Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

εκ του ασφαλούς






Τους χειμώνες τους ντύναμε με ένα μαύρο ημίπαλτο που το λέγαμε μοντγκόμερι.  Ήταν ελαφρύ και είχε κάτι περίεργα κουμπιά σε σχήμα ελεφαντόδοντου που τα περνούσαμε μέσα από τις φαρδιές κουμπότρυπες και το κλείναμε ως επάνω,  να μην παίρνει αέρα ο λαιμός.  Τα κασκόλ έφταναν σχεδόν μέχρι το πάτωμα,  ήταν πλεχτά και τα περνούσαμε χαλαρά πίσω από το κεφάλι.
Στις χαμηλές θερμοκρασίες κρυώναμε,  όταν όμως χιόνιζε κρύο δε νιώθαμε.  Ήταν τόση η χαρά,  τόσο που το βλέπαμε να πέφτει,  όσο και όταν βγαίναμε στις πλατείες και ήταν στρωμένο σα λευκό χαλί.  Φορούσαμε γάντια και με τα χέρια μαζεύαμε μπάλες από αφράτο χιόνι,  και τις ρίχναμε στην παρέα,  η δική μου παρέα ήταν τότε η μικρή μου αδερφή,  και η μεγάλη μου ξαδέρφη.
Παρ'  όλο το νεαρό της ηλικίας μου,  είχα μυστική ζωή.
Νομίζω πως ο άνθρωπος,  είναι φτιαγμένος να στήνει φράχτες για να τους πηδάει.  Ένα χοπ και έξω.  Αυτό το έξω μπορεί να ήταν το οτιδήποτε,  τώρα πια μου φαίνεται πως δεν είχε σημασία.  Τότε,  ήταν η κοπάνα από τις καθιερωμένες ώρες του σχολείου.  Το άν περνούσες ή όχι καλά δεν είχε σημασία.  Και όταν λέω ''καλά''  εννοώ αν έκανες κάτι άλλο που να είχε πραγματικό ενδιαφέρον.  Ποτέ δε συνέβαινε αυτό.  Αλλά είχες πηδήξει τον δικό σου φράχτη κι αυτό από μόνο του ήταν μια μικρή επανάσταση.
Επαναστάσεις δεν ζήσαμε.  Αλλά τις παρακολουθήσαμε στις κινηματογραφικές ταινίες.  Τις καταβροχθήσαμε όλες αχόρταγα χωρίς κανένα κίνδυνο τραυματισμού,  ή έστω κάποιας άμυαλης μετατόπισης.  Τις νιώσαμε κατά εκατοντάδες στο πετσί μας,  καθισμένοι σε βυσσινιά καθίσματα τρώγοντας σοκολάτες γεμισμένες με κρέμα φράουλα.  Είπαμε πολλά ''ναι'',  είπαμε ακόμη πιο πολλά ''όχι'',  όλα εκ του ασφαλούς.
Από μια ηλικία και μετά φοβάμαι πως η λέξη ''ασφάλεια'',  αποκτά μια άλλου είδους έννοια.

με το φεγγαρι αγκαλια

Ταξίδι στη βροχή


Στίχοι/Μουσική : Τάκης Σωτηρχέλλης

Όνειρο κι αυτό
σ' αγγίζω και σε χάνω
μάτια μου γλυκά μου
αχ πόσο σ' αγαπώ

Ένα σου φιλί
θέλω να χορτάσω
αχ να το κρατήσω
για πάντα φυλακτό

Βγαίνω στη βροχή
μόνο αυτή σου μοιάζει
μάνα που αγκαλιάζει
ό,τι όμορφο ξεχνώ

Έφερα κρασί
αντάμα να το πιούμε
που φεύγεις να τα πούμε
για ύστερη φορά

Και σου τραγουδώ
δεν μπορώ να κλάψω
μέσα απ' το τραγούδι
βρίσκω ό,τι αγαπώ

ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΚΡΙΤΙΚΗΣ;


Ι

ΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν  Πειραιεί  τη 16η Ιανουαρίου 2017 .

          Είναι όντως πολύ ανησυχητικό το φαινόμενο του επισκοποκεντρισμού στις μέρες μας, το οποίο, βεβαίως, δεν έχει σχέση με την περί επισκοπικής διακονίας ορθόδοξη παράδοση της Εκκλησίας μας. Κι’ αυτό διότι εισέβαλλε στην Εκκλησία μας, ως νοοτροπία, η ιεροκρατία του αιρετικού παπισμού, η οποία απορρέει από την απόλυτη «θεϊκή» εξουσία του «Πάπα», ο οποίος «αντιπροσωπεύει» το Χριστό στη γη, ως «Vicarious Christi» και κυβερνά την «εκκλησία», με βοηθούς του τους «κληρικούς» του. Εκκλησία για τον παπισμό δεν είναι το Σώμα του Χριστού, αλλά το ορατό κυβερνητικό σχήμα (πάπας – κληρικοί).

 Ο κυβερνώμενος λαός δεν είναι το ένα σώμα του Χριστού, αλλά κάτι διαφορετικό από τους κληρικούς, γι’ αυτό και του αποστέρησαν να κοινωνεί από το Αίμα του Χριστού, από το οποίο κοινωνούν μόνο οι «κληρικοί». Αυτή η αντιχριστιανική νοοτροπία και πρακτική πέρασε δυστυχώς και στον ορθόδοξο χώρο μας από τη μακροχρόνια δράση των αιρετικών δυτικών (μισιοναρίων) και την συναναστροφή των ορθοδόξων κληρικών και λαϊκών θεολόγων με αυτούς, σπουδάζοντας στα δυτικά πανεπιστήμια. Δεν είναι τυχαίο πως μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, λέγοντας Εκκλησία, εννοεί την Ιεραρχία!
          Θυμίζουμε εδώ στους αναγνώστες μας τις συνταρακτικές αποκαλύψεις που έκανε ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ο μέγιστος των ορθοδόξων θεολόγων του περασμένου αιώνα, ο οποίος απέδειξε επιστημονικά την εκτόπιση της ορθοδόξου πίστεως στη Δύση και την επιβολή της φράγκικης παγανιστικής και αιρετικής παράδοσης σε αυτή, μετά τον 9ο αιώνα. Ως απότοκο της φεουδαρχίας των Φράγκων, οι κληρικοί θεωρήθηκαν εξουσιαστές και αποτέλεσαν ειδική τάξη στο εκκλησιαστικό σώμα, όπως οι πολιτικοί ηγεμόνες, οι οποίοι κυβερνούσαν «ελέω Θεού», χωρίς αμφισβήτηση από τους κυβερνώμενους.  Φθάνει να μελετήσουμε τους αγώνες των ορθοδόξων παπών αυτή την περίοδο, για να αναχαιτίσουν τον παποκαισαρισμό και την ιεροκρατία, η οποία είχε επικρατήσει στην φραγκοκρατούμενη (από τον 6ο αιώνα) βόρεια και κεντρική Ευρώπη.
        Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο άρθρο του αγωνιστή θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους στο ιστολόγιο «ΑΚΤΙΝΕΣ», με τίτλο: «ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΑΣΧΕΤΑ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ». Πρόκειται για φράση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού (Κύπρου) κ. Αθανασίου, την οποία είπε, μεταξύ άλλων, πριν από καιρό σε σύναξη στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας, θέλοντας να υπερασπίσει τις επιλογές των Επισκόπων, οποίοι έλαβαν μέρος στη «Σύνοδο» της Κρήτης, το περασμένο καλοκαίρι.
       Θεωρούμε ότι οι απόψεις του Σεβασμιωτάτου κ. Αθανασίου, υπήρξαν άστοχες και απέχουν από την ορθόδοξη παράδοσή μας. Βεβαίως ο κ. Β. Χαραλάμπους έδωσε, νομίζουμε, αποστομωτική απάντηση. Εμείς θεωρήσαμε καθήκον μας να δώσουμε και τη δική μας απάντηση. Διότι θεωρούμε κεφαλαιώδους σημασίας γεγονός την αποκάθαρση της Εκκλησίας του Χριστού από κάθε κακόδοξη επίδραση, επειδή αυτές ασκούν καταλυτική δράση στην πνευματική πορεία των πιστών μας και έχουν σοβαρές συνέπειες στη σωτηρία τους. Εν προκειμένω, η νοοτροπία της ιεροκρατίας και της απόλυτης επισκοπικής εξουσίας υποβιβάζει το λαϊκό στοιχείο, από ισότιμο μέλος της Εκκλησίας, σε άβουλο  οπαδό, σε ουραγό, χωρίς λόγο και συμμετοχή στο εκκλησιαστικό σώμα.
       Το αξίωμα του Επισκόπου στην Εκκλησία, δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε εξουσία, αλλά διακονία του λαού του Θεού «Το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την Εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού» (Πραξ.20,28). Η λέξη «ποιμαίνειν» δε σημαίνει «εξουσιάζειν», αλλά διακονείν. Ο Επίσκοπος δεν εκπροσωπεί το Χριστό, όπως δοξάζει ο αιρετικός παπισμός, διότι ο Χριστός δεν απουσιάζει και είναι αιωνίως παρών στην Εκκλησία Του (Ματθ.28,20),
αλλά αυτός ίσταται «εις τόπον και τύπον» Εκείνου (άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος), είναι η ορατή παρουσία Του και όχι η «αντιπροσωπεία» Του. Η Εκκλησία μας χρησιμοποίησε και συνεχίζει να χρησιμοποιεί τον όρο «χειροτονία» στην ιερουργία του μυστηρίου της αρχιεροσύνης, το οποίο σημαίνει την ανάταση της χειρός (χείρα τείνω), ενώ η επίθεση των χειρών ονομάζεται χειροθεσία. Με την πρακτική της χειροτονίας (ανάταση χειρός) έχουμε την ανάδειξη του Επισκόπου, με την ψήφο του λαού του Θεού, με σκοπό τη διακονία του από αυτόν. Ο λαός, που τον ανάδειξε, έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να τον ελέγχει και αν διαπιστώσει ότι δεν τον ικανοποιεί η διακονία του, να τον απομακρύνει. Αυτή βεβαίως η εξουσία δόθηκε, για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους στην Σύνοδο των Επισκόπων, η οποία χειροτονεί (εκλέγει), χειροθετεί και ελέγχει τον κάθε Επίσκοπο, κατ’ εντολήν πάντα του λαού του Θεού (κλήρου και λαού).
         Ο κάθε Επίσκοπος είναι ο φορέας της θείας χάριτος (χάρισμα της ιεροσύνης), αλλά αυτό το χάρισμα έχει ισχύ και λειτουργία όταν αυτός εκφράζει την εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος της Επισκοπής του, της τοπικής του Εκκλησίας, στην οποία είναι η φανέρωση ολοκλήρου της Εκκλησίας. Συμμετέχοντας στα συνοδικά όργανα της Εκκλησίας (Τοπική, Επαρχιακή, Οικουμενική) μεταφέρει σε αυτή την αγιοπνευματική εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος της Επισκοπής του και μόνο τότε ορθοδοξεί όταν εκφράζει επακριβώς αυτή την εμπειρία. Η συνοδική λειτουργία δεν είναι τίποτε άλλο από την συνισταμένη των εμπειριών των τοπικών εκκλησιών, τις οποίες μεταφέρουν οι Επίσκοποι σε αυτή. Σε αυτή έγκειται και το αλάθητο των αποφάσεών της και όχι στην πολυμάθεια κάποιων Επισκόπων, όταν αυτή αυτονομείται. Όταν οι Επίσκοποι δεν εκφράζουν την εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος και στηρίζονται σε δικές τους υποκειμενικότητες και συχνά ιδεοληψίες, τότε η συνοδική λειτουργία παρεκκλίνει και συχνά φτάνει σε ακραίες καταστάσεις (π. χ. ληστρικές Συνόδους, βλέπε ψευδοσύνοδος Φεράρας Φλωρεντίας). Αυτή είναι η ορθόδοξη περί επισκοπικής διακονίας και συνοδικότητας διδασκαλία.  
       Η φράση του Σεβασμιωτάτου κ. Αθανασίου: «Το ζητούμενο είναι να στηρίζεις τους επισκόπους, ασχέτως με το τι θα κάνουν αυτοί», πόρρω απέχει από την ορθόδοξη παράδοση και δυστυχώς απηχεί ξεκάθαρα την παπική ιεροκρατία. Ίσως θα έπρεπε ο Σεβασμιώτατος να είχε μελετήσει την εκκλησιαστική ιστορία, πριν διατυπώσει αυτή την αντορθόδοξη θέση, για να διαπιστώσει πως ουδέποτε υπήρξε εποχή που οι Επίσκοποι «έκαναν ό, τι ήθελαν», χωρίς να τους ελέγχει το εκκλησιαστικό πλήρωμα. Απλοί κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, όταν διαπίστωναν ότι ο Επίσκοπός τους, ή ακόμα και Σύνοδοι Επισκόπων, παρέκκλιναν από την πίστη, ασκούσαν δριμύ έλεγχο. Χάρις σε αυτή την πρακτική διασώθηκε η σώζουσα ορθόδοξη πίστη μας. Έστω για παράδειγμα ο έλεγχος και η αποδοκιμασία του συνόλου σχεδόν των Επισκόπων, που έλαβαν μέρος στην ψευδοσύνοδο της Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439) και είχαν υπογράψει τον εξουνιτισμό της Εκκλησίας, ο πιστός λαός τους αποδοκίμασε και τους ανάγκασε να μετανοήσουν, φωνάζοντας από τα πλοία «η γλώσσα μας που είπε το ναι ας ξεριζωθεί. Το χέρι μας που υπέγραψε ας κοπεί»! Αν σκεπτόταν ο ορθόδοξος λαός όπως ο Σεβασμιώτατος κ. Αθανάσιος και ίσχυαν οι θέσεις του, δηλαδή αν ο λαός έπρεπε άκριτα να δεχτεί αυτό που «έκαμαν αυτοί», σήμερα δεν θα υπήρχε Ορθοδοξία, αλλά ένα ορθοδοξοφανές μόρφωμα και ο ίδιος θα ήταν (αν ήταν) ένας ουνίτης «επίσκοπος»!
      Ίσως ακόμη δεν έλαβε υπόψη του την σημαντική συνοδική απόφαση της Συνόδου των Πατριαρχών του 1848, σύμφωνα με την οποία «… παρ’ ημίν ούτε Πατριάρχαι, ούτε Σύνοδοι εδυνήθησαν ποτέ εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού».
      Ο Σεβασμιώτατος, για να δώσει έμφαση στα λεγόμενά του, είπε και το εξής απαράδεκτο:  «Όσοι κατακρίνουν τις πράξεις των Πατριαρχών και Επισκόπων, όσοι στηλιτεύουν και καταδικάζουν τις πράξεις τους, αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία»! Δηλαδή, όλοι όσοι, στη δισχιλιόχρονη εκκλησιαστική μας ιστορία, στηλίτευσαν κακοδοξίες και αντορθόδοξες πρακτικές Επισκόπων δεν αγαπούσαν την Εκκλησία και αντίθετα την αγαπούσαν όσοι ανέχονταν τις αιρέσεις μιας πλειάδας αιρετικών Επισκόπων; Λησμονεί ίσως πως οι μεγαλύτερες αιρέσεις είχαν διατυπωθεί (και) από Επισκόπους (Νεστόριος, Διόσκουρος, Σεβήρος, κλπ); Ο Μέγας Αθανάσιος, ο πρόμαχος της Ορθοδοξίας, ο οποίος φέρει ο Σεβασμιώτατος και το τίμιο όνομά του, όταν στηλίτευε τους αρειανούς επισκόπους, δεν αγαπούσε την Εκκλησία; Όσοι σήμερα στηλιτεύουν τα απαράδεκτα οικουμενιστικά ανοίγματα, δεν αγαπούν την Εκκλησία; Σοβαρολογείτε Σεβασμιώτατε;
       Αλλά ο Σεβασμιώτατος έφτασε και σε άλλες ακρότητες. Είπε το εξής παράδοξο: «αν κάποιοι επίσκοποι συλλειτουργήσουν με αιρετικούς ή κοινωνήσουν αιρετικούς, δεν βλάπτουν την Εκκλησία αλλά μόνον τον εαυτό τους»!  Ρωτάμε τον Σεβασμιώτατο: Οι Επίσκοποι λειτουργούν, όταν λειτουργούν, για τον εαυτό τους, ή για το λαό του Θεού; Από πότε έχουν αυτονομηθεί οι Επίσκοποι από το πλήρωμα; Αυτό δεν είναι μια κατάφορη διείσδυση της δυτικής αιρετικής ιεροκρατίας στην Εκκλησία μας; Δεν καταπατούν τους Ιερούς Κανόνες, οι οποίοι απαγορεύουν τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς; Δεν δίνουν το κακό παράδειγμα και αμβλύνουν σιγά – σιγά το ορθόδοξο αισθητήριο του ορθοδόξου πληρώματος; Προφανώς ο Σεβασμιώτατος εννοεί ότι με την πράξη τους αυτή θα δώσουν λόγο στο Θεό εν ημέρα κρίσεως, αλλά η προσωπική κρίση είναι άλλο πράγμα από τον επιβεβλημένο έλεγχο του εκκλησιαστικού σώματος.
       Κλείνοντας την ανακοίνωσή μας θέλουμε να εκφράσουμε την πικρία μας για τα λεγόμενα του Σεβασμιωτάτου, τον οποίο κατά τα άλλα αγαπούμε, τιμούμε και υποληπτόμαστε, διότι τον θεωρούμε παραδοσιακό εκκλησιαστικό άνδρα. Δεν γνωρίζουμε αν έχει ανασκευάσει τις θέσεις του αυτές. Αν δεν το έχει κάνει, τον παρακαλούμε, με σεβασμό και άδολη αγάπη να το κάνει, διότι έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις στο διαδίκτυο και προκαλούν σφοδρό σκανδαλισμό των πιστών, αφού,  προφανώς, χωρίς να το θέλει, παρουσίασε παπικές κακοδοξίες ως ορθόδοξες! Οι δημόσιες τοποθετήσεις μας έχουν κόστος, διότι τα δημοσίως λεγόμενα, δημοσίως πρέπει να ελέγχονται. Όλοι μας είναι δυνατόν να κάνουμε λάθη, σημασία έχει να τα διορθώνουμε. Η αναγνώριση των λαθών μας, η ταπείνωση και η διόρθωσή μας είναι ηρωισμός και πράξη θεάρεστη!    

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Αφιέρωμα στη Μονή Βατοπαιδίου

Ένα γράμμα στον Γληόρη Αυξεντίου: Εσύ πέθανες για την Κύπρο, τώρα συζητούν να την μοιράσουν

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης στα αποκαλυπτήρια προτομής του ήρωα της ΕΟΚΑ 1955-1959 Γρηγόρη Αυξεντίου στο Πλατύ Αγλαντζιάς. Φωτογραφία ΣΤ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ 
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης στα αποκαλυπτήρια προτομής του ήρωα της ΕΟΚΑ 1955-1959 Γρηγόρη Αυξεντίου στο Πλατύ Αγλαντζιάς. Φωτογραφία ΣΤ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

της Μαρίας Ιωάννου από την Λεμεσό:
Γράμμα στον Γληόρη (Αυξεντίου)…
Γληόρη, οι Τούρκοι χθες μας έδωσαν χάρτη. Τι χάρτη; Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω! Τι να σου πω και πως να σου εξηγήσω! Έγιναν πολλά… πάρα πολλά από τότε. Καταρχάς να σου πω ότι δεν...
καταφέραμε να ενώσουμε την Κύπρο με την Ελλάδα. Όχι μόνο δεν τα καταφέραμε αλλά, μας πήραν και τη μισή το 1974 … Νιώθω ντροπή που στα λέω όμως, αυτή είναι η αλήθεια. Η Ένωση για την οποία κάηκες ζωντανός στον Μαχαιρά,  δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Το 1960 μας επέβαλαν ένα κράτος, την Κυπριακή Δημοκρατία. Έχουμε και σημαία δική μας Γληόρη.
Δεν ξεχάσαμε όμως την γαλανόλευκη. Όχι όλοι τουλάχιστον, αν αυτό σου είναι παρήγορο. Εσύ μόνο αυτή γνωρίζεις. Γι’ αυτήν τη σημαία έγινες ολοκαύτωμα. Για να καταλάβεις το κατάντημα μας, κάποιοι μας αποκαλούν φασίστες επειδή αγαπούμε και την Ελληνική σημαία. Γι’ αυτό σου λέω … άλλαξαν πολύ τα πράγματα. Έγιναν πολλά Γληόρη. Δικοινοτικές φασαρίες, πραξικόπημα, εισβολή από την Τουρκία το 1974. Από τότε η Τουρκία κατέχει το 37% του εδάφους της Κύπρου. Η αγαπημένη σου Λύση, βρίσκεται και αυτή υπό Τουρκική κατοχή. Δεν το πιστεύεις ε;
Από το 1974 μέχρι το 2003 κανένας δεν μπορούσε να πάει στα κατεχόμενα. Έτσι τα λέμε, κατεχόμενα. Άγνωστη για σένα και αυτή η λέξη. Θα διαβάσεις πολλές τέτοιες … Το 2003 άνοιξαν τα οδοφράγματα. Για να καταλάβεις το κατάντημα μας, όποιος θέλει να πάει στην Κερύνεια π.χ,  θα πρέπει να δείξει διαβατήριο ή ταυτότητα στον Τούρκο! Τώρα διεξάγονται συνομιλίες στη Γενεύη. Γι’ αυτό σου είπα για χάρτη στην αρχή. Οι Τούρκοι μας έδωσαν χάρτη που αποτυπώνει ποιά εδάφη θα μας επιστρέψουν!
Δεν ξέρω αν θα επιστραφεί και η Λύση. Μπορεί … Η Κύπρος έχει γίνει ένα τεράστιο οικόπεδο Γληόρη και προσπαθούμε με τους Τούρκους να συμφωνήσουμε για το ποιός θα πάρει το ένα κομμάτι και ποιος το άλλο. Να σου πω για εκ περιτροπής προεδρία; Εγγυήσεις και ασφάλεια; Ακτογραμμές; Άσε καλύτερα … Ήδη σου είπα πολλά και κατάλαβες. Δεν ξέρω πως νιώθεις. Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι. Ίσως να μας φτύνεις που φανήκαμε ανάξιοι να συνεχίσουμε τον αγώνα σου … τον αγώνα σας! Οι αγώνες τώρα Γληόρη, δεν γίνονται μέσα σε κρησφύγετα και πάνω σε βουνά. Γίνονται μέσα σε θερμαινόμενες αίθουσες πολυτελείας, μέσω Facebook,  Twitter και internet. Σου το έχω πει. Άγνωστες λέξεις. Έχουν περάσει τόσα χρόνια, τι περίμενες; Να μέναμε στάσιμοι;
Έχουμε γίνει “μοντέρνοι” … Αμερικανάκια. Σκατά στα μούτρα μας; Σωστά  … Τώρα περιμένουμε με αγωνία το αποτέλεσμα της Γενεύης Γληόρη. Ο Πρόεδρος της Κ.Δ (που σου είπα πριν) προσπαθεί για το καλύτερο αποτέλεσμα για την Κύπρο μας. Για το καλύτερο αποτέλεσμα υπό τις περιστάσεις εννοείται. Μην περιμένεις πολλά πολλά Γληόρη. Ούτε εσύ, ούτε οι υπόλοιποι που δώσατε τη ζωή σας γι’ αυτόν τον τόπο. Που πεθάνετε για την Κύπρο μας, την Ελλάδα μας, για την Ένωση! Απλά, προσευχηθείτε για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Τίποτα άλλο.
Υ.Γ : ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΠΡΟΕΔΡΕ
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΗ αφού ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΝΑ ΜΕΛΩΠΟΙΗΣΩ ΤΟΝ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ,
ΑΝΤΩΝΟΥΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ.
Στο κρεβάτι του ΓΡΗΓΟΡΗ κοιμόταν ο πατέρας μου όταν αυτος έλειπε, αφου στην Λυση δούλευε απο 12 χρονων και τον μεγάλωνε η κ. ΑΝΤΩΝΟΥ.
ΞΥΠΝΑ ΓΛΗΟΡΗ…
ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΞΥΠΝΑ!
Και ξύπνα μας και μας  που μάλλον κοιμόμαστε ακόμα τον ύπνο του δικαίου.

Ανεμομαζώματα και ανεμοσκορπίσματα!

Ο στόχος είναι διπλός. 
1. Η σταδιακή κατάλυση όλων των εργατικών δικαιωμάτων 
και 2. Η αποχριστιανοποίηση της χώρας. 

Αν είστε άθεοι κρατήστε το πρώτο. 
Αν είστε χριστιανοί κρατήστε το δεύτερο. 
Αν είστε πραγματικά ανοιχτά μυαλά, τότε κρατήστε και τα δύο. 
Η κατάλυση της Κυριακάτικης αργίας, θα έπρεπε να συσπειρώνει στην από κοινού αντίδραση χριστιανών και κομμουνιστών ταυτόχρονα, έστω και για διαφορετικούς λόγους.

Ανεμομαζώματα και ανεμοσκορπίσματα! Κυριακή σήμερα και είναι ανοιχτά τα καταστήματα. Δεν είναι σχόλη σήμερα, αλλά μια κανονική εργάσιμη ημέρα. Έχασε και η εβδομάδα τη σημασία της, ίσιωμα έγινε ο χρόνος και ο ρυθμός της ζωής μας. Καμία διάκριση, καμία διαφορά. Όλα για τον εργοδότη και τίποτα για τον εργαζόμενο που καλείται να εργάζεται πλέον όλες τις ημέρες για ψίχουλα και με την ευλογία μιας "αριστερής" κυβέρνησης!

 Δεν είναι, όμως, τα οικονομικά ψίχουλα η ουσία, ούτε καν η τόνωση μιας ήδη κατεστραμμένης αγοράς που προσπαθεί με λάθος τρόπο να πιαστεί από τα μαλλιά της, ενώ πνίγεται από την οικονομική ασφυξία. Τι θα προσφέρει η κατάλυση της Κυριακάτικης αργίας στην οικονομία, ή στην κοινωνία; 
Τίποτα θετικό! Μόνο αρνητικά! Θα διαλύσει οικογένειες, θα αποξενώσει ανθρώπους, θα καταθλίψει και θα εξοντώσει εργαζόμενους. Με οικονομικό όφελος μηδέν, διότι δεν είναι ο χρόνος που λείπει από κάποιον που θέλει να ψωνίσει, όπως ισχυρίζεται προσχηματικά η αντίχριστη πολιτική μας τάξη. Αυτά που λείπουν είναι τα χρήματα.
Όλοι βλέπουν το τυρί, αλλά όχι την φάκα. Ο στόχος είναι διπλός. 1. Η σταδιακή κατάλυση όλων των εργατικών δικαιωμάτων και 2. Η αποχριστιανοποίηση της χώρας. Αν είστε άθεοι κρατήστε το πρώτο. Αν είστε χριστιανοί κρατήστε το δεύτερο. Αν είστε πραγματικά ανοιχτά μυαλά, τότε κρατήστε και τα δύο. Η κατάλυση της Κυριακάτικης αργίας, θα έπρεπε να συσπειρώνει στην από κοινού αντίδραση χριστιανών και κομμουνιστών ταυτόχρονα, έστω και για διαφορετικούς λόγους.
Όσο για εσένα, που θα πας σήμερα να ψωνίσεις (μιας και διαθέτεις παραδάκι), διότι δήθεν δεν πρόλαβες να πας τις καθημερινές, είσαι σε θέση να βγεις για λίγο από το άτομο σου και από τον φιλοτομαρισμό σου και να σκεφτείς, ότι έτσι γίνεσαι ο δεσμώτης του εργαζόμενου συμπατριώτη σου; Στο όνομα του δικού σου "δικαιώματος" καταπατάς το δικαίωμα το δικό του να χαρεί την Κυριακή του. Εσένα έβαλαν μπροστά οι προύχοντες για να τον κτυπήσεις. Αλλά μη νομίζεις, ότι εσύ θα τη γλιτώσεις και πως αυτό αφορά μόνο τους άλλους Θα έρθει και η σειρά σου. Όσο για εσένα, που θα ανοίξεις το μαγαζί σου σήμερα, αντί να αντισταθείς στις σειρήνες του κέρδους, έχεις μεταβληθεί σε Εβραίο χωρίς να το καταλάβεις και αρνείσαι το βάπτισμα σου. Αλλά και άθεος να είσαι αρνείσαι τον συνάνθρωπο σου. Πού πιστεύεις λοιπόν; 


Αν οι 6 ημέρες της εβδομάδας δεν ωφέλησαν τις εισπράξεις σου, θα σωθείς νομίζεις με την έβδομη; Θα καταστραφείς φίλε, είναι απλό. Θα σου τα φάνε οι γιατροί. Θα στα πει καλύτερα ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, εφόσον οι ίδιοι είναι τότε και τώρα οι υποκινητές."Εκείνο το κέρδος οπού γίνεται την Κυριακήν είναι αφωρισμένο και κατηραμένο, και βάνετε φωτιά και κατάρα εις το σπίτι σας και όχι ευλογίαν. Και ή σε θανατώνει ο Κύριος παράκαιρα, ή την γυναίκα σου, ή το παιδί σου, ή το ζώον σου ψοφά, ή άλλον κακόν σου κάμνει. Την φυλάγετε την Κυριακήν ; Αν είσθε χριστιανοί, να την φυλάγετε."

Αντισταθείτε φίλοι μου. Μην πηγαίνετε για ψώνια τις Κυριακές και μην ανοίγετε τα καταστήματα σας!


Γ.Γ.Γ.
μας τόστειλε το mail

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017


Ο πόνος στέλνεται από τον ουρανό για τη σωτηρία, για δοκιμασία, για τη συγχώρηση αμαρτιών και για πνευματική πρόοδο.
Μόνο να τον δεχόμαστε με ευχαριστία, σαν από το χέρι του Θεού, όπως λέει και ο προφήτης Δαβίδ: «Η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αύται με παρεκάλεσαν» (Ψαλ. 22, 5). Επομένως η ράβδος και η βακτηρία του πόνου παρηγορεί τους καλούς και τους πιστούς, τους δίνει πρόοδο στις καλές πράξεις, τους καθαρίζει από αμαρτίες και τους κάνει άξιους μεγαλύτερου στεφανιού και ανταμοιβής στον ουρανό. Και για τους κακούς, η ράβδος του πόνου είναι κάλεσμα προς μετάνοια, είναι τιμωρία αντί τιμωρίας και χαλινάρι, διότι δεν θέλουν να πλησιάσουν τον Κύριο.(Ψαλ. 31, 10).

 
Γέροντας Κλεόπα Ηλίε

Στάρετς Ζηνόβιος - Στη χαρά και στη λύπη δόξα τω Θεώ!


Περιγραφή

 Ο στάρετς Ζηνόβιος είναι μία μεγάλη πνευματική μορφή του 20ου αιώνα που απο το 2010 συγκαταλέγεται ανάμεσα στους αγίους της σκήτης του Γκλινσκ. Η σκήτη ή έρημος του Γκλινσκ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά κέντρα του 20ου αιώνα ανάμεσα στην Ουκρανία και στη Ρωσία. Ο στάρετς Ζηνόβιος παρά το γεγονός ότι ήταν ολιγογράμματος και ρώσος στην καταγωγή εκλέχθηκε από την εκκλησία της Γεωργίας μητροπολίτης και διακόνησε τον λαό της πολύπαθης αυτής χώρας με μεγάλη αυταπάρνηση. Ο συγγραφέας του βιβλίου Ζηνόβιος Τσεσνοκώφ εμπνεύστηκε την αγάπη και το ενδιαφέρον για τον στάρετς Ζηνόβιο από τον πατέρα του πρωτοπρεσβυτερο Αλέξανδρο Τσεσνοκόφ, ο οποίος έζησε κοντά του. Με ιδιαίτερη επιμέλεια και συστηματική έρευνα συγκέντρωσε και μας παραδίδει μαρτυρίες από όσους γνώρισαν τον στάρετς Ζηνόβιο. Για το έργο του τιμήθηκε το 2015 με το πανρωσικό βιβλιο ορθόδοξης γραμματείας. Ο στάρετς Ζηνόβιος (μητροπολίτης Σεραφείμ) έζησε πολύπαθη ζωή σε μια περίοδο εξαιρετικά δύσκολη για τις εκκλησίες της Σοβιετικής Ένωσης. Ο ίδιος έζησε εξόριστος επί πέντε χρόνια. Όμως, ακόμη και τα πιο δύσκολα γεγονότα της ζωής του τα αφηγείτο με ιλαρή διάθεση, προς οικοδομήν των άλλων. Ποτέ κανέναν δεν κατηγορούσε και κανέναν δεν επέπληττε. Ό,τι και να του συνέβαινε έλεγε: Είναι Πρόνοια του Θεού. Με το παράδειγμα της ζωής του δίδασκε στους ανθρώπους τα καλά έργα και για όλα προσέφερε αίνο στον Θεό, όπως ο στάρετς στο λαϊκό τραγούδι: Ζούσε κάποτε μακριά στάρετς έμπειρος, σοφός, που όλο διαλαλούσε: Δόξα τω Θεώ στη λύπη, στη χαρά! Δόξα τω Θεώ για όλα! Δόξα τω Θεώ για όλα! Δόξα τω Θεώ στη λύπη, στη χαρά!....
 

Στο αρχαίο μοναστήρι του Οσίου Παύλου του Θηβαίου

Ο Αγίο Παύλος ο Θηβαίος ανηκε σε πλούσια οικογένεια της Κάτω Θηβαίδας της Αιγύπτου. 
Όταν ο Δέκιος (249-251) κήρυξε τον τρομερό διωγμό κατά των χριστιανών, ο Παύλος, μόλις 15 χρονών, χάνει τους γονείς του. Με εσωτερική παρακίνηση του Άγιου Πνεύματος (κατ' άλλους φοβούμενος μη παραδοθεί στους διώκτες των χριστιανών από τον έπ' αδελφή γαμπρό του, που του ζητούσε την περιουσία) φεύγει και ζητά καταφυγή σωτηρίας στην έρημο.
Εκεί, μέσα στην ησυχία της φύσης, βρήκε καιρό για συστηματική μελέτη και προσευχή. Προχωρώντας πάντοτε πιο βαθιά, συν τω χρόνω ξεπέρασε τον φόβο του κι αντί να φοβάται τους διώκτες, έφτασε να επιθυμεί τη μοναχική ζωή.
Αποτέλεσμα εικόνας για монастырь святого павла фивейского
 Όταν πέρασε ο διωγμός του Δεκίου και επανήλθε η γαλήνη, ο Παύλος εξακολουθεί να μένει στην έρημο και, μάλιστα, αποφασίζει να μείνει μόνιμα. Προσεγγίζει λοιπόν κάποιο σπήλαιο, το βαθύτερο στην έρημο, στο οποίο πέρασε με ειρήνη όλον τον χρόνο της ζωής του, που υπήρξε μακρύς, και εξεδήμησε προς τον Κύριο με αταραξία παθών.
Αποτέλεσμα εικόνας για монастырь святого павла фивейского
Εδώ ιδρύθηκε ένα μοναστήρι (wikipedia) που μέχρι σήμερα τιμάται στο όνομα του Οσίου Παύλου του Θηβαίου.
Οι μουσουλμάνοι βεδουίνοι το ονομάζουν Deir Anba Bula,και ευλαβούνται πολύ αυτό το μέρος .Όταν αρρωστήσουν τα παιδιά  τους,οι καμήλες τους και τα άλογά τους,εδώ τα φέρνουν.Δεν φεύγουν ποτέ απαρηγόρητοι.
 Σήμερα το μοναστήρι ανήκει στους Κόπτες.Είναι όμως κοινός τόπος προσευχής των Ορθοδόξων,των Κοπτών και των Μουσουλμάνων.Η παλαιότερη από τις τρεις εκκλησίες(οι άλλες δύο είναι αφιερώμενες στους Άγιο Μεκούριο και Αρχάγγελο Μιχαήλ) είναι χτισμένη στο σπήλαιο που ασκήτεψε ο Όσιος Παύλος.
Αποτέλεσμα εικόνας για Mănăstirea sfantului pavel tebeul
Τα λείψανά του βρίσκονται σ'έναν μαρμάρινο τάφο στο κέντρο της εκκλησίας όπου τελούνται πολλά θαύματα .
πηγή

Οι Λαθρό έκαιγαν τους τους καταυλισμούς και τώρα κλαίγονται που μένουν σε σκηνές...

Βοτανικὸς Ἑάλω ἐκ τῶν …ἔσω!!!


Στὸν Βοτανικὸ κάποιοι συνειδητοποιημένοι Ἕλληνες ἅναψαν τὴν φλόγα τῆς ἐπαναστάσεως, τὴν προστάτευαν καὶ τὴν ἔτρεφαν μὲ αὐτοθυσία ἐπὶ 117 ἡμέρες καὶ νύκτες, γιὰ νὰ τὴν κάνουν πυρά, ποὺ θὰ βαπτίση τὶς ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων καὶ θὰ ξυπνήση μέσα τους τὸ πολυπόθητο ὄνειρο τῆς ἐλευθερίας.
Ὁ σκοπὸς ἕνας: ἑνωμένοι ὅλοι νὰ πολεμήσουν τὴν ἀπογύμνωση τῆς ἐθνικῆς ταὐτότητος καὶ τὸ ξεπούλημα Θεοῦ καὶ Πατρίδος, πρὶν ἡ κατάστασις γίνῃ μὴ ἀναστρέψιμος.
Ἦσαν ἕτοιμοι (ὅλοι αὐτοί) νὰ ἀπωθήσουν μὲ κάθε κόστος τὴν ὁποίαν παρέμβαση τοῦ κράτους – παρακράτους, τῶν ἀναρχικῶν καὶ ἄλλων πουλημένων – ἐξαγορασμένων.
Ἦσαν ἕτοιμοι ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ ἀπο-νενοημένον.

Δὲν ἐγνώριζαν ὅπως πὼς ὑπὸ τὴν σκιὰ τῆς γαλανόλευκης καὶ τὴν σκέπη τῆς Παναγίας τῆς Ἐλευθερωτρίας τελεῖτο προμελετημένο σχέδιο προβοκάτσια, ἀπὸ τὸν «στρατηγὸ τῆς ἧττης» καὶ τοὺς ἀκολούθους, σφετεριστὲς τοῦ ἀγῶνος γιὰ ἐλευθερία!
Οἱ ἐξελίξεις ἦσαν καταιγιστικές.
Ὁ ἀμετανόητος «στρατηγὸς ἐφιάλτης» παρέκλεινε τοῦ στόχου του.
Ὑπετάχθη στὰ θελήματα τῆς ἐξουσίας. Πιθανότατα νὰ εἶχε καὶ σχέσεις ἀπὸ παλαιότερα.
Κατέστη φερέφωνον, ὑποβολεὺς καὶ παραλήπτης.
Ὑπεβάθμισε καὶ γελοιοποίησε τὸ ἐγχείρημα τῆς ἀντιστάσεως.

Αὐτὸς ὁ χαρισματικὸς ἀπατεών, μὲ ἀπίστευτο βάρος εὐθύνης, ἀσέλγησε ἐπάνω στὸ ὄνειρο γιὰ ἐλεθερία, ἀν τὶ ὁλίγων ἀργυρίων.
Ἀπ΄ ὅ,τι φάνηκε ἐκμεταλλεύθηκε ἀκόμη καὶ τὴν μικρὴ συνδρομὴ πτωχῶν Ἑλλήνων, ποὺ συνεφώνησαν μὲ τὸ ὅλο ἐγχείρημα, λειτουργώντας ἔτσι ὡς ἀπογοητευτής, πιθανότατα κατόπιν ἐντολῶν «ἄνωθεν».
Ἔπρεπε  νὰ σχηματισθοῦν συνειρμοὶ ἀμφισβητήσεως στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ, γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὸ σθένος τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀντέδρασαν κατὰ τῆς βαρβάρου ἐκμουσουλμανοποιήσεως τῆς Πατρίδος μας, σύμφωνα μὲ τὰ κελεύσματα τοῦ ἐν Ἑλλάδι ὑποκαταστήματος τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων, ἀλλὰ καὶ νὰ βουλιάξῃ κάθε περιθώριο ἀντιστάσεως, τώρα καὶ στὸ μέλλον.

Τραγικὸς ἐπίλογος τῶν μεθοδεύσεων, ποὺ ἦταν ἡ διχοτόμησις τοῦ ἐθνικοπατριωτικοῦ ἀγῶνος, ὁ ὁποῖος ἀρχικῶς ἦταν ἀκομμάτιστος καὶ ἡνωμένος, ἀλλὰ καὶ ἡ πλήρης ἀνατροπὴ τοῦ ἀντικειμενικοῦ στόχου.
Νύκτα ἔδιωξε τοὺς πραγματικοὺς ἀγωνιστὲς τῆς ἀντιστάσεως, ποὺ δὲν ἐξυπηρετοῦσαν τὶς ἀνάγκες καὶ τὰ συμφέροντα τοῦ κόμματος «Λ.Ε.Υ.Κ.Ο.», τὸ ὁποῖον ὑπηρετοῦσε.
Γνωρίζοντας πὼς τὸ πρωΐ τῆς 4ης Νοεμβρίου θὰ ἐγίνετο παρέμβασις τῆς ἀστυνομίας, μὲ προσχήματα μοίρασε ἄδειες σὲ ὅσους ἤξερε πὼς εἶχαν τὸ αἷμα τους ἕτοιμο καὶ διαθέσιμο νὰ χυθῇ, γιὰ Θεὸ καὶ Πατρίδα!

Στελέχωσε πλήρως τὸ στρατόπεδον ἀπὸ ὅσους εἶχαν ἐκ τῶν προτέρων ἰδιοτελεῖς στόχους καί, ἴσως, μὲ κάποιους ποὺ ἁπλᾶ δὲν εἶχαν τὴν νόησή του, γιὰ τὸ τὶ πραγματικὰ συμβαίνει. Ὅλοι τους ὅμως ἦσαν μέλη τοῦ «Λ.Ε.Υ.Κ.Ο.».
Τρανὸ παράδειμα τῆς προδοσίας ὁ Ῥετζούλας Ἀνδρέας, ὑποτιθέμενος πρόεδρος τοῦ κόμματος, ὁ ὁποῖος μπῆκε στὸ στρατόπεδον τὰ ξημερώματα τῆς 4ης Νοεμβρίου, μὲ σκοπὸ νὰ ἀνοίξῃ τὴν χαλύβδινη πόρτα, νὰ συλληφθῇ μαζὺ μὲ τοὺς ὑπολοίπους, νὰ ἡρωοποιηθῇ καὶ νὰ διαφημίσῃ τὸ κόμμα του.
Ὁ σκοπὸς λοιπὸν ἦταν ἡ ὁμαλὴ καὶ ἀναίμακτος παράδοσις τοῦ χώρου, καθὼς καὶ ἡ οἰκειοποίησις τῆς πατριωτικῆς κινήσεως, ἀπὸ τὸ κόμμα. Μία κίνησις ποὺ ἀνῆκε μόνον στοὺς πραγματικοὺς στρατιῶτες τῆς Πατρίδος.
Τί βολικό γιά τό καθεστώς, ἀλήθεια…!!!
Τὸ τρομερὸ ἦταν ὅτι ἡ ἐκ-κένωσις ἔγινε λίγο μετὰ ἀπὸ τὶς πομπώδεις δηλώσεις Ἐρντογάν: «φτιᾶξτε ἀμέσως τέμενος».
«Φώναξε ὁ σουλτάνος, χέστηκαν οἱ πουτάνες!» δηλαδή.

Οἱ στρατιῶτες ἔμειναν νὰ παρακολουθοῦν τὴν ἐξέλιξη τῆς προδοσίας ἀποσβολωμένοι.
Ὅταν κατάφεραν νὰ ἀπευθύνουν τὶς ἐρωτήσεις τους στὸν «στρατηγὸ τῆς ἥττης», ποὺ πίστεψαν, πῆραν ἀλλοπρόσαλλες καὶ κενὲς ἀνατήσεις, ἢ ἀκόμη καὶ ἐνοχικὴ σιωπή.
Ἔτσι λοιπὸν ἐλοιδορήθησαν κι ἔτσι ὁ Βοτανικὸς ἐκ τῶν ἔσω ἑάλω!!!

εἵς ἐκ τῶν προδομένων  καταληψιῶν καὶ φυλάκων τοῦ Βοτανικοῦ
(Τὰ στοιχεία τοῦ ὁποίου παραμένουν στὴν διάθεσίν μας, γιὰ κάθε χρῆσιν)
πηγή


π. Θεόδωρος Ζήσης: Η αίρεση του Οικουμενισμού είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ορθόδοξη πίστη

Συνέντευξη του π. Θεοδώρου Ζήση τον Αύγουστο του 2016 στον  αγωνιστή π. Κυπριανὸ Στάϊκου που πρόσφατα "καθαιρέθηκε"  
από την Εκκλησία της Ρουμανίας για τον αντιοικουμενιστικό του αγώνα.

Πολλοί λεπροί μπορεῖ νά γίνουν καλά, ἀλλά τό θαῦμα δέν ἀρκεῖ, ἄν δέν ὑπάρχει βαθιά θεραπευτική τῆς προαιρέσεως καί αὐτῆς τῆς εὐχαριστιακῆς θεραπείας

«Φωτισμός: Ἡ εὐχαριστιακὴ θεραπευτικὴ»


Τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου
Ὁ ἀκροατής τῆς πολύ γνωστῆς περικοπῆς πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο, ἄν δέν προσεγγίσει λίγο βαθύτερα τήν ἑρμηνευτική καί τίς βαθιές τομές τοῦ κειμένου αὐτοῦ, πιθανότατα νά σκεφτεῖ ἀνάποδα καί νά νομίζει πού ὁ Χριστός ἀπαιτοῦσε ἕνα εὐχαριστῶ γιά νά ἱκανοποιήσει κάποιο, φυσικά ἀνύπαρκτο, ἐγωιστικό στοιχεῖο Του. Καί ὅμως τό κείμενο, ὅπως συμβαίνει σέ ὅλα τά κείμενα τῆς Γραφῆς, ὅσον ἀφορᾶ τή σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, ἔχει τή δική του μοναδική πρόταση γιά τή θεραπευτική τοῦ ἀνθρώπου, αὐτό τό πολύ σπουδαῖο στοιχεῖο τῆς ὑπάρξεώς μας μές στήν Ἐκκλησία. Καί περιγράφει αὐτόν τόν δρόμο τῆς θεραπευτικῆς σ᾿ αὐτήν την περίπτωση, μ᾿ ἁδρούς καί συγκεκριμένους τρόπους.
Κοιτάξτε, πάντοτε ἡ ζωή μας εἶναι γεμάτη ἀπό πόνους, ἀπό δυσκολίες καί πολλές φορές ἀναγκαζόμαστε νά στραφοῦμε πρός τά ἔξω γιά νά βροῦμε βοήθεια. Ἄν εἴμαστε κλεισμένοι στόν ἑαυτό μας, αὐτό εἶναι μιά κατάσταση δαιμονιώδης καί κολασμένη. Ἀλλά τουλάχιστον...
ἕνας λογικά σκεπτόμενος ἄνθρωπος, στρέφεται πρός τά ἔξω.

Αὐτό εἶναι ἕνα πρῶτο βῆμα, ἕνα ἄνοιγμα, πού μπορεῖ νά ὁδηγήσει στή θεραπευτική, ἀλλά μπορεῖ καί νά μήν ὁδηγήσει στή θεραπευτική. Τό ἄνοιγμα εἶναι ἀπαραίτητο σάν ἕνα πρῶτο ἀφετηριακό στοιχεῖο. Στήν περίπτωση αὐτή, αὐτοί οἱ λεπροί εἶχαν τό ἄνοιγμα, αὐτό τό πρῶτο στοιχεῖο. Κι ἀρχίζει ὁ Χριστός ἀπό ἐκεῖ καί μετά, νά καθοδηγεῖ τή θεραπευτική μέ τόν δικό Του τρόπο. Βλέπετε, ἀμέσως μετά ἀπό αὐτήν τήν συνάντηση, τούς λέει χωρίς κἄν νά τούς ἀγγίξει, νά τούς πεῖ κάτι ἄλλο, νά πᾶνε στούς ἱερεῖς καί νά ἐπιδείξουν τόν ἑαυτό τους. Στόν δρόμο γίνονται καλά. 

Αὐτή ἡ πρόταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό δεύτερο στάδιο τῆς θεραπευτικῆς, ὅπου εἶναι ἡ θεραπεία τῆς προαιρέσεως, ἔτσι λένε οἱ Πατέρες. Πρέπει νά θέλουμε καί αὐτό τό "θέλω" ξέρουμε πού θεραπεύεται μονάχα μέ τή στροφή πρός τόν Θεό. Πολλά "θέλω" ἔχουμε, πολλές ἀπαιτήσεις ἔχουμε, πάρα πολλές ἀνάγκες ἔχουμε, παντοῦ τίς ἐκφράζουμε, ἀλλά ἄν αὐτό δέν περάσει μέσα ἀπό τή στροφή τῆς προαιρέσεως πρός τόν Θεό, παραμένουμε ἁπλῶς ἄνθρωποι πού καί ἱκανοποιοῦμε πολλές φορές τίς ἀνάγκες μας καί εἴμαστε ἀνικανοποίητοι καί δέν τίς ἱκανοποιοῦμε καί γκρινιάζουμε.

Ἔτσι λοιπόν ὁ Χριστός ἀξιοποιώντας τό ἄνοιγμά τους, τό στοιχειῶδες, ἐπειδή θέλουν, κάνει αὐτή τή θεραπευτική τῆς προαιρέσεως. Τούς στρέφει πρός τούς ἱερεῖς, πρός τόν ναό. Ὅπου πιά, ὅ,τι καί νά ᾿χουμε, ὅ,τι καί δέν ἔχουμε, ὅ,τι καί νά ἀπαιτοῦμε, ὅ,τι καί δέν ἀπαιτοῦμε, αὐτό μπορεῖ νά θεραπευτεῖ, μόνο ἄν στρέψουμε τό θέλημά μας στόν Θεό. Οὔτε ὅμως αὐτό ἀρκεῖ σέ αὐτήν τήν περικοπή καί πραγματικά εἶναι ὁλοκληρωμένη αὐτή ἡ θεραπευτική, γιατί μετά ἀπό ἐκεῖ, ἀκολουθεῖ ἡ πιό συγκλονιστική συνέχεια.

Ὁ ἕνας ἀπό αὐτούς γυρνάει πίσω. Αὐτό, τό θέμα τῆς ἐπιστροφῆς του λέγεται ἀπό τούς Πατέρες ἀναγωγική ἐπιστροφή. Δηλαδή, ἔγιναν καλά, τέλειωσε ἡ ἱστορία ἐκεῖ καί ὅμως δέν τέλειωσε. Εἴμαστε ἀκόμη στό δεύτερο στάδιο, τό ὅτι ἔγιναν καλά δέν λέει τίποτε. Τό ὅτι στράφηκαν στόν Θεό καί αὐτό τελικά δέν λέει τίποτα, ἄν δέν ὑπάρχει αὐτό πού λέμε ἀναγωγική ἐπιστροφή, δηλαδή ἡ κίνηση πού κάνει ὁ ἕνας εἶναι περιττή· ἀφοῦ ἔγινε καλά, ἀφοῦ πῆγε καί στό ναό καί τέλειωσε ἡ ἱστορία καί ὅμως δέν τέλειωσε.

Ὑπάρχει πιά μιά ἀξιοποίηση τοῦ χρόνου, μέ ἕναν κατά τά μέτρα τοῦ κόσμου, χαμένο τρόπο. Γιατί νά γυρίσει πίσω; Αὐτό εἶναι μιά ἀναγωγική ἐπιστροφή. Τώρα μπαίνει βαθύτερα στά πράγματα. Ὅτι ἔγινε μιά βαθιά ἀλλαγή ἐπάνω του, ὁ Θεός ἀνταποκρίθηκε στό αἴτημά του. Καί ἐδῶ πιά ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος, πέρα ἀπό τό αἴτημα πού ἱκανοποιήθηκε, γίνεται ὁλόκληρος μιά στροφή πρός τόν Θεό. Δέν ἀρκεῖ ἡ ἱκανοποίηση τοῦ αἰτήματος καί νά σταματήσουμε ἐκεῖ. Τό αἴτημα ἔγινε καλά καί ὅμως στρεφόμαστε ἀναγωγικά πρός τόν Θεό ὁλόκληροι.

Καί γι᾽ αὐτό ὑπάρχει τό τέλος, πού εἶναι ἡ εὐχαριστιακή στάση, ἡ εὐχαριστιακή θεραπεία, πού ἐπιστρέφει ὁ λεπρός, ἄν εἴδατε τό κείμενο λεπτομερῶς, περιγράφει σημεῖα - σημεῖα, λέει, τό πρόσωπό του στρέφει. Γονατίζει κάτω, φωνάζει μέ πολύ δυνατή φωνή, εὐχαριστώντας τόν Χριστό, δίνει ὅλο του τό εἶναι καί αὐτό εἶναι ἡ εὐχαριστιακή θεραπεία, πού πιά πέρα ἀπό αὐτό πού ἔγινε ἤ καί δέν ἔγινε, ἐπειδή γιατρεύτηκε ἡ προαίρεσή του καί ἀρχίζει καί κινεῖται ἀλλιῶς. Κινεῖται ὁλόκληρος πρός τόν Θεό, θεραπεύεται ὁλόκληρος, ὄχι μόνο πιά ἡ ἀρρώστια του, ἡ λέπρα του, θεραπεύεται ὁλόκληρος.

Πολλοί λεπροί μπορεῖ νά γίνουν καλά, ἀλλά τό θαῦμα δέν ἀρκεῖ, ἄν δέν ὑπάρχει πολύ βαθιά θεραπευτική τῆς θεραπείας τῆς προαιρέσεως καί αὐτῆς τῆς εὐχαριστιακῆς θεραπείας. Ὅπου ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα ὁλόκληρο "εὐχαριστῶ". Καί πιά αὐτό τό "εὐχαριστῶ" εἶναι γεμάτος ἀπό τή Χάρη τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι εὐχαριστῶ πού ἀπαιτεῖται γιά νά ἱκανοποιηθεῖ ἕνας ἐγωισμός κάποιου, ἐπειδή ἔτσι τό θέλει, ἐπειδή ἔκανε καλά, ὁ Χριστός δέν τό ἔχει αὐτό τό πράγμα. Ἀλλά ὁ Χριστός χαίρεται μέ τήν ἐπιστροφή τῆς θεραπείας ὁλόκληρου τοῦ δικοῦ μας τοῦ ἑαυτοῦ, πού μπαίνει μέσα στή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί εἴμαστε οἱ εὐχαριστοῦντες ἄνθρωποι.

Αὐτή εἶναι ἡ εὐχαριστιακή θεραπευτική. Καί ὁ ἄνθρωπος πιά, ἔστω ἄν ἱκανοποιήθηκε ἤ δέν ἱκανοποιήθηκε τό αἴτημά του, τότε γιατρεύει τήν προαίρεσή του, τήν στρέφει στόν Θεό. Καί ὅτι γίνεται ὁλόκληρος μία εὐχαριστία, ἔχει ὁλόκληρος ἕνα φωτισμό μέσα του μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὁ θεραπευμένος ἄνθρωπος. Στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ἡ θεραπεία ἔχει μέσα αὐτόν τόν φωτισμό, πού εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι γεμάτος ἀπό τή Χάρη. Στρέφει ὁλόκληρό του τό εἶναι, τά γόνατα, τό πρόσωπό του, τόν νοῦ του, τή σκέψη στόν Θεό. Καί ἔρχεται ἡ ὁριστική θεραπεία. Ἔτσι λοιπόν καί ἄν ἀκόμη μᾶς γίνει τό θαῦμα καί ἄν ἀκόμη δέν μᾶς γίνει, σημασία ἔχει ἡ συνέχεια, πού εἶναι αὐτή ἡ στάση ἡ εὐχαριστιακή καί ἡ θεραπευτική.

Ἔτσι τό κείμενο, ἀπ᾿ ὅ,τι βλέπετε, ἔχει ἄλλες προοπτικές μέσα του καί πραγματικά προτείνει, μέ ἕναν καταπληκτικό τρόπο, τή δική μας στάση μπρός στή ζωή, πού πολλές φορές ἀνάλογα μέ τά μέτρα τῆς ἱκανοποιήσεως τῶν αἰτημάτων μας ἤ ὄχι, παλινδρομεῖ ἡ ζωή μας, ἤ γίνεται χαρούμενη γιά λίγο, ἤ γίνεται λυπημένη πολύ, πολλές φορές γιά πάντα.

Ἡ στάση μας εἶναι αὐτή λοιπόν. Θεραπεία τῆς προαιρέσεως, ἡ ἀναγωγική ἐπιστροφή καί στό τέλος αὐτό τό πολύ σπουδαῖο στοιχεῖο, αὐτός ὁ φωτισμός, αὐτή ἡ εὐχαριστιακή θεραπευτική, πού τήν ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας μέ ἕνα μοναδικό τρόπο καί μᾶς τό προτείνει καί ὅσοι αὐτό δέν τό ζήσουμε, δέν τό καλλιεργήσουμε πάνω μας, ἀκόμη καί ζῶντες μέσα στήν Ἐκκλησία, μέσα στόν χῶρο τοῦ ναοῦ, ὅπως ἦταν οἱ λεπροί, παραμένουμε βαθιά ἀθεράπευτοι.


Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 17ο, στίχοι 12 ἕως 19, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 16-1-2005.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Οι αυτόπτες μάρτυρες της καρδιάς μας

Τα αμερικανικά ΜΜΕ κατηγορούν την Ρωσία ότι εμποδίζει να προχωρήσει η «λύση»-κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου
Την Ρωσία που αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο της Κύπρου όλα αυτά τα χρόνια, κατηγορεί ότι εμποδίζει την «λύση» στο Κυπριακό όπως υποστηρίζει το φίλα προσκείμενο στο Σύστημα Ομπάμα-Κλίντον-Σόρος Politico σε μία ακόμα πρσπάθεια να εμφανιστεί το «άσπρο-μαύρο» και να πειστεί ο μέσος Κύπριος ότι η κατάλυση του κράτους του και ο πλήρης έλεγχος του από την Άγκυρα θα είναι για το καλό του!
 
Έτσι λοιπόν το γνωστό Politico αναφέρει μεταξύ άλλων «Καθώς οι Κύπριοι ηγέτες (εξισώνει και τους δύο!) μζί με Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο επιχειρούν να επανενωποιήσουν το νησί υπάρχει ένας αυξανόμενος φόβος ότι η Ρωσία μπορεί να χαλάσει την συμφωνία. Αυτό γιατί το Κρεμλίνο έχει πολύ λίγα να κερδίσει από το τέλος της σαρακονταετούς διχοτομησης μεταξύ των δύο κοινοτήτων»
 
«Μία συμφωνία ειρήνης θα ακύρωνε τις εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ (φυσικά αφού η Τουρκία θα μπορεί στο μέλλον με άνεση να ασκεί βέτο σε κάθε απόφαση των Βρξελλών δια μέσου της ελεγχόμενης πλέον Κύπρου) και θα άνοιγε το δρομο σε μία επίσημη συνεργασία ΕΕ και ΝΑΤΟ (η οποία έχει μπλοκαριστεί επειδή Τουρκία και Κύπρος δεν αναγνωρίζουν επίσημα η μία την άλλη όπως λέει το Politico) και θα δώσει στην Τουρκία μια νέα πηγή εισαγωγής φυσικού αερίου και θα δώσει στις Βρυξέλλες μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία (που θα πετύχει να ακυρώνεται από την Άγκυρα όποτε θέλει ο Ρ.Τ.Ερντογάν, όντως μεγάλη «επιτυχία»)
 
Κανένα από αυτά δεν προωθεί τα ρωσικά συμφέροντα
 
Ο φόβος της Ελληνοκυπριακής πλευράς είναι ότι η Μόσχα θα χρσιμοποιήσει ΜΜΕ και social media, όπως και δεσμούς με εθνικιστικά πολιτικά κόμματα και την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία για να υποσκάψει τις διαπραγματεύσεις»
 
Να που το πάει η κυβέρνηση Αναστασιάδη και το «έγκυρο» Politico. Επιχειρούν να εμφανίσουν όποιον μιλάει με τους κανόνες της λογικής ως «κακό» εθνικιστή και φυσικά εμπλέκουν αρνητικά την Ορθοδοξία.
 
Χρόνια αναφέρουμε στο pronews.gr ότι η Ορθοδοξία διώκεται με διάφορους τρόπους διότι συνδέει τους ορθόδοξους λαούς μετξύ των οποίων και τον ελληνικο (Ελλάδας-Κύπρου) με την ομόδοξη Ρωσία.
 
«Η κυβέρνηση είναι ενήμερη των ρωσικών ενεργειών και παρακολουθούν την κατάσταση» είπε πηγή της κυβέρνησης Αναστασιάδη στο Politico!
 
Η ίδια κυβέρνηση που υποτίθεται ζήτησε βοήθεια το 2013 από την Ρωσία για να αποφύγει το «κούρεμα» καταθέσεων. Ζήτησε; Και πως το ζήτησε; Προκύπτουν ερωτήματα από την στάση της.
 
 
Και συνεχίζει το Politico «η ανησυχία έρχεται εν μέσω αναφορών ότι το Κρεμλίνο επενέβη στις αμερικανικές και ευρωπαϊκές εκλογές με κυβερνοεπιθέσεις “fake news” προπαγάνδα και υποστήριξη από λαοφιλή αντικαθεστωτικά κινήματα»
 
Πάλι βέβαια τα «έγκυρα» ΜΜΕ τύπου Politico επιχειρούν να παρουσιάσουν ως «ψευδείς ειδήσεις» όσους δημοσίευουν αντίθετα από αυτούς και ενοχλούν τα κέντρα εξουσίας και τους σχεδιασμούς τους που καμία σχέση δεν έχουν με το συμφέρον των πολιτών.
 
Αναφέρουν μάλιστα τον Ρώσο πρεσβευτή της Μόσχας στην Κύπρο, Stanislav Osadchiy,ότι έχει προβεί σε «αμφιλεγόμενες» κινήσεις το τελευταίο διάστημα, καυτηριάζοντας την πολιτική Αναστασιάδη. 
 
«Ο Osadchiy ήταν ο μόνος ξένος διπλωμάτης που μετείχε σε συνάντηση των μικρότερων πολιτικών κομμάτων του νησιού που αντιτίθενται στην ένωση με τους υπάρχοντες όρους. Η κίνηση του εκλαμβάνεται ως κίνηση πολιτικής σκοπιμότητας» αναφέρει το Politico ωσάν να πρόκειται για παράνομους πολιτικούς σχηματισμούς.
 
Την εν λόγω ημερίδα οργάνωσαν τα αντιπολιτευόμενα τον πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη στο Κυπριακό, κόμματα, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχία Πολιτών, Αλληλεγγύη και Οικολόγοι Συνεργασία Πολιτών. Ο Osadchiy έδωσε στη συνέχεια εξηγήσεις στον Κύπριο Πρόεδρο για την παρουσία του στην εκδήλωση του ενδιάμεσου χώρου για το Κυπριακό.
 
Στο Politico μίλησε και ο επικεφαλής του Eurasia Group, Mujtaba Rahman, ο οποίος είπε πως «η Ρωσία κάτι κερδίζει, πάντα ήταν αντίθετη στην επανένωση και τώρα ασκεί μεγάλη επιρροή μέσω ΗΕ και μέσω Τουρκίας».
 
Δεν παρέλειψε το Politico να αναφερθεί και στο ότι« η Ρωσία προσπάθησε να μπλοκάρει την επίλυση του Κυπριακού το 2004, όταν άσκησε βέτο στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ που πρότεινε αλλαγές οι οποίες θα έμπαιναν σε εφαρμογή εάν η χώρα ψήφιζε υπέρ της επανένωσης. 
 
Τον Νοέμβριο άλλωστε ο ο Λαβρόφ ζήτησε ο ΟΗΕ να μην «επιβάλει το δικό του όραμα» για τον διακανονισμό του Κυπριακού.»
 
Δηλαδή ενοχλήθηκε το αμερικανικό ΜΜΕ που η Ρωσία και ο τότε πρόεδρος Τ.Παπαδόπουλος έσωσαν τον Ελληνισμό και την Κυπριακή Δημοκρατία.
 
Πιο κάτω το Politico παρουσιάζοντας την «λύση» ως κάτι καλό για τον μέσο Ελληνοκύπριο στην ουσία αποκαλύπτει τα συμφέροντα των μόνων πραγματικά κερδισμένων από αυτή, του τουρκικού και του αμερικανικού παράγοντα.
 
«Τα συμφέροντα της Μόσχας έχουν να κάνουν με τη στρατηγική θέση της Κύπρου και με το γεγονός πως ως ενιαίο κράτος, θα «πήγαινε» προς το ΝΑΤΟ. Στο παρελθόν η Μόσχα ήθελε να δημιουργήσει μια δική της βάση στο νησί, κάτι που το ΝΑΤΟ θα εκλάμβανε ως πρόκληση.
 
Η Ρωσία θέλει να διατηρήσει το υπάρχον status quo στην Κύπρο και για δικούς της οικονομικούς λόγους, μιας και το νησί για χρόνια λειτουργούσε σαν φορολογικός παράδεισος για Ρώσους μεγιστάνες. 
 
Η Μόσχα μάλιστα δάνεισε στη χώρα δισεκατομμύρια δολάρια κατά την οικονομική κρίση του 2011, για να διασφαλίσει την ασφάλεια των ρωσικών κεφαλαίων που βρίσκονταν στο νησί.
 
Η Κύπρος παίζει κομβικό ρόλο στη στρατηγική φυσικού αερίου του Πούτιν. Στην ευρύτερη περιοχή της έχουν εντοπιστεί κοιτάσματα φυσικού αερίου. Μια ενιαία Κύπρος θα μπορούσε να γίνει σημαντικός προμηθευτής αερίου τόσο για την Τουρκία όπως σχολίαζε το Politico παραπάνω, όσο και για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, περιορίζοντας έτσι την κυριαρχία της ρωσικής πλευράς στον τομέα αυτό. Κάτι τέτοιο, προϋποθέτει φυσικά επανένωση και κοινή οικονομικοπολιτική στρατηγική.
 
Η διαιρεμένη Κύπρος «συμφέρει» τη Ρωσία που προσπαθεί να ολοκληρώσει τον TurkStream της Gazprom που θα μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Τουρκία και την Ευρώπη. Η ενωμένη Κύπρος θα επέτρεπε ευκολότερα το πέρασμα από τα εδάφη της σε άλλον ανταγωνιστικό αγωγό από την Αίγυπτο ή το Ισραήλ, πέραν του αερίου που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί και να εξάγει η ίδια η Κύπρος ως ενιαίο κράτος.»
 
Από αυτά που λέει το Politico ένα μέσο φιλικό προς το απερχόμενο Σύστημα Ομπάμα και επικριτικό απέναντι στο νέο Αμερικανό πρόεδρο Ν.Τραμπ είναι σαφές ποιος προωθεί την  «λύση», τι επιδιώκει και ότι σίγουρα ο μέσος Ελληνοκύπριος όχι μόνο δεν κερδίζει τίποτα αλλά χάνει και ότι είχε κερδίσει μέχρι τώρα.
 

Αδελφός ρώτησε τον αββά Ματώη: «Τι να κάνω πού με στενοχωρεί η γλώσσα μου, γιατί σαν βρεθώ ανάμεσα σε ανθρώπους, δεν μπορώ να την συγκρατήσω και τους κατακρίνω για κάθε καλή πράξη αλλά και τους ελέγχω. Τι να κάνω λοιπόν;» Και ο Γέροντας αποκρίθηκε: «Εάν δεν μπορείς να κυριαρχήσεις στη γλώσσα σου, πάνε να ζήσεις μόνος, γιατί αυτό είναι αδυναμία σου. Αυτός που μένει μαζί με αδελφούς, δεν πρέπει να είναι τετράγωνος, αλλά στρογγυλός για να κυλάει προς όλους». Και πρόσθεσε ο Γέροντας: «Το ότι ζω μόνος δεν είναι από αρετή αλλά από αδυναμία. Δυνατοί είναι αυτοί που βάζουν τον εαυτό τους ανάμεσα σε ανθρώπους».

π. Γ. Μεταλληνος και Δ. Τσελεγγίδης με Ρουμάνο Γέροντα

Καταλανική εταιρεία: Οι φοβεροί μισθοφόροι που προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές στην Ελλάδα του 14ου αιώνα

Η δράση τους στο Βυζάντιο – Οι επιδρομές τους στο Άγιο Όρος και η ερήμωση των μοναστηριών – Η μάχη της Κωπαΐδας (1311) – Η Καταλανική Εταιρεία κυρίαρχη στην Αθήνα και την Κεντρική Ελλάδα για 75 χρόνια

Καταλανική εταιρεία: Οι φοβεροί μισθοφόροι που προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές στην Ελλάδα του 14ου αιώναΌταν ακούμε σήμερα για Καταλονία (ή Καταλανία), το μυαλό μας πηγαίνει κατευθείαν… στην Μπαρτσελόνα, με τους χιλιάδες οπαδούς και στην Ελλάδα.
Η Καταλονία είναι μία περιοχή στο βορειοανατολικό άκρο της Ισπανίας, με πρωτεύουσα τη Βαρκελώνη. Είναι ορεινή, στο μεγαλύτερο μέρος της, ενώ είναι γνωστό ότι σ' αυτή έχουν εκδηλωθεί και αποσχιστικές τάσεις από την Ισπανία.
Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι η Καταλονία έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη χώρα μας, καθώς τον 14ο αιώνα η λεγόμενη Καταλανική Εταιρεία, μια ομάδα μισθοφόρων και τυχοδιωκτών από την Καταλονία και την Αραγονία, προκάλεσε τεράστιες και ανεπανόρθωτες ζημιές σε περιοχές της Μικράς Ασίας, στο Άγιο Όρος, την Βόρεια και την Κεντρική Ελλάδα;

Η ιστορία της καταλανικής εταιρείας

Η Καταλανική Εταιρεία (Gran Companyia Catalana d' Orient) προερχόταν ουσιαστικά από μία στρατιωτική οργάνωση που πολέμησε τους Άραβες στην Ισπανία κατά τον 13ο αιώνα. Μετά τις επιτυχίες της εναντίον των Αράβων, δεν διαλύθηκε αλλά άρχισε να προσφέρει μισθοφορικές στρατιωτικές υπηρεσίες. Έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στα γεγονότα της Σικελίας (Σικελικός Εσπερινός 1282), την απόσπαση της από την ανδηγαυική κυριαρχία και την προσάρτησή της στο ισπανικό βασίλειο της Αραγονίας, για 400 χρόνια. Με την ειρήνη της Καταμπελότα (1302), που υπογράφτηκε από τον Φρειδερίκο της Αραγονίας και τον Κάρολο Β' τον Ανδηγαυικό, που επικύρωσε την προσάρτηση αυτή, οι Καταλανοί μισθοφόροι δεν είχαν πλέον… αντικείμενο εργασίας.

Ο Φρειδερίκος, κύριος πλέον της Σικελίας, έψαχνε να βρει τρόπο για να απαλλαγεί από το μισθοφορικό αυτό πλήθος που ήταν συνηθισμένο στον πόλεμο και το πλιάτσικο. Η χρυσή ευκαιρία του δόθηκε όταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος ζήτησε (ή δέχτηκε) τη βοήθειά τους, καθώς οι Σελτζούκοι που είχαν διωχτεί από τους Μογγόλους του Τζένγκις Χαν προς τα δυτικά (αρχές 13ου αιώνα) σημείωναν διαδοχικές νίκες επί των Βυζαντινών στη Μικρά Ασία. Οι κάτοικοι των περιοχών αυτών, αβοήθητοι, έφευγαν προς τις ακτές της Ευρώπης ακόμα και την Κωνσταντινούπολη.

Αρχηγός του μισθοφορικού αυτού συνονθυλεύματος ήταν ο Ροζέ ντε Φλορ. Γιος Γερμανού και Ιταλίδας. Είχε διαπρέψει ως ναυτικός, Ναΐτης ιππότης (αργότερα αποστάτησε από το Τάγμα αυτό), κουρσάρος και τελικά αντιναύαρχος του βασιλιά της Σικελίας. Ο Ανδρόνικος που βρισκόταν σε δεινή θέση, δέχτηκε να μισθοδοτήσει αδρά τους άνδρες του ντε Φλορ, να διορίσει τον ίδιο αρχιναύαρχο και να τον παντρέψει με μια πριγκίπισσα του οίκου του.
Το μισθοφορικό στίφος αποτελούνταν από 1.500 θωρακισμένους ιππείς και 5.000 Αλμογοβάρους (Αραγόνιους), το φοβερότερο πεζικό εκείνης της εποχής που είχε πετύχει μεγάλες νίκες στη Σικελία.

Επειδή οι αρχηγοί και η συντριπτική πλειοψηφία των στρατιωτών ήταν Καταλανοί και Αλμογοβάροι, επικράτησε για το πολεμικό αυτό πλήθος το όνομα "Καταλανική Εταιρεία".
Τον Σεπτέμβριο του 1302, ο ντε Φλορ, οδήγησε τους άνδρες του από τη Μεσσήνη (της Ιταλίας) στον Βόσπορο. Σε κάποιους βέβαια Βυζαντινούς, ξύπνησαν μνήμες από τη λατινική κυριαρχία στην Κωνσταντινούπολη (1204-1261)…



Η δράση της καταλανικής εταιρείας στη Μικρά Ασία - Η δολοφονία του Ροζέ ντε Φλορ

Ο Ανδρόνικος έδωσε τον τίτλο του μεγαδούκα (αρχιναύαρχου) στον ντε Φλορ και τον πάντρεψε με την ανιψιά του Μαρία, κόρη της αδελφής του Ειρήνης και του Βούλγαρου ηγεμόνα Ιωάννη Ασάν. Οι Καταλανοί στρατοπέδευσαν κοντά στην Κωνσταντινούπολη και αφού ήρθαν σε σύγκρουση με τους Γενοβέζους του Γαλατά, πέρασαν με πλοία απέναντι στην Κύζικο. Συνέτριψαν τους Σελτζούκους και έλυσαν την πολιορκία της Φιλαδέλφειας και έφτασαν στις περιοχές του Έρμου, του Μαιάνδρου και της Φρυγίας, εξολοθρεύοντας παντού τους αντιπάλους τους και δικαιώνοντας τη φήμη τους ως οι καλύτεροι πολεμιστές της Ευρώπης εκείνη την εποχή.

Ο Ανδρόνικος ανακάλεσε τους Καταλανούς από τη Μικρά Ασία για να πολεμήσουν τους Βούλγαρους στα Βαλκάνια. Αν οι Καταλανοί είχαν παραμείνει στη Μικρά Ασία και δημιουργούσαν εκεί μια ηγεμονία, είναι πολύ πιθανό, οι Τούρκοι να μην έφταναν ποτέ στην Κωνσταντινούπολη και την Ευρώπη…

Επειδή όμως οι παλιές συνήθειες δεν ξεχνιούνται, οι Καταλανοί είχαν λεηλατήσει ανελέητα τις ακτές της Ευρώπης και της Ασίας, προκαλώντας δυσπιστία στους Βυζαντινούς. Ο Ανδρόνικος έβλεπε ότι δεν μπορούσε να ικανοποιήσει πλέον τις χρηματικές απαιτήσεις των μισθοφόρων. Εν τω μεταξύ, έφτασε αυτόκλητος (!) στην Κωνσταντινούπολη από τη Σικελία, ο Berenger d' Entenza, επικεφαλής 9 πλοίων και τέθηκε στη διάθεση του αυτοκράτορα. Οι Καταλανοί, από το οχυρωμένο στρατόπεδό τους στην Καλλίπολη, μπορούσαν οποιαδήποτε στιγμή να επιτεθούν στην Κωνσταντινούπολη. Ο Berenger d' Entenza διορίστηκε από τον Ανδρόνικο αρχιναύαρχος και ο Ροζέ ντε Φλορ Καίσαρας.

Όταν όμως ο ντε Φλορ επισκέφθηκε τον γιο του Ανδρόνικου Μιχαήλ Θ' στην Ανδριανούπολη, δολοφονήθηκε από Αλανούς σωματοφύλακες του Μιχαήλ (28/3/1305).
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τρομερή αντίδραση από την πλευρά των Καταλανών. Με επικεφαλής τον Berenger, κατέστρεψαν και λεηλάτησαν πολλές περιοχές γύρω από την Κωνσταντινούπολη και έσφαξαν χιλιάδες αμάχους κατοίκους. Οι Βυζαντινοί ζήτησαν βοήθεια από τους Γενοβέζους, οι οποίοι με επικεφαλής του Εδουάρδο Ντόρια, νίκησαν τους Καταλανούς και αιχμαλώτισαν τον Berenger d' Entenza. Οι Καταλανοί όρισαν αρχηγό τους τον Beranger de Roquefort και ενισχύθηκαν από 3.800 Τούρκους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και πολλοί που είχαν γίνει χριστιανοί.

"Πριν περάσει καιρός, δεν έμεινε πόλη στη Μακεδονία και τη Θράκη που να μην λεηλατηθεί», γράφει χαρακτηριστικά ο William Miller.
Ακολούθησαν έριδες και εμφύλιες διαμάχες μεταξύ των Καταλανών, οι οποίοι τελικά εγκαταστάθηκαν στην Κασσάνδρα, την αρχαία Ποτίδαια, μην έχοντας αφήσει τίποτα όρθιο στη Θράκη.


Οι καταστροφές δεκάδων μοναστηριών στο Άγιο Όρος

Η δράση της Καταλανικής Εταιρείας στο Άγιο Όρος δεν είναι γνωστή στο ευρύ κοινό. Εκτενώς με το θέμα ασχολήθηκε ο ιστορικός και πολιτικός Σπυρίδων Λάμπρος, στο περιοδικό "Νέος Ελληνομνήμων", τόμος 6, τεύχος 3, σελ. 319-321 (1909), στο άρθρο "Το Άγιον Όρος και οι Καταλώνιοι". Ο Θωμάς Μάγιστρος(τέλη 14ου αιώνα), γράφει για «φόνους μοναχών δίκην προβάτων και πυρπολήσεις των περισσοτέρων μονών».
Ο Αγιορείτης Κοσμάς Βλάχος (1903),γράφει : «…Οι μοναχοί εσφάζοντο δίκην προβάτων και τα μοναστήρια έρημα κατελείφθησαν όσα δεν κατηδαφίσθησαν, τοσαύτη ήτο η καταστροφή ώστε εκ των 180 μονών του 11ου αιώνος και εκ των 300 ας αριθμεί ο πάπας Ινοκέντιος Γ’ (παντώς ναών και κελίων) κατά τας αρχάς του 13ου αιώνος, ελάχιστα διεσώθησαν μετά ταύτα, ώστε κατά το τέλος του 16ου αιώνος, μόνον 25 εξ αυτών ευρίσκομεν…».
Παράλληλα, οι Καταλανοί, σχεδίαζαν να καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη. Είχαν μάλιστα φτιάξει σφραγίδα με την εικόνα του Αγίου Δημητρίου και χρυσό στέμμα. Ο Beranger de Roquefort υποσχόταν στους άνδρες του ότι θα λεηλατούσαν τη Θεσσαλονίκη, ιδιαίτερα πλούσια πόλη και με πολλές χιλιάδες κατοίκους. Κατά βάθος, όμως, τα σχέδιά του έφταναν ως την κατάληψη του δουκάτου της Αθήνας, το οποίο εξουσίαζε η γαλλική οικογένεια de la Roche (ντε λα Ρος). Ο Δούκας των Αθηνών και Αυθέντης Άργους και Ναυπλίας Γκι Β' ντε λα Ρος πέθανε το 1308, σε ηλικία μόλις 28 ετών. Τον διαδέχθηκε ο Βάλτερ, κόμης της Μπριέν και του Λέτσε μετά από σύσκεψη των Φράγκων ηγεμόνων στη Μεγάλη Κούρτη της Αχαΐας.
Ωστόσο, ο de Roquefort είχε γίνει μισητός στους άνδρες του για την όλη συμπεριφορά του. Έτσι, ο Θεοβάλδος Σεπόι (Cepoy), απεσταλμένος του πρίγκιπα Καρόλου του Βαλουά, οργάνωσε μια συνωμοσία που είχε σαν αποτέλεσμα τη σύλληψη του de Roquefort και του αδελφού του και την κατάληξή τους στις φυλακές της Αμβέρσας όπου πέθαναν από λιμό.
Οι Καταλανοί είχαν αρχίσει να πιέζονται και από τους Βυζαντινούς, που με επικεφαλής τον ικανότατο στρατηγό Χανδρηνό, τους κυνηγούσαν ασταμάτητα. Για να κόψουν τον δρόμο των Καταλανών προς τη Θράκη, οι Βυζαντινοί έκλεισαν το πέρασμα της Χριστούπολης ( της σημερινής Καβάλας), προς τη θάλασσα. Έτσι, οι Καταλανοί κατευθύνθηκαν στη Θεσσαλία. Εκεί έφτασαν την άνοιξη του 1309. Πολλοί από τους Τούρκους συμμάχους τους, τους εγκατέλειψαν. Ο Σεπόι, βλέποντας ότι έχει να κάνει με άναρχους τυχοδιώκτες που λεηλατούσαν ασταμάτητα τη Θεσσαλία, τους εγκατέλειψε κρυφά (9/9/1309).
Όταν το αντιλήφθηκαν οι Καταλανοί, με μια πρωτόγνωρη ενέργεια σκότωσαν 14 από τους "αξιωματούχους" τους που είχαν συμμαχήσει με τον Σεπόι. Έτσι έμειναν ουσιαστικά "ακέφαλοι".
Αποτελούσαν μια ανεξάρτητη, πλανόδια, στρατιωτική δημοκρατία. Ο στρατός τους περιλάμβανε Ισπανούς, Σικελούς και Τούρκους. Στη σφραγίδα και στο έμβλημά τους είχαν την εικόνα του προστάτη τους Αγίου Γεωργίου.

Η κάθοδος της καταλανικής εταιρείας προς την Κεντρική και Νότια Ελλάδα

Επί ένα χρόνο, όπως αναφέρει ο Νικηφόρος Γρηγοράς, το στίφος αυτό έμεινε στη Θεσσαλία, όπου έβρισκε τροφή, χρήματα και… λεία για πλιάτσικο. Τελικά, πείστηκαν να φύγουν από τη Θεσσαλία και να κατέβουν προς το νότο.
Ο Δούκας της Αθήνας Βάλτερ εποφθαλμιούσε τμήματα της Θεσσαλίας και της Φθιώτιδας. Ήρθε έτσι σε συμφωνία με την Καταλανική Εταιρεία, να του προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για 6 μήνες. Ο μισθός τους; 2.900.000 φράγκα τον μήνα.
Με τη βοήθεια των Καταλανών, ο Βάλτερ κατέλαβε περισσότερα από 30 οχυρά σημεία της Φθιώτιδας. Και πώς να μην γίνει αυτό, όταν οι φοβεροί Αλμογοβάροι( ορεσίβιοι) ,είχαν πάρει μέρος σε περισσότερες από εκατό (!) μάχες;
Κάπου όμως (εδώ οι πηγές διαφωνούν μεταξύ τους), η συμφωνία χάλασε. Ή ο Βάλτερ δεν έδωσε 4 μηνιάτικα στους Καταλανούς ή εκείνοι του ζήτησαν, ως τιμάρια, κάποια από τα μέρη που είχαν καταλάβει για να εγκατασταθούν καθώς ήταν περιπλανώμενοι και πολλοί συνοδεύονταν από τις συζύγους ή τις ερωμένες τους…
Μοιραία, ήρθε η ρήξη. Η καθοριστική μάχη έγινε στον Κηφισό ποταμό της Βοιωτίας, κοντά στην Κωπαΐδα, τον Μάρτιο του 1311.



Η μαχή της Κωπαϊδας (ή του Κηφισού ή του Αλμυρού)

Στο κάλεσμα του Βάλτερ, έσπευσαν πολλοί και σημαντικοί Φράγκοι αλλά και Έλληνες από διάφορα μέρη. 6.400 ιππείς και 8.000 πεζοί βρίσκονταν στη διάθεσή του. Από την άλλη, οι Καταλανοί και οι σύμμαχοί τους διέθεταν περίπου 8.000 άνδρες συνολικά.
Διεθνώς, η μάχη είναι γνωστή και σαν "μάχη του Αλμυρού" (Battle of Halmyros). Αποκλείεται όμως να έγινε στον Αλμυρό της Θεσσαλίας. Όλες οι έρευνες συγκλίνουν στο ότι έγινε στην περιοχή του Βοιωτικού Κηφισού, στην Κωπαΐδα, όπου υπήρξε ίσως παλαιότερα τοποθεσία που λεγόταν Αλμυρός.
Το πεδίο της μάχης ήταν επιλεγμένο άριστα από τους Καταλανούς. Οι βαριά οπλισμένοι ιππότες επιτέθηκαν με ορμή εναντίον τους, όμως τα άλογά τους βούλιαζαν στις τελματώδεις εκτάσεις. Τα βέλη που εκτόξευαν εναντίον τους οι Καταλανοί και οι Τούρκοι που ανέλαβαν δράση στη συνέχεια, αποτελείωσαν τον στρατό του Βάλτερ. Σώθηκαν ελάχιστοι ιππότες, κάποιοι χάρη στις γνωριμίες τους με τους Καταλανούς. Ο ρήτορας Θεόδουλος, αναφέρει ότι "δεν έζησε ούτε πυρφόρος (ιερέας που φέρνει το ιερόν πυρ) για να αναγγείλει το γεγονός.




Έτσι, οι Καταλανοί μπόρεσαν να μοιραστούν μεταξύ τους τις πόλεις και τα κάστρα του δουκάτου, εκτός από εκείνα της Αργολίδας. Οι χήρες των ιπποτών, έγιναν σύζυγοί τους. Κάθε στρατιώτης πήρε γυναίκα σύμφωνα με τις υπηρεσίες του. Έτσι, κάποιοι βρέθηκαν σύμφωνα με τον Καταλανό χρονικογράφο Ραμόν Μουντάνερ, σύζυγοι ευγενικών κυράδων "που δεν ήταν άξιοι να τους δώσουν ούτε νερό για να πλύνουν τα χέρια τους".
Εύκολα οι Καταλανοί κυριάρχησαν στην Αθήνα και όρισαν αρχηγό τους ένα από τους αιχμαλώτους τους, τον Ρογήρο Ντελόρ. Έτσι έπεσε το δουκάτο των Αθηνών, μετά από 100 και πλέον χρόνια φραγκικής κυριαρχίας. Το διάστημα από το 1311 ως το 1387 που οι Καταλανοί διώχθηκαν από τον Ιταλό Νέριο Ατζαγιόλι από την Αθήνα (τελευταίος υπερασπιστής της Ακρόπολης ο Πιερ ντε Πο), είναι από μόνο του ένα άλλο κεφάλαιο…



Οι… καταλανικές αποζημιώσεις

Οι Καταλανοί δεν άφησαν μνημεία στην Αθήνα. Δεν έκοψαν νομίσματα, δεν έμειναν καταλανικές λέξεις στη γλώσσα μας. Ο Βεστφαλιανός ιερέας Λούντολφ φον Σουνχάιμ που περιηγήθηκε στην Ελλάδα μεταξύ 1336 και 1341 γράφει ότι η Αθήνα ήταν σχεδόν έρημη και ότι δεν υπάρχει μαρμάρινη κολόνα ή καλό έργο στη Γένοβα που να μην έχει μεταφερθεί από την Αθήνα!
Μετά την κατάκτηση της Αθήνας, είναι αλήθεια ότι οι Καταλανοί έγιναν ηπιότεροι. Ωστόσο, η δράση τους τα προηγούμενα χρόνια είχε δημιουργήσει γι' αυτούς μια εικόνα τεράτων στη συνείδηση των Ελλήνων. Είναι χαρακτηριστικό, πως όταν εισέβαλλαν στη Θήβα που γνώριζε μεγάλη ακμή τότε, έσφαξαν όλους τους κατοίκους της, ακόμα και τα βρέφη… Η λέξη Καταλανός θεωρούνταν βρισιά και προκαλούσε τρόμο. Όμως, οι ίδιοι Καταλανοί έχουν άλλη άποψη. Χαρακτηριστικό είναι, ότι θεολόγοι τους, καυχήθηκαν πως κάποτε η γλώσσα τους ακουγόταν από τον Παρθενώνα. Στην ακμή του, το Καταλανικό κράτος, έφτανε μέχρι τη Θεσσαλία. Σημαντικές πόλεις του, ήταν η Θήβα, τα Σάλωνα (Άμφισσα) και οι Νέαι Πάτραι(Υπάτη).
Το 2004, η τοπική κυβέρνηση της Καταλονίας, με επικεφαλής τον Κάρλες Ντουάρτε, χρηματοδότησε την αναστήλωση της Μονής Βατοπεδίου, ως ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης των καταστροφών που προκάλεσαν στον Άθω 700 χρόνια πριν οι πρόγονοί τους.
Κλείνουμε, με κάτι που έγραψε για την Καταλανική Εταιρεία, στην «Ιστορία της Ελλάδος», ο Τζορτζ Φίνλεϊ : « Οδηγούμενοι από έναν μονάρχην σαν τον Λέοντα Γ’ ή τον Βασίλειον Β’, θα μπορούσαν να νικήσουν τους Σελτζουκίδες Τούρκους, να καταπνίξουν την δύναμιν των Οθωμανών εν τη γενέσει της και να μεταφέρουν τον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου μέχρι τους πρόποδες του Ταύρου και τις εκβολές του Δουνάβεως».
πηγή
ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Φ. ΓΚΡΕΓΚΟΡΟΒΙΟΥΣ, "ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ", έκδοση 1889, ελλ. έκδοση 1991.
Γ. ΜΙΛΕΡ, "Η ΦΡΑΓΚΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1204-1556", ελλ. έκδοση 1990.
ΜΑΡΚΟΣ Ν. ΡΟΥΣΣΟΣ ΜΗΛΙΔΩΝΗΣ, «ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΔΥΣΗ,963-1963».

Εκκλησία Ρουμανίας : Είσαι ορθόδοξος; Καθαιρήσε!

Προκαλεί μεγάλη αρνητική εντύπωση σε όλους
 τους ορθοδόξους Έλληνες ,η αδιακρισία, η λύσσα και η τυφλότητα
των Ρουμάνων  οικουμενιστών !

Χτες έγινε στην Ρουμανία, το εκκλησιαστικό δικαστήριο εναντίον του πατρός Κυπριανού Στάϊκου, που διέκοψε το μνημοσύνου του Επισκόπου του Κοβάσνα, Ανδρέα. 

Επειδή η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρουμανίας, δήλωσε επίσημα ότι δέχεται την ψευτο"Σύνοδο" της Κρήτης 
και θα διώκει τους κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς, που δεν την δέχονται, ο επίσκοπος Ανδρέας άρχισε να εφαρμόζει τον άρθρο 22 της ψευδο-Συνόδου στην επαρχία του.

 Ο πρώτος διωκόμενος είναι ο πατήρ Κυπριανός Στάϊκου, διδάκτορας θεολογίας, χειροτονία του μητροπολίτου Βεροίας  Παντελεήμονος, και πολύ σεβαστός κληρικός, πνευματικός πολλών λαϊκών. Είναι ο πρώτος κληρικός ορθόδοξος που έπεσε θύμα τον οικουμενιστών. 
Η μόνη κατηγορία που τον βάρυνε, ήταν ότι δεν κάνει υπακοή στην "πανορθόδοξη Σύνοδο" και βεβαίως στις Εκκλησιαστικές Αρχές. 
Ο μοναχός Σάββας Λαυριώτης ήρθε για να υπερασπιστεί τον διωκόμενο κληρικό. Μπορείτε να παρακολουθήσετε στο βίντεο την περιγραφή της παρωδίας του εκκλησιαστικού δικαστηρίου, καθώς και μια εξήγηση του πατρός Σάββα των γεγονότων.
πηγή 

Οι Άγιοι Αββάδες οι εν Όρει Σινά αναιρεθέντες

+14 Ιανουαρίου
«Οι άγιοι αυτοί, ποθώντας τον ασκητικό βίο, εγκατέλειψαν όλα τα του κόσμου και κατοικούσαν στην έρημο. Μαζί τους ήταν και ο μακάριος Νείλος, που είχε υπάρξει έπαρχος της Κωνσταντινουπόλεως, αυτός που συνέθεσε με δύναμη λόγου και με τη χάρη του αγίου Πνεύματος άριστα συγγράμματα που καθοδηγούν στην εν Χριστώ άσκηση και που περιέγραψε τον τρόπο ζωής, αλλά και την αιχμαλωσία και τον φόνο των οσίων πατέρων αυτών. Διότι αυτοί φονεύτηκαν από τους βαρβάρους, που λέγονταν «Βλέμμυες» και που εκτείνονταν από την Αραβία έως την Αίγυπτο και κατά την έρημο της ερυθράς θάλασσας.
Πριν από πολλά χρόνια, επί της βασιλείας του Διοκλητιανού και του Πέτρου αρχιεπισκόπου Αλεξανδείας, φονεύτηκαν και άλλοι μοναχοί που ησύχαζαν και αυτοί στο όρος Σινά. Βγήκαν δηλαδή οι Σαρακηνοί που κατοικούσαν στο όρος Σινά, όταν πέθανε ο αρχηγός της φυλής τους, και σκότωσαν πολλούς από τους ασκητές. Οι υπόλοιποι ασκητές κατέφυγαν στο οχύρωμα. Τη νύκτα φάνηκε στους Σαρακηνούς φλόγα πυρός, που κατέκαιε όλο το Όρος, η δε φλόγα ανερχόταν μέχρι τον ουρανό. Το είδαν οι Σαρακηνοί και φοβήθηκαν, ρίξανε τα όπλα τους και έφυγαν.
Αυτοί που σφαγιάστηκαν πρώτα ήταν  τριάντα οκτώ, έχοντας διάφορες πληγές στα σώματά τους. Από αυτούς βρέθηκαν δύο ζωντανοί, ο Σάββας και ο Ησαϊας. Αυτοί που φονεύτηκαν, άλλοι μεν είχαν τελείως κομμένα τα κεφάλια τους, ενώ από άλλους το δέρμα κρατούσε από το ένα μέρος, κι άλλοι ήταν κομμένοι στα δύο. Αυτούς τους έθαψαν οι δύο μοναχοί, οι οποίοι και μας διηγήθηκαν τα σχετικά με αυτούς».
Οι άγιοι αββάδες που εορτάζουμε σήμερα, είναι διπλά στεφανωμένοι από τον Θεό: και για τους ασκητικούς ιδρώτες τους ως μοναχοί και για τους αθλητικούς αγώνες τους ως μάρτυρες. «Αθλητικούς αγώνας εκ των ασκητικών ιδρώτων διηνύσατε∙ και διπλοίς στεφάνοις κατακοσμηθέντες, εκτενώς τον Σωτήρα ικετεύσατε σωθήναι ημάς» (Περάσατε στους αθλητικούς αγώνες από τους ασκητικούς ιδρώτες. Κι αφού κατακοσμηθήκατε  από διπλά στεφάνια, εκτενώς ικετεύσατε τον Σωτήρα να σωθούμε εμείς). Η υμνολογία μας βεβαίως πάντοτε τονίζει, όταν πρόκειται για ανάλογες περιπτώσεις οσιομαρτύρων, ότι η σχέση της ασκητικής διαγωγής και του μαρτυρίου είναι σχέση αιτίου και αποτελέσματος. Το μαρτύριο δηλαδή του αίματος αποτελεί συχνά τη συνεπή κατάληξη του μαρτυρίου της συνειδήσεως, το οποίο βιώνει με την άσκησή του κατεξοχήν ένας μοναχός. Κι αυτό επισημαίνει και ο άγιος Ιωσήφ, ο υμνογράφος του κανόνα των αγίων αββάδων. «Όσιοι Πατέρες μελετήσατε μέρα και νύκτα τον νόμο του Κυρίου και γι’ αυτό αξιωθήκατε να γίνεται ένα με τον Κύριο, το ξύλο της ζωής. Και ο καρπός σας άνθησε τα στεφάνια της αθλήσεως» («Όσιοι Πατέρες, μελετήσαντες ημέρας και νυκτός εν νόμω Κυρίου, ηξιώθητε του ξύλου της ζωής σύμφυτοι γενέσθαι, και ο καρπός υμών αθλήσεως στεφάνους εξήνθησε»).

Ο συσχετισμός που κάνει ο άγιος υμνογράφος μεταξύ των ασκητικών δακρύων των αγίων αββάδων και της ρύσεως των μαρτυρικών τους αιμάτων συνεχίζεται. Βλέπει τους αγίους ασκητές ως προέκταση των Ισραηλιτών, οι οποίοι μπόρεσαν με την καθοδήγηση του Μωυσή να ξεφύγουν από την τυραννία του Φαραώ στην Αίγυπτο και να καταποντίσουν τα στρατεύματά του στην ερυθρά θάλασσα. Η θάλασσα γι’ αυτούς εν προκειμένω ήταν τα δάκρυά τους, μέσα στα οποία έπνιξαν τον νοητό Φαραώ, τον διάβολο, οπότε έπειτα με τη ρύση των αιμάτων τους διά του μαρτυρίου οριστικά τον κατέστρεψαν και τον οδήγησαν στην αφάνεια. «Θαλάσση τη των δακρύων πρότερον εναπεπνίξατε τον Φαραώ, σοφοί, τον νοητόν∙ των αιμάτων δε ύστερον τοις οχετοίς ωλέσατε και αφανία παρεπέμψατε»). Κι είναι γεγονός ότι ο άγιος Ιωσήφ τονίζει μία πραγματικότητα ευρύτερου κύρους: δεν είναι δυνατόν ο διάβολος, ο εχθρός της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους να ηττηθεί από τον πιστό, αν αυτός δεν πορευτεί, είτε είναι μοναχός είτε είναι εν τω κόσμω, εν μετανοία, δηλαδή με συναίσθηση των αμαρτιών του και με δάκρυα που ξεπλένουν αυτές. Όταν ο ίδιος ο Κύριος μεταξύ των άλλων μακάρισε αυτούς που πενθούν για τις αμαρτίες τους και για τις αμαρτίες του κόσμου, δεν υπάρχει περίπτωση κανείς να υποβαθμίσει την αλήθεια αυτή. «Μακάριοι οι πενθούντες ότι αυτοί παρακληθήσονται» είπε στην επί του Όρους ομιλία Του.
Ο μακαρισμός αυτών που πενθούν, στην πραγματικότητα είναι μακαρισμός, κατά τον άγιο Ιωσήφ, εκείνων που με τη χάρη του Θεού είδαν το βάθος της πραγματικότητας: ότι την απόλυτη προτεραιότητα έχουν τα αιώνια και τα μένοντα και όχι τα ευτελή των γήινων, άστατων και ρευστών πραγμάτων του κόσμου τούτου. Μόνον εκείνος, με άλλα λόγια, που προσανατόλισε την ύπαρξή του προς τον αιώνιο Θεό μπορεί και να υπερβαίνει ό,τι συνιστά γοητεία του παρόντος κόσμου, του απατεώνος, και να κλαίει για τις αμαρτίες του. Ο απόστολος Παύλος το εξέφρασε με σαφήνεια: «ου σκοπούμεν τα βλεπόμενα, αλλά τα μη βλεπόμενα.  Τα γαρ βλεπόμενα πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια» (Ο σκοπός μας δεν είναι αυτά που βλέπουμε στον παρόντα κόσμο, αλλά τα μη βλεπόμενα του ουρανού. Διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα μη βλεπόμενα αιώνια). Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο άγιος υμνογράφος, αναφερόμενος στους σημερινούς αγίους: «Αποσκοπώντας – γράφει – στην αιωνιότητα αυτών που παραμένουν, σοφοί, αποκρούσατε το ευτελές και χαμερπές των άστατων και ρευστών γήινων πραγμάτων. Γι’ αυτό μακαρίζεσθε, οσιομάρτυρες» («Αποσκοπούντες των μενόντων, σοφοί, το αϊδιον, των αστάτων και ρευστών το χαμερπές απεκρούσασθε∙ όθεν μακαρίζεσθε, οσιομάρτυρες»).
Το κατά Θεόν αυτό πένθος τους λόγω της μετάθεσης της ύπαρξής τους στα αιώνια έκανε τους οσιομάρτυρες αββάδες να ζουν ως μοναχοί με συντετριμμένη τη διάνοια. Κι η συντριβή τους αυτή ήταν εκείνη που φανέρωνε την ταπείνωσή τους και συνεπώς την αληθινή λατρεία τους προς τον Θεό: «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει». Και τη συντριβή αυτή αξιοποιεί ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος, προκειμένου να περιγράψει διαμιάς την όλη ζωή των αγίων: «Αφού λατρέψατε τον Θεό με τη συντετριμμένη διάνοιά σας, συντρίψατε την υπερηφάνεια του εχθρού, μακάριοι, συντριβόμενοι στη συνέχεια ως προς τα σώματά σας και θανατούμενοι από το ξίφος του» («Συντετριμμένοι διανοία Θεόν θεραπεύσαντες, συνετρίψατε εχθρού μεγαλαυχίαν, μακάριοι, ξίφει συντριβόμενοι και θανατούμενοι»). Οι άγιοι αββάδες έτσι αναδείχτηκαν κυριολεκτικά Παράδεισος, δίνοντας έμπρακτη απάντηση σε όλους αυτούς που ψάχνουν παράλογα για τους επίγειους Παραδείσους. Και τι λένε; Παράδεισος είναι η σχέση με τον Χριστό. Αυτός είναι ο αληθινός Παράδεισος και γίνεται εξίσου Παράδεισος και όποιος σχετίζεται μαζί Του. «Παράδεισος τρυφής ζωής ξύλον τον Κύριον εδείχθητε μέσον έχων, τον υμών ως θυσίαν το αίμα προσδεξάμενον» (Φανήκατε Παράδεισος τρυφής, που έχει στο μέσον το ξύλο της ζωής, τον Κύριο, ο Οποίος δέχτηκε σαν θυσία το αίμα σας).