Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

«Πορτραίτα Ιστορίας 1940-1960» δύο σπουδαίων Ελλήνων φωτογράφων

Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης: Εικόνες μιας μακρινής Ελλάδας



Μαρίνα Αγγελάκη
 
Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (ΜΦΘ) είχε την ιδέα, οργάνωσε και παραβάλλει το βλέμμα των δύο κορυφαίων Ελλήνων φωτογράφων του 20ού αιώνα, της Βούλας Παπαϊωάννου και του Δημήτρη Χαρισιάδη –αποτύπωσαν με τον φακό τους την ταραγμένη εποχή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, του Εμφυλίου και της ανασυγκρότησης στην Ελλάδα–, σε μια έκθεση που συνδιοργάνωσε με το Μουσείο Μπενάκη. 
Το Documento ήταν στα εγκαίνια της έκθεσης που έχει τον τίτλο «Πορτραίτα Ιστορίας: Βούλα Παπαϊωάννου – Δημήτρης Χαρισιάδης 1940-1960» την Πέμπτη 6 Απριλίου στο ΜΦΘ και συνομίλησε με τους συντελεστές της.
Η έκθεση υπογραμμίζει τη σημασία της φωτογραφίας ως «ντοκουμέντου», μας λέει ο διευθυντής του ΜΦΘ Ηρακλής Παπαϊωάννου και συμπληρώνει ότι μας δίνει την ευκαιρία ενός ανα-στοχασμού με το υλικό από μια κρίσιμη περίοδο της χώρας μας, τονίζοντας πως «στον βαθμό που και σήμερα διανύουμε μιαν άλλη δύσκολη κατάσταση, η καλύτερη οδός διαφυγής είναι να μην αρνηθείς να πάρεις ακόμη και τα σκληρά διδάγματα από μια προηγούμενη κρίση».
Τα «Πορτραίτα ιστορίας», που θα παρουσιάζονται στο Μουσείο Φωτογραφίας όλο το καλοκαίρι έως τις 10 Σεπτεμβρίου, περιλαμβάνουν έργα των δύο φωτογράφων που επιλέχθηκαν από τα Φωτογραφικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη. Οι επιμελητές της έκθεσης, η ιστορικός τέχνης με ειδίκευση στη φωτογραφία Αλεξάνδρα Μόσχοβη και ο διδάκτωρ Τεχνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών με ειδίκευση στη φωτογραφία Μανώλης Σκούφιας, στηρίχτηκαν στην πρωτότυπη ερευνητική εργασία των δύο μεγάλων αναδρομικών εκθέσεων του Μουσείου Μπενάκη και στις δύο έξοχες μονογραφίες που εκδόθηκαν κατόπιν: «Η φωτογράφος Βούλα Παπαϊωάννου, 1898-1990» (2006) και «Φωτογραφικόν Πρακτορείον Δ.Α. Χαρισιάδη» (2009). «Οι μονογραφίες αυτές αποτελούν θεμέλιο λίθο για κάθε ερευνητή της ελληνικής φωτογραφίας» λέει χαρακτηριστικά ο Μανώλης Σκούφιας.
Από τον Εμφύλιο στην ανασυγκρότηση
Η έκθεση στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης ξεκινά χρονικά με φωτογραφίες από το αλβανικό μέτωπο, την Κατοχή, τα Δεκεμβριανά και τον Εμφύλιο. Οι φωτογραφίες έχουν τοποθετηθεί θεματικά και όχι με αντιπαράθεση των δύο δημιουργών· έτσι ο θεατής, ακολουθώντας την αφήγηση της έκθεσης, αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητα του βλέμματος καθενός από τους δυο φωτογράφους ανάλογα με ό,τι τον ενδιέφερε να αναδείξει.
Η κήρυξη του πολέμου την 28η Οκτωβρίου 1940 δίνει το κίνητρο στη Βούλα Παπαϊωάννου να στρέψει τον φακό της στον ίδιο τον άνθρωπο, «χρησιμοποιώντας τη δραματουργία του “ανθρώπινου ντοκουμέντου”, ένα είδος φωτογραφίας καταγραφής που εμφανίστηκε στην Αμερική τη δεκαετία του 1930», σύμφωνα με τους επιμελητές της παρούσας έκθεσης, ώστε, για παράδειγμα, να αποδώσει την τραγικότητα στο βλέμμα της μάνας που αποχωρίζεται τον γιο στην επιστράτευση, την καρτερικότητα αυτών που συνωστίζονται στα υπαίθρια συσσίτια, την απόγνωση των λιμοκτονούντων τον χειμώνα του 1941-42. Ενώ η Παπαϊωάννου παραμένει στην Αθήνα απαθανατίζοντας τις αλλαγές στη ζωή της πόλης, ο νεαρός φωτογράφος Δημήτρης Χαρισιάδης φεύγει για το αλβανικό μέτωπο και στρέφει τον φακό του σε στιγμιότυπα της ζωής των στρατιωτών, με το ενδιαφέρον του προσανατολισμένο περισσότερο στην αισθητική αρτιότητα της εικόνας παρά στο ντοκουμέντο, όπως παρατηρούν οι μελετητές του έργου τους.
Απτή στον κορμό της έκθεσης γίνεται η μεταπολεμική ανασυγκρότηση της χώρας. Μετά τον πόλεμο και οι δύο φωτογράφοι εργάστηκαν κατόπιν αναθέσεων από ξένους οργανισμούς αρωγής. Ιστορικά έχουμε μια ερμηνεία της ανασυγκρότησης, σύμφωνα με τον Μανώλη Σκούφια. Και σε αυτά τα κατά παραγγελία έργα εντοπίζεται στο βλέμμα του καθενός η διαφορετική προσέγγισή του στα γεγονότα. Ως φωτογράφος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration), η Βούλα Παπαϊωάννου καταγράφει τις δράσεις του οργανισμού, από τις πρώτες αποστολές των προμηθειών, τη διακίνηση τροφίμων και ρουχισμού στις πόλεις και στην επαρχία έως την εκπαίδευση του πληθυσμού σε νέες τεχνολογίες. Ταυτόχρονα, εικονογραφεί τα καμένα χωριά, τις βομβαρδισμένες υποδομές, τις μαυροφορεμένες γυναίκες, τα ρακένδυτα παιδιά στα υπαίθρια σχολεία. Παράλληλα, κατ’ ανάθεση του υπουργείου Ανασυγκρότησης και διεθνών αποστολών, οι φωτογραφίες του τότε νεοσύστατου φωτογραφικού πρακτορείου Δ.Α. Χαρισιάδη σκιαγραφούν την εικόνα μιας χώρας που μοιάζει να αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες της: βιομηχανικά κτίρια και κατασκευές δεσπόζουν στο τοπίο και χαρωποί εργάτες χειρίζονται μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας στα νέα εργοστάσια.
Η εργασία και των δύο τη συγκεκριμένη περίοδο που επέλεξαν να εστιάσουν το ενδιαφέρον τους οι επιμελητές της παρούσας έκθεσης στη Θεσσαλονίκη είναι από τα πιο εύστοχα δείγματα φωτογραφικού μοντερνισμού στην Ελλάδα. Οπως μας εξηγεί ο Μανώλης Σκούφιας: «Οι σχέσεις που αναπόφευκτα αναπτύσσονται με την παραβολή των φωτογραφιών αναδεικνύουν όχι μόνο τις διαφορετικές ερμηνείες της Ιστορίας, αλλά και τα μορφολογικά και οντολογικά στοιχεία που συνθέτουν τον μοντερνιστικό κανόνα στην ελληνική φωτογραφία στα μέσα του 20ού αιώνα».
Δυο σπάνια φωτογραφικά λευκώματα
Στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης τα κάδρα που έχουν στηθεί είναι περίπου 110. Εκτός αυτών, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να δουν ολόκληρα τα δύο σπάνια κατοχικά λευκώματα (περίπου 82 εικόνες_ «Μαύρο λεύκωμα» της Βούλας Παπαϊωάννου και «Σούπα του παιδιού και ΙΚΑ Πειραιώς» του Δημήτρη Χαρισιάδη, που εκθέτονται σε δύο ξεχωριστούς εσωτερικούς χώρους εξαιτίας του ότι, σύμφωνα με τους διοργανωτές, είναι αρκετά σκληρές εικόνες που ίσως σοκάρουν το ευαίσθητο κοινό. Παράλληλα, προβάλλονται δύο ντοκιμαντέρ με τα πορτρέτα των φωτογράφων από την τηλεοπτική εκπομπή «Παρασκήνιο» της ΕΡΤ. Επιπλέον, η έκθεση περιλαμβάνει ιστορικό υλικό από εκδόσεις των ίδιων των φωτογράφων και κάποια contacts, τυπώματα εξ επαφής, τα οποία, όπως μας εξηγεί ο Μανώλης Σκούφιας, είναι πολύ ενδιαφέρον υλικό όχι μόνο για τον ερευνητή, αλλά και για τον θεατή, στα οποία αναδύεται ανάγλυφα ο τρόπος με τον οποίο ο φωτογράφος κάνει μια πρώτη εκτίμηση των αρνητικών πριν από την εμφάνιση του φιλμ: κροπάρει τις εικόνες του, κάνει κάποιες σημειώσεις ή αυτολογοκρίνεται για το τι θα κρατήσει και τι όχι.
Στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης τα κάδρα που έχουν στηθεί είναι περίπου 110. Εκτός αυτών, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να δουν ολόκληρα τα δύο σπάνια κατοχικά λευκώματα (περίπου 82 εικόνες_ «Μαύρο λεύκωμα» της Βούλας Παπαϊωάννου και «Σούπα του παιδιού και ΙΚΑ Πειραιώς» του Δημήτρη Χαρισιάδη, που εκθέτονται σε δύο ξεχωριστούς εσωτερικούς χώρους εξαιτίας του ότι, σύμφωνα με τους διοργανωτές, είναι αρκετά σκληρές εικόνες που ίσως σοκάρουν το ευαίσθητο κοινό. Παράλληλα, προβάλλονται δύο ντοκιμαντέρ με τα πορτρέτα των φωτογράφων από την τηλεοπτική εκπομπή «Παρασκήνιο» της ΕΡΤ. Επιπλέον, η έκθεση περιλαμβάνει ιστορικό υλικό από εκδόσεις των ίδιων των φωτογράφων και κάποια contacts, τυπώματα εξ επαφής, τα οποία, όπως μας εξηγεί ο Μανώλης Σκούφιας, είναι πολύ ενδιαφέρον υλικό όχι μόνο για τον ερευνητή, αλλά και για τον θεατή, στα οποία αναδύεται ανάγλυφα ο τρόπος με τον οποίο ο φωτογράφος κάνει μια πρώτη εκτίμηση των αρνητικών πριν από την εμφάνιση του φιλμ: κροπάρει τις εικόνες του, κάνει κάποιες σημειώσεις ή αυτολογοκρίνεται για το τι θα κρατήσει και τι όχι.
Η ιστορικός φωτογραφίας και υπεύθυνη σήμερα του τμήματος των Φωτογραφικών Αρχείων Αλίκη Τσίργιαλου δήλωσε στο Documento ότι θεωρεί πολύ σημαντική τη συνεργασία των δύο μουσείων, μια συνεργασία πολυετή που έχει ξεκινήσει από τα πρώτα χρόνια ίδρυσης του ΜΦΘ. Οσο δε αφορά την ιδέα της συγκεκριμένης έκθεσης, πιστεύει ότι «είναι πολύ σημαντική η παράλληλη ανάγνωση αυτών των εικόνων και τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει κανείς βλέποντας τα έργα των δυο μεγάλων αυτών φωτογράφων σε διάλογο».
Στα εγκαίνια της έκθεσης συναντήσαμε επίσης τη Φανή Κωνσταντίνου, υπεύθυνη του τμήματος των Φωτογραφικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη από τη δεκαετία του ’80 μέχρι πρότινος, η οποία τα 28 χρόνια που εργάστηκε εκεί μελέτησε διεξοδικά το έργο της Βούλας Παπαϊωάννου και συνεργάστηκε μαζί της στενά. «Είχα την τύχη να γνωρίσω την ίδια και ήταν εξίσου συγκλονιστική όσο και το έργο της» μας περιγράφει. «Στις επισκέψεις μου στο σπίτι της με άκουγε με πολλή προσοχή πάντα και μου έλεγε μερικά πράγματα για τις φωτογραφίες της. Είχε τρεμάμενη φωνή, θυμάμαι. Ηταν όμως ολιγόλογη και ουσιαστική. Είχε εγκράτεια. Στις μορφές των έργων της βλέπω την ίδια. Η ηρεμία, η ευγένεια και η αξιοπρέπεια στα πρόσωπα που φωτογράφιζε είναι τα δικά της χαρακτηριστικά».
Από τη Φανή Κωνσταντίνου μάθαμε ότι η Βούλα Παπαϊωάννου κατέθεσε η ίδια τα αρχεία της στο Μουσείο Μπενάκη το 1976, όταν άρχισε να κλονίζεται η υγεία της, μιας και γνώριζε τον ιδρυτή του και τον εμπιστευόταν. Λίγο αργότερα με πρωτοβουλία του Αγγελου Δεληβορριά αγοράστηκε το αρχείο του Δημήτρη Χαρισιάδη. «Μια τολμηρή πρωτοβουλία για εκείνη την εποχή», μας διηγείται, «κανένα ίδρυμα δεν διέθετε χρήματα για την αγορά φωτογραφικού αρχείου». Τη δεκαετία του ’80, όταν άρχισε να στρέφεται το ενδιαφέρον στο έργο των παλαιών φωτογράφων και γενικότερα να αναπτύσσεται το ερευνητικό πεδίο για την ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας, ξεκίνησε η προσέγγιση των αρχείων από τους μελετητές του τμήματος του Μουσείου Μπενάκη.

Πορτραίτα Ιστορίας: Βούλα Παπαϊωάννου – Δημήτρης Χαρισιάδης 1940-1960»
Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Αποθήκη Α΄, 1ος όροφος, Λιμάνι
Εως 10 Σεπτεμβρίου

πηγή

Η τελετή του Αγίου Φωτός-φεστιβάλ στην Εκκλησία.

Καθηγουμένου της Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγ. Όρους Γέροντα Γρηγορίου

Ἡ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως δὲν φωτίστηκε ἀπὸ ἄστρο τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὸν ζωοδόχο Τάφο. Αὐτὸ τὸ γιορτάζουμε οἱ Ὀρθόδοξοι ὡς τὴν μεγαλύτερη ἑορτὴ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ ἀείμνηστος μητροπολίτης Κασσιανός, ἐπίσκοπος Κατάνης καὶ κοσμήτορας τοῦ Ἰνστιτούτου τοῦ Ἁγίου Σεργίου στὴν Γαλλία, παρακινοῦσε τοὺς Ἕλληνες φοιτητὲς νὰ τοῦ ψάλλουνε τὸ «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός…» καὶ ἔλεγε: «Αὐτὸν τὸν ὑπέροχο ὕμνο δὲν τὸν ἔχουμε ἐμεῖς. Ὁ ὕμνος αὐτὸς εἶναι ἡ κορυφὴ ὅλης τῆς ὑμνογραφίας.» Ἔτσι ὑμνήσανε οἱ ἅγιοι Πατέρες τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.Δυστυχῶς, αὐτὰ ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες τὰ λησμονήσαμε καὶ καταπιαστήκαμε μὲ ὅ,τι μὲ τὸ κοπρόφτυαρο μᾶς προσέφερε ἡ Δύση. Κι ἔτσι, μάθαμε νὰ ψάλλουμε τὸ «Ἅγια Νύχτα» μὲ εὐρωπαϊκὴ μουσικὴ καὶ τόσα ἄλλα ποὺ δὲν θέλω νὰ τὰ μνημονεύσω, γιὰ νὰ μὴ πικράνω αὐτοὺς ποὺ τὰ κουβάλησαν στὸν τόπο μας καὶ τὰ μετέδωσαν.
Γιὰ μᾶς ἡ ἁγία νύχτα, ἡ φωτεινὴ νύχτα εἶναι τὸ Πάσχα. Ὅλοι προσερχόμαστε στὴν Ἐκκλησία νὰ λάβουμε τὸ ἅγιο Φῶς. Δυστυχῶς ὅμως, ἡ φωτεινότερη νύχτα τοῦ χρόνου ἐδῶ καὶ χρόνια στὴν ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ἔχει καταντήσει φεστιβάλ. Παίρνουν τὸ Φῶς καὶ αὐτὸ εἶναι ὅλο κι ὅλο τὸ Πάσχα γι᾽ αὐτούς, καὶ ἐπιστρέφουνε στὴν σκουτέλα μὲ τὴν μαγειρίτσα. Ἡ λαμπρότερη Λειτουργία τοῦ χρόνου δὲν ἔχει πλήρωμα. Ἐλάχιστοι παραμένουν. Ὁ κάθε ἱερέας ποὺ πιστεύει στὴν Ἀνάσταση αὐτὴν τὴν νύχτα κάνει τὴν πιὸ πικραμένη Λειτουργία, γιατὶ ὁ λαός του ρέγχει στὰ ἀμπάρια τῆς ἁμαρτίας.
Ἔχει γίνει πραγματικὰ φεστιβάλ, γιατὶ ἀκόμα καὶ οἱ ἄθεοι κρατοῦντες προσέρχονται μὲ τὴν συντρόφισσά τους νὰ πάρουν πρῶτοι τὸ Φῶς ἀπὸ τὸν ἑκασταχοῦ Ἐπίσκοπο. Καὶ οὐδεὶς τοὺς τὸ ἀρνεῖται! Κανεὶς δὲν τοὺς ἐρωτᾶ ἂν πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση. Ἂν πίστευαν, ὁ γάμος τους θὰ ἦταν ἐν Κυρίῳ καὶ τὰ παιδιά τους θὰ τὰ εἶχαν βαπτισμένα. Ἡ παρουσία τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν σ᾽ αὐτὲς τὶς ἅγιες καὶ ὑπερουράνιες τελετὲς ἀμαυρώνει καὶ δυσοσμεῖ τὶς καρδιὲς αὐτῶν ποὺ τοὺς βλέπουν.

Ἀγωνισθεῖτε, ἐσεῖς ποὺ φέρετε τὴν ἱερωσύνη, ἡ νύχτα αὐτὴ νὰ πλημμυρίζη φωτὸς τὶς καρδιές τους, ἀλλιῶς κάθε Πάσχα θὰ λέμε μὲ τὸν Λουκᾶ καὶ τὸν Κλεόπα «Δὲν εἶναι καιόμενες οἱ καρδιές μας, γι᾽ αὐτὸ δὲν βλέπουμε τὸν Ἀναστάντα Χριστό.» Ἀνάψτε φωτιὲς στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων γι᾽ αὐτὴν τὴν νύχτα τοῦ Πάσχα. Μὴ κάθεστε σὰν τοὺς κοιμισμένους φύλακες τοῦ Τάφου. Νὰ προσπαθήσουμε ἡ ἁγία Τράπεζα αὐτὴν τὴν νύχτα νὰ περιβάλλεται ἀπὸ φλόγες, ἄϋλες φλόγες. Ἡ μάννα ποὺ θέλει νὰ παιδαγωγήση τὸ παιδί, πιάνει τὴν γωνιὰ καὶ κάθεται τεθλιμμένη.
 Γιατί, μάννα, εἶσαι λυπημένη;
 Γιατὶ, παιδί μου, δὲν ἀλλάζεις τρόπο ζωῆς.
Καθίστε κι ἐσεῖς στὴν ἁγιασμένη γωνιὰ τοῦ ἁγίου Βήματος καὶ δεῖξτε στὸν λαὸ τὸν πόνο καὶ τὸν κλαυθμυρισμό σας γιὰ τὴν ἄρνηση τῆς Ἀναστάσεως. Μὴ βάλετε ἄμφια χαρμόσυνα τὴν νύχτα αὐτήν, ἀλλὰ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Κι ἐσύ, δεσπότη, μὴ φορέσης χρυσοποίκιλτη μίτρα, ἀλλὰ τσουκάλι μουτζουρωμένο. Σίγουρα θὰ σᾶς ρωτήσουνε:

 Γιατί πένθιμα, παπᾶ μου;
 Γιατὶ μετὰ ἀπὸ λίγο θὰ ἀρνηθῆτε τὴν Ἀνάσταση καὶ θὰ ἐπιστρέψετε εἰς τὰ ἴδια, ὅπως οἱ Μαθητὲς στὶς βάρκες καὶ στὰ δίχτυα.
Ἐξεγερθῆτε, μὴν ὑπνῆτε, ὁ Κύριος ἀναστήθηκε κι εἶναι μέσα στὸ ἅγιο Ποτήριο καὶ προσφέρεται εἰς βρῶσιν καὶ πόσιν τῶν πιστῶν ποὺ τὴν Ἀνάστασιν ὁμολογοῦνε.

χαρισματικός

Όλοι οι Οικουμενιστές τα ίδια πιστεύουν: «Πιστεύουμε σε ένα Θεό που δημιούργησε μία ανθρωπότητα για να ζει ενωμένη στην διαφορετικότητα»!!

   


Ο Πατριάρχης συμμετείχε στην Αίγυπτο σε μία διμερή διαθρησκειακή εκδήλωση με περισσότερους από 400 ακροατές, μουσουλμάνους, Χριστιανούς και πολιτικούς σχολιαστές. Οικοδεσπότης ήταν ο μέγας Ιμάμης του τζαμιού Al-Azhar Prof. Dr Ahmed al-Tayyeb. Στην συγκέντρωση αυτή ο πρόεδρος του Π.Σ.Ε. Rev. Dr Olav Fykse Tveit είπε παρουσία του Πατριάρχη τα ακόλουθα:
    «Πιστεύουμε σε ένα Θεό που δημιούργησε μία ανθρωπότητα για να ζει ενωμένη στην διαφορετικότητα. Είμαστε εδώ για να μοιραστούμε τις εντυπώσεις και τις δηλώσεις μας και για να δείξουμε στην πράξη, τί σημαίνει πίστη... Μαζί πρέπει να φροντίσουμε για την ζωή κάθε δημιουργίας του Θεού. Είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στον Δημιουργό, όταν συναντιόμαστε ο ένας με τον άλλο σαν δημιουργήματα του Θεού. Σαν θρησκευτικοί ηγέτες έχουμε μία ιδιαίτερη ευθύνη, να αναδείξουμε την αγιότητα της Ζωής όλων των ανθρώπων, ως δημιουργήματα του Αγίου Θεού. Σαν θρησκευτικές κοινότητες καλούμαστε να το δείξουμε σαν αγάπη του ενός στον άλλο σε μία σχέση αλληλοσεβασμού και αλληλοφροντίδας. Βία εις το όνομα του Θεού δεν μπορεί να επιτρέπεται».

     Νά, λοιπόν, ποὺ ὁ πρόεδρος τοῦ Π.Σ.Ε. δείχνει …πιὸ φιλάνθρωπος ἀπὸ τὸν  Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς πράκτορές του Ἡγουμένους, ποὺ ἔχουν ἐξαπολύσει βιαιότητες στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ναί, μὲν βία «εις το όνομα του Θεού δεν μπορεί να επιτρέπεται», ἀλλὰ βία γιὰ τὸ Παναγιώτατο ὄνομα τοῦ κ. Βαρθολομαίου, κατ’ ἐκείνων ποὺ δὲν μνημονεύουν, ἐπιτρέπεται!!!

Tveit: “We believe in one God that has created one humanity to live together with its diversity and differences”

Photo: International Peace Conference

Apr 27, 2017
Tveit: “We believe in one God that has created one humanity to live together with its diversity and differences”
Speaking at the Al-Azhar International Peace Conference on 27-28 April in Egypt, the Ecumenical Patriarch, His All-Holiness Bartholomew I, Pope Francis and World Council of Churches (WCC) general secretary Rev. Dr Olav Fykse Tveit address topics of misinterpretation of religious text, the culture of peace in religion, and global peace and how it is affected by poverty, illness and exploitation.
More than 400 Muslim, Christian and political scholars and leaders were invited to the two-day event by Prof. Dr Ahmed al-Tayyeb, Grand Imam of Al-Azhar mosque and university. Chosen as Grand Imam of Al Azhar in 2010, Dr al-Tayyeb is an outspoken advocate for interreligious dialogue and peace, as well as a strong critic of religious extremism.
In his presentation to the conference, Tveit said “We believe in one God that has created one humanity to live together with its diversity and differences. We are here to share our reflections and commitment to show together what we believe this means in practice,” and added, “Together we should call for the care of the life of everybody created by God. We are accountable to the Creator when we meet one another as God’s creation.”
“As religious leaders we have a special responsibility to elevate the sanctity of the life of all human beings created by the Holy God. As communities of faith we are called to show this as love to one another, in relations of respect and care to everybody,” Tveit reflected, and added that “Violence in the name of religion cannot be done without violating the values of religion. Violence in the name of God towards those who are created in the image of God becomes violence against God. We are from the beginning to the end accountable to God.”
“As religious leaders, gathered today for peace, we have the duty of speaking with one voice, particularly against any advocacy of hatred that amounts to inciting violence, discrimination or any other violation of the equal dignity that all human beings enjoy regardless of their religion, belief, gender, political or other opinion, national or social origin, or any other status,” Tveit concluded.
Participation at the International Peace Conference followed on a WCC delegation’s visits to member churches in Egypt, as well as a day of Muslim-Christian dialogue with the Grand Imam of Al-Azhar and the Muslim Council of Elders, on 26 April.
Speech by Jim Winkler, general secretary of the National Council of the Churches of Christ in the USA
Day of Muslim-Christian dialogue unfolds in Egypt (WCC press release of 26 April 2017)

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Στον Αρτεμώνα

Αρτεμώνας παραδοσιακό(διασκευή) Στον Αρτεμώνα, στο Σταυρί, στα Ξάμπελα στο Κάστρο, Εκεί το πρωτογνώρισα το πρόσωπό σου τ΄ασπρο.


Φωτογραφία του Αρχ Χριστόδουλος Αγγελόγλου.Είπε  Γέρων :Χόρευε και χορεύει ο διάβολος όλο αυτό το διάστημα στην προ του Αθω περιοχή και οι κάτοικοι που αγωνίζονται για την αλήθεια και τον τόπο τους διώκονται κατά εκατοντάδες , τώρα ο διάβολος άρχισε να χορεύει και μέσα στο Άγιον Όρος και άρχισαν και εκεί διωγμός πατέρων που έχουν αφιέρωση τον εαυτό τους στο Θεό . Όπως καταλαβαίνεται ο πειρασμός δεν κάνει μισές δουλειές , δεν ήθελε να χορεύει μόνο η προ του Άθω περιοχή έβαλε στο χορό και τον Άθωνα " ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ " που λέει ο λόγος .

Ένα γαλλικό ντοκιμαντέρ που γύρισαν οι Rene Zuber και Roger Leenhardt με απίστευτες εικόνες της Κρήτης και των ανθρώπων της.

Κατέγραψαν εικόνες της καθημερινής ζωής από αγρότες και βοσκούς επί τω έργω, γυναίκες που γνέθουν, ένα γλέντι, τους πέτρινους μύλους μέχρι την ιεροτελεστία του κρητικού γάμου, 
έτσι όπως συνέβαιναν το 1934.

ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΆΟΥΕΛ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΖΑΡΕΤ: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΗΘΟΠΟΙΟΣ... Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΎΡΙΟΣ ΚΑΨΤΕ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΎΣΤΕ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΌ


Φωτογραφία της Μαρία Χριστιανάκη.
Ο Ρόμπερτ Πάουελ διακρίθηκε για τον ρόλο του ως Ιησούς από την Ναζαρέτ
Σ αυτόν και μόνο τον ρόλο τον έχω δει προσωπικά. Τον θεωρώ εξαιρετικά πετυχημένο και επειδή βλέπω αρκετές φωτογραφίες που φτιάχνονται εξυμνώντας τον σαν να είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός το έψαξα να δω αν ο ίδιος έχει σχολιάσει περί αυτού του θέματος και όντως έχει:


Φωτογραφία της Μαρία Χριστιανάκη.Powell has cried out in the social media that he is not Jesus and that people should stop worshiping him. Rather, they should respect the true Jesus and worship God. His is among the most trending stories on social media in January 2016.
In his words: “I never cease to say and I repeat it to the world since 1977. I am not Jesus Christ, I am just an actor and British comedian. I am tired of seeing my photos displayed in places of worship and other places for worship. I just make a film for a living. Burn my picture and worship the only God in truth ! I am just an actor… Jesus is Lord!”Φωτογραφία της Μαρία Χριστιανάκη.
Μαρία Χριστιανάκη
Φωτογραφία του χρήστη Една истинска любов и още нещо.
Μ ακούς;
Ξέρω ότι μ' ακούς .
..
κι ας μην ακούω την Γλυκιά φωνή Σου...

Με βλέπείς ;
Ξέρω ότι με βλέπεις ...

κι ας βλέπω μόνο τις εικόνες Σου...
Μ αγαπάς ;
Ξέρω ότι με αγαπάς...
κι ας μην έμαθα ακόμα να σου ανταποδίδω
την Μητρική αγάπη που μου δίνεις...

Παναγία με συγχωρείς για τα λάθη μου ;
Ξέρω οτί συγχώρεσες ακόμα και τους Σταυρωτές
του Υιού σου... γιατί όχι κι εμένα...

γιαυτό έρχομαι κοντά Σου...
ξέρω οτί πάντα είσαι κοντά μου...
μακάρι και τότε που θα έρθει ο άγγελος για να πάρει
την αθάνατη ψυχή τότε να με οδηγήσει κοντά Σου...
και η Μητρική σου αγάπη σας με βάλει όπου θέλει...
μόνο να είμαι κοντά Σου...
Αμήν.

«Διαρρήξωμεν τους δεσμούς αυτών και απορρίψωμεν αφ’ ημών τον ζυγόν αυτών» (Ψαλμ. Β’3)


Αποτέλεσμα εικόνας για κουτλουμουσιου 
Μοναχού Παϊσίου Αγιορείτου 

 Πονηροτέρα αίρεση όλων των αιώνων από τον Οικουμενισμό, δεν θα υπάρξει στην Ιστορία της Ανθρωπότητος, αφού μαζί με την Παγκοσμιοποίηση στον κοινωνικό -πολιτικό-οικονομικό χώρο αποτελούν το απαισιότερο και φρικωδέστερο δίδυμο-κίνημα που γνώρισε και βιώνει ο πλανήτης με τελικό στόχο, όπως όλοι μας γνωρίζουμε από την Ιερά Αποκάλυψη, την επικράτηση και κυριαρχία του «υιού της απωλείας».


Διαισθανόμενος ο Βύθιος Δράκων, ο πλανών την Οικουμένην, ότι ο «καιρός εγγύς εστίν» παίζει το τελευταίο του χαρτί, χρησιμοποιώντας όλα τα πτυχία και διπλώματα του ο αλητήριος, για να κερδίσει όσο περισσότερες ψυχές μπορέσει στην αιώνια καταδίκη του. Γνωρίζει δε, πολύ καλά, ότι τούτο το κατορθώνει όχι τόσο δια της βίας (διωγμούς, εξορίες κ.α.), όσο δια μέσου της αιρέσεως, εφ’ όσονέχει αποδειχθεί το ισχυρότερό του όπλο στο διάβα των αιώνων. Και πράγματι, ο εκ της αιρέσεως κίνδυνος καθίσταται σαφώς ισχυρότερος, επειδή δια της νοθείας της πίστεως επιδιώκεται η ματαίωσης της εν Χριστώ απολυτρώσεως και άρα η κατά χάριν θέωσις τού Ανθρώπου. Αξίους, κατά πάντα συμμάχους στο καταστροφικό του αυτό έργο βρίσκει πάντοτε «καλοθελητές» μόνο που τώρα σε τούτη την εσχατιά των αιώνων, όλοι τούτοι οι «παρατρεχάμενοι» έχουν βαλθεί να ξεπεράσουν και αυτόν τον ίδιο τον «Μέντορά»τους στην δολιότητα και την πανουργία του.

Τελικά οι οικουμενιστές αποδεικνύονται οι χειρότεροι εχθροί της εκκλησίας, ύπουλος εχθρός και δια τούτο ο πιο θανάσιμος κίνδυνος. Άνθρωποι αξιοθρήνητοι, έρμαια των ακορέστωνφιλοδοξιών τους για εξουσία και δόξα τού αιώνος τούτου. Οδηγοί τυφλοί, δεινότατοι. Αρέσκονται να αναμειγνύουν την αλήθεια με το ψεύδος στα παράνομα σχέδιά τους για να κερδίσουν το θαυμασμό και τον έπαινο των ανθρώπων. «οὐαὶ αὐτοῖς, ὅτι τῇ ὁδῷ τοῦ Κάϊν ἐπορεύθησαν, καὶ τῇ πλάνῃ τοῦ Βαλαὰμ μισθοῦ ἐξεχύθησαν,καὶ τῇ ἀντιλογίᾳ τοῦ Κορὲ ἀπώλοντο[1]. Γεμάτοι αυθάδεια με εωσφορικό εγωισμό και άμετρη αλαζονεία διαστρεβλώνουν κυριολεκτικά τα λόγια του Θεού και των Αγίων Του. Εδώ επαληθεύεται πάλι ο λόγος του Χριστού: «ὑποκριταί! καλῶς προεφήτευσε περὶ ὑμῶν Ἡσαΐας λέγων· μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων»[2]. Και αλλού πάλι: «ὑμεῖς οὖν πολὺ πλανᾶσθε»[3]. Εναντιώνονται συνεχώς στον Θεό πειράζοντες Αυτόν σαν να μην έχει επανειλημμένως μιλήσει και δώσει τέρατα και σημεία για όλα αυτά που αυτοί υπερμαχούν μανιωδώς. Ενδεικτικά μόνο να αναφέρουμε για τον «Τόμο» της Αγίας Ευφημίας, για την φοβερά οργή Του, που ξέσπασε στην Κέρκυρα (Άγιος Σπυρίδων) και την παραδειγματική τιμωρία στους τολμήσαντας την άμικτον-μίξην Λατινόφρονας επί Βέκκου στο Άγιον Όρος. «Οὐ γάρ εἰσιν ἐν γωνίᾳ πεπραγμένα τοῦτα.»[4]

Προκαλούμε λοιπόν, κάποιον από όλους αυτούς τους καταφρονητές που λαλούν υπέρογκα. Τολμά μήπως δημόσια να αμφισβητήσει κάτι από αυτά; Αλλά τι λέμε τώρα; Αυτά δεν τους αγγίζουν επειδή δεν έχουμε την ίδια Πίστη. Έχουν δημιουργήσει στην φαντασία τους έναν δικό τους θεό, στα μέτρα τους. Και σίγουρα, όχι βέβαια, τον Έναν και Μοναδικό, Αληθινό Θεό της Ορθοδοξίας. Γιατί ο Θεός ημών είναι ταπεινός και αποστρέφεται τους απειθείς και υπερηφάνους. Ξένοι παντελώς από τον Χριστό και αλλότριοι Αυτού. Σπουδαγμένοι στην Εσπερία, σε Βατικάνιες Σχολές και με προτεσταντικές αντιλήψεις και πρακτικές, έχουν διαποτιστεί  «ἄχρι ἁρμῶν τε καὶ μυελῶν»[5] από τα θολά νερά και ρεύματα του ορθολογισμού και εν πολλοίς του αθεϊσμού και έτσι από μόνοι τους έχουν αποκοπεί από τον ομφάλιο λώρο της ορθόδοξηςπνευματικότητας και πατερικής παραδόσεως που αποτελούν την μόνη απλανή οδό προς την ουράνια μακαριότητα. Τους μοναδικούς πυλώνας εισόδου στην πόλη του Ζώντος Θεού. Το απύθμενο θράσος τους φθάνει στον παραλογισμό, αφού και αυτόν τον Θεόν θέλουν να διορθώσουν. Χρόνια τώρα, δυστυχώς δηλητηριάζουν τις ψυχές των πιστών, αφού όπως χαρακτηριστικά λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος «είναι χειρότεροι και από το δηλητήριο, γιατί αυτό φθάνει μέχρι την βλάβη του σώματος, ενώ αυτοί την σωτηρία της ψυχής λυμαίνονται»[6]. Περιφρονούν τους πάντες και υποτιμούν την νοημοσύνη των πιστών επειδή απορρίπτουν τα αιρετικά τους φρονήματα και ανοίγματα με αποκορύφωμα την περιβόητη ψευδοσύνοδο. Τι και αν γράφονται τόσα και άλλα τόσα λέγονται που αποδεικνύουν περίτρανα την παρανομία και την αναισχυντία τους; Το χαβά τους αυτοί. Ξέρουν όμως να λοιδορούν, να συκοφαντούν, ναυβρίζουν και να απειλούν. Ουκ ηβουλήθησαν συνιέναι. Και δυστυχέστατα επαληθεύτηκαν οι φόβοι μας για την στάση της Ιεραρχίας αλλά και της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους, σχετικά με τις αποφάσεις της  ψευδοσυνόδου…ως συνευδοκούντες αυτής!!! Για αυτούς λέγει ο Κύριος «εἰ τυφλοὶ ἦτε, οὐκ ἂν εἴχετε ἁμαρτίαν· νῦν δὲ λέγετε ὅτι βλέπομεν· ἡ οὖν ἁμαρτία ὑμῶν μένει»[7]. Και πάλιν «ουχ ομολόγουν, εφοβούντο γαρ, ίνα μη αποσυνάγωγοι γένονται»[8]. Πάντως η μεθοδικότητα, η σπουδή και η τακτική των οικουμενιστών προς υλοποίηση και εφαρμογή των αποφάσεων της Β’ Βατικανής Συνόδου είναι πράγματι «αξιοζήλευτες». Αφού και ο ίδιος ο Πάπας, ο πάτρωνάς τους, δεν θα πιστεύει ότι έχει τόσο υπάκουα κοπέλια, που και αυτοί οι Ουνίτες ωχριούν μπροστά στην δολιότητα και την υποκρισία τους.

Όμως έχουν ήδη διανύσει πολύ και μακρύ δρόμο μέσα στα χαώδη και ζοφερά μονοπάτια της αιρέσεως και δια τούτο δεν μπορούν να διακρίνουν το φως από το σκοτάδι και την αλήθεια από το ψεύδος (αίρεση) «οὐκ ἔγνωσαν οὐδὲ συνῆκαν, ἐν σκότει διαπορεύονται·»[9] λέει ο Ψαλμωδός. Αλλά αρκετά τώρα ασχοληθήκαμε με όλους αυτούς τους καταφρονητές και πραγματικά θεομπαίχτες Οικουμενιστές. Όπως έστρωσαν, ας κοιμηθούν.Αυτοί όψονται.

Το λοιπόν αδελφοί και πατέρες, όλοι όσοι έχουμε την Αληθινή Πίστη και ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού, όσοι εβαπτίσθημεν και ενεδύθημεν Αυτόν, όσοι φρονούμε, όσοι ομολογούμε Αυτόν και όσοι τιμούμε τους Πατέρες μας «ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη που ἐπιποθούμε τὸ λογικὸν και ἄδολον γάλα»[10] της διδασκαλίας των, ας γίνουμε και εμείς άξιοι μιμητές των, κατά πάντα, για να μας δεχτούν μετά θάνατον, στις αιώνιες σκηνές ως τέκνα των αγαπητά και γνώριμους φίλους κατά τον Μ. Αντώνιο.

Γνωρίζουμε όλοι μας ότι λειτουργούν πνευματικοί νόμοι που δεν υπόκεινται, ούτε επηρεάζονται από ανθρώπινες παρεμβάσεις και κοσμικούς συμβιβασμούς κατά το γεγραμμένον«πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ λαμβάνει ἔνδικον μισθαποδοσίαν»[11]. Τα σημερινά αδιέξοδα, οι ανασφάλειες κυρίως στον κοινωνικό χώρο, η καταρράκωσιςτων ανθρωπίνων αξιών, ως μη ώφειλε,και γενικά η απαξίωσις της αγαπημένης μας Πατρίδος είναι σίγουρα τα οψώνια της αποστασίας μας από τον Θεό μας. Εκείνο όμως, που ιδιαίτερα επισύρει τη θεία οργή περισσότερο όλων, όπως έχει συμβεί και σε άλλεςιστορικέςστιγμές, είναι, φευ, η προδοσία της Πίστεως. Πιστεύουμε ακράδαντα και είμεθα πεπεισμένοι πως σε τούτη ακριβώς την χρονική συγκυρία, η προσωπική ευθύνη της επιλογής του καθ΄ ενός εξ ημών απέναντι της στάσης του προς τον σατανοκίνητο Οικουμενισμό, έχει προεκτάσεις σωτηριολογικού χαρακτήρος, πλέον βαρυνούσης σημασίας επειδή το διακύβευμα είναι αυτή η Πίστις ήτοι η σωτηρία μας. Ό λόγος των Πατέρων είναι σαφής και ξεκάθαροςκαι δεν επιδέχεται παρερμηνεία. Θα αναφέρουμε εδώ μόνο δύο Πατέρες ενδεικτικά. Ο Μ. Αθανάσιος μας προειδοποιεί: «κάθε άνθρωπος που έχει την δυνατότητα να κρίνει, θα κολασθεί ακολουθώντας αμαθή και πλανεμένο ποιμένα που δέχεται ψευδή δοξασία ως αληθινή»[12]  και επίσης μας λέγει:«όποιος θέλει να σωθεί, πρώτα από όλα πρέπει να κρατήσει την καθολική (Αποστολική) πίστη. Αν κάποιος δεν την κρατήσει καθαρή και ολόκληρη, χωρίς αμφιβολία θα κολασθεί»[13]. Ο δε Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος χαρακτηρίζει τους αιρετικούς άθεους ενώ όσοι αποδέχονται αιρετικές διδασκαλίες καταδικασμένους «εις απώλειαν»[14]. Ο πάνσοφος Δημιουργός και Κύριος μας Ιησούς ζητεί και τώρα να καθαρίσει την Άλωνά Του, την ήρα από το σιτάρι, την Πανάμωμο Νύμφη Του Εκκλησία από τον μολυσμό της αιρέσεως. Ανάγκη επιτακτική είναι πλέον να διακόψουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, ακολουθώντας το παράδειγμα των Αγίων μας, που όσο πιο πολύ απομακρύνονταν από τους αιρετικούς, τόσο πιο πολύ ενώνονταν με τον Θεόν. Εξάλλου είναι η μόνη ενδεδειγμένη οδός. Δεν δύναται πλέον, ορθόδοξη συνείδηση που ζει και αγαπά τον Χριστό να ανέχεται αυτούς. Δια τούτο και εμείς εδώ στο Άγιον Όρος αρκετοί Πατέρες, διακόψαμε το μνημόσυνο, επειδή ποθούμε και αγαπούμε να είμεθα με τον Χριστό και τους Αγίους μας, εφαρμόζοντας την εντολή Του «διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι υμάς»[15]. Και ενώ θα έπρεπε σύσσωμο το Άγιον Όρος να προβεί στην διακοπή μνημοσύνου, συνταράσσοντας τα θεμέλια της οικουμένης δίνοντας αλλά και δεικνύοντας τον μοναδικό δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί,όχι μόνον αυτό δεν έγινε αλλά και όσους αυτόν ακολουθούμε αντιμετωπίζουμε την μήνιν και τα επακόλουθα αυτής. Και επειδή αρκούντος έχουν αναλυθεί και απαντηθεί τα περί νομίμου δικαιώματος (ως θεραπευτικού μέσου και τρόπου) θεολογικώς και…Αγιορειτικώς, ιερών κανόνων και δη του ΙΕ’ της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861) ως δήθεν «δυνητικού» και επειδή δεν είναι λίγοι, δυστυχώς, αυτοί που μας καταλογίζουν πως δημιουργούμε σχίσμα και διαιρέσεις!!! Έτι δε, και πως είμαστε εκτός Εκκλησίας (sic). Θα θέλαμε λοιπόν να ρωτήσουμε. Πρώτον: Επί Αθηναγόρου οι διακόψαντες «ένθεν – κακείθεν» το μνημόσυνον, ήταν εκτός Εκκλησίας και δημιούργησαν σχίσματα και διαιρέσεις; Και δεύτερον, επειδή πάλι από πολλούς ακούγεται να λένε πώς πρέπει όλοι μαζί να προχωρήσουμε στη διακοπή μνημοσύνου. Απλά ρωτάμε. Δεν θα ισχύουν πια αυτές οι «ΘΕΩΡΙΕΣ» τους; «Ω συμβουλίας εχθίστης! Ω παραινέσεως του δυσμενούς»[16]. Ικανόν εστί[17]. Το λοιπόν, όποια άλλη προσέγγιση είναι αμάρτυρη εκκλησιαστικώς και αθεμελίωτη καθώς και θεολογικά ανακριβής ή μάλλον ειπείν, είναι επιλογή του «ΒΟΛΕΜΑΤΟΣ».

Άπειρες ευχαριστίες και δοξολογίες αναπέμπομεν στον Ποιμένα τον καλόν και μόνο Αρχιποίμενα Χριστόν μας, που και σήμερα όπως έλεγε και ο «παππούλης μας», μας χαρίζει ήδη«νέους Μάρκους Ευγενικούς και Γρηγορίους Παλαμάδες, δια να συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, δια να ομολο­γήσουν την Ορθόδοξον Πίστιν, να στερεώσουν την Παράδοσιν και να δώσουν χαράν μεγάλην εις την Μητέρα μας».[18] Ημέρα τη ημέρα γινόμαστε μάρτυρες και κάποιας νέας απομακρύνσεως-διακοπής μνημοσύνου από τους φιλενωτικούς Οικουμενιστές, είτε μέσα στον Άγιον Όρος είτε εκτός αυτού, και δια τούτο χαιρόμαστε αλλά και θα χαιρόμαστε. Προσευχόμεθα και ευελπιστούμε στον Κύριο μας, αυτό που ξεκίνησε να γίνει χιονοστιβάδα που στο πέρασμά της να εξαλείψει κάθε πονηρά και δόλια επιθυμία όλων αυτών που επιβουλεύονται την Μητέρας μας Ευσέβεια για να μεγαλύνεται ο Δομήτωρ Αυτής και Κύριος των δυνάμεων Ιησούς Χριστός.

Ιδού λοιπόν, ο αγώνας ο καλός άρχισε και η πρόσκλησις είναι προσωπική και εξίσου βέβαια και ο στέφανος της ομολογίας «ὃν ἐπηγγείλατο ὁ ἀψευδὴς Θεὸς»[19] και «ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος Κριτής»[20]

Ας ακολουθήσουμε όλοι μας στα ίχνη που βάδισαν οι Θεορρήμονες και Πνευματέμφοροι Πατέρες μας και ας γίνουμε μιμητές των καθώς γέγραπται, τιμή Οσίου, μίμησις Οσίου, ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ, και έτσι και αυτοί με την σειρά τους να μας παρουσιάσουν μπροστά στον Χριστόν μας, καυχώμενοι εν Κυρίω και λέγοντες «ιδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» (ΗΣ. Η’ ,18). Γένοιτο – γένοιτο.

Τω δε μόνω σοφώ Θεώ σωτήρι ημών, δόξα και μεγαλοσύνη, κράτος και εξουσία και νυν και εις πάντας τους αιώνας· αμήν.
 ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ Ι.Μ. ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ





[1] ΙΟΥΔΑ, 11

[2]ΜΑΤΘ ΙΕ’ 7-9

[3]ΜΑΡΚ ΙΒ’ 27

[4]ΠΡΑΞ ΚΖ’ 26

[5]ΕΒΡ Δ’ 12

[6]ΕΠΕ 30,340

[7]ΙΩΑΝ Θ’ 41

[8]ΙΩΑΝ Θ’ 22

[9]ΨΑΛΜ 81, 5

[10]ΠΕΤΡΟΥ Α’ Β’2

[11]ΕΒΡ Β’2

[12]ΒΕΠΕΣ 33, 214

[13]ΣΥΜΒ ΠΙΣΤΕΩΣ

[14]ΚΑΤΗΧΗΣΙΣ ΗΘ’, Τ.Γ’ Σ.257

[15]Β’ ΚΟΡΙΝΘ. ΣΤ’ 17

[16]ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΣΠΕΡΑΣ ΗΧΟΣ ΒΑΡΥΣ ΩΔΗ Θ’

[17]ΛΟΥΚ ΚΒ’ 38

[18] ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ 1969

[19]ΤΙΤ Α’ 2
[20]TIMB’,Δ’ 8

Και όμως υπάρχει ελπίδα!

Ο πολύτεκνος πλωτάρχης του Πολεμικού Ναυτικού με τα 10 παιδιά ....

Το απόλυτο ξεβράκωμα της ελιτ της Ε.Ε.

AP Photo/Virginia MayoΤο απόλυτο ξεβράκωμα της ελιτ της Ε.Ε. είναι η νευρική επιθετικότητα με την οποία υπερασπίζονται το πανεπιστήμιο του Σόρος, το οποίο κλείνει ο Όρμπαν στην Ουγγαρία και τις ΜΚΟ, τις οποίες έβαλε κάτω από δρακόντεια νομοθεσία, αυτός ο τόσο σοβαρός Μαγυάρος πατριώτης.
Κάλεσαν τον Όρμπαν να έλθει στο Ευρωκοινοβούλιο να απαντήσει. Ήρθε και με ειρωνικό χαμόγελο είδε, τον Φερχόιφσταντ να ωρύεται στα όρια του εγκεφαλικού, υπερασπιζόμενος με τόσο πάθος τον Σόρος και τα δημιουργήματα του, που ήταν ολοφάνερη η "παραγγελιά".
Ο Μαγυάρος ακλόνητος κι ήταν πολύ διασκεδαστικό να βλέπεις την απελπισία των εκπροσώπων της πιο βαθιάς παρακμής να κλαψουρίζουν για τα δημιουργήματα του αφεντικού που γίνονται συντρίμμια από τα αποφασισμένα χέρια των Ούγγρων πατριωτών.
Και στα δικά μας, για να εκδιώξουμε τον εσμό των ΜΚΟ και να ελέγξουμε με ατσάλινο χέρι τους εχθρούς της Ελλάδας που αλωνίζουν με τις πλάτες κομμάτων και δημάρχων που δρουν ύπουλα ανθελληνικά!

Mία δημοφιλής Ουβερτούρα στη μνήμη όσων έπεσαν για την υπεράσπιση της Ρωσικής γης


Η ουβερτούρα με τίτλο Το έτος 1812 (ρωσ. 1812 год), γνωστή ως Ουβερτούρα 1812[1], είναι μουσικό έργο του Ρώσου συνθέτη Πιότρ Τσαϊκόφσκι (Op. 49), γραμμένο σε Μι ύφεση μείζονα το 1880. Περιγράφει μουσικά τη Γαλλική εισβολή στη Ρωσία υπό τον Μέγα Ναπολέοντα και τη ρωσική άμυνα. Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου έλαβε χώρα στη Μόσχα στις 20 Αυγούστου 1882 υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Ιππόλυτου Αλτάνη[2], κάτω από μία τέντα κοντά στον ημιτελή Καθεδρικό Ναό του Σωτήρα Χριστού, που επίσης ανεγέρθηκε στη μνήμη της υπερασπίσεως της Ρωσίας το 1812.[3] 

 Η ουβερτούρα είναι ευρύτερα γνωστή για την τελική κλιμάκωση της «ομοβροντίας» από κωδωνοκρουσίες, κανονιές και φανφάρα χάλκινων πνευστών. Περιλαμβάνεται συχνά σε δίσκους-ανθολογήσεις κλασικής μουσικής για ευρύτερο κοινό, ενώ πολλές φορές συνοδεύει φιέστες πυροτεχνημάτων σε υπαίθριες συναυλίες σε ολόκληρο τον κόσμο. Εξελίχθηκε σε ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του Τσαϊκόφσκι, μαζί με τα μπαλέτα του (Ο Καρυοθραύστης, Η λίμνη των κύκνων).[4]

Ο Πασπαρτού η γέφυρα και η μωρία της «λογικής»

Καταγραφή.JPG
  Απόστολος Σαραντίδης*
Στο γνωστό μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Ο Γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες» υπάρχει μια χαρακτηριστική σκηνή όπου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στην αμερικανική ήπειρο με τον σιδηρόδρομο της εποχής, το τρένο σταματά μπροστά σε μια ετοιμόρροπη γέφυρα και ο μηχανοδηγός αρνείται να οδηγήσει πάνω σ’ αυτήν επικαλούμενος ορθά λόγους ασφαλείας.

Οι επιβάτες της αμαξοστοιχίας φυσικά δυσανασχετούν που θα πρέπει να πεζοπορήσουν δεκαπέντε μίλια στον έρημο παγωμένο χιονοσκέπαστο κάμπο μέχρι τον επόμενο σταθμό και ανάβουν τα αίματα, οπότε μέσα στην οχλοβοή, το «εκσυγχρονιστικό» μυαλό του μηχανικού δίδει τη «λύση» προτείνοντας να περάσουν με μεγάλη ταχύτητα ώστε να υπερνικηθεί η βαρύτητα από την ταχύτητα.
Κάποιοι λοιπόν που ενθουσιάστηκαν από αυτή την ιδέα χωρίς καν να βάλουν το μυαλό τους να δουλέψει μια στάλα παραπάνω, παρασύροντας και τους υπόλοιπους, σπεύδουν να ξανανέβουν στο τρένο για το τολμηρό εγχείρημα.
Όλοι εκτός από έναν. Τον ευρηματικό, πιστό και αεικίνητο υπηρέτη Πασπαρτού που λίγο πριν θα έδινε τα πάντα για να περάσουν, κερδίζοντας το αφεντικό του χρόνο και το στοίχημα .
«Κι ύστερα στοχάστηκε, ότι μπορεί να γίνει κάτι απλούστερο, μα οι άνθρωποι αυτοί μήτε και το βάζουνε στο νου τους.»
«-Κύριε, αυτό που προτείνει ο μηχανικός μου φαίνεται κάπως τολμηρό, αλλά…
-Ογδόντα πιθανότητες!
-Το ξέρω καλά, όμως μια απλή σκέψη…
-Δεν χρειάζεται σκέψη! Τι τ’ όφελος!
-Χωρίς άλλο, θα περάσουμε. Θα ήταν όμως φρονιμότερο…
-Τι! Φρονιμότερο; Θα περάσουμε με μεγάλη ταχύτητα, σου λένε!
Καταλαβαίνεις; Με μεγάλη ταχύτητα!
-Το ξέρω…Καταλαβαίνω…Ωστόσο, θα ήταν, αν όχι φρόνιμο, αφού η λέξη σας πειράζει, τουλάχιστο πιο φυσικό…
-Τι; Πώς είπες; Μα τι έχει λοιπόν τούτος εδώ, τι φυσικό είναι αυτό που μας λέει; Μπας και σ’ έπιασε ο φόβος;
-Φόβος! Εμένα! Λοιπόν, ας είναι!
-Στο βαγόνι! Στο βαγόνι!
-Ναι! Στο βαγόνι! Τώρα δα μάλιστα!...
Κανένας όμως δε θα μ’ εμποδίσει να σκέπτομαι, πως θα ήταν πολύ φυσικότερο να περάσουμε το γεφύρι με τα πόδια εμείς οι επιβάτες με ασφάλεια προσεκτικά και το τρένο να περάσει ύστερα από μας!
Κανείς όμως δεν άκουσε αυτόν τον φρόνιμο συλλογισμό.
Και περάσανε! Περάσανε σαν αστραπή!
Μα η γέφυρα ήτανε τόσο χαλασμένη που μόλις πέρασε από πάνω της το τρένο, γκρεμίστηκε με πάταγο μέσα στο χείμαρρο του  Μέντισιν-Μπόου».
Το παραπάνω απόσπασμα δεν επιδέχεται σχολιασμού διότι ως λογοτέχνημα το χαίρεσαι αυτούσιο, όπως δίνεται.
Αυτό όμως που χωρίς να το θέλεις σχεδόν σου έρχεται στον νου διαβάζοντάς το είναι, κάνοντας ακούσια την αναδρομή σε σύγχρονες πραγματικότητες, σε πόσο μεγάλο κίνδυνο πολλές φορές μπορεί να εκθέσει το κοινωνικό σύνολο παρασύροντάς το μια ομάδα παράτολμων εγωιστικών και θερμοκέφαλων ψευδοευφυών αλλά στην ουσία μωρών και ανεύθυνων ατόμων επικαλούμενοι τεχνολογικά επιτεύγματα ή και ιδεολογηματικά ή θεολογικά εφευρήματα και «ευρεσιτεχνίες». Οι μνήμες άλλωστε από τον εθνικοσοσιαλισμό του περασμένου αιώνα είναι ακόμη νωπές.
Η αλογία και η κοινωνική μωρία όταν γίνονται υποστύλωμα της λογικής στραγγαλίζουν τη συμπερασματική προσωπική κρίση και καταντούν ο εφιάλτης του ελέγχου και της επαλήθευσης χωρίς προϋποθετικά εχέγγυα υπευθυνότητας.
Το κοινωνικό άθλημα των ανθρωπίνων σχέσεων και οι παιδαγωγικές αρχές της δημοκρατικής λειτουργίας των ομάδων πνίγονται μέσα στον «εκδημοκρατικό» λαϊκισμό που συχνά εξαντλείται στα τηλεοπτικά παράθυρα ή σε συνεδριάσεις πολιτικού ή άλλου χαρακτήρα όπου οι πάντες φωνασκούν, ο ορθός λόγος απουσιάζει και ο τολμών να ψιθυρίσει κάτι το ουσιαστικό και αποτελεσματικά απλό, εξοβελίζεται. Το απλό θεωρείται γραφικό. Τουλάχιστον ας ακούγονταν!
Η προβολή του κρετινικού άλογου παρασκηνίου προς τους ανυποψίαστους θεατές όταν υπερτερεί, δεινά συσσωρεύει και δεινά ετοιμάζεται να διανέμει.
Η αυτοπαγίδευση της φαυλοκρατίας και η επικράτηση της μωρίας απέναντι στη στοιχειώδη λογική όταν απουσιάζει κάθε κοινωνικός αμυντικός μηχανισμός, οδηγεί με ακρίβεια μαθηματικού τύπου σε μονοπώλια σκέψης που μόνο ο νόμος των πιθανοτήτων θα σώσει μια δύσκολη κατάσταση και θα κρατήσει το γεφύρωμα ίσαμε μόνο να περάσουμε στην απέναντι όχθη.
Διαφορετικά, ο καταποντισμός και η καταβαράθρωση είναι μονόδρομος.
*Ο Α.Σαραντίδης είναι δάσκαλος στην Καβάλα και πολιτικός επιστήμων
πηγή

Μην Αγαπάς για να σ' αγαπήσουν,
....Αγάπα γιατί έτσι Υπάρχεις.
Γιατί ανήκεις στούς Ζωντανούς.