὰς καὶ συλλείτουργα τῶν ἐκπροσώπων Φαναρίου καὶ Βατικανοῦ. Εἶναι ἀδιανόητον, ἀνήκουστον, καὶ παντελῶς «ἀπόβλητον» ἐκ τῆς ὀρθοδόξου συνειδήσεως τῶν πιστῶν νὰ συμβαίνουν τοιαῦτες οἰκουμενιστικὲς κινήσεις καὶ πρακτικές, ὅπου μόνον σκάνδαλον διανέμουν, ἀποστροφὴν καὶ θλῖψιν... Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, αὐτὴ ἡ Μόνη Ἀληθινὴ πίστις καὶ Ὁδὸς καὶ Ζωή, ἔχει τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας της, οἱ ὁποῖοι ἔχουν θεσπισθῆ διὰ Πνεύματος Ἁγίου καὶ εἶναι ἰσόκυροι μὲ τὴν Ἁγίαν Γραφήν. Ὅμως δυστυχῶς οἱ σημερινοὶ οἰκουμενισταὶ ἀρχιερεῖς καὶ ποιμενάρχαι, συγκρητισταί, παραβαίνουν αὐτοὺς εὐκαίρως ἀκαίρως καὶ κηρύττουν «νέον Εὐαγγέλιον» (Γαλ. α´ στ´6).
Ὁ ΜΕ´ Ἀποστολικὸς Κανών μετὰ συμφωνίας καὶ ἑτέρων Ἱερῶν Κανόνων ἀπαγορεύει τὴν συμπροσευχήν καὶ συλλειτουργίαν μετὰ τῶν αἱρετικῶν: «... Ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος, αἱρετι- κοῖς συνευξάμενος μόνον ἀφορι- ζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω...». Κατ᾽ ἐκείνην τὴν εὐλογημένην ἡμέραν, ἐν τῇ ὁποίᾳ ὅλη ἡ Ἁγιορειτικὴ Ἀδελφότης συνεόρταζεν καὶ τιμοῦσε διὰ κατανυκτικωτάτης ἱερᾶς ἀγρυπνίας τὸν προστάτην ἡμῶν Ἅγιον Ἱερομάρτυρα Κοσμᾶν, ὁ ὁποῖος εἶχε μαρτυρήσει ἀπὸ τοὺς Λατινόφρονας αἱρετικούς, καὶ δὴ ὑπὸ τοῦ τότε Πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου, κατ᾽ ἐκείνην λοιπὸν τὴν ἡμέραν εἰς τὸ «ἐσβεσμένον πλέον Φανάριον» ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐδέχετο εἰς τὸ Πατριαρχικὸν Ἱ. Ναὸν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τὸν αἱρεσιάρχην τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, τὸν Πάπαν Φραγκίσκον, ἄνευ μετανοίας τοῦ δευτέρου καὶ ἐπιστροφῆς εἰς τὴν ὀρθόδοξον πίστιν, ἐκ μέρους τοῦ Πάπα καὶ ἀκολούθως ὑπῆρξαν συμπροσευχαί, συνεορτασμός, κοιναὶ δηλώσεις καὶ κοιναὶ ὑπογραφαί... Κατ᾽ ἐκείνην τὴν ἡμέραν οἱ καμπάναι τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐκτυποῦσαν πενθίμως. Ἐννοοῦμε, ὄχι τὶς ἐξωτερικὲς καμπάνες τῶν Ἱερῶν μας Μονῶν, ἀλλὰ ἐκτυποῦσαν πενθίμως αἱ ἐσωτερικαὶ καμπάνες τῶν μυστικῶν καρδιῶν ἡμῶν, ἐκτυποῦσαν πενθίμως αἱ συνειδήσεις ὅλων τῶν Ἁγιορειτῶν συνασκητῶν ἡμῶν, τῶν εὑρισκομένων, ἐν ταῖς σκήτεσι, ἐν τοῖς κελλίοις, καὶ ἐν τοῖς κοινοβίοις ἅπαντες γάρ, συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως καὶ ταυτοχρόνως ἀνέπεμπαν θρηνώδεις φωνὲς καὶ κλαυθμούς, προσευχόμενοι ἐν τῷ μυστικῷ τόπῳ τῆς καρδίας των... «στήριξον Ὀρθοδοξίᾳ τὴν Ἐκκλησίαν Σου Χριστέ, καὶ εἰρήνευσον τὴν ζωὴν ἡμῶν ὡς Ἀγαθὸς καὶ Φιλάνθρωπος...».
Αἱ ἡμέραι ἡμῶν εἰσιν πονηραί, ἀποκαλυπτικαί, καὶ διὰ τοῦτο ὀφείλομε πάντοτε νὰ εἴμεθα ἄγρυπνοι, προσεκτικοί, νήφοντες καὶ προσευχόμενοι ἀδιαλείπτως εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεὸν καὶ Σωτῆρα μας, νὰ γίνη ἵλεως καὶ νὰ εὐσπλαγχνισθῆ, τὸ πολύπαθον ποίμνιον τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ὀφείλομεν καὶ νὰ δεώμεθα πάντοτε, καὶ νὰ ἱκετεύωμεν, καὶ νὰ παρακαλοῦμεν τὸν Κύριον ἡμῶν, ἵνα φωτίση τοὺς ἐν σκότει πορευομένους ἀδελφούς ἡμῶν, ὅπως ἀπομακρυνθοῦν πάραυτα καὶ τὸ ταχύτερον δυνατὸν ἀπὸ τὴν συγκρητιστικὴν - οἰκουμενιστικὴν πανθρησκείαν τῆς Νέας Ἐποχῆς.
Πρέπει νὰ προσέχωμεν πολύ, ὥστε νὰ μὴ ἐπιτρέπωμεν νὰ εἰσέλθη εἰς τὸν νοῦ μας οὔτε ὁ παραμικρὸς λογισμὸς καὶ οὔτε ἡ ἐλαχιστοτάτη σκέψις ἀμφιβολίας ἤ ἀμφισβητήσεως περὶ τῆς μοναδικότητος καὶ τῆς αὐθεντίας καὶ τῆς μόνης Κιβωτοῦ τῆς σωτηρίας, ὅπου δὲν εἶναι ἄλλο, ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν, καὶ τὸ ὀρθόδοξον ἐκκλησιαστικὸν ἦθος, ὅπου παρελάβομεν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρας ἡμῶν, ἀπὸ τοὺς ὁμολογητάς, ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Ἀποστόλους, τοὺς Μάρτυρας τῆς πίστεως, καὶ ἀπὸ τοὺς Ὁσίους καὶ Δικαίους Διδασκάλους ἡμῶν. Ἅπαντες οἱ ὁσιώτατοι πατέρες καὶ Γέροντες τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ συνασκηταὶ ἡμῶν, οἱ ἀποτελοῦντες τὴν σύμπασαν Ἁγιορειτικὴν ἀδελφότητα, συμφωνοῦν ὁμοφώνως, καὶ τάσσονται ἐναντίον τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ.
Σήμερον, ποὺ δυστυχῶς ὅλοι σχεδὸν οἱ ποιμενάρχαι ὅλων τῶν Πατριαρχείων καὶ τῶν Ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, σιωποῦν, συνευδοκοῦν καὶ συντάσσονται μὲ τὴν ὀλέθριον αὐτὴν παναίρεσιν τοῦ οἰκουμενισμοῦ - συγκρητισμοῦ, ἐμεῖς θὰ πρέπη μὲ φόβον Θεοῦ, μὲ καλὴν ἀνησυχίαν, καὶ πόθον θεῖον νὰ προσευχώμεθα εἰς τὸν Κύριον ὅπως ἀναδείξη ἱερὰ καὶ φωτισμένα πρόσωπα, ἔχοντες τὴν ἁγιότητα, τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, τῶν ὁμολογητῶν καὶ ἱερομαρτύρων τῆς ὀρθοδοξία μας, ὥστε νὰ ἀναχαιτίσουν αὐτὴν τὴν παναίρεσιν. Χρειάζεται ἀπαραιτήτως ἀπὸ ὅλους μας καθαρὰ πίστις καὶ καλὰ ἔργα, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Ἰάκωβος «.... ὥσπερ γὰρ τὸ σῶμα χωρὶς πνεύματος νεκρὸν ἐστιν, οὕτω καὶ ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρὰ ἐστι...» (Ἰακ. β´ 26).
Ἐν κατακλεῖδι νὰ μὴ λησμονῶμεν ποτὲ τὸν ὑπέροχο δυνατὸν καὶ ἄκρως παρηγορητικὸν λόγον τοῦ Κυρίου μας, ὅπου μᾶς λέγει: «... Πορευθέντες οὖν, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτούς, τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾽ ὑμῶν εἰμὶ πάσας τὰς ἡμέρας, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.


Ορθόδοξος Τύπος, 27/3/2015

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Λίγη προσευχή



Ας κάνουμε όλοι μας  μερικούς κόμπους κομποσχοινάκι  για τον γλυκύτατο π. Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο ,υπέρ υγείας...

St. Mary of Egypt القديسة مريم المصرية

alepporthodox
فيلم قصة حياة القديسة مريم المصرية نسخة كاملة
مطرانية الروم الأرثوذكس
عمان- الأردن

orthodoxbytk

πηγή


Είπε Γέρων:Ο φόβος του Θεού οδηγεί τον άνθρωπο να ξεκινήσει μια αγία και θεάρεστη ζωή και αποτελεί τον πιο πιστό φύλακα αυτής της ζωής.

Εγώ Φταίω (Μύθοι Του Βάλτου)


 
Στίχοι:  
B.D Foxmoor
Μουσική:  
B.D Foxmoοr

1.Active Member

Ένα σημάδι απ’ τη φωτιά έχω στον ώμο χαραγμένο
έναν ήλιο μικρό με φλόγες τυλιγμένο
ένα κρυφό μονοπάτι που βγάζει στην ψυχή μου
σ’ ένα κρυμμένο αλήτη που σέρνω μαζί μου.
Έκανα αμάν για το βάλω ν’ αράξει
του έταξα τόσα που έχει ξεχάσει για να αλλάξει
του τα `πα αλλιώς μήπως και με γλιτώσει
ψέμα πολύ για όσα δεν πρόλαβε να νιώσει.
Κι εσύ ήρθες τώρα να μου θυμίσεις ότι υπάρχει
ότι θα κάνει τα δικά του άμα λάχει
μα δε φαντάζεσαι ούτε και ξέρεις ρε τι κάνεις
και πάντα μετά τρέχεις και δε φτάνεις.
Άστο λοιπόν έχεις μαγκιά συνθετική
και δεν ταιριάζει να κυλήσεις κάπου εκεί
γιατί αν βρεθείτε τετ α τετ θα εκτεθείς
έχεις πει τόσα πολλά που θα θέλεις να χαθείς.
Κι άλλο μου λάθος όταν το στόμα άνοιγες τέντα
έπρεπε να στον γνωρίσω απ’ τη πρώτη σου κουβέντα
μα έτσι που πας θα την βρεις την ευκαιρία
όταν του κλείσεις ραντεβού θα κάνεις πάλι την κυρία.
Τα λόγια θα μασάς στο φάτσα κάρτα
κι αυτός θα σου μιλάει παντελονάτα
μα δε βαριέσαι τις μαλακίες πληρώνω και σας λέω
συγγνώμη που υπάρχετε και οι δυο σας εγώ φταίω.

Εγώ φταίω που ο αέρας που αναπνέω βρωμάει φωτιά
εγώ φταίω στραγγίζω όσα λέω σε μια ματιά
εγώ φταίω που έμαθα να πετάω χωρίς φτερά
εγώ φταίω για πάρτη μου κρατάω μια ανάσα τη φορά.

Θα συνεχίζω να στραγγίζω όσα λέω σε μια ματιά
και να θέλω ότι αναπνέω να μυρίζει φωτιά
για να θυμάμαι ότι φταίω θ’ αγγίζω το σημάδι
θα κερνάω την ζωή μου μια ανάσα στο σκοτάδι.
Κι αν βρω κουράγιο θα ξεκόψω απ’ τον αλήτη
θα τον βγάλω απ’ την ψυχή μου θα του φτιάξω άλλο σπίτι
στο μυαλό μου κι έτσι θα γουστάρουν όλοι
θα πάρω έναν καριόλη θα μοιράζονται οι ρόλοι.
Θα στείλω τη μαγκιά μου διακοπές
και θα πείσω την καρδιά μου να χτυπάει όπως θες
να μου δανείσεις πρέπει λίγα λόγια μασημένα
πως να προδώσω να μου δείξεις ρε κι εμένα.
Πρέπει να μου πεις ότι δε φταίω μόνο εγώ
δε φταίω μόνο εγώ δε φταίω μόνο εγώ
και πρέπει να με σώσεις απ’ τις τύψεις μην πνιγώ
απ’ τις τύψεις μην πνιγώ απ’ τις τύψεις μην πνιγώ.
Για σκέψου αν δεν μπορέσω να ξεκόψω τελικά
να τρελαθώ παρέα του έτσι στα ξαφνικά
να μοιραστούμε την εκδίκηση γουλιά γουλιά
να θυμηθώ με τον αλήτη τα παλιά.
Να πάνε τσάμπα όλα ρε
κι ας είχα πει πως ποτέ
δε θα με δει η φωτιά τα όνειρά μου να καίω
και να φωνάζω πως για όλα εγώ φταίω.



Για να μη ξεχνιόμαστε ...


ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΧΑΜΟΜΗΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΑΚΡΙΒΗ


Γιώργος Δημακόπουλος

Η ιστορία,που ακολουθεί είναι πραγματική.Το είχα τάμα στον εαυτό μου,πως κάποια στιγμή θα την δημοσίευα.Είναι ένα ακατάληπτο και ανείπωτο γεγονός,που συνέβη σε μια αγαπημένη μας γιαγιά από την Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης,την κυρία Ακριβή,που πλέον αναπαύεται στην Γειτονιά των Αγγέλων.Ό,τι είναι γραμμένο απηχεί την αλήθεια και μόνο,χωρίς να έχει προστεθεί έστω και κάτι,που θα μεγαλοποιούσε,το συμβάν αυτό,που έλαβε χώρα τέτοιες μέρες,Μ.Τεσσαρακοστή του 1997.Ένα μικρό αντίδωρο Αγάπης στην αγαπημένη μας κυρία Ακριβή,για όλα,όσα διδαχθήκαμε από την ευαγγελική ζωή της!

Η κυρία Ακριβή ήταν μια κοντή,μεσόκοπη και καμπουριατή γριούλα,πάντα μαυροφορούσα και το μαντήλι της δεμένο υπερήφανα στον λεπτό λαιμό της.Την γνώριζα ήδη από το 1992,όταν για πρώτη φορά περνούσα το αγιασμένο κατώφλι της Μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Φυλή της Αττικής.Δεν έλιπε σχεδόν ποτέ από την Κυριακάτικη λειτουργία και τα Σάββατα πάντα περίμενε στην ουρά για εξομολόγηση,κοντά στον αγαπημένο της πνευματικό,τον π.Απόστολο.Ο π.Απόστολος,τότε εξομολογούσε στο ''Συνοδικό'',μια πολύ μικρή αίθουσα δίπλα από το μικρό και απέριττο εκκλησάκι με τους ρώσικους τρούλλους της Οσίας Ξένης,της διά Χριστόν σαλής,που τώρα πια δεν υπάρχει,ύστερα από τους σεισμούς του ΄99.Δεν είχε ποτέ πολλά-πολλά με κανέναν από τους αδελφούς της Μονής μας,είχε ένα πρόσωπο πάντα σοβαρό,ανήσυχο,ενίοτε και λυπημένο.Κάποτε,μια από τις πολλές φορές που την κατέβαζα με το αυτοκίνητο στο σπίτι της στο Ζεφύρι,μου είχε εκμυστηρευθεί τα προβλήματά της.Είχε δυο αγόρια μεγάλα,τα οποία,όπως έλεγε,υπέφεραν χρόνια πολλά από μαγεία.Ο μεγάλος ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι,μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας,πηδώντας από τον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας.Κι ο δεύτερος με ψυχολογικά προβλήματα,που τον καθιστούσαν εντελώς ανίκανο να δουλέψει και ζούσε με κάποια γυναίκα ψηλά στο Περιστέρι.Ο άντρας της πέθανε από την στεναχώρια του,μη μπορώντας να αντέξει,υπό το βάρος των προβλημάτων.Έτσι,η κυρία Ακριβή ανέβαινε τον δικό της Γολγοθά,μένοντας σε ένα κρύο και άδειο σπίτι,μόνη της και έρημη.Το μόνο στήριγμά της ήταν ο Θεός μας και οι Άγιοι της Μονής μας!Τηρούσε απαρέγκλιτα όλες της νηστείες του χρόνου,Δευτέρα δεν κατέλυε ούτε λάδι,γιατι τό΄χε τάμα και ήταν πολύ φιλακόλουθη.Ξεκινούσε την ημέρα πάντα με τον Όρθρο,διάβαζε τις Ώρες,έκανε Εσπερινό και Απόδειπνο και κατά τις δώδεκα το βράδυ το Μεσονυκτικό.Ήταν μια τακτική,που την ανάπαυε και ποτέ δεν σταματούσε.Κοινωνούσε κάθε Κυριακή,σύμφωνα με την ευλογία του πνευματικού της,ενώ τις Τετάρτες και Παρασκευές έπινε μόνο νερό.Σε παρατήρησή μου κάποτε,μήπως ήταν ιδιαίτερα σκληρός ο αγώνας της,λόγω και του προχωρημένου της ηλικίας της,γύρω στα ογδόντα,ήταν κάθετη.''Ευλογία έχω πάρει από τον π.Απόστολο,χωρίς ευλογία δεν κάνω τίποτα από μόνη μου''.Τις Κυριακές τα πρωινά,στεκόταν πάντα σε μια συγκεκριμένη στάση του δρόμου,που ανέβαινε για την Χασιά,μιας και το σπίτι της ήταν από το κάτω μέρος του δρόμου και,όταν περνούσα,σταματούσα και την έπαιρνα.Έτσι κυλούσε ο καιρός,φορτωμένη με τον δικό της σταυρό του μαρτυρίου.Κάποτε,Μ.Τεσσαρακοστή του 1997,Σάββατο βράδυ στον προαύλιο χώρο της Μονής,συζητούσαμε με την κατά σάρκα μητέρα μου,την κυρία Μ. και την κυρία Ν.γιατι είχαμε μέρες να δούμε την γιαγιά.Μία σκέφτηκε,μην πέθανε μόνη κι αβοήθητη...Ως και ο αγαπημένος μας γερο Νύφων την αναζητούσε,καταλαβαίνοντας το αισθητό της απουσίας της.Έτσι αποφασίσαμε την επομένη μέρα,Κυριακή μετά την Θεία Λειτουργία,να πάμε να την επισκεφθούμε στο Ζεφύρι.Όταν φτάσαμε έξω από το σπίτι,οι γυναίκες φοβόντουσαν να μπουν,μήπως και την αντικρύσουν πεθαμένη.Άνοιξα την σκουριασμένη καγκελόπορτα της αυλής και χτύπησα το κουδούνι.Κανείς δεν απαντούσε.Πρόσεξα μόνο,πως η μπαλκονόπορτα του δωματίου της στην υπερυψωμένη βεράντα ήταν ανοιχτή και με τραβηγμένες από μέσα τις κουρτίνες.Σκαρφάλωσα στην βεράντα και βρέθηκα μπροστά στην μπαλκονόπορτα.Και τότε αυτό,που αντίκρυσα ήταν αναπάντεχα καθησυχαστικό και κάπως παράδοξο...Σ΄ένα κρεβάτι δίπλα στον τοίχο,η κυρία Ακριβή ξαπλωμένη,χωμένη μέσα στα σκεπάσματά της,μου έκανε χαμογελαστή νόημα να τραβήξω την πόρτα,γιατι ήταν ξεκλείδωτη.Κάτσαμε ελαφρώς αναπαυμένοι γύρω από το ξύλινο κρεβάτι της γιαγιάς και,τότε με δέος και με φόβο ακούσαμε πρώτη φορά,πρόσωπο με πρόσωπο,μια τέποια ανείπωτη κι ανέκφραστη πνευματική διήγηση...: ''Έχω δυο εβδομάδες στο κρεββάτι παιδί μου.Παρέλυσαν ξαφνικά τα πόδια μου,το σώμα μου έμεινε ένα κούτσουρο και μόνο το κεφάλι και τα χέρια μπορούσα,να κουνήσω.Τί πέρασα,μόνο εγώ κι ο Θεός,το ξέρουμε.Το πρώτο Σάββατο το βράδυ είχα ξαπλώσει από νωρίς,για να είμαι έτοιμη το πρωί.Είχα ετοιμάσει τα ρούχα μου απλωμένα στην καρέκλα,τα ονόματα υπέρ υγείας και αναπαύσεως,το κομποσκοίνι μου,είχα διαβάσει και την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως,όλα.Ξαφνικά,όπως καθόμουν με ανοιχτό ακόμα το φως,βλέπω το δωμάτιο σαν να μαυρίζει από κάτι σαν πολλές σκιές,που σιγά-σιγά γινόντουσαν δαίμονες,δεκάδες δαίμονες παιδί μου,τρόμαζες μόνο,που τους έβλεπες.Είχαν κάτι τεράστιες σαν τσουγκράνες έμοιαζαν και ξίφη,φορούσαν κάτι δερμάτινους χιτώνες και ήταν ξυπόλυτοι,με τα νύχια να είναι προς τα έξω μεγάλα και κιτρινισμένα.Τα μάτια τους ήταν κατακόκκινα της φωτιάς και τα πρόσωπά τους ήταν γεμάτα μίσος και κακία.Είχαν κάτι αφρούς στο στόμα τους,που,όταν μιλούσε κάποιος απ΄αυτούς,τα σάλια πεταγόντουσαν ολούθε.Με φοβέριζαν,πως θα με σκοτώσουν,αφού πρώτα με βασανίσουν.Είσαι μόνη σου,κανείς δεν θα σε ακούσει,όσο κι αν φωνάζεις,μου έλεγε ένας,που φαινόταν,πως ήταν σαν αξιωματικός τους.Έκλαιγα από φόβο,φοβόμουν πολύ και τότε σαν οι τοίχοι του σπιτιού να χάνονταν και μπορούσα να δω έξω από το σπίτι.Και βλέπω παιδί μου χιλιάδες Ταξιάρχες γύρω-γύρω από το σπίτι,να είναι όρθιοι,χαμογελαστοί με τα σπαθιά τους βασταγμένα στα χέρια.Ήταν όμορφοι,ένας κι ένας να τους βλέπεις,κάποιοι ήταν χαμογελαστοί.Φορούσαν αυτές τις στρατιωτικές στολές,που βλέπουμε στις εικόνες,με έντονα χρώματα και ακούνητοι,σαν να περίμεναν κάτι.Οι δαίμονες,που ήταν μέσα στο σπίτι,όταν τους είδαν αγρίεψαν και άρχιζαν να με χτυπάνε με τα χέρια τους σε όλο μου το σώμα.Πόναγα,έκλαιγα,αλλά από μέσα μου έλεγα ''Παναία μου,Παναία μου,Χριστέ μου''...Κάποτε σταματούσαν με άφηναν,από την εξάντληση χανόμουν,κοιμόμουν δεν ξέρω,πως συνέβαινε,και όταν ξυπνούσα γινόταν πάλι τα ίδια.Αυτά γινόντουσαν μέρες.Είχα χάσει τον χρόνο,δεν ήξερα ακόμα,αν είχαν περάσει μέρες ή μέρα.Κάποια στιγμή,είπα της Παναίας:Παναίτσα μου,πού είσαι,πώς μ΄αφήμεις μοναχή μου;Δεν αντέχω άλλο.Και τότε,ακούω μια υμνωδία γυναικεία,όχι από αυτές,που ακούμε στις κασέτες,αλλά μια απαλή,ψιθυριστή,γλυκιά υμνωδία,που έψελνε το ''Τον Νυμφώνα σου βλέπω Σωτήρ μου κεκοσμημένον''...Άρχιζα κι εγώ να τον ψέλνω κλαίγοντας κι έπαιρνα μεγάλη δύναμη.Όταν,όμως τέλειωσε άρχιζαν οι δαίμονες πάλι τα ίδια.Δεν μπορούσα να κουνηθώ από την μέση και κάτω.Ούτε πεινούσα όμως,ούτε διψούσα''.(Τότε έσκυψε κοντά μου και ψιθυριστά μου είπε:Οικονόμησε ο Θεός Γιώργο μου και όλες αυτές τις ημέρες δεν είχα καθόλου...φυσικές ανάγκες,καταλαβαίνεις...).Και πράγματι,τα σεντόνια κι οι κουβέρτες της κυρίας Ακριβής ήταν πεντακάθαρα και μύριζαν μια ακατάληπτη ευωδία,που,όταν μπήκαμε στο σπίτι,όλοι την αισθανθήκαμε στις μύτες μας πλουσιοπάροχα!Το πρόσωπό της ημέρεψε τώρα,ήταν γαλήνιο,λαμπερό,φωτισμένο.Συνέχισε:''Την τελευταία μέρα γυρίζει ένας από δαύτους και κρατάει στα χέρια του έναν,σαν βούρδουλας ήταν και άρχιζε να με χτυπάει στην πλάτη.Φώναζα για βοήθεια,αλλά κανείς γείτονας δεν με άκουγε.Προσευχόμουν μέσα μου και δυνατά πολλές φορές.Κάποια στιγμή αποκοιμήθηκα εξαντλημένη.Όταν ξύπνησα,ζαλισμένη από τις κακουχίες και τις βασάνους ήμουν σαν να ερχόμουν από άλλο κόσμο...Τότε βλέπω το σπίτι,όπως ήταν πρώτα.Είχαν φύγει αυτοί,τα πράγματα ήταν τακτοποιημένα,όπως εκείνο το Σαββατόβραδο,που ξάπλωσα στο κρεβάτι.Και δεν πόναγα,δεν πόναγα καθόλου...Τι παράξενο!Λίγο,πριν σε δω στο τζάμι παιδί μου,έπιανα την νυχτικιά μου και τα ρούχα,να δω,μήπως είναι λερωμένα....Παράξενο,τα ρούχα μου είναι στεγνά και δεν έχουν τίποτα...Οικονόμησε ο Θεός και δεν είχα φυσικές ανάγκες...!Τότε απευθυνόμενη στις γυναίκες,τις ζήτησε να την βοηθήσουν και να ανασηκώσουν την νυχτικιά της,για να δουν την πλάτη της,αν είχε τίποτα.Ανέβασαν την νυχτικιά της γιαγιάς και,τότε αυτό το θέαμα δεν το είχαμε ξαναδεί ποτέ!...Η πλάτη της ήταν γεμάτη χαρακιές,ακανόνιστες μεταξύ τους,ψιλές και χοντρές τεθλασμένες γραμμές,η μία πάνω στην άλλη.Ήταν,όμως ξεραμένες και η νυχτικιά δεν είχε ίχνος από αίματα,που λογικά έπρεπε να υπάρχουν...Η πλάτη της ήταν σχεδόν,επιφανειακά πολτοποιημένη,η ίδια όμως δεν αισθανόταν κανένα πόνο...Την σηκώσαμε να κάτσει σε μια καρέκλα,οι γυναίκες έφτιαξαν καφέ,έφεραν και κάτι λουκούμια,που είχε στην κουζίνα και τα ακούμπησαν πάνω στο τραπέζι της σάλας.Έψαχνε την τσάντα της και ζήτησε,να την βρουν και να της την δώσουν.Μόλις την πήρε στα χέρια της,βγάζει και μου δίνει μια χαρτοπετσέτα,που κάτι είχε μέσα.''Θυμάσαι Γιώργο μου-μου λέει.Κάθε φορά,που με πήγαινες στο Μοναστήρι μας,σου έδινα λίγα λουλουδάκια,που μάζευα από τα χωράφια εδώ γύρω,για να σε ευχαριστήσω.Είχα φυλαγμένα στην χαρτοπετσέτα αυτή μια χούφτα χαμομήλια,που τα μάζεψα στον κήπο της αυλής.

Πάρτα.

Δεν μοσχομυρίζουν;

Δεν μυρίζουν Θεό παιδί μου;Ε;''.

Στην κηδεία της δυστηχώς δεν ήμουν παρών.Έμαθα για τον χαμό της πολύ καιρό αργότερα.Είχαν πάει λίγοι άνθρωποι,τα παιδιά της,κάποιοι γείτονες και κάποιοι πνευματικοί αδελφοί μας.Όταν πήγα για πρώτη φορά στον τάφο της είδα την φωτογραφία της τυλιγμένη σε ένα πλαστικό ντίμα,μάλλον για να μην χαλάει απ΄την βροχή.Χωμάτινος ο τάφος μ΄έναν ξύλινο σταυρό κι ένα σιδερένιο κιβώτιο,που είχε κάρβουνα,φυτίλια και λιβάνι.Σκεφτόμουν τόσο έντονα το συμβάν εκείνο του ΄97,ώστε κάνοντας να φύγω πρόσεξα,πως σε μια άκρη αυτού του τάφου είχαν φυτρώσει λίγα χαμομήλια...!Μοσχομύριζαν!Δεν μύριζαν Θεό κυρία Ακριβή;Ε;


Υ.Γ.Η φωτογραφία της ανάρτησης δεν είναι της κυρίας Ακριβής.Την βρήκα τυχαία στο Google.Θα μπορούσε όμως και να είναι.Εύχεσθε!

πηγή