Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Ο «γεροπόρνος» μοναχός


Μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού περιγράφει το βίο ενός μοναχού, που αφού εγκατέλειψε το μοναστήρι, δούλευε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Και όπως από κάθε λιμάνι, ούτε απ’ αυτό έλειπαν οι πόρνες. Ο «μοναχός» δούλευε όλη την ημέρα, και το βράδυ ξόδευε όλα όσα κέρδιζε, «αγοράζοντας» την συντροφιά μιας πόρνης για όλη τη νύχτα.

Ήταν η ντροπή των χριστιανών της πόλης, ήταν το σκάνδαλο της Εκκλησίας. Τα χρόνια πέρναγαν και παρά τις εκκλήσεις και τις συστάσεις, αυτός συνέχιζε την αμαρτωλή του ζωή. Κάποτε, όπως σε όλους μας, ο θάνατος ήρθε σαν λύτρωση, σαν φάρμακο που θα τον έσωζε από τις αμαρτίες που δεν σταμάτησε να κάνει ακόμη και λίγο πριν πεθάνει. Και πώς να τον αφήσουν χωρίς ταφή για χριστιανό; Οι παπάδες της πόλης τον πήραν να τον κηδέψουν και μαζί του να θάψουν το σκάνδαλο. Το νέο μαθεύτηκε: Ο «γεροπόρνος» μοναχός πέθανε. Ποιος άραγε θα πήγαινε στην εκκλησία να τον αποχαιρετήσει;

Η εκκλησία στην κηδεία του γέμισε από γυναίκες της Αλεξάνδρειας, τίμιες γυναίκες, χριστιανές, που ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, μα όχι σαν έναν οποιοδήποτε νεκρό, σαν άγιο! Κάποιος γνώρισε σε κάποια από αυτές το πρόσωπο μιας πόρνης, που είχε καιρό να δει στο λιμάνι… δεν ήταν όμως, όπως την θυμόταν. Κάποιες άλλες, απλά τους θυμίζαν κάτι απόμακρο. 

Τότε η πόλη έμαθε πως ο «γεροπόρνος» μοναχός ήταν ένας άγιος, που με τα λεφτά που κέρδιζε, εξαγόραζε μια νύχτα χωρίς αμαρτία, αγόραζε το «δικαίωμα» στο σώμα τους για να κερδίσει την ψυχή τους. Τότε η πόλη έμαθε, ότι αυτός που νόμιζαν ότι είναι το «σκάνδαλο» ήταν η αγνότητα, η άδολη αγάπη, η αυταπάρνηση, ο άνθρωπος, ο λόγος του Θεού, η προσευχή και η θέωση. Γιατί ο άνθρωπος του Χριστού δεν κρίνεται στη διάρκεια της ζωής του, αλλά στο τέλος της. Γιατί ακόμη κι όταν ο ίδιος ζει «καθώς πρέπει», πρέπει να μαρτυρήσει, πρέπει να ζήσει την μαρτυρία και το μαρτύριο. Τελικά ποιος είναι το σκάνδαλο, ο άλλος ή εμείς; Μήπως εγώ είμαι αυτός που θέτω στον άλλο το προσωπείο που μου ταιριάζει να τον βλέπω; Μήπως γιατί φοβάμαι μην αποκαλυφθεί το δικό μου προσωπείο;
 Από το Λαυσαϊκό 
πηγή

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Ψαχουλεύει ἡ Microsoft τούς ὑπολογιστές μας;




Πῶς «ψαχουλεύει» ἡ «μαμά» Microsoft τόν σκληρό δίσκο τοῦ ὑπολογιστοῦ σου;

Καὶ ξαφνικὰ ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι τὸ PC (ἣ τὸ λᾶπ-τὸπ κλπ) «σέρνεται», ἐκεῖ ποὺ μέχρι πρὸ ὁλίγου δούλευε κανονικὰ ἢ «πήγαινε σφαίρα»…
Καὶ ὅταν λέμε «σέρνεται» ἐννοοῦμε ὅτι ἀκόμη καὶ μία ἁπλῆ φωτογραφία νὰ προσπαθήσῃς νὰ ἀνοίξῃς, στὴν «ἐπιφάνεια ἐργασίας», αἰσθάνεσαι πὼς πρέπει νὰ κάνῃ «αἴτηση»…
Κατάστασις «χελῶνος»!!!

Ὁπότε, ἐὰν εἶσαι καὶ λίγο «ὑποψιασμένος» χρήστης, πατᾶς τὸ γνωστὸ «control – alt – delete» γιὰ νὰ ἀνοίξῃ τὸ παράθυρο τοῦ μενοῦ «Διαχείρισις Ἐργασιῶν» ἢ «Task Manager»…
…καί, ὅταν τελικὰ ἀνοίξῃ κι αὐτὸ (εἴπαμε, «σέρνεται» τὸ σύστημα!) τί βλέπεις;

Διαπιστώνεις ὅτι χωρὶς νὰ σὲ ἔχῃ κάποιος ἐρωτήση (!!!) τὸ μηχάνημά σου ἔχει λάβη ἐντολὴ ἀπὸ «ἀπομεμακρυσμένο κέντρο / χειριστή» καὶ ἐκτελεῖ μίαν ἀσυνήθιστο «ἐφαρμογή», ἡ ὁποία ὀνομάζεται «Microsoft Compatibility Telemetry»!!!
«Telemetry», γιὰ ὅσους κι ὅσες δὲν κατέχουν τὴν ἀγγλική, τηλεμετρία καὶ αὐτὸ σημαίνει τεχνικά, ἀπομεμακρυσμένος χειρισμός!!!
Εὐτυχῶς, ἔχεις τὴν δυνατότητα, πατώντας ἐπάνω στὴν ἐφαρμογή, μὲ «δεξὶ κλίκ», νὰ τὴν ἀπενεργοποιήσῃς, ὁπότε καὶ ἀμέσως διαπιστώνεις ὅτι τὸ μηχάνημά σου ἐπανέρχεται καὶ λειτουργεῖ κανονικά!!!

Θὰ Ψάξω νὰ ἐντοπίσω τὸ πῶς κι ἐὰν μπορῇ κάποιος νὰ διαγράψῃ τὴν ἐν λόγῳ ἐφαρμογὴ καὶ θὰ ἐπανέλθω…!!!
Μορφεὺς Πλάτων

Η NASA αποκαλύπτει πώς θα κόψεις το ροχαλητό!

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ροχαλίζει ο άνθρωπος που κοιμάσαι μαζί. Τι κι αν τον σκουντάς, τι κι αν προσπαθήσεις να του αλλάξεις πλευρό, το ροχαλητό του μπορεί να σε φέρει στα όριά σου. Είναι ένας από τους λόγους να μείνεις ξύπνια όλο το βράδυ και να σηκωθείς εκνευρισμένη το πρωί. Φυσικά μιλάμε για το ροχαλητό, το οποίο είναι σαν το ενοχλητικό κουνούπι που δεν φεύγει ποτέ από το αυτί σου και σε εμποδίζει από το να έχεις ένα ήρεμο βράδυ και, τελικά, έναν ποιοτικό ύπνο. Αποτέλεσμα; Ξυπνάς ακόμα πιο κουρασμένη απ’ ότι ήσουν όταν έπεσες στο κρεβάτι.
perierga.gr - Η NASA αποκαλύπτει πώς θα κόψεις το ροχαλητό!Βέβαια το πρόβλημα μπορεί να το έχεις κι εσύ με αποτέλεσμα να ακούς συνεχώς τα παράπονα του ανθρώπου με τον οποίο μοιράζεσαι το κρεβάτι σου. Αν πάλι το έχει εκείνος, τότε σίγουρα έχεις αρχίσει να χάνεις την υπομονή σου. Τουλάχιστον το 20% των ανθρώπων ροχαλίζουν τη νύχτα. Και, όπως γνωρίζουμε, μερικές φορές αυτό γίνεται αιτία καβγάδων στο ζευγάρι, ειδικά αν το άτομο που ροχαλίζει αρνείται να το παραδεχτεί ή αποφεύγει να δώσει σημασία σε ένα πρόβλημα που είναι κάτι περισσότερο από μια απλή νυχτερινή ενόχληση.Κατά καιρούς έχουν ανακαλυφθεί διάφορα γιατροσόφια για το ροχαλητό. Ήρθε όμως η στιγμή που η NASA δίνει λύση στο πρόβλημα της αϋπνίας σου! Το μόνο που χρειάζεται είναι να βάλεις ένα φυτό στο δωμάτιό σου και όλα θα πάνε μια χαρά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ναι, καλά άκουσες. Ένα φυτό είναι ικανό να τον κάνει να σταματήσει να ροχαλίζει και είναι αυτό του ανανά. Το φυτό του ανανά, σύμφωνα με μελέτες της NASA, παράγει οξυγόνο και βελτιώνει με αυτόν τον τρόπο την ποιότητα του αέρα όλη τη νύχτα.
πηγή



Είπε Γέρων :Είναι ανοιχτός σ ' αυτόν που τον αναζητά με όλη του την καρδιά, και κρύβεται από αυτούς που τρέχουν μακριά του, ο Θεός ρυθμίζει την ανθρώπινη γνώση του εαυτού του.
Δίνει σημάδια που είναι ορατά σ 'αυτόν που τον αναζητά  και αόρατα στον άλλον που δεν τον αναζητά.

Αυτοί που θέλουν να το δουν, δίνει αρκετό φως.
Αυτοί που δεν θέλουν να δουν, δίνει αρκετό σκοτάδι.

Εμετικοί, πρωτοφανείς ύβρεις από το περιοδικό που κάποτε αγαπήσαμε ,λένε οι θολοκουλτουριάρηδες της «Σύναξης» : Ψυχικά ασθενείς όσοι ασχολούνται με τον αντιαιρετικό αγώνα της Εκκλησίας!


Τεύχος 142 Σύναξης

     Είναι πλέον γεγονός ότι ζούμε σε μια εποχή, την οποία χαρακτηρίζει κατ’ εξοχήν η πνευματική σύγχυση και η διαστροφή των εννοιών. Η λεγόμενη «Νέα Υδροχοϊκή Εποχή» και το γνήσιο πνευματικό τέκνο του η παναίρεση του Οικουμενισμού,» εισάγει και επαγγέλλεται στην ανθρωπότητα, ένα νέο τρόπο σκέψεως του ανθρώπου, ο οποίος καλείται να βγει από τα στεγανά της «παλιάς εποχής». Καλείται να αποβάλλει τα δόγματα και τις δοξασίες της, τα οποία «κρατούσαν την ανθρωπότητα δέσμια» σε «κλειστά συστήματα» και «δημιουργούσαν στεγανά ανάμεσα σε πρόσωπα και ομάδες». Να αποδεχτεί τον «άλλον», μαζί με τις δοξασίες του, τις οποίες η παλιά εποχή χαρακτήριζε ως πλάνες και αιρέσεις. Τώρα πια δεν υπάρχουν αιρέσεις, αλλά διαφορετικές «οπτικές της αλήθειας»! Οι διάφορες χριστιανικές ομολογίες, ακόμη και οι άλλες θρησκείες εκφράζουν, σύμφωνα με την νέα κυρίαρχη ιδεολογία της «Νέας Εποχής», διαφορετικές πλευρές και οπτικές της απόλυτης αλήθειας. Η απόλυτη αλήθεια δεν υπάρχει σε καμιά θρησκεία, αλλά προκύπτει μόνο με τον συγκερασμό όλων των θρησκειών σε ένα νέο θρησκευτικό μόρφωμα, την πανθρησκεία.

  Όμως η εμφάνιση και ανάπτυξη του οικουμενιστικού τέρατος καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνος και μέχρι σήμερα, προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί δυναμικές αντιδράσεις στο υγιές εκκλησιαστικό σώμα, αφού η νέα αυτή αίρεση ακυρώνει την εν Χριστώ σωτηρία, η οποία επιτυγχάνεται μόνον δια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αυτές οι αντιδράσεις, που βαθμηδόν έχουν πάρει την μορφή αντιαιρετικού αγώνος, ενοχλούν τους θιασώτες του Οικουμενισμού, οι οποίοι μετά την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, επιτίθενται με σφοδρότητα εναντίων όσων αγωνίζονται με την Χάρη του Θεού στον άνισο, (κατ’ άνθρωπον), αυτόν αγώνα με το θηρίο της αιρέσεως. Επειδή δεν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν με θεολογικά επιχειρήματα, επιτίθενται συχνά με βαρείς και υβριστικούς χαρακτηρισμούς. Τους κατηγορούν ότι κυριαρχούνται από πνεύμα αναχρονισμού, ελλείψεως αγάπης, μίσους και φονταμενταλισμού.
   Με έκπληξη αλλά και οδύνη ψυχής διαπιστώσαμε στο γνωστό περιοδικό «ΣΥΝΑΞΗ» (τ. 143), που δημιούργησε ο μακαριστός Παναγιώτης Νέλλας, ένα νέο είδος ύβρεως εναντίον εκείνων, που αγωνίζονται στον καλόν αγώνα της ομολογίας της πίστεως, ένα νέο βαρύ χαρακτηρισμό, αυτόν του ψυχασθενούς, που έρχεται να προστεθεί στους προηγουμένους. Πρωταγωνιστής στο νέο αυτόν υβριστικό χαρακτηρισμό ο γνωστός κληρικός και ψυχίατρος της Ι. Μητροπόλεως Θηβών π. Βασίλειος Θερμός. Ο εν λόγω κληρικός σε άρθρο του στο εν λόγω περιοδικό, με τίτλο: «Ψυχαναγκαστική αιρεσιομαχία: Αγχολυτικό ευρέως φάσματος και παντός καιρού», κάνει λόγο γι’ αυτούς που μάχονται εναντίον των αιρέσεων, τους οποίους θεωρεί ως ψυχοπαθείς, ως πάσχοντες από ένα είδος ψυχαναγκαστικής νεύρωσης, την οποία μάλιστα ονομάζει «ψυχαναγκαστική αιρεσιομαχία», όπως φαίνεται και από τον τίτλο του άρθρου.  Προσπαθεί δε να αποδείξει τον ισχυρισμό του αυτόν, επικαλούμενος την ιδιότητά του ως ψυχιάτρου και χρησιμοποιώντας ψυχιατρική ορολογία. Προκειμένου να προσδώσει επιστημονικό κύρος στα γραφόμενά του, γράφει: «Σε προ εικοσαετίας κείμενό μου ασχολήθηκα με τα ψυχολογικά αίτια της παθολογικής συμπεριφοράς εκείνων των πιστών, οι οποίοι αναζητούν παντού κακοδοξίες και αιρέσεις και, όταν  νομίζουν ότι τις ανακαλύπτουν, γίνονται επιθετικοί με τους φορείς τους». Οι αιρέσεις για τον συγγραφέα είναι κάτι το δυσεύρετο, αφού για να τις ανακαλύψει κανείς, χρειάζεται να ψάξει. Είναι τραγικό για έναν ερευνητή επιστήμονα, να αγνοεί αυτή την φρικτή όντως πραγματικότητα, που βιώνει ο πιστός λαός του Θεού, το γεγονός δηλαδή, ότι σήμερα η Εκκλησία μας πολεμείται από ένα πλήθος αιρέσεων, σεκτών και παραθρησκευτικών ομάδων, των οποίων ο αριθμός είναι μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν. Μάλιστα η Συνοδική Επιτροπή επί των Αιρέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος πριν από αρκετά χρόνια είχε ασχοληθεί με την ταξινόμηση και δημιουργία καταλόγου όλων των γνωστών αιρέσεων και παραθρησκευτικών ομάδων, οι οποίες δρουν στον ελληνικό χώρο και διαπιστώθηκε ότι είναι πολλές εκατοντάδες. Ενώ λοιπόν η κοινωνία μας έχει πλημυρίσει κυριολεκτικά από αιρέσεις και ο κίνδυνος να παρασυρθεί κανείς και να πέσει στα δίχτυα αυτών είναι ορατός και διά γυμνού οφθαλμού και ενώ η Εκκλησία κάθε χρόνο διοργανώνει Πανορθόδοξες Συνδιασκέψεις για την αντιμετώπιση των αιρέσεων, ο αγαπητός π. Βασίλειος δεν βλέπει πουθενά αιρέσεις. Βέβαια δεν μας εκπλήσσει η αδυναμία του να διακρίνει τις αιρέσεις, αφού και η ψευδοσύνοδος της Κρήτης δεν «είδε» πουθενά αιρέσεις, γι’ αυτό και δεν θεώρησε χρέος της να καταδικάσει καμία αίρεση.
   Θεωρεί επίσης, ότι παρουσιάζουν ψυχοπαθολογική συμπεριφορά, όσοι αναζητούν παντού αιρέσεις και αιρετικούς και στη συνέχεια γίνονται «επιθετικοί» απέναντί τους. Κανείς δεν αμφιβάλλει, ότι υπάρχουν σπάνιες εξαιρέσεις ανθρώπων, που είναι ψυχικά άρρωστοι. Πάσχουν δηλαδή από ένα είδος νευρώσεως, που χαρακτηρίζεται από μια παθολογική φοβία και προκατάληψη απέναντι στους αιρετικούς, τους οποίους θεωρούν ως τους πιο επικίνδυνους εχθρούς των. Η θέα του αιρετικού προκαλεί μέσα τους άγχος, το οποίο δεν φεύγει, δεν εκτονώνεται με άλλο τρόπο, παρά μόνο με κατά μέτωπο επίθεση, με επιθετική συμπεριφορά εναντίον του αιρετικού. Ωστόσο μεταξύ των σπανίων αυτών εξαιρέσεων και εκείνων, οι οποίοι, με υγιές εκκλησιαστικό φρόνημα, αγωνίζονται εναντίον των αιρέσεων και όχι των αιρετικών, υπάρχει χαώδης απόσταση. Είναι τραγικό λάθος, με έναν τρόπο ισοπεδωτικό, να θεωρούνται όλοι συλήβδην οι αγωνιζόμενοι κατά των αιρέσεων, ως ψυχασθενείς. Τουλάχιστον ο τρόπος με τον οποίον εκφράζεται ο αγαπητός π. Βασίλειος, αυτό ακριβώς αφήνει να εννοηθεί. Θα έπρεπε λοιπόν να κάνει μια στοιχειώδη διάκριση των μεν από τους δε. Αν όλοι, όσοι αγωνίζονται με αγνό ζήλο, με ταπείνωση, αγάπη, αλλά και πόνο ψυχής για τους αιρετικούς, θεωρούνται ως ψυχασθενείς, τότε θα πρέπει να θεωρήσουμε και όλους τους αγίους, που αγωνίστηκαν εναντίον των αιρέσεων ως ψυχασθενείς! Και μάλιστα πολύ περισσότερο από μας θα πρέπει να θεωρηθούν ως ψυχασθενείς, αφού αυτοί είχαν πολύ περισσότερο ζήλο από μας στην καταπολέμηση των αιρέσεων.
   Ο αντιαιρετικός αγώνας της Εκκλησίας μας είναι σύμφυτος με τη ζωή της ήδη από τα πρώτα βήματα της ιστορικής πορείας της. Όλοι οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, από τον απόστολο Παύλο μέχρι τον ιερό συγγραφέα της Αποκαλύψεως, στηλιτεύουν τις αιρέσεις και τους αιρετικούς με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. Οι Αποστολικοί Πατέρες και όλοι σχεδόν οι μετέπειτα άγιοι Πατέρες μέχρι των ημερών μας, έχουν να παρουσιάσουν μια καταπληκτική αντιαιρετική δράση. Πολλοί από αυτούς έλαβαν μέρος σε άγιες Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους, στις οποίες καταδικάστηκαν με σφοδρότητα οι αιρέσεις και αναθεματίστηκαν οι αιρετικοί. Όλοι λοιπόν αυτοί θα πρέπει να θεωρηθούν ως ψυχασθενείς με «παθολογική συμπεριφορά», η οποία εκδηλώνονταν στην «παθολογική αναζήτηση αιρετικών»; Πέραν αυτών ρωτάμε τον αγαπητό π. Βασίλειο: Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει συστήσει Συνοδική Επιτροπή επί των Αιρέσεων και οι Ιερές Μητροπόλεις Αντιαιρετικά Γραφεία, για την αντιμετώπιση των συγχρόνων αιρέσεων και κακοδοξιών.  Άραγε, τα μέλη της Συνοδικής Επιτροπής, οι εργαζόμενοι στα Αντιαιρετικά Γραφεία, καθώς και εκατοντάδες κληρικοί και λαϊκοί συνεργάτες τους, είναι ψυχασθενείς, επειδή καταπολεμούν τις αιρέσεις;
   Στη συνέχεια ο αρθρογράφος προσπαθεί να κάνει «ψυχανάλυση», να προσδιορίσει δηλαδή τα αίτια της «παθολογικής συμπεριφοράς» των  «αιρεσιομάχων». Γράφει: «Ο αιρεσιομάχος είναι αβέβαιος για την πίστη του και διχασμένος στην επιθυμία του. Κατά κανόνα, (υπάρχουν και εξαιρέσεις), έχει θεμελιώσει την θρησκευτικότητά του πάνω στον φόβο και όχι στην αγάπη. Έτσι τα ευγενέστερα στοιχεία της πίστης του δεν έχουν εσωτερικευθεί επαρκώς και δεν έχουν επηρεάσει τη βαθιά ακατέργαστη επιθετικότητα του ψυχισμού. Αυτή θα βρει ισχυρό άλλοθι στην προάσπιση της «παράδοσης», η οποία δεν πηγάζει από αυτοπεποίθηση, αλλά από αληθινό φόβο για την επιβίωση. Έναν φόβο που μπορεί να φθάσει μέχρι αληθινή παράνοια, μια νοσηρή καχυποψία απέναντι σε ανύπαρκτους εχθρούς»! Και εδώ ο αγαπητός π. Βασίλειος επαναλαμβάνει το ίδιο σφάλμα. Αδυνατεί, δηλαδή, να κάνει μια άλλη στοιχειώδη διάκριση μεταξύ των όσων αγωνίζονται κατά των αιρέσεων, με αγνό ζήλο, από εκείνους που συμπεριφέρονται με ζήλο «ου κατ’ επίγνωσιν». Πολέμιοι των αιρέσεων, με αγνό ζήλο, ήταν όλοι οι άγιοι, όπως εξηγήσαμε προηγουμένως. Αντίθετα αιρεσιομάχοι με ζήλο «ου κατ’ επίγνωσιν», δηλαδή με τυφλό φανατισμό, είναι πρόσωπα τα οποία, δεν είναι μεν ψυχασθενείς με την ψυχιατρική έννοια του όρου, δεν  πάσχουν δηλαδή από ψυχαναγκαστική νεύρωση, αλλά δεν έχουν υγιές εκκλησιαστικό φρόνημα. Γι’ αυτούς κάνει λόγο ο απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του: «μαρτυρώ γαρ αυτοίς ότι ζήλον Θεού έχουσιν, αλλ  ου κατ’  επίγνωσιν. αγνοούντες γαρ την του Θεού δικαιοσύνην, και την ιδίαν δικαιοσύνην ζητούντες στήσαι, τη δικαιοσύνη του Θεού ουχυπετάγησαν», (Ρωμ.10,2). Ο ίδιος ο απόστολος Παύλος, προτού να επιστρέψει στο Χριστό, ήταν φανατικός διώκτης των χριστιανών, είχε ζήλο «ου κατ’ επίγνωσιν», χωρίς βέβαια να πάσχει από ψυχαναγκαστική νεύρωση. Απλώς δεν είχε καταυγάσει ακόμη την ψυχή του το αληθινό φως του Χριστού, πράγμα το οποίο έγινε στο όραμα της Δαμασκού.
  Μπορούμε τώρα να δεχθούμε, ότι ο απόστολος Παύλος και όλοι οι άγιοι που αγωνίστηκαν εναντίον των αιρέσεων ήταν «αβέβαιοι για την πίστη τους», ότι «έχουν θεμελιώσει την θρησκευτικότητά τους πάνω στον φόβο και όχι στην αγάπη», ότι έχουν «φόβο που μπορεί να φθάσει μέχρι αληθινή παράνοια,  μια νοσηρή καχυποψία απέναντι σε ανύπαρκτους εχθρούς»; Δυστυχώς σε τέτοια συμπεράσματα καταλήγουμε, όταν ομιλούμε και γράφουμε με ανεπίτρεπτες γενικεύσεις και απλουστεύσεις, χωρίς να κάνουμε στοιχειώδεις διακρίσεις και διασαφήσεις.
    Παρά κάτω το υβρεολόγιο εναντίον όσων αγωνίζονται κατά των αιρέσεων συνεχίζεται. Γράφει: «Δυστυχώς οι επαγγελματίες αιρεσιομάχοι δεν αντιλαμβάνονται ότι αποτελούν (εκκλησιαστικό) αντίγραφο του (κοσμικού) πρωτοτύπου, είτε στραφούμε προς τους διώκτες των μαγισσών του απώτερου παρελθόντος είτε προς τους κομμουνιστοφάγους των τελευταίων δεκαετιών»! Πιο κάτω ισχυρίζεται ότι οι «αιρεσιομάχοι» είναι πρόσωπα, τα οποία η «θεολογική τους υποδομή είναι σαθρή». Εδώ το αντιαιρετικό έργο της Εκκλησίας κυριολεκτικά ισοπεδώνεται και εξισώνεται με τους διώκτες των μαγισσών και των κομμουνιστών! Προφανώς, με την απλούστευση αυτή και τον χαρακτηρισμό «διώκτες των μαγισσών», δεν εξαιρούνται και οι άγιοι ομολογητές της Εκκλησίας μας, οι οποίοι είχαν προφανώς και αυτοί «σαθρή θεολογική υποδομή», αφού ήταν «αιρεσιομάχοι»!
  Κλείνοντας ο π. Βασίλειος μας δίνει και τη συνταγή για την θεραπεία του φαινομένου «των επαγγελματιών αιρεσιομάχων», όπως χαρακτηρίζει όσους αγωνίζονται εναντίον των κακοδοξιών, το οποίο μαστίζει, κατ’ αυτόν, την Εκκλησία. Προτείνει να εκπαιδευτεί το ποίμνιο κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η Εκκλησία να γίνει «πιο ανοιχτή στις αλλαγές» και «περισσότερο ευέλικτη». Αλλά, αυτό ακριβώς επιδιώκουν οι θιασώτες της Οικουμενικής Κινήσεως: Να γίνουμε πιο  «ανοιχτοί» και «ευέλικτοι» απέναντι στους αιρετικούς. Να γίνουμε, δηλαδή, πιο συγκαταβατικοί στις αιρετικές τους διδασκαλίες, να πάψουμε να τους χαρακτηρίζουμε αιρετικούς, αλλά ετερόδοξους, έτοιμοι να δεχθούμε τις πλάνες τους, ως διαφορετικές διατυπώσεις της ιδικής μας πίστεως. Έτοιμοι να συνεργασθούμε μαζί τους πάνω σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Και όλα αυτά πάντοτε με βάση «την αγάπη και την ευρύτητα του Χριστού», όπως τονίζει παρά κάτω.
  Κλείνοντας, λυπούμαστε ειλικρινά για όσους βαρείς χαρακτηρισμούς έγραψε ο αγαπητός π. Βασίλειος εναντίον όσων αγωνίζονται, με την Χάρη του Θεού, να διαφυλάξουν ανόθευτο τον θησαυρό της πίστεως και κατ’ επέκταση εναντίον των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Είναι τιμή και  χαρά για μας, να αξιωθούμε να υβρισθούμε και να χαρακτηρισθούμε ως ψυχασθενείς και παρανοϊκοί για την αγάπη του Χριστού, και για την ομολογία της πίστεώς μας, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου μας: «μακάριοί εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ  υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. χαίρετε και αγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς», (Ματθ.5,11-12). Θα παρακαλούσαμε μόνον τον αγαπητό π. Βασίλειο, να μας γνωρίσει, με βάση τις ψυχιατρικές του γνώσεις, (πιθανόν σε ένα επόμενο άρθρο του), από πια ψυχοπαθολογικά σύνδρομα διακατέχονται, όσοι επιτίθενται με βαρείς χαρακτηρισμούς εναντίον εκείνων, που με αγνό ζήλο και υγιές εκκλησιαστικό φρόνημα, αγωνίζονται εναντίον των αιρέσεων. Να μας εξηγήσει δηλαδή, ποιοι νοσηροί ψυχοπαθολογικοί μηχανισμοί κρύβονται πίσω από την μανία, με την οποία καταδιώκουν οι θιασώτες της Οικουμενικής Κινήσεως, όλους αυτούς τους αγωνιστές, έτσι ώστε άλλοι από αυτούς να διώκονται από τις Ιερές Μονές της μετανοίας των, άλλοι να απειλούνται με καθαιρέσεις και άλλοι να στερούνται την μισθοδοσία τους. Θα θέλαμε ακόμη να μας προτείνει, ποιο αγχολυτικό, ή άλλο φάρμακο, (ευρέως, ή στενού φάσματος, αναλόγως της περιπτώσεως), θεωρεί αναγκαίο, ότι πρέπει να πάρουν, για να παύσει η καταδιωκτική μανία τους.  Περιμένουμε με ενδιαφέρον!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών ,Ι.Μ.Πειραιώς

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ ΑΘΩ




Ο Γέρων Κλήμης ο «αμαρτωλός»,
ογδονταετής, σαν έφηβος ονειροπαρμένος,
είναι από τα είκοσι χρόνια του στον Άθω.
Μ΄ ένα ντορβά άδειο να κρέμεται στον ώμο,
γεμάτο όμως από καλές ελπίδες,
στις ερημιές γυρίζει ο ακτήμων.

Με δυο βρυσούλες κόκκινες στα ήμερά του μάτια
κι΄ ένα δικέφαλο αϊτό μ΄ ολάνοιχτές φτερούγες
στο στήθος του απλωμένο.
«Προσοχή και Προσευχή»,
χίλιες ευχές απλόχερα μοιράζει ο ελεήμων.

Από την ποιητική συλλογή μου: «ΝΥΧΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ»

Γ.Γ.

Ο οικουμενισμός και η στρατηγική του αντιπερισπασμού


         Είναι πολύ σοβαρή και σεβαστή η άποψη, πως πρέπει να πάψουμε να ασχολούμαστε με το θέμα του οικουμενισμού και να στραφούμε περισσότερο στον προσωπικό μας αγώνα. Για το θέμα δε αυτό, να κάνουμε περισσότερη προσευχή και να το αφήσουμε στα χέρια του Θεού. Είναι, εν πάση ειλικρινεία, αληθής και αγαπητική αυτή η πρόταση και μας συνέχει σε τέτοιο βαθμό, που λίγο θέλει ακόμη για να μας πείσει.  Όμως, ενόσω με την άγνοια και την κάθε καθυστέρηση, κερδίζει χρόνο το ψεύδος και οδηγούνται ψυχές μακριά από την Αλήθεια, η αγωνία για την κατάθεση της Αλήθειας υπερβαίνει τον δισταγμό μας αυτόν και γράφουμε αυτά «τα δυο τρία γράμματα».

            Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός, πως αυτόν τον καιρό διεξάγεται ένας λυσσώδης πόλεμος. Ένας πόλεμος, που έχει στόχο να πλήξει, με οποιονδήποτε τρόπο, την Αλήθεια της Εκκλησίας μας. Την Αλήθεια, την οποία διά της ενανθρωπίσεώς του ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Χριστός, την αποθησαύρισε στην αγία του Εκκλησία. Να αλλοιώσει την Παράδοση, να την αφανίσει από τη ζωή μας και να επεισαγάγει οριστικά και αμετάκλητα την πακεταρισμένη παγκοσμιοποίηση. Ένας πόλεμος, που είναι μεν αόρατος, αλλά οπωσδήποτε υπαρκτός και ο οποίος γίνεται έντονα αντιληπτός από τις ψυχές, που ποθούν την Αλήθεια και υπόσχονται και παρακαλούν το Θεό να τους στηρίξει, για να παραμείνουν πιστές μέχρι τέλους σ` αυτήν.
         Αυτός ο πόλεμος κηρύχθηκε, οργανωμένος πλέον κατά της Εκκλησίας, με την κίνηση του οικουμενισμού, στον οποίο εντάχθηκαν και συντάχθηκαν με το ίδιο δαιμονικό πνεύμα δυνάμεις από όλον τον κόσμο, κάτω από οργανωμένους συνασπισμούς (Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, Παπικό Συμβούλιο για την Προώθηση της Ενότητας των Χριστιανών, Διάσκεψη Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (Προτεσταντικών και Ορθοδόξων), Κοινοβούλιο των Παγκόσμιων Θρησκειών κ.ά.) και με κοινή αποστολή την σχετικοποίηση της Αλήθειας και συνεπώς, την κατάργηση των ορίων της Εκκλησίας και την κατάταξη της Ορθόδοξης πίστης  κάπου ανάμεσα στις άλλες «αλήθειες» των άλλων θρησκειών.  Πόλεμος, για να κλαπεί η αληθινή πίστη από τον άνθρωπο και μαζί και η ελευθερία του και να γίνει το θύμα και το  αναλώσιμο εργαλείο από τις σκοτεινές, πλην ολοένα και αποκαλυπτόμενες δυνάμεις.
         Πώς όμως καταφέρνει να παραμένει αόρατος ο πόλεμος αυτός και να μην γίνεται αντιληπτός, τουλάχιστον στο μέγεθος, στην καταστροφική του δράση και στην αγριότητά του;  Αν αντιπαρέλθουμε τους ενδογενείς λόγους (άγνοια του λαού, ευδαιμονιστικός τρόπος ζωής, χαλάρωση των ηθών και των ηθικών αρχών, κλπ.), θα πρέπει να περάσουμε και στην αντίπαλη παράταξη και να δούμε ευρύτερα τα τεκταινόμενα. Διότι ο οικουμενισμός δεν καταργεί απλώς την ηθική αλλά χτίζει βιαίως τείχη, τα οποία εμποδίζουν την πορεία προς την οδό της σωτηρίας. Είναι, δηλαδή, καταστροφέας του ανθρώπου, αφού καταργεί το μοναδικό, το ύψιστο δώρο της Εκκλησίας: Την σωτηρία.
         Ο αντιπερισπασμός, είναι μια μέθοδος επιχειρησιακή. Είναι τακτική πολεμικής και μέρος της προπαγάνδας πολύ κλασικό, αρχαίο και αποτελεσματικό. Θυμόμαστε λίγο πολύ περιπτώσεις ανάλογες και από την ιστορία, όπου εφαρμόστηκε από στρατιωτικές δυνάμεις σε πολεμικές αναμετρήσεις. Όταν ο εχθρός θέλει να επιτεθεί και να αλώσει τον αντίπαλο στόχο, δημιουργεί ένταση και τεταμένη  ατμόσφαιρα σε κάποιο άλλο αντίθετο σημείο, δημιουργώντας τέτοια εντύπωση στον αντίπαλο, ώστε να πιστέψει ότι η επίθεση πρόκειται να πραγματοποιηθεί εκεί. Όσο περισσότερο πλησιάζει η στιγμή της επιθέσεως στο επιλεχθέν σημείο, τόσο ισχυρότερα χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο αντίπαλος συγκεντρώνει τις δυνάμεις του εκεί που γίνεται θόρυβος και ο επιτιθέμενος εισέρχεται με επιτυχία ανεμπόδιστος από την άλλη.
         Αυτήν την μέθοδο χρησιμοποιούν και οι οικουμενιστές και μάλιστα με πολλή προσοχή και πολύ ισορροπημένο τρόπο, για να μην αστοχήσουν και χαλάσουν τα μέχρι τώρα επιτυχή σχέδιά τους. Μετά τη σύνοδο του Κολυμπαρίου επιδόθηκαν σε ένα αγώνα πολύ σημαντικότερο. Να επιβληθεί και να εδραιωθεί πάση θυσία στις συνειδήσεις των πιστών η νέα τάξη πραγμάτων, η νέα αιρετική εκκλησιολογία. Για να μην συναντήσουν ισχυρές αντιστάσεις, όπως συνέβη και συμβαίνει, είτε από μεμονωμένα πρόσωπα είτε από μοναστήρια ή άλλες ομάδες πιστών, σε κοινή συνεννόηση με τις έξωθεν δυνάμεις πολιτικές και άλλες παγκόσμιας εμβέλειας, καθότι είναι ισχυρός συνεργάτης της παγκοσμιοποίησης, συνδημιουργούν τεχνητώς και τεχνηέντως καταστάσεις έντασης, για να ελκύσουν την προσοχή και το ενδιαφέρον του κόσμου, ώστε να κερδίσουν χρόνο και να λησμονηθεί το ουσιώδες και το άκρως ενδιαφέρον και ζητούμενο: Αυτή αύτη η επιβουλή τους κατά της μιας πίστεως και της μιας Εκκλησίας των Αποστόλων και των Αγίων, διά του οικουμενιστικού συνασπισμού.
          Από την άλλη, πάλι, βγαίνουν οι ίδιοι αρχιτέκτονες   και παριστάνουν τους αυτόκλητους σωτήρες. Καθησυχάζουν το λαό,  αποδίδοντας άριστα στην υποκριτική τέχνη. Υπόσχονται πως θα υπερασπιστούν την Ορθοδοξία. Ορκίζονται πως είναι και θα παραμείνουν οι γνήσιοι θεματοφύλακες της Παράδοσης. «Τιμούν» τους αγίους στις πανηγύρεις τους με «πανηγυρικό» όντως τρόπο και από την άλλη αρνούνται να εφαρμόσουν το λόγο τους, απαξιώνοντάς τον κυριολεκτικά. Φάσκουν και αντιφάσκουν γελοιωδώς. «Χτυπούν διπλοπενιές», κατά το λαϊκότερον. Ας προσέξουμε, για παράδειγμα, δύο δηλώσεις του Πατριάρχη, οι οποίες έγιναν με διαφορά μιας εικοσαετίας, για να μην θεωρηθούν τα γραφόμενα ψευδή και υπερβολικά:
         1. «Δεν πρέπει να σπαταλήσωμεν τόν χρόνον εις αναζητήσεις ευθυνών. Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, άλλ΄ οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων». (30-11-1998)
         2. «…σας διαβεβαιούμεν ότι θα συνεχίσωμεν και να σκεπτώμεθα, και να πράττωμεν και να κατεργαζώμεθα παν ό,τι θα οδηγήση την αρκετά έως τώρα δοκιμασθείσαν και ταλαιπωρηθείσαν, και μάλιστα όλως αδίκως, Ομογένειάν μας εις καλλιτέρας ημέρας, εις βαθυτέραν κοινωνίαν μετά του Θεού των Πατέρων μας, εις δικαίωσιν των θεαρέστων οραματισμών των μακαρία τη λήξει γενομένων αδελφών και προκατόχων μας» (21-11-2017).
         Ποιοι είναι επιτέλους οι Πατέρες μας; Ποιους πρέπει να αναγνωρίζουμε ως «μακαρίους» και «έχοντας θεαρέστους οραματισμούς» και ποιους ως «θύματα του αρχεκάκου όφεως»; Αυτούς που νομίζει και θέλει να αναγνωρίζει ο καθένας μας, όποιος κι αν είναι, ή αυτούς που άπαξ διά παντός αυτή η ίδια η Εκκλησία όρισε;
          Μετά τη σύνοδο του Κολυμπαρίου, παρατηρούμε να ανακινούνται συχνά και αλληλοδιαδόχως θέματα σοβαρά, που πλήττουν καίρια την πίστη αλλά και ευρύτερα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που προσπαθούν να επιβάλουν μια άλλη τάξη, μιαν άλλη ηθική και που,  εντέλει, αναστατώνουν την ελληνική κοινωνία. Θέματα, τα οποία ανακινεί μεν το κράτος με ανόητες προφάσεις αναγκαιότητας εφαρμογής τους, αλλά  πίσω απ` όλα αυτά κρύβεται, ως ο βασικός πνευματικός αλυτάρχης και αφέτης, ο κολυμπάρειος συνασπισμός και τα πιστεύματά του.
         Ο λαός αντιστέκεται, διότι έχει ακόμη, θεία βουλήσει, συνείδηση της αξίας του πατρογονικού κληρονομήματος, της αγίας Παράδοσής του. Διαθέτει αντισώματα, απέναντι στην δυσώδη επίθεση του μηδενισμού και της απαξίωσης. Όμως, μη υπαρχόντων πνευματικών ηγετών, ο αγώνας αυτός καθίσταται εκ των πραγμάτων, αποπροσανατολιστικός, συγχυτικός και αναποτελεσματικός. Και αυτό ακριβώς εννοούσαμε και στην αρχή, με την αναφορά στην έννοια του αντιπερισπασμού. Οι προκλήσεις αυτές εγείρουν την έντονη αντίδραση των πιστών και στρέφονται προς τα εκεί. Έτσι όμως λησμονείται  και περνά σε δεύτερη μοίρα στη συνείδησή τους  η αιτία, η γεννήτρα όλων των κακών, η φύτρα, η πηγή, δηλαδή ο οικουμενισμός. Οπότε, τα αναφυόμενα προβλήματα θα προκύπτουν αλλεπάλληλα  και ο θρησκευτικός συγκρητισμός θα βασιλεύει με τη  σύγχυση των φρενών και θα είναι δύσκολη η εύρεση της διεξόδου.
Σάββας Ηλιάδης  Δάσκαλος Κιλκίς, 22-11-2017
πηγή

«Εφυγε» ο ιερέας θείος του Τσίπρα

Πλήρης ημερών εκοιμήθη στην  Αρτα την Κυριακή ο π. Δημήτριος
Εκοιμήθη την Κυριακή, πλήρης ημερών, ο θείος του Αλέξη Τσίπρα, Δημήτριος (φωτό), πρώην εφημέριος του Αθαμανίου Αρτας. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε χθες στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αθαμανίου, χοροστατούντος του σεβασμιότατου μητροπολίτη Αρτης Καλλινίκου, με φίλους και συγγενείς να τον συνοδεύουν στην τελευταία του κατοικία.
Σε μία σπάνια συνέντευξή του, μιλώντας στο πρώτο φύλλο της «Ορθόδοξης Αλήθειας», τον Φεβρουάριο του 2015, ο πατέρας Δημήτριος Τσίπρας ανέσυρε μνήμες από τις κατά περιόδους επισκέψεις του πρωθυπουργού στον τόπο καταγωγής του πατέρα του. «Ηταν ένα πολύ καλό παιδί, ευγενικό και πρόσχαρο.
Θυμάμαι πως ερχόταν στο χωριό κατά διαστήματα με τους γονείς του. Μεγάλωσε, στη συνέχεια έκανε τις σπουδές του, σιγά σιγά ανέβηκε, ασχολήθηκε με την πολιτική από τα μικρά του χρόνια και τελικά έφτασε εκεί, να γίνει πρωθυπουργός. Ερχόταν κατά αραιά διαστήματα στις διακοπές εδώ στο χωριό, βλεπόμασταν και τα λέγαμε και με τους άλλους κατοίκους του χωριού».

Στην ερώτηση για τη συγγενική σχέση του με τον πρωθυπουργό, ο ιερέας είχε απαντήσει: «Τσίπρας αυτός, Τσίπρας κι εγώ. Είναι ανιψιός μου. Ημουν ξάδερφος με τον μακαρίτη τον παππού του».
Ο π. Δημήτριος είχε μιλήσει και για τον πληθυσμό του χωριού και τη ζωή εκεί: «Είναι αρκετοί οι άνθρωποι που μένουν μόνιμα εδώ, στο Αθαμάνιο θα είναι 150 οικογένειες. Προσπαθούν και αυτοί, όπως και οι άλλοι Ελληνες, να μείνουν όρθιοι μέσα στην κρίση».
πηγή

Όταν οι καθηγητάδες της Θεολογικής του Α.Π.Θ. ξεφτιλίζουν τις έννοιες ...

 
Θερμά συγχαίρουμε τη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης για την απόφασή της
 να αναγορεύσει Επίτιμο Διδάκτορα τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης  Άνθιμο.

Όντως! Ο εντός των ορίων της Μητροπόλεως του προσαγορευόμενος Παναγιώτατος είναι κορυφαία θεολογική μορφή των ημερών μας. 

Μετά την άξια βράβευση του Θεσσαλονίκης υποβάλλουμε ταπεινά στην περίπυστο Αγουριδική Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης να αναγορεύσει Επίτιμους Διδάκτορες τους ακόλουθους:Τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο,τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο,τον Μητροπολίτη Καβάλλας Στέφανο κ.τ.λ

Ο κατάλογος φυσικά θα μπορούσε να διευρυνθεί με άλλους αγλαούς της Ορθοδοξίας καρπούς όπως τον π. Βασίλειο Θερμό, τον π. Φιλόθεο Φάρο, τον Γιανναρά, τον Γιαγκαζογλου, τον  Μεσσηνίας, τον Τιργοβιστίου Νήφωνα, τον Βολοκολάσμκ Ιλαρίωνα, τον Πατριάρχη Ρωσσίας Κύριλλο, τον Μολδαβίας Θεοφάνη, τον Πατριάρχη Ρουμανίας Δανιήλ κτλ..
 Και για να τελειώνουμε με τα αστεία. Σεβαστοί Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης! Τα έχετε εξευτελίσει όλα. 

Νὰ εἶστε προσεκτικοί μὲ τὶς σκέψεις σας· εἶναι ἡ ἀρχή τῶν πράξεων

Λάο-Τσέ


Στίχοι:  
Άλκης Αλκαίος
Μουσική:  
Θάνος Μικρούτσικος


Δημήτρης Μητροπάνος

Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ’ το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ’ ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ’ όστρακο πορφύρα

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Πολλοί γονείς χρειάστηκαν την βοήθεια δικηγόρου για να επιστρέψουν τα απαράδεκτα βιβλία των θρησκευτικών αν και σύμφωνα με το Σύνταγμα ήταν αναφαίρετο δικαίωμά τους.

Γονείς επιστρέφουν στο Υπουργείο Παιδείας τους Φακέλους Μαθητή του μαθήματος των Θρησκευτικών - Υπόδειγμα επιστολής γονέα για επιστροφή των βιβλίων του μαθήματος των Θρησκευτικών
ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ


Πρωτοπρ. Αθανασίου Π. Τύμπα, θεολόγου-μουσικού
Όταν οι εποχές είναι δύσκολες είναι και παραγωγικές πνευματικά. Αυτό αποδεικνύει η περίοδος της Τουρκοκρατίας, η οποία έχει να υπερηφανεύεται για τους νεομάρτυρες. Άνθρωποι μέσα στην καταπίεση των Τούρκων, ενώ ήξεραν ότι θα αποκεφαλιστούν, δεν δίσταζαν να υπερασπίζονται την τιμή τους και την πίστη τους.

Τέτοιος ήταν  και ο Άγιος Αναστάσιος από την Ήπειρο που μια μέρα θέριζε μαζί με την αδελφή του και συγχωριανούς του όταν παρουσιάστηκε μια ομάδα Τούρκων καβαλάρηδων με επικεφαλής τον Μουσά, γιό του Οθωμανού διοικητή της περιοχής. Γοητευμένος από την ομορφιά της αδελφής του, θέλησε να την κάμει αντικείμενο των χυδαίων απολαύσεών του. Ο Αναστάσιος όρμησε με τόλμη κατά των Τούρκων και  έδωσε χρόνο στην αδελφή του να διαφύγει. Έτσι ο Αναστάσιος μετά λίγες ημέρες βρέθηκε στην φυλακή. Ο Τούρκος διοικητής βλέποντας το θάρρος του προσπάθησε με υποσχέσεις για δόξα και κοσμικές τιμές να τον πείσει να αλλάξει την πίστη του και να γίνει Μωαμεθανός. Όμως ούτε τα άγρια χτυπήματα ούτε οι απειλές μπόρεσαν να κάμψουν τον νέο.
Ο  Μουσά βλέποντας τη στάση του Αναστασίου θέλησε να μάθει για τούτη την πίστη που καθιστά τους χριστιανούς ισχυρότερους από όλες τις κοσμικές δυνάμεις και πήγε κρυφά στο κελλί του. Μόλις άνοιξε η πόρτα αντίκρισε δύο νέους με όψη λαμπρή να περιβάλλουν τον φυλακισμένο οι οποίοι έγιναν ξαφνικά άφαντοι. Ο Αναστάσιος του εξήγησε ότι επρόκειτο για τους φύλακες αγγέλους των χριστιανών που τους βοηθούν ιδιαιτέρως στα δεινά για την αγάπη του Χριστού.
Την ψυχή του νεαρού μουσουλμάνου φώτισε το Άγιο Πνεύμα, έπεσε στα πόδια του μάρτυρα και τον παρακάλεσε να γίνει χριστιανός. Τελικά για να μην γίνουν διωγμοί στην περιοχή οδηγήθηκε από έναν άγγελο στην Πελοπόννησο όπου τέθηκε στην καθοδήγηση ενός γέροντα ασκητή. Από την Πάτρα πέρασε στην Βενετία για να βαπτιστεί εκεί δίχως τον φόβο των Τούρκων. Στην συνέχεια έγινε στην Κέρκυρα μοναχός και έλαβε το όνομα Δανιήλ. Οι ασκητικοί του αγώνες δεν στάθηκαν ικανοί να σβήσουν την φλόγα του για το μαρτύριο γι’ αυτό μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Οι εκεί χριστιανοί τον απέτρεψαν να παραδοθεί στον θάνατο από τον φόβο των διώξεων κατά των υπολοίπων εκεί πιστών. Έτσι επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου έκτισε μια εκκλησία προς τιμήν του φίλου του Νεομάρτυρα Αναστασίου ο οποίος είχε αποκεφαλιστεί από τους Τούρκους.
Αυτά γινόταν επί Τουρκοκρατίας καθημερινά. Σήμερα ακόμη οι χριστιανοί στην πατρίδα μας έχουν κάποια δικαιώματα. Μόλις όμως αλλάξει το σύνταγμα και επικρατούσα θρησκεία σταματήσει να είναι η Ορθοδοξία τότε για πολλά πράγματα οι χριστιανοί, δεν θα μαρτυρούν βέβαια, αλλά θα οδηγούνται στον εισαγγελέα. Αυτό  έγινε με έναν σύγχρονο επίσκοπο που είπε την γνώμη του Ευαγγελίου για την ομοφυλοφιλία. Πολλοί γονείς επίσης χρειάστηκαν την βοήθεια δικηγόρου για να επιστρέψουν τα απαράδεκτα βιβλία των θρησκευτικών αν και σύμφωνα με το Σύνταγμα ήταν αναφαίρετο δικαίωμά τους.
Αυτό που μπορούμε όλοι εμείς σήμερα είναι, να μη φοβόμαστε να κάνουμε το Σταυρό μας με θάρρος σε δημοσίους χώρους. Ας μην σπαταλάμε τον χρόνο μας εκεί που πίνουμε έναν καφέ με τους φίλους μας με ανούσιες συζητήσεις αλλά ας μιλούμε για θέματα της πίστεώς μας που θα μας βοηθήσουν στον δρόμο μας προς την αγιότητα.
πηγή

Το θαύμα της Παναγίας στον Κώστα Χαρδαβέλα.

Μιλάει ο ίδιος για το θαύμα της Παναγίας εκατονταπυλιανής που του συνέβη ενώ είχε ήδη αρρωστήσει από καρκίνο

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Μακάρι να σεβόμασταν τον εαυτό μας και την Ελλάδα όσο μας σέβονται οι ξένοι

Την Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2017 διάβασα στις ειδήσεις της ημέρας σχετικά με την επίσημη επίσκεψη του Προέδρου της Πολωνίας στη Αθήνα.
Κατά την εθιμοτυπική επίσκεψη και κατάθεση στεφάνου στο μνημείο μπροστά στην Βουλή των Ελλήνων, ο Πολωνός πρόεδρος μετά την κατάθεση στεφάνου γονάτισε μπροστά σε αυτό.
Δεν ξέρω αν έχει ξαναγίνει από άλλον ξένο επίσημο ή από Έλληνα. Πρώτη φορά παρατήρησα τέτοια τιμητική ενέργεια προς τους νεκρούς μας.
Έγραψα σε έναν Πολωνό συνάδελφο και του εξέφρασα τον θαυμασμό μου για την τιμητική αυτή ενέργεια.
Μου απήντησε επί λέξει
We respect the Greek nation, so there is no wonder that our representative shows this respect when visiting Greece.
πηγή 

Συγκλονίζει η Ανθή Βούλγαρη: «Είδα τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο!

Ο όγκος στον εγκέφαλο, το δίλημμα για το χειρουργείο και η αλλαγή κοσμοθεωρίας
Η συγκινητική ιστορία της δημοσιογράφου Ανθής Βούλγαρη. Η ίδια βρέθηκε στο πλατό της εκπομπής του Epsilon και περιέγραψε στην Τατιάνα Στεφανίδου την περιπέτεια υγείας που πέρασε. Η ίδια διαγνώστηκε με καλοήθη όγκο στον εγκέφαλο.
Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί ήταν ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο -κράτησε σχεδόν 8 ώρες- το οποίο την προβλημάτισε αλλά αποφάσισε να το κάνει.
Για την Ανθή Βούλγαρη έπαιξε ρόλο και η μεγάλη της πίστη αφού όπως περιγράφει η ίδια είδε μετά το χειρουργείο τη μορφή του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου. Για την πίστη της Θεό, την νοσηλεία, τις δύσκολες στιγμές αλλά και τη μεγάλη στήριξη που δέχτηκε μίλησε η ίδια.
Δεν παρέλειψε να αναφέρει και στο πόσο πολύ της στάθηκε ο σύντροφός της σε όλο αυτό το πρόβλημα υγείας που πέρασε. Σήμερα, είναι χαμογελαστή και αισιόδοξη για το μέλλον.

πηγή

Οι πρώτες αντιδράσεις γονέων και στο βάθος σεξουαλική αγωγή από το νηπιαγωγείο

Αποτέλεσμα εικόνας για Χαράλαμπος Άνδραλης
Χαράλαμπος Άνδραλης


Σταματημό δεν έχουν τα χτυπήματα κατά της ελληνικής νεολαίας από το μηδενιστικό ασκέρι που με πολιτική εξαπάτηση του λαού αναρριχήθηκε στην εξουσία. Μετά τα παν-θρησκευτικά και τη θεματική εβδομάδα για την καταπολέμηση της «ομοφοβίας και τρανσφοβίας», έρχεται υποχρεωτικό μάθημα σεξουαλικής αγωγής, με το οποίο θα μαθαίνουν τα νήπια ότι είναι φυσιολογική η ομοφυλοφιλία ή το μασκάρεμα στο αντίθετο φύλο, ενώ παράλληλα θα καλούνται να αναζητούν το φύλο τους στο οποίο θα είναι έτοιμα να κατασταλάξουν στα 15 τους.

Ο πρώην υπουργός παιδείας Φίλης είχε δηλώσει στη βουλή κατά τη συζήτηση για την ψήφιση της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια: «Είναι υποχρέωση της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τρόπο υπεύθυνο, με τρόπο που να αξιοποιεί
τους επιστήμονες και όχι άσχετα πρόσωπα, με τρόπο που να συγκροτεί ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο, να φέρει στα σχολειά τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, για να μην επαναληφθούν κάποια άλλη στιγμή στη Βουλή κραυγές και απόψεις σαν και αυτές που ακούσαμε εδώ μέσα και οι οποίες δεν τιμούν τη Βουλή»[1].
Η γενική γραμματέας ισότητας δήλωσε ενώπιον της επιτροπής της βουλής για το δημογραφικό ότι «χρειάζεται πολύ δουλειά και γι’ αυτό έχουμε ρίξει πολύ δουλειά και στα σχολεία, δηλαδή τα θέματα της έμφυλης ισότητας, της σεξουαλικής αγωγής κ.λπ». Επιπλέον είπε ότι «η συγκεκριμένη κυβέρνηση δέχεται επιτέλους να μπει από τα νηπιαγωγεία μέχρι τα πανεπιστήμια η σεξουαλική αγωγή» και ότι «από μικρό το παιδί θα μπαίνει σ’ αυτά τα θέματα για να γίνει πιο υγιής πολίτης για να αντιμετωπίζει τη ζωή του ακόμα και την οικογένεια με μία άλλη οπτική»[2]!
Και για να επενδύσουν το τόλμημα αυτό με λίγο «λαϊκό αίτημα», έρχεται το «χαμόγελο του παιδιού» με εκστρατεία συλλογής υπογραφών να ζητήσει τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση για την «προστασία των παιδιών» από τη σεξουαλική κακοποίηση[3]. Ωστόσο, ο ίδιος φορέας ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε για την εκπόρνευση των παιδιών που στα 15 χρόνια τους θα υποκινούνται από παιδεραστές και ψευδοπροοδευτικούς να «διορθώσουν» το φύλο που τους έδωσε ο Θεός.
Βεβαίως, για κάποιο λόγο τα επιτρέπει αυτά ο Θεός. Είναι η περίοδος που καλούμαστε να ομολογήσουμε την πίστη μας, θυσιάζοντας λίγο από την ησυχία μας και ίσως τσαλακώνοντας τη δημόσια εικόνα μας. Ο δρόμος προς τον Παράδεισο δεν ήταν ποτέ στρωμένος με ανέσεις και βολέματα. Ο Άγιος Παΐσιος μας διαβεβαιώνει ότι «μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ βλάσφημα γίνεται καὶ ἕνα καλό, χωρίζει ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι, κοσκινίζεται ὁ κόσμος» και ότι «Ἂν δὲν ἀρχίσουν μερικοὶ νὰ χτυποῦν τὸ κακό, νὰ ἐλέγχουν δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς, θὰ γίνη μεγαλύτερο κακό»[4].
Φρονώ ότι δεν έχει τόσο σημασία το αποτέλεσμα, όσο η αντίδρασή μας. Να μη δεχτούμε αμαχητί αυτό το νεοταξικό παιδομάζωμα. Το αποτέλεσμα το αφήνουμε στο Θεό, ο Οποίος είναι και Εκείνος που τελικά επιτρέπει ή ανατρέπει τα εναντίον μας σχέδια. Αλλά δεν μας βοηθάει με το ζόρι όταν εμείς δεν θέλουμε ή απλώς αδιαφορούμε. Το «έχει ο Θεός» να το λέμε για να εκφράσουμε την πίστη μας και όχι για να επαναπαυθούμε στην απραξία μας.
Το ενθαρρυντικό είναι ότι πολλοί γονείς αντιστέκονται έμπρακτα με την επιστροφή των βιβλίων των θρησκευτικών. Αυτό ήταν μία πολύ καλή αρχή και όλοι ελπίζουμε να έχει και συνέχεια. Νομίζω ότι αυτή η ομολογιακή αντίδραση είναι το «κάτι λίγο» που ζητάει από εμάς ο Θεός για να επέμβει και να βοηθήσει τα παιδιά μας να περάσουν αλώβητα τις νάρκες της νέας εποχής.
Όσο για εκείνους τους γονείς και τα παιδιά που δέχονται πόλεμο και στοχοποίηση από καθηγητές και διευθυντές για αυτή τους κίνηση, την απάντηση την δίνει ο Χριστός: «χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς[5]». Τα παιδιά σας πήραν το σπουδαιότερο εφόδιο για την εποχή που ζούμε, το μαρτυρικό φρόνημα. Μην κάνετε πίσω. Αν επιμένουν οι καθηγητές σε ποινικά κολάσιμες πράξεις μπορείτε να προβείτε σε μηνύσεις, αγωγές και καταγγελίες για πειθαρχικές ευθύνες, διότι με τις ανάρμοστες συμπεριφορές καθηγητών και διευθυντών που μας καταγγέλλουν διάφοροι γονείς, συντελείται η βάναυση προσβολή της προσωπικότητας, τόσο υμών των ιδίων όσο και των παιδιών σας, ενώ σε συγκεκριμένες περιπτώσεις μπορεί να κινηθεί ποινική δίωξη με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο.
Κι εσείς που δεν επιστρέψατε τα βιβλία ακόμα για να μη στοχοποιηθεί το παιδί σας, μη φοβηθείτε να το πράξετε. Είναι λογικοί οι ενδοιασμοί σας και απόλυτα σεβαστοί. Όμως, μην αφήσετε τα παιδιά αφύλακτα στο στόμα της θεοσοφικής πανθρησκείας στην οποία κατηχούν αυτά τα βιβλία-φάκελλοι. Η αντίδρασή μας πρέπει να φθάσει μαζική πρώτα στον Ουρανό και μετά στα αυτιά του νέου Ηρώδη, που δεν θέλει να σκοτώσει το σώμα τους, αλλά τις αθάνατες ψυχές τους. Και έτσι ίσως ξυπνήσουν και οι - ευτυχώς ελάχιστοι - «συγκλονιστικοί καπετάνιοι» που συμπλέουν με το αντίχριστο σύστημα, μάλλον από αφέλεια και όχι ενσυνείδητα, αφού οι νεομπολσεβίκοι πάντοτε αθετούν τις συμφωνίες με τους εκκλησιαστικούς φορείς.
Το θέμα των θρησκευτικών, άλλωστε, δεν έχει κλείσει καθώς εκκρεμεί η απόφαση της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας, την οποία το υπουργείο θα βρει τρόπο να παρακάμψει αν δεν υπάρξει μαζική αντίδραση από γονείς, δασκάλους και θεολόγους.
ΥΓ: Για όλους αυτούς που εκστρατεύουν κατά των αθώων ψυχών με σκοπό να τις οδηγήσουν στα ψυχικά αδιέξοδα μίας χωρίς Θεό ζωής, ο Χριστός διαβεβαίωσε ότι θα είναι καλύτερο να δέσουν μία πέτρα στο λαιμό τους και να πέσουν στη θάλασσα[6]!



[1] http://www.minedu.gov.gr/news/16885-23-12-15, Η ομιλία του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Νίκου Φίλη στη Βουλή για το Σύμφωνο Συμβίωσης.
[2] https://www.youtube.com/watch?v=oJ0f1nFBa50 Από το 2:41:00 έως 2:43:00
[3] https://meneimystiko.gr/petition/ (Υπογράφω για τα παρακάτω: 1. Να θεσμοθετηθεί η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία από την α΄βάθμια εκπαίδευση με στόχο αφενός να ενημερώνονται τα παιδιά με έγκυρο τρόπο για τα σχετικά ζητήματα και αφετέρου θα εμπεριέχει την ευαισθητοποίησή των παιδιών στο τι να αρνούνται, τι να υποψιάζονται και για τι να αναζητούν βοήθεια σε περίπτωση που νιώσουν απειλούμενα.)
[4] Ἡ παρουσία τῶν Χριστιανῶν εἶναι πλέον ὁμολογία πίστεως. Mπορεῖ κανεὶς μὲ τὴν προσευχὴ νὰ βοηθήση περισσότερο ἀλλὰ τὴν σιωπή του θὰ τὴν ἐκμεταλλευτοῦν οἱ ἄλλοι καὶ θὰ ποῦν: "Ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε δὲν διαμαρτυρήθηκαν, ἑπομένως εἶναι μὲ τὸ μέρος μας, συμφωνοῦν μαζί μας".. Ἔτσι θὰ τονωθοῦν λίγο οἱ πιστοί, ἀλλὰ καὶ θὰ ἐμποδισθοῦν λίγο ὅσοι πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι δικό τους καΐκι, νὰ κάνουν βόλτες. Εἶναι σκάφος τοῦ Χριστοῦ. Ἀυτοὶ εἶναι  κατακριτέοι. Τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ ἔχουμε μεγάλο μισθὸ, πολυτελὲς αὐτοκίνητο, νὰ τρέχουν στὶς διασκεδάσεις.... Τί θὰ κάνη ὁ Θεός, ἄλλο θέμα.
Λόγοι Γέροντος Παϊσίου, Πνευματική Αφύπνιση, Τόμος Β
[5] Ματθ. 5, 12
[6] ὃς δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης. (Ματθ. 18,6).

Αν αυτός ο Γέροντας συστήνεται ως "Κλήμης ο αμαρτωλός", τι να πούμε και εμείς οι υπόλοιποι;




Η φωτογραφία είναι του Γέροντα Κλήμη στο λιμάνι της Δάφνης.


ΜΑΡ-13-1996-Τετάρτη
Ιερά Σκήτη Αγίας Άννας- Άγιο Όρος

Ανάμεσα στους λιγοστούς ανθρώπους που επιβιβάστηκαν από την Αγίου Παύλου, ήταν και ένας μικρόσωμος υπερήλικος μοναχός, που όπως αντιλήφθηκα έχαιρε σεβασμού και ήταν ιδιαίτερα γνωστός ανάμεσα στους υπόλοιπους ρασοφόρους συνεπιβάτες μας. Οπωσδήποτε, η εξωτερική του εμφάνιση ήταν χαρακτηριστικά εντυπωσιακή, σχεδόν μια μορφή βιβλική. Κάπως σκυφτός, περπατούσε κουρασμένα στηριζόμενος σε ένα αυτοσχέδιο μπαστούνι από κλαδί ξύλου. Τα πολύ μακριά λευκά γένια αναλύονταν πάνω στο στήθος του σε μπερδεμένους πλοκάμους, σχεδόν συμπαγείς, που θύμιζαν ξεφτισμένα σχοινιά. Ήταν φανερό, ότι είχε χρόνια να πλυθεί. Από τον ώμο του κρέμονταν ένα ταγάρι, ενώ τα ράσα και τα υποδήματα του ήταν από την πολυκαιρία και την χρήση έτοιμα να διαλυθούν. Ένας ξασπρισμένος, πρώην μαύρος σκούφος, έφτανε μέχρι τα δασειά λευκά φρύδια και αντί για ζώνη, είχε περασμένο στη μέση του ένα απλό σχοινί. Ένας παρίας καλόγερος, που θύμιζε τους άστεγους εκείνους ρακοσυλλέκτες των μεγάλων πόλεων. Και όμως, τίποτα στο φωτεινό εκείνο πρόσωπο με τα υγρά μάτια, δεν άφηνε την υποψία κάποιας μιζέριας ή ενός ανικανοποίητου πόθου.
Αφήσαμε την προβλήτα του Αγίου Παύλου και συνεχίσαμε νοτιότερα μέσα σε ένα ελαφρύ παγωμένο αεράκι. Σε λίγα λεπτά, πιάσαμε στην προβλήτα της Νέας Σκήτης της Αγίας Άννας και συνεχίζοντας ακόμη λίγο, φτάσαμε στον προορισμό μας και αποβιβαστήκαμε στην προβλήτα της Σκήτης της Αγίας Άννας. Μαζί μας αποβιβάστηκαν μερικοί ακόμη και ανάμεσα τους ο υπερήλικος εκείνος καλόγερος.
Το πλοιάριο συνέχισε το δρομολόγιο για νοτιότερα και εμείς απομείναμε σε ένα μώλο με καμιά 15αριά μουλάρια, κατάσπαρτο από καβαλίνες και ανάλογη μυρωδιά.
Πλησιάσαμε το γεροντάκι και ρωτήσαμε, αν θα μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε σε κάτι. Αρνήθηκε καλωσυνάτα, λέγοντάς μας ότι το μόνο που μεταφέρει είναι το ταγάρι του και αυτό άδειο. Τον ρωτήσαμε έπειτα το όνομα του και πήραμε την αφοπλιστική για την ειλικρινή της ταπεινότητα, απάντηση: «Το όνομά μου είναι Κλήμης παιδιά μου, Κλήμης ο αμαρτωλός…». Ο γέροντας για καλή μας τύχη είχε τη διάθεση να μιλήσει και εμείς πιάνοντας την ευκαιρία να ωφεληθούμε από τα λεγόμενα του, αναβάλαμ για λίγο την ανάβαση μας στη Σκήτη. Δυστυχώς, μόνο λίγες σκόρπιες φράσεις, μου έμειναν στη μνήμη, καθότι η μεγάλη ηλικία και το ψεύδισμα της ομιλίας του, συν τις συχνές αλλαγές των θεμάτων, έκαναν δύσκολη την παρακολούθηση του. Χαράκτηκαν όμως ανεξίτηλα στη μνήμη μου, τόσο η κατά τα άλλα, χαριτωμένη και αξιαγάπητη παρουσία του, όσο και τα διαρκώς δακρυσμένα μάτια του, που τα σκούπιζε με την αναστροφή του χεριού του. «Προσέχετε παιδιά μου, προσοχή και προσευχή. Να είστε καλοί άνθρωποι για να βρίσκετε καλούς ανθρώπους. Να μην στενοχωρούμε τον Χριστό μας και τον λυπούμε με ό,τι κάνουμε. Εκείνος ήρθε για να μας σώσει, για να μας βοηθήσει και εμείς οι άνθρωποι τον σταυρώσαμε και τον βασανίσαμε (δάκρυα). Περίσσεψε η αχαριστία παιδιά μου, και η κακία των ανθρώπων. Πλησιάζει και η ημέρα της κρίσης, δεν βλέπετε τι γίνεται στον κόσμο; Γι’ αυτό να προσέχετε παιδιά μου από τον πονηρό, να πάτε με τον Χριστό μας για να σωθείτε. Ήρθα στο Όρος μετά τον πόλεμο, νέο παιδί, και από τότε είμαι εδώ, πενήντα χρόνια. Και τι μας είχαν κάνει τότε οι γερμανοί…». Το πρόσωπο του καλοκάγαθου γέροντα, πότε άστραφτε με ιστορικές μνήμες, που κάπου είχε διαβάσει ή ακούσει, και πότε γινόταν θλιμένο και δάκρυζε με έναν αυθορμητισμό που σε μαγνήτιζε. Αναφερόταν στον στρατηγό Ναρσή και στους άπιστους εχθρούς και χτυπούσε το ραβδί του σχεδόν με θυμό στο χώμα. Μιλούσε για κάποιους βυζαντινούς αυτοκράτορες και για τους ήρωες του 1821 με τέτοιο πάθος, που νόμιζες ότι ζούσε νοερά εκείνα τα γεγονότα.

Κάποτε, ήρθε η ώρα να αρχίσουμε την ανάβαση προς την Σκήτη που φαινόταν πολύ ψηλά, μετέωρη, ανάμεσα σε βράχια ανεμοδαρμένα και καταπράσινες απότομες πλαγιές. Ο γέρων Κλήμης, αφού μας περιέγραψε το πώς θα βρίσκαμε το κελί του στην Σκήτη, μας προέτρεψε να ξεκινήσουμε μόνοι. «Εγώ θα ανέβω σιγά- σιγά, προχωρήστε εσείς να πάτε στο Δικαίο.

τοστειλε το mail

Τρέχουν σαν άλογα τα χρόνια φτερωτά κι εγώ κρατιέμαι από την αναπνοή σου




ΒΑΘΙΕΣ ΑΝΑΠΝΟΕΣ

Βαθιές αναπνοές
σαν κτύποι στο κελί μου
τα λόγια σου καλή μου
σ'αυτό το βουητό.

Βαθιές αναπνοές
ανάσες της ερήμου
μικρό λευκό κερί μου
τη φλόγα σου κοιτώ.

Κλείνω τα βλέφαρα τα μάτια ανοιχτά
παίρνω βαθιές αναπνοές απ' τη ζωή σου
τρέχουν σαν άλογα τα χρόνια φτερωτά
κι εγώ κρατιέμαι από την αναπνοή σου...

Βαθιές αναπνοές
αγγελοβάλσαμό μου
σ'αυτόν τον καλπασμό μου
κρυμμένη προσευχή.

Βαθιές αναπνοές
όλα τα σ'αγαπώ σου
πάνω στο πρόσωπό σου
σαν φώτα στη βροχή.

Κλείνω τα βλέφαρα τα μάτια ανοιχτά
παίρνω βαθιές αναπνοές απ'τη ζωή σου
τρέχουν σαν άλογα τα χρόνια φτερωτά
κι εγώ κρατιέμαι από την αναπνοή σου...

 Στίχοι : Ηλίας Κατσούλης
Μουσική : Παντελής Θαλασσινός
Ερμηνεία : Παντελής Θαλασσινός.
Κάποιες από τις φωτογραφίες ανήκουν στον φωτογράφο Γιώργο Τσούμπα
Φωτογραφία τρελογιάννη

Περνούν γι αληθινά της νύχτας τα όνειρα καμιά φορά
 θαρρώ πως ειν' καράβια & πουλιά έτοιμα να πετάξουν
 κι όταν ρωτώ τις μέρες μου γιατί στ' αλήθεια δεν θ' αλλάξουν 
μου λεν πως ταξιδεύουνε στων χρόνων πάνω τα φτερά

«Έρως έρωτι νικάται»!

Η αγάπη ως ουσία της Ασκητικής της Ορθοδοξίας

 Και λέει κανείς, γιατί άραγε σήμερα εμείς οι λιγότερο ασκητικοί χριστιανοί, μας πιάνει ένας τρόμος, όταν ακούμε για άσκηση; Και κάπως αισθανόμαστε άβολα. Γιατί μας έχει διαφύγει αδελφοί μου μια μεγάλη αλήθεια της πίστης μας…. Την συνοψίζει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, σε τρείς λέξεις: «ἔρως ἔρωτι νικᾶται».
   
 Ένας έρωτας λέει, νικιέται απο έναν άλλο, μεγαλύτερο έρωτα…


   Τι είναι εκείνο, που μας κρατάει δεμένους με τα πάθη μας; Τα έχουμε ερωτευτεί!


     Τα έχουμε αγαπήσει, μέσα στήν πτώση μας, μέσα στήν εμπάθεια μας, τα έχουμε σφιχταγγαλιάσει. Είμαστε ερωτευμένοι με τα πάθη μας, με την γαστριμαργία μας, με την πορνεία μας, με την υπερηφάνια μας, τον εγωισμό, την κενοδοξία μας και ολα αυτά…
Και πως θα μπορέσουμε να θεραπευτούμε απο αυτά; Μόνο με επιταγές νομικού τύπου; Δεν πρέπει να είσαι κοιλιόδουλος; Δεν πρέπει να είσαι γαστρίμαργος; Δεν πρέπει να είσαι πόρνος, δεν πρέπει να είσαι υπερήφανος;
     Καλά είναι και αυτά, αλλά εχω την αίσθηση οτι δεν είναι ικανά, να γεμίσουν τον άνθρωπο απο μια φιλότιμη διάθεση να πετάξει απο επάνω του αυτά τα πάθη…
    Ερχεται λοιπόν ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος και μας λέει, οτι για να πάψουμε να έχουμε αυτούς του έρωτες, τούς έρωτες για τα γήινα πάθη μας, χρειάζεται να έρθει μέσα στήν καρδιά μας ένας μεγαλύτερος έρωτας!
     Οπότε ξαφνικά η άσκησή μας, δεν γίνεται απλώς η αποφυγή κάποιων παθών. Ούτε καν θα λέγαμε η μίμιση κάποιων καλών πράξεων, κάποιων αρετών, αλλά η άσκησή μας πλέων αλλάζει περιεχόμενο, και δεν είναι τόσο »αυτονόητο» αυτό το περιεχόμενο της άσκησης.

Η άσκησή μας θα έλεγα, αρχίζει και μοιάζει με την προσπάθεια που κάνει κάποιος που έχει ερωτευτεί, να πλησιάσει, το πρόσωπο που ερωτεύτηκε…Ας φέρουμε αυτό το παράδειγμα, μην σκανδαλιζόμαστε. Κάποιος αγαπά μια κοπέλα έτσι; Και τι κάνει; Γυρίζει γύρω-γύρω απο το σπίτι της, πηγαίνει και τις μιλάει, ευκαίρος-ακαίρος τις κάνει μια πολιορκία πιο ουσιαστική…

Αυτό ακριβώς γίνεται η άσκηση, όταν την κάνουμε απο Αγάπη.
Από έρωτα και από φιλότιμο, για Τον Χριστό μας.

Η άσκηση πλέον αποκτά ενα δυναμικό χαρακτήρα, δεν είναι απλώς η αποχή απο τα κακά, και το να κάνουμε τα καλά, αλλά είναι κάτι περισσότερο, είναι η προσπάθεια της ψυχής μου να πολιορκήσει τον Χριστό, και να Τον βάλει μέσα της, να Τον ενθρονίσει στήν καρδιά της.
Και αυτό είναι που αλλάζει πλέον και την διάθεση του ανθρώπου, φανταστείτε κάποιον να σας λεέι: Να κάνεις εκείνο! Να κάνεις το άλλο! Να μην κάνεις εκείνο, να μην κάνεις το άλλο…
Αυθορμήτως δημιουργείται και μια αντίδραση, και πολλές φορές πας και κάνεις ακρίβως τα αντίθετα, απο αυτά που σου λέει.
Έρχεται όμως ενα αγαπήμενο πρόσωπο, και σου λέει: αν μ΄αγαπάς, μην με στεναχωρείς, κάνε εκείνο σε παρακαλώ…
Και κατευθείαν αλλάζει η διάθεση σου, αυτή την αλήθεια μας λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Αυτή την αλήθεια μας λέει με άλλα λόγια ο ίδιος ο Κύριος μας… Ο Ιησούς Χριστός:
»Εὰν ἀγαπᾶτέ με.. (λέει στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο) τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε…»

Να λοιπόν, βάζει την αγάπη στο πρόσωπό Του να νικήσει, τις ψεύτικες αγάπες που μας οδηγούν μακρυά απο τον δρόμο των εντολών Του… Να πως πρέπει λοιπόν ο χριστιανός να ζεί την άσκηση του, να ζεί την πνευματική του προσπάθεια ως ενα αγώνισμα αγάπης. Ως ενα αγώνισμα ερωτικό!
Να γιατί, οι Ασκητές της Εκκλησίας μας δεν έχουν καμία ομοιότητα, με ανθρώπους ιδιόρυθμους, ανθρώπους »παράξενους».
Δεν έχουν αυτήν την παραξενιά οι Ασκητές της Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Γιατί; 
Γιατί είναι κατά βάσην άνθρωποι αγάπης.
Είναι άνθρωποι εράσμιοι και ερωτικοί. Είναι άνθρωποι που αγαπούν, και απο αυτή την πλειοδοσία της καρδιάς, στήν αγάπη πρός Τον Χριστό, αποδίδονται ολοένα και περισσότερο σε μεγαλύτερη προσπάθεια, σε μεγαλύτερη άσκηση, σε μεγαλύτερη πολιορκία Του Χριστού.
Ας πολιορκήσουμε και εμείς αδελφοί μου Τον Χριστό με τέτοιο φρόνημα.
π. Γεώργιος Σχοινάς

Πηγή

Παναγία ἡ Ὁδηγήτρια, ὁδηγὸς πρὸς τὴν ἐλευθερία

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου  Νεοφύτου στὴ Θεία Λειτουργία τὴν Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ ποὺ τελέσθηκε στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Μάμαντος στὴν κατεχόμενη Μόρφου (19.11.2017). Μετὰ τὴν Ὀπισθάμβωνο εὐχὴ ἀναπέμφθηκε εἰδική εὐχὴ γιὰ τὴν ἀνομβρία ἀπὸ τὸν Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου π. Νεόφυτο ἐνώπιον τῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγήτριας, ἡ ὁποία εὐρίσκεται ἀναρτημένη στὸ τέμπλο τοῦ ναοῦ, καὶ στὴ συνέχεια ἀκολούθησε ἡ λιτάνευσή της πέριξ τοῦ ναοῦ.

Τέσσερις άνθρωποι από διαφορετικές χώρες το κατέγραψαν με τον φακό τους

Το Άγιο Όρος με την φωτογραφική ματιά τεσσάρων φωτογράφων

«Βλέπουν» διαφορετικά μέσα από τον φακό τους τις εικόνες του Αγίου Όρους, ένας Τούρκος, ένας Σέρβος, ένας Ρώσος, ένας Πολωνός φωτογράφος;
Διαφοροποιείται το φωτογραφικό «βλέμμα» ανάλογα με την πίστη, την θρησκεία, το δόγμα του φωτογράφου;
Αποτυπώνει αλλιώς το ίδιο θέμα -την έννοια του «θείου»- το «μάτι» ενός καθολικού χριστιανού, ενός μουσουλμάνου, ενός ορθόδοξου, διαμαρτυρόμενου ή...άθεου;
«Άγιον Όρος: Κατ΄ εικόνα του φωτογραφικού βλέμματος» είναι ο τίτλος μιας ιδιαίτερης έκθεσης, 56 συνολικά φωτογραφιών -εικονικών αποσπασμάτων του Αγίου Όρους- όπως το είδαν και το κατέγραψαν με τον φακό τους τέσσερις «ξένοι» φωτογράφοι.
Ο Valery Bliznyuk από την ορθόδοξη Ρωσία, ο Ali Borovali, από την μουσουλμανική Τουρκία, ο Zbigniew Kosc, από την καθολική Πολωνία και ο Zoran Purger, από τη Σερβία, «καταθέτουν» ο καθένας τη γνώση, την αίσθηση και την τέχνη τους, σε 56 φωτογραφίες (14 ο καθένας), οι οποίες συνθέτουν το υλικό της έκθεσης φωτογραφίας.

Το Άγιον Όρος υπήρξε και συνεχίζει να είναι, ένας ιδιαίτερος πόλος έλξης για όλους τους δημιουργούς, ιστορικούς, συγγραφείς, ποιητές, ζωγράφους και κυρίως φωτογράφους. Οι τέσσερις φωτογράφοι επισκέφθηκαν πολλές φορές την αθωνική πολιτεία και βίωσαν την εμπειρία του προσκυνητή-περιηγητή, καταγράφοντας μέσα από τον φωτογραφικό τους φακό μοναδικές στιγμές από το φυσικό τοπίο, τις λατρευτικές συνήθειες των μοναχών, τον καθημερινό τους βίο και κατέληξαν να εστιάσουν στα πρόσωπα των γερόντων του Άθω.
Η έκθεση -διοργάνωση της Αγιορείτικης Εστίας της Θεσσαλονίκης- αφού έκανε την μακρά πορεία της, «ταξιδεύει» τώρα στη Βουλγαρία, όπου σε συνεργασία με τον Δήμο Βελίκο Τύρνοβο της γειτονικής χώρας, το Κέντρο Ελληνικής γλώσσας και Πολιτισμού και τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελίκο Τύρνοβο «Αγ. Κύριλλος και Μεθόδιος», παρουσιάζεται στη δημοτική γκαλερί «Rafael Michailov» από την Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου έως και την Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017.

Η έκθεση θα είναι ανοιχτή καθημερινά, από Δευτέρα έως Παρασκευή, 09:00-19:00 και Σάββατο, 10:30-19:00.
Υπενθυμίζεται ότι η έκθεση πρωτοπαρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη, στους εκθεσιακούς χώρους της Αγιορείτικης Εστίας, από τον Σεπτέμβριο του 2015 έως και τον Μάρτιο του 2016.

Ακολούθως μεταφέρθηκε στο Σισμανόγλειο Μέγαρο του γενικού προξενείου της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρέμεινε από τις 6 έως 28 Μαΐου 2016. Εγκαινιάστηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, Βαρθολομαίο, στην Λευκωσία, όπου παρουσιάστηκε, από τις 29 Σεπτεμβρίου έως τις 7 Οκτωβρίου 2016, καθώς και στην πόλη της Κατερίνης, στην οποία παρέμεινε από τις 14 έως 27 Νοεμβρίου 2016. Τελευταία στάση της έκθεσης ήταν το Βελιγράδι, όπου παρουσιάστηκε από τις 29 Μαρτίου έως 20 Μαΐου 2017, στην Κρύπτη του Αγίου Σάββα.
πηγή