Σήμερα μόνο ἠλίθιοι κάνουν δικτατορίες, τὴ στιγμή ποὺ ὑπάρχουν οἱ τηλεοράσεις.

Οὐμπέρτο Ἔκο

Όταν κοιτάς από ψηλα

Ονειρευόταν να γίνει αστροναύτης από τότε που ήταν ακόμη έφηβος και έκανε με το ποδήλατό του βόλτες στα δρομάκια του Αμστερνταμ. Εφτασε όμως τα 40 για να αρχίσει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα: τόσων χρονών ήταν, ειδικευμένος γιατρός πια, όταν έγινε δεκτός στο Ευρωπαϊκό Σώμα Αστροναυτών. Εξι χρόνια αργότερα, το 2004, έγινε ο δεύτερος Ολλανδός που βλέπει σαν ζωγραφιά τη Γη από ψηλά, και το 2009 επελέγη να συμμετάσχει στις Αποστολές 30 και 31 του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Εκεί βρίσκεται ο Αντρέ Κούπερς, από τον περασμένο Δεκέμβριο, και εκεί θα μείνει μέχρι τον Ιούνιο. Και επειδή είναι άνθρωπος γενναιόδωρος και δεν θέλει να κρατάει τη θέα που έχει μόνο για τον εαυτό του και μερικούς ακόμα εκλεκτούς, τράβηξε μια υπέροχη φωτογραφία του Aurora Australis, του Νότιου Σέλαος, μεταξύ Ανταρκτικής και Αυστραλίας, και την έστειλε κάτω στη Γη, να ξέρουμε τι χάνουμε.

Μοναχή Ειρήνη Μυρτιδιώτισσα (1939-1960)

Η αγιασμένη κόρη που ζήτησε να πάρει την αρρώστια του πατέρα της

Στη φωτογραφία: η Αικατερίνη Πατέρα και η κόρη της, οσία Ειρήνη Μυρτιδιώτισσα.


Η Ειρήνη Πατέρα γεννήθηκε το 1939 και ήταν κόρη των εφοπλιστών Πανάγου και Αικατερίνης Πατέρα. Η οικογένειά της, αν και οικογένεια εφοπλιστών, ήταν πολύ πιστοί χριστιανοί και η Ειρήνη κληρονόμησε την πίστη και την καλοσύνη των γονιών της από πολύ μικρή. Ταπεινή και σεμνή, απόχτησε αγάπη για όλους τους ανθρώπους, αλλά και της άρεσε να προσεύχεται και να πηγαίνει στην εκκλησία, αλλά και να διαβάζει ορθόδοξα βιβλία, από βίους αγίων μέχρι τους Χαιρετισμούς της Παναγίας κ.τ.λ.
Έτσι, γνώρισε από μικρή τη σοφία των αγίων διδασκάλων της Ορθοδοξίας και έγινε κι η ίδια σοφή, ενάρετη και υπεύθυνη.

«Ξεχώρισε από τ’ αδέλφια της και τ’ άλλα παιδιά της ηλικίας της. Είχε πολλή υπακοή στους γονείς της και με τη μητέρα της τη συνέδεε βαθύς και δυνατός πνευματικός δεσμός. Στο σχολείο ήταν συνεπής και επιμελής στα μαθήματά της. Την διέκρινε πνεύμα θυσίας, υπομονή και σοβαρότητα, ενώ στα θέματα της πίστεως είχε το θάρρος των ομολογητών. […] Όταν την έβλεπες, ειρήνευες, όποια στενοχώρια κι αν είχες» (από αφιέρωμα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ο Όσιος Φιλόθεος της Πάρου, τ. 15, Σεπτ.-Δεκ. 2005 - από εκεί είναι και τα επόμενα παραθέματα).

Το 1952 ο πατέρας της αρρώστησε από τη νόσο του Hodgkin. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, η κατάστασή του ήταν κρίσιμη. Τότε η Ειρήνη άρχισε να παρακαλεί κρυφά το Θεό να πάρει εκείνη την ασθένεια του πατέρα της.
Η επιθυμία της εκπληρώθηκε και αρρώστησε και η ίδια από τη νόσο του Hodgkins. Ο γιατρός της οικογένειας δρ Rhor από τη Ζυρίχη είπε:

«Σε 10.000 οικογένειες δεν το έχω συναντήσει αυτό, δηλ. την ίδια αρρώστια Hodgkin's σε δύο πρόσωπα της ίδιας οικογένειας. Δεν είναι κληρονομική, ούτε μεταδοτική και ομολογώ ότι, αν ποτέ μου ζητούσαν την προσωποποίηση της υγείας, θα έστελνα της φωτογραφία της Ειρήνης».

Η έφηβη κοπέλα αντιμετώπισε την αρρώστια τους για πέντε χρόνια με γενναιότητα αγίου μάρτυρα. Οι γονείς της την πήγαν στην Ελβετία για θεραπεία κι εκείνη έλεγε στη μητέρα της:

«Αχ, μανούλα μου, τι θ’ ακούσω εγώ από το Χριστό μας… Ξέρεις τι θα μου πει μόλις με δει; “Εσύ απόλαυσες στη γη τα αγαθά σου”… Μανούλα μου, εγώ μόλις αρρωστήσω, αμέσως αεροπλάνο και στην Ελβετία. Η δεσποινίς Πατέρα από δω, η δεσποινίς Πατέρα από κει. Καθαρά σεντόνια, καλό κρεβάτι, τα καλύτερα φάρμακα, η πιο τέλεια θεραπεία. Μανούλα μου, δεν θυμάσαι όταν πηγαίναμε επισκέψεις στα νοσοκομεία στην Ελλάδα και βλέπαμε τους ασθενείς στους διαδρόμους και φωνάζανε “νοσοκόμα, νοσοκόμα” και δεν τους έδινε κανείς σημασία; Εκείνοι δεν ήταν άνθρωποι; Τι λόγο θα δώσω εγώ;».

Η Ειρήνη ήθελε να γίνει μοναχή, αλλά ένιωθε ανάξια και αμαρτωλή. Ζούσε όμως σαν μοναχή, φορώντας φτωχά και σκούρα ενδύματα, ενώ τα ακριβά και όμορφα ρούχα της, μαζί με τσάντες, παπούτσια κ.τ.λ., τα δώρισε όλα σε φτωχούς. Και έλεγε στη μητέρα της:

«Μανούλα μου, με 6 δραχμές τον πήχυ φτάνει να ντυθούμε. Τα υπόλοιπα είναι περιττές σπατάλες και φαντασίες».

Κατά το διάστημα αυτό εξομολογούνταν στον Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο (1884-1980), ενώ επισκεπτόταν και το Γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας. Είχε δηλαδή πνευματική σχέση με δύο από τους σημαντικότερους αγίους ορθόδοξους διδασκάλους της εποχής της. Η οικογένειά της, επίσης, είχε στενές επαφές με πνευματικούς ανθρώπους όπως ο Φώτης Κόντογλου, ο άγιος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος και η σύζυγός του Αγγελική, ο Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης κ.ά. Ο Κόντογλου αγιογράφησε και το παρεκκλήσι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου που ίδρυσαν στο σπίτι τους, στο Παλαιό Ψυχικό, ενώ παρέδωσε και μερικά μαθήματα αγιογραφίας στην Ειρήνη. Αυτό το σπίτι «ήταν για πολλά χρόνια μια πνευματική όαση και τόπος παραμονής και φιλοξενίας πολλών πνευματικών ανθρώπων, κληρικών και λαϊκών» (ό.π.).

Τον Οκτώβριο του 1960, σε ηλικία 21 ετών, η άρρωστη κοπέλα, που ήδη ζούσε σαν ασκήτρια έχοντας διαμορφώσει σαν καλογερικό κελί το δωμάτιό της, έγινε μοναχή από το Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο. Έλαβε το όνομα Ειρήνη Μυρτιδιώτισσα, λόγω της μεγάλης αγάπης της προς τη συγκεκριμένη ιστορική και θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.
Κατά τη διάρκεια της κουράς της (της τελετής, με την οποία έγινε μοναχή στο παρεκκλήσι του σπιτιού τους) η υγεία της βελτιώθηκε εκπληκτικά, βελτίωση που διατηρήθηκε περίπου ένα μήνα. Όμως τέλη Νοεμβρίου του ίδιου έτους η υγεία της επιδεινώθηκε. Μεταφέρθηκε στην κλινική «Τίμιος Σταυρός», όπου πέρασε με ηρωική αντοχή, αλλά και συνεχή προσευχή, τις τελευταίες μέρες της γήινης ζωής της. Στις 26 Νοεμβρίου 1960, αφού είχε λάβει τη θεία μετάληψη και βρισκόταν σε αναμονή του γεγονότος, κοιμήθηκε.
«Και τώρα τι να ψάλουμε, νεκρώσιμη ή αναστάσιμη ακολουθία;» αναρωτήθηκε ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, καθώς οι παρευρισκόμενοι, ακόμη και οι γονείς της, ένιωθαν μια ανεξήγητη γαλήνη και τη βεβαιότητα πως η αγνή αυτή πνευματική αγωνίστρια ταξίδευε προς το Φως του Χριστού. Η μοναχή Ειρήνη Μυρτιδιώτισσα ετάφη με τον τρόπο των μοναχών, χωρίς φέρετρο (κατευθείαν στο χώμα), στο κοιμητήριο της μονής αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, οικισμού Παπάγου, πρώην Χολαργού.

Το άφθαρτο σώμα της

Το μοναστήρι του Ευαγγελισμού στις Οινούσσες.

Τρία χρόνια αργότερα, το Σεπτέμβριο του 1963, έγινε η εκταφή της, δηλ. η ανακομιδή των λειψάνων της.
Προς έκπληξη όλων, το σώμα της ανακαλύφθηκε άφθαρτο, όπως του αγίου Σπυρίδωνα, του αγίου Γεράσιμου και άλλων μεγάλων αγίων της Ορθοδοξίας. Μεταφέρθηκε με ευλάβεια στο σπίτι της οικογένειάς της και τοποθετήθηκε στο κρεβάτι του κελιού της, όπου ευωδίασε μυστηριωδώς. Ενημερώθηκε ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος, ο οποίος έδωσε εντολή να μεταφερθεί στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, που είχε χτιστεί από τους γονείς της στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, τις Οινούσσες. Εκεί, με την άδεια του μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου, που ήταν τοποτηρητής της αρμόδιας μητρόπολης Χίου, τοποθετήθηκε σε λάρνακα και εναποτέθηκε ως ιερό λείψανο σε παρεκκλήσι της μονής.
Πέντε χρόνια αργότερα όμως, η μονή κατηγορήθηκε έντεχνα ότι διατηρεί «άταφο πτώμα» και το εκθέτει σε κοινή θέα προς κίνδυνο της δημόσιας υγείας. Για το λόγο αυτό, το σκήνωμα της οσίας εξετάστηκε από το νομίατρο Χίου και από το γιατρό Αλέξανδρο Καλόμοιρο.
Ο νομίατρος αποφάνθηκε ότι το σώμα «εταριχεύθη ατελώς δι’ αγνώστου υμίν τρόπου». Ο γιατρός Καλόμοιρος σε δικό του δημοσίευμα αντέκρουσε τον ισχυρισμό αυτό, αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει ταρίχευση αλλά πρόκειται περί θαύματος. Σ' αυτό συνηγόρησαν και όλοι όσοι παρευρέθηκαν στο διάστημα από την κοίμηση μέχρι την κηδεία της Ειρήνης (που έγινε το απόγευμα της ίδιας μέρας), ανάμεσα στους οποίους και ο Ελβετός γιατρός Walter Bessler, που είχε έρθει από την Ελβετία ειδικά για να παρασταθεί στην τελευταία φάση της ασθένειάς της.
Ο Γέροντας Φιλόθεος έγραψε ότι δεν πρόκειται περί «άταφου πτώματος», αφού η οσία μοναχή ετάφη κανονικά, αλλά για ιερό λείψανο, που ο Θεός παραχώρησε να ανακαλυφθεί άφθορο.
Ωστόσο, η μητρόπολη Χίου έδωσε εντολή να ταφεί εκ νέου, κι έτσι τοποθετήθηκε στον οικογενειακό τάφο των δικών της, όπου μάλλον παραμένει μέχρι σήμερα.

Το οσιακό τέλος των γονιών της

Ο Πανάγος Πατέρας, ο πατέρας της Ειρήνης Μυρτιδιώτισσας, πάλεψε κι εκείνος την ασθένειά του μέχρι το 1966. Στη συνέχεια, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 66 ετών. Τρία χρόνια πριν την κοίμησή του είχε γίνει μοναχός με το όνομα Ξενοφών. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε και η σύζυγός του, που έγινε μοναχή με προτροπή του Γέροντα Ιερώνυμου της Αίγινας, με το όνομα Μαρία Μυρτιδιώτισσα.
Παραθέτουμε από σχετικό άρθρο στο διαδίκτυο (Γ. Φ. Παπαδόπουλου, αντιδήμαρχου Χίου, «Η εφοπλίστρια μοναχή με την ιώβειο υπομονή και την οσία θυγατέρα»):

«Η μακαριστή Γερόντισσα έζησε και άλλες πίκρες. Όλη της η ζωή ήταν γεμάτη πόνο. Το 1978 πέθανε η άλλη της κόρη, η Καλλιόπη, παντρεμένη με τρία παιδιά, στο Λονδίνο. Και το έτος 1983 ο γιός της Διαμαντής, σε νεότατη ηλικία, από καρδιακή προσβολή.
Η Γερόντισσα υπέμεινε τα πάντα και το μόνο που ψιθύριζε το στόμα της ήταν το “Δόξα σοι ο Θεός”.
Η μορφή, το έργο και η δράση της μακαριστής Γερόντισσας Μαρίας-Μυρτιδιώτισσας Πατέρα θα μείνει στην ιστορία του τόπου αλλά και της Εκκλησίας με γράμματα χρυσά, ανεξίτηλα στο διάβα των αιώνων.
Η Γερόντισσα ήταν αυστηρή Μοναχή για τον εαυτό της και πρώτη απ’ όλες τις Μοναχές έδινε το καλό παράδειγμα στην προσευχή, τη μελέτη, την άσκηση.
Με την Ιερή της σοφία οδήγησε πολλούς χριστιανούς στο σωστό δρόμο και έσωσε άλλους από σίγουρο ψυχικό μαρασμό.
Ήταν φιλόξενη, ελεήμων, στοργική και γενναία.
Δωρεές της, αρκετών εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών, έγιναν από την ίδια και όταν ήταν λαϊκή μα, κυρίως, ως Ηγουμένη.
Τα νοσοκομεία των Αθηνών, όπως το Γενικό Νοσοκομείο Άνω Πατησίων, το Αντικαρκινικό (Άγ. Σάββας), ο Ευαγγελισμός, το νοσοκομείο της Χίου, κ.α. έτυχαν τέτοιων δωρεών.
Εκατοντάδες άπορες οικογένειες βοηθήθηκαν να σπουδάσουν τα παιδιά τους, να παντρέψουν τις κόρες τους, να βρουν στέγη και δουλειά.
Καλές πράξεις ανθρωπιάς “ων ουκ έστιν αριθμός”, αναρίθμητες, που μόνον οι οφθαλμοί του Θεού γνωρίζουν.
Αυτή ήταν η μακαριστή Γερόντισσα που σήμερα (από το 2005) αναπαύεται στην Ιερά Μονή της, πλάι στον σύζυγό της Μοναχό Ξενοφώντα, τη θυγατέρα της Μοναχή Ειρήνη-Μυρτιδιώτισσα, τα υπόλοιπα παιδιά και τους γονείς της. Αγία Οικογένεια.»

Περισσότερα για τη Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα, εδώ.

πηγη

Με του παλμού το αίμα.....

‘Παιδιάστικα πράγματα’

μου είπες κάποτε

τα ποιήματα

αλλά τι να κάνουμε

ματώνουμε ακόμη

του αόρατου…

Γι'αυτό

Oφείλουμε στη Ζωή

να δημιουργούμε αλλα

και να βιώνουμε

την κάθε στιγμή

με του παλμού το αίμα.!

aeriko

BBC: Η ελληνική επανάσταση της πατάτας

«Είναι μία απλή ιδέα, με απλά προϊόντα» λέει ο ανταποκριτής του BBC, στην Αθήνα Mark Lowen, περιγράφοντας την «επανάσταση» που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα προς όφελος των καταναλωτών αλλά και των αγροτών «Ο σπόρος του κινήματος της πατάτας φυτεύτηκε στη βόρεια Ελλάδα, πριν από λίγες εβδομάδες καιαποδεικνύεται τόσο επιτυχημένο που έφτασε μέχρι την πρωτεύουσα και γίνεται όλο και πιο δημοφιλές, όσο οι Έλληνες παλεύουν με τη μεγαλύτερη ύφεση της σύγχρονης ιστορίας» λέει ο βρετανός δημοσιογράφος.

Μιλώντας με πολίτες που περιμένουν για φτηνές πατάτες, μεταφέρει την γνώμη της Σοφίας Μανίδου, η οποία λέει: «Οι μισθοί είναι πολύ χαμηλοί και οι φόροι είναι πολύ υψηλοί, ενώ το κόστος των προϊόντων δεν ακολουθεί τις παραπάνω εξελίξεις. Πρέπει να πληρώνουμε πολλά χρήματα για βασικά προϊόντα όπως είναι η πατάτα».

Προσθέτει ότι οι καταναλωτές ελπίζουν να δουν και άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες, γιατί υπάρχει μεγάλη ανάγκη.

Ο ανταποκριτής του BBC αναφέρει ότι ωφελούνται και οι δύο πλευρές, καταναλωτές και αγρότες ενώ λόγω του ανταγωνισμού, σούπερ μάρκετ αναγκάζονται επίσης να μειώσουν τις τιμές τους.

Ο αγρότης Στέλιος Ιωαννίδης, που πουλά τις πατάτες του με αυτό τον τρόπο, λέει: «Οι μεσάζοντες μας εκμεταλλεύονται γιατί αγοράζουν τα προϊόντα μας σε πολύ χαμηλές τιμές. Θέλουμε να βοηθήσουμε τον καταναλωτή αυτές τις δύσκολες στιγμές και να στείλουμε το μήνυμα πως λίγοι άνθρωποι δεν μπορούν κερδίζουν σε βάρος όλων».

Το άρθρο σημειώνει πως οι Έλληνες βρίσκουν τρόπους να αντιδράσουν στην κρίση, με έξυπνες ιδέες και περιγράφει πως δήμοι συμμετέχουν στην πρωτοβουλία και πως λειτουργεί το σύστημα παραγγελιών μέσω Ίντερνετ και αλλιώς.

Ρεπορτάζ του ABC για τον «πυρετό της πατάτας».

Μυστηριώδες αντικείμενο στην επιφάνεια του Ηλίου

Ένα τηλεσκόπιο της NASA κατέγραψε ένα άγνωστο και σκοτεινό αντικείμενο να κινείται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, τη περασμένη Δευτέρα. Η μαύρη σφαίρα, η οποία μοιάζει με το Death Star από το Star Wars και έχει το μέγεθος πλανήτη, συνελήφθη στο φακό του «Solar Dynamics Observatory» της NASA και η επεξεργασία της ολοκληρώθηκε με τη βοήθεια ενός χρήστη του YouTube, ονόματι Sunsflare, ο οποίος αμφισβητώντας τους εμπειρογνώμονες, έδωσε τη δική του εξήγηση για τον μυστηριώδη επισκέπτη.

Φυσικά, η διαστημική υπηρεσία δίνει μια πιο καθησυχαστική εξήγηση. Δεν πρόκειται για επισκέπτη από άλλο ηλιακό σύστημα ή για πλανήτη που γεννήθηκε στην επιφάνεια του Ήλιου, όπως ισχυρίζονται αρκετοί. Αν’ αυτού, πρόκειται για μια ηλιακή «προβολή», ένα φαινόμενο που πηγάζει από τα έγκατα του πλανήτη και αναπτύσσεται σταδιακά κατά τη διάρκεια της ημέρας, και μπορεί να επεκταθεί σε εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα στο διάστημα. Ωστόσο, οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη εξακριβώσει τα αίτια του φαινομένου.

«Τα σκοτεινά σημεία που εντοπίζονται στη σφαίρα αποτελούν δροσερότερη ύλη σε σχέση με την υπέρθερμη επιφάνεια του Ήλιου», τονίζει ο ηλιακός αστροφυσικός στο Goddard Space Flight Centre της NASA, C. Alex Young.

Πάρε το Ιντερνετ στα χέρια σου:Τέσσερις Ελληνες φοιτητές ετοιμάζουν ένα νέο κοινωνικό δίκτυο

Ο Γιώργος Χατζήπαπας, ο Γιώργος Σπανός, ο Θάνος Τουρίκας και η Θεώνη-Άννα Παπαδοπούλου με πολύ μεράκι και φαντασία δημιουργούν το Graphmylife, ένα νέο κοινωνικό δίκτυο που έχει σκοπό να «ζωγραφίσει» τις ζωές μας.

Αν και ακόμη η επίσημη ιστοσελίδα δεν βρίσκεται στον αέρα οι τέσσερις φοιτητές φοιτητές του τμήματος Πληροφορικής στα ΤΕΙ Αθήνας μιλούν μαζί μας και μας συστήνουν το νέο αυτό social network.

Πώς προέκυψε η ιδέα του εγχειρήματος και η ονομασία;

Εμπνευστής της ιδέας υπήρξε ο Γιώργος Χατζήπαπας ο οποίος με αφορμή κάποιες προβολές ντοκιμαντέρ καθηγητών στους πίνακες του πανεπιστημίου, που σκοπό είχαν να δείξουν το γράφημα της ζωής τους, αποφάσισε να προβεί σε κάτι παρόμοιο.

Με βάση αυτό λοιπόν σκέφτηκε να δώσει την δυνατότητα μέσω ενός κοινωνικού δικτύου ώστε ο κάθε ένας που επιθυμεί να δημιουργήσει ένα τέτοιο γράφημα, σε πιο σύνθετη αλλά παράλληλα και εύχρηστη μορφή. Από εκεί λοιπόν προέκυψε και η ονομασία GraphMYLife.

Τι ακριβώς είναι το Graphmylife;

Η εφαρμογή βασίζεται στα ups και downs του κάθε χρήστη με άλλα λόγια τα πάνω και τα κάτω της ζωής κάποιου.

Το Graphmylife αποτελεί ένα κοινωνικό δίκτυο στο οποίο ο χρήστης για πρώτη φορά θα μπορεί διαδραστικά να φτιάξει το γράφημα της ζωής του, μοιραζόμενος με τους υπόλοιπους χρήστες, πάνω στο γράφημα του, κάποια σημαντικά γεγονότα για αυτόν. Τέλος οι χρήστες με κοινά βιώματα και καταστάσεις, θα μπορούν να ενώσουν τα γραφήματα του δημιουργώντας έτσι το social πλέγμα τους. Το γράφημα θα αφορά τόσο το παρόν, όσο το παρελθόν και το μέλλον.

Τι καινούργιο έχει να προσφέρει το νέο αυτό δίκτυο;

Η λειτουργία του νέου αυτού δικτύου συνδυάζει την κοινωνικότητα με τα βιώματα των χρηστών μέσω ενός γραφήματος, από το οποίο ο κάθε χρήστης θα μπορεί εύκολα να συνδέσει , μοιραστεί και δημοσιεύσει τις στιγμές της ζωής του και ακόμα περισσότερο τις προσωπικές του δημιουργίες. Η ιστοσελίδα θα είναι προσβάσιμη σε κάθε χρήστη χωρίς κόστος καθώς δεν θα μπορούσε να υπάρχει κάποια χρέωση για τη χρήση της συγκεκριμένης υπηρεσίας.

Πότε αναμένεται να είναι έτοιμο το site;

Αυτήν την στιγμή το project, του οποίου ο σχεδιασμός ξεκίνησε λίγο μετά το τέλος της εξεταστικής, βρίσκεται ακόμα στο κομμάτι του προγραμματισμού. Είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε το πότε ακριβώς θα είναι έτοιμη η σελίδα ωστόσο ελπίζουμε και ευελπιστούμε μέχρι το τέλος του καλοκαιριού να έχουμε μια δοκιμαστική έκδοση για περιορισμένο αριθμό χρηστών.

Υπήρξε κάποια βοήθεια και παρότρυνση από τη Σχολή σας;

Εδώ θίγουμε ένα πολύ μεγάλο θέμα το οποίο μας στεναχωρεί, όχι μόνο εμάς , αλλά τους περισσότερους νέους στην Ελλάδα. Παρότρυνση είχαμε μόνο από έναν καθηγητή του τμήματος πληροφορικής του ΤΕΙ. Πέρα από αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Σχολή μάς προσέφερε τις βάσεις και συνέβαλε και στο να έρθουμε πιο κοντά σαν ομάδα.

Πιστεύετε πως θα υπάρξει ανταπόκριση από τον κόσμο;

Θεωρούμε ότι η ιδέα είναι πρωτότυπη και αυτός είναι ένας λόγος που μας κάνει να πιστεύουμε ότι θα τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού.

Μέχρι στιγμής οι εντυπώσεις από το περιβάλλον μας είναι αρκετά θετικές , ενώ η ανταπόκριση του κοινού στην σελίδα μας στο facebook και στο twitter είναι απρόσμενα μεγάλη και μας εξέπληξε το γεγονός ότι μέσα σε δύο μέρες ανεβήκαμε στην πρώτη θέση στο διαγωνισμό crazybusinessideas.gr.

πηγή

Πατήρ Αθανάσιος Χενείν. Η θαυμαστή μεταστροφή στην Ορθοδοξία του προϊσταμένου των Κοπτών Αθηνών

Σε ένα τόσο θαυμαστό γεγονός είναι καλύτερα αντί προλόγου δικού μας να μιλήσει ο ίδιος ο π. Αθανάσιος με τα δικά του λόγια, γι΄αυτή την ευλογημένη μεταστροφή στην όντως Ζωή, την Αλήθεια, που υπάρχει μόνο στην Μία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μας, την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Δοξάζουμε τον Θεό για τα θαυμαστά έργα του και ευχόμαστε στον π. Αθανάσιο, δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να ευλογεί και να ελεεί και να στηρίζει τον ίδιο και την οικογένειά του.
Επίσης τον ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη του και τα κείμενα που μας απέστειλε, τα οποία και θα δημοσιεύσουμε σιγά-σιγά και στα Ελληνικά, και στα Αραβικά, προς ωφέλεια ψυχών και δόξαν Κυρίου.

________________________________________

Πατήρ Αθανάσιος Χενείν. Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία

«Πολλοί μιλάνε για την αίρεση, αρκετοί γράφουν για την αίρεση, αλλά λίγοι είναι εκείνοι που έχουν γευτεί την πίκρα της αίρεσης, και ακόμα ελάχιστοι είναι αυτοί που την έζησαν και έχυσαν αίμα για να απελευθερωθούν από την αιχμαλωσία της.

Η αίρεση είναι τρόπος ζωής, είναι μεγάλη φυλακή, είναι ασθένεια ψυχική αλλά και σωματική. Εγώ ο Αθανάσιος Χενείν τα έζησα όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα ως προϊστάμενος της κοπτικής παροικίας των Αθηνών για δέκα πέντε χρόνια.

Οι κόπτες διχάζουν το πρόσωπο του Χριστού μας και καταργούν την διανθρώπινη πραγματική και ρεαλιστική παρουσία του στον κόσμο και στην εκκλησία.

Αλλά το θαύμα της θεραπείας μου και της μεταστροφής μου στη μητέρα μας την Ορθόδοξη εκκλησία, έγινε με την χάρη του Τριαδικού Θεού αλλά και την έμπρακτη αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ, του γέροντα Μεθόδιου Κρητικού και των πατέρων της Ιεράς Μονής Αναστάντος Χριστού.

Αυτά τα λόγια που θα διαβάσεις αγαπητέ αναγνώστη είναι ομολογία πίστης, αλλά και δείγμα ευγνωμοσύνης αλλά ταυτόχρονα είναι μια έκκληση να συνεργασθούμε όλοι μαζί να βοηθήσουμε τους απλούς κόπτες (15 χιλιάδες ζουν στην Αθήνα) να γνωρίσουν το κάλλος της Ορθοδοξίας».

Πατήρ Δρ. Αθανάσιος Χενείν

πηγή

Ο άγιος που έμπαινε απ' το παράθυρο

Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα Α΄
Ο Γεράσιμος, ο κατά Χριστόν σαλός


Ο Γεράσιμος ο κατά Χριστόν σαλός ζούσε στη Ρουμανία, έξω από τη μονή Νεάμτς, σε μια μισογκρεμισμένη καλύβα της Σκήτης Βοβιντένια.
Ο Γεράσιμος έκανε διάφορα αλλόκοτα πράγματα, προκειμένου να πείσει τους άλλους ότι είναι τρελός: μπαινόβγαινε στην καλύβα του όχι από την πόρτα, η οποία ήταν μονίμως κλειδωμένη, αλλά πάντοτε από το παράθυρο, το οποίο άφηνε συνεχώς ανοιχτό και επιπλέον του είχε βγάλει και τα τζάμια.
Τον χειμώνα άναβε φωτιά μέσα στο καλυβάκι του, στο μέσον του χωμάτινου δαπέδου, ενώ το καλοκαίρι έβγαζε τα ρούχα του, για να τον τσιμπούν τα κουνούπια του ελατόδασους, τα οποία μάλιστα ήταν και τεράστια. Τα βράδια έμενε ξάγρυπνος έξω από την καλύβα˙ έμπαινε μέσα μόνο την ημέρα – και πάντα από το παράθυρο – για να κοιμηθεί λιγάκι και να διαβάσει το Ψαλτήριο.
Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι που δεν ήξεραν τη διάκριση μεταξύ σαλότητας και ψυχικής διαταραχής έλεγαν γι’ αυτόν: «ο Γεράσιμος ο τρελός, που ζει στην άκρη του δάσους».
Ο Γεράσιμος είχε πάντα γυμνό το κεφάλι, περπατούσε ξυπόλητος και φορούσε μόνο ένα χοντρό ζωστικό, κι αυτό γεμάτο τρύπες.

Το μεσημέρι έπαιρνε τον ξύλινο κουβά του, πηδούσε από το παράθυρο και ξεκινούσε για το μοναστήρι. Όταν πλησίαζε αρκετά, άρχιζε να λέει διάφορα ακατανόητα λόγια: «στο αρχονταρίκι, στην αποθήκη, στο τυροκομείο με τα καρύδια, τα λουλούδια, τα κοκόρια…» και διάφορες άλλες ασυναρτησίες.
Έμπαινε στο μαγειρείο με τον κουβά στο χέρι, ζητώντας να του βάλουν εκεί μέσα φαγητό για να φάει. Και ήθελε να του τα ρίχνουν στον κουβά όλα μαζί: μαμαλίγκα, ψωμί, σούπα…, ό,τι υπήρχε. Μόλις λοιπόν τον έβλεπαν οι άλλοι, έλεγαν: «Ήρθε ο τρελός με τον κουβά. Βάλτε του κάτι εκεί μέσα, για να φύγει γρήγορα!».
Οι πατέρες έτρεχαν στο μάγειρα: «Πήγαινε και βάλε του κάτι στον κουβά, να τελειώνουμε επιτέλους μ’ αυτόν!».
Ο μάγειρας του έβαζε στο κουβαδάκι του ό,τι είχε κι ο Γεράσιμος έφευγε, μουρμουρίζοντας τις ασυναρτησίες του, ενώ οι πατέρες γελούσαν, αφού τον περνούσαν για τρελό.
Κάποια φορά επισκέφτηκαν τη Σκήτη μερικοί αρχιερείς από την Ελλάδα. Το μοναστήρι Νεάμτς ήταν τότε το μεγαλύτερο και πλέον ονομαστό στη Ρουμανία και γι’ αυτό κάθε ξένη αντιπροσωπεία που πήγαινε στη χώρα περνούσε συνήθως πρώτα από αυτό. Ηγούμενος της Μονής ήταν τότε ο π. Μακάριος. Ο Γεράσιμος λοιπόν πήγε πάλι με το κουβαδάκι του στο Μοναστήρι και χωρίς να… ενοχληθεί καθόλου από την παρουσία των ξένων, τους πλησίασε δείχνοντας τον κουβά του και άρχισε να λέει τα δικά του…
-Τι έχει αυτός ο μοναχός; Άρρωστος είναι; ρώτησαν οι Έλληνες.
-Ναι, έχει κάποια βλάβη στον μυαλό.
-Ο καημένος! σχολιάσαν εκείνοι.
Ένας από τους πατέρες της Μονής του φώναξε:
-Σώπα επιτέλους, πάτερ! Σε ακούν κι οι ξένοι αρχιερείς… Ντροπή!
Ο Γεράσιμος σταμάτησε να μιλάει και επέστρεψε στο κελλί του επαναλαμβάνοντας συνεχώς: Ορίστε, σιωπώ! Ορίστε, σιωπώ! Ορίστε, σιωπώ…

Έζησε ενενήντα χρόνια περίπου και όλα αυτά τα χρόνια όλοι τον ήξεραν ως «ο Γεράσιμος ο τρελός». Κι όπως είπαμε, τις νύχτες δεν κοιμόταν καθόλου. Έφευγε γυμνός για το δάσος, για να τον τσιμπάνε τα κουνούπια και οι σκνίπες, και το πρωί πηδούσε απ’ το παράθυρο κι έμπαινε στο καλύβι του, για να κοιμηθεί λιγάκι και να σηκωθεί πάλι σε προσευχή.
Όταν πέθανε, τον βρήκαν οι πατέρες μ’ ένα σταυρό στο χέρι και ένα κομμάτι χαρτί, στο οποίο έγραφε: «Συγχωρέστε με, αγαπητοί πατέρες και αδελφοί, για τα σκάνδαλα που σας προξένησα εδώ και τόσον καιρό. Και μη σταματήσετε, σας παρακαλώ, να προσεύχεστε για μένα, τον αμαρτωλό, διότι δεν μπόρεσα να αρέσω στο Χριστό και να σταματήσω να σκανδαλίζω τους ανθρώπους. Γεράσιμος ο αμαρτωλός».

Αυτός ήταν ο όσιος Γεράσιμος, ο διά Χριστόν σαλός. Αλλά πόσοι διά Χριστόν σαλοί Άγιοι υπήρξαν; Δεν βλέπετε στους Βίους των Αγίων; Ο άγιος Ανδρέας, ο άγιος Συμεών… Οι άγιοι αυτοί φέρονταν σαν τρελοί, για να τους περιγελά και να τους κατακρίνει ο κόσμος. Με τον τρόπο αυτό όμως κατατρόπωσαν την υπερηφάνεια και απέκτησαν την πολύτιμη ταπείνωση, που τόσο πολύ αγάπησε ο Χριστός.
Όταν, λοιπόν, έθαψαν τον π. Γεράσιμο, ακούστε τι μεγάλο θαύμα έγινε. Ο τάφος του σείστηκε τρεις φορές ενώπιον όλων όσοι βρίσκονταν εκεί. Και το πιο σπουδαίο είναι, ότι ο σεισμός αυτός έγινε αισθητός μόνο στο μέρος εκείνο που βρισκόταν ο τάφος του και όχι μακρύτερα. Επιπλέον, μετά από είκοσι χρόνια, που έκαναν την ανακομιδή των λειψάνων του, τα οστά του ήταν κίτρινα σαν το κερί.
Πρέπει να ξέρετε ότι ανάμεσα στους χιλιάδες μοναχούς που έζησαν στη μονή Νεάμτς, αναδείχθηκαν πολλοί Άγιοι. «Ανάμεσα στους πολλούς βρίσκονται και οι εκλεκτοί του Θεού», έλεγε και ο ηγούμενος της μονής Νεάμτς Νεονείλος, που διαδέχθηκε στην ηγεμονία της Μονής τον άγιο Παΐσιο Βελιτσκόβσκυ. Και συμπλήρωνε: «Πολλοί άγιοι πατέρες έχουν κοιμηθεί γύρω από αυτήν εδώ τη μονή».


πηγή

Lynda Thalie«Η ομορφότερη φωνή του Καναδά»

Η μοναδική Λίντα Τάλι για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Η ομορφότερη φωνή του Καναδά, η αλγερινής καταγωγής ερμηνεύτρια Lynda Thalie έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για μια μοναδική συναυλία την Πέμπτη 15 Μαρτίου στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Η συναυλία της Lynda Thalie αποτελεί την εναρκτήρια εκδήλωση της φετινής γιορτής της Γαλλοφωνίας και πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Πρεσβείας του Καναδά.
Τραγουδίστρια, στιχουργός, συνθέτης και συγγραφέας, η Lynda Thalie θεωρείται μία από τις κορυφαίες σύγχρονες ερμηνεύτριες του Καναδά, καθώς ενσωματώνει στα τραγούδια της την πολιτισμική πολυμορφία της χώρας που την υιοθέτησε. Ταυτόχρονα θεωρείται μία ολοκληρωμένη καλλιτεχνική προσωπικότητα με ενεργή εμπλοκή και παρεμβάσεις σε θέματα που άπτονται της τέχνης και του πολιτισμού.

Το ξεχωριστό – χωρίς σύνορα - μουσικό της ύφος που παντρεύει με έμπνευση και ιδιαίτερη χάρη τους δυτικούς ήχους με τα ακούσματα της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, της έχει προσδώσει έναν κοσμοπολίτικο καλλιτεχνικό χαρακτήρα.

Πολιτογραφημένη Καναδή, κόρη πολιτικού κρατούμενου που ακόμη και σήμερα αγνοείται, απέδρασε κυριολεκτικά από την Αλγερία, από «τον φόβο, το αδιέξοδο, την καταπίεση και την απόγνωση που σε οδηγούν στην αυτοκτονία», όπως περιγράφει στη σχετική αυτοβιογραφία της που ήδη έγινε μπεστ σέλερ. Αυτή η τραυματική εμπειρία ίσως την ώθησε να συμμετέχει ενεργά και να αγωνίζεται και σήμερα για τα δικαιώματα των γυναικών, για «να αποκτήσουν πρώτα μία ενιαία – δημόσια φωνή μέσα από τη δική τους ξεχωριστή φωνή οι γυναίκες της Βόρειας Αφρικής».


Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως ο Enrico Macias, o Rachid Taha, o Tony Levin, o Michel Rivard, o Luc de Larochelliere και o Yann Perreau.
Έχει αποσπάσει σημαντικές διακρίσεις όπως τα βραβεία «Ma premiere Place des Arts», «Distinction», «Radio-Canada», ενώ υπήρξε υποψήφια στα «World Music Album of the Year», στα «Sounds of Blackness Award» και στα «ADISQ».
Από την πρώτη δισκογραφική της εμφάνιση (Sablier 2002) έως και τα πολύ γνωστά «Histoire d’ un amour» και «La rose des Sables», τα άλμπουμ της πωλούν χιλιάδες αντίτυπα, ενώ στις περιοδείες της τόσο στον Καναδά, όσο και στο εξωτερικό, δημιουργούνται πάντα ασφυκτικά sold out.
Στο πλαίσιο πάντα του εορτασμού της Γαλλοφωνίας, σε δύο μαγικές βραδιές, στις 15 Μαρτίου στο «Γαλλικό Ινστιτούτο» της Αθήνας και στις 19 Μαρτίου στο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης, η Lynda Thalie υπόσχεται να μυήσει και το ελληνικό κοινό στον δικό της μουσικό κόσμο.


Πέμπτη 15 Μαρτίου, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, Αθήνα, Ώρα έναρξης: 21:00
Δευτέρα 19 Μαρτίου, στο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης,Ώρα έναρξης: 21:00

Στην παράσταση της Αθήνας συμμετέχει φιλικά με το τραγούδι ‘Νεφέλη’
η Χάρις Αλεξίου

Ἡ μοῖρα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ χαρακτήρας του.

Ἡράκλειτος

Ο γέροντας Σοφρώνιος του Έσσεξ στην καθημερινή του ζωή

Μητροπολίτου Ναυπάκτου π.Ιεροθέου

Μερικοί διαβάζοντας κείμενα του Γέροντος Σωφρονίου τον εκλαμβάνουν ως έναν μεγάλο θεολόγο, όπως και ήταν, αλλά συγχρόνως νομίζουν ότι ήταν απρόσιτος, απροσπέλαστος για τους ανθρώπους. Όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Όταν τον συναντούσες, έβλεπες έναν ασκητή με ενοποιημένη την ύπαρξη του, με την απλότητα και καθαρότητα της ζωής του, γενικά έβλεπες έναν γνήσιο καί αυθεντικό άνθρωπο, απαλλαγμένο από παντός είδους πάθη, ανασφάλειες καί συμβατικότητες.

Όταν μελέτησα το βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου για τον όσιο Σιλουανό στην πρώτη έκδοση του, αναπτύχθηκε μέσα μου ή επιθυμία να τον γνωρίσω προσωπικά. Τον καιρό εκείνο ζούσε στην Αγγλία στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Εσσεξ καί αισθάνθηκα την επιθυμία να τον επισκεφθώ. Τότε βρισκόταν στην ηλικία των ογδόντα ετών, αλλά ήταν ακμαίος, δυνατός, παρά τίς ασθένειες πού τον ταλαιπωρούσαν. Δεχόταν όλο τον κόσμο, συζητούσε με τους ανθρώπους, εξομολογούσε, όχι βέβαια πολλούς, λειτουργούσε κάθε Κυριακή, πολλές φορές καί το Σάββατο, έγραφε τα τελευταία βιβλία του, έτρωγε μαζί μας στην Τράπεζα της Μονής, έκανε συνάξεις στους μοναχούς, ταξίδευε κάποτε - κάποτε για να επισκεφθεί άλλες Κοινότητες πού τον προσκαλούσαν, επισκεπτόταν σπίτια γνωστών του ανθρώπων στις πλησιόχωρες πόλεις κ.λπ. Ήταν ένας ζωντανός άνθρωπος καί σκόρπιζε παντού αισιοδοξία.Θα περιγράψω με συντομία μερικές σκηνές πού έζησα κατά καιρούς καί τίς ζούσε καί όποιος επισκεπτόταν το Μοναστήρι για να συναντήσει τον Γέροντα.

Υποδοχή

Καθένας πού πήγαινε στο Μοναστήρι αισθανόταν ότι οι μοναχοί τον υποδέχονταν, με εντολή του Γέροντα, ως μια μοναδική προσωπικότητα. Όταν ό Γέροντας γνώριζε την ώρα πού θα έφθανε ό γνωστός του, έβγαινε να τον προϋπαντήσει καί να τον χαιρετήσει ή έστελνε κάποιο μοναχό για να του μεταφέρει την αγάπη του καί να του εκφράσει την χαρά του πού έκανε τόσο μεγάλο ταξίδι για να έλθει κοντά του. Έδινε εντολή να τον περιποιηθούν κατάλληλα καί να τον κάνουν να αισθανθεί σαν στο σπίτι του.

Θεία Λειτουργία - προσευχή

Το κεντρικό πνευματικό σημείο της Ιεράς Μονής καί του Γέροντα ήταν ή θεία Λειτουργία καί ή κενωτική θυσία πού βιώνει κανείς σε αυτήν. Λειτουργούσε κάθε Κυριακή, πολλές φορές καί το Σάββατο, καί κοινωνούσε τίς άλλες ήμερες πού γινόταν ή θεία Λειτουργία.

Όταν λειτουργούσε, ήταν απόλυτα συγκεντρωμένος όλος ό ψυχοσωματικός του κόσμος σαν σε γροθιά. Έβλεπε κανείς ότι ό νους του ήταν επικεντρωμένος στην καρδιά. Δεν τολμούσες να τον κοιτάξεις καί προ παντός να του μιλήσεις. Οι κινήσεις του ήταν ιεροπρεπείς καί αργές καί ευλογούσε τον κόσμο με επίγνωση του τί έκανε, βλέποντας όλους τους παρευρισκομένους. Οι εκφωνήσεις του λέγονταν σε τέτοιο τόνο καί ρυθμό ώστε να μπορεί άνετα να παρακολουθεί ό νους τα λεγόμενα, διότι, όταν κανείς ψάλλει πολύ γρήγορα ή πολύ αργά, τότε ο νους αποσπάται.

Εκείνο πού αισθανόταν κανείς ήταν ότι ό Γέροντας προσευχόταν καί με την λογική, λέγοντας τίς ευχές, αλλά καί με τον νου του πού ήταν μέσα στην καρδιά. Πολλές φορές στην θεία Λειτουργία βυθιζόταν, ιδίως όταν κατά το αποστολικό ανάγνωσμα καθόταν λίγο στην καρέκλα για να ξεκουρασθεΐ. Δεν επρόκειτο για σωματικό ύπνο, άφοϋ είχε συνείδηση του τι γινόταν στον Ναό

Ή καθημερινή προσευχή, πού είχε καθιερώσει να γίνεται στον Ναό, καί πολλές φορές καί εκείνος ήταν «παρών», γινόταν σε έντονα κατανυκτικό κλίμα, πού δημιουργούσε μετάνοια καί αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Για δύο ώρες το πρωί καί δύο ώρες το βράδυ, μέσα στον Ναό, με μόνον τον φωτισμό της κανδήλας, λεγόταν με το στόμα (κάποιος εκφωνούσε) ή ευχή στον Χριστό: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ τον Θεού, έλέησον ημάς" καί στην Παναγία: «Ύπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς», σε διάφορες γλώσσες.

Ή θεία Λειτουργία καί ή προσευχή αγίαζε όλη την ατμόσφαιρα της Ιεράς Μονής καί ανέπτυσσε το εύκρατο κλίμα της γνήσιας μοναχικής ζωής.


Αγάπη στους ανθρώπους

Ή αγάπη του προς τους ανθρώπους οι όποιοι επισκέπτονταν το Μοναστήρι ήταν μεγάλη. Χαιρόταν πού το Μοναστήρι ήταν πάντα ανοιχτό καί οί μοναχοί δέχονταν τον κόσμο με μεγάλη χαρά καί χωρίς να δυσανασχετούν. Γνώριζε ότι οί άνθρωποι της εποχής μας ειναί πονεμένοι από διάφορα αίτια καί ως πονεμένοι είναι ευαίσθητοι σε κάθε δυσκολία πού συναντούν καί έτσι εκφράζουν διάφορα παράπονα. Καί γι' αυτό έδειχνε την πλούσια αγάπη του, ιδίως στους πονεμένους καί περιφρονημένους ανθρώπους.Τίς Κυριακές το Μοναστήρι ήταν ένας τόπος συνάντησης εκατοντάδων ανθρώπων, πού μετά την θεία Λειτουργία κινούνταν άνετα μέσα στον εσωτερικό χώρο της Μονής, έτρωγαν στην Μονή, οί περισσότεροι με τα φαγητά πού έφεραν μαζί τους, κάτω από τα πανύψηλα δένδρα πού βρίσκονταν στο εσωτερικό της, εξομολογούνταν στους Πνευματικούς Πατέρες της Μονής, συμμετείχαν στην Παράκληση, άκουγαν την καθιερωμένη ομιλία.

Ιδιαίτερη αγάπη εξέφραζε στα μικρά παιδιά. Τα αγκάλιαζε, τους μοίραζε σοκολάτες, έδινε γλυκά, γιόρταζε τίς εορτές τους καί έψαλλε τον πολυχρονισμό τους καί γενικότερα μιλώντας με τα παιδιά συμπεριφερόταν σαν μικρό παιδί

Πολύ συγκινεΐτο με τους ανθρώπους εκείνους πού βρίσκονταν στην κατάθλιψη, την στενοχώρια από υπαρξιακές αγωνίες, καί με αυτούς πού ασχολούνταν με την νοερά καρδιακή προσευχή, μέσα σε ένα κλίμα μετάνοιας. Επίσης συγκινεΐτο με τους νέους, τους αναρχικούς, τους πεινώντες καί διψώντες την δικαιοσύνη του Θεού, πού περνούσαν ό,τι-καί εκείνος πέρασε στην ζωή του. Στεκόταν απέναντι τους με σεβασμό καί αγάπη καί έκανε τα πάντα για να τους βοηθήσει.

Συζήτηση - εξομολόγηση

Αφιέρωνε ώρες για να συζητήσει διάφορα πνευματικά ζητήματα. Συνήθως είχε δύο τρόπους επικοινωνίας με τους ανθρώπους.

Ό ένας ήταν όταν ζητούσε κανείς να τον συναντήσει καί να συζητήσει μαζί του ένα σοβαρό θέμα πού τον απασχολούσε. Συνήθως, δεχόταν το αίτημα καί τον φώναζε, όποτε εύκαιρούσε.
Ή συνάντηση γινόταν στο μικρό γραφείο της Ιεράς Μονής. Πριν αρχίσει την συζήτηση καί ενώ ακόμη ήταν όρθιος έκανε προσευχή, εκφωνώντας αργά καί σταθερά το «Βασίλεύ ουράνιε..." για να ευλογηθεί αυτή ή συζήτηση.

Όταν ό συνομιλητής του ήθελε να εξομολογηθεί, ό Γέροντας έβαζε το πετραχήλι του με αργές κινήσεις, διάβαζε την σχετική ακολουθία με αργό ρυθμό καί στην συνέχεια, άφοϋ άκουγε την εξομολόγηση καί έλεγε έναν θεόπνευστο θεραπευτικό λόγο, όχι απλή συζήτηση, άλλ' ό,τι αποκάλυπτε ό Θεός, τον πρώτο λόγο πού του φανέρωνε, διάβαζε την συγχωρητική ευχή αργά καί με κατάνυξη

Ό άλλος τρόπος της συζητήσεως ήταν ευκαιριακός. Ήταν ευκαιριακός για τον επισκέπτη, αλλά για τον Γέροντα μπορεί να ήταν καί προγραμματισμένος. Συναντούσε τον επισκέπτη σε κάποιο χώρο της Μονής καί του έλεγε: «πάμε μια βόλτα». "Ανοιγε την συζήτηση, καί φυσικά ό συνομιλητής, ευρισκόμενος μπροστά στον πατερικό, παρακλητικό καί γλυκύτατο λόγο πού έβγαινε από τα χείλη του, απόσταγμα πνευματικής πείρας, δεν τολμούσε να άντιμιλήσει, ούτε καν να ερωτήσει καί να συνεχίσει με τον δικό του λόγο την συζήτηση. Δεν τον απαγόρευε ό Γέροντας, άλλ' ό λόγος του καθήλωνε τον συνομιλητή του. Σέ τέτοιους περιπάτους άκουσα λόγους του για την σχέση μεταξύ Θείας Λειτουργίας καί νοεράς προσευχής, το εύρος καί το πλάτος της μετάνοιας, την μνήμη του θανάτου, τον τρόπο βιώσεως της αυθεντικής εκκλησιαστικής ζωής, την ποιμαντική διακονία των εγγάμων, τίς οικογένειες, την παιδαγώγηση των νέων, για τίς διαφορές μεταξύ ακαδημαϊκών διδασκάλων καί αγίων Πατέρων, διάφορα θεολογικά θέματα κ.λπ.

Επισκέψεις

Ή ευαίσθητη καρδιά του προς όλο τον κόσμο τον έκανε να προσεύχεται για τους ανθρώπους πού κατοικούν σ' όλη την γη. Κυρίως, προσευχόταν για τους ανθρώπους εκείνους πού είχαν μαζί του μια πνευματική επικοινωνία, πολύ περισσότερο όταν βρίσκονταν σε θλίψη ή ασκούνταν στην νοερά προσευχή ή είχαν διάθεση για μοναχική ζωή ή βρίσκονταν στο πνευματικό στάδιο της άρσεως της θείας Χάριτος. Συνεχώς ενδιαφερόταν γι' αυτούς με πνευματική αρχοντιά.
Πολλές φορές έκανε επισκέψεις σε ανθρώπους πού του ζητούσαν την βοήθεια του, ή αντιλαμβανόταν ό ϊδιος ότι είχαν ανάγκη. Πήγαινε στα σπίτια των ανθρώπων για να τους πει κάποιο λόγο παρηγορητικό, επισκεπτόταν ασθενείς στα Νοσοκομεία, αλλά πήγαινε καί σε Κοινότητες πού αναζητούσαν να ζήσουν την πνευματική ζωή.

Αγάπη στην φύση

Αγαπούσε την φύση, το δημιούργημα του Θεού. Ήθελε να βλέπει περιποιημένο τον περιβάλλοντα χώρο της Μονής καί σεβόταν κάθε χορταράκι, αφού ήταν καρπός της δημιουργικής ενεργείας του Θεού.

Ήθελε να φυτεύονται δενδράκια στο Μοναστήρι. Ό ϊδιος εντόπιζε τον χώρο καί καθόριζε το είδος των δένδρων πού θα φυτεύονταν. Μια φορά βγήκε από το σπιτάκι του για να μας δει πού φυτεύαμε τα δενδράκια. Τόσο χάρηκε ώστε μας κάλεσε για να μας δώσει ένα αναψυκτικό.
Ό Γέροντας Σωφρόνιος ήταν μέγας ήσυχαστής, εμπειρικός θεολόγος αλλά καί στοργικός, τρυφερός Πνευματικός Πατέρας.

Όσοι τον γνώρισαν μπορούν να διαβεβαιώσουν για την σοφία, την απλότητα,την τρυφερότητα καί την πληθωρική του αγάπη του αγάπη, ιδίως προς τους ανθρώπους πού αισθάνονταν την πτώχεια του πνεύματος τους.


πηγή

Από το βιβλίο ''Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ''

Ενας βρετανός άστεγος μουσικός ήταν ο εικονιζόμενος Jamew Bowen μέχρι που συνάντησε έναν συμπαθέστατο γάτο τον Bob. Ο γάτος έγινε ο αχώριστος σύντροφος του μουσικού τις ημέρες που ζούσε στους δρόμους αλλά όχι μόνο αυτό. Αποτέλεσε και την έμπευση για ένα βιβλίο με τίτλο«A street cat named Bob» που έβγαλε και τους δυό από την αφάνεια και τους δρόμους.

Ελληνοσύροι! Αμιούν: Το κέντρο των ελληνορθοδόξων χριστιανών του Λιβάνου…

Αμιούν. Το κέντρο των ελληνορθοδόξων χριστιανών του Λιβάνου.

Αμιούν. Μια πόλη με 15.000 κατοίκους οι οποίο όλοι τους είναι ελληνορθόδοξοι. Αμιούν. Η μεγαλύτερη αποκλειστικά ελληνορθόδοξη πόλη όχι μόνο του Λιβάνου, αλλά και ολόκληρης της Μέσης Ανατολής. Αμιούν. Μια πόλη αραβόφωνων κατοίκων με ελληνική ψυχή.

Αμιούν – Αμ Γιούν. Η πόλη των Ελλήνων.
Μα ποιοι είναι αυτοί οι αραβόφωνοι ελληνορθόδοξοι πουζουν τόσο κοντά μας και που όμως εμείς δεν τους γνωρίζουμε; Τί να τους αποκαλέσουμε; Αραβόφωνους Έλληνες; Ορθόδοξους ιθαγενείς; Εξαραβισθέντες Έλληνες; Ετερόφωνους αδελφούς;

Ας δούμε όμως τί δηλώνει ο διάσημος φιλόσοφος και συγγραφέας Νασίμ Ταλέμπ ο οποίος κατάγεται από την Αμιούν:
«Η αρχική μου καταγωγή είναι από την Αμιούν, αλλά η οικογένειά μου από το 1890 δεν ζει εκεί πλέον παρά μόνο για διακοπές. Είναι η Ελληνορθόδοξη καρδιά της Λεβαντίνικης ενδοχώρας (είμαστε αυτοί που ο Καβάφης αποκαλεί Ελληνοσύροι ή, αυτοί που οι άνθρωποι αποκαλούν λιγότερο ποιητικά Αντιοχειανοί – και εγώ είμαι γαλλόφωνος Ελληνοσύρος (συρολιβανέζικο αίμα, αραβική λαλιά και ελληνική ψυχή)».
Μπορεί η εξήγηση που μας δίνει ο Νασίμ Ταλέμπ να είναι μια αλήθεια, αλλά όμως δεν είναι όλη η αλήθεια γιατί πολλοί από τους «Ελληνοσύρους» της Αμιούν και όλης της Μέσης Ανατολής όχι μόνο έχουν ελληνική ψυχή αλλά και ελληνικό αίμα. Οι ίδιοι αποκαλούν τους εαυτούς τους Ρουμ, δηλαδή Ρωμιούς, και είναι το απομεινάρι, η κληρονομιά, που άφησε πίσω της η ορθόδοξη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μια κληρονομιά που είναι βαθιά ριζωμένη μέσα τους.
Οι 15.000 κάτοικοι της Αμιούν αποτελούν το ελληνορθόδοξο κέντρο ενός μεγαλύτερου ελληνορθόδοξου πυρήνα στην περιοχή της Κούρα. Ο πληθυσμός της περιφέρειας της Κούρα είναι περίπου 84.000 και το 65% αυτού του πληθυσμού είναι ελληνορθόδοξοι. Ως πρωτεύουσα της Κούρα, στην Αμιούν υπάρχουν ελληνορθόδοξα σχολεία και κολέγια, αλλά και πολύ κοντά σε αυτήν υπάρχει και το μοναδικό ορθόδοξο πανεπιστήμιο στο κόσμο, το Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ.
Αν και απομονωμένοι από τον νεοελληνικό πολιτισμό, εντούτοις οι κάτοικοι της Αμιούν προσπαθούν να έχουν μια κάποια επαφή με την Ελλάδα και τους νεοέλληνες. ‘Eχουν καθιερώσει τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στην πόλη τους και έχουν επίσης προχωρήσει στην διδυμοποίηση της Αμιούν με τη πόλη της Καλαμάτας.
Θα μπορούσε όμως να γίνουν περισσότερα από τη δική μας πλευρά ως νεοέλληνες για να επιτευχθεί μια περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεών μας με αυτούς τους ξεχασμένους Ρωμιούς αδελφούς μας. Είναι ντροπή μας να γνωρίζουμε όλες τις πανταχού φυλές της γης, και να αγνοούμε ότι εκτός από εμάς υπάρχουν και άλλοι Ρωμιοί σε αυτό το κόσμο. Ρωμιοί που ζουν απομονωμένοι μέσα στον Ισλαμικό Κόσμο που τους περικύκλωσε και το μόνο που θέλουν από εμάς είναι ηθική υποστήριξη και τίποτα άλλο.
Μέχρι να το πράξουμε αυτό, οι Ρωμιοί κάτοικοι της Αμιούν και της ευρύτερης περιοχής θα συνεχίσουν να έχουν, εκτός από το Θεό, τις ελληνορθόδοξες εκκλησίες τους και τα μοναστήρια τους για να τους δίνουν παρηγοριά και δύναμη.
Στην Αμιούν υπάρχουν 11 ελληνορθόδοξες εκκλησίες και ένα ελληνορθόδοξο μοναστήρι που αντικατοπτρίζουν μια ορθόδοξη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που ακόμη ζει, ξεχασμένη από εμάς τους νεοέλληνες, αλλά ακόμη ζει. Ας τις γνωρίσουμε, ας τους γνωρίσουμε…

Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα

Ιερά Μονή και τώρα ενοριακή εκκλησία της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας

Ιερός Ναός Αγίου Φωκά

Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου

Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας

Σπηλιά -εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας

Ιερός ναός Αγίας Μαρίνας

Ιερός Ναός Αγίου Συμεών

Ιερός Ναός Αγίου Δομετίου

Καθεδρικός Ναός Αγίου Γεωργίου

Ιερός Ναός Αγίων Σεργίου και Βάκχου

πηγή

Η φωνή ενός Αγίου

Βασίλειος Στογιάννος

Σε μια εποχή κοινωνικών αναστατώσεων, όπως ήταν ο 14ος αιώνας, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς φρόντισε για την ισόρροπη ανάπτυξη των ανθρώπων, έτσι που να μη παρασυρθούν από μια μονόπλευρη προσκόλληση στην ύλη. Αξιολόγησε όσο λίγοι θετικά την επίγεια ζωή του ανθρώπου, αλλά ποτέ δεν έχασε από τα μάτια του το όραμα της ουράνιας πόλεως, του νέου κόσμου. Αγωνίστηκε σ’ όλη του τη ζωή για τη μεταμόρφωση του ανθρώπου σε πραγματική εικόνα Θεού, θυμίζοντας τον προορισμό του πάνω στη γη.

Στάθηκε δίπλα σ’ όσους υπέφεραν, μα και σ’ όσους κινδύνευαν να πνίγουν μέσα στις απολαύσεις, τη φιλοδοξία και τα γήινα αγαθά. Και μας άφησε ιερή παρακαταθήκη, όχι μόνο το παράδειγμά του, αλλά και τα έργα του, όπου μιλά για τη θέωση του ανθρώπου. Πολλοί βέβαια ακούγοντας θέωση, ίσως νομίσουν πως πρόκειται για κάτι που δεν έχει άμεση σχέση με την καθημερινή μας ζωή.

Μια τέτοια άποψη είναι πέρα για πέρα λανθασμένη. Η θέωση είναι μια καθημερινή άσκηση που δεν έχει μόνο τον ουρανό για στόχο, αλλά μεταβάλλει και την καθημερινή ζωή του ανθρώπου. Γιατί είναι μια αποδέσμευση από την ποικιλώνυμη δουλεία που τυραννά τον άνθρωπο. Είναι πρώτα-πρώτα αποταγή, απελευθέρωση από την υποταγή σε μάταια και απατηλά πράγματα που εμποδίζουν τον άνθρωπο να γίνει αληθινά ελεύθερος. Διαβάστε τη συνέχεια »

Απλώνεται παντού το «κίνημα του οβελία»

Διεύρυνση του «κινήματος του οβελία» αναμένεται τις επόμενες εβδομάδες εν όψει του Πάσχα. Μετά τον Εβρο και την Κρήτη, που έχουν ήδη δρομολογήσει τις διαδικασίες, αντίστοιχες πρωτοβουλίες «κυοφορούνται» σε Μακεδονία, Ηπειρο, Θεσσαλία και Πελοπόννησο, υπό την «ομπρέλα» της Πανελλήνιας Ενωσης Κτηνοτρόφων που αναλαμβάνει τον κεντρικό συντονισμό.

Αυτός είναι απαραίτητος ώστε να δοθούν λύσεις σε ζητήματα που αφορούν τη σφαγή, τον υγειονομικό έλεγχο, τη συντήρηση, τη μεταφορά και την τιμολόγηση των ντόπιων αμνοεριφίων και να υπάρξει ένα κοινό πλαίσιο εφαρμογής σε ολόκληρη τη χώρα.

«Το ζήτημα ωριμάζει σιγά σιγά και οι παραγωγοί είναι αποφασισμένοι να διαθέσουν το προϊόν τους χωρίς μεσάζοντες. Δεν ξέρω την έκταση που θα έχει το κίνημα, αλλά τη Μεγάλη Εβδομάδα θα δούμε πολλές τέτοιες αγορές σε διάφορες περιοχές της χώρας», είπε στο «Εθνος» ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Κτηνοτρόφων Δημήτρης Καμπούρης, που έχει τον συντονισμό των πρωτοβουλιών σε πανελλαδικό επίπεδο.

Η λύση που προκρίνεται από την Ενωση για την τιμολόγηση και τη φορολόγηση των συναλλαγών είναι αυτές να γίνονται με τα παραστατικά όσων κτηνοτρόφων διαθέτουν βιβλία εσόδων – εξόδων.

Αυτοί θα αναλάβουν να προωθήσουν τα ζώα και των συναδέλφων τους που βρίσκονται σε ειδικό φορολογικό καθεστώς. Υπενθυμίζεται πως στον Εβρο, ο Κτηνοτροφικός Συνεταιρισμός «Αμνός Θρακών» θα ζητήσει εναλλακτικά τη μεσολάβηση ενός εμπόρου, ώστε να εξασφαλιστεί το νόμιμο της συναλλαγής.

Στόχος της Ενωσης Κτηνοτρόφων είναι η τελική τιμή των ντόπιων αμνοεριφίων να μην ξεπερνά τα 8 ευρώ το κιλό για τα σφάγια που θα διακινηθούν απευθείας από την παραγωγή στην κατανάλωση και τα 10 ευρώ το κιλό για όσα διακινηθούν μέσω κρεοπωλείων, χωρίς τη μεσολάβηση μεσαζόντων.

Κοινωνικό σούπερ μάρκετ

Κοινωνικό συνεταιριστικό σούπερ μάρκετ, που θα λειτουργεί στα πρότυπα του «κινήματος της πατάτας» παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες, δημιουργείται στη Θεσσαλονίκη με πρωτοβουλία της Οικολογικής Κίνησης της πόλης και πολιτών που συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία Συνεργασίας για την Κοινωνική Αλληλέγγυα Οικονομία (ΠΡΩ.Σ.Κ.ΑΛ.Ο.).

πηγή

Σύγχρονη τραγωδία στην κεντρική σκηνή του Εθνικού

Το έργο «Πυρκαγιές» του Λιβανέζου μετανάστη στο Παρίσι, πολυβραβευμένου δραματουργού και σκηνοθέτη Ουαζντί Μουαουάντ, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, παρουσιάζει το Εθνικό Θέατρο από το απόγευμα της Πέμπτης 15 Μαρτίου έως και τις 13 Μαΐου.
Στη σύγχρονη Μέση Ανατολή... εκεί όπου ο πόλεμος, οι σκοτωμοί και η εκδίκηση αποτελούν τρόπο ζωής, το παρόν και παρελθόν εναλλάσσονται σε ένα εκπληκτικό σύγχρονο κείμενο με αναφορές στον μύθο του Οιδίποδα. Το έργο του πολυβραβευμένου Ουαζντί Μουαουάντ παρουσιάζεται με τους θεατές επί σκηνής να μοιράζονται τον ίδιο σκηνικό χώρο με τους ηθοποιούς, σε μία εναλλακτική μορφή χρήσης της Κεντρικής Σκηνής.

Ο σκηνοθέτης
Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, - σκηνοθέτης της παράστασης- μεταξύ άλλων σημειώνει: «Πρόκειται για ένα έργο ατμοσφαιρικό, ημιτονίων, που διαπραγματεύεται τεράστια θέματα. Είναι μια σύγχρονη τραγωδία, με δύναμη ανάλογη των αρχαίων, με κάθαρση, που ωστόσο ο Μουαουάντ την προσεγγίζει με ρεαλισμό και ποιητικό λόγο, συνδυάζοντας τη δύναμη με τη συγκίνηση. Το τοπίο είναι δύο χώρες που δε διαφέρουν. Η μία σπαραγμένη απ' τον εμφύλιο. Στην άλλη, πάνε όσοι θέλουν να ξεφύγουν από την κόλαση. Δύο παιδιά, ξεκινούν ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, στις μνήμες, καθώς το αίμα που τις έγραψε δεν το ξεπλένει ούτε ο θάνατος».

Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου, σκηνοθεσία-φωτισμοί: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, βίντεο: Μιχάλης Κλουκίνας, βοηθός σκηνοθέτη: Βάλια Ποιμενίδου, δραματολόγος παράστασης: Έλενα Καρακούλη.
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Πιατάς, Θέμις Μπαζάκα, Μιχάλης Μητρούσης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Θεμιστοκλής Πάνου, Γιώργος Συμεωνίδης, Λένα Παπαληγούρα, Νικόλας Παπαγιάννης, Χριστίνα Μαξούρη, Βασίλης Παπαγεωργίου, Ιωάννα Κολλιοπούλου.

Πληροφορίες
Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή «Επί Σκηνής», Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα

ΑΓΙΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΣΠΑΡΤΗ

ΑΝΤΙΟ , ΧΩΡΑ ΜΟΥ!..

ADIEU , MON PAYS!

1962: εποχή μαζικής μετανάστευσης των "μαυροκέφαλων"του Νότου προς τις βιομηχανικές χώρες του Βορρά. Τοτραγούδι ΑΝΤΙΟ ΧΩΡΑ ΜΟΥ του γαλλοαλγερινού Ενρίκο Μασίας θα γίνει Νο 1 όχι μόνο σε όλες τις γαλλόφωνες χώρες αλλά και στις υπόλοιπες περιοχές της Μεσογείου, ανάμεσα στις οποίες και στην Ελλάδα με το υψηλό ποσοστό μεταναστών..
Πενήντα χρόνια μετά η Ιστορία αυτή ξαναγράφεται με άλλους πρωταγωνιστές. Ίσως πιο οδυνηρή , ίσως πιο θλιβερή αν σκεφθούμε ότι οι σημερινοί μετανάστες ήταν άνθρωποι
που πριν από τρία χρόνια πίστευαν ότι τα είχαν όλα και πως τίποτε δε θα μπορούσε να κλονίσει το όνειρο που ζούσαν.
Και τώρα η ξενιτιά τούς φαίνεται διπλά αβ'ασταχτη.

Άφησα τη χώρα μου, άφησα το σπίτι μου,
Η ζωή μου, η θλιβερή ζωή μου, σέρνεται χωρίς λόγο.
Άφησα το ήλιο μου, εγκατέλειψα τη γαλάζια θάλασσά μου
Oι ανάμνησή τους αναδύεται στη μνήμη αμέσως μετά το χωρισμό.
Ο ήλιος , ο ήλιος της χαμένης πατρίδας,
Η κατάλλευκη πόλη που αγαπούσα, τα κορίτσια που γνώρισα.
Άφησα την κοπέλλα μου , ακόμα βλέπω τα μάτια της
Τα υγρά μάτια της απ΄τη βροχή , απ΄ τη βροχή του αποχαιρετισμού.
Ακόμα βλέπω το χαμόγελό της, τόσο κοντά στο πρόσωπό μου
Που έκανε να λάμπουν οι νύχτες της πόλης μου.
Αλλά από το πλοίο που με έπαιρνε μακριά απ΄την προκυμαία,
Μια αλυσσίδα νερού πλατάγιζε σαν μαστίγιο.
Κοιτούσα πολλήν ώρα τα μάτια της που με κοιτούσαν επίμονα.
Η θάλασσα τα έπνιξε στο ρεύμα των τύψεων.

ΩΔΗ ΣΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΙ

Αγελαδίτσα η βομβοβόλος: γιαούρτι ριπτόμενο σε σχολικές παρελάσεις.

Άδεται και ως τραγούδι βασισμένο

στην πασίγνωστη Ροδιά του Μίκη του ΣΠΙΘΑ

Αχνά χαράματα, σιγά σιγά,
σαν τρεμοπαίζει η Πούλια
στην εξέδρα πιάνω το πόστο μου σιμά
στους επισήμους για να κάνω γιούργια.


Μα μη νομίζετε πως είμαι μοναχός
δεν ήρθα για να κάνω τους φαντάρους χάζι
Στο σάκκο μου υπάρχει άσπρος οπλισμός
μ΄αυτόν θα γίνω ο Έλλην καμικάζι .


Γιαούρτι μου τετράπαχο,
Καμάρι του ψυγείου,
Συμπλήρωμα του βραδινού
Συνήθεια αμώμου βίου.


Θα σε πετάξω από κοντά
στου υπουργού τη μάπα,
κι αν θα μπορέσω στο μετά
του ρίχνω καμιά φάπα.


Τα χέρια μου σα σε πετούν
πίσω απ΄τα παρτέρια
λες και κουπιά κωπηλατούν
στα σύννεφα , τ΄αστέρια.


Με τον κεσέ του γιαουρτιού
ζω και κοιμάμαι αντάμα
τις επετείους καρτερώ
να γίνω κι εγώ ρεκλάμα.


Γιαούρτι μου τετράπαχο
Καμάρι του ψυγείου
Συμπλήρωμα του βραδινού
Συνήθεια του βίου.


Με σένα στο χέρι , ζωογόνο προϊόν,
νιώθω πως γίνομαι Τιτάνας,
ζω το επαναστατικό παρόν
γουστάρω της μουρλής και της π...τάνας.
_______________________________________

Γιαούρτι μαινόμενης Δορκάδος σε τσανάκα : κατάλληλο για στρατιωτικές παρελάσεις.

_______________________________

Γιαούρτι με χαμηλά λιπαρά: αποκλειστικά για αοιδούς, επισήμους σε περιφορές εικόνων και ομιλητές πανηγυρικών.
________________________________

Του γιουρτιού τη δύναμη κανένας δεν ψηφάει

την κεφαλή σου κλίνεις μπρος, τίποτε δε φελάει.

Μπήκε στο χειρουργείο πριν γεννηθεί

Τη λένε Αλαΐτς και είναι 16 μηνών. Το χαμογελαστό κορίτσι της φωτογραφίας ήλθε στη ζωή χάρη στην καινοτόμο επέμβαση διόρθωσης ατρησίας βρόγχου, στην οποία υπεβλήθη όχι μετά τη γέννησή της, αλλά όταν ακόμη ήταν έμβρυο εξίμισι μηνών. Την επιτυχή έκβαση της επέμβασης και τις λεπτομέρειες ανακοίνωσαν χθες γιατροί από τα νοσοκομεία της Βαρκελώνης Κλίνικο και Σαν Ζοάν ντε Ντέου. Η νόσος εμφανίζεται σε ένα ανά 10.000 έμβρυα και καταφέρνει να επιζήσει μόνο 10% από αυτά. Η επέμβαση είναι από τις πιο λεπτές που έχουν γίνει στην Ιστορία. Οι γιατροί κατάφεραν να φτάσουν στο έμβρυο μέσα στη μήτρα και από εκεί μέσω του στόματός του να οδηγήσουν ένα εργαλείο στο βρογχικό δέντρο, το οποίο διάνοιξαν ώστε να συνδεθεί με τους πνεύμονες που σχηματίζονταν εκείνη την περίοδο. Εντεκα εβδομάδες μετά την καινοτόμο επέμβαση, η Αλαΐτς – όνομα που στα βασκικά σημαίνει Χαρά – αντίκρισε υγιέστατη τον κόσμο. Στο εξειδικευμένο νοσοκομείο Κλίνικο γίνονται κάθε χρόνο περίπου 200 επεμβάσεις σε έμβρυα.

Ο κρυπτοχριστιανός Γιουρι Γκαγκάριν και η Όσια μοναχή Μακαρία

Πενήντα χιλιόμετρα έξω από την πόλη Γκζάτσκ-που αργότερα ονομάστηκε πόλις Γκαγκάριν,επειδή εκεί γεννήθηκε το 1934 ο πρώτος κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν-βρίσκεται το χωριό Τεμκινα.Ή πόλη Γκζατσκ βρίσκεται 145 χιλιόμετρα δυτικά της Μόσχας.

Στό χωριό αυτό κατοικούσε ή μεγαλόσχημη μοναχή Μακαρία.(Ο βίος και οι συγκλονιστικές προφητείες της προορατικής οσίας μοναχής Μακαρίας ΕΔΩ.
Ζούσε με μια πενιχρή σύνταξη. Σχεδόν λιμοκτονούσε. Ή μητέρα του Γκαγκάριν, ή "Αννα Τιμοφέγιεβνα Γκαγκάρινα, συχνά επισκεπτόταν τη μοναχή Μακαριά. Κάποια φορά την πα­ρακάλεσε να δεχτεί και το γιο της Γιούρι Άλεξέγιεβιτς. Ή Γε­ρόντισσα δέχθηκε πρόσχαρα.

Ό Γκαγκάριν ήταν ήδη από το 1962 βουλευτής του Ανωτάτου Σοβιέτ· ήταν φυσικά διάσημος σ' ολόκληρο τον κόσμο, μια και ήταν ό πρώτος άνθρωπος πού ταξίδεψε στο διάστημα. Γιος ξυ­λουργού πού δούλευε σε συνεταιριστικό αγρόκτημα (κολχόζ) αποφοίτησε το 1951 από τεχνικό σχολείο, αποκτώντας την ειδι­κότητα του τεχνίτη χυτηρίου. Συνέχισε τις σπουδές του στο βιο­μηχανικό κολλέγιο Σαράτοφ. Παράλληλα άρχισε να εκπαιδεύε­ται ως πιλότος. Ακολούθως το 1957 αποφοίτησε από τη σχολή πολεμικής αεροπορίας της Ε.Σ.Σ.Δ., στο 'Ορενμπουργκ.Το δια­στημόπλοιο του,το «Βοστόκ 1»εκτοξεύθηκε στις 12 Απριλίου 1961 κι άφοϋ έκανε μια πλήρη περιφορά γύρω από τη Γη σε μιά­μιση ώρα με ταχύτητα 28.968 χιλιόμετρα την ώρα καί σε ΰψος 301 χιλιομέτρων, προσγειώθηκε στην Σ.'Ενωση.Τιμήθηκε όσο ελάχιστοι στην πατρίδα του, ποικιλοτρόπως.

Ή Γερόντισσα Μακαριά θυμάται: «Ό Γιούρι Άλεξέγιεβιτς Γκαγκάριν ήλθε αρκετές φορές! Αυτό βέβαια δεν το γνώριζε κα­νείς, εκτός από τη μητέρα του, εκείνον κι εμένα. Μια φορά -ήταν τέλος φθινοπώρου του 1968- ήλθε με τρία αυτοκίνητα. Τα δύο είχαν γιατρούς καί στο τρίτο εκείνος. Μπήκε στο κελί μου καί μου είπε:"Εφερα γιατρούς, Γερόντισσα, να σας εξετάσουν. Σάς χρειαζόμαστε καί θέλουμε να είστε πάντα καλά!".

Μόλις τελεί­ωσε ή εξέταση, μου είπε: "Κάνω ενέργειες, να πάρετε μια αξιο­πρεπή σύνταξη.Είναι απαράδεκτο να βασανίζεται έτσι ό άνθρω­πος, στερούμενος τα απαραίτητα για τη ζωή!".Ηταν πολύ κα­λός ό Γιούρι.Σαν παιδί.
Τον κοίταξα, θυμάμαι, στοχαστικά καί του είπα: Ξέρεις, Γιούρι Άλεξέγιεβιτς, θα σου πω κάτι πού ίσως σε παραξενέψει.Δεν πρέπει να ξαναμπείς σε αεροπλάνο, θα σου φανεί περίεργο εσένα πού πήγες στο διάστημα κι όμως έτσι πρέ­πει να γίνει. Απαγορεύεται να ξαναπετάξεις! Χαμογέλασε. Καί φυσικά δεν με άκουσε. Αποτέλεσμα; Σκοτώθηκε μαζί με τον συ­γκυβερνήτη του, κατά τη συντριβή ενός διθέσιου αεριωθουμένου,στην διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσεως,στην περιοχή Βλαδιμίρ,κοντά στη Μόσχα!Ήταν μόλις 34 ετών.

πηγή

Ἄν κάνεις καλό στὸν διάβολο, ἐκεῖνος ὡς ἀνταμοιβή θὰ σὲ πάει ἀπευθείας στὴν κόλαση.

Τσεχικό ρητό

Ο Συριζα ξεπληρώνει τα ... γραμμάτια προς το προξενείο!

Η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ από τους κύκλους που άμεσα συνδέονται με το τουρκικό προξενείο στην Θράκη ήταν ένα θέμα το οποίο είχε απασχολήσει ευρύτατα πάρα πολλούς ανθρώπους στον πατριωτικό χώρο. Ειδικά αφού όλοι γνωρίζουν ότι η στήριξη του προξενείου δεν δίνεται με βάση ιδεολογικές γραμμές και αποκλίσεις, αλλά με μοναδικό γνώμονα τα οργανωμένα συμφέροντα αυτών που θέλουν να μετατρέψουν την Θράκη σε νέο ... Κοσσυφοπέδιο. Και όλοι γνώριζαν ότι για να πάρει υποστήριξη ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, σίγουρα κάποια στιγμή θα έπρεπε να επιστρέψει πολιτικά ή άλλου είδους ωφέλη σε αυτούς που του την έδωσαν.

Έτσι καθόλου έκπληξη δεν μας προκαλεί η ανακοίνωση την οποία εξέδωσε η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την οριστική απόρριψη από τον Αρειο Πάγο αίτησης για αναγνώριση της ... "Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης".

Η οποία φυσικά ανακοίνωση στον τίτλο της δεν μιλά για την "Τουρκική Ένωση Ξάνθης" αλλά για ένα ... σωματείο στην Ξάνθη.

Και η οποία έχει ως εξής: "Η Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει με ανησυχία το γεγονός ότι ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης για την αναγνώριση της ως νόμιμου σωματείου παρά την δικαίωσή της από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται άδικα και παράλογα η παραβίαση του στοιχειώδους συλλογικού δικαιώματος ελεύθερης ίδρυσης συλλόγων που προστατεύεται ρητά τόσο από το Σύνταγμα της Ελλάδας όσο και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Μάλιστα, είναι λυπηρό από τη σκοπιά της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ότι η αίτηση απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δεν είναι δεσμευτικές!! Όμως αυτή καθαυτή η άρνηση εφαρμογής απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου συνιστά από μόνη της νέα παραβίαση της ΕΣΔΑ , δεδομένου ότι σύμφωνα με το άρθρο 46 της Σύμβασης, τα συμβαλλόμενα κράτη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να συμμορφώνονται προς τις οριστικές αποφάσεις του Δικαστηρίου επί των διαφορών στις οποίες είναι διάδικοι.

Κατά συνέπεια, η Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ καλεί την ελληνική Πολιτεία να πράξει τα δέοντα ώστε οι συμπολίτες μας της μειονότητας της Θράκης να μπορούν να απολαμβάνουν ισότιμα τα δικαιώματα που τους κατοχυρώνει το Σύνταγμα και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση."

Ο Σύριζα λοιπόν επιτίθεται κατά της Δικαιοσύνης και μάλιστα κατά του Αρείου Πάγου, ζητώντας μάλιστα απορκάλυπτα από το κράτος να παρέμβει στο έργο της Δικαιοσύνης και να ... ανατρέψει την απόφαση του Άρειου Πάγου. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να ερμηνεύσει κανείς την προτροπή προς την ελληνική Πολιτεία "να πράξει τα δέοντα".

Είναι σαφές ότι τα γραμμάτια ξεπληρώνονται. Μόνο που αυτό γίνεται εις βάρος της σταθερότητας στην περιοχή και της πατρίδας μας γενικότερα.

Αναρρίχηση στους παγωμένους… καταρράκτες!

«Για έναν φωτογράφο είναι πολύ δύσκολη η λήψη στους παγωμένους καταρράκτες του Κολοράντο, πόσω μάλλον για τον ίδιο τον αναρριχητή που παίζει τη ζωή του… κορόνα γράμματα»… εξηγεί ο φωτογράφος Keith Ladzinski, ενώ οι «τολμηροί» αναρριχητές Sam Elias και Emily Harrington συμπληρώνουν: «Αν δεν έχεις κατάλληλο εξοπλισμό και καλή αυτοσυγκέντρωση είναι πολύ εύκολο να γλιστρήσεις και να σκοτωθείς. Πάνω στους παγωμένους καταρράκτες δεν χρειάζονται… παιχνίδια!».

Και κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, αφού οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους. Σε ύψος 30 μέτρων στο Fairplay του Κολοράντο οι καταρράκτες έχουν παγώσει, δημιουργώντας μια απότομη και επικίνδυνη αναρρίχηση για όποιον το τολμήσει.

Το έμπειρο δίδυμο των αναρριχητών χρησιμοποιεί ειδικούς άξονες και σφυριά για να φτάσει μέχρι την κορυφή και περιγράφει την ανάβαση ως μια μοναδική εμπειρία. «Οι συνθήκες μπορεί να είναι δύσκολες, αφού δεν μπορείς να κινηθείς με άνεση λόγω του ψύχους και η επιφάνεια γλιστράει επικίνδυνα, όμως το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει…»!

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η αναρρίχηση σε έναν παγωμένο καταρράκτη είναι διαφορετική από αυτή που κάνει κάποιος στο χιόνι, καθώς το νερό παγώνει κάθετα με αποτέλεσμα η ανάβαση να γίνεται… κατακόρυφα.

Επιπλέον, κατά την ψύξη του νερού σχηματίζονται πολλοί ανομοιόμορφοι κρύσταλλοι και διάφορα «εξογκώματα» πάνω στον πάγο που μπορούν ανά πάσα στιγμή να σε «προσγειώσουν» ανώμαλα στο έδαφος!

πηγή