Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Ο ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ





ΤΡΑΓῼΔΙΑ ΕΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΠΕΝΤΕ

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓῼΔΙΑΣ
Ὁ Ὁδοιπόρος.
Ραλοῦ, ἡγεμονόπαις.
Εὐφροσύνη, τροφός της.
Παΐσιος ὁ Καραπατᾶς, σοφὸς ἱεροκήρυξ τῆς μονῆς τῶν Ἰβήρων.
Θεοδόσιος, μοναχός.

Ἡ σκηνὴ εἰς τὸ Ἅγιον Ὅρος


ΠΡΑΞΙΣ ΠΡΩΤΗ


ΣΚΗΝΗ Α΄.

(Φαίνονται παραθαλάσσια του Ἁγίου Ὄρους περιτριγυρισμένα ἀπὸ βράχους χιονοσκεπάστους. Ἡ σελήνη λάμπουσα βαίνει πρὸς τὴν δύσιν της).


Θεοδόσιος καὶ Παΐσιος.


ΘΕΟΔ. Ποῦ εἶναι ὁ νεόφερτος, ὁ ξένος Ὁδοιπόρος;
Ὡς ἔξαφνον μετέωρον ἐσκέπασε τὸ Ὄρος.
Καλόγηρος παράδοξος… Τί φεύγει τοὺς ἀνθρώπους,
Κ' εἰς τῶν σπηλαίων κρύπτεται τοὺς ἀφωτίστους τόπους.
ΠΑΪΣ. Τὰ πνεύματα τὰ ἔξοχα ζητοῦν τὴν ἐρημίαν
Καὶ φεύγουν τὴν μετὰ κοινῶν ἀνθρώπων κοινωνίαν,
Καθὼς ὁ μέγας πλάτανος τὰς ρίζας του δὲν βάλλει,
Παρ' ὅπου πλατανόκορμοι δὲν τὸν ἐγγίζουν ἄλλοι.
ΘΕΟΔ. Τὸν εἶδα χθές… Ἐτρόμαξα… Μ' ἐπάγωσαν τὸ αἷμα
Τὸ σιγαλό του πάτημα, τὸ σκοτεινό του βλέμμα
Κ' αἱ ὠρθωμέναι καὶ λευκαὶ τῆς κεφαλῆς του τρίχες.
Ἰδιαιτέραν μετ' αὐτοῦ συνομιλίαν εἶχες;
Τί θέλει; πόθεν ἔρχεται; Σὲ εἶπε τ' ὄνομά του;
Τίς εἶναι ἡ θρησκεία του, καὶ τίς ἡ γενεά του;
ΠΑΪΣ. Ἡμέρας τρεῖς εἰς τὸ αὐτὸ συγκατοικοῦμεν δῶμα·
Τρεῖς λέξεις μόνον ἔφυγαν ἀπὸ τ' ὠχρόν του στόμα.
Αὐτὴν τὴν ὥραν, τέκνον μου, ἐν ᾧ γλυκοχαράζει,
Ἐν ᾧ κτυπᾷ τὸ σήμαντρο, ὁ πετεινὸς φωνάζει,
Σ' αὐτὰ τὰ ὄρη ἔρχεται, τοὺς θρήνους του ἀρχίζει
Καὶ εἰς τὰς λιτανείας των τοὺς μοναχοὺς συγχύζει.
ΘΕΟΔ. Τὴν νύκτα προχθὲς ἄστραπτεν ἐκεῖθεν τοῦ δρυμῶνος·
Εἰς τοῦτον τὸν αἰγιαλὸν ἐπεριπάτει μόνος.
Παρατηρήσας γύρω του καὶ σκάψας βαθὺν λάκκον,
Ὑπὸ τὴν ἄμμον ἔθαψε κοκκάλων βαρὺν σάκκον,
Ἀπὸ μαγείας, μυστικὰ καὶ κρίματα γεμᾶτος…
Ἀκούω κρότον… ἔρχεται, εἶν' ἡ φωνή του… νάτος.

ΣΚΗΝΗ Β΄.

(Οἱ ἀνωτέρω καὶ ὁ Ὁδοιπόρος, καθήμενος ἐπὶ βράχου καὶ στηρίζων τὸ μέτωπον εἰς τὴν χεῖρα. Ἀρχίζουσι τὰ χαράγματα καὶ ἀκούεται ἐκ διαλειμμάτων ἦχος σημάντρων).


ΟΔΟΙΠ. Αὐτὸ βλέπεις τὸ ποτάμι
Ὅπου τρέχει θολωμένο;
Αὐτὸ βλέπεις τὸ καλάμι
Τὸ ξερό, τὸ κυρτωμένο;
Ἐγὼ εἶμαι τὸ καλάμι,
Τὸ ποτάμ' εἶν' ἡ ζωή μου.
Καὶ τὸ μέλλον μου, αἱ ἄμμοι
Τῆς ξερῆς αὐτῆς ἐρήμου.
Θόλωσε, καὶ μαύρη τρέχει, Ὁδοιπόρε! ἡ ζωή σου.
Τὰ βουνά, τὰ σύννεφά των, νὰ οἱ μόνοι σύντροφοί σου.
Εἰς ἐρήμους πεδιάδας σὲ παραίτησαν οἱ φίλοι.
Τῆς πιστῆς σου ἐρωμένης νεκροκλείσθηκαν τὰ χείλη·
Τὸ πᾶν ἄλλαξε, κ' ἡ φύσις, καὶ οἱ ἄνθρωποι, κι' ὁ χρόνος.
Πλὴν δὲν ἄλλαξεν ὁ πλάστης· δὲν ἀλλάζει αὐτὸς μόνος.
Ὅλοι σ' ἔστησαν δολίως
Τὴν παγίδα τῆς ἀπάτης,
Πλὴν αὐτὸς εἶν' αἰωνίως
Καὶ πατήρ σου καὶ προστάτης.
Ὡς θυμίαμα λιβάνου, καθαρὸς ἐνώπιόν του.
Ζῆσ' ἐν μέσῳ ἀρωμάτων εἰς τὸν ἅγιον ναόν του.
Ὁ ἐρημοψάλτης φοίνιξ πρὶν ἰδῇ πῶς ἀποθνήσκει,
'Στὰ βουνὰ τῆς Ἀραβίας γῆν ἀπάτητον εὑρίσκει.
Κελαδεῖ τὴν τελευτήν του,
Κ' εἰς εὐώδη ξερὰ δάση ἑτοιμάζει τὴν ταφήν του.
ΘΕΟΔ. Τοῦ σκυθρωποῦ προσώπου του ἡ θλῖψις μὲ ἀρέσει.
ΠΑΪΣ. Εἰς τὸν βαθύκολπον κρημνὸν φοβοῦμαι μήπως πέσῃ.
(Μετὰ δυνατῆς φωνῆς εἰς τὸν Ὁδοιπόρον).
Μὴν κλίνῃς εἰς τὴν χάσκουσαν κοιλάδα τὰ πλευρά σου.
ΘΕΟΔ. (Ὁμοίως πρὸς τὸν Ὁδοιπόρον).
Τί βλέπεις πρὸς τοὺς οὐρανούς; δὲν βλέπεις ἐμπροστά σου;
ΟΔΟΙΠ. (Βεβυθισμένος εἰς συλλογισμούς).
Κρυσταλλωμένε Ἄθωνα! τὸ ὕψος σου θαυμάζω,
Καὶ βλέπων σὲ τὴν δεξιὰν του πλάστου σου δοξάζω.
Τὸ φῶς λαμβάνει τ' οὐρανοῦ ἡ κορυφή σου πρώτη,
Καὶ εἰς τοῦ ᾍδου φθάνουσιν οἱ πόδες σου τὰ σκότη.
Διάδημ' ἀδαμάντινο τὸ μέτωπόν σου στέφει·
Τὰ δάση ἔχεις ζώνην σου καὶ κόμην σου τὰ νέφη.
Καθὼς ὁ πρῶτος ἄνθρωπος τῆς κτίσεως ἀρχαῖος,
Σὺ πρῶτος ἔλαβες ζωὴν καὶ θέλεις τελευταῖος
Προσφέρει τὸν αὐχένα σου 'ς τὸν αἱμοβόρον χρόνον.
Νὰ τρέχῃ βλέπεις ὑπὸ σὲ ἡ κόνις τῶν αἰώνων·
Κατακλυσμὸς δὲν ἔλουσε τὸ μέγα μέτωπόν σου·
Ἀσπάζεται ἡ θάλασσα τὰς ἄκρας τῶν ποδῶν σου.
(Στέκει ὀλίγας στιγμὰς ἄφωνος καὶ ἔπειτα ἐξακολουθεῖ
δείχνων τοὺς βράχους)
Ὦ φύσις! τόσα τέκνα σου, χωρὶς ψυχὴν κ' αἰσθήσεις,
Αἰῶνας ζώσι καθὼς σύ, ὦ αἰωνία φύσις!
Κ' ἐν ᾧ τῶν μυστηρίων σου τὸ αἴνιγμα εὑρίσκει
Τῆς γῆς αὐτῆς ὁ ἄνθρωπος… πῶς ζῇ! πῶς ἀποθνήσκει!
(Ὁ ἥλιος ἀναβαίνει ἀπὸ τὴν θάλασσαν καὶ περιχρυσοῖ
τὰς ἀκρωρείας τοῦ Ἄθωνος).
ΘΕΟΔ. (Ἀποχωρῶν)
Ὁ οὐρανὸς ἀνοίγεται καὶ χρῶμα μεταβάλλει.
Τὸ σήμαντρο τῆς προσευχῆς εἰς τὸν αἰθέρα πάλλει.
Τὰ ποίμνια ἐξύπνησαν· σκιρτῶσι τὰ μικρά των·
Ἀκούω τοὺς κωδωνισμοὺς καὶ τὰ βελάσματά των.

ΣΚΗΝΗ Γ΄.

(Ὁ Ὁδοιπόρος καταβαίνων ἀπὸ τοῦ βράχου, καὶ ὁ Παΐσιος)


ΠΑΪΣ. (Προχωρῶν πρὸς τὸν Ὁδοιπόρον).
Καλῶς σὲ ηὗρα, Μοναχέ! Μὲ φαίνεσαι κλαμμένος,
καὶ ἥλιος μὲ φαίνεσαι εἰς σύννεφα θαμμένος.
ΟΔΟΙΠ. Τῶν συννέφων ὁμοιάζω ταὶς μαυρόμορφαις σκιαίς,
Ὅταν τρέχουν ἀφημένα 'ς τῶν ἀνέμων ταὶς πνοαίς.
ΠΑΪΣ. Τοῦ κόσμου πάθη, ἀσκητή! τὸ ράσον σου μὴ κρύπτῃ;
Ὡσὰν τὸ θειάφ' εἶσαι χλωμός… Τὸ συνειδὸς σὲ τύπτει;
Ἀπὸ ψυχῆς ἰατρικὰ κρατῶ βαρὺν τὸν σάκκον·
Εἰπέ με, τοῦ πλησίον σου μὴν ἔσκαψες τὸν λάκκον;
Ὁ σκώληξ ὁ ἀκοίμητος τοῦ κρίματος σὲ τρώγει;
ΟΔΟΙΠ. Αὐτὸ τὸ ἑκατόκομπον μακρύ σου κομπολόγι
Τὰ κρίματά μου δύναται νὰ τ' ἀκριβομετρήση;
ΠΑΪΣ. Πῶς ἡ ψυχή μου ἀπ' ἀρχῆς τὸ εἶχε προνοήσει!
Ἔχει μακρὺν ὁρίζοντα ὁ γέρος ὀφθαλμός μου·
Ἡ ράβδος ἡ πολύπειρος τοῦ κρύου γήρατός μου…
ΟΔΟΙΠ. Ἔπαρέ της ὁδηγόν σου, χιονόφρυδέ μου γέρε!
Καὶ ἀλλοῦ τὰ βότανά σου καὶ τὰς συμβουλάς σου φέρε.
ΠΑΪΣ. Ἂν ἔνδον μου τὸ βλέμμα σου ἠμπόρει νὰ εἰσδύσῃ,
Τοιούτους λόγους ἤθελες ποτὲ ψυχροὺς ἐκχύσει;
(Πλησιάζων πρὸς τὸν Ὁδοιπόρον)
Ἀκτίνας ρίπτει εὐγενεῖς τὸ ἄγριόν σου βλέμμα.
Τὸ βλέπω, εἰς τὰς φλέβας σου κοινὸν δὲν τρέχει αἷμα.
Ἢ μ' ἀπατᾷς, ἢ μοναχὸς νὰ εἶσαι δὲν ἐπλάσθης.
Εἰς τὴν μονὴν τὰ πάθη σου νὰ κλείσῃς ἐβιάσθης.
Τίς εἶσαι; Τίς σ' ἐγέννησε; τί θρήσκευμα πρεσβεύεις;
ΟΔΟΙΠ. Τίς εἶμαι; Τίς μ' ἐγένησε; τί τὰ πολυγυρεύεις;
Τὰ περασμένα πέρασαν… μὴν τ' ἀνεμοταράττῃς.
'Σ τὸ πανδοχεῖον ἔτυχα τοῦ κόσμου διαβάτης.
Ἀπὸ ἀνθρώπους, τῆς ζωῆς πολύπυκνος ὁ δρόμος.
ΠΑΪΣ. Τὸ πρόσωπόν σου γήρασε, καὶ εἶσαι νέος ὅμως.
ΟΔΟΙΠ. Τὸν ἄνθρωπον γηράσκουσιν αἱ λύπαι, ὄχ' οἱ χρόνοι.
ΠΑΪΣ. Τὸ σῶμά σου ἐκύρτωσαν οἱ ψυχικοί σου πόνοι;
ΟΔΟΙΠ. Εἰς τὸ τραπέζι τῆς ζωῆς τὸν τάπητα πρὶν στρώσω,
'Σ ἕνα ποτῆρι θέλησα τὸ χέρι μου ν' ἁπλώσω.
Φαρμακεμένο καὶ αὐτὸ μ' ἐπρόσφερεν ἡ μοῖρα·
Τὸ ἔγγισαν τὰ χείλη μου; τὸν θάνατον ἐπῆρα.
ΠΑΪΣ. Καὶ τί κακὰ ὑπέφερες;
ΟΔΟΙΠ.         Ὁ κόσμος τί δὲν ἔχει;
ΠΑΪΣ. Ὁ φρόνιμος εἰς τὰ δεινὰ τοῦ βίου του ἀντέχει.
ΟΔΟΙΠ. Καλήτερα ὁ ἄνθρωπος νὰ ἦταν κρύα πέτρα
Παρὰ νὰ ἔχῃ αἴσθησιν καὶ φρόνησιν καὶ μέτρα!
Ὦ πάτερ μου! ἐγήρασες καὶ τὸ ψυχρόν σου γῆρας
Ψυχρὰ προφέρει ὡς αὐτὸ μαθήματα τῆς πείρας.
Ἀλλὰ γνωρίζεις ἔνδον μου τίς ὄφις ἐμφωλεύει;
Γνωρίζεις ὅτι νὰ σβυσθῇ ὁ νοῦς μου κινδυνεύει;
Γνωρίζεις ὅτι φάντασμα μὲ κυνηγᾷ 'ς τὰ σκότη;
Προχθὲς ἡ ὥρα τῆς νυκτὸς ἐσήμαινεν ἡ πρώτη·
Σιωπηλὸς ἐκάθουμουν 'ς αὐτὸ τὸ κρύον μνῆμα·
Τοῦ καταρράκτου ἔβλεπα τὸ μελανόχρουν κῦμα
Καὶ ἔλεγα, καθὼς αὐτὸς ἐν μέσῳ τῆς ἐρήμου
Διέτρεξ' ἡ ζωή μου.
Φωνὴ ἐξαίφνης κλαυθμηρὰ ἠκούσθ' εἰς τοὺς ἀέρας·
Τοὺς ὀφθαλμούς μου ἔστρεψα 'ς τὰ σκότη τῆς ἑσπέρας.
Τὴν εἶδα· κυτρινόλευκη ὡσὰν τ' ὠχρὸ φεγγάρι·
Δακρύων ἐσυχνόπιπτε λευκὸ μαργαριτάρι
Ἀπὸ τὰ βλέφαρά της.
Καὶ μαύρη αἵματος ρανὶς ἀπὸ τὰ βήματά της·
Εἰς κύκνου ἐγὼ τράχηλον καὶ εἰς ὡραῖα στήθη
Ἁλύσων εἶδα στίγματα, τραυμάτων εἶδα πλήθη.
Ἡ μία χείρ της μ' ἔδειχνε τὸ πυκνοστάζον αἷμα·
Ἡ ἄλλη μ' ἐφοβέριζε κ' ἐπάνω μου τὸ βλέμμα
Ἐκείνη θυμομέθυσον ἐκάρφωσεν… ἐστάθην
Καὶ σχίζουσαν τὰ σπλάγχνα μου ᾐσθάνθην κρύαν σπάθην.
(Σείων τὴν χεῖρα τοῦ Παϊσίου),
Τί πταίω καὶ μὲ κυνηγᾷ ἡ ἄγρια σκιά της;
Σκιὰ σκληρή; τί σ' ἔκαμα καὶ μὲ σκληροσπαράττεις;
Σκιὰ τῆς ἐρωμένης μου! τί σ' ἔκαμ'; ἀποκρίσου.
Ἐβάρυνε τὰ στήθη μου ἡ ἄκαμπτος ὀργή σου,
Ἰδέ με καθὼς σὺ σκιά! κατήντησα νὰ μένω·
Κοκκάλων σάκκος καὶ παθῶν κατήντησα νὰ γένω·
Δὲν ἔχω αἵματος λεπτὴν 'ς τὰς φλέβας μου ρανίδα,
Ἆ! διὰ σὲ παραίτησα καὶ φίλους καὶ πατρίδα,
Καὶ ὡς αὐτὰ τὰ ὄρη ζῶ τ' ἀποσκελεθρωμένα
Εἰς τὰς ἐρήμους ἔρημος καὶ ξένος εἰς τὰ ξένα.
(Ἐναγκαλίζεται τὴν πέτραν τοῦ τάφου ὃν
Ἔσκαψε τὴν προτεραίαν).
ΠΑΪΣ. Μὲ ἀποσπᾷς τὰ δάκρυα.
ΟΔΟΙΠ.         Μαρμάρινόν της στρῶμα!
Σ' ἀφίνω τὸ κατάξερον καὶ ἀσθενές μου σῶμα.
Ραλοῦ μου! δέξου με 'ς αὐτὴν τὴν κλίνην ὅπου κεῖσαι.
Τί θέλω τὴν ζωήν, ἀφ' οὗ εἰς τὴν ζωὴν δὲν εἶσαι;
Τὸ παρελθὸν πληγὰς πικρὰς καὶ λύπας μ' ἐνθυμίζει·
Μὲ φαρμακεύει τὸ παρόν· τὸ μέλλον μὲ φοβίζει.
ΠΑΪΣ. Υἱέ μου! ἀπὸ σίδηρον ἢ πέτραν ἐργασμένος
Ὁ μένων εἰς τὰς λύπας σου ἀναίσθητος καὶ ξένος.
ΟΔΟΙΠ. Μὲ κρύπτει ράσου σήμερον ἡ σαρκοβόρος σκέπη
Καὶ ἀσκητὴν φιλήσυχον ὁ Ἄθως σου μὲ βλέπει.
Πλὴν πολιπόρθιν ἄλλοτε ἀνύψωσα σημαίαν
Καὶ θώρακα ἐφόρεσα καὶ περικεφαλαίαν,
Κ' ἐπτέρνισα πτερόποδας χρυσοχαλκίνους ἵππους·
'Σ τῆς Ἑπταλόφου πόλεως γεννήθηκα τοὺς κήπους,
Καθ' ἣν εἰς τῆς Ἁγίας της Σοφίας τὰ τεμένη
Πατρῴας δόξης ἴχνος τι καὶ πίστεως δὲν μένει.
Ἐκεῖ ἐν μέσῳ μυρσινῶν καὶ τριανταφυλλώνων
Τὴν θείαν μου εἶδα Ραλοῦν, τὴν κόρην ἡγεμόνων.
Τοῦ ὑμεναίου ἔμελλον ν' ἀνάψουν αἱ λαμπάδες,
Ἐν ᾧ αἱ Μαραθώνειαι ἀρχαῖαι πεδιάδες
Ἀπ' αἰφνιδίαν ἅρπαξαν πυρκαϊὰν πολέμου·
Ἐκεῖ ἐρρίφθην πάνοπλος εἰς πτέρυγας ἀνέμου
Τῆς νέας μελλονύμφου μου τὸν ἔρωτα προδώσας·
Τὰς νίκας καὶ σὺ ἔμαθες τοῦ Ἕλληνος τὰς τόσας.
Καμμία κοίτη ποταμοῦ, κανεὶς κρημνὸς καὶ βράχος,
Ποτὲ δὲν ἐσταμάτησαν τοῦ Ἕλληνος τὸ τάχος·
Ἀλλ' ὅταν τὴν πατρίδα μου ἐκτὸς κινδύνου εἶδα,
Πιστὸς 'ς τὴν ἐρωμένην μου ἀφῆκα τὴν πατρίδα·
Πατῶν τὴν ἐρυθρόφυλλον στολὴν τοῦ φθινοπώρου
Διῆλθα τὴν καλλίκολπον καθέδραν τοῦ Βοσπόρου·
Τί πένθος μ' ἐκυρίευσε; 'ς τ' ἀνάκτορα ἐκείνης,
Τὰ κείμενα εἰς τὴν στενὴν ἀκτὴν τῆς Ξηρᾶς Κρήνης,
Τὰ ὄνειρα ἐζήτησα τῶν παιδικῶν μου χρόνων,
Πλὴν ἀντ' αὐτῆς τοῦ τάφου της τὴν πέτραν ηὗρα μόνον.
ΠΑΪΣ. Ἀπέθανεν;
ΟΔΟΙΠ.         Ἀφ' οὗ αὐτὴ ἀπὸ σκληροὺς τυράννους
Ὑπέμεινε πολυετεῖς καθείρξεις καὶ βασάνους.
Οἱ Τοῦρκοι ὡς μὲ ἤκουσαν μετὰ στρατοῦ μεγάλου
Κυκλοῦντα τὴν Τριπολιτσὰν ἐπάνω τοῦ Μαινάλου,
Εἰς Γράναν, εἰς Λεβίδιον καὶ εἰς Βαλτέτσην ἅμα
Τελοῦντα τὸ ἡρωικὸν τῶν Τρικορύφων δρᾶμα,
Τὸν γηραιὸν πατέρα της, Αὐθέντην τῆς Δακίας,
Πλησίον τῆς κεδρίνης του ἐκρέμασαν οἰκίας,
Καὶ τὴν νεκρὰν μητέρα της ἐναγκαλιζομένη
Ἐκείνη ἐτελεύτησεν ἐμὲ καταρωμένη.
(Γίνεται σιωπὴ ἀμφοτέρων).
ΟΔΟΙΠ. (Δακρύων).
Πρὶν ἀποθάνω, πάτερ μου! τὴν γῆν ᾐσθάνθην ὅπου
Ὁ Ἰησοῦς ἐφόρεσε τὴν σάρκα τοῦ ἀνθρώπου,
Καὶ τὸν σταυρόν μου ἔστησα μετὰ κλαυθμοῦ καὶ θρήνου
Εἰς τὸν θρηνώδη Γολγοθᾶν, εἰς τὴν πλευρὰν ἐκείνου,
Ἁμαρτωλὸς καθὼς ὁ εἷς τῶν συνεσταυρωμένων,
Καὶ ὡς ἐκεῖνος ἐξεμῶν φωνὰς τῶν κολασμένων.
ΠΑΪΣ. Ὣς πότε κλαῖς;
ΟΔΟΙΠ.         Ὀκτὼ φοραὶς λουλούδισεν ἡ φύσις
Ἀφ' οὗ δακρύων ἔγειναν οἱ ὀφθαλμοί μου βρύσεις·
Μὲ εἶδαν μελαγχολικὸν καὶ μόνον εἰς τὰ ξένα
Ὁ παχνωμένος Τάμεσις καὶ ἡ ἀμμώδης Σένα.
Εἰς τὸ Σινά, 'ς τὸ Ἀραράτ, καὶ εἰς τὰ Πυρηναῖα
Ἐγήρασα… ἡ λύπη μου διατηρεῖται νέα.
ΠΑΪΣ. Τῶν καρδιῶν μας τὰς πληγὰς ὁ χρόνος βαλσαμώνει·
'Σ τοῦ χρόνου τὰ πτερὰ πετοῦν οἱ ψυχικοί μας πόνοι·
Ὁ ἄνθρωπος γλυκογελᾷ, θρηνεῖ καὶ πάλιν χαίρει·
Αἰώνια αἰσθήματα τὸ στῆθός του δὲν φέρει.
ΟΔΟΙΠ. Τοῦ ἔαρός μου πέρασαν οἱ ἀνθισμένοι χρόνοι·
'Σ τὸ μέτωπόν μου ἔπεσε τοῦ γήρατος τὸ χιόνι·
Μ' ἀφῆκαν τῆς νεότητος ἐλπίδες, πλάναι, πόθοι·
Τὰ πάθη μου σιώπησαν· τὸ σῶμά μου κυρτώθη.
Πλὴν 'ς τὰ καμμένα φύλλα της τοῦ ἔρωτος τὰ ἴχνη
Διατηρ' ἡ καρδία μου ἐγχαραγμέν' ἀκόμα·
Ὡσὰν τ' ὁλόγραφο χαρτὶ ὅπου καμμένο δείχνει
Τὰ ξένα χειροστίγματα 'ς τὸ στάκτινό του σῶμα.
(Μετὰ μεγάλης συγκινήσεως)
Τὸ φῶς σου ὅταν ἔσβυνε, Ραλοῦ μου, δὲν μὲ εἶδες·
Μᾶς χώριζαν ὠκεανοί, βουνὰ κρυσταλλωμένα,
Πλὴν ὅλοι μου οἱ στοχασμοὶ καὶ ὅλαι μ' ᾑ ἐλπίδες
Σκοπόν των εἶχον ἕνα.
Ποσάκις εἰς τοῦ Πειραιῶς τὴν σιωπὴν τὸ βράδυ,
Ἀνήσυχος ἐκύτταζα τὸ ἥσυχο σκοτάδι,
Καὶ ὅτε γέλωτα γλυκὺν ἐγέλα ἡ σελήνη,
«Τὴν βλέπει τώρα ἔλεγα 'ς τὸν Βόσπορον κ' ἐκείνη!»
Ποσάκις ὑπὸ τ' οὐρανοῦ ἀγρύπνησα τὸ δῶμα
Ἐλπίζων ὅτι ἀγρυπνεῖ καὶ τὸ γλυκύ σου ὄμμα!
Ὡς ὁ μαγνήτης πάντοτε γυρίζει πρὸς τὸν πόλον
Ἐνατενίζετο εἰς σὲ τὸ λογικόν μου ὅλον.
(Πρὸς τὸν Παΐσιον)
Ὁπόταν τὴν αὐγὴν ξυπνᾷς καὶ κάμῃς τὸν σταυρόν σου,
Εἰς τὴν χρυσῆν ἀνατολὴν γυρνᾷς τὸ πρόσωπόν σου.
Κ' ἐγὼ 'ς αὐτὸ τὸ ἄστρον μου, 'ς αὐτὸν τὸν ἥλιόν μου,
Ἀδιακόπως ἔστρεφα τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου.
ΠΑΪΣ. Λησμόνησε τὸ παρελθόν· δὲν φέρει ἄλλο πόνον
Δριμύτερον εἰς τὴν ψυχὴν
Παρ' ὅσον ἡ ἐνθύμησις τῶν εὐδαιμόνων χρόνων
Εἰς δυστυχίας ἐποχήν.
ΟΔΟΙΠ. Καὶ τὸ ἡλιοτρόπιον ἀδιακόπως στρέφει
Τὰ φύλλα πρὸς τὸν ἥλιον, καὶ ἥλιος τὸ τρέφει.
Κ' ἐγὼ ἀπὸ τὴν λάμψιν ζῶ τῶν περασμένων χρόνων.
Τὰ περασμένα, λέγεις σύ, μὲ φέρουν λύπας μόνον,
Καὶ λέγεις ἡ καρδία μου πρὸς τί τ' ἀναμοχλεύει;
Τὴν χρυσαλλίδα τῆς νυκτὸς εἰπὲ πρὸς τί γυρεύει
Τὸν λύχνον ὅπου καίονται τὰ ἐλαφρὰ πτερά της;
ΠΑΪΣ. Τί μένεις εἰς τὴν ἔρημον; δὲν φεύγεις; τί φυλάττεις;
Εἰς τὴν βοὴν τῶν πόλεων τὰ πάθη σιωπῶσι
Κ' εἰς τῶν ἐρημικῶν μονῶν τὴν σιωπὴν βοῶσι.
Θαυμάζω πῶς δεχόμενος νὰ ζῇς εἰς τὸ κελλεῖον
Τοῦ μεταξίνου σκώληκος ἀνέχεσαι τὸν βίον;
Εἰς τὴν μικρὰν κογχύλην σου μὴν κρύπτῃς τὰ πτερά σου,
Γίνου πτηνὸν καθὼς αὐτὸς καὶ θραῦσε τὰ δεσμά σου.
ΟΔΟΙΠ. Ἄγνωστη νὰ μένῃ θέλω ἡ ταλαίπωρη ζωή μου·
Ἡ ψυχή μου πλοῦτον, δόξαν οὔτε θέλει οὔτε ἐλπίζει.
Ἓν κ' ἐγὼ νὰ ἤμουν δένδρον τῆς ξηρᾶς αὐτῆς ἐρήμου
Ὅπου ζῇ καὶ ἀποθνήσκει καὶ κανεὶς δὲν τὸ γνωρίζει!
ΠΑΪΣ. Ἐγκλείει κόσμους ἰδεῶν τὸ μέγα μέτωπόν σου·
Τὸ ἦθός σου τὸ ἄγριον καὶ μελαγχολικόν σου
Μ' ἀνακαλεῖ τὸν Βύρωνα, ὁπόταν τοῦ Ὑψίστου
Τὸ βλέμμα φεύγων μ' ἄνοιγε τὸν ᾍδην τῆς ψυχῆς του.
Τῆς δόξης πῶς, καθὼς αὐτός, πῶς δὲν κτυπᾶς τὰς θύρας;
ΟΔΟΙΠ. Καθὼς ὁπόταν αἱ χορδαὶ χαλαρωθοῦν τῆς λύρας
Καμμίαν ἔρρυθμον φωνὴν ἡ λύρα δὲν ἀφίνει,
Ἀλλὰ βοὴν καὶ γογγυσμὸν ἀτάκτων ἤχων χύνει,
Ὁμοίως πᾶσα δύναμις ἐλύθη τοῦ νοός μου,
Εἶν' ἄτακτος καὶ ἄρρυθμος καθεὶς συλλογισμός μου.
ΠΑΪΣ. Ὁ ἥλιος τὸ βῆμά του 'ς τὴν δύσιν ὅταν στρέφῃ
Ὀπίσω εἰς τοὺς οὐρανοὺς χαράττει χρυσᾶ νέφη,
Καὶ ὁ φιλότιμος θνητὸς πρὶν εἰς τὸν κόσμον δύσῃ,
Φῶς χρεωστεῖ ἀθάνατον ὀπίσω του ν' ἀφήσῃ.
ΟΔΟΙΠ. Εἰς τῆς αἰωνιότητος τὰς ἀχανεῖς ἐκτάσεις
Σημεῖα διαβάσεως τί κέρδος ἂν ἀφήσω;
Κερδίζ' ἡ ναῦς ἡ τρέχουσα εἰς κύματα θαλάσσης,
Ἐὰν ἀφίν' ὑδραύλακας ἡ πρύμνη της ὀπίσω;
ΠΑΪΣ. Τὴν στωικὴν ἀπάθειαν τοῦ ἤθους σου ἐκδύσου,
Νὰ ρεύσῃ ρύαξ ἥσυχος ἂν θέλῃς ἡ ζωή σου.
ΟΔΟΙΠ. Πάρα πολὺ ἀγάπησα· πάρα πολὺ ᾐσθάνθην·
Ὡς ἄνθος εἰς τὸν ἥλιον ἀφέθην κ' ἐμαράνθην.
Αἱ πόλεις αἱ πρωτεύουσαι τῆς οἰκουμένης ὅλης
Μὲ φαίνονται ὑπόγειαι μικραὶ μυρμηγκοπόλεις.
ΠΑΪΣ. Ἡ γῆ σὲ φαίνεται στενή; 'ς τὸν οὐρανὸν ὑψώσου·
Οἱ ἄνθρωποι σ' ἀδίκησαν; 'ς τὸν πλάστην προσηλώσου.
Ἡ χήνα ἡ βαρύπτερη τὰ χαμηλὰ γυρεύει·
Τοῦ Ἄθωνος ὁ ἀετὸς στὰ νέφη ταξειδεύει.
ΟΔΟΙΠ. (Ἀποχωρῶν).
Ματαίως εἰς τὴν ἔρημον ἐφυλακίσθην νέος·
Εἰς τὴν σκιὰν τοῦ πλάστου μου ἐπρόστρεξα ματαίως·
Ματαίως ἡ νεότης μου εἰς τὰ βουνὰ μονάζει·
Ἡ χιονώδης κόμη μου Αἴτναν παθῶν σκεπάζει.

ΣΚΗΝΗ Δ΄.

Θεοδόσιος καὶ Παΐσιος


ΘΕΟΔ. Ὁ ὄρθρος, πάτερ! ἤρχισεν, ἀλλ' ἄγνωστός τις νέα
Ἐλλιμενίσθη, τὴν στολήν, τὸ σχῆμα καλογραῖα·
Πελαγοδρόμοι ἔφεραν αὐτὴν πνοαὶ ἀνέμων
Καὶ βῆμα φέρ' ἡ τάλαινα εἰς τὰ κελλεία τρέμον.
ΠΑΪΣ. Μακράν, μακρὰν τῶν ἱερῶν μονῶν μακρὰν ἡ νέα·
Τοιαύτη ἐπεκράτησε διάταξις ἀρχαία.
Ὑπάγομεν μετὰ χαρᾶς ἠμεῖς ἀνεκλαλήτου
Νὰ κλίνωμεν τὸ γόνυ
Ἐνώπιον τοῦ δυνατοῦ καὶ τοῦ ἀναμαρτήτου,
Εἰς ὃν ὑπείκουσι τῆς γῆς οἱ ἐπῃρμένοι θρόνοι.
(Ἀποχωροῦσι).

ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΤΟΝ… ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ!!!




Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Το Kuzguncuk είναι ένα προάστιο της Κωνσταντινούπολης στην ασιατική πλευρά, που πριν από το 1956 είχε αρκετούς Ρωμιούς κατοίκους.
Το πιο εντυπωσιακό γεγονός της περιοχής, ήταν το μεγάλο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα που γίνονταν κάθε καλοκαίρι στις 26 Ιουλίου. Το εκπληκτικό σε αυτό το πανηγύρι ήταν ότι προέρχονταν χιλιάδες Τούρκοι να τιμήσουν και να προσκυνήσου τον Άγιο. Αλλά ακόμα και σήμερα ο ναός αυτός συγκεντρώνει πολλούς Τούρκους μουσουλμάνους προσκυνητές, συνήθως με κάποια προβλήματα υγείας που ζητούν από την χάρη του αγίου την θεραπεία τους.

Σύμφωνα με μια εντυπωσιακή έρευνα της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet με το τίτλο, «Hangi kiliseye hangi umutla gidiyorlar», δηλαδή, «Σε ποια εκκλησία με ποια ελπίδα πηγαίνουν», οι Τούρκοι και οι Τουρκάλες, τόπος προσκυνήματος των Τούρκων είναι η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος στο Kuzguncuk.
Η εκκλησία αυτή στο πανηγύρι του Αγίου που γίνεται τον Ιούλιο μήνα προσελκύει πολλούς Τούρκους προσκυνητές, ενώ και ο πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας, στρατηγός İlker Başbuğ, είχε εκμυστηρευτεί πως όταν ήταν μικρός πήγαινε στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονος να γιορτάσει μαζί με τόσο Ρωμιούς.

Αλλά και στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στην περιοχή Beşıktaş, στην οδό Çırağan Caddesi, πάνε όσοι έχουν πρόβλημα με τα μάτια τους καθώς όπως είναι γνωστό η Αγία αυτή είναι προστάτιδα των ματιών. Στην Αγία Κυριακή στο Arnavutköy επίσης πηγαίνουν πολλοί Τούρκοι να προσευχηθούν ενώ και στην Αγία Παρασκευή του Arnavutköy γίνεται ομαδικό προσκύνημα για θεραπεία ασθενειών κυρίως της όρασης.
Προσκύνημα των Τούρκων είναι και η εκκλησία του Αγίου Θεράποντος στο Sirkeci, όπου πηγαίνουν οι Τούρκοι που πάσχουν από διάφορες ασθένειες να προσευχηθούν για να βρουν την θεραπεία τους από τον Άγιο.
Μήπως πίσω από το έντονο ισλαμικό προφίλ της σύγχρονης Τουρκίας, η ελληνορθόδοξη Ρωμιοσύνη ζει στις καρδιές χιλιάδων Τούρκων που καταφεύγουν στις ρωμαίικες εκκλησιές και στους ελληνορθόδοξους Αγίους για να προσευχηθούν και να αναπαυτούν!
πηγή

Το απλό αλλά απίθανο μυστικό που απογειώνει το μπριάμ σου

Το μπριάμ είναι ένα από τα πιο καλοκαιρινά φαγητά. Θυμίζει όμορφες μέρες, με όλη την οικογένεια στο τραπέζι.
Από τα χεράκια της γιαγιάς ή της μαμάς, τα πεντανόστιμα λαχανικά, έλιωναν στο στόμα και μας γέμιζαν αυτή τη μοναδική ζεστασιά του σπιτικού φαγητού.
ShutterstockΗ δική σου προσπάθεια ωστόσο δεν ήταν και τόσο επιτυχημένη και το ταψάκι με τα λαχανικά, λίγη σχέση είχε με αυτό της μαμάς.
Αν αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος, είσαι σε καλό δρόμο, γιατί όποιος ψάχνει, βρίσκει. Και αυτό το άρθρο γράφτηκε για να φτιάξεις το καλύτερο μπριάμ που έφαγες ποτέ. Χωρίς καμία υπερβολή.
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ακολουθήσεις αυτό το μικρό τρικ για να κάνεις το μπριάμ σου επικό.


Ας ξεκινήσουμε όμως με τη συνταγή.
Θα χρειαστείτε:
Πατάτες
Μελιντζάνες
Κολοκυθάκια
Κρεμμύδι
Ντομάτα
Μαϊντανό
Ελαιόλαδο
Αλάτι Πιπέρι
Σκόρδο (2 σκελίδες)
2 κουταλιές της σούπας ξύδι

Εκτέλεση:
Κόψτε τα λαχανικά σε κύβους. Τις πατάτες και τα κολοκυθάκια πιο μικρά, τις μελιντζάνες μεγαλύτερες. Τρίψτε μια ντομάτα και κοψτε χοντρο το κρεμμύδι. Προσθέστε αλάτι, πιπέρι, ελαιόλαδο και νερό (ίσως χρειαστεί να προσθέσετε λίγο νεράκι ακόμη κατά τη διάρκεια του ψησίματος).
Αφήστε το φαγητό να ψηθεί, περίπου 1 ώρα. Ίσως και λίγο παραπάνω, στους 180 βαθμούς. Κατά τη διάρκεια του ψησίματος θα χρειαστεί να ανακατέψετε 2-3 φορές τα υλικά μέσα στο ταψί.

Το μεγάλο μυστικό:
10 λεπτά πριν βγάλετε το φαγητό σας από το φούρνο, θα λιώσετε 2 σκελίδες σκόρδου και θα τις προσθέσετε σε 2 κουταλιές της σούπας ξύδι. Περιχύστε το φαγητό σας με αυτό τον μαγικό ζωμό και αφήστε το ακόμη 10 λεπτά στο φούρνο.  Μόλις το βγάλετε πασπαλίστε τον ψιλοκομμένο μαϊντανό.

Μας ευχαριστείτε μετά.
πηγή

Ποιος είναι αρκετά σκληρός για να πει αντίο;

Πρωτοφανής απάντηση του Ισραήλ στην νεο-Οθωμανική παρεμβατικότητα - «Αιχμές» για την κατοχή της Β.Κύπρου

«Οι ημέρες της οθωμανικής αυτοκρατορίας πέρασαν. Είναι γελοίο να ακούμε την τουρκική κυβέρνηση που εισέβαλε στη βόρεια Κύπρο, καταστέλλει με τη βία την κουρδική μειονότητα και φυλακίζει τους δημοσιογράφους, να παραδίδει μαθήματα ηθικής στο Ισραήλ, τη μόνη πραγματική δημοκρατία στην περιοχή» επεσήμανε το υπουργείο σε μια ανακοίνωσή του.
Η διεθνής γεωπολιτική σκακιέρα έχει αποδείξει, πως εκείνος με το ισχυρότερο φρόνημα, ηθικό, αλλά και στρατιωτικη δύναμη, είναι και αυτός που μπορεί να ... «μιλήσει».

Αγιορείτικο γευστικό ταξίδι με τον ποιητή του είδους ,Γέροντα Επιφάνιο

Ο Παπα Ισαάκ ο Αθωνίτης ο από Λιβάνου… εις μνημόσυνον αιώνιον (+ 16/07/1998)



Ο αγαπημένος μακαριστός  Γέροντας  παπα-Ισαάκ ο Λιβανέζος με τον σημερινό του διάδοχο  
 παπά -Ευθύμιο



Αν και ποτέ δεν υπήρξε ένα ειδικά αραβόφωνο μοναστήρι ή σκήτη στο Άγιον Όρος, υπήρξαν πολλοί αραβόφωνοι μοναχοί που έχουν πάει στο Άγιον Όρος για να αναζητήσουν τη σωτηρία τους. Στις μέρες μας, ο Ιερομόναχος Ισαάκ ο Αθωνίτης ταξίδεψε από τον Λίβανο στο Άγιον Όρος, όπου έγινε μαθητής του Γέροντα Παϊσίου.


Το  άρθρο που ακολουθεί, γράφτηκε στην αραβική γλώσσα από τον Αντώνη Ατάλα αδελφό του Γέροντα Ισαάκ, και συμπληρώθηκε από τον πατέρα Εφραίμ (Κυριάκου) Ηγούμενο της Μονής του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Μπασκίντα και νύν Μητροπολίτη Τριπόλεως του Λιβάνου. Η εδώ ελληνική μετάφραση, ωστόσο, έγινε από τη γαλλική μετάφραση του κειμένου αυτού το οποίο δημοσιεύθηκε στο γαλλικό περιοδικό Le Bon Pasteur, του l’Association des Chretiens Orthodoxes d’Antioche et de leurs Amis, τεύχ. 4, March-June 2006. Επίσης την ελληνική μετάφραση διόρθωσε ο άλλος αδελφός του Γέροντα Ισαάκ, ιατρός Ηλίας Ατάλα ο οποίος ζεί στην Ελλάδα.

Ο Γέροντας Ισαάκ γεννήθηκε από τον Νεμέρ και την Μάρθα Ατάλα (Nemer Atallah) στις 12 Απριλίου του 1937 στο Ναμπάϊ (Nabay) ένα χωριό του Λιβάνου στην περιοχή του νομού Ματέν (Maten), 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βηρυτού το οποίο ανήκει στη Μητρόπολη του Όρους Λιβάνου. Στη βάπτιση του δόθηκε το όνομα Φαρές (Fares= Φίλιππος).
Μεγάλωσε σε μία ευσεβή ορθόδοξη οικογένεια και από τον πατέρα του –ο οποίος ήταν ψάλτης από 12 ετών στο χωριό του, στην εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ– έμαθε την αγάπη για τον Χριστό και την πίστη στην παράδοση της Εκκλησίας.
Από τα νεανικά του χρόνια ο Φαρές αγαπούσε τη μόνωση και την προσευχή. Συχνά συνέβαινε οι γονείς του να τον χάνουν και τελικά να τον βρίσκουν να προσεύχεται στα μέρη γύρω από το χωριό του, όχι μακριά από το σπίτι που γεννήθηκε. Ήταν διαπίστωση πιά ότι ήδη είχε βρεί την εγγύτητα προς τον Θεό και την Εκκλησία Του.
Μια μέρα, όταν ήταν ακόμα αρκετά νέος 14 χρονών έφυγε από το σπίτι της οικογένειάς του για να πάει στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στο Σουάτπ (Shwatp), κοντινό μοναστήρι που απέχει από το χωριό του 5 χιλιόμετρα, αλλά ο πατέρας του έστειλε να πάνε να τον βρούν και να τον φέρουν πίσω. Εκείνη την εποχή έλεγαν, ότι δεν ήταν παράδοση των μοναστηριών να δέχονται ως μοναχό τον μεγαλύτερο γιό μιάς οικογένειας, δεδομένου ότι είχε υποχρέωση να αναλάβει την υποστήριξη της οικογένειας. Ο νεαρός Φαρές δεν έφερε αντίσταση και επέστρεψε σπίτι του.
Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο σχολείο του χωριού του, Ναμπάϊ, και στη συνέχεια, εγκατέλειψε τις περαιτέρω σπουδές για να εργαστεί ως μαθητευόμενος ξυλουργός. Στο τέλος της μαθητείας του ως ξυλουργός, πήγε για την πρακτική του στη Βηρυτό.
Εκεί κάθε βράδυ, μετά την εργασία του, έκανε μαθήματα βυζαντινής ψαλμωδίας στη σχολή βυζαντινής μουσικής της Βηρυτού, την οποία διηύθηνε ο Πρωτοψάλτης της Εκκλησίας της Αντιόχειας Δημήτριος Μούρ (Mitri-Al Murr).
Το καλοκαίρι του 1962, σε ηλικία είκοσι πέντε ετών, ο Φαρές πήρε την απόφαση της ζωής του. Σε μία μικρή τσάντα του, τακτοποίησε προσεκτικά τα ρούχα του και αφού ζήτησε την παραίτησή του, άφησε τη δουλειά του στο ξενοδοχείο Γκράντ Φονεσία (Grand Phonecia), το οποίο την εποχή εκείνη ήταν το πρότυπο για την πολυτέλεια στη Βηρυτό, και επέστρεψε στο σπίτι του. Όταν έφτασε στο σπίτι του παρέδωσε στον πατέρα του –γιά τον οποίο είχε τεράστιο σεβασμό και απεριόριστη υπακοή, τις οικονομίες του σ’ ένα τραπεζικό βιβλιάριο με 3.000 λίρες, σεβαστό ποσό για την εποχή εκείνη, λέγοντας «Αυτός ο λογαριασμός ταμιευτηρίου έχει ανοιχθεί στο όνομά σας. Θα ήθελα, να τα διανείμεις εξίσου μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας. Όσο για μένα, εγώ δεν χρειάζομαι τίποτα γιατί πρόκειται να πάω σε μοναστήρι».
Με  θλίψη ο πατέρας του τον ρώτησε, «Τί θα μπορούσαμε να σου προσφέρουμε καλύτερο σε αυτόν τον κόσμο, έτσι ώστε να μην γίνεις μοναχός»; Ο Φαρές του απάντησε, «Ακόμα και αν μπορούσατε να μου δώσετε όλον αυτόν τον κόσμο ως αντίτιμο, μπροστά στα μάτια μου δεν έχει καμία αξία! Η ζωή μου δεν είναι εδώ, αλλά στο μοναστήρι». Ο πατέρας του, προσπάθησε με σκληρά λόγια να τον αποτρέψει από το να ακολουθήσει το δρόμο του μοναχισμού, προβάλλοντας την υποχρέωσή του για την φροντίδα στα άλλα μέλη της οικογένειας, αλλά ήταν μάταιο.
Την ίδια ημέρα, ο Φαρές πήρε την τσάντα του και κατευθύνθηκε με τον αδελφό του Αντώνη προς την μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Βκεφτίν (Bkeftin), στην περιοχή της Κούρας, μια τοποθεσία που δεν είχε επισκεφτεί ποτέ. Είχε μόνο τη διεύθυνση και το όνομα του ηγουμένου της, Αρχιμανδρίτη Γιουχάνα Μανσούρ (Yuhanna Mansour), του νύν Μητροπολίτη Λαοδικείας στη Συρία.
Ο Φαρές φθάνοντας στο μοναστήρι βγήκε από το ταξί και έπεσε στα γόνατά του, αντικρίζοντας το μοναστήρι καί, σηκώνοντας τα χέρια του, απήγγειλε μία προσευχή δική του «Ευχαριστώ τον Κύριο για το ότι μου έκανε πραγματικότητα την επιθυμία μου.»
Ο Αρχιμανδρίτης Γιουχάνα τους πήρε στο αρχονταρίκι του μοναστηριού για να τους υποδεχθεί. Το μοναστήρι ήταν σε μεγάλο βαθμό ερημωμένο, τα περισσότερα από τα δωμάτιά του ήταν σε άθλια κατάσταση και σχεδόν ακατοίκητα. Μόνο ένας μοναχός ζούσε εκεί εκτός από τον ηγούμενο.
Ο ήλιος έδυε, όταν ο Αντώνης επέστρεψε, αφήνοντας το μεγαλύτερο αδελφό του Φαρές στο μοναστήρι. Στο σπίτι η οικογένεια, περίμενε με αγωνία τα νέα για τον Φαρές. Ο πατέρας μίλησε πρώτος, λέγοντας «Λοιπόν, πού ακριβώς πήγε;». «Στο μοναστήρι της Βκεφτίν στην Κούρα», αποκρίθηκε ο Αντώνης, «αλλά σας διαβεβαιώνω ότι, δεδομένης της κατάστασης στη μονή και δεδομένου ότι ο αδελφός μου εργάστηκε τα τελευταία χρόνια στο υπερπολυτελές ξενοδοχείο στη Βηρυτό, δεν θα μπορέσει να μείνει εκεί πάνω από δυο ή τρεις ημέρες, προτού να τον δείτε να επιστρέφει στο σπίτι». Ο πατέρας κοίταξε τον Αντώνη στα μάτια και είπε: «Δεν έχει σημασία τί δυσκολίες θα συναντήσει, αλλά να ξέρετε ότι ο αδελφός σας δεν θα επιστρέψει ξανά πίσω».
Η ζωντάνια του πνεύματός του και ο ζήλος που έδειξε ο Φαρές στις σπουδές του σίγουρα ενθάρρυναν τον ηγούμενο Γιουχάνα να του επιτρέψει να συνεχίσει τις σπουδές του, το οποίο και έγινε με την εγγραφή του στη σχολή που ανήκει στην Πατριαρχική Μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Μπαλαμάντ (Balamand) στην περιφέρεια της Κούρας, στον Βόρειο Λίβανο. Έτσι ο Φίλιππος βρέθηκε, υπό την αιγίδα του επισκόπου Ιγνατίου (Hazim), σημερινού Πατριάρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιοχείας, που ήταν τότε επίσκοπος Λαοδικείας της Συρίας και έμενε στο μοναστήρι του Μπαλαμάντ.
Το  έτος 1963 ο Φαρές χειροτονήθηκε διάκονος λαμβάνοντας το όνομα Φίλιππος σε ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Ιάκωβο τον Πέρση στο Δέντε (Dedde) της Κούρας, από τον Μητροπολίτη Ηλία (Kourban), της Επισκοπής της Τρίπολης και τον Μητροπολιτη Κούρας στους οποίους υπαγόταν το μοναστήρι του Βκεφτίν, όπου είχε γίνει μοναχός. Ήταν αξιοσημείωτη καθ’ όλη την περίοδο της εκεί παραμονής του η προσήλωσή του στη προσευχή, την άσκηση και στο ότι έκανε με ειρήνη και με πολύ ζήλο ό,τι του είχε ανατεθεί να κάνει, και για την υπακοή του στους προϊσταμένους του.
Η Θεία Πρόνοια, ως συνήθως, χρησιμοποιώντας τις τοπικές συνθήκες το έτος 1968 τον ανάγκασε να φύγει από τη σχολή του Μπαλαμάντ για έλθει στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Πάτμο, όπου έλαβε το δίπλωμα του Λυκείου.
Ο Γέροντας τότε εξεδήλωσε την επιθυμία του να εμβαθύνει τις γνώσεις του στη Θεολογία με το να φοιτήσει στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου απεφοίτησε με άριστα. Στη Θεσσαλονίκη επίσης υπηρέτησε ως διάκονος στον καθεδρικό ναό του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της πόλης.
Θα  πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι έγινε γνωστός και για τη πολύ μελωδική φωνή του, η οποία προσέλκυε πολλούς πιστούς να ακούσουν την ψαλτική της αντιοχειανής παράδοσης και να απολαύσουν την Θεία Λειτουργία στα αραβικά και στα ελληνικά.
Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός για τον ίδιο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ότι ήρθε σε ουσιαστική επαφή με το Άγιον Όρος, καθώς και με τη μοναστική ζωή που καλλιεργείται στο Περιβόλι της Παναγίας. Εκεί συγκεκριμένα γνώρισε Αυτόν που θα γινόταν ο πνευματικός πατέρας του, δηλαδή τον σύγχρονο χαρισματούχο Γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη (+ 12 Ιουλίου του 1994).
Με  την επιστροφή του στο Λίβανο, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στο Πατριαρχικό Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μπαλαμάντ διά της επιθέσεως των χειρών του μακαριστού πατριάρχου Ηλία Δ΄ (Μουαουάντ), με το όνομα Φίλιππος. Στη συνέχεια έζησε στην περίοδο από το 1973 και το 1975 σε ένα μικρό μοναστήρι αφιερωμένο στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, μετόχι της Ιεράς Μονής της Θεοτόκου στη Χαματούρα, στην περιοχή της Ζγάρτα (Zgharta) στο Βόρειο Λίβανο, ένα Μετόχι της Ιεράς Αρχιεπισκοπής του Όρους Λιβάνου στην επικράτεια της Αρχιεπισκοπής της Τρίπολης και της Κούρας.
Ο πατήρ Φίλιππος δέχθηκε την τοποθέτησή του στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου με πολύ ενθουσιασμό. Αρχισε αμέσως να εργάζεται για την αποκατάσταση της εκκλησίας του μοναστηριού και των μοναχικών κελλιών που περιέβαλαν τη μονή. Επίσης, ενδιαφέρθηκε για τις παραμελημένες εκτάσεις του μοναστηριού, με την εκ νέου φύτευση ελαιόδεντρων και αμπελιών. Η προσωπικότητα του πατρός Φίλιππου και το έργο που έκανε άρχισαν να αποδίδουν καρπούς και το μοναστήρι σιγά σιγά έγινε γνωστό ως τόπος πνευματικής ανανέωσης που προσέλκυε όλο και περισσότερες ψυχές στην χριστιανική ζωή. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πατήρ Φίλιππος υπηρέτησε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο εν λόγω μοναστήρι και την ενορία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο ομώνυμο χωριό κοντά στο Ράς Κίφα (Ras Kifa).
Όμως, κάτω από την πίεση του πολέμου που ξέσπασε τότε στον Λίβανο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το μοναστήρι του, που βρίσκεται όπως συνηθίζεται σε μία βουνοκορφή, επειδή η βουνοκορφή αυτή είχε γίνει μία πολύτιμη στρατιωτική θέση στο πόλεμο. Έτσι, αναζήτησε καταφύγιο ακόμη μια φορά στη Θεσσαλονίκη, αφού είχε λάβει το βαθμό του Αρχιμανδρίτη το 1976. Ασκησε την ιερωσύνη του στην ίδια την πόλη, στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας και είχε αναλάβει την ευθύνη των φοιτητών θεολογίας που είχαν μεταφερθεί από την Πατριαρχική Μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου Μπαλαμάντ –η οποία έκλεισε λόγω του πολέμου– στη Θεολογική σχολή της Θεσσαλονίκης, με την αμέριστη βοήθεια για τη μεταφορά τους από το μητροπολίτη Παντελεήμονα Ροδόπουλο, καθηγητή στην εν λόγω θεολογική σχολή.
Το  1978, έλαβε την άδεια από το Μητροπολίτη του Όρους του Λιβάνου Γεώργιο (Χόντρ), από τον οποίο εξακολουθούσε να εξαρτάται, να ενταχθεί στην μοναστική κοινότητα του Αγίου Όρους. Πήγε αρχικά στη Ιερά Μονή Σταυρονικήτα όπου έγινε μεγαλόσχημος και έλαβε το όνομα του Αγίου Ισαάκ του Σύρου που τον ευλαβούταν πολύ. Τώρα πιά μπορούσε να παρακολουθεί στενότερα τις διδασκαλίες του πνευματικού του πατέρα, του Γέροντα Παϊσίου, ο οποίο ησύχαζε τότε σε ερημητήριο αφιερωμένο στο Τίμιο Σταυρό και που δεν απέχει πολύ από το μοναστήρι του Σταυρονικήτα.
Λέγεται ότι ένα αξιοσέβαστος μοναχός του Αγίου Όρους είπε προς αυτόν, «Έχετε έρθει εδώ από μία χώρα που έχει τόσους πολλούς Αγίους, όπως τον μεγάλο Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, προκειμένου να μάθετε τη μοναστική ζωή;»
Ο πατήρ Ισαάκ απάντησε, «Ναί, η εμπειρία των Αγίων Πατέρων μας έχει διαφυλαχθεί εδώ στο Άγιον Όρος σε μεγάλο βαθμό και έχω έρθει για να ενισχυθώ σε αυτόν τον Άγιο τόπο.»
Ένα χρόνο μετά την άφιξή του στο μοναστήρι του Σταυρονικήτα, αναχώρησε στο νέο καταφύγιό του, το ασκητήριο της Αναστάσεως του Κυρίου το οποίο ο ίδιος ανακαίνισε στην περιοχή της Καψάλας, που δεν απέχει πολύ από τις Καρυές, την πρωτεύουσα του Αγίου Όρους. Έζησε εκεί μόνος για τέσσερα χρόνια, μια ζωή πολύ σκληρής άσκησης και έντονου πνευματικού αγώνα. Ήρθε αντιμέτωπος με πολλούς πειρασμούς και δοκιμασίες που προσπάθησαν να τον κάνουν να αφήσει τη ασκητική μόνωσή του, ώσπου μία μέρα, όταν, συγκλονισμένος από τους λογισμούς, τη κούραση, και τις δυσκολίες του, ανακάλυψε ένα μικρό τάφο, ενώ περπατούσε σε κάποιο σημείο του κελιού του. Στάθηκε μπροστά του και προσευχήθηκε θερμά, αφήνοντας τον εαυτό του στους κόλπους της μνήμης του θανάτου. Στη συνέχεια, είπε με μία αποφασιστική φωνή, «Εδώ μπορώ να πεθάνω».
Από εκείνη τη στιγμή, οι σκέψεις που τον βασάνιζαν εξαφανίστηκαν εντελώς. Αυτή η μνήμη του θανάτου δεν τον άφησε ποτέ, και σύμφωνα με τη μοναστική παράδοση, έσκαψε με τα χέρια του έναν τάφο του δικού του μεγέθους, μέσα στον κήπο στο ασκητήριό του. Η μνήμη αυτή η τόσο καθοριστική δεν τον άφησε ούτε μία μέρα μέχρι που το σώμα του αναπαύθηκε στον τάφο αυτό την Πέμπτη 16 Ιουλίου 1998.
Παρέμεινε στο Άγιον Όρος από το 1978 μέχρι το 1998, έτος κατά το οποίο κοιμήθηκε, και ήταν γνωστός για την ασκητικότητα και την πνευματική αγωνιστικότητά του. Έγινε, με τη χάρη του Θεού, ένας διάσημος πνευματικός πατέρας στο Άγιον Όρος, αλλά και εκτός Αγίου Όρους, και ένθερμος υποστηρικτής της επιμελούς τηρήσεως του μυστηρίου της Εξομολογήσεως.
Ήταν γνωστό ότι είχε αποκτήσει τη φήμη του αρίστου, έμπειρου και θεοπνεύστου Πνευματικού, κάτι που λίγοι έχουν στο Άγιον Όρος.
Στη διάρκεια της ζωής του, έγινε επίσης μια ζωντανή γέφυρα μεταξύ της Εκκλησίας της Αντιοχείας και του Αγίου Όρους. Συχνά έλεγε, «εκπροσωπώ την Αντιόχεια στο Άγιον Όρος», και ήταν περήφανος για αυτό. Πολλοί χριστιανοί του Λιβάνου, αλλά και αραβόφωνοι χριστιανοί των Πατριαρχείων Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας, καθώς και άλλοι που ήρθαν από το Νέο Κόσμο ερχόντουσαν να λάβουν την ευλογία του και να ζητήσουν τη συμβουλή του.
Έκανε επίσης μια σειρά από σύντομα ταξίδια στη χώρα καταγωγής του, το Λίβανο, καθώς και τη Συρία, την Ιορδανία και την Αίγυπτο. Χάρη δε σε αυτόν έχουν δημιουργηθεί στο Λίβανο τέσσερα μοναστήρια τρία ανδρικά και ένα γυναικείο, πολύ πνευματικά και αποτελούν πιά φάρους για την πνευματική αναγέννηση του Λιβάνου.
Επίσης είναι γνωστή η βοήθεια που πρόσφερε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπως στη Λέσβο όπου εξομολογούσε επί μία δεκαετία περίπου, συμβάλλοντας καθοριστικά στην αναβίωση της αυθεντικής πνευματικότητας της Λέσβου.
Θα  επανέλθουμε εν καιρώ στην ευλογία αυτή…
Ας μας ακολουθούν οι προσευχές του στην δύσκολη εποχή αυτή που ζούμε. Αμήν. Γένοιτο!

Αν δεν έχεις ανάγκες ... δεν έχεις ελλείψεις!

θεολογία
 

Είπε Γέρων :Τι μεγάλο δώρο απ’ το Θεό
να ακούς κατηγορίες
και να μη σε αγγίζει
τίποτε!

Όχι επειδή κάνεις κάποιο αγώνα
ή πιέζεσαι ή παρακαλάς
ή προσεύχεσαι.

Μα επειδή ζεις αλλού,
είσαι σε άλλο κλίμα
και άλλη ατμόσφαιρα.

Κατανοείς καλά ότι ο άλλος,
αν δεν είναι συντονισμένος
με το Θεό
και την αγάπη Του,
είναι φυσικό να κάνει
λάθος εκτιμήσεις,
και να λέει λόγια
που δεν έχουν καμία σχέση
με την αλήθεια.

Στη Φιλοκαλία
διαρκώς τονίζεται,
ότι η άγνοια των ανθρώπων
θολώνει το νου,
και δημιουργεί μπερδεμένους λογισμούς.

Το πιο μεγάλο μυστικό
για να κατανοείς τους άλλους,
να ερμηνεύεις τις πράξεις τους,
και κυρίως να μη διαλύεσαι,
είναι :
1. Να ζεις εσύ αλλού.
Στο ¨αλλού¨ της θείας Παρουσίας.
και
2. Να έχεις επίγνωση
της ανθρώπινης άγνοιας
που ταλαιπωρεί όλους μας.

Η δύναμη της Ευχής με το κομποσχοίνι

Αποτέλεσμα εικόνας για Ελπίδιος Βαγιανάκης 
Μια ιστορία για τη δύναμη του ονόματος του Ιησού Χριστού, της ευχής, όπως ακριβώς τη διηγήθηκε ο πατήρ Ελπίδιος , μέλος της ιεραποστολικής αδελφότητος στην Ουγκάντα, μια συζήτηση που είχε με τον πατέρα Αντώνιο, Αφρικανό ιερέα, που πήρε την "θεολογική" του μόρφωση και την Ελληνική γλώσσα στην Ελλάδα, και που είναι μέλος αυτής της εξωτερικής ιεραποστολής σ’ αυτή τη χώρα.  

Αδελφοί μου με τον πατέρα Αντώνιο γνωριστήκαμε σε μια δύσκολη φάση της οικογενειακής του προσωπικής ζωής, πριν από καιρό. Τι είχε συμβεί; Όταν ξεκίνησε να κάμει το έργο του στην Αφρική, να βοηθάει τα ορφανά, να μιλάει για το Χριστό, να βαπτίζει και να κατηχεί, όλοι οι μάγοι συνασπίστηκαν και άρχισαν να κάνουν μάγια και τελετές, ιδίως μαύρη μαγεία με βουντού, ώστε να του δημιουργήσουν πρόβλημα και τελικά να τον διώξουν απ’ τη χώρα τους.
Επειδή όμως δεν μπορούσαν να κτυπήσουν τον ίδιον τον ιερέα, γιατί τον προφύλαγε η χάρις της ιεροσύνης, αφενός μεν και γιατί δεύτερον τελούσε το μυστήριον της Θείας Λειτουργίας, που η Θεία Λειτουργία είναι μία φοβερά δύναμις, και δεν μπορεί εύκολα ο Σατανάς να πειράξει τον ιερουργό, τον λειτουργό του Θεού του Υψίστου, αν εκείνος δεν δώσει το δικαίωμα, βέβαια, οπότε οι δαίμονες προσπάθησαν τότε να κτυπήσουν και να διαλύσουν του σπίτι του.
Είναι περιττό να σας πω ότι οι περισσότερες οικογένειες και μάλιστα πολυμελείς, δεν έχουν ακόμα εγκαταλείψει την ειδωλολατρία σ’ εκείνη τη χώρα, και κάνουν μαγικές τελετουργίες, και απ’ όσα είχε διηγηθεί ο πατήρ Αντώνιος, μία συγγενής τους ασχολείτο ακόμα με τη μαγεία. Έτσι λοιπόν, μέσω των μαγικών αυτών τελετών, έκαναν τη σύζυγό του, μια πολύ χαριτωμένη κοπελίτσα πρεσβυτέρα νεαρή, την Χαριτίνη, όπως είχε βαπτιστεί, «Χάρια» την ονόμαζαν στην Αφρική, να μη μπορεί να σταθεί στο σπίτι της, και να υποφέρει συνεχώς από τον πόλεμο των δαιμόνων.
Και όταν ακούγονταν προσευχές ή ύμνοι στην Παναγία μας, ή όταν θύμιαζε ο ιερεύς την «Τιμιωτέρα», να κουφαίνεται η ίδια. Να μη μπορεί να ακούσει τίποτα και να κοιμάται όρθια, ή και να πέφτει ακόμα κάτω. Και συνερχόταν μονάχα όταν ο σύζυγός της ο ιερεύς έλεγε το «Δι ευχών των Αγίων Πατέρων».
Μάλιστα επειδή και αυτή, δεν γνωρίζει περισσότερα για τον Χριστιανισμό, και εξακολουθεί να έχει πολύν άγνοια, προσπάθησε ο Σατανάς, να εκμεταλλευθεί αυτή την άγνοια, τα λίγα δηλαδή που ήξεραν για την πίστη του Χριστού την αγία, και να την πειράζει έτι περισσότερον. Να φανταστείτε ότι της παρουσιάστηκε ο ίδιος ο διάβολος μπροστά της, ολόκληρος.
«Άσε το Χριστό», της είπε. «Εγώ και κείνος είμαστε ίδιοι. Άφησε τον Χριστό. Για μένα και μόνον θα δουλεύεις».
Η Χαριτίνη λοιπόν μια μέρα, αφού είχε δει το Σατανά, να της λέει
«Τίποτα δεν είναι ο Χριστός, εγώ και κείνος είμαστε το ίδιο πράγμα και να υπηρετείς εμένα και όχι Εκείνον», είχε έρθει σε πολύ μεγάλη απογοήτευση, και δεν ήξερε πλέον πώς να αντισταθεί και πώς να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση.
Ε, κάποτε, ύστερα από τόσον οδυνηρό πόλεμο, πήγε να ξαπλώσει, να ξεκουραστεί από τον πόνο αυτόν, και το βάσανο που τραβούσε μέρα νύχτα. Και τι λοιπόν σ’ αυτήν την προσπάθεια αναπαύσεως, τι είδε; Είδε λοιπόν απέναντι από το πτωχό εικονοστάσι που είχε, από την εικόνα του Χριστού, να βγαίνει ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ωραιότατος, κεχαριτωμένος, μέσα σ’ ένα υπέρλαμπρο φως, περισσότερο δυνατό και από το φως του ηλίου, και με χαρά να της λέγει:
«Παιδί μου Χαριτίνη, για μένα πρέπει να δουλέψεις, στο όνομά Μου βαφτίστηκες, εγώ είμαι ο Κύριος και ο Θεός σου».
Μ’ αυτά τα λόγια έκανε και ο Χριστός ανοιχτή την πρόσκληση σ’ αυτήν την μικρή πρεσβυτέρα την Χαριτίνη, να δουλέψει και αυτή, κοντά στο σύζυγό της, σαν ιεραπόστολος, αλλά και να μην φοβάται πλέον τον διάβολο.
«Κύριέ μου», του απάντησε, «εγώ το θέλω. Αλλά δε μ’ αφήνει ο άλλος».
Ο Κύριος δεν της απάντησε… Εξαφανίστηκε.
Μετά από λίγο αμέσως, παρουσιάζεται και πάλι ο διάβολος, ο Σατανάς.
«Δεν θα δουλέψεις για Κείνον. Για μένα θα δουλέψεις. Γιατί ήσουνα πάντα δική μου από τότε που γεννήθηκες. Αυτός σε κοροϊδεύει καϋμένη, και γω, δεν θα σ’ αφήσω να φύγεις ποτέ από κοντά μου».
Πώς να αντιδράσει λοιπόν αυτή η δυστυχισμένη πρεσβυτερούλα, δεν γνώριζε.
Και τότε λοιπόν, της παρουσιάζεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, χωρίς να ξέρει ποιος ήταν και της λέει:
«Παιδί μου μη φοβάσαι, ακολούθησε τον Χριστό, κάμε Του υπακοή, και αυτός θα σου δώσει πολλή δύναμη. Μη φοβάσαι τον διάβολο. Δεν είναι τίποτα».
«Ναι», του λέει, «αλλά συ ποιος είσαι»;
«Εγώ», της λέει, «είμαι ο Γαβριήλ».
Όταν συνήλθε από την έκσταση αυτήν, γιατί τίποτα δεν ήταν στον ύπνο της, πήγε στον παπά, και για πρώτη φορά βρήκε το κουράγιο και του διηγήθηκε όσα συνέβαιναν. Βέβαια ο παπάς κατάλαβε ότι … και ποιος ήταν ο Κύριος, ποιος ήταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, και ποιος ήταν ο διάβολος.
Ο πατήρ Αντώνιος, όντας ιερεύς με ταπεινό φρόνημα, συνειδητοποίησε ότι το πρόβλημα που παρουσίαζε η πρεσβυτέρα του, υπερέβαινε τις δικές του δυνάμεις, γιατί ο καημένος δεν ήξερε και πολλά, και για να λυθεί αυτό το οξύτατο πρόβλημα, της συνέστησε να κάμει μια ανοιχτή εξομολόγηση και να πει όσα είδε και άκουσε τόσες φορές, σε έναν εμπειρότερο ιερέα που είχε έρθει από την Ελλάδα.
Όταν λοιπόν αυτή η κοπελίτσα ήρθε σε μένα, η πρεσβυτερούλα για εξομολόγηση, λέγει ο πατήρ Ελπίδιος, και την είδα τόσο πικραμένη, τόσο δακρυσμένη και τόσο τρομοκρατημένη, θυμήθηκα κάτι ανάλογο που είχε συμβεί σε μένα παλιά, όταν πρωτοξεκίνησα, νεαρός τότε ιερεύς. Τότε μου έδειξε η χάρις του Θεού, πώς να πολεμώ με το κομποσχοίνι και με την ευχή το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», τον διάβολο και όλες τις μεθοδίες του. Και της είπα:
«Χαριτίνη μου, ο Σατανάς δε φεύγει με κανέναν άλλον τρόπον, παρά μόνον με την προσευχή. Το είπε και ο ίδιος. ‘Τούτο το γένος των δαιμόνων, δεν φεύγει από κανέναν άνθρωπο, παρά μόνον με προσευχή και νηστεία’. Γι αυτό λοιπόν από τώρα και στο εξής, τις νηστείες τις τηρείς, θα λες το όνομα του Ιησού Χριστού, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», μέρα νύχτα, όσο μπορείς, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, όσο είσαι ξυπνητή, ακόμα και τη νύχτα. Και της έδωσα ένα κομποσχοίνι με πενήντα κόμπους και της είπα: ‘Με αυτό θα πολεμάς, όχι μόνον τον διάβολο αλλά και όλους τους μάγους της περιοχής’. Πράγματι, πήρε το κομποσχοινάκι και από κείνη την ημέρα, άρχισε να προσεύχεται όπως ακριβώς την εδίδαξε ο πατήρ Ελπίδιος.
Και έφθασε σε τέτοιο σημείον, ώστε πλέον, όχι αυτή να φοβάται τον διάβολο, αλλά ο Σατανάς να φοβάται την Χαριτίνη, επειδή συνεχώς και αδιαλείπτως έλεγε το όνομα του Ιησού Χριστού, στο οποίον «κάμπτει παν γόνυ και επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων», δηλαδή των δαιμόνων. Μάλιστα σε τέτοιο σημείο έφθασε ο φόβος του, που παρουσιαζόταν κάθε φορά που έκανε το κομποσκοίνι και προσπαθούσε κρατώντας μια μαγκούρα, κα τραβήξει το κομποσκοίνι απ’ το χέρι της, διότι δεν μπορούσε ο ίδιος να το αγγίξει με το χέρι του.
«Πέτα το», της λέει.
«Αυτό είναι το κάρβουνο που με καίει, και αυτό εμείς δεν το αντέχουμε. Εμείς, οι δαίμονες, δεν το αντέχουμε. Το Σταυρό τον αντέχουμε, και να τον δούμε και να τον αγγίξουμε, γιατί; Γιατί οι περισσότεροι τον φοράνε στο στήθος από συνήθεια και όχι από πίστη. Αλλά την ευχή με το κομποσχοίνι δεν το αντέχουμε».
Είδατε αδελφοί μου, ενώ είμαστε χριστιανοί, και ο Σταυρός είναι ένα πολύ δυνατό και ισχυρό όπλο, αφού θα ψάλουμε και μεθαύριο Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, ότι ο Σταυρός είναι των αγγέλων η δόξα αλλά και των δαιμόνων το τραύμα, εν τούτοις όμως, για να μην εμείς ζούμε την πορεία του Εσταυρωμένου Χριστού, γι αυτό ακριβώς τον λόγον και δεν τον φοβάται πλέον και αν τον κάνουμε.
Εδώ όταν παρουσιάστηκε κάποτε ο δαίμονας σε έναν μοναχό έτσι, που πήγε να τον πλανήσει, του είπε, «να του πεις να κάνει το Σταυρό του». Και κείνος τον έκανε. Ο διάβολος! Είδε ότι τον έκανε. Του θόλωσε τα μάτια, τι έγινε ακριβώς δεν ξέρουμε, αλλά πάντως φαίνεται ότι περισσότερο φοβάται το κομποσκοίνι, που κάθε κόμπος έχει και επτά σταυρούς, μαζί με το όνομα του Ιησού Χριστού, παρά οτιδήποτε άλλο.
Έτσι δεν μπορεί νάχουμε ένα Σταυρό στο στήθος μόνον για φιγούρα, για εφέ όπως λένε τώρα. Γι’ αυτό και ο Σατανάς έφτασε στο σημείο να αντέχει το Σταυρό αλλά να τρέμει μπροστά στο κομποσκοίνι. Γι’ αυτό εφανερώθηκαν άγιοι και άγιοι εδώ όπως σας διηγήθηκα την προπερασμένη Κυριακή αν δεν απατώμαι, για κείνον τον άγιο που φανερώθηκε στη Ρωσία πριν από τριακόσια χρόνια, που αυτός παρακάλεσε, ο άγιος που είχε κοιμηθεί πριν από τριακόσια χρόνια, τον παπά, τον ηγούμενο της μονής, να προσεύχεται με κομποσκοίνι για τους γονείς του τους πεθαμένους. Τόση δύναμη έχει. Να μπορεί να βγάζει ακόμα και κολασμένους, όχι κολασμένους ακριβώς, αλλά προγευομένους την Κόλαση, ψυχές και να τις μεταβιβάζει στην πρόγευση του Παραδείσου.
Όταν λοιπόν η Χαριτίνη η πρεσβυτερούλα, κατάλαβε τη δύναμη του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, άλλαξε η ζωή της. Πλέον δεν είχε ανάγκη από τίποτα, και έλυσε και τα προβλήματα και όλων των άλλων οικογενειών, διότι τους έβαζε όλους και όλες, υποψηφίους προς βάπτισμα αλλά και τους βαπτιζομένους εκεί στην μακρινή χώρα της Αφρικής, την Ουγκάντα, σε κείνο το χωριό, δεν ενθυμούμαι πως λέγεται, σε κείνη την πολιτεία, να λέγουν συνεχώς «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και μάλιστα δια του πατρός Αντωνίου εστάλησαν κατά εκατοντάδες τα κομποσκοίνια εκεί.
Έτσι λοιπόν, μαζεύονται όλες οι γυναίκες του χωριού, όσες είναι βαπτισμένες, και από τα περίχωρα ακόμα, για να δουν πως γίνεται το κομποσχοίνι, πως γίνεται αυτού του είδους η προσευχή, για να δουν πως μπαίνουν οι εικόνες, πως θυμιάζουν το σπίτι, πως μαζεύονται όλα τα παιδιά μαζί, για να μπορούν να κάνουν προσευχή, πώς να κάμουν μετάνοιες και να λέγουν συγχρόνως μαζί με κάθε μετάνοια «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Λοιπόν, ακούσαμε από την μακρινή αυτή ήπειρο της Αφρικής, μια πραγματική ιστορία για την δύναμη που έχει το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού δια μέσου του κομποσκοινίου. Είθε λοιπόν η ευχή να γίνει σε όλους μας πράξη ζωής, και όχι να λέμε ότι αυτά δεν είναι για μας, ή ότι αυτά δεν είναι για την εποχή μας, ή ότι αυτά είναι για τους καλογήρους. Δεν μας χρειάζονται θαύματα και θεοφάνειες για να πιάσουμε στα χέρια μας το κομποσκοίνι και με όλη μας την καρδιά να λέμε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Όπως ακούσαμε στην αληθινή αυτή ιστορία, που μας διηγήθηκε ο πατήρ Ελπίδιος, το όνομα του Ιησού Χριστού, που είναι το υπέρ παν όνομα, σ’ αυτό το όνομα γονατίζει όλη η κτίσις. Έμψυχος και άψυχος, ορατή και αόρατος. Δηλαδή και τα επουράνια, και Άγγελοι και Αρχάγγελοι, και Χερουβείμ και Σεραφείμ και Θρόνοι και Κυριότητες, όλοι οι πάντες γονατίζουν, και τα καταχθόνια, ο Σατανάς, ο διάβολος, και όλα τα δαιμόνια, τρέμουν μπροστά στο όνομα του Ιησού Χριστού, αλλά και τα επίγεια και ο άνθρωπος και όλα τα κτίσματα, και όλα τα ζώα ξηράς, θαλάσσης και αέρος, αυτό φαίνεται όταν έχομε μπροστά μας έναν άγιο, πόσο επιβάλλεται πάνω στην άψυχο κτίση και πάνω στα ζώα.
Πέρα από την Ουγκάντα και την μακρινή Αφρική με τα τόσα προβλήματα πείνας, δίψας, ασιτίας, ασθενειών και μυρίων άλλων προβλημάτων, μας έρχεται ένα ισχυρό μήνυμα μιας μεγάλης αλήθειας για τη δύναμη που έχει η ευχή με το κομποσχοίνι. Και αντί να προσευχόμεθα και να αγωνιζόμεθα για πνευματική ζωή, με προσευχή, μετάνοια, εκκλησιασμό, Θεία Κοινωνία και μελέτη, τι κάνουμε εμείς;
Καταστρεφόμεθα από την μιζέρια, απ’ την κακομοιριά, από τη γκρίνια, από τις υποψίες μεταξύ των συζύγων μέσα σε μια οικογένεια που λέγεται χριστιανική, που προσπαθεί να εξομολογείται, που προσπαθεί να εκκλησιάζεται, που θέλει να κοινωνεί, και όμως δεν λείπουν οι τόσες φαγωμάρες μέσα στο σπίτι. Που σαν δηλητήριο, σαν δηλητηριώδη σκουλήκια κατατρώγουν την ψυχική μας και οικογενειακή μας γαλήνη. Σκοτίζουν το νου μας. Και χαλούν και γκρεμίζουν την ευτυχία μας.
Χριστιανοί μου, πριν αρχίσουν να μαζεύονται τα πρώτα σύννεφα, αμέσως να αρπάξουμε το κομποσκοίνι και να τρέχουμε με την ευχούλα και το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μπροστά στα εικονίσματα ή σε μια κρυφή γωνιά.
Να αφήσουμε τις κουβέντες τις πολλές, τα κουτσομπολιά και τις κατακρίσεις, που μπορεί να προκαλέσουν ένταση και παρεξηγήσεις μέσα σ’ ένα σπίτι αλλά και μεταξύ μας, που δε λέμε ούτε καλημέρα, που ο ένας γυρίζει την πλάτη στον άλλον, και έτσι λοιπόν να έχουμε εντάσεις μεταξύ ημών των χριστιανών που εκκλησιάζονται στον ίδιο ναό, αλλά και μεταξύ γονέων και παιδιών, μεταξύ νύφης και πεθεράς, μεταξύ αδελφών, καθώς επίσης νάχουμε εντάσεις στη δουλειά που εργαζόμεθα, στον επαγγελματικό δηλαδή χώρο όπως και στο κοινωνικό περίγυρο όπου ζούμε. Γι’ αυτό ας δουλεύουμε μέρα νύχτα την ευχή.
Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», το «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με», και «σώσον ημάς», «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε», σε κάθε ευκαιρία και με κάθε θυσία, και σε κάθε τόπο και χρόνο, ανεξάρτητα από το ποιες είναι οι ασχολίες μας. Ιδιαιτέρως θα επιμένουμε στην ευχή είτε με κομποσχοίνι, είτε χωρίς αυτό, προφορικά, ψιθυριστά, και πότε πότε και από μέσα μας νοερά. Πότε; Κάθε φορά! Ιδιαιτέρως δε όταν μας κατακλύζουν οι πειρασμοί, οι θλίψεις, οι στεναχώριες, τα βάσανα, οι πολλές αρρώστιες, άγνωστες πολλές απ’ αυτές που μας έρχονται, και τόσες άλλες πίκρες της ζωής.
Πρέπει να μας γίνει συνείδησις ότι η προσευχή στο όνομα του Ιησού Χριστού είναι το πάν.Ευχή στο σπίτι λοιπόν.
Ευχή στη δουλειά,
ευχή στο δρόμο,
ευχή στο αυτοκίνητο,
ευχή παντού και πάντοτε,
και ο Θεός της ειρήνης, του ελέους, της μακροθυμίας και της αγάπης,
θα είναι πάντοτε μαζί μας,
και μέσα στις καρδιές μας,
και τώρα, και εις τους αιώνας των αιώνων,
Αμήν.

πηγή

Κύπρος: 43 χρόνια μετά την εισβολή.

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Ο Γιάννος Κρανιδιώτης έριξε πρώτος την ιδέα να προωθηθεί η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ το 1986 στον υπουργό εξωτερικών Θ. Πάγκαλο. Τότε το ΑΚΕΛ ήταν ακόμα διστακτικό. Η αίτηση έγινε τελικά τον Ιούλιο του 1990 (Βασιλείου – Μητσοτάκης με υπ.εξ. Σαμαρά). Κρίσιμη καμπή το 1999 στο Ελσίνκι (Κληρίδης – Σημίτης με υπ.εξ. Παπανδρέου) όπου αποσυνδέθηκε η ένταξη από την λύση. Αποδείχθηκε ως η μεγαλύτερη επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας, παρόλο που συνοδεύτηκε από την μεγαλύτερη αποτυχία της: την αναγνώριση «συνοριακών διαφορών» και την αναγνώριση και τον «σεβασμό στα νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο (Μαδρίτη 1997). Είμαστε άστατος λαός και συνταιριάζουμε συχνά τα καλύτερα με τα χειρότερα.
Το 2004 μάθαμε δια στόματος του Επιτρόπου Φερχόϊγκεν ότι εκείνη η αποσύνδεση είχε συνοδευτεί από την υπόσχεση της ελληνικής πλευράς (Κληρίδη – Σημίτη) να υποστηρίξουν εκ των προτέρων την  λύση. Οι διαπραγματεύσεις κορυφώθηκαν το 2002 με τους καρπούς τους να τίθενται σε δημοψήφισμα το 2004, λίγες ημέρες πριν την ένταξη στην ΕΕ. Στο μεταξύ όμως είχαν αλλάξει οι ηγεσίες:  Παπαδόπουλος και Καραμανλής αντικατέστησαν Κληρίδη (το 2003) και Σημίτη (δύο μήνες πριν το δημοψήφισμα). Το δίδυμο Καραμανλή-Μολυβιάτη λόγω του απωθημένου της πρότερης συσχέτισης του ονόματος «Καραμανλής» με την Κύπρο μετουσίωσε στο ακέραιο τη φράση «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται» παρά τις έντονες αμερικανικές πιέσεις. Δεδομένης της στάσης του Τάσσου Παπαδόπουλου, αυτό στην πράξη σήμαινε την απόρριψη του εκτρωματικού και προσβλητικού για την εποχή μας Σχεδίου Ανάν. Έτσι, αξιοποιήθηκε στο έπακρο η αποσύνδεση του 1999, κι ας έκραζε ο Φερχόϊγκεν ότι «εξαπατήθηκε».
Η μεγαλύτερη επιτυχία της Κύπρου ήταν η πολιτική αξιοποιήση της ΑΟΖ. Οι συμφωνίες με Αίγυπτο και Ισραήλ και η απόδοση ερευνών σε διεθνείς εταιρείες συμφερόντων: ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλίας, Ιταλίας, Νορβηγίας, Κατάρ. Να μην ξεχνάμε ότι ο νυν υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Rex Tillerson είναι πρώην γενικός διευθυντής της ExxonMobil, η οποία έχει αναλάβει το οικόπεδο 10. Η θωράκιση αυτή της Κύπρου χτίστηκε από όλες τις κυβερνήσεις μετά τον Παπαδόπουλο, και εδώ υπάρχει ένα αξιοσημείωτο πολιτικό μήνυμα. Στις σημερινές γεωτρήσεις στο οικόπεδο 11, πέντε στόλοι βρέθηκαν διακριτικά στην περιοχή! Ασφαλώς η Τουρκία δεν επρόκειτο να «δαγκώσει» παρά τα γαβγίσματά της, όπως δεν δάγκωσε πέρυσι στις έρευνες του οικοπέδου 12. Η κλιμάκωση συμφερόντων προστατεύει την Κύπρο.
Θεωρώ εντυπωσιακό να αποδίδουν περισπούδαστοι καθηγητές το άκαρπο των διαπραγματεύσεων στο Κραν Μοντανά σε ελληνοκυπριακή ευθύνη. Δεν είναι ίδιον των ειδικών, αλλά στοιχειώδης νοημοσύνη να εξετάζεται η οπτική της άλλης πλευράς. Πρόσφατα, ο Ερντογάν κέρδισε οριακά ένα δημοψήφισμα, το οποίο παραχωρεί αυξημένες εξουσίες στον πρόεδρο που θα εκλεγεί το 2019. Προφανώς, αυτό ιεραρχείται ψηλότερα από την τύχη των Τουρκοκυπρίων. Με τόσους εσωτερικούς εχθρούς, θα ήταν αδύνατον να θυσιάσει το μέλλον του αποδεχόμενος έναν εικαζόμενο συμβιβασμό. Συνεπώς, επρόκειτο για ιδανικές συγκυρίες να τεθεί το ζήτημα της ασφάλειας και των εγγυήσεων, και καλώς ετέθη ωμά από Αναστασιάδη-Κοτζιά. Εκπλήσσομαι όταν Έλληνες ειδικοί να θεωρούν απατηλό όνειρο να περιμένουμε πλήρη απόσυρση του τούρκικου στρατού και να αδιαφορούν για τις επικρατούσες συνθήκες στην απέναντι πλευράς. Πρόκειται για ανεπάρκεια, υπερβάλλοντα ζήλο (να δείξουν «διαλλακτικότητα») ή αδυναμία χαρακτήρα 
πηγή