Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2023

“Ίμια: 31-01-1996…Χριστόδουλε, Παναγιώτη, Έκτορα, δεν σας ξεχνούμε ΠΟΤΕ!

Οι δυο μαθητές του δημοτικού, στο Διαφάνι Καρπάθου, τίμησαν τους ήρωες των Ιμίων και τον αεροπόρο Μάριο Μ. Τουρούτσικα
Για τις δικές μας Θερμοπύλες χάσατε τη ζωή σας και σαν τιμημένοι θα ζείτε αιώνια στην καρδιά μας και στην ψυχή της Ελλάδας μας. Ο τίτλος του ΗΡΩΑ είναι το λιγότερο που αντιπροσωπεύει το μεγαλείο της ψυχή σας…”
Η ανάρτηση της δασκάλας του δημοτικού σχολείου Διαφανίου Καρπάθου κας Θεοδώρας Κουκουρίκου αλλά και η πράξη τιμής των δυο μικρών μαθητών της δε μπορεί να αφήνει κανέναν ασυγκίνητο!
“Εις την μνήμη των τριών ηρώων, αλλά και του εκπαιδευτή πιλότου Μάριου Μιχαήλ Τουρούτσικα, οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Διαφανίου Καρπάθου, τίμησαν την παρουσία των τεσσάρων πεσόντων, ρίχνοντας στο μπλε τάφο στεφάνι και ψάλλοντας δυνατά τον εθνικό μας ύμνο, αφήνοντας τις φωνές τους να τις παρασύρει το κύμα και το θαλασσινό αγέρι.”
31.1.2023

 

Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου:H Tαπείνωση.

 Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.


Η ερχόμενη Κυριακή ονομάζεται «Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου». Την παραμονή της ημέρας αυτής, δηλαδή στον Εσπερινό του Σαββάτου εμφανίζεται για πρώτη φορά το λειτουργικό βιβλίο της Μεγάλης Σαρακοστής που λέγεται Τριώδιο. Απ’ αυτό διαβάζονται διάφορα κείμενα που τα προσθέτουμε στους συνηθισμένους ύμνους και τις ευχές της εβδομαδιαίας αναστάσιμης ακολουθίας. Όλα αυτά τα κείμενα παρουσιάζουν την επόμενη μεγάλη πλευρά της μετάνοιας: την ταπείνωση.
Το ευαγγελικό ανάγνωσμα (Λουκ. 18, 10‐14) περιγράφει έναν άνθρωπο που είναι πάντα ευχαριστημένος με τον εαυτό του και που νομίζει ότι συμμορφώνεται με όλες τις απαιτήσεις της θρησκείας. Είναι βέβαιος για τον εαυτό του και πολύ περήφανος γι’ αυτόν. Στην πραγματικότητα όμως έχει παραποιήσει το νόημα της θρησκείας. Την έχει περιορίσει σε εξωτερικούς τύπους και μετράει την ευσέβεια του με το ποσόν των χρημάτων που συνεισφέρει στο ναό. Όσο για τον Τελώνη, αυτός ταπεινώνει τον εαυτό του και αυτή η ταπείνωση τον δικαιώνει μπροστά στο Θεό.
Αν υπάρχει μια ηθική αξία που σχεδόν απόλυτα παραθεωρείται ή αγνοείται σήμερα είναι πραγματικά η ταπείνωση. Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε διαρκώς ενσταλάζει μέσα μας την έννοια της υπερηφάνειας, της αυτοεξύμνησης και της αυτοδικαίωσης. Είναι οικοδομημένος πάνω στην αλαζονική υπόθεση ότι ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει οτιδήποτε μόνος του, και φτάνει στο να περιγράφει τον Θεό σαν τον Ένα που πάντοτε αμείβει τις επιτυχίες και τα καλά έργα του ανθρώπου. Η ταπείνωση -είτε ατομική, είτε ομαδική, είτε εθνική είναι- θεωρείται δείγμα αδυναμίας, κάτι ανάρμοστο για έναν αληθινά άνθρωπο. Αλλά μήπως και οι χριστιανοί σήμερα δεν είναι ποτισμένοι με το πνεύμα του Φαρισαίου; Μήπως και μεις δε θέλουμε κάθε προσφορά μας, κάθε «καλή πράξη» μας, καθετί που κάνουμε «για την Εκκλησία» να αναγνωρίζεται, να επαινείται, να δημοσιεύεται;
Αλλά τι είναι ταπείνωση; Η απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση μπορεί να φανεί παράδοξη γιατί είναι ριζωμένη σε μια περίεργη διαβεβαίωση: Ο ίδιος ο Θεός είναι ταπεινός! Για κείνον που γνωρίζει το Θεό, που Τον ατενίζει μέσα στη δημιουργία Του και στις σωτήριες ενέργειες Του, είναι φανερό ότι η ταπείνωση είναι πραγματικά μια θεία ποιότητα, είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο και η λάμψη της δόξας από την οποία, όπως ψέλνουμε στη Θεία Λειτουργία, είναι «πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ». Μέσα στην ανθρώπινη διανοητικότητά μας έχουμε την τάση να μη μπορούμε να συμβιβάσουμε τη «δόξα» με την «ταπείνωση» -αφού μάλιστα η ταπείνωση θεωρείται ψεγάδι ή ελάττωμα. Ακριβώς όμως η άγνοιά μας και η αδεξιότητά μας είναι εκείνα που μας κάνουν ή θα έπρεπε να μας κάνουν να νιώθουμε ταπεινοί. Είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφέρεις στο σύγχρονο άνθρωπο που τρέφεται με τη δημοσιότητα, την αυτοπροβολή και την ατέλειωτη αυτοεξύμνηση, το γεγονός ότι εκείνο που είναι αυθεντικά τέλειο, όμορφο και καλό είναι την ίδια στιγμή γνήσια ταπεινό. Ακριβώς γιατί η τελειότητα δεν έχει ανάγκη από τη «δημοσιότητα», την εξωτερική δόξα ή από την κάθε είδους επίδειξη. Ο Θεός είναι ταπεινός γιατί είναι τέλειος. Η ταπείνωσή Του είναι η δόξα Του και η πηγή κάθε αληθινής ομορφιάς, τελειότητας και καλοσύνης: Καθένας που προσεγγίζει το Θεό και Τον γνωρίζει αυτόματα μοιράζεται τη Θεία ταπείνωση και ωραΐζεται μέσα σ’ αυτή. Αυτό συνέβηκε με την Παναγία, τη Μητέρα του Χριστού, που η ταπείνωση την έκανε χαρά όλης της οικουμένης και τρανή αποκάλυψη της ωραιότητας πάνω στη γη· αυτό έγινε και με όλους τους αγίους· το ίδιο συμβαίνει και με κάθε ανθρώπινη ύπαρξη στις σπάνιες στιγμές της επαφής της με το Θεό.
Πώς κανείς γίνεται ταπεινός; Η απάντηση για ένα χριστιανό είναι απλή: με την ενατένιση του Χριστού, που είναι η σαρκωμένη Θεία ταπείνωση, ο Ένας, μέσα στον οποίο ο Θεός αποκάλυψε, μια για πάντα, τη δόξα Του σαν ταπείνωση και την ταπείνωσή Του σαν δόξα. «Νῦν» είπε ο Χριστός τη νύχτα της άκρας ταπείνωσής Του, «ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη ἐν αὐτῷ». Η ταπείνωση μαθαίνεται ενατενίζοντας το Χριστό ο οποίος είπε: «Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ». Τελικά γινόμαστε ταπεινοί με το να μετράμε το καθετί με μέτρο τα Χριστό και να αναφερόμαστε για όλα σ’ Αυτόν. Χωρίς το Χριστό η αληθινή ταπείνωση είναι αδύνατη, ενώ στην περίπτωση του Φαρισαίου, ακόμα και η θρησκεία, γίνεται υπερηφάνεια για τα επιτεύγματά του· έχουμε δηλαδή ένα άλλο είδος φαρισαϊκής αυτοδοξολογίας.
Η περίοδος λοιπόν της Μεγάλης Σαρακοστής αρχίζει με μια αναζήτηση, μια προσευχή για ταπείνωση που είναι η αρχή της αληθινής μετάνοιας. Γιατί μετάνοια, πάνω από καθετί άλλο, είναι η επιστροφή στη γνήσια τάξη των πραγμάτων, η «αναμόρφωση του αρχαίου κάλλους». Η μετάνοια επομένως είναι θεμελιωμένη στην ταπείνωση και η ταπείνωση -η Θεία και θαυμαστή ταπείνωση- είναι καρπός της και τέρμα της. «Φαρισαίου φύγωμεν ὑψηγορίαν», λέει το Κοντάκιον της ημέρας, «καὶ Τελώνου μάθωμεν τὸ ταπεινὸν ἐν στεναγμοῖς». Βρισκόμαστε μπροστά στις «πύλες της μετανοίας» και στην πιο επιβλητική στιγμή του Όρθρου της Κυριακής· αφού διαβαστεί το Αναστάσιμο Ευαγγέλιο και αναγγελθεί η Ανάσταση του Χριστού με το «Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…», ψάλλουμε για πρώτη φορά τα τροπάρια που θα μας συνοδεύουν σε όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής:
Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα ὀρθρίζει γὰρ τὸ πνεῦμά μου, πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου, ναὸν φέρων τοῦ σώματος, ὅλον ἐσπιλωμένον· ἀλλ᾿ ὡς οἰκτίρμων κάθαρον, εὐσπλάχνῳ σου ἐλέει.
Τῆς σωτηρίας εὔθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε, αἰσχραῖς γὰρ κατερρύπωσα, τὴν ψυχὴν ἁμαρτίαις, ὡς ῥᾳθύμως τὸν βίον μου, ὅλον ἐκδαπανήσας· ταῖς σαῖς πρεσβείαις ρῦσαί με, πάσης ἀκαθαρσίας.
Τὰ πλήθη τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν, ἐννοῶν ὁ τάλας, τρέμω τὴν φοβερὰν ἡμέραν τῆς κρίσεως· ἀλλὰ θαρρῶν εἰς τὸ ἔλεος τῆς εὐσπλαγχνίας σου, ὡς ὁ Δαυΐδ βοῶ σοι· Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.
+π. Αλέξανδρος Σμέμαν, Μεγάλη Σαρακοστή – Πορεία προς το Πάσχα, 11η έκδοση, Εκδ. Ακρίτας, Αθήνα, 2006

Αυλόπορτα στο χιονισμένο Μέτσοβο

Μπορεί να είναι εικόνα χιόνι

Βερτόδουλος Απόστολος . Μια βραβευμένη φωτογραφία στην ΔΕΘ το 1965

«Τὴν θεολογία ἔμαθα καὶ ἀπὸ τοὺς παπποῦδες καὶ τὶς γιαγιάδες στὴν Ἑλλάδα»

Τοῦ  Νίκου Ἀσλανίδη

Ὁ Σεβ. Τιμόθεος κατὰ κόσμον Λουὶς Ἀντόνιο Τάρες Ἐσκβίρελ, ἔχει ἰνδιάνικη καταγωγή… Πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ἄσσου (Κολομβίας-Βενεζουέλας) στὸν Ἱερὸ Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στὴν Μπογκοτά. Πρόσφατα ἐπισκέφθηκε τὴν Ἑλλάδα καὶ συναντηθήκαμε στὰ γραφεῖα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς, στὴ Θεσσαλονίκη.

-Πῶς ἀνακαλύψατε τὴν Ὀρθοδοξία;

-Κατάγομαι ἀπὸ μία ἰνδιάνικη φυλὴ ποὺ λέγεται Τσιρακόκο. Γεννήθηκα μέσα στὰ τροπικὰ δάση, τρεῖς ὧρες μακριὰ ἀπὸ τὰ χωριὰ καὶ τὶς πόλεις. Ἦταν πολὺ δύσκολες συνθῆκες καὶ σὲ ἡλικία 11 ἐτῶν εἶδα γιὰ πρώτη φορὰ τηλεόραση. Τότε ἔτυχε νὰ δῶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο τῆς Κύπρου Μακάριο καὶ ἔμαθα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μέχρι τότε ἤξερα ὅτι ὑπῆρχαν χριστιανοὶ μόνο ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ ὅταν ρώτησα κάποιον μοῦ εἶπε ὅτι ἡ «μάνα ἐκκλησία» εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη. Ἔτσι ἄρχισα νὰ ψάχνω καὶ τελικὰ ἀποφάσισα νὰ γίνω Ὀρθόδοξος.

-Ὑπῆρχαν τότε ἄλλοι Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ στὴν Κολομβία;

-Ὄχι, δὲν ὑπῆρχαν. Ἦταν ὁρισμένοι Ἕλληνες, ἀλλὰ δὲν εἴχαμε σχέσεις μεταξύ μας καὶ δὲν ἤξερα πῶς νὰ γίνω Ὀρθόδοξος. Δὲν σταμάτησα νὰ ψάχνω καὶ σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν ἔστειλα ἐπιστολὴ στὴ Μητρόπολη Κεντρικῆς Ἀμερικῆς καὶ ζήτησα νὰ μὲ βαπτίσουν. Τότε μὲ ἐνημέρωσαν ὅτι εἴχανε δημιουργήσει μία καινούρια Μητρόπολη στὸν Παναμὰ καὶ ἔστειλα ἐπιστολὴ ἐκεῖ. Πῆρα ἀπάντηση ὅτι θὰ ἔρθει στὴν Κολομβία ὁ Μητροπολίτης καὶ θὰ μποροῦσα νὰ τὸν γνωρίσω. Πράγματι τὸν Αὔγουστο τοῦ 1997 ἦρθε ὁ Σεβασμιώτατος Ἀθηναγόρας καὶ γνωριστήκαμε. Τότε ἔμαθα ὅτι στὴν Κολομβία ὑπῆρχε καὶ ὀρθόδοξος ναὸς, ἀλλὰ μόνο γιὰ τοὺς Ἕλ­ληνες καὶ ἦταν κλειστός. Ἕνας παπὰς ἐρχόταν μία φορὰ κάθε χρόνο καὶ λειτουργοῦσε. Στὴ συνάντηση μὲ τὸν Μητροπολίτη τοῦ εἶπα ὅτι θέλω νὰ γίνω Ὀρθόδοξος καὶ αὐτός μοῦ πρότεινε νὰ ἔρθω στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ σπουδάσω Θεολογία.

-Πότε ἤρθατε στὴν Ἑλλάδα;

-Τὴν ἴδια χρονιὰ ἦρθα στὴν Ἑλλάδα καὶ ἄρχισα νὰ μαθαίνω Ἑλληνικά. Πῆγα στὸ ἐκκλησιαστικὸ λύκειο τοῦ Κιλκὶς καὶ μετὰ στὴ Θεολογικὴ σχολὴ τοῦ ΑΠΘ. Στὸ πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης γνώρισα ἐξαιρετικοὺς καθηγητὲς, ἀλλὰ γιὰ τὴ Θεολογία καὶ τὴν Ὀρθοδοξία δὲν τὴν ἔμαθα μόνο ἀπὸ αὐτούς. Τὴν ἔμαθα καὶ ἀπὸ τοὺς παπποῦδες καὶ τὶς γιαγιάδες ποὺ γνώρισα ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι στάθηκαν δίπλα μου καὶ μοῦ ἔδωσαν τὴ ζεστασιὰ τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας. Μὲ ἔκαναν νὰ νιώσω τί εἶναι ἡ Ἑλλάδα καὶ ἑλληνικὴ φιλοξενία.

-Στὴν Κούβα πότε πήγατε;

-Τὸ 2003 πῆγα στὴν Κούβα καὶ στὴν ἀρχὴ ἦταν πολὺ δύσ­κολα, γιατί δὲν μᾶς ἤξεραν. Γιὰ νὰ καταλάβετε τοὺς πρώτους μῆνες κοιμόμουν στὸ πάτωμα, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ πολλὲς προσπάθειες, ὅταν ἄκουσαν οἱ Κουβανοὶ τὴ φωνὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τὰ πράγματα ἄλλαξαν. Ὁ ἴδιος ὁ Φιντὲλ Κάστρο ἀποφάσισε νὰ μᾶς δωρίσει ἕνα ναό, τὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου, γιὰ νὰ τιμήσει τοὺς Ἕλληνες καὶ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη…

-Σήμερα πόσοι Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ εἶναι στὴν Κεντρικὴ Ἀμερική;

-Αὐτὴ τὴ στιγμὴ ὑπάρχουν πάνω ἀπὸ 1.500.000 Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ στὴν κεντρικὴ Ἀμερική. Μόνο στὴν Κολομβία ἔχουμε 250.000 τὸ λιγότερο. Στὴν Κούβα ἔχουμε τέσσερις ἐνορίες. Οἱ ἀριθμοὶ ἀλλάζουν γιατί κάθε μέρα περίπου 15.000 ἄνθρωποι φεύγουν ἀπὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ ἀκολουθοῦν ἄλλες θρησκεῖες. Γι’ αὐτὸ ἡ παρουσία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας πρέπει νὰ εἶναι σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς χῶρες…

-Δηλαδὴ πῶς ζοῦν οἱ κάτοικοι;

-Ἡ πτώχεια στὴν Κολομβία δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴ πτώχεια ποὺ γνωρίζετε ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα. Τὰ περισσότερα σπίτια ποὺ ὑπάρχουν εἶναι ὅλο κι ὅλο τέσσερα ξύλα καὶ ἀπὸ πάνω ἔχουν μία λαμαρίνα τίποτα ἄλλο. Κοιμοῦνται τὰ παιδιὰ κάτω στὸ χῶμα. Τὸ πολὺ-πολὺ νὰ ὑπάρχει ἕνα στρῶμα. Τὸ καθημερινό τους φαγητὸ συνήθως εἶναι ἕνα πιάτο ρύζι μία φορὰ τὴν ἡμέρα. Μερικὲς φορὲς μποροῦν νὰ βροῦνε καὶ κανένα αὐγὸ ἢ λίγα φασόλια, γιὰ νὰ φᾶνε. Αὐτὴ εἶναι συνήθως ἡ διατροφή τους γιὰ τὸ 60%-70% τοῦ πληθυσμοῦ. Ὑπάρχει ἀνεργία καὶ ὅσοι δουλεύουν οἱ ἀποδοχὲς τους εἶναι περίπου 180 εὐρὼ τὸ μήνα. Δύσκολη κατάσταση. Βέβαια ὑπάρχουν καὶ ὁρισμένες οἰκογένειες ποὺ κρατᾶνε τὸν πλοῦτο στὰ χέρια τους. Ὑπάρχει καὶ ὁ ἐμφύλιος πόλεμος ποὺ κάνει τὴν κατάσταση ἀκόμη πιὸ δύσκολη.

-Ἐσεῖς κυκλοφορεῖτε ἐλεύθερα σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς ἢ ὑπάρχει κίνδυνος γιὰ τὴ ζωή σας;

-Τί νὰ πάρουν ἀπὸ ἐμένα; Ἐγὼ ὅπως βλέπετε κυκλοφορῶ μὲ ἕνα σταυρὸ καὶ ἕνα ἁπλὸ ράσο. Νομίζω ὅτι μᾶς σέβονται, γιατί μιλᾶμε στὴν τηλεόραση καὶ τοὺς ἐξηγοῦμε ὅτι οἱ προσευχὲς μας εἶναι νὰ ἐπικρατήσει εἰρήνη. Μέχρι τώρα δὲν ἔχω πρόβλημα, γιατί τοὺς λέω: τί θὰ πάρετε ἀπὸ μένα; Τὸ μόνο ποὺ ἔχω εἶναι νὰ σᾶς δώσω μία εὐλογία…

-Τί μήνυμα θέλετε νὰ στείλετε στοὺς Ἕλληνες;

-Θυμᾶμαι μία φορὰ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα μία ἡλικιωμένη μοῦ εἶπε «ἐγὼ εἶμαι πολὺ πτωχή, δὲν μπορῶ νὰ βοηθήσω. Ἔχω μόνο ἕνα σπιτάκι, ἕνα χωράφι καὶ ἕνα σπιτάκι κοντὰ στὴ θάλασσα. Τῆς εἶπα ὅτι ἂν αὐτὰ τὰ εἶχε κάποιος στὴν Κολομβία θεωρεῖται πολὺ πλούσιος». Ἐμεῖς στὴν Κολομβία μαθαίνουμε τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία ἀπὸ τὸ δημοτικὸ σχολεῖο καὶ σᾶς θαυμάζουμε. Καταλαβαίνω ὅτι σήμερα στὴν Ἑλλάδα ὑπάρχουν δύσκολες συνθῆκες, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταλάβετε πῶς ζοῦμε ἐμεῖς πρέπει νὰ συγκρίνετε πῶς ἦταν ἡ Ἑλλάδα πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμο τοῦ ’40, ἴσως καὶ πιὸ πρίν. Ἡ Ἑλλάδα γιὰ μᾶς εἶναι ἕνας παράδεισος. Θέλω νὰ πῶ στοὺς Ἕλληνες ὅτι εἶστε τὸ παράδειγμά μας. Προσέξτε ὅμως τί παράδειγμα παραδίδετε ἐσεῖς στὰ παιδιά σας. Φροντίστε νὰ κληρονομήσετε στὰ παιδιὰ σας ὄχι μόνο ἕνα σπίτι, ἀλλὰ καὶ μία ὀρθόδοξη οἰκογένεια. Νὰ κληρονομήσετε τὴ σοφία τῶν προγόνων σας καὶ τὴ φιλοτιμία ποὺ σᾶς διακρίνει ἀπὸ ὅλους τούς λαοὺς τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ κόσμου. Καὶ νὰ θυμᾶστε ὅτι ἐμεῖς στηριζόμαστε στὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά.

Πηγή: Ἐφημερὶς «Μακεδονία», 22.1.2023.

 

Μα πόσο ηλίθιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν; Έχουν πάει κατά διαβόλου αυτή τη χώρα. Το ξέρω, είναι βαρύ αυτό που λέω, αλλά δυστυχώς έτσι είναι... Η Ορθοδοξία δεν έχει τίποτα στραβό, μόνο στραβούς έχει. Η επίσημη εκκλησία και το επίσημο κράτος είναι δυο κατεργάρηδες, που η δουλειά τους είναι να ''τσακώνονται''... Δύο ηλίθιοι που θα έπρεπε να συνεργαστούν για να σώσουν τη χώρα...

 Μπορεί να είναι ασπρόμαυρη εικόνα 1 άτομο και γένι

~ παπα Γιώργης Χιωτάκης †

Είναι καλά ο Στρατηγός Φράγκος;

Μπορεί να είναι εικόνα 6 άτομα, άτομα που στέκονται και εξωτερικοί χώροι
Πώς ξεφουσκώνουν έτσι απότομα κάποιες φούσκες;
Προεδρικά Χειροφιλήματα πάνω από τον ανοικτό τάφο ενός νέου;
Την ώρα που οι χαροκαμένοι γονείς θάβουν το παλικάρι τους βρήκε να κάνει τις τηλεοπτικές του δημοσιότητες για να προβάλλει τις πολιτικές του επιδιώξεις;
Το χέρι της χαροκαμένης Μάνας έπρεπε να φιλήσει;
 
Χρήστος Κλητσινάρης

 

Ο ΑΦΩΤΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΣΚΟΤΙΣΜΕΝΟΣ ΤΙ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΠΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ;


Ο μέγας αιρετικός Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας μίλησε για την ανάγκη διασαφήνισης των υπαρξιακά θεολογικών, και όχι διανοητικών κριτηρίων και απάντησε σε σχετικές ερωτήσεις και απάντησε σε ερωτήσεις:στην ημερίδα κάνοντας νύξεις για το ποιός κάνει τις μεταρρύθμισεις, τις μεταφράσεις ιερών-λειτουργικών κειμένων, την έννοια του προσώπου,τα άμφια και τις μίτρες των κληρικών καθώς και την χειροτονία των γυναικών. Το Σάββατο  24 Απριλίου του 2010 στις εκδόσεις Αρμός έλαβε χώρα ανοιχτή συζήτηση – ημερίδα με θέμα:  Ζητήματα ανανέωσης και μεταρρύθμισης στην Ορθοδοξία Υπάρχει χώρος στην Ορθόδοξη Εκκλησία για ανανέωση και μεταρρύθμιση ή μήπως είναι τελικά η Ορθοδοξία ασύμβατη με το πνεύμα της αλλαγής και της μεταρρύθμισης; Έχουν λάβει μέχρι στιγμής χώρα στο πλαίσιο της ορθόδοξης παράδοσης επανερμηνείες, επαναδιατυπώσεις, αλλαγές και μεταρρυθμίσεις; Ποια τα θεολογικά θεμέλια της μεταρρυθμιστικής διαδικασίας και ποιοι οι ιστορικοί λόγοι που ενδέχεται να την εμποδίζουν; Ποια η σχέση μεταρρύθμισης, πρωτολογίας, εσχατολογίας; Ποια η σχέση Παράδοσης, ανανέωσης και μεταρρύθμισης; Πώς συμπλέκεται το αίτημα της μεταρρύθμισης με την επιστροφή στις πηγές και το ζήτημα της ερμηνευτικής; Ποια είναι τα σημεία και τα γεγονότα που μαρτυρούν για τη συνάντηση της Ορθοδοξίας με το σύγχρονο κόσμο και σε ποιο βαθμό συντηρείται ακόμη η ιστορική εκκρεμότητα μεταξύ Ορθοδοξίας και νεωτερικότητας; Ποιες προκλήσεις θέτει ο 21ος αιώνας στην ορθόδοξη αυτοσυνειδησία και παράδοση;

ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ _Ο ΔΑΙΜΟΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΣΒΑΜΠ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ.
 
 
Κλάους Σβαμπ: «Ξεκινήσαμε να κάνουμε την Μεγάλη
 Επανεκκίνηση! Όσοι δεν προσαρμοστείτε… θα νιώσετε εκπλήξεις»

ΑΘΑΝΑΤΟΣ. Θεός Σχωρέσει Γέρο.

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "«<To Γένος ποτέ δεν υποτάχθηκε στο Σουλτάνο! Είχε πάντα το Βασιλιά του, το στρατό του, το κάστρο του. Βασιλιάς του Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, στρατός του οι Αρματωλοί και χλέφτες, κάστρα του η Μάνη και το Σούλι> Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (1770-1843)"


Σαν σήμερα 4 Φεβρουαρίου 1843 φεύγει για τους Ουρανούς ο Γέρος του Μωριά, ο Στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Το δύσκολο το κάνουμε σήμερα. Το αδύνατο αργεί λίγο περισσότερο.

 Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα και εξωτερικοί χώροι 

Νόμπουο Σουζούκι

Μπάτσκας Ειρηναίος: ''Η ουκρανική κυβέρνηση επιδεικνύει τη μέγιστη ενεργητικότητα στις διώξεις''


batskas sinentefxi

Συνέντευξη του ιεράρχη της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας στο σερβικό έντυπο «Πετσάτ».

Την παραμονή των Χριστουγέννων ο ιεράρχης έθιξε ειδικότερα θέματα όπως η κατάσταση της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία βιώνει ένα νέο κύμα διώξεων, τα ζητήματα της ορθόδοξης ενότητας, οι συνέπειες των αντικανονικών ενεργειών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Ουκρανία και η διαίρεση εντός της Ορθοδοξίας, ενώ επίσης αναφέρθηκε στις σχέσεις με την Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδος και τη θρησκευτική κατάσταση στο Μαυροβούνιο.

Θεοφιλέστατε, είναι προφανές ότι ορισμένα κέντρα ισχύος στον πλανήτη έχουν εκπονήσει σχέδιο διαλύσεως της Ορθοδοξίας, το οποίο υλοποιείται ενεργά, κρίνοντας από τά γεγονότα στην Ουκρανία. Τις παραμονές του πολέμου από δύο ουκρανικές σχισματικές ομάδες δημιουργήθηκε η λεγόμενη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, στην οποία το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως απένειμε το επίμαχο αυτοκέφαλο. Μπορούμε να πούμε ότι η εν λόγω κίνηση στάθηκε μια από τις αφορμές της σημερινής αιματοχυσίας στην Ουκρανία;

– Μπορούμε, αλλά μόνο υπό πολλές προϋποθέσεις. Και ειδικότερα είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως επιθυμούσε στην πραγματικότητα τη σημερινή αιματοχυσία, όταν με τρόπο αντικανονικό δημιουργούσε δική του παρεκκλησιαστική δομή στην Ουκρανία, που έχει εκκλησιαστική όψη, αλλά ουσιαστικά κάθε άλλο παρά εκκλησιαστική δεν είναι και μάλιστα τη δημιουργούσε παραμερίζοντας την υφισταμένη και αριθμητικώς επικρατέστερη κανονική Εκκλησία, την οποία το ίδιο αναγνώριζε μέχρι να υλοποιήσει τις αποφάσεις τους, αλλά και τώρα εξακολουθεί στην ουσία να αναγνωρίζει, διότι δεν τολμά να την ανακηρύξει αντικανονική ή ανύπαρκτη.

Έτσι προέκυψε το απίστευτο κανονικό οξύμωρο. Το Πατριαρχείο το οποίο διεκδικεί τη δικαιοδοσία εφ’ όλης της ορθόδοξης διασποράς σε όλες τις ηπείρους, επικαλούμενο την κανονική αρχή, η οποία αναφέρει ότι στην ίδια πόλη, δηλαδή στο ίδιο έδαφος δεν μπορούν ταυτόχρονα να έχουν αρμοδιότητα δύο επίσκοποι, το ίδιο στην πραγματικότητα πράττει εκ διαμέτρου αντιθέτως της αρχής, την οποία επικαλείται: στην πόλη και στην περιοχή, όπου υπάρχει ήδη ένας εν ενεργεία και κοινά αποδεκτός επίσκοπος, αυτό το Πατριαρχείο διορίζει έναν άλλο, παράλληλο επίσκοπο, ο οποίος είναι μάλιστα αμετανόητος και στερημένος της χάριτος σχισματικός.

Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως πάντοτε γνώριζε ότι η μετά το Μαϊντάν ουκρανική κυβέρνηση, η οποία διαμορφώθηκε ως ο πλέον ακραίος αντιρωσικός μηχανισμός, ευρισκόμενος ευθέως στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ και την πολιτική «Δύση», όχι μόνον ενδιαφέρεται να μετατρέψει τις σχισματικές ομάδες σε τρόπον τινα κρατική Εκκλησία, αλλά και επιδεικνύει τη μέγιστη ενεργητικότητα στις διώξεις εναντίον της αυθεντικής κανονικής Εκκλησίας (εκφοβισμός του ευαγούς κλήρου, αρπαγή ναών και βίαιες «επανακαταχωρήσεις» ενοριών, τρομοκρατία κατά των πιστών…).

Σε κανέναν και λιγότερο όλων στις εκκλησιαστικές Αρχές της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη δεν απαιτούνταν ιδιαίτερη οξυδέρκεια προκειμένου να κατανοήσει ότι οι αντιεκκλησιαστικές και αντιρωσικές διώξεις υπό συνθήκες πολέμου μεταξύ της Ρωσίας και της συλλογικής Δύσεως στο έδαφος της ατυχούς Ουκρανίας θα καθίσταντο πολύ σκληρότερες από ό,τι ήταν πριν την έναρξη της συγκρούσεως. Η κρατική αυτή τρομοκρατία βρίσκεται κυριολεκτικά στο αποκορύφωμά της ειδικά τις τελευταίες ημέρες. Εικονογράφηση αυτής αποτελεί όχι μόνον η βλάσφημη εισβολή αστυνομικών και «υπαλλήλων των υπηρεσιών ασφαλείας» στο μέγιστο ιερό σέβασμα της Ουκρανίας και ολόκληρου του ρωσικού ορθόδοξου κόσμου, την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, αλλά και η κήρυξη εκτός νόμου της κανονικής Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και η απειλή ότι με τη συγκατάθεση του Θεού το «φιλευρωπαϊκό» και «δημοκρατικά» προσανατολισμένο ουκρανικό κράτος απλώς θα την απαγορεύσει, εάν δεν την διαλύσει. Οίκοθεν νοείται ότι οι ενάρετοι εκπρόσωποι της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων – μεταξύ άλλων και των θρησκευτικών – δικαιωμάτων και ελευθεριών εκατέρωθεν του Ατλαντικού κατά τρόπον σοφό σιωπούν. Κατά τη γνώμη τους, στο Κίεβο υπερασπίζονται ιπποτικά (!) τις «αξίες» και τα «ιδεώδη» τους, ενώ η δικτατορία όπως ισχυρίζονται ήταν και παραμένει αναλλοίωτο χαρακτηριστικό του Κρεμλίνου. Ω καιροί, ω ήθη!

Η κοινή γνώμη εν μέρει γνωρίζει ότι πολλοί έμμεσα, αλλά και ορισμένοι ακόμη και άμεσα, όπως π.χ. ο Αγιώτατος Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, πολλοί θεολόγοι από την Εκκλησία της Ελλάδος και άλλες ελληνόφωνες Εκκλησίες, αλλά και από την καθ’ ημάς τοπική Εκκλησία, καθώς και σειρά κορυφαίων πιστών διανοουμένων, εγκαίρως και ευθέως, πριν ακόμη λάβουν οι εκκλησιαστικές Αρχές του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως την όχι μόνον αμφιλεγόμενη, αλλά και αντικανονική απόφαση περί ανακηρύξεως του αυτοκεφάλου της λεγόμενης Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπέδειξαν ένα ευρύ φάσμα ενδεχόμενων ολέθριων συνεπειών αυτής.

Οι προβλεφθείσες συνέπειες, οι οποίες αφορούσαν, όπως ήδη ανέφερα, την ενδοουκρανική κατάσταση, δεν άργησαν να επισυμβούν: είναι και οι αρπαγές ναών της κανονικής Εκκλησίας, και οι εκφοβισμοί, και οι διώξεις κ.ο.κ.

Ελπίζαμε ότι το Φανάρι δεν θα ακολουθήσει την οδό, την οποία τελικά ακολούθησε. Εκείνη η οδός οδήγησε, όπως εκ των προτέρων είχε υποδειχθεί, σε ακόμη μεγαλύτερη εμβάθυνση και όξυνση του επώδυνου σχίσματος της Εκκλησίας στην Ουκρανία… Είχαν προβλεφθεί και οι συνέπειες στον τομέα των διορθοδόξων σχέσεων και προπαντός η ρήξη σχέσεων μεταξύ των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία, όπως όλοι γνωρίζουμε, επήλθε νομοτελειακώς. Εγώ ο ίδιος, γνωρίζοντας τον Παναγιώτατο Πατριάρχη Βαρθολομαίο κατά τη διάρκεια πολλών ετών, στην πραγματικότητα ακόμη και δεκαετιών, απερίφραστα του είχα προσωπικά αναφέρει, όπως και σε άλλους ιεράρχες και θεολόγους της Κωνσταντινουπόλεως, τις ενδεχόμενες συνέπειες, οι οποίες θα επακολουθήσουν σε περίπτωση υποχωρήσεως έναντι των πολιτικών επιρροών και ανεπαρκούς γνώσεως των βαθύτερων προβλημάτων της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία, τους καλούσα πάση θυσία να αποφύγουν την ανάμειξη σε ένα ζωτικό κανονικό πεδίο της Ρωσικής Εκκλησίας.

Εκ των προτέρων αναφέραμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία σε όλα τα επίπεδα, επαρχιακό, τοπικό και οικουμενικό, πρέπει να είναι οργανωμένη και να πολιτεύεται βάσει των αρχών της συνοδικότητας, ότι μόνον αυτός ο τρόπος του πολιτεύεσθαι και διοικείσθαι μάς καθιστά άξιους εμπιστοσύνης μάρτυρες της Ορθοδοξίας ενώπιον του σύγχρονου κόσμου και πρωτίστως ενώπιον των ρωμαιοκαθολικών. Όμως, δυστυχώς, δεν ελήφθησαν υπ’ όψη ούτε τα επιχειρήματα πολλών ανθρώπων με κύρος, ούτε οι ιεροί κανόνες, ούτε η εμπειρία των περασμένων αιώνων, αλλά ούτε και η Ιερά Παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας.

Όλοι, όσοι προειδοποιούσαν τα ηγετικά πρόσωπα της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως για τις συνέπειες, εννοούσαν τόσο τις εκκλησιαστικές προστριβές, όσο και άλλα προβλήματα, έως και την αδελφοκτόνο βία στην Ουκρανία. Αλλά ήταν αδύνατο να προβλεφθεί ότι οι συγκρούσεις μεταξύ των ορθοδόξων – ανεξαρτήτως του εάν είχαν την πρωτοβουλία γι’ αυτές, είτε μετά την εμφάνισή τους υποδαυλίζονταν επιπροσθέτως από μη ορθοδόξους, ακόμη και από ανοικτά αντιχριστιανικές δυνάμεις, τόσο εσωτερικές, όσο και πολύ περισσότερο εξωτερικές – θα χρησιμοποιούνταν ως προοίμιο και σκηνικό για μια διακρατική σύγκρουση με εκατομμύρια πρόσφυγες, καταστροφή πόλεων, με δεκάδες χιλιάδες θύματα μεταξύ στρατιωτικών και από τις δύο πλευρές, με σκοτωμένους και τραυματισμένους αμάχους κατοίκους...

Αυτή η τραγική εξέλιξη των γεγονότων αποτελεί συνέπεια παγκόσμιων διαδικασιών πολύ πιο περίπλοκων και μακροπρόθεσμων από ό,τι οι «δηλητηριασμένες» ρωσο-ουκρανικές σχέσεις (το αντιρωσικό σχέδιο, ο κρατικός διωγμός κάθε τι ρωσικού στην Ουκρανία, ιδίως της Εκκλησίας, της ρωσικής γλώσσας και του πολιτισμού, η πολύχρονη τρομοκρατία κατά του ρωσικού και ρωσόφωνου πληθυσμού του Ντονμπάς, η άρνηση του ΝΑΤΟ να έχει η Ουκρανία καθεστώς μιας ουδέτερης ζώνης ασφαλείας, η επιδίωξη της Συμμαχίας να προσεγγίσει τα σύνορα της Ρωσίας κλπ.). Πιστεύω ότι όλοι εμείς, σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, καλούμαστε να βιώσουμε μια εξίσου συμπονετική αγάπη έναντι και των μεν και των δε και να προσευχόμαστε ακούραστα στον Θεό της Ειρήνης υπέρ της ταχίστης αποκαταστάσεως της ειρήνης μεταξύ αδελφών. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συμμετέχουμε στην προπαγάνδα εκείνων των δυνάμεων, οι οποίες λεκτικά τάσσονται υπέρ της ειρήνης, αλλά την «προωθούν» με την αποστολή στην Ουκρανία ολοένα και περισσότερων όπλων και κατ’ αυτόν τον τρόπο εργάζονται ώστε να διαρκέσει ο πόλεμος όσο το δυνατόν περισσότερο...

Την παραμονή της απονομής του αυτοκεφάλου της λεγόμενης Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ανακάλεσε τον Τόμο του 1686, με τον οποίο η μητρόπολη Κιέβου μεταβιβάσθηκε στο Πατριαρχείο Μόσχας. Ειδικοί στον τομέα του κανονικού δικαίου θεωρούν αθέμιτη αυτή την ενέργεια του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Δεν την αναγνώρισε και η πλειονότητα των κατά τόπους Εκκλησιών. Όμως, γι’ αυτήν την κίνηση του Φαναρίου χάρηκαν ορισμένες οργανώσεις, που αυτοονομάζονται ορθόδοξες εκκλησίες, όπως π.χ. η λεγόμενη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κροατίας. Μπορούμε να φαντασθούμε ότι θα επέλθει στιγμή, όπου το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως θα αρχίσει να χορηγεί Τόμους ανεξαρτησίας σε τέτοιες «εκκλησίες»;

– Το έτος, κατά το οποίο χορηγήθηκε το εικονικό αυτοκέφαλο σε μια ανύπαρκτη Εκκλησία στην Ουκρανία, ή ακριβέστερα, σε δύο βιαίως και προσωρινά συγχωνευθείσες σχισματικές παραφυάδες, κατά περιφρόνηση της κανονικής και μόνης υφισταμένης Εκκλησίας στην Ουκρανία, σε όλα τα επίσημα έγγραφα τόσο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, όσο και όλων των άλλων κατά τόπους Εκκλησιών, η μητρόπολη Κιέβου με όλες τις υπαγόμενες εκκλησιαστικές επαρχίες αναφερόταν ως αυτόνομη ή αυτοδιοίκητος Εκκλησία εντός του Πατριαρχείου Μόσχας.

Και ιδού το θαύμα: παρά το γεγονός αυτό, μετά από 333 χρόνια επίσημης συγκατάθεσης και σιγής, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κατά τρόπο μαγικό ανακαλύπτει ότι η οικεία αυτού επίσημη κανονική Πράξη του 1686 δεν ήταν ορθή και έγκυρη, και ότι το Κίεβο, χωρίς καν να συνειδητοποιεί κάτι τέτοιο όλο αυτό το διάστημα, στην πραγματικότητα συνέχιζε να υπάγεται στη δικαιοδοσία της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία τώρα δήθεν είναι αρμόδια να καθορίσει οριστικά και σύμφωνα με τα δήθεν αποκλειστικά δικαιώματα και προνόμιά της, το κανονικό καθεστώς της Εκκλησίας στην Ουκρανία, η οποία εν τω μεταξύ δεν υπήρχε το 1686 ούτε θεωρητικά, αλλά ούτε και πρακτικά. Υπήρχε μόνο η μητρόπολη Κιέβου, της οποίας έδαφος ήταν ένα μικρό μόνον τμήμα της σημερινής Ουκρανίας, το οποίο αριθμεί περίπου εκατό κανονικές εκκλησιαστικές επαρχίες.

Η πλειονότητα των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών ευθέως ή σιωπηλώς δέχθηκαν αυτή την ενέργεια της Κωνσταντινουπόλεως ως παράνομη, εσφαλμένη και απειλούσα με κινδύνους την ενότητα της Ορθοδοξίας και ακριβώς γι’ αυτό τον τρόπο εξακολουθούν να αναγνωρίζουν ως κανονικό τον μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο, αγνοώντας τον πολίτη Σέργιο Ντουμένκο («μητροπολίτη Επιφάνιο»). Η καθ’ ημάς τοπική Σερβική και Αγιοσαββαϊτική Εκκλησία σέβεται την μακραίωνη κανονική τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ακολουθώντας αυτήν λυπάται για τη βαθιά πνευματική και κανονική κρίση που έχει ξεσπάσει στην Ορθοδοξία και δια προσευχών ελπίζει στην υπερκέρασή της. Ο Θεός να δώσει να γίνει τούτο όσο το δυνατό ταχύτερα! Η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη εκδηλώνει είναι η αλήθεια την επιδίωξη να διευρύνει τη δικαιοδοσία της εφ’ όλης της ορθοδόξου διασποράς σε όλες τις ηπείρους, αναμειγνυόμενη στην εσωτερική ζωή των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, αλλά φρονώ και πολύ περισσότερο είμαι πεπεισμένος ότι οι προαναφερθείσες από εσάς γελοιογραφικές ψευδοεκκλησιαστικές οργανώσεις, όπως και άλλες, όμοιες αυτών, ουδέποτε θα καταστούν υποψήφιες για αναγνώριση και πολύ περισσότερο για λήψη κάποιου Τόμου αυτοτέλειας, παρόλο που τον ονειρεύονται.

Είμαστε μάρτυρες των γεγονότων στην Ουκρανία, όπου οι μυστικές υπηρεσίες του ουκρανικού κράτους πραγματοποιούν επιδρομές στις ιερές μονές της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας, όπως η παλαιά Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου και σε μερικούς άλλους ναούς και ιερατικές σχολές, όπου διενεργούν έρευνες, αντιμετωπίζοντάς τους ως κέντρα κατασκοπείας για λογαριασμό του ρωσικού στρατού. Και μάλιστα ως δυσφημιστικό υλικό για τις ουκρανικές αστυνομικές υπηρεσίες αντιμετωπίζονται οποιαδήποτε βιβλία, που εκδόθηκαν στη ρωσική γλώσσα, ακόμη και χριστουγεννιάτικα ή αναστάσιμα μηνύματα του Πατριάρχη Κυρίλλου. Έφθασαν έως και του σημείου η θεία λατρεία να μπορεί να τελείται στα εδάφη, που ελέγχονται από το ουκρανικό κράτος, μόνον στην ουκρανική γλώσσα. Μπορούμε άραγε να βρούμε παρόμοια παραδείγματα στο παρελθόν;

– Όχι. Πουθενά και ουδέποτε.

Το σκεπτικό της «Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας» υιοθετήθηκε και από ορισμένες άλλες ψευδοεκκλησιαστικές δομές, που δημιουργήθηκαν στο κανονικό έδαφος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας και προπαντός η λεγόμενη «Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου», η οποία δεν αποδέχεται τη σερβική γλώσσα και το κυριλλικό αλφάβητο, χρησιμοποιώντας τη μαυροβουνίτικη και την κροατική γλώσσα, το «μαυροβουνίτικο» ή κροατικό λατινικό αλφάβητο. Μπορεί να επέλθει η μέρα όπου παρόμοιες οργανώσεις, βασιζόμενες στην υποστήριξη ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων, θα ταχθούν υπέρ της απαγορεύσεως των ιερών ακολουθιών στη σερβική γλώσσα και της χρήσης του κυριλλικού αλφαβήτου;

– Δεν πιστεύω στο ενδεχόμενο να υπάρξει παρόμοιο σενάριο ούτε στο Μαυροβούνιο, αλλά ούτε και κάπου αλλού. Στο Μαυροβούνιο, δόξα τω Θεώ, η Ορθοδοξία έχει ήδη σημειώσει μια ιστορική νίκη επί του κρατικού σχεδίου επιβολής της νοσηρής μαυροβουνίτικης σέχτας, που δημιουργήθηκε από έναν καταχωρητή του αστυνομικού τμήματος στην Κετίγνη. Στο Μαυροβούνιο υπάρχει ένα μοναδικό παράδοξο. Ακόμη και δύο κατά σάρκα αδελφοί αυτοπροσδιορίζονται εθνικά με διαφορετικό τρόπο: ο μεν ως Σέρβος, ο δε ως Μαυροβούνιος. Και μάλιστα ο σερβικός λαός στο Μαυροβούνιο βιώνει τη δική του αναγέννηση και τη θριαμβευτική του επιστροφή στο δημόσιο γίγνεσθαι, γεγονός, το οποίο έχει πλέον καταστεί νυκτερινός και ημερινός εφιάλτης για τον καινοφανή «μαυροβουνιτισμό».

Το φαινόμενο του Μαυροβουνίου είναι καταθλιπτικό και λυπηρό. Ο αβάπτιστος άθεος «αρχιστράτηγος» Μίλο Τζουκάνοβιτς ιδρύει «Εκκλησία», αλλά δεν βαπτίζει σε αυτήν τον εγγονό του, διότι γνωρίζει ότι το δημιούργημά του καθόλου Εκκλησία δεν είναι και τον μεταφέρει στην Κωνσταντινούπολη για βάπτιση, όπου για λόγους ευταξίας ανάβει κερί, χωρίς να κάνει τον σταυρό του, πράγμα, που είναι και καλό, διότι ο σταυρός γι’ αυτόν δεν σημαίνει τίποτε. Ωστόσο, η εποχή του Μίλο, σύμφωνα με τη Θεία και την ανθρώπινη δικαιοσύνη, παρήλθε δια παντός. Παρεμπιπτόντως, γνωρίζω τον Μίλο από την εποχή του Ζούτα Γκρέντα, όταν δεν ήταν απλώς Σέρβος, αλλά μεγαλοσέρβος εθνικιστής. Πότε έλεγε ψέματα στον εαυτό του και στους άλλους, τότε ή αργότερα, καλό θα ήταν ο ίδιος να το διηγηθεί στην κοινή γνώμη, αλλά φρονώ ότι δεν θα το κάνει αυτό.

Τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας ευρίσκονται σε μια τραγική σύγκρουση, η οποία επιδεινώθηκε με τη δικαιοδοσιακή σύγκρουση της Μόσχας με την Αλεξάνδρεια στην Αφρική, πράγμα που και πάλι αποτελεί συνέπεια του γεγονότος, ότι το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, ακολουθώντας τα βήματα του Φαναρίου, αναγνώρισε τη νομιμότητα των Ουκρανών σχισματικών. Πόσους κινδύνους εγκυμονεί αυτή η κατάσταση για την ενότητα της Ανατολικής Εκκλησίας;

– Όχι λιγότερους από όσους η κατάσταση, που προκλήθηκε από τις προηγούμενες αποφάσεις του Φαναρίου.

Υπό την τεράστια πίεση του καθεστώτος του Κιέβου η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας έπαυσε να μνημονεύει τον Πατριάρχη Κύριλλο και έλαβε απόφαση για τελική «αυτοκεφαλοποίηση», κατοχυρώνοντας αυτά με την απόφαση περί αυτοτελούς παρασκευής του Αγίου Μύρου. Αυτή η κίνηση είναι αμφιλεγόμενη από ιεροκανονικής απόψεως. Κατά πόσον έχουμε εδώ να κάνουμε με πολιτική και κατά πόσον με θέματα συνοδικότητας και της Εκκλησίας γενικότερα;

– Η παύση της μνημονεύσεως του Πατριάρχη Μόσχας, που συνέβη υπό την τεράστια πίεση του καθεστώτος του Κιέβου, όπως πολύ σωστά υπενθυμίζετε, εξηγείται πλήρως από ψυχολογική και ηθική άποψη. Αλλά κατά τη γνώμη μου δεν χρειάζεται να υπερβάλλουμε ως προς τη σημασία αυτού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία, στη Ρωσία και σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο διατηρεί την ενότητα ως προς τη διδασκαλία της πίστεως και τους ιερούς κανόνες, και αυτό το γεγονός αποτελεί το μοναδικό εκκλησιαστικό μέτρο των συμβαινόντων. Η έψηση του Αγίου Μύρου δεν αλλάζει την ουσία: από ιστορική και ιεροκανονική άποψη έχει δικαίωμα να το κάνει κάθε εκκλησιαστική επαρχία, και προφανώς κάθε αυτοκέφαλη Εκκλησία.

Μετά τον θάνατο του μητροπολίτη Αμφιλοχίου ο πιστός λαός του Μαυροβουνίου τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του μητροπολίτη Ιωαννίκιου και του επισκόπου Μεθοδίου. Πώς εκτιμάτε την τρέχουσα θρησκευτική κατάσταση στο Μαυροβούνιο;

Και τα προηγούμενα χρόνια έχουμε μαζί σας συζητήσει την πνευματική αφύπνιση και ίαση του λαού στο Μαυροβούνιο μετά σχεδόν από οχτώ δεκαετίες βίας, την οποία υπέμεινε από άρχοντες, οι οποίοι ως σκοπό είχαν τη ριζική αλλαγή της ταυτότητας του σερβικού λαού του Μαυροβουνίου και να καταστούν άθεοι όλοι οι Μαυροβούνιοι, τόσο οι Σέρβοι, όσο και οι μη. Αυτή η σκληρή κοινωνική χειραγώγηση, δυστυχώς, εφαρμοζόταν απανταχού, και όχι μόνον στην πρώην σερβική λεγόμενη Σπάρτη, την ίδια στιγμή, που εμείς οι Σέρβοι, πιο δυνατά από όλους, ίσως και μόνον εμείς, λες και είχαμε τα μάτια και τα αυτιά μας καλυμμένα, τραγουδούσαμε: «Από τον Βαρδάρη μέχρι το Τριγκλάφ, από το Ντζερντάπ μέχρι την Αδριατική...»

Γι’ αυτό σήμερα στο Μαυροβούνιο υπάρχουν αρκετοί, οι οποίοι διεκδικούν να είναι ό,τι δεν είναι, και όχι αυτό που είναι στην πραγματικότητα, παρόλο που τόσο οι πρόσφατοι, όσο και οι απώτεροι πρόγονοί τους ήταν πρόθυμοι να αποκεφαλισθούν για ό,τι ήταν. Εδώ βλέπουμε τη μεγάλη επιτυχία αυτής της σκληρής κοινωνικής χειραγώγησης, η οποία βασιζόταν στα «κοιμητήρια των σκύλων» και σε δεκάδες χιλιάδες δολοφονηθέντες. «Ο φόβος για τη ζωή συχνά στερεί από τον άνθρωπο την τιμή», αναφέρει στο ποίημά του «Νεγκόσα» ο Σεβασμιώτατος Δανιήλ.

Ο Πατριάρχης μας αντιλαμβάνεται κάλλιστα τις ανθρώπινες αδυναμίες και τους φόβους. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, μιλώντας στην Ποντγκόριτσα ενώπιον δεκάδων χιλιάδων πιστών την παραμονή της ενθρονίσεως του νέου μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας προσκάλεσε σε αδελφική αγκαλιά εκείνους τους αδελφούς μας, οι οποίοι δεν μας αναγνωρίζουν ως αδελφούς τους. Ο Πατριάρχης Πορφύριος συχνά επαναλαμβάνει την έκκληση αυτή, που παραμένει επίκαιρη και τώρα.

Τη μεγάλη σημασία της αποφάσεως του Πατριάρχη και του μητροπολίτη Ιωαννίκιου να μην ενδώσουν στην ωμή πίεση και τις επικίνδυνες απειλές (ή από την άλλη, στις «καλοπροαίρετες» συστάσεις των «φίλων») ώστε να απορρίψουν την παλαιά πρακτική, την οποία ακολούθησε η απόφαση της Συνόδου και να τελέσουν την ενθρόνιση του μητροπολίτη Ιωαννίκιου στην Ποντγκόριτσα και όχι στην ιερά μονή Κετίγνης, δεν παύουν να μας την υπενθυμίζουν από τις 5 Σεπτεμβρίου 2021 μέχρι και σήμερα εκείνοι, οι οποίοι δεν επιθυμούν το καλό ούτε του σερβικού λαού, αλλά ούτε και της Σερβικής Εκκλησίας.

Τέτοια πρόσωπα έκαναν δηλώσεις από την Κετίγνη και την Ποντγκόριτσα, καθώς και από κύκλους της ελίτ του Βελιγραδίου και από το Σαράγεβο, αλλά, ως φαίνεται, περισσότερη κακία και φαρμακερό μίσος προς τον Πατριάρχη Πορφύριο και τον μητροπολίτη Ιωαννίκιο για τη γενναία αποφασιστικότητά τους υπήρχε στις δηλώσεις, που διατυπώθηκαν από το Ζάγκρεμπ.

Ακραίοι «ρωμαιοκαθολικοί» διανοούμενοι, οι λεγόμενοι φιλελεύθεροι αριστεροί, εκδήλωσαν ακόμη τη μεγαλύτερη οργή από ό,τι οι Κροάτες παλαίμαχοι. Ο ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Βλάντο Κόσιτς από το Σισάκ, ο οποίος μέχρι πρόσφατα ήταν γνωστός ως «κορυφαίος του οικουμενικού διαλόγου της Εκκλησίας στην Κροατία», χωρίς να παραμείνει αμέτοχος, έκανε δήλωση με θέμα την ενθρόνιση στην Κετίγνη σε μια από τις χαρακτηριστικές γι’ αυτόν αχαλίνωτες εκδηλώσεις «χριστιανικής αγάπης» προς τον σερβικό λαό και την Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας.

Η αποτυχία της απόπειρας να ματαιωθεί η εκκλησιαστική τελετουργία, που έχει γίνει παράδοση και έχει τελεσθεί αναρίθμητες φορές στο διάβα της ιστορίας, απέδειξε ότι κάθε φορά που έχουμε να κάνουμε με τους Σέρβους ως λαό, τη Σερβική Εκκλησία και το κράτος, στην κροατική πολιτική είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τη διαφορά μεταξύ αριστερών και δεξιών. Μέχρι τις 5 Σεπτεμβρίου 2021 και οι μεν, και οι δε, αντιμετώπιζαν το Μαυροβούνιο ως «πίσω αυλή» της Κροατίας.

Αλλά τι να κάνουμε; Όλα έχουν το τέλος τους, συμπεριλαμβανομένων και των ιστορικών ονείρων για την «Κόκκινη Κροατία μέχρι τη Βαλόνα». Άλλωστε η κατάσταση στο Μαυροβούνιο είναι ηλίου φαεινότερη: η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων είναι με το πλευρό της Εκκλησίας του Αγίου Σάββα. Ο λαός μας, παρόλο που δεν είχε τη δυνατότητα να μελετά την κατήχηση και να λαμβάνει θρησκευτική μόρφωση, καλύτερα από μερικούς ιερείς αντιλαμβάνεται ότι ανήκει εξ ολοκλήρου στην Εκκλησία, τη θεανθρώπινη κοινωνία των ελευθέρων προσώπων, των βαπτισμένων στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Γι’ αυτό όταν απειλήθηκε η εκκλησιαστική περιουσία, ο λαός αντιλαμβανόμενος ότι πρόκειται για ταυτόχρονη επιβουλή και κατά της εθνικής σερβικής ταυτότητας και στον ίδιο βαθμό κατά της πνευματικής ορθόδοξης ταυτότητας εκείνων των Μαυροβουνίων, οι οποίοι δεν επιθυμούν να αυτοχαρακτηρίζονται Σέρβοι, ξεσηκώθηκε για να υπερασπισθεί την εκκλησιαστική περιουσία πιο αποφασιστικά και από τη δική του ιδιοκτησία.

Ελπίζω ότι η κατάσταση θα συνεχίσει να σταθεροποιείται. Καλό σημάδι ήταν η υπογραφή της Θεμελιώδους Συμφωνίας μεταξύ του κράτους του Μαυροβουνίου και της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας. Μετά την απομάκρυνση του τέως πρωθυπουργού Κριβοκάρποβιτς, ο οποίος είχε διαδραματίσει άδοξο επεισοδιακό ρόλο, ο επόμενος πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου Ντρίταν Αμπάζοβιτς (Αλβανός μάλιστα στην καταγωγή), ενεργώντας σύμφωνα με τον νόμο, παρά τις απειλές, εξίσωσε την Εκκλησία της πλειονότητας, την Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας, με τις υπόλοιπες Εκκλησίες και θρησκευτικές κοινότητες, οι σχέσεις των οποίων με το κράτος είχαν ήδη ρυθμισθεί προηγουμένως. Από τη στιγμή της γνωριμίας και της συνομιλίας μας κατά την επίσκεψή του στον Πατριάρχη Σερβίας, τον θεωρώ όχι μόνον άξιο άνθρωπο και υπεύθυνο κρατικό στέλεχος «παλαιάς κοπής», αλλά και δικό μου φίλο, γι’ αυτό τον λόγο, δραττόμενος της ευκαιρίας, επικαλούμαι επ’ αυτόν την ευλογία του Θεού (bekim αλβανιστί, ή όπως είχα κάποτε μάθει «шњетен бол»).

Παραμένει ένα ακόμη ευρύ πεδίο δράσεως, για παράδειγμα η επαναφορά της διδασκαλίας των θρησκευτικών στο σχολείο, αλλά πιστεύω ότι υπό συνθήκες ομαλοποιήσεως της θέσεως της Εκκλησίας στην κοινωνία, για τους αδελφούς μου ιεράρχες Ιωαννίκιο και Μεθόδιο θα είναι πολύ ευκολότερο να ασχολούνται με την άσκηση των δικαιωμάτων της από ό,τι προηγουμένως.

Ποιες είναι οι σχέσεις με τη Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδος με επικεφαλής τον αρχιεπίσκοπο Στέφανο, της οποίας το αυτοκέφαλο αναγνώρισε προσφάτως η Σερβική Εκκλησία; Πώς εξελίσσεται η διαδικασία υλοποίησης των συμφωνιών, στις οποίες κατέληξαν οι δύο Εκκλησίες;

– Οι σχέσεις είναι, δόξα τω Θεώ, όχι απλώς καλές, αλλά αδελφικές. Στην ουσία, υπαρξιακά, πνευματικά, ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε μία Εκκλησία. Μετά τη σύναψη της ευχαριστιακής και κανονικής ενότητας με τη Μητέρα Εκκλησία, εν προκειμένω την Εκκλησία της Σερβίας (σημειωτέον ότι την εποχή πριν από τον Άγιο Σάββα αυτή υπαγόταν στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αχρίδος), και κατ’ αυτόν τον τρόπον και με την οικουμενική Ορθοδοξία, έχουμε την ακόλουθη κατάσταση, πρωτοφανή εκ πρώτης όψεως, αλλά στην ουσία τη μόνη δυνατή: τυπικά οι δύο Εκκλησίες απομακρύνθηκαν η μια από την άλλη (διότι η μια εξ αυτών, η αυτόνομη έγινε αυτοκέφαλη), αλλά από την άποψη του περιεχομένου και υπαρξιακώς, προσέγγισαν και ενώθηκαν περισσότερο από ό,τι οποτεδήποτε στο παρελθόν.

Οι αδελφοί μας στη Βόρεια Μακεδονία συνειδητοποίησαν και συμφώνησαν ότι το Πατριαρχείο Σερβίας τίποτε δεν πράττει σε βάρος τους και δεν επιμένει ματαίως στο θέμα του αυτοκεφάλου, το οποίο επιθυμούσαν τόσον καιρό και με τόση θέρμη, ώστε χάριν αυτού ακολούθησαν την οδό του σχίσματος, αλλά αντιθέτως ότι η Σερβική Εκκλησία ως Μητέρα Εκκλησία, για το δικό τους καλό, ως ύψιστη προϋπόθεση όλων των προϋποθέσεων στην οδό προς τον επιθυμητό αυτό σκοπό, απαιτεί την επίτευξή του αποκλειστικά με κανονικό τρόπο, μέσα από την επαναφορά στο νόμιμο καθεστώς της πλέον ευρείας αυτονομίας εντός της Σερβικής Εκκλησίας, η οποία τους χορηγήθηκε το 1959.

Και μόλις προχώρησαν σε αυτή την κίνηση, η Σερβική Εκκλησία χωρίς να προβάλλει οποιουσδήποτε όρους και χωρίς καθυστέρηση τους ευλόγησε όχι μόνον με την επιστροφή από το σχίσμα στην ενότητα, αλλά με το πολυαναμενόμενο αυτοκέφαλο. Αυτοί οι αδελφοί μας πείσθηκαν ότι η Σερβική Εκκλησία δεν είναι εναντίον τους, αλλά υπέρ αυτών και ότι δεν εναντιώνεται στο αυτοκέφαλό τους (εντέλει επί αιώνες ήταν ανεξάρτητη, έστω και από τυπικής απόψεως και όχι Αυτοκέφαλος Εκκλησία), εάν αυτό συνδράμει στη μεγαλύτερη επιτυχία της πνευματικής και ποιμαντικής δράσεως προς σωτηρία ψυχών στον λαό και για τον λαό. Άλλωστε, σε τελική ανάλυση, το εκκλησιαστικό νομικό καθεστώς οποιασδήποτε Εκκλησίας με κανένα τρόπο δεν επηρεάζει εκείνο το οντολογικό γεγονός ότι όλες οι κατά τόπους Εκκλησίες απαρτίζουν τη μια καθολική Εκκλησία.

Η διαφορά μάλιστα μεταξύ του αυτοκεφάλου και του ευρέως ερμηνευομένου καθεστώτος αυτονομίας στην πραγματικότητα είναι ελάχιστη: στην πρώτη περίπτωση ο Πρωθιεράρχης ή Προκαθήμενος μνημονεύει όταν ιερουργεί τους Προκαθημένους όλων των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, ενώ στην δεύτερη μόνον τον οικείο αυτού άμεσο κυρίαρχο επίσκοπο. Ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο στην πρώτη περίπτωση η εκλογή Προκαθημένου δεν συνεπάγεται την υποχρεωτική τυπική έγκριση της εκλογής, που έγινε, ενώ στην δεύτερη η διαδικασία αυτή προβλέπεται και στην πράξη περιορίζεται στο ότι η έγκριση δεν δίδεται μόνον εάν ο εκλεγείς υποψήφιος είναι ασταθής ως προς την πίστη ή απαράδεκτος από ηθική άποψη, ή εάν πίσω του ευρίσκονται εξωεκκλησιαστικοί παράγοντες, δηλαδή οι δυνάμεις του κόσμου τούτου, πολιτικές ή κάποιες άλλες.

Συνελόντι ειπείν, το αυτοκέφαλο δεν εισφέρει στην ύπαρξη μιας Τοπικής Εκκλησίας κάποιο επιπρόσθετο ουσιαστικό στοιχείο οντολογικού χαρακτήρα, κάποια νέα nota Ecclesiae, αλλά δηλώνει το σύστημα οργανώσεως και αλληλεπιδράσεως μεγάλων εκκλησιαστικών περιοχών με σκοπό την πιο αποτελεσματική υλοποίηση του πρωταρχικού στόχου της Εκκλησίας, δηλαδή τη σωτηρία των ανθρώπων, ή με άλλα λόγια, τη διασφάλιση του πληρώματος της γνήσιας πνευματικής ζωής, που είναι αντάξια του ανθρώπου, ως δημιουργηθέντος κατ’ εικόνα Θεού θεοφιλούς όντος.

Το αυτοκέφαλο είναι ακριβέστερα μια ιστορική κατηγορία. Εμφανίσθηκε αρκετά αργά, μετά την οικειοποίηση από την Εκκλησία του μητροπολιτικού συστήματος διοικήσεως και εξελισσόταν σταδιακά. Οφείλουμε να τονίσουμε ότι στην πρώιμη περίοδο της χριστιανικής ιστορίας κάθε Τοπική Εκκλησία με επικεφαλής επίσκοπο (σήμερα την καλούμε επισκοπή ή επαρχία) ήταν πλήρως αυτοτελής (θα λέγαμε σήμερα αυτοκέφαλος), αλλά πάντοτε και υποχρεωτικά σε ενότητα με όλες τις υπόλοιπες κατά τόπους Εκκλησίες.

Ας μην λησμονούμε ότι κατά τη διάρκεια αιώνων ορισμένα αυτοκέφαλα εξαφανίσθηκαν και εμφανίσθηκαν νέα. Ωστόσο με όλες αυτές τις αλλαγές το θεμελιώδες πολίτευμα της Εκκλησίας, που είναι κατοχυρωμένο εγγράφως ήδη στις σελίδες της Καινής Διαθήκης, δηλαδή από την αρχή της ιστορίας της Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης, της Εκκλησίας του Χριστού, πάντοτε παρέμενε ένα και το αυτό, αναλλοίωτο, βασιζόμενο επί της επισκοπικής διαρθρώσεως (ορισμένοι το ονομάζουν επισκοποκεντρικό).

Το σύστημα της συνοδικής αλληλοδιασύνδεσης και αλληλοδιείσδυσης μεταξύ αυτοτελών (αυτοκεφάλων) Εκκλησιών, λίγο-πολύ μεγάλων, είναι πολύ περισσότερο αυθεντικό από θεολογικής και εκκλησιολογικής απόψεως, έναντι της μοναρχικής ή πυραμιδοειδούς διαρθρώσεως, όπου δεν υπάρχουν ισότιμοι μεταξύ τους Πατριάρχες και όπου αντί της συνοδικότητας και του πρωτείου τιμής κυριαρχεί η αρχή του πρωτείου της εξουσίας, όπου ο πάπας ευρίσκεται στην κορυφή της «πυραμίδας» και όλοι οι υπόλοιποι είναι κάτω από εκείνον. Στην Ορθοδοξία οι σύνοδοι είναι εκείνες, οι οποίες εκλέγουν και εγκαθιστούν τους επισκόπους, ενώ στο ρωμαιοκαθολικισμό ένας άνθρωπος. Επιπλέον, ο πρώτος στην τάξη επίσκοπος σημαίνει σε μας πρώτος μεταξύ ίσων στη σύνοδο (primus inter pares), και όχι πρώτος in absoluto.

Ένεκεν αληθείας αξίζει να σημειώσουμε ότι η σύγχρονη ρωμαιοκαθολική θεολογία, μελετώντας τις βιβλικές και αγιοπατερικές πηγές, εν μέρει και υπό την επιρροή της ορθόδοξης θεολογίας, ολοένα και περισσότερο αποκαλύπτει για τον εαυτό της την καταλληλότητα και τα πλεονεκτήματα της αρχής της συνοδικότητας στις εκκλησιαστικές δομές, μάλιστα σε όλα τα επίπεδα, από την ενορία μέχρι τον πάπα και τη ρωμαϊκή κουρία.

Εν τω μεταξύ, σε μάς τους ορθοδόξους, κατά έναν τρόπον παράδοξης εντροπίας, όλο και συχνότερα ακούγονται ορολογίες και ρητορική, που θυμίζουν πολύ την ορολογία και τη ρητορική της Α΄ Βατικάνειας Συνόδου (1870): πότε «έχω ιδιαίτερα δικαιώματα», πότε «έχω προνόμια», πότε «έχω ιδιαίτερες αρμοδιότητες» κλπ και ούτω καθεξής.

Οι καρποί αυτού του τρόπου σκέπτεσθαι, που παρατηρούνται στη ζωή της σύγχρονης Ορθοδοξίας και επισημαίνονται κάπου περισσότερο, κάπου λιγότερο (η εχθρότητα, ο αγώνας για πρωτοκαθεδρία, οι φιλονικίες, οι συγκρούσεις μέχρι του βαθμού του σχίσματος μεταξύ επιμέρους κατά τόπους Εκκλησιών), δεν εξυπηρετούν το όφελός μας, αμφισβητώντας το κύρος μας στους ετεροδόξους χριστιανούς, οι οποίοι τόσα πολλά ανέμειναν από εμάς στον τομέα της μαρτυρίας υπέρ της συνοδικότητας και μάλιστα όχι μόνο στα λόγια, αλλά και εμπράκτως.

Όσο συντομότερα ταπεινωθούμε, όσο συντομότερα σταυρώσουμε τον εαυτό μας στον κόσμο και πεθάνουμε για την υπεροψία και την υπερηφάνεια, για την έπαρση και την ειδωλολατρία του εαυτού μας, τόσο συντομότερα ο Χριστός, ο Κύριος των απάντων, ο κυρίαρχος Δεσπότης της ιστορίας και παράλληλα ο Πάσχων Δούλος του Κυρίου και ο εκούσιος Υπηρέτης όλων μας, των «ελαχίστων αδελφών» Αυτού, και πάλι θα μας υψώσει μέχρι τον Εαυτό του, μέχρι τη δόξα του Σταυρού και της Αναστάσεώς Του.

Ολοκληρώνοντας να πούμε ότι το σύστημα της συνοδικής ενότητας των αδελφών Αυτοκεφάλων Εκκλησιών αποτελεί το βέλτιστο από τα δυνατά συστήματα, όμως όταν εφαρμόζεται στη ζωή από πνευματικά ανώριμους ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν φθάσει το δέον επίπεδο εκκλησιαστικής συνείδησης, τότε χάρη σε αυτούς καθίσταται εμπράκτως το χείριστο από όλα τα εν δυνάμει συστήματα. Ας εργασθεί καθένας μας ώστε να μην είναι το χείριστο, αλλά το βέλτιστο σύστημα, το οποίο στην πραγματικότητα και είναι!

Ανώγεια, στη σκιά του Ψηλορείτη η ζωή αλλιώς !

Σταθούλη...

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και εσωτερικός χώρος


Σταθούλη μου,
κάποια λίγα λόγια,
αν μού το επιτρέπει
το λαμποκόπο σου το ήθος,
η υψηλή σου ευγένεια,
κι ασφαλώς,
η κοινή μας, φιλική αγάπη...
Διότι, αλλιώς, αν δε σου γράψω,
θα είμαι ισοβίως υπόλογος
στη συνείδησή μου...
Δεν είσαι απλά ένας από τούς
πιο χαμογελαστούς ανθρώπους
που έχω γνωρίσει.
Είναι ο ΠΙΟ χαμογελαστός άνθρωπος,
που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου.
Κι επαναλαμβάνω:
Ο ΠΙΟ, ο ΠΙΟ, ο ΠΙΟ χαμογελαστός άνθρωπος ...
Χειρουργώ
το αλεξίκακο χαμόγελό σου,
κι αμέσως ξεπετάγονται από μέσα του
σαν αστραπή
τα τρίδυμα, αιώνιά σου αδέρφια:
η αγνότητα, η ακακία κι η καλοσύνη σου!
Μ' αυτά μαζί
σε γέννησε η μάνα σου...
Ένα χαμόγελο,
σχεδόν υπερκόσμιο,
που δεν μπορεί παρά να το
αποστρέφεται
κάθε έκφραση
ανθρώπινης αισχρουργίας,
που στις μέρες μας
ακούει συνήθως στο όνομα
είτε τού ιατρικού τυχοδιωκτισμού
είτε τού πολιτικού αμοραλισμού
είτε τής δημοσιογραφικής ατιμίας.
Έτσι κι εγώ ελεημένος,
και θριαμβευτής τής επαλήθευσης,
από σένανε μπορώ,
μάλιστα, μπορώ,
και παραμπορώ
ν' ανιχνεύω,
και να ξεκλειδώνω
τα κάθε λογής
νοθευμένα χαμόγελα,
τα βουτηγμένα
όχι στην ψυχή και στην καρδιά,
μα στων καιρών τον καιροσκοπισμό,
και στου ανθρώπου
την πολύχρωμη ψ(ξ)ευτίλα...
Αγαπάς την Ελλάδα,
τούς ταπεινούς,
κι αξιοπρεπείς γονείς σου,
τους φίλους σου,
την αρραβωνιαστικιά σου,
την οποία θες να παντρευτείς τον Οκτώβριο,
Τον Δημιουργό σου,
αλλά και την προοπτική
τής άλλης ζωής, αφού
όπως κάθε ευλαβής
άνθρωπος που σέβεται
την εγκολπούμενη ιερότητα
μέσα στα
δυσεξερεύνητα έγκατα
του βαθυτέρου " είναι " του,
έτσι κι εσύ,
αρνείσαι να πιστέψεις
στο αναλώσιμο τής
υπάρξεώς σου.
Αγαπάς και να πετάς
με τα Phantom,
παρόλο που ξέρεις
την παλαιότητά τους,
κι ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται...
Μάλιστα, χθες, η μητέρα
ενός άλλου ήρωος πιλότου, σαν κι εσένα δηλαδή,
μού έλεγε:
" Όταν οι Τούρκοι
μπαινοβγαίνουν στη χώρα μας
απείραχτοι τόσα χρόνια,
τί νόημα έχουν τέτοιες
επικίνδυνες ασκήσεις για τα παιδιά μας; "
Χθες, επίσης,
ο αδερφικός μας φίλος,
ο Δημόκριτος,
μού έστειλε
την παρακάτω φωτογραφία σου!!
Κι άλλες πολλές!!
Μα, καλά,
εσύ, ποτέ δε θα βαρεθείς να χαμογελάς,
βρε Σταθούλη;
Μάλλον, όχι απ' ό, τι φαίνεται ...
Άντε, καληνύχτα τώρα,
και τα λέμε...
Με όλη την απέραντη στοργή
κι αγάπη μου...
 Παναγιώτης Σκοπετέας

Το έδεσμα της Ρούμελης_Μπουμπάρια στη γάστρα και χωριάτικα λουκάνικα

Στα ορεινά της Ελλάδας, τη χειμωνιάτικη κυρίως περίοδο των γιορτών, οι νοικοκυρές φτιάχνουν πεντανόστιμα και παραδοσιακά φαγητά, ψημένα σε ξυλοκάρβουνα όπως σουφλιμάδες, λουκάνικα και μπουμπάρια. Τα μπουμπάρια, μοιάζουν πολύ με τα λουκάνικα και σερβίρονται τις κρύες μέρες του χειμώνα ως βασικό πιάτο ή μεζές για το τσίπουρο.  

Στη Φραγκίστα Ευρυτανίας, συναντήσαμε την κυρία Αλεξάνδρα που μας μαγειρεύει όπως παλιά, μπουμπάρια στη γάστρα και μας φτιάχνει παραδοσιακά λουκάνικα από το χοιρινό της..

Οι μουσικές ευαισθησίες των χαριτωμένων ανθρώπων

+π.Σεραφείμ Ρόουζ-Η καντάτα του Μπαχ που του άλλαξε την ζωή!

 


Ο Ευγένιος αγαπούσε ιδιαιτέρως τη Λειτουργία σε Σι Ελάσονα, τα Κατά Ιωάννη Πάθη, τα Κατά Ματθαίον Πάθη, το Μαγκνιφικατ, τις καντάτες και το Χριστουγεννιάτικο Ορατόριο. Τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Μπαχ ήταν απευθείας παρμένα από τα Ευαγγέλια και άλλες περικοπές της Αγ. Γραφής. Το άκουσμα μελοποιημένων στίχων από τη βίβλο άσκησε βαθύτατη επίδραση στον Ευγένιο. 
Ειδικά μια καντάτα του Μπαχ – ο αριθμός 82 – βοήθησε ν΄ αλλάξει τη ζωή του Ευγένιου. Τιτλοφορείται Ιch Habe Genug (Eχω αρκετά) και έχει θέμα της το θάνατο. 
 Η σύνθεση αυτή για μια φωνή και μια ορχήστρα,γράφτηκε για την εορτή της Υπαπαντής όταν ο Χριστός παρουσιάζεται στο Ναό μπροστά στον Άγιο Συμεών, ο οποίος Tον υποδέχεται μαζί με τη Μητέρα του και δηλώνει στον Κύριο ότι είναι έτοιμος πλέον για να πεθάνει.Ο Μπαχ έγραψε μια συγκλονιστική σύνθεση με θέμα τον πόθο του ανθρώπου για την Ουράνια Πατρίδα, για να φθάσει πέρα από την επίγεια «κοιλάδα του Κλαυθμώνος».
 
 Ο βαρύτονος τραγουδάει τρεις άριες απευθυνόμενος στην ίδια την ψυχή Του, ενώ τον συνοδεύουν απλές κατανυχτικές μελωδίες θεϊκής ομορφιάς. Η πρώτη είναι ένας στεναγμός ανακούφισης καθώς πλησιάζει το τέλος της ζωής: «Έχω αρκετά. Έχω δεχθεί το Σωτήρα, την ελπίδα των πιστών στην αγκαλιά μου που Τον λαχταρούσε. Έχω αρκετά. Αντίκρισα Εκείνον, η πίστη μου έχει αγκαλιάσει τον Ιησού και σήμερα θα άφηνα με χαρά αυτόν τον κόσμο. Μοναδική ελπίδα μου είναι ο Ιησούς ότι θα γίνει δικός μου κι εγώ δικός Του. Στηρίζομαι σ’ Αυτόν με πίστη και όπως ο Συμεών, διακρίνω ήδη τη χαρά αυτής της άλλης ζωής. Ας Τον ακολουθήσουμε. Είθε ο Κύριος να με απελευθέρωνε από τα δεσμά της ανθρώπινης μορφής μου- Είθε η ημέρα της αναχώρησής μου να είχε φθάσει με χαρά τότε θα έλεγα στον κόσμο: «Έχω αρκετά». 
 Στο δεύτερο μέρος η μουσική γίνεται ήρεμη, απαλή σα νανούρισμα και η ψυχή παρακινείται να κλείσει τα μάτια της στη ζωή για πάντα: «Αναπαυθείτε τώρα κουρασμένα μάτια- κλείστε απαλά και ειρηνικά. Κόσμε, δε μένω άλλο πια εδώ. Σε αποκηρύσσω, ώστε το πνεύμα μου να αναθάλλει. Εδώ τα πάντα είναι δυστυχία, εκεί όμως θα αντικρίσω γλυκιά ειρήνη, τέλεια ανάπαυση».

Σ’ αυτό το σημείο εκφράζεται μια θερμή παράκληση: «Θεέ μου! Πότε θα με καλέσεις να έλθω ειρηνικά κοντά Σου, να ξαπλώσω στη δροσερή γη και ν’ αναπαυθώ εκεί σε Σένα;». Η ψυχή πεθαίνει γι’ αυτόν τον κόσμο και τον αποχαιρετά: «Καληνύχτα κόσμε!». Η μελωδία σταματά και το μόνο που ακούγεται τώρα είναι το χαμηλόφωνο ψιθύρισμα ενός εκκλησιαστικού οργάνου, συμβολίζοντας το πέρασμα του Θανάτου. Στο τρίτο μέρος η ψυχή, απελευθερωμένη από τα γήινα δεσμά, ξεπηδά από το σώμα και εισέρχεται στην αιωνιότητα. Η μουσική αντανακλά το ανάλαφρο, φτερούγισμα, την ελευθερία και την έκταση ενός πουλιού που πετά ψηλά: «Αγαλλιάζω στο θάνατο μου»…….
 
 
 Κάθονταν ώρες ολόκληρες και ρέμβαζε σκεπτόμενος βαθιά αυτά που του αποκάλυπτε αυτή η καντάτα ,η οποία του μετέδιδε κάτι τόσο βαθύ,οπου τίποτα άλλο στον κόσμο δεν του φαινόνταν τόσο σημαντικό……..Η Άλισον πιστεύει ότι ο Μπαχ έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να πιστέψει ο Ευγένιος στο Θεό.
 
Πηγή-π.Σεραφείμ Ρόουζ-Η ζωή και το έργο του   (ιερομ.Δαμασκηνού)-Εκδόσεις’’Μυριόβιβλος’’


Bach Cantata Translations BWV 82 - "Ich habe genug"



Cantata for the Purification of Mary
1. Arie B
Ich habe genug,
Ich habe den Heiland, das Hoffen der Frommen,
Auf meine begierigen Arme genommen;
Ich habe genug!
  Ich hab ihn erblickt,
  Mein Glaube hat Jesum ans Herze gedrückt;
  Nun wünsch ich, noch heute mit Freuden
  Von hinnen zu scheiden.
1. Aria B
I have enough,
I have taken the Savior, the hope of the righteous,
into my eager arms;
I have enough!
  I have beheld Him,
  my faith has pressed Jesus to my heart;
  now I wish, even today with joy
  to depart from here.
2. Rezitativ B
Ich habe genug.
Mein Trost ist nur allein,
Daß Jesus mein und ich sein eigen möchte sein.
Im Glauben halt ich ihn,
Da seh ich auch mit Simeon
Die Freude jenes Lebens schon.
Laßt uns mit diesem Manne ziehn!
Ach! möchte mich von meines Leibes Ketten
Der Herr erretten;
Ach! wäre doch mein Abschied hier,
Mit Freuden sagt ich, Welt, zu dir:
Ich habe genug.
2. Recitative B
I have enough.
My comfort is this alone,
that Jesus might be mine and I His own.
In faith I hold Him,
there I see, along with Simeon,
already the joy of the other life.
Let us go with this man!
Ah! if only the Lord might rescue me
from the chains of my body;
Ah! were only my departure here,
with joy I would say, world, to you:
I have enough.
3. Arie B
Schlummert ein, ihr matten Augen,
Fallet sanft und selig zu!
  Welt, ich bleibe nicht mehr hier,
  Hab ich doch kein Teil an dir,
  Das der Seele könnte taugen.
  Hier muß ich das Elend bauen,
  Aber dort, dort werd ich schauen
  Süßen Friede, stille Ruh.
3. Aria B
Fall asleep, you weary eyes,
close softly and pleasantly!
  World, I will not remain here any longer,
  I own no part of you
  that could matter to my soul.
  Here I must build up misery,
  but there, there I will see
  sweet peace, quiet rest.
4. Rezitativ B
Mein Gott! wenn kömmt das schöne: Nun!
Da ich im Friede fahren werde
Und in dem Sande kühler Erde
Und dort bei dir im Schoße ruhn?
Der Abschied ist gemacht,
Welt, gute Nacht!
4. Recitative B
My God! When will the lovely 'now!' come,
when I will journey into peace
and into the cool soil of earth,
and there, near You, rest in Your lap?
My farewells are made,
world, good night!
5. Arie B
Ich freue mich auf meinen Tod,
Ach, hätt' er sich schon eingefunden.
  Da entkomm ich aller Not,
  Die mich noch auf der Welt gebunden.
5. Aria B
I delight in my death,
ah, if it were only present already!
  Then I will emerge from all the suffering
  that still binds me to the world.

Κλίμα οικοτρομοκρατίας για να δικαιολογηθούν οι «πράσινοι φόροι» και οι βίαιες αλλαγές στις ζωές μας

 Πώς δημιουργούν πίεση στις ανθρώπινες μάζες για να δεχτούν τον απόλυτο έλεγχο.

Κλίμα οικοτρομοκρατίας για να δικαιολογηθούν οι «πράσινοι φόροι» και οι βίαιες αλλαγές στις ζωές μας 

Ένα κλίμα οικοτρομοκρατίας για να δικαιολογηθούν οι «πράσινοι φόροι» και οι βίαιες αλλαγές που θέλουν να επιφέρουν στις ζωές μας, καλλιεργείται εντέχνως μετατρέποντας συνήθεις κακοκαιρίες (γι’αυτό ονομάζονται και κακοκαιρίες) σε μείζονα κλιματικά γεγονότα.

Μέσω του φόβου και του τρόμου αλλά και της καλλιέργειας ενοχών (ότι ο τρόπος ζωής σας φταίει που «χάλασε» το κλίμα) αιτιολογούν την βαριά φορολόγηση στα πάντα και μας επιβάλουν με υπόγειους τρόπους να κατεβάσουμε το βιοτικό μας επίπεδο αλλάζοντας ακόμα και την διατροφή μας.

Μας λένε «Για να μη χιονίζει δεν θα τρώτε… μοσχάρι», γιατί η κτηνοτροφία «παράγει διοξείδιο του άνθρακα. και άρα επιφέρει κλιματική αλλαγή».Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στα πλαίσια της επικράτησης της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» θεωρούν πως είναι εκ των ουκ άνευ πλέον να τρώμε έντομα και τρόφιμα εργαστηρίου για να… σωθεί  ο πλανήτης από την… κλιματική αλλαγή και στα πλαίσια αυτά, άνοιξε η πρώτη εταιρεία φυτικού κρέατος εργαστηρίου στο δεύτερο ελληνικό κράτος, δηλαδή στην Κύπρο.Μία κλιματική αλλαγή η οποία είναι ο σύγχρονος μύθος με τον οποίο οι ελίτ εξουσιάζουν τον πλανήτη καθώς πάντοτε υπήρχε κλιματική αλλαγή.Ο πλανήτης είναι ζωντανός οργανισμός και ουδέποτε είχε σταθερό κλίμα.

Μία συνήθης κακοκαιρία επομένως αναγάγεται και πάλι σε μείζον εθνικό ζήτημα στο γενικότερο πλαίσιο της οίκοτρομοκρατίας αλλά και για έναν ακόμα λόγο:

Για να δικαιολογηθεί το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη εάν επαναληφθούν τα περσινά, όπου είχε έντονες χιονοπτώσεις για μερικές ημέρες στην Αττική και άνθρωποι εγκλωβίστηκαν μέσα στα αυτοκίνητά τους στην Αττική Οδό (κάποιοι ακόμα περιμένουν την αποζημίωση) ενώ χιλιάδες άλλοι έμειναν παγιδευμένοι στα σπίτια τους ΧΩΡΙΣ ηλεκτρικό ρεύμα για μέρες (εκτός από κάποιους από εμάς που κλείσαμε τριήμερο χωρίς ρεύμα το pronews.gr γνώριζε περίπτωση νεαρής μητέρας που δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα για 5 μέρες!).

Η συνέχεια...

"Η μελαγχολία ενός ιππότη".

 Μπορεί να είναι απεικόνιση 

Λιθογραφία.Ayaka Yamada,

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ

 

Α. «Ο άγιος Ισίδωρος, που ήταν Αιγύπτιος κατά το γένος, ήταν γνωστός ως υιός ευγενών και θεοφιλών γονέων, και  ήταν συγγενής του Θεοφίλου και του Κυρίλλου, των Επισκόπων της Εκκλησίας των Αλεξανδρέων. Ο όσιος αυτός, πεπαιδευμένος πάρα πολύ και από τη θεία σοφία, αλλά και από την έξωθεν, άφησε πάμπολλα συγγράμματα, άξια λόγου και μνήμης στους φιλομαθείς. Αφού εγκατέλειψε κάθε είδος πλούτου, τη λαμπρότητα του γένους του, την ευδαιμονία του βίου, επήγε στο Πηλούσιο όρος και ακολούθησε τη μοναχική ζωή. Εκεί διάγοντας με πλήρη αφιέρωση στον Θεό, φώτιζε με τη διδασκαλία των θείων του λόγων  όλη την οικουμένη, με αποτέλεσμα να οδηγεί σε μετάνοια τους αμαρτάνοντες, να στηρίζει αυτούς που αγωνίζονταν στην πίστη, να διεγείρει προς την αρετή αυτούς που απειθούσαν, με την αυστηρότητα των θείων ελέγχων του. Κι ακόμη: να υπενθυμίζει και να νουθετεί και  βασιλείς, για το συμφέρον της οικουμένης, και γενικά να ερμηνεύει με σοφότατο τρόπο τα λόγια της Αγίας Γραφής σε όλους αυτούς που τον ρωτούσαν. Λέγεται μάλιστα ότι οι επιστολές του φτάνουν τις δέκα χιλιάδες. Αφού έζησε λοιπόν άριστα και πολιτεύτηκε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, έφυγε από τη ζωή αυτή σε βαθύ γήρας».

Β. Ο άγιος Θεοφάνης, ο υμνογράφος του οσίου Ισιδώρου, είναι επόμενο να εστιάζει την προσοχή του σε αυτό που αποτέλεσε το μεγαλύτερο χάρισμα του αγίου: τη διδασκαλία του. Σχεδόν στο σύνολο των ύμνων που έγραψε γι’ αυτόν, στο διδακτικό του οσίου αναφέρεται, με παράλληλη αναφορά στη διαχρονική επιρροή του στους πιστούς και στις προϋποθέσεις του λόγου του, προφορικού και γραπτού. Σε τροπάριο του καθίσματος του όρθρου για παράδειγμα, κατά συμπυκνωμένο τρόπο επισημαίνει: «Αναδείχτηκες βίβλος διδασκαλίας της γνώσης, που συντάχθηκε με τον φωτισμό του πανάγνου Πνεύματος από τον πλούτο της πίστης σου, και φανερώνεις τα θεία σε όλους που έχουν ανάγκη τον Θεό και Τον αναζητούν, όπως και θησαυρίζεις τη ζωή γι’ αυτούς που την θέλουν». Και σ’ ένα από τα στιχηρά του εσπερινού παρουσιάζει τον όσιο με ωραία έμπνευση: «Με την πλημμύρα της χάρης του Θεού και με τη βροχή των λόγων σου, ποτίζεις όλους του πιστούς. Διότι βάζοντας το στόμα σου στον κρατήρα της θεϊκής σοφίας σαν να πίνεις από πηγή, άντλησες από εκεί με αφθονία, και διέδωσες παντού τις ακτίνες των δογμάτων σου, στέλνοντας επιστολές και διδάσκοντας και νουθετώντας, θαυμάσιε».

Είπαμε βεβαίως ότι αναφέρεται ο άγιος υμνογράφος και στις προϋποθέσεις του οσίου ως προς το χάρισμα του λόγου που είχε. Ο όσιος Ισίδωρος δηλαδή δεν έγραφε ή δεν κήρυσσε, και μάλιστα με μεγάλη καλλιέπεια, επειδή απλώς μελέτησε – η μελέτη του ήταν πράγματι κοπιώδης και επισταμένη, τόσο των εκκλησιαστικών Πατέρων και συγγραφέων, όσο και των διαφόρων φιλοσόφων – αλλά κυρίως επειδή «έμαθε αφ’ ων έπαθε» κατά την εκκλησιαστική ορολογία. Έζησε με άλλα λόγια την πνευματική ζωή, φωτίστηκε από το Πνεύμα του Θεού, γνώρισε τον Θεό, τον κήρυξε. Όπως σημειώνει μεταξύ άλλων ο υμνογράφος: «Θανάτωσες με την εγκράτεια το αμαρτωλό φρόνημα, καθώς ντύθηκες τη ζωηφόρο νέκρωση που δίνει ο Χριστός. Κι αφού πλάτυνες  την κατάσταση της ψυχής σου, πανόσιε, την έκανες να χωράει καθαρά τα χαρίσματα του Πνεύματος, και έγινες έτσι δοχείο θεοπνεύστων διδαγμάτων και κατοικητήριο της υπέρ νουν θεϊκής σοφίας».

Αξίζει να σταθούμε περισσότερο. Διότι οι επισημάνσεις του αγίου υμνογράφου, και για τις προϋποθέσεις του διδασκαλικού του αξιώματος και για το περιεχόμενο της διδασκαλίας του, είναι πολύ σημαντικές, ιδίως ως προς τη χρήση του όρου «πλάτυνση της κατάστασης της ψυχής». Ασφαλώς δηλαδή ο άγιος εξέφραζε τη σοφία του Θεού, αλλά αφού είχε καταστήσει τον εαυτό του ικανό (μέσω της εγκρατείας που καταργούσε το σαρκικό φρόνημα) για να ζει η σοφία αυτή (ως κυριολεκτικά ένδυμά του) στην ύπαρξή του. Επαναλαμβάνει δηλαδή ο υμνογράφος την ίδια αλήθεια για την ένωση του Θεού με τον άγιο (και με κάθε συνεπώς γνήσιο χριστιανό), αλλά μέσω και ενός άλλου όρου, μίας άλλης λέξης: Ο άνθρωπος μπορεί να «πλατυνθεί» τόσο, ώστε να χωρέσει ολόκληρο τον Θεό!

Ποια η εξήγηση; Πρόκειται για το μεγαλείο της δημιουργίας του από Εκείνον – «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν» - ο Οποίος θέλησε κατά κάποιον τρόπο να «επαναλάβει» (όσιος Σωφρόνιος) τον εαυτό Του μέσω του τελευταίου και ανωτέρου δημιουργήματός Του. Ο άνθρωπος δημιουργείται με προοπτική να «χωρέσει» όλο τον Θεό! Χάνεται η προοπτική λόγω της αμαρτίας – η αμαρτία σμικρύνει και συρρικνώνει τον άνθρωπο μέχρις εξαντλήσεως και εξουδενώσεώς του – αλλά την επαναποκτά με τον ερχομό του ενανθρωπήσαντος Θεού. Ο Ιησούς Χριστός ανοίγει και πάλι τη χαμένη προοπτική και έτσι ο πιστός πια άνθρωπος, ενσωματωμένος στον Χριστό, «πλατύνεται» μέχρι απειρίας: ο άνθρωπος όπως είπαμε χωράει τον Θεό και κατ’ επέκταση όλους τους συνανθρώπους του! Ο κάθε άνθρωπος, εν Χριστώ μπορεί να γίνει ένας άλλος Χριστός. Γι’ αυτό και η πλάτυνσή του αυτή τον καθιστά «στόμα Χριστού» με λόγο αιώνιο! Η Παναγία Μητέρα του Κυρίου ως «πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν» δακτυλοδεικτεί με τον πιο σαφή τρόπο το υπερφυές αυτό όριο!   

Ο όσιος Ισίδωρος μας άφησε περί τις δέκα χιλιάδες (δύο κατά πιο ακριβή έρευνα) επιστολές. Όπως κι αν έχει το πράγμα όμως, σημασία έχει το γεγονός ότι υπήρξε «ο πολυγραφότερος επιστολογράφος της αρχαίας Εκκλησίας» (Σ. Παπαδόπουλος).  Κι αυτό σημαίνει ότι μπορεί και καθοδηγεί και νουθετεί και πλουτίζει, πέραν εκείνων της εποχής του, και τους πιστούς όλων των εποχών. Οι επιστολές του είναι πράγματι ένας θησαυρός, που πολύ συχνά μάλιστα παραπέμπουν στον ατίμητο θησαυρό των κειμένων του αγίου Χρυσοστόμου, τον οποίο αγαπούσε υπερβαλλόντως και τον οποίο, γι’ αυτόν τον λόγο,  αξιοποίησε και στα δικά του γραπτά σε μεγάλο βαθμό. «Ὡς κάλαμος τοῦ ἁγίου Πνεύματος» ο άγιος Ισίδωρος έτσι, αποτελεί μία διαρκή πρόκληση και πρόσκληση για όλους εμάς, να έλθουμε μέσω των κειμένων του σε επαφή με το ίδιο το άγιο Πνεύμα, τη ζωντανή παρουσία του Θεού.

Γ. Μερικά μικρά κεφάλαιά του (η μορφή που αγαπούσε να γράφει) δείχνουν ανάγλυφα το «πολύτιμο κληροδότημά» του.

- «Τίποτε δεν είναι σπουδαιότερο για τον Θεό από την αγάπη. Λόγω της αγάπης αυτής έγινε άνθρωπος και υπήκοος μέχρι θανάτου. Γι’ αυτό άλλωστε και τους πρώτους που κάλεσε από τους μαθητές Του ήταν δύο αδέλφια: για να δείξει ευθύς εξαρχής ο πάνσοφος Σωτήρας ότι θέλει όλοι οι μαθητές Του να συνδέονται αδελφικά μεταξύ τους».

- «Αν και κρύβεις το έλλειμμα και την αδυναμία σου, όμως αυτό που φαίνεται είναι η υπερηφάνεια σου, καθώς αγωνίζεσαι υπερβολικά και για τη γενιά σου και για τη δύναμή σου και για την αξία σου. Ή λοιπόν απόκτησε ίδιο φρόνημα μ’ αυτό που είσαι πραγματικά, ή θα γίνεις περίγελως όλων».

- «Είναι βραχύβια όχι μόνο η νεότητα, αλλά και ολόκληρη η ζωή σου. Γιατί λοιπόν αμαρτάνεις αδιάκοπα, κατασκευάζοντας για τον εαυτό σου  μέσα σε λίγες ώρες την αιώνια κόλαση; Αφού μάθεις λοιπόν καλά ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι τα πράγματα της εδώ ζωής που στρέφονται και αλλάζουν διαρκώς, σπούδαζε να γίνεσαι γνωστός για τα ενάρετα έργα σου, τα οποία και εδώ (στον κόσμο αυτόν) επαινούνται, αλλά και οι μελλοντικοί τους μισθοί δεν χάνονται».