Ότι λάτρεψα στη ζωή μου είχε απλότητα, είχε γαλήνη και καλοσύνη. Όταν ξέρεις να αγαπάς και να χαμογελάς, ποτέ δεν φεύγεις με άδεια χέρια!

‘’Ο Θεός αγάπησε τα πουλιά και έφτιαξε τα πουλιά και ο άνθρωπος τα αγάπησε και έφτιαξε τα κλουβιά’’.

 

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε… Μετράμε μέρες πια, μετράμε ώρες…

Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή αν φοβάμαι… Αν νιώθω ανασφάλεια ή σιγουριά…

Ίσως είναι το άγχος πριν το γεγονός… Η αίσθηση του καινούριου… Ξένη σε μια άγνωστη πόλη. Φιλική ή εχθρική, δεν ξέρω. Και τα δύο θα έλεγα. Οι άνθρωποι το ορίζουν αυτό. Έχω δει και απόλυτα φιλικούς ανθρώπους ,έχω δει και απόλυτα εχθρικούς. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η πρώτη κατηγορία ανθρώπων είναι άνθρωποι που δεν συναναστρέφεσαι συχνά αλλά ελάχιστα, και η δεύτερη, είναι άνθρωποι που αναγκαστικά συναναστρέφεσαι.

Είδα ανθρώπους που ήταν ένα κομμάτι μάλαμα, είδα και άλλους που είναι του εξαποδω συγγενείς και το χειρότερο θέλουν να μας πείσουν ότι είναι άγγελοι.

Άλλα πίστευα και άλλα έκανα… Γιαυτό ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ… Πάτησα τις αρχές μου, που έλεγα ότι δεν θα παντρευτώ… Για καλό το έκανα, για κακό, δεν ξέρω να πω με σιγουριά… Όχι ότι ο άνθρωπος που διάλεξα και με διάλεξε δεν έχει κατανόηση κι αγάπη… Κάθε άλλο. Έχει και με το παραπάνω… Αλλά σε ένα γάμο δεν παντρεύεσαι τον άνθρωπο σου, παίρνεις πακετάκι και σετάκι το σόι του και κυρίως τους γονείς του. Στην περίπτωση αυτή δε, φτάνεις σε επίπεδα να θες να γίνεις πεθερο(α)- κτόνος, (το α δεν ήταν τυχαία βαλμένο εκεί, ο νοών νοείτο ποιος μου κάνει τη ζωή πατίνι).

Έχω βιώσει παραλογισμό. Δεν μου αρέσει να κατηγορώ, αλλά από το να φωνάζω στον άνθρωπο μου που δεν φταίει , καλύτερα να τα βγάλω όλα στην άσπρη οθόνη…

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα… Έτσι δεν είναι; Εδώ ισχύει με το παραπάνω… Δεν μπορώ να επεκταθώ, αλλά όλα θα ήταν διαφορετικά… Ο άνθρωπος μου δεν θα παιδευόταν, και η ζωή μας θα ήταν πιο εύκολη. Με λίγη βοήθεια, που οι γονείς μου προσφέρουν απλόχερα και οι δικοί του με την απλοχεριά του Σκρούτζ Μακ Ντακ, ενώ ορκίζονταν για το αντίθετο πριν αποφασίσουμε αυτό το γάμο.Εντάξει,δεν θέλω να πω ότι με φέρανε εδώ με το ζόρι, ήθελα να έρθω. Να φύγω από το χάος της Αθήνας, και εφόσον με τον άνθρωπο αυτό ταιριάζαμε, είπα ''γιατί όχι''.

Κάποιοι άνθρωποι είναι τόσοι εγωιστές και η αγάπη τους είναι μόνο εγωισμός. Να έχουν τον άνθρωπο που αγαπούν(;;;) σκυλάκι του καναπέ για να ικανοποιούν το εγώ τους. Όταν αγαπάς, θέλεις αυτός που αγαπάς να περνάει όμορφα. Αν περνάει όμορφα μακριά σου, τον αφήνεις να ανοίξει φτερά και να φύγει, δεν τον κρατάς δέσμιο, εκεί, δίπλα σου, και να υποφέρει… Δεν θες να του χαλάσεις ό, τι πάει να χτίσει, για την ευτυχία του.

‘’Ο Θεός αγάπησε τα πουλιά και έφτιαξε τα πουλιά και ο άνθρωπος τα αγάπησε και έφτιαξε τα κλουβιά’’.

Εδώ βρίσκει την άμεση εφαρμογή της αυτή η φράση.

Η αγάπη δεν περιέχει εγωισμό. Αλλιώς δεν είναι αγάπη. Τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Ούτε καν η αγάπη της μάνας, τελικά... Πίστευα ότι είναι η μόνη δεδομένη αγάπη, μέχρι που είδα ότι γελάστηκα... Τελικά κάποιοι άνθρωποι πόσο ξεκρέμαστοι πρέπει να νιώθουν… Και πόσο θέλω να δώσω αγάπη… Να κλείσει το κενό, να λουλουδιάσει, όταν σε αυτό το κενό φυτρώνουν τσουκνίδες και πονάνε…

Η χειρότερη κατηγορία ανθρώπων είναι οι διπρόσωποι. Οι λύκοι που μεταμφιέζονται σε πρόβατα.

Αν άνοιγα το στόμα μου, σε όσους με έχουν πικράνει από τη μέρα που ήρθα (που είναι πολλοί και για πολλούς λόγους) ,θα ξεχύλιζε όλη η πόλη και θα πνιγόταν. Οι φωνές μου θα έφταναν στη Θεσσαλονίκη.

Ο λέξη παραλογισμός είναι ήπια για να χαρακτηρίσω κάποια άτομα.

Το σπίτι αυτό είναι σαν το γεφύρι της Άρτας. Ολημερίς το χτίζουμε, το βράδυ γκρεμίζεται. Πρέπει να προσλάβουμε έναν μόνιμο μάστορα να επιδιορθώνει τις ζημιές, να του κόβουμε μισθό με το μήνα.

Είμαι ο πιο θετικός άνθρωπος, ο πιο υπομονετικός, και έχω κατανόηση. Αλλά όταν μου πατάνε τον κάλο, και έχω δίκιο, δεν μου το στερεί ο ίδιος ο Θεός. Θα έρθει η ώρα που θα λάβει καθένας ό, τι αξίζει.

Από τη μέρα που πάτησα το πόδι μου εδώ, λες και με έχουν καταραστεί. Πρώτα με τον πυρετό, με το νοσοκομείο και όσα τράβηξα με όλους εκεί μέσα, με τις αντιβιώσεις και τις ενέσεις. Προχθές σε ένα πανηγύρι που πήγαμε, με το αμάξι, με τους γονείς μου και το Στέλιο, όπως περπατάγαμε, πατάω μια λακούβα, παραλίγο να στραμπουλήξω το πόδι, πρησμένο είναι το πόδι μου τώρα… Θα πήγαινα με πατερίτσες στην εκκλησία στο τέλος, αν δεν με κράταγε ο Στέλιος απ’ το χέρι, θα είχε φάει το πρόσωπο μου χώμα, θα έπεφτα κάτω να προσκυνήσω σαν τους Μουσουλμάνους.

Αν γράψω όλους τους παραλογισμούς που έχω δει και ακούσει, όσοι διαβάσουν θα πέσουν από τις καρέκλες. Θα τραβάνε τα μαλλιά να τα ξεριζώσουν. Για γέλια και για κλάματα.

Τελικά μάλλον θα το ρίξω στην τρελή και θα επιβιώσω. Εφόσον ΄΄ η αλεπού είναι 100 χρονών και το αλεπουδάκι είναι 101’’ θα επιβιώσω. Γιατί εγώ, αν και αλεπουδάκι, ξέρω περισσότερα για τη ζωή από την αλεπού.

Στην Αθήνα όταν ζεις για να επιβιώσεις, περνάς ‘’χίλια μύρια κύμματα’’. Αν δεν δεις αυτές τις αποτρόπαιες εικόνες που όλοι λίγο ως πολυ είχαμε δει κάποια φορά, να εκτυλίσονται γύρω σου ,δεν μαθαίνεις τη ζωή. Τα περιγράφω στο Στέλιο και έχει φρίξει. Σκέψου να τα ζούσε. Το ίδιο ισχύει για όλους. Δεν μαθαίνεις τη ζωή όταν όλα τα έχεις βολικά. Αν δεν φας το χαστούκι να φέρεις σβούρα τον εαυτό σου, δεν μαθαίνεις τη ζωή αν για όλα αποφασίζουν οι άλλοι και εσύ δεν ξέρεις να κάνεις τίποτα, ούτε τα βασικά του νοικοκυριού ,και όλη μέρα είσαι στα σπίτια της γειτονιας για καφέ, στις λοιπές κατίνες για κουτσομπολιό. (ονόματα μην λέμε για ποια χτυπάει η καμπάνα, της περιγραφής).

Κατά τ ‘ άλλα ,είμαστε σε καλό δρόμο, οι δουλειές ψιλοτελειώνουν, έχουμε κλείσει ξενοδοχείο για ταξίδι, Πήλιο, για 5 μέρες, να κάνω κανένα μπανάκι, έχω μείνει με 3 μπάνια… Μας περιμένει χειμώνας, δεν θέλω να τρέχω στους ΩΡΛ συνέχεια.

Πιστεύω ότι μετά το γάμο, όλα θα φτιάξουν σταδιακά. Θα στρογγυλέψουν οι γωνίες και θα είμαστε οι δυο μας στο σπίτι ,χωρίς παρεμβάσεις, να χτίσουμε σιγά σιγά τη ζωή μας.

Ειμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος και δίνω τον αγώνα μου. Δεν πέρασα από τόσες τρικυμίες σε ωκεανούς, για να βουλιάξω τώρα στα ρηχά, στην άκρη της ακτής. Θα επιβιώσω. Σίγουρα.Επιβίωσα σε πολύ χειρότερες συνθήκες.

Τελευταίο μου κείμενο, υποθέτω, σαν ανύπαντρη.

Καλό μήνα εύχομαι. Με λιγότερη γκρίνια, λιγότερο παραλογισμό, λιγότερη κακία, λιγότερο ψέμα, λιγότερη διπροσωπία, λιγότερους καυγάδες, λιγότερη τσιγκουνιά (στα χρήματα και κυρίως στα συναισθήματα).

Με περισσότερη αγάπη, περισσότερη αλήθεια, περισσότερο συναίσθημα, περισσότερη λογική, περισσότερη κατανόηση, περισσότερη αισιοδοξία.

Όλα αυτά που κάνουν όμορφη τη ζωή…

Μ.Α. 

Οι εχθροί και η προσευχή

Ό,τι γράφω εδώ μέσα, από το καλοκαίρι, που έφυγε η μάνα μου και μετά... λατρεμένο μου, το ξέρεις είναι ένας βυθομετρητής της προσωπικής μου πνευματικής ένδειας και παράλληλα, μια πληκτρολογημένη προσευχή για σένα.

Από τότε που σε πρωτοσυνάντησα προσεύχομαι κάθε μέρα για την ψυχή σου- θα με πιστέψεις;

Των αδυνάτων αδύνατο, να σε ξεχάσω ό,τι και αν μου συμβεί, ό,τι και αν κάνω.

Πώς να ξεχάσει κάποιος το χρυσαφένιο φως της αυγής;

Μονάχα όταν κοιμάται αλλά και κεί...πάλι ...μπορεί να το ονειρεύεται.

Πώς να ξεχάσει να πιεί καθάριο νεράκι μέσα στη μέρα;

Πώς να ξεχάσει να πάρει ανάσα;

Των αδυνάτων αδύνατον!



Μνημονευτέον Θεού δει, ή αναπνευστέον λέει ο άγιος του Θεού, και επειδή το Θεό δεν τον βλέπουμε εμείς οι εμπαθείς δια των σωματικών οφθαλμών μας, το Πανάγιο Πνεύμα , με την παιδαγωγική Του σοφία, μας αναγκάζει να Τον θυμηθούμε, συνδέοντας το όνομα του Κυρίου με την αναζήτηση κάθε ευ-λογίας για τους αγαπημένους μας.



Σκέφτομαι συχνά, ότι αν τα πράγματα στη ζωή μας, πήγαιναν όλα όπως θα άρεσε στην α-νόητη και ξεπεσμένη μας διάνοια, τότε- σχεδόν- κανείς μας για τίποτα και για κανέναν δε θα προσευχόταν επειδή απαιτεί αγάπης κόπο και αυτοσυγκέντρωση και νηστεία και ελεημοσύνη, το έργο της προσευχής.



Όμως τα πράγματα δεν πάνε ποτέ όπως θα φανταζόμασταν.

Η βούλησή μας αντιμετωπίζει συνέχεια τους σκόπελους της άκρας ματαίωσης για πολλά...και τότε...θυμούμαστε και την προσευχή, σαν ένα μέσον βοήθειας.



Η προσευχή είναι ο τρόπος μας -τρόπος να σπρώχνουμε τη βαριά πέτρα των γεγονότων στην κορφή του βουνού της καθημερινότητας εκεί, όπου πρέπει σαν το Σίσυφο, ο καθένας να σκαρφαλώσει.

Επειδή γίνονται και θαύματα με τη μυστική δύναμή της, περιστεράκι μου.

Θαύματα πολλά και παμμέγιστα, ο καθένας κάτι θα είχε να σου αναφέρει -ακόμη και από τον προσωπικό του το βίο, αν μπορούσε να σε εμπιστευτεί και τα σώψυχά του, να καταθέσει.



Σχετικά με μένα την ίδια -διότι κυρίως την προσωπική μου εμπειρία μπορώ να αναφέρω-έχω να πώ ότι -παιδιόθεν-έστω χαζά, έστω επιφανειακά- σχεδόν καθημερινά προσευχόμουνα.



Είχα την ευλογία να μου διδάξουν την καλή συνήθεια της προσευχής οι απλοί γονείς μου.



Κυρίως, με το προσωπικό τους παράδειγμα.


Κυρίως, ο σκληρός μου πατέρας- τον οποίο ενθυμούμαι επί δεκαετίες να μη βγαίνει έξω απο το σπίτι, αν προηγουμένως δεν έκλεινε τα μάτια για λίγο χρόνο κατά τη μεριά της ανατολής(αν το δωμάτιο δε διέθετε κάποια εικόνα) όπου εκεί- με τα μάτια κλειστά και σε στάση ευλαβικής προσοχής το σώμα του- σταυροκοπιόταν.

Μετά έφευγε.

Πού πήγαινε;

Οπουδήποτε.

Στη δουλειά του.

Σε διασκέδαση.

Ακόμη και στο σπίτι της φιλενάδας του.

Αλλά η προσευχή προσευχή και πάνω από όλα!

-Γελάς, λατρεμένο μου;

Μου τον κατηγορείς για ασυνέπεια;

Τότε για τα ίδια και γω τον κατηγορούσα και τον κοίταγα υπό... γωνίαν και ενδομύχως νευριασμένα.

Χρειάστηκε να μεγαλώσω πολύ για να καταλάβω ότι και κείνο το νήμα το αραχνοΰφαντο, το προσευχητικό του ελάχιστου χρόνου που αφιέρωνε, προκειμένου να συνδέεται με τον Κύριο της Δόξης, τον προφύλασσε ώστε να μην κατακρημνιστεί σε μεγαλύτερη άβυσσο...επειδή πάντα καραδοκούν για την κάθε ψυχή ,κρυφοί μεγαλύτεροι δαίμονες, μεγαλύτερο εσώτερο χάος.

Άνθρωπος ζωντανός, δεν διαθέτει τη δυνατότητα, του να γνωρίζει τι διαβολικό τέρας θα ήταν έκαστος εξ ημών, αν η Χάρη του Κυρίου- στο βαθμό που της το επιτρέπουμε- αν δεν μας περιέλαμπε προστατευτικά με την αόρατη- πλην απολύτως υπαρκτή- θεία ενέργεια.

Για την προσευχή έχουν γραφτεί τόμοι, το γνωρίζω.

Και έχουν διαβαστεί άλλοι τόσοι, είναι αλήθεια επίσης.

Το πρόβλημα είναι ότι παρόλα τα όσα άκουσα και διάβασα επί χρόνια, κάποιο ουσιαστικότατο σημείο-λόγω της σκληροκαρδίας μου- δεν το είχα συλλάβει.

Ένα βράδυ,λοιπόν, πριν πάω για ύπνο και εκεί που κοίταζα την εικόνα του Λατρεμένου Χριστούλη, Του μουρμούρισα στενοχωρημένη :

- Κύριε! Σε έχω κουράσει!

Με την απεγνωσμένη πολυλογία μου σε έχω ζαλίσει και παρόλα τούτα, Εσύ δεν φανερώνεις το πρόσωπό Σου, να δώσει μια λύση, εκεί... κι εδώ... πές μου, γιατί;

Γιατί τόση καθυστέρηση Κύριε;

Τι πρέπει να κάνω για να μου απαντήσεις πιο γρήγορα;

Αυτά ξεστόμισα, λυπημένη και-δε θα ντραπώ να το ομολογήσω- κουρασμένη από την... κουφαμάρα Του.

Και τι νομίζεις ότι μου απάντησε ο Κύριος;

Νομίζεις ότι μου είπε:

-Δεν σου απαντώ διότι ΕΣΥ είσαι το κουφάλογο, μανδάμ Σαλογραία!

Αυτό νομίζεις ότι μου είπε;

Ε, λοιπόν, πέτυχες διάνοια!

Αυτό ακριβώς μου είπε!

Όχι, βέβαια, με τη σαλή αγένεια τη δική μου.

Μου το είπε, λεπτά και ευγενικά, έμμεσα και ειρηνικά , όπως ταιριάζει να εκφράζεται ο Κύριος της Δόξης.

Τι εννοώ;

Θέλω να πώ ότι ενώ τέλειωσα το άθλιο προσευχητικό μου παραλήρημα- με γκρινιάρικο ύφος- πλησίασα στη βιβλιοθήκη μου, όπου- σαν μαυροντυμένα στρατιωτάκια- αραδιάζονται όλοι οι τόμοι της Πατρολογίας του Migne.

Τράβηξα έναν τόμο μηχανικά, τον άνοιξα επίσης μηχανικά -και- αφηρημένα αρχικά- άρχισα να διαβάζω μια ρήση ενός αββά Ζωσιμά -ιδέα δεν έχω ποιος είναι- που έγραφε:


- Αδελφέ, αν θες να απαντήσει γρήγορα ο Θεός στις προσευχές σου, πρέπει ΠΡΙΝ προσευχηθείς για οποιονδήποτε άλλον, να προσευχηθείς πρώτα, για τους εχθρούς σου.



Και όταν προσευχηθείς πρώτα με αγάπη για τους εχθρούς σου, τότε ο Θεός θα ακούσει και θα απαντήσει γρήγορα και στα αιτήματα για όλους τους αγαπημένους σου!

Αυτό ήταν το σκηνικό, περιστεράκι μου.

Έμεινα τόσο έκπληκτη, ώστε έκλεισα τον τόμο, τον έβαλα στη θέση του, και μετά από δευτερόλεπτα- όταν συνήλθα -από την απάντηση που με αυτόν τον απροσδόκητο τρόπο,μου δόθηκε- και προσπάθησα να ξαναβρώ πού βρίσκονταν το εν λόγω κείμενο, στάθηκε -των αδυνάτων- αδύνατον να το πετύχω.

Όμως, το μήνυμα, στη νεαντερτάλεια συνείδησή μου, χαράχτηκε.

Χαράχτηκε με ανεξίτηλο τρόπο.

Και κατάλαβα.

Κατάλαβα γιατί η Πάνσοφη Ορθόδοξη Εκκλησία μας, προτρέπει να προσευχηθούμε με αγάπη και πόνο, π ρ ώ τ α υπέρ των εχθρών, και έ π ε ι τ α υπέρ των αγαπημένων μας.

Διότι εκφωνώντας τα λόγια τα άγια της προσευχής- έστω και μηχανικά εκφωνώντας τα- υπέρ του ...εχθρού-που στην ουσία είναι φίλος, μεταμφιεσμένος- εκείνη την ώρα, η καρδιά μας-δηλαδή ο συναισθηματικός κόσμος- έστω και αθέλητα, μαλακώνει...

Εξ αποστάσεως, δυνατόν, να μαλακώνει και η ψυχή του... εχθρού που προσλαμβάνει εν Αγίω Πνεύματι, τις ευχές μας και τότε, με την αγάπη- αυτή τη λιγοστή, την εκ της προαιρέσεώς μας εκπορευόμενη- βρίσκει ευκαιρία η Χάρη και θεραπεύει μέσα μας πληγές, θεραπεύει συμπεριφορές και δίνει πληροφορίες θετικές, και επιρροές αγαθές σε κείνους υπέρ των οποίων ευχόμαστε, επιρροές που εξακτινώνονται ευεργετικά σε εχθρούς και φίλους και οι εχθροί -εν τέλει- από άγρια λιοντάρια, μετατρέπονται απλά σε μεγαλούτσικες, συμπαθητικές γατούλες- για όποιον -εν Κυρίω Ιησού- ελευθερώθηκε από τή βλακεία του μίσους...

Αν έχουμε ...εχθρούς, δηλαδή ανθρώπους για τους οποίους κουβαλάμε προσωπική οργή και θυμό και μνησικακία, προσευχόμενοι υπέρ αυτών,πρώτιστα την ύπαρξή μας λυτρώνουμε και ευεργετούμε, αυτό και οι κοσμικοί θεραπευτές, σήμερα, το κατάλαβαν και.. -σε μύριους τόνους- το βεβαιώνουν.


Αλλά επειδή δεν το ψηλαφούμε πώς ακριβώς συμβαίνει τούτο- διότι τα πνευματικά μας αισθητήρια φαίνονται ή νεκρά ακόμα ή εξαιρετικά αμβλυμμένα- αρνούμαστε-οι α-νόητοι- να ακολουθήσουμε την υγιαίνουσα πρακτική των Αγίων, και μή προσευχόμενοι πρώτα καθημερινά, υπερ των θλιβόντων και καταρωμένων ημάς, μοιάζουμε σαν να χτυπάμε το κεφάλι μας, σε σκληρό και αδιαπέραστο τοίχο...και οι προσευχές μας, αργούν να λάβουν απάντηση...


Όποιος δι ευχών της Κυρίας Θεοτόκου και Πάντων των Αγίων, φωτιστεί και εννοήσει το μέγιστο, της υπέρ των εχθρών προσευχής, μεγάλη ευλογία θα επισύρει στης ψυχής του τα βάθη.

Το ομολογούν όλοι όσοι το εφάρμοσαν στην πράξη και είδαν τα αποτελέσματα.

..........................

-Κύριε...βοήθησέ μας, να υλοποιήσουμε κατά πρώτον, την εντολή, της υπέρ των εχθρών προσευχής διότι ήδη είναι αργά ...και το σκοτάδι από παντού, μας έχει περικυκλώσει...

Μόνο με αυτή την προσευχή έχουμε ελπίδα να αντικρίσουμε λίγο απ' το Φως Σου...

ΣΑΛΟΓΡΑΙΑ

Λέγεται νοσταλγία... και χρησιμεύει για να μας θυμίζει πως, ευτυχώς, είμαστε κι εμείς εύθραυστοι.

 

ΤΑ ΕΧΩ ΧΑΜΕΝΑ Η ΑΠΛΑ ΜΕΓΑΛΩΝΩ?

 

 

Έχω μια διαστροφή να κοιτάω κάθε μέρα τον καθρέπτη μου και να λέω στον εαυτόν μου φτου σου λεβέντη μου καλά τα πας!

Μάλλον λοιπόν έχω μεγαλώσει κι έχω καταλάβει κάποια πράγματα....

Μεγάλωσα πια για να λέω «δεν πειράζει».

Μεγάλωσα πια για να κρατάω κακίες.

Μεγάλωσα πια για να ψάχνω τα «πως» και τα «γιατί».

Μεγάλωσα και κουράστηκα να αναλύω συμπεριφορές και να ψάχνω εξηγήσεις.

Μεγάλωσα και κουράστηκα να προσπαθώ να εξηγήσω τις συμπεριφορές των άλλων...

Δε ψάχνω πια την ταυτότητα μου, την έψαξα στην εφηβεία μου και έπειτα στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης μου.

Δεν προσπαθώ πια να κρατάω ανθρώπους στη ζωή μου. Όποιοι θέλουν μένουν, όποιοι δε θέλουν ώρα τους καλή.....

Μεγάλωσα πια για να στεναχωριέμαι για μικροπράγματα.

]Μεγάλωσα πια για να σωπαίνω μπροστά στο άδικο.

Μεγάλωσα πια για να μην κάνω αυτό που θέλω, για να συμβιβάζομαι.

Μεγάλωσα και πια δε φοβάμαι την μοναχικότητα, έμαθα να ζω μαζί της.

Μεγάλωσα πια για να μένω με απωθημένα και ανολοκλήρωτες επιθυμίες.

Μεγάλωσα και έμαθα να ζω και να αγαπώ σα να μην υπάρχει αύριο και χθες. Μόνο σήμερα.

Μεγάλωσα για να συνεχίσω να δέχομαι στη ζωή μου μικρόψυχους, διπρόσωπους, κομπλεξικούς και τοξικούς ανθρώπους. Θέλω ανθρώπους να γελάνε, να αισιοδοξούν, να ελπίζουν, να μάχονται.

Μεγάλωσα, ωρίμασα και απλά θέλω να είμαι εγώ, όπως ακριβώς είμαι, γι΄ αυτό λέω κάθε μέρα στον καθρέπτη μου κοιτώντας τον εαυτόν μου, πιτσιρικά Χαρούλη καλά τα πας!

Καλή συνέχεια γείτονες κι αρχίστε διάλογο με τον καθρέπτη σας αυτός που βλέπετε κάτι έχει να σας πεί!

 θεία Ευτέρπη

Φίλοι

Πρόσωπα ἀγαπημένα πού μοιραστήκαμε στιγμές μοναδικές,

ὄνειρα καί φιλοδοξίες, χαρές καί λύπες...

Φίλοι καλοί πού ζήσαμε στιγμές πολλές, εὐχάριστες καί δυσάρεστες, πού πιστέψαμε πώς γιά πάντα θά ζούσαμε μαζί...

Φίλοι πού μαζί τους φτιάχναμε καί γκρεμίζαμε τόν κόσμο, μέσα στήν ἀφέλεια τῆς νιότης μας...Ἄλλοι ἔφυγαν σέ ταξίδι μακρινό δίχως ἐπιστροφή...

Ἄλλοι χαμένοι στά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, ἀνταλλάσουμε ἀραιά καί πού τηλεφωνήματα γιά εὐχές...

Ἄλλων χάσαμε τά ἴχνη, πώς νά' ναι ἄραγε τώρα;

Γιά ἄλλους μαθαίνουμε τά νέα ἀπό τρίτους...

Κι ἄλλους τούς συναντᾶμε τυχαία στόν δρόμο, κι ὅλο λέμε "νά τά ποῦμε καμμιά φορά", μά ποτέ δέν βρισκόμαστε...

Οἱ παλιοί μας φίλοι γιά πάντα φύγαν, μά δέν χάθηκαν.

Τούς κουβαλᾶμε στήν μνήμη μας, εἶναι κομμάτι ἀπό τήν ζωή μας, χωρίς αὐτούς ὁ βίος μας θά' ταν λειψός καί μοναχικός.

Οὔτε ἕνα λεπτό δέν πῆγε χαμένο, ἀκόμα κι οἱ κακές στιγμές γνώση κι ἐμπειρία ζωῆς ἔγιναν, διδαχθήκαμε ἀπ' αὐτές τήν ἀνεπάρκειά μας στήν ἀγάπη.

Οἱ παλιοί μας φίλοι γιά πάντα φύγαν καί τώρα καταλαβαίνουμε τό γιατί.

Εἴμαστε ἀδύναμοι καί ἀνόητοι οἱ ἄνθρωποι καί δέν ξέρουμε ν' ἀγαπᾶμε.

Δέν ξέρουμε ποιοί εἴμαστε καί ἔτσι δέν καταλαβαίνουμε τούς ἄλλους, τούς παρεξηγοῦμε, τούς καταπιέζουμε, τούς στενοχωροῦμε.

Καί πάνω ἀπ' ὅλα, ἡ τυφλότητά μας μᾶς κάνει στό διάβα τοῦ χρόνου νά νεκρωνόμαστε πνευματικά, πολλοί ἀλλάζουμε πρός τό χειρότερο καί δέν ἀντέχει ὁ ἕνας τόν ἄλλο...

Οἱ παλιοί μας φίλοι γιά πάντα φύγαν, ὅμως ἐμεῖς τούς μνημονεύουμε σέ κάθε Θεία Λειτουργία, κι ἔτσι πάλι ζοῦμε μαζί τους, μέ τρόπο μυστικό τούτη τήν φορά.

Και εὐχαριστοῦμε τόν Θεό γιά τούς καινούργιους φίλους, ὅσους μᾶς ἔδωσε, ἐλπίζοντας πώς αὐτούς θά τούς χαιρόμαστε συνοδοιπορώντας, μέχρι τό τέλος...

Καλημέρες...

 

δεν αναπολούμε ημέρες, αναπολούμε στιγμές

 

çoklu

Πριν χρόνια, σε κάποιες καλοκαιρινές διακοπές, είχαμε δίπλα μας ένα ζευγάρι Ιταλών, οι τοίχοι χάρτινοι, οι μπαλκονόπορτες ορθάνοιχτες, οπότε ακούγαμε τα πάντα. Μιλούσαν με πάθος τη γλώσσα τους, υποθέτω όπως αντίστοιχα κι εμείς, Ιταλικά δε γνώριζα, μα ξεχώριζα μία τόσο δα μικρή λεξούλα που μου φαινόταν σαν να τη χρησιμοποιούσαν συχνότερα από όλες τις άλλες.. molto..
Μιλούσαν για την Ελλάδα, απαντούσαν molto..
Την ρωτούσε κάτι, απαντούσε molto
Ξυπνούσε αυτή το πρωί, κάτι της ψιθύριζε αυτός, νατο πάλι ένα χαδιάρικο molto..

Τελευταία έχω ένα δικό μου πάθος με μια Τούρκικη σειρά, με πολύ συναίσθημα, όπου και πάλι ξεχωρίζω αυτή τη μικρή λεξούλα στους διαλόγους.. çoklu αυτή τη φορά. Όσο μικρή, με τόση δύναμη!

Δεν ξέρω πως έγινε και συνδιάστηκαν όλα αυτά στο μυαλό μου, μαζί με το ''πολύ'' το δικό μας που τα κάνει όλα να πολλαπλασιάζονται..
μ αγαπάς; ....πολύ...
πεινάς; .....πολύ...
σου αρέσει; ....πολύ...
θέλεις; ....πολύ...
λυπάμαι ....πολύ..
θυμάμαι ....πολύ..
.
.
.
.
.
.
.
π ο λ ύ

με το φεγγαρι αγκαλια

Στην πλώρη

Ένα ακόμα καλοκαίρι, ένα ακόμα κεφάλαιο της ζωής μας που κλείνει

μνήμες...

 

Το πρόβλημα είναι ότι ψάχνουμε κάποιον με τον οποίο θα γεράσουμε μαζί, ενώ το μυστικό είναι να βρούμε κάποιον με τον οποίο θα παραμείνουμε παιδιά.

 

Το να γεράσουμε είναι θέμα χρόνου, να παραμείνουμε παιδιά είναι ζήτημα ψυχής.

Μακάρι να μπορούσαμε να μοιραζόμαστε μια αγάπη που δεν βαραίνεται από την πλήξη της καθημερινότητας. Ίσως εκεί να είναι το μυστικό.

αίσθηση κατευναστική

ευεργετική η δροσιά της καλοκαιρινής νύχτας στην ύπαιθρο

ποτίζει σώμα και ψυχή


καλλιέργειες, αντοχές και προσδοκίες

φύτεψα σπόρο και περιμένω
τα χέρια άμαθα τραυματίστηκαν

παρηγοριά γλυκιά
η προσμονή της καρποφορίας…

και τα χαρίσματα της φύσης

να υπενθυμίζουν…
-αντίλογος σθεναρός στη διαχρονική και σύγχρονη φρίκη -



ότι η ομορφιά υπάρχει



και είναι αγαθό το χέρι που τη δημιούργησε

αίσθηση κατευναστική

στην προσμονή των απαντήσεων…

ANAZHTHΣH

Εσωτερικοί καυγάδες..

Σήμερα ήρθε φουριόζα για καυγά..

Με ταρακούνησε..

-Σήκω βρε τεμπέλα και άσε τα νάζια!

Τράβηξε τα σεντόνια και έτοιμη ήταν να με αρχίσει στις μπούφλες!

Της έδωσα το χέρι να με βοηθήσει στο σήκωμα..

-Ελα να δεις άνθησαν οι μαργαρίτες σου και εσύ σέρνεσαι.. ηλίθια! Τα άφησες απότιστα και μετά θα αρχίσεις τις κλάψες..

-Εχω μια τεμπελιά που με κάνει να σέρνομαι…. Ένα θα σου πω .. ούτε στον υπολογιστή δεν έχω κουράγιο να καθίσω..

-Σήκω με σε πάρει και σηκώσει!

Το καλό είναι πως έχεις πάντα δίκιο εσύ άλλε μου εαυτέ..

Θα μου μαραθούν και δεν το αντέχω..

Λίγο νερό στα γρήγορα...

Πώς σε άφησα να γύρεις...

Πώς δεν κατάλαβα την Ανοιξη;

Φταίει που έκλεισα τα πορτόφυλλα..

Δεν θα σου περάσει!

Σηκώνομαι!!!!!

Ανασκουμπώνομαι και αρχίζω τις βόλτες...

Δεν θέλω τίποτα να περάσει που δεν θα το δω..

γιαγιά Αντιγόνη

χωρίς σχόλια

 

 Κάθομαι και αναπαράγω διάφορα αποφθέγματα και περιστατικά από τους Αγίους. Έτσι επετειακά. Χωρίς να τους έχω γνωρίσει βεβαια, χωρίς να έχω πνευματική συγγένεια μαζί τους, χωρίς διάθεση να τους μιμηθώ στο ελάχιστο. Ενώ βλέπω εκ των υστέρων πόσοι από εσάς τους γνώρισαν, είχαν εμπειρίες μαζί τους, τις μοιράζονται με συγκίνηση,εξακολουθούν να έχουν αόρατο πνευματικό δεσμό μαζί τους. Καμιά φορά κάθομαι ετσι μόνος και τα σκέφτομαι όλα αυτά και ντρέπομαι. Λες και μοιράζομαι κατι το πρωτότυπο, το αυθεντικό, κάτι που μου ανήκει. Και μάλιστα με ανθρώπους, οι οποίοι με ξεπερνούν. Μεγάλο ρεζίλι.

π.Παντελεήμων Κρούσκος 

Πρωινή βόλτα

Πες μου, γιατί φοβάσαι;

Είναι γεγονός πως κάποτε νιώθουμε μια αλλαγή εσωτερική και εξωτερική τόσο στον εαυτό μας όσο και στα κοντινά μας πρόσωπα. Έτσι και εγώ είναι καιρός που βλέπω κάτι τέτοιο σε μένα και όχι μόνο σε μένα. Όσο είμαστε ακόμα στην πατρική μας οικογένεια όλα είναι διαφορετικά από ότι όταν ξεκινούμε την δική μας οικογένεια. Ακριβώς αυτό βλέπω εδώ και τριάμιση χρόνια παντρεμένη.

Έτσι όταν ανοίγουμε τα φτερά μας για το δικό μας ταξίδι το τοπίο αλλάζει, τα νέα δεδομένα φέρνουν αλλαγές ακόμα και αλλοιώσεις στην συμπεριφορά μας, στα θέλω μας, στην όλη ύπαρξή μας και τώρα εγώ λέω μέσα μου είσαι εσύ; Πρέπει να αλλάξεις; Σου το επιβάλλει κανείς; Σε ζορίζουν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις; Έφυγες μήπως κοντά από τον Χριστό ή νιώθεις πως Εκείνος λίγο σε άφησε;

Και έπειτα μια πίεση στην καρδιά, μια περίεργη μελαγχολία, μια υπερβολική ενασχόληση με τα δεύτερα, μια νευρικότητα ανεξέλεγκτη και πολλές φορές αναίτια και τελικά μια απομάκρυνση από την ίδια μου την ψυχή που γίνεται τόσο ύπουλα που άργησα πολύ για να το καταλάβω.

Μια παρόμοια κατάσταση βλέπω και στα κοντινά μου πρόσωπα και ανησυχώ περισσότερο γιατί καταλαβαίνω πως όσο και αν δεν φαινόταν, όσο και αν τα εξωτερικά γεγονότα το κάλυπταν αυτό εξακολοθούσε να μας κατατρώει εσωτερικά.

Το βλέπω συχνά γύρω μου και νιώθω συμπάθεια, κατανόηση, μοιραζόμαστε κάτι κοινό, έχουμε τις ίδιες αγωνίες. Όμως στάσου γιατί να συμβαίνει αυτό; Μήπως φταίμε;

Ναι, εγώ λέω πως φταίω. Φταίω γιατί δεν αναγνωρίζω τη δυνατότητα που μου δώσε ο Θεός να πετάξω με τα δικά μου φτερά. Ναι, φταίω γιατί αν και θα πρέπε να βρίσκομαι πολύ ψηλά εγώ είμαι ακόμα χαμηλά. Γιατί; γιατί φοβάμαι.

Τολμώ να πω πως είμαι ανόητη. Γιατί φοβάσαι ψυχή μου; Είσαι μόνη;

Όχι, δεν είσαι. Είναι δίπλα μου, δίπλα σου, δίπλα μας ο Θεός. Γιατί το ξεχνάμε;

Τι μας κάνει να φοβόμαστε; Θα σου πω μα νομίζω πως το ξέρεις, το ξέρουμε όλοι άλλωστε. Η κακή μας εμμονή στον εαυτό μας, η απιστία μας, ο εγωισμός.

Ήρθε η ώρα να τα πετάξουμε.

Χριστός Ανέστη. Μην το ξεχνάς σε παρακαλώ ψυχή μου, σε παρακαλώ και σένα που σε κυριεύουν οι φόβοι. Θυμίσου τις ευεργεσίες του Θεού, τις ευλογίες στη ζωή μας.

Ξεκαθαρίζουν όλα εσωτερικά όταν προσευχόμαστε, μελετάμε το λόγο του Θεού, παραδειγματιζόμαστε και καθοδηγούμαστε από τον πνευματικό και συνάμα αφήνουμε την καρδιά μας να λειτουργήσει όπως τότε που είμασταν παιδάκια.

Το βλέπω ξεκάθαρα μπροστά μου πως όταν λειτουργώ με απλότητα, με αγάπη που ξεχειλίζει από μέσα μου νιώθω πως είμαι ένα με τον γιό μου που όλα τα κάνει με χαρά, που όλο χαμογελάει, που ξεχνάει γρήγορα όταν τον μαλώσω, που τα ματάκια του λάμπουν διαρκώς.

Νομίζω πως αυτό θέλει να βλέπει ο Χριστός από εμάς και εγώ αυτό θέλω να έχω πάντα. Δεν πρέπει να βγάζουμε από μέσα μας αυτό που ο ίδιος ο Θεός έχει εμφυτεύσει μέσα μας, την ίδια την αγάπη.

Αν αγαπώ δεν φοβάμαι. Όπου υπάρχει αγάπη υπάρχει ο Θεός και επομένως ο φόβος δεν έχει θέση εδώ.

Μη φοβάσαι λοιπόν ψυχή μου, ας μην φοβόμαστε.

Ας μην απιστούμε.

Έπειτα από τριάμιση χρόνια με σιγουριά πλέον βλέπω μέσα μου πως τις στιγμές που άφησα τον φόβο να κυριαρχήσει μέσα μου ήταν γιατί εγώ το επέτρεψα. Δεν φταίνε οι άλλοι, δεν οφείλεται στο ότι υπήρξαν αλλαγές στη ζωή μας αλλά στο ότι εμείς δεν αφήσαμε το θέλημα του Θεού να γίνει μέσα μας γιατί το δικό μας θέλημα ήταν ισχυρότερο.

Δεν κρύβω την βαθιά μου ευγνωμοσύνη στον Κύριο και εκλιπαρώ να με βοηθήσει να πετάξω τόσο ψηλά ώστε μια μέρα να μπορώ να τον αντικρύσω.

Το ίδιο εύχομαι σε όλες τις ψυχές Ο φόβος δεν είναι χαρακτηριστικό του Χριστιανού και έτσι αν θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί πρέπει να διαγράψουμε από την ψυχή μας ακόμα και από τα χείλη μας αυτή τη λέξη.

 

 

Γράμμα χωρίς παραλήπτη

«Μόλις μίλησα με ένα λυπημένο αστέρι.

Σου στέλνει χαιρετισμούς.

Με ρώτησε τι κάνεις, του είπα πως είσαι καλά και γράφεις.

Μου εξομολογήθηκε γι' άλλη μια φορά πως είναι δύσκολη η "ακινησία" που ζει, είναι βάσανο όσες ζωγραφιές και να έχει εμπνεύσει, όσα μεθυσμένα βλέμματα και να έχει κλέψει, θέλει να ξεγλιστρήσει από το βάθρο του και να βουτήξει στο κενό, η μόνη πτήση που μπορεί να κάνει είναι η πτώση του, να καεί, να σβήσει, να γίνει στάχτη πριν συντριβεί.

Θυμάμαι τα λυπημένα λόγια που μου είπε ένα βράδυ στην Μπαΐα:"Οταν ένα αστέρι πέφτει, μην το λυπάσαι, απλώς κάνε μια ευχή...

". Εγώ το παρακάλεσα να μείνει εκεί, να συνεχίζει να ομορφαίνει τον νυχτερινό (μας) ουρανό και να κρυφακούει τις συνομιλίες των ανθρώπων που ζουν τη νύχτα.

Του είπα πως η ομορφιά του είναι ανεκτίμητη ακόμη και αν το φως του είναι δανεικό, ακόμη και αν είναι καταδικασμένο στην ακινησία.

Το ενημέρωσα πως οι ζωγραφιές που ενέπνευσε άλλαξαν ζωές ανθρώπων και τα μεθυσμένα βλέμματα που έκλεψε μοιράστηκαν στους φτωχούς (από βλέμματα).

Μου χαμογέλασε και μου έκλεισε το μάτι. Παρηγορητικά μού είπε "Μη φοβάσαι!"».

!!