Μπέλφαστ: «Enough is Enough» – Η θρυαλλίδα της οργής απέναντι στον «αποκεφαλισμό» της Ευρώπης

Όταν οι δαομονικές ισλαμικές χατζάρες γίνονται «κανονικότητα» για τους Ευρωπαίους, δεν μπορείς να βαφτίζεις «ακροδεξιό» το ένστικτο αυτοσυντήρησης!

Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Το διεθνές Γκεμπελικό καθεστώς της νεοταξικής δημοσιογραφίας, άρχισε να χτυπάει… υπερωρίες για να κάνει το μαύρο – άσπρο, όταν μεταδόθηκε σαν κεραυνός η είδηση ότι ένας Σουδανός μετανάστης στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας, προσπάθησε να αποκεφαλίσει δημοσίως έναν Βορειοϊρλανδό πολίτη.

Στο Μπέλφαστ και άλλες πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οργισμένοι πολίτες γέμισαν τους δρόμους φωνάζοντας «Enough is Enough» για τη μεταναστευτική πολιτική που έχει μετατρέψει τις πόλεις της Ευρώπης σε τριτοκοσμικά γκέτο απολίτιστων τεράτων.

Το ανατριχιαστικό βίντεο με τον Αφρικανό εγκληματία που προσπαθεί να κόψει τον λαιμό του δύστυχου ανθρώπου, προκάλεσε τέτοιο σοκ στην κοινή γνώμη που τα ισλαμολάγνα δυτικά ΜΜΕ ρεζιλεύτηκαν πλήρως όταν άρχισαν να κατηγορούν τους διαμαρτυρόμενους Βρετανούς ως «ακροδεξιούς». Για κάθε τέτοιο ανόητο τίτλο, η εικόνα του μανιασμένου τρομοκράτη που κρατά το μαχαίρι αλαλάζοντας από μίσος για κάθε Ευρωπαίο, λειτουργεί ως αυτόματο «ακυρωτικό». Η προπαγάνδα της στοχοποίησης του θύματος δεν μπορεί να σταθεί πλέον πουθενά, πέρα από τα εξαγορασμένα υπαλληλάκια που θέλουν να μετατρέψουν την Ευρώπη σε Αφρική νο2.

Ο Σουδανός μαχαιροβγάλτης ήταν «πρόσφυγας» που είχε αιτηθεί άσυλο και το βρετανικό κράτος του είχε παραχωρήσει άδεια παραμονής και κατοικία, φυσικά με τα λεφτά των Βρετανών φορολογουμένων. Για άγνωστους ακόμα λόγους, ο Σουδανός αποφάσισε να σφάξει σαν αρνί τον 44χρονο Stephen Ogilvie, που σήμερα χαροπαλεύει και έχει χάσει το ένα του μάτι. Το αποκρουστικό συμβάν στο Μπέλφαστ αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της οργής, αφού συνέβη λίγες μέρες μετά τη διεθνή κατακραυγή για τον θάνατο του 18χρονου Henry Nowak από μαχαιριές ενός Ινδού Σιχ, με τη βρετανική αστυνομία να «αθωώνει» τον δολοφόνο και να αφήνει το θύμα να ξεψυχά αβοήθητο.

Η μεγάλη φούσκα του «ανθρωπιστικού» εποικισμού της Ευρώπης, έσκασε με πάταγο και ρέει συνεχώς αίμα. Η πολιτική των χαλαρών συνόρων, των επιφανειακών ελέγχων, της μηδενικής ένταξης και του διαπολιτισμικού αχταρμά, δεν ήταν ποτέ ανθρωπισμός αλλά κοινωνική αυτοκτονία. Το όνειρο μιας καλύτερης ζωής δεν μπορεί να στεριώσει σε ανθρώπους που φέρνουν τον σκοταδισμό από τον οποίο υποτίθεται ότι δραπετεύουν ως μετανάστες.

Τις πολιτικοκοινωνικές μεταβολές στα κράτη που στη φυσική ροή της ιστορίας χρειάζονταν δεκαετίες ή και αιώνες για να συμβούν, η woke ατζέντα επιχείρησε να τις εκβιάσει μέσα σε λίγα χρόνια. Μια παγκοσμιοποίηση με το στανιό, κόντρα στη βούληση των λαών, κόντρα στην ασυμφωνία των πολιτισμών, κόντρα σε κάθε λογική υγιούς αφομοίωσης. Ήταν αναπόφευκτο αυτή η βεβιασμένη συνθήκη να εκραγεί σαν κοινωνική βόμβα. Γιατί ως Ευρώπη που εγκαταλείπεις όλες τις παραδοσιακές αξίες σου, οπωσδήποτε δεν αφομοιώνεις αλλά αφομοιώνεσαι.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν σιχαθεί πλέον να διεκδικούν το αυτονόητο δίκιο τους. Την ποσόστωση μεταναστών, την πάταξη της «εισαγόμενης» εγκληματικότητας, την άμεση απέλαση των ασυμμόρφωτων, τον αυστηρότατο έλεγχο στα σύνορα, την κατανομή των πόρων πρώτα στις ανάγκες των ντόπιων.

Η Ευρώπη δεν κινδυνεύει από το λαϊκό ένστικτο αυτοσυντήρησης. Κινδυνεύει από εκείνους που έκαναν τις χατζάρες «κανονικότητα» και τις δημόσιες εκτελέσεις φολκλορικό event. Κινδυνεύει από τη μαφία των ΜΚΟ που λειτουργούν ως παρα-υπουργεία εποικισμού και χρυσοπληρώνονται από την ελίτ για να μπάζουν τον μεσαίωνα στις γειτονιές μας.

Ο Ευρωπαίος δεν είναι ρατσιστής, έδειξε τη μεγαλύτερη ανοχή στη μετανάστευση σε όλη τη Δύση, πριν ακόμα γίνει επιβαλλόμενη ατζέντα. Υπάρχει όμως χαοτική διαφορά μεταξύ ανθρωπισμού και εξανδραποδισμού και εδώ και χρόνια οι ευρωπαϊκές κοινωνίες υφίστανται το δεύτερο.

Η νεοταξική εξέλιξη της σύγχρονης αριστεράς λειτουργεί ως ο «χρήσιμος ηλίθιος» του παγκόσμιου φόρουμ και για χρόνια κατάφερε να ποινικοποιήσει τη συντηρητική διαμαρτυρία. Όμως, το ισλαμικό πογκρόμ στις γειτονιές της Ευρώπης έχει γίνει τόσο πρόδηλο που οι «προοδευτικοί» διεθνιστές μοιάζουν με αδιάντροπες «τσατσάδες» της τρομοκρατίας. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν όσο καπιταλισμός και αριστερά εξυπηρετούν την ίδια παγκοσμιοποιημένη Βαβέλ, ώστε να διαλύσουν τα έθνη-κράτη.

Στην Ελλάδα, ένας ακόμα Σουδανός μαχαιροβγάλτης που αποπειράθηκε να βιάσει μια γυναίκα στο κέντρο της Αθήνας, αφέθηκε ελεύθερος και πήγε ξανά να κάνει επίδειξη ατιμωρησίας στο θύμα του. Ο συγκεκριμένος εγκληματίας που βρίσκεται παράνομα στη χώρα, είχε στο ιστορικό του δύο απόπειρες βιασμού, προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας και μία ληστεία. Μέχρι να… κουνηθεί η γραφειοκρατική «χελώνα» του κράτους, τα κτήνη περιφέρονται ελεύθερα και κάνουν ό,τι θέλουν.

Ο (παραλίγο) αποκεφαλισμός ενός Ευρωπαίου μοιάζει με εσχατολογικό σημείο των καιρών. Το woke «κονκλάβιο» σε συνεργασία με την ισλαμική μάχαιρα, θέλουν να αποκεφαλίσουν εντελώς το κέντρο της ευρωπαϊκής σκέψης. Θέλουν να δημιουργήσουν ακέφαλους λαούς χωρίς νοητικούς νευρώνες ιστορίας, παράδοσης και συλλογικής ταυτότητας. Γι’ αυτό τα νεοταξικά ανδρείκελα τρέμουν κάθε λαϊκή αντίδραση και εξαπολύουν τα «μαντρόσκυλα» του Τύπου για να την καταπνίξουν αμέσως. Όμως η πολιτισμική ρήξη είναι πλέον αναπόφευκτη, όχι ως ανάγκη βίας – αλλά ως φυσικό αντανακλαστικό αυτοάμυνας σε μια κοινωνία που αγωνιά να επανακαθορίσει τα ατιμασμένα όρια της.

sportime.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ .Πως το Ισλάμ ξεγελά και επιβάλετε στις κοινωνίες

Μια εξαιρετική ανάλυση για το πονηρό Ισλάμ για μη μουσουλμανικές κοινωνίες.. 

Με τον Σάββα Καλεντερίδη

ΙΡΑΝ :Το ισλαμικό καθεστώς επιβεβαίωσε ότι η θανατική καταδίκη της 18χρονης Μέλικα Αζίζι μεταφέρθηκε νωρίτερα σήμερα.

 

Η Μελίκα συνελήφθη τον Ιανουάριο του 2026 κατά τη διάρκεια πανεθνικών διαδηλώσεων και κατηγορήθηκε για "moharebeh" (διήγαγε πόλεμο εναντίον του θεού επειδή φέρεται να έκαψε σύμβολα του ισλαμικού καθεστώτος Στο δικαστήριο η Μελίκα είπε στον δικαστή: «Άφησες τόσους νέους να αιμορραγούν. Πώς μπορώ να παραμείνω σιωπηλός; Δεν με νοιάζει απλά σκότωσέ με"

Ήταν μια γενναία νεαρή κοπέλα!

Τεχεράνη,1979.

 

 

 Η Οριάνα Φαλάτσι προκειμένου να πάρει συνέντευξη από τον παντοδύναμο Αγιατολάχ Χομεϊνί φοράει τσαντόρ.

Μία ακόμα ιστορική συνέντευξη ήταν με τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, το 1979, όπου τον αποκάλεσε “τύραννο” και έβγαλε το τσαντόρ, που είχε αναγκαστεί να φορέσει, για να συναντηθεί με τον πολιτικό και θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν.

 

 

Παρατίθεται αυτούσιο το κρίσιμο απόσπασμα της συνέντευξης:

Οριάνα Φαλάτσι: Έχω ακόμα να σας ρωτήσω πολλά πράγματα. Σχετικά με το “τσαντόρ”, για παράδειγμα, το οποίο ήμουν υποχρεωμένη να φορέσω για να έρθω να σας πάρω συνέντευξη και το οποίο επιβάλλετε στις Ιρανές γυναίκες. Δεν αναφέρομαι μόνο στο φόρεμα, αλλά σε αυτό που αντιπροσωπεύει, εννοώ το απαρτχάιντ, στο οποίο έχουν αναγκαστεί να μπουν οι ιρανικές γυναίκες μετά την επανάσταση. Δεν μπορούν να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο με άνδρες, δεν μπορούν να εργαστούν με άνδρες, δεν μπορούν να κολυμπήσουν στη θάλασσα ή σε πισίνα με άνδρες. Πρέπει να κάνουν τα πάντα ξεχωριστά, φορώντας το “τσαντόρ” τους. Παρεμπιπτόντως, πώς μπορείς να κολυμπήσεις φορώντας ένα “τσαντόρ”;

 

Χομεϊνί: Τίποτα από αυτά δεν σας αφορά, τα έθιμά μας δεν σας αφορούν. Αν δεν σας αρέσει η ισλαμική ενδυμασία δεν είστε υποχρεωμένη να τη φοράτε, αφού είναι για τις νεαρές γυναίκες και τις αξιοσέβαστες κυρίες.

 

Οριάνα Φαλάτσι: Αυτό είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας, ιμάμη. Αφού μου το λέτε αυτό, θα απαλλαγώ αμέσως από αυτό το ηλίθιο μεσαιωνικό κουρέλι. Ορίστε!

Η ξεφτίλα των βαρβάρων ,στην υποτίθεται πολιτισμένη Αγγλία …

Βρίσκεσαι στο έδαφος της (πάλαι ποτέ) Μεγάλης Βρετανίας. Ποιοι κανόνες ισχύουν στα εδάφη της; Η Σαρία; Όχι βέβαια. Πώς κυκλοφορούν οι γυναίκες στα εδάφη της Μεγάλης Βρετανίας; Υποχρεωτικά με μαντίλα; Όχι βέβαια. Επιπλέον, δεν είσαι ένας οποιοσδήποτε πολίτης, αλλά ο διάδοχος του θρόνου, ένας θεσμός, ένα σύμβολο που εκπροσωπεί τον πολιτισμό, τις αξίες και την ιστορία της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Και βάζεις τη γυναίκα σου και μελλοντική βασίλισσα να φορέσει μαντίλα επειδή επισκέπτεται ένα "ισλαμικό κέντρο" στα εδάφη της Μεγ. Βρετανίας; Είμαστε με τα καλά μας; Κι όχι μόνο.

  

 Όταν ο φαλλοκράτης φανατίλας αρνείται να της σφίξει το χέρι επειδή στο παλαιολιθικό του σύστημα οι γυναίκες είναι όντα δεύτερης κατηγορίας ή επειδή... ερεθίζεται με τη χειραψία, χαμογελάς και συνεχίζεις την επίσκεψη σαν να μην τρέχει τίποτε; Είμαστε με τα καλά μας (δις);

 

Αυτό που οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται ως ευγένεια και ανεκτικότητα, οι εισβολείς το ερμηνεύουν ως υποχωρητικότητα και ηττοπάθεια. Δεν δέχεσαι τις αξίες της χώρας που σε φιλοξενεί; Μεταβολή και δρόμο!

Ο μύθος του ισλαμικού παραδείσου στην Ανδαλουσία

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΨΗ ΤΗΣ AL-ANDALUS ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ..

Ἡ εἰκόνα τῆς μεσαιωνικῆς Ἱσπανίας ὡς ἑνὸς ἐπίγειου παραδείσου ἀνοχῆς, ὅπου οἱ τρεῖς μεγάλες θρησκεῖες συναντήθηκαν ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐπίμονα ἱστοριογραφικὰ κατασκευάσματα τοῦ καιροῦ μας. 

Μᾶς διδάσκουν γιὰ μία Al-Andalus* ποὺ ὑπῆρξε φάρος φωτός, ἐνῷ ἡ ὑπόλοιπη Εὐρώπη βυθιζόταν στὸ σκοτάδι. Ὡστόσο, ἡ προσεκτικὴ ἐξέταση τῶν πρωτογενῶν πηγῶν —ἀπὸ τὰ νομικὰ κείμενα τῆς ἐποχῆς μέχρι τὰ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα— ἀποκαλύπτει μία πραγματικότητα πολὺ πιὸ σκοτεινή, βίαιη καὶ θεσμικὰ μισαλλόδοξη. Ἡ περιβόητη «Συνύπαρξη» δὲν ἦταν μία οἰκουμενικὴ ἀδελφοσύνη, ἀλλὰ ἕνα σύστημα ἀπαρτχάιντ, θεμελιωμένο πάνω στὸ δόγμα τῆς θρησκευτικῆς ὑπεροχῆς καὶ τῆς στρατιωτικῆς ἐπιβολῆς.

Η ΒΙΑΙΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΒΗΣΙΓΟΤΘΙΚΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ

Ἡ ἀπαρχὴ τοῦ μύθου βρίσκεται στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάζεται ἡ ἰσλαμικὴ κατάκτηση τὸ 711 μ.Χ. Συχνὰ περιγράφεται ὡς μία σχεδὸν ἀνώδυνη μετάβαση, μία «ἀπελευθέρωση» ἀπὸ τὸν ζυγὸ τῶν Βησιγότθων. Στὴν πραγματικότητα, ἐπρόκειτο γιὰ μία κλασικὴ περίπτωση τζιχάντ, ἑνὸς ἱεροῦ πολέμου μὲ σκοπὸ τὴν ἐξάπλωση τοῦ Dār al-Islām (τοῦ Οἴκου τοῦ Ἰσλάμ). Οἱ κατακτητὲς δὲν ἔφεραν μαζί τους ἕναν ἀνώτερο πολιτισμό, ἀλλὰ ἕνα πολεμικὸ σύστημα ποὺ ἐξουθένωσε τὸν προϋπάρχοντα ἑλληνορωμαϊκὸ καὶ χριστιανικὸ πολιτισμὸ τῆς χερσονήσου.

Οἱ πόλεις ποὺ προέβαλαν ἀντίσταση ἰσοπεδώθηκαν, οἱ πληθυσμοὶ σφιάχτηκαν ἢ ἐξανδραποδίστηκαν. Ἡ καταστροφὴ τῶν ἐκκλησιῶν καὶ ἡ λεηλασία τοῦ πλούτου τῆς χώρας ἦταν ἡ πρώτη πράξη τῆς νέας τάξης πραγμάτων. Ὅπως ἀναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ἡ ἰσλαμικὴ κατάκτηση δὲν ἦταν μία πολιτισμικὴ ἀνταλλαγή, ἀλλὰ μία βίαιη διακοπὴ τῆς ἱστορικῆς συνέχειας τῆς Ἱσπανίας». Ὁ πολιτισμὸς ποὺ θαυμάζουμε σήμερα στὴν Κόρδοβα καὶ τὴ Γρανάδα δὲν γεννήθηκε ἀπὸ τὸ μηδέν, ἀλλὰ οἰκοδομήθηκε πάνω στὰ ἐρείπια —καὶ συχνὰ μὲ τὰ ὑλικὰ— τῶν χριστιανικῶν ναῶν καὶ τῶν ῥωμαϊκῶν μνημείων.

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ DHIMMI

Γιὰ νὰ κατανοήσει κάποιος τὴν καθημερινότητα τῶν μὴ μουσουλμάνων στὴν Al-Andalus, πρέπει νὰ γνωρίζει τὸν ὅρο «dhimmi». Ὁ ντίμμι ἦταν ὁ «προστατευόμενος» ὑπήκοος, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀπολάμβανε αὐτὴ τὴν προστασία μόνο ὑπὸ τὸν ὅρο τῆς πλήρους ὑποταγῆς. Ἡ ἀνοχὴ εἶχε ἡμερομηνία λήξεως καὶ συγκεκριμένο τίμημα. Τὸ σύστημα αὐτὸ δὲν βασιζόταν στὴν ἰσότητα, ἀλλὰ στὴν παραδοχὴ ὅτι ὁ χριστιανὸς καὶ ὁ ἑβραῖος εἶναι πνευματικὰ καὶ κοινωνικὰ κατώτεροι.

Ἡ jizya, ὁ κεφαλικὸς φόρος, δὲν ἦταν ἁπλῶς μία οἰκονομική ὑποχρέωση. Ἦταν μία τελετουργικὴ ταπείνωση. Ὑπῆρχαν συγκεκριμένες ὁδηγίες γιὰ τὸ πῶς ἔπρεπε νὰ καταβάλλεται ὁ φόρος: ὁ ντίμμι ἔπρεπε νὰ στέκεται ταπεινωμένος ἐνῷ ὁ μουσουλμάνος εἰσπράκτορας καθόταν σὲ ὑπερυψωμένο κάθισμα, καὶ συχνὰ ὁ εἰσπράκτορας χτυποῦσε τὸν φορολογούμενο στὸ σβέρκο γιὰ νὰ τοῦ ὑπενθυμίσει τὴν ὑποταγή του. Ὅπως σημειώνεται στὶς πηγές: «Ὁ σκοπὸς τῆς jizya εἶναι νὰ νιώσουν οἱ ἄπιστοι τὴν ταπείνωση (dhull) καὶ νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν κατωτερότητά τους».

Οἱ περιορισμοὶ στὴ δημόσια ζωὴ ἦσαν στραγγαλιστικοί. Οἱ χριστιανοὶ ἀπαγορευόταν νὰ χτυποῦν καμπάνες, νὰ λιτανεύουν τὸν Σταυρό, νὰ χτίζουν νέες ἐκκλησίες ἢ νὰ ἐπισκευάζουν τὶς παλιές. Ἀκόμα καὶ ὁ ἦχος τῆς προσευχῆς τους ἔπρεπε νὰ εἶναι χαμηλός, ὥστε νὰ μὴν «μολύνει» τὰ αὐτιὰ τῶν πιστῶν τοῦ Ἰσλάμ. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις, οἱ χριστιανοὶ ὑποχρεώνονταν νὰ φοροῦν διακριτικὰ σημάδια στὰ ροῦχα τους —μία πρακτική ποὺ πολλοὶ λανθασμένα πιστεύουν ὅτι ἐφευρέθηκε αἰῶνες ἀργότερα.

Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Συχνὰ προβάλλεται ἡ εἰκόνα τῶν φιλοσόφων καὶ τῶν ποιητῶν ποὺ συνομιλοῦσαν ἐλεύθερα. Ὡστόσο, ἡ Al-Andalus κυβερνιόταν γιὰ μεγάλα διαστήματα ἀπὸ τὶς πιὸ φονταμενταλιστικὲς σχολὲς τοῦ ἰσλαμικοῦ δικαίου, ὅπως ἡ Μαλικιτική. Ἡ ἀποστασία ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ τιμωροῦταν μὲ θάνατο, ὅπως καὶ κάθε προσπάθεια προσηλυτισμοῦ μουσουλμάνου. Οἱ «Μάρτυρες τῆς Κόρδοβας» τὸν 9ο αἰῶνα δὲν ἐκτελέστηκαν ἐπειδὴ ἦσαν φανατικοί, ἀλλὰ ἐπειδὴ τόλμησαν νὰ ἀμφισβητήσουν δημόσια τὴν προφητεία τοῦ Μωάμεθ —μία πράξη ποὺ θεωρεῖτο βλασφημία καὶ ἐπέσυρε τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου.

Ἀκόμα καὶ οἱ ἴδιοι οἱ μουσουλμάνοι λόγιοι δὲν ἦσαν ἀσφαλεῖς. Βιβλία κάηκαν στὶς δημόσιες πλατεῖες ὅταν θεωρήθηκαν ὅτι παρεκκλίνουν ἀπὸ τὴν ὀρθοδοξία, καὶ φιλόσοφοι ὅπως ὁ Ἀβερρόης (Ibn Rushd) ὑπέστησαν διώξεις καὶ ἐξορία. Ἡ «πνευματικὴ ἄνοιξη» ἦταν στὴν πραγματικότητα μία στενὰ ἐλεγχόμενη δραστηριότητα, ἡ ὁποία ἔπρεπε πάντα νὰ ὑπηρετεῖ τὸ θεοκρατικὸ οἰκοδόμημα.

Η ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἀποσιωπημένες πτυχὲς τοῦ «παραδείσου» εἶναι ἡ κλίμακα τῆς δουλείας. Ἡ Al-Andalus ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κέντρα σωματεμπορίας στὸν κόσμο. Οἱ «Saqaliba» (Σλάβοι καὶ Εὐρωπαῖοι δοῦλοι) ἀποτελοῦσαν τὴ ῥαχοκοκαλιὰ τοῦ στρατοῦ καὶ τῆς διοίκησης. Χιλιάδες χριστιανὲς γυναῖκες ἀπὸ τὸν Βορρᾶ αἰχμαλωτίζονταν σὲ ἐτήσιες ἐπιδρομὲς (aceifas) γιὰ νὰ στελεχώσουν τὰ χαρέμια τῶν ἐμίρηδων.

Σχετικὰ μὲ τὴ θέση τῆς γυναίκας, ἡ νομικὴ πραγματικότητα ἦταν ζοφερή. Ἡ γυναίκα θεωρεῖτο νομικὰ ἀνήλικη, ὑπὸ τὴν κηδεμονία τοῦ πατέρα ἢ τοῦ συζύγου. Οἱ περιγραφὲς γιὰ «χειραφετημένες ποιήτριες» ἀφοροῦν μία ἐλάχιστη ἐλίτ, τὴν ὥρα ποὺ ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα ζοῦσε στὸν ἐγκλεισμό. Ὅπως ἀναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ἡ σεξουαλικὴ ἐκμετάλλευση τῶν δούλων γυναικῶν ἦταν θεσμοθετημένη καὶ ἀποτελοῦσε φυσιολογικὸ κομμάτι τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ζωῆς».

Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ

Παρόλο ποὺ συχνά λέγεται ὅτι οἱ Ἑβραῖοι γνώρισαν τὴ «Χρυσὴ Ἐποχή» τους στὴν ἰσλαμικὴ Ἱσπανία, ἡ ἱστορία καταγράφει τρομακτικὰ γεγονότα ποὺ διαψεύδουν αὐτὴ τὴν εἰδύλλια εἰκόνα. Τὸ πογκρὸμ τῆς Γρανάδας τὸ 1066 εἶναι ἕνα ἀποκαλυπτικὸ παράδειγμα: ὁ ὄχλος, παρακινημένος ἀπὸ θρησκευτικοὺς ἡγέτες ποὺ ἐνοχλήθηκαν ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ἰσχὺ ἑνὸς Ἑβραίου βεζίρη, ἔσφαξε χιλιάδες Ἑβραίους σὲ μία μόνο ἡμέρα. Ἡ ἐπικράτηση τῶν Ἀλμοραβιδῶν καὶ τῶν Ἀλμοαδῶν ἀργότερα κατέστησε τὴν ἐπιβίωση τῶν μὴ μουσουλμάνων σχεδὸν ἀδύνατη, ἐξαναγκάζοντάς τους εἴτε σὲ βίαιο ἐξισλαμισμὸ εἴτε σὲ φυγή.

ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΤΗΡΕΙΤΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ;

Γεννᾶται τὸ εὔλογο ἐρώτημα: ἂν τὰ στοιχεῖα εἶναι τόσο συντριπτικά, γιατί συνεχίζουμε νὰ μιλᾶμε γιὰ τὸν «Ἀνδαλουσιανὸ Παράδεισο»; Ἡ ἀπάντηση δὲν εἶναι ἱστορική, ἀλλὰ ἰδεολογική. Ὁ μύθος αὐτὸς χρησιμοποιεῖται ὡς ἕνα ἐργαλεῖο κριτικῆς κατὰ τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Παρουσιάζοντας τὸ Ἰσλὰμ ὡς «ἀνεκτικό» καὶ τὴ Χριστιανικὴ Εὐρώπη ὡς «σκοτεινή», δημιουργεῖται ἕνα ἀφήγημα ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὴ σύγχρονη πολυπολιτισμικότητα.

Ὡστόσο, ἡ ἄγνοια τῶν γεγονότων εἶναι ἐπικίνδυνη. Ὅταν ὡραιποιούμε τὸ παρελθόν, προδίδουμε τὴ μνήμη ἐκείνων ποὺ ὑπέφεραν κάτω ἀπὸ αὐτὰ τὰ συστήματα. Ἡ Al-Andalus δὲν ἦταν μία προφητεία τοῦ σύγχρονου φιλελευθερισμοῦ, ἀλλὰ μία μεσαιωνικὴ θεοκρατία. Ἡ πραγματικὴ ἱστορία δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ὡραιωμένους μύθους, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν τόλμη νὰ κοιτάξουμε τὸ παρελθὸν κατὰματα, ἀποδέχοντας ὅτι ἡ συνύπαρξη, ὅπου ὑπῆρξε, ἦταν προϊόν ἀνάγκης καὶ ὄχι ἀρετῆς.

Ἡ ἀποδόμηση τοῦ μύθου τῆς Ἀνδαλουσίας δὲν εἶναι μία πράξη μίσους, ἀλλὰ μία πράξη δικαιοσύνης ἀπέναντι στὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια. Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ πολιτισμὸς καὶ ἡ ἐλευθερία δὲν εἶναι αὐτονόητα, ἀλλὰ κατακτήθηκαν μέσα ἀπὸ σκληροὺς ἀγῶνες ἐνάντια σὲ συστήματα ποὺ θεωροῦσαν τὴν ἀνισότητα θείο νόμο.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

«Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑΝΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ»

τού Ντάριο Φερνάντες-Μορέρα

Τὰ κείμενα ποὺ ἀκολουθοῦν ἀποτελοῦν χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ἔρευνα τοῦ Darío Fernández-Morera, ὅπως αὐτὰ παρατίθενται στὸ κεφάλαιο γιὰ τὴν ἑβραϊκὴ κοινότητα καὶ τὸ καθεστὼς τῶν ὑποταγμένων πληθυσμῶν.

Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ

«Πρέπει νὰ κατανοήσουμε ὅτι ἡ “ἀνοχὴ” στὴν ἰσλαμικὴ Ἱσπανία δὲν εἶχε καμία σχέση μὲ τὴ σύγχρονη ἔννοια τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ἦταν μία ἀνοχὴ ποὺ πήγαζε ἀπὸ τὴν περιφρόνηση. Οἱ Ἑβραῖοι, ὅπως καὶ οἱ Χριστιανοί, γινόταν ἀνεκτοὶ μόνο ἐφόσον ἀποδέχονταν τὴ θέση τους ὡς πνευματικὰ “μιάνσματα”. Ὁ ἰσλαμικὸς νόμος ὅριζε ὅτι οἱ ντίμμι ἔπρεπε νὰ φοροῦν ροῦχα ποὺ νὰ τοὺς διακρίνουν ἀμέσως, ὥστε κανένας μουσουλμάνος νὰ μὴν τοὺς χαιρετήσει κατὰ λάθος μὲ τὸν σεβασμὸ ποὺ ἁρμόζει μόνο σὲ ἕναν πιστό. Στὴν πραγματικότητα, ἡ Al-Andalus ἐφάρμοσε ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα συστήματα θεσμοθετημένου κοινωνικοῦ διαχωρισμοῦ στὴν ἱστορία».

ΤΟ ΠΡΟΓΚΡΟΜ ΤΗΣ ΓΡΑΝΑΔΑΣ: Η ΑΙΜΑΤΗΡΗ ΔΙΑΨΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

«Τὸ ἔτος 1066 ἀποτελεῖ μία σκοτεινὴ ὑπενθύμιση τοῦ πόσο εὔθραυστη ἦταν ἡ “Χρυσὴ Ἐποχή”. Ἡ σφαγὴ τῆς Γρανάδας δὲν ἦταν ἕνα τυχαῖο ξέσπασμα βίας, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἰσλαμικῆς ἀντίδρασης στὴν παραβίαση τῶν κανόνων τῆς dhimma. Ὅταν οἱ Ἑβραῖοι θεωρήθηκε ὅτι ἀπέκτησαν “πολλὴ δύναμη”, ὁ ὄχλος, καθοδηγούμενος ἀπὸ τὶς διδαχὲς τῶν θεολόγων, ἐπέβαλε τὴν τάξη μὲ τὸ σπαθί. Ἡ σταύρωση τοῦ Joseph ibn Naghrela στὴν πύλη τῆς πόλης καὶ ἡ σφαγὴ χιλιάδων ὁμοεθνῶν του ἦταν τὸ μήνυμα ὅτι ὁ ντίμμι δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ξεχνᾶ τὴ θέση του. Οἱ σύγχρονοι ἱστορικοὶ ποὺ προσπερνοῦν αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὡς μία “ἐξαίρεση”, ἀγνοοῦν ὅτι αὐτὴ ἡ βία ἦταν δομικὸ στοιχεῖο τοῦ συστήματος».

Η ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΤΩΝ ΑΛΜΟΑΔΩΝ

«Μὲ τὴν ἄνοδο τῶν Ἀλμοαδῶν, κάθε πρόσχημα ἀνοχῆς κατέρρευσε. Ἡ ἰδεολογία τους δὲν ἄφηνε χῶρο γιὰ “προστατευόμενους”. Ὁ Μαϊμονίδης, μία ἀπὸ τὶς κορυφαῖες διάνοιες τῆς ἑβραϊκῆς γραμματείας, ἀναγκάστηκε νὰ ὑποστεῖ τὴν ταπείνωση ἑνὸς προσχηματικοῦ ἐξισλαμισμοῦ γιὰ νὰ γλιτώσει τὸν θάνατο, πρὶν καταφέρει τελικὰ νὰ διαφύγει. Ὁ ἴδιος ἔγραφε στὴν “Ἐπιστολὴ πρὸς τὴν Ὑεμένη” ὅτι κανένα ἔθνος δὲν εἶχε ταπεινώσει καὶ μισήσει τοὺς Ἑβραίους τόσο ὅσο οἱ Ἰσμαηλίτες (Μουσουλμάνοι). Αὐτὴ ἡ μαρτυρία, ἀπὸ τὴν καρδιὰ τῆς ὑποτιθέμενης Χρυσῆς Ἐποχῆς, εἶναι ἡ πιὸ ἠχηρὴ διάψευση τῶν σημερινῶν ὡραιοποιήσεων».

ΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ

«Ἡ καθημερινότητα ἑνὸς Ἑβραίου στὴν Al-Andalus ἦταν ἕνας διαρκὴς ἀγῶνας γιὰ τὴν ἀποφυγή τῆς πρόκλησης. Ἀπαγορευόταν νὰ φέρουν ὅπλα, νὰ ἱππεύουν ἄλογα —ποὺ θεωροῦνταν εὐγενῆ ζῶα— καὶ συχνὰ ὑποχρεώνονταν νὰ περπατοῦν ξυπόλητοι ἢ μὲ εὐτελῆ ὑποδήματα. Οἱ συναγωγὲς δὲν ἔπρεπε μόνο νὰ εἶναι χαμηλότερες ἀπὸ τὰ τζαμιά, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴν ἔχουν κανέναν ἐξωτερικὸ διάκοσμο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ προσβάλει τὴν αἰσθητικὴ τῆς κυρίαρχης θρησκείας. Ἡ “ἀνοχὴ” ἐξαντλοῦνταν στὸ δικαίωμα νὰ ὑπάρχεις ἁπλῶς ὡς σκιὰ μέσα σὲ μία κοινωνία ποὺ σὲ θεωροῦσε “ἄπιστο”».

Η ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ

«Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἀναρωτηθοῦμε γιατί ἡ Δύση ἐπέλεξε νὰ ἀγκαλιάσει τὸν μύθο τῆς Al-Andalus. Ἡ ἀπάντηση βρίσκεται στὴν ἀνάγκη δημιουργίας ἑνὸς ἀντιπαραδείγματος πρὸς τὴ χριστιανικὴ Εὐρώπη. Κατασκευάζοντας μία φανταστικὴ ἰσλαμικὴ οὐτοπία, οἱ διανοούμενοι τοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ οἱ σύγχρονοι πολυπολιτισμικοὶ ἀκαδημαϊκοὶ μπόρεσαν νὰ ἀσκήσουν δριμεία κριτική στὶς δικές τους παραδόσεις. Ὅμως, αὐτὴ ἡ ἰδεολογικὴ χρήση τῆς ἱστορίας γίνεται εἰς βάρος τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς μνήμης τῶν θυμάτων τῆς πραγματικῆς Al-Andalus». (πηγή)

Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ καὶ θρησκευτικὴ καταπίεση, ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν Ἀνδαλουσιανὸ “παράδεισο” ἀποκαλύπτεται στὴν πλήρη της ἔκταση ἂν ἐξετάσουμε τὸ ὑπόβαθρο τοῦ πολιτισμοῦ της: Μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες παρερμηνεῖες τῆς Ἀνδαλουσιανῆς περιόδου εἶναι ἡ ἀπόδοση τῆς ἀρχιτεκτονικῆς καὶ ἐπιστημονικῆς ἀνθησης ἀποκλειστικὰ στὸν «ἰσλαμικὸ μεγαλοφυῆ νοῦ». Ἡ ἱστορικὴ πραγματικότητα, ὅμως, μαρτυρεῖ μία διαδικασία πολιτισμικοῦ παρασιτισμοῦ. Οἱ κατακτητὲς βρῆκαν στὴν Ἰβηρικὴ χερσόνησο ἕναν ὥριμο βησιγοτθικὸ πολιτισμό, μπολιασμένο μὲ τὶς ῥωμαϊκὲς παραδόσεις. Τὰ λαμπρὰ οἰκοδομήματα τῆς Κόρδοβας δὲν θὰ ὑπῆρχαν χωρὶς τὴν ἐργασία Χριστιανῶν τεχνιτῶν καὶ τὴ χρήση κιόνων καὶ ὑλικῶν ἀπὸ ἀρχαίους ναοὺς καὶ δημόσια κτίρια. Ἡ Al-Andalus δὲν ἔφερε τὸν πολιτισμὸ ἀπὸ τὴν ἔρημο· τὸν οἰκειοποιήθηκε ἀπὸ τοὺς ὑποδουλωμένους γηγενεῖς, μετατρέποντας τὴν ὑπάρχουσα γνώση σὲ ἰσλαμικὸ προπέτασμα.

Ἀκόμα καὶ ἡ φήμη τῆς Al-Andalus ὡς θεματοφύλακα τῆς κλασικῆς γνώσης εἶναι βαθιά προβληματική. Παράλληλα μὲ τὴν ἀντιγραφὴ κειμένων, ὑπῆρχε μία διαρκὴς καχυποψία πρὸς κάθε τι ποὺ θύμιζε «ἑλληνικὴ ἐπιστήμη» καὶ ξέφευγε ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια τοῦ Κορανίου. Ἡ τύχη τῆς μεγάλης βιβλιοθήκης τοῦ Al-Hakam II εἶναι ἐνδεικτική: ὁ διάδοχός του, Al-Mansur, προκειμένου νὰ κερδίσει τὴν εὔνοια τῶν φονταμενταλιστῶν οὐλεμάδων, διέταξε τὸ δημόσιο κάψιμο χιλιάδων τόμων φιλοσοφίας καὶ ἀστρονομίας. Ἡ «πνευματικὴ ἐλευθερία» ἦταν μία ἐύθραυστη παραχώρηση, ποὺ ἀνά πάσα στιγμὴ μποροῦσε νὰ θυσιαστεῖ στὸ βωμὸ τῆς θρησκευτικῆς ὀρθοδοξίας.

Ὡστόσο, ἡ πιὸ ἀποτρόπαιη πτυχή, τὴν ὁποία ἡ σύγχρονη ἱστοριογραφία ἀποφεύγει ἐπιμελῶς νὰ ἀγγίξει, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ οἰκονομία τοῦ «παραδείσου» στηριζόταν στὴν εὐρύτατη χρήση δούλων. Ἡ ἰσλαμικὴ Ἱσπανία ὑπῆρξε τὸ μεγαλύτερο κέντρο σωματεμπορίας τῆς μεσαιωνικῆς Εὐρώπης. Οἱ ἐτήσιες στρατιωτικὲς ἐπιδρομὲς (aceifas) στὰ χριστιανικὰ ἐδάφη δὲν εἶχαν μόνο ἐδαφικοὺς στόχους, ἀλλὰ ἀποσκοποῦσαν στὴν αἰχμαλωσία ἀνθρώπων.

Χιλιάδες γυναῖκες ἀπὸ τὸν Βορρᾶ σύρθηκαν στὰ παζάρια τῆς Κόρδοβας καὶ τῆς Σεβίλλης γιὰ νὰ στελεχώσουν τὰ χαρέμια τῶν ἐλίτ. Ἡ σεξουαλικὴ δουλεία δὲν ἦταν ἁπλῶς μία παράπλευρη ἀπώλεια, ἀλλὰ ἕνας θεσμοθετημένος πυλώνας τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, μὲ συγκεκριμένους νόμους ποὺ ὅριζαν τὴν κατοχὴ καὶ τὴν ἐκμετάλλευση τῶν «ἐρωτικῶν παλλακίδων». Παράλληλα, ὁ ἐυνουχισμὸς Χριστιανῶν αἰχμαλώτων γιὰ τὴν παραγωγὴ εὐνούχων ἦταν μία συνηθισμένη, ἂν καὶ βάρβαρη, πρακτική, ποὺ τροφοδοτοῦσε τὴ διοικητικὴ μηχανὴ τοῦ Χαλιφάτου.

Αὐτὴ ἡ κοινωνία, χτισμένη πάνω στὴν ὑποταγή, τὸν φόβο καὶ τὴν ἐμπορία ἀνθρώπων, ἀπέχει ἔτη φωτὸς ἀπὸ τὸ πολυπολιτισμικό εἴδωλο ποὺ προβάλλεται σήμερα. Ἡ ἀποδομή τοῦ μύθου τῆς Al-Andalus δὲν εἶναι μία θεωρητικὴ ἀσκηση, ἀλλὰ μία ἀναγκαία ἐπιστροφὴ στὰ ἱστορικὰ δεδομένα. Ἡ πραγματικὴ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ «παράδεισος» τῆς Ἀνδαλουσίας ἦταν στὴν πραγματικότητα μία σκοτεινὴ ἐποχὴ βίας καὶ καταπίεσης, ἡ ὁποία ἐπιβίωσε στὴ συλλογικὴ μνήμη μόνο μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιλεκτικὴ λήθη καὶ τὴν ἰδεολογικὴ διαστρέβλωση.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

 *   Al-Andalus: Ἡ χρήση τῆς λέξης Al-Andalus (Ἀλ-Ἄνταλους) ἀναφέρεται στὴν περιοχὴ τῆς Ἰβηρικῆς χερσονήσου ποὺ βρισκόταν ὑπὸ μουσουλμανικὴ κυριαρχία ἀπὸ τὸ 711 ἕως τὸ 1492. Στὸ πλαίσιο τοῦ ἄρθρου μας, εἶναι ὁ ὅρος ποὺ χρησιμοποιοῦμε γιὰ νὰ περιγράψουμε ὄχι ἁπλῶς μία γεωγραφικὴ ἔκταση, ἀλλὰ τὸ συγκεκριμένο θεοκρατικὸ καθεστὼς

 ...............

Τὸ ἄρθρο βασίστηκε στὸ ἐμβληματικὸ ἔργο τοῦ Darío Fernández-Morera, μὲ τίτλο «The Myth of the Andalusian Paradise: Muslims, Christians, and Jews under Islamic Rule in Medieval Spain» (Ὁ Μῦθος τοῦ Ἀνδαλουσιανοῦ Παραδείσου: Μουσουλμάνοι, Χριστιανοὶ καὶ Ἑβραῖοι ὑπὸ ἰσλαμικὴ κυριαρχία στὴ μεσαιωνικὴ Ἱσπανία), τὸ ὁποῖο ἐκδόθηκε τὸ 2016.

Ὁ Darío Fernández-Morera εἶναι ἀναπληρωτὴς καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο Northwestern, μὲ εἰδίκευση στὶς Ἱσπανικὲς καὶ Πορτογαλικὲς Σπουδές. Κατέχει διδακτορικὸ δίπλωμα ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο Harvard καὶ ἔχει διατελέσει μέλος τοῦ Συμβουλίου τοῦ National Endowment for the Humanities. Τὸ ἔργο του ἐπικεντρώνεται στὴν κριτικὴ ἐπανεξέταση τῆς μεσαιωνικῆς ἱστορίας καὶ τῶν πολιτισμικῶν συγκρούσεων στὴν Ἰβηρικὴ χερσόνησο. Παρόλο ποὺ τὸ βιβλίο του προκάλεσε θύελλα ἀντιδράσεων στοὺς ἀκαδημαϊκοὺς κύκλους ποὺ συντηροῦν τὸ ἀφήγημα τῆς «Convivencia», ὁ ἴδιος παραμένει ἐνεργὸς στὸν δημόσιο διάλογο, ὑπερασπιζόμενος τὴν ἱστορικὴ ἀκρίβεια ἔναντι τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας.

entaksis

Πως ζούσαν και πως ζουν οι χριστιανοί σε ένα μουσουλμανικό καθεστώς

Του Dr. Saleem Almahdy / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Οι πιο ισχυροί Χαλίφηδες που κυβέρνησαν το ισλαμικό έθνος μετά το θάνατο του Μωάμεθ, ήταν ο Αμπού Μπακρ και ο Ομάρ Ιμπν Αλ Χατάμπ, γνωστός ως ο ‘Δίκαιος Χαλίφης’.

Ο Μωάμεθ συνήθιζε να λέει, «Πάρτε ως παράδειγμα αυτούς που θα έρθουν μετά από μένα, τον Αμπού Μπακρ και τον Ομάρ (Ibn Timiyya, Vol. 28, σ. 651).

Ο Δίκαιος Χαλίφης υποστήριξε τα ακόλουθα, με την ευλογία του Μωάμεθ:

Ένας μουσουλμάνος δεν πρέπει να καταδικαστεί σε θάνατο επειδή αφαίρεσε τη ζωής ενός ατόμου της διαθήκης (Χριστιανός ή Εβραίος), ενός ελεύθερου ανθρώπου (ο οποίος δεν είναι Μουσουλμάνος), ή ενός σκλάβου.

Ο Ibn Timiyyia έγραψε: Τίποτα στο νόμο του Μωάμεθ δεν αναφέρει ότι το αίμα των απίστων είναι ίσο με το αίμα των Μουσουλμάνων, επειδή η πίστη είναι απαραίτητη για την ισότητα. Οι άνθρωποι της διαθήκης δεν πιστεύουν στο Μωάμεθ και το Ισλάμ, έτσι το αίμα τους δεν μπορεί να είναι ίσο. Αυτά είναι χαρακτηριστικά κείμενα που δείχνουν ότι ένας μουσουλμάνος δεν πρέπει τιμωρηθεί με θάνατο επειδή σκότωσε έναν από τους ανθρώπους της διαθήκης ή έναν άπιστο, αλλά ένας ελεύθερος Μουσουλμάνος πρέπει να θανατωθεί εάν αφαίρεσε τη ζωή ενός ελεύθερου μουσουλμάνου, ανεξαρτήτως της φυλής "(Τόμος 14, σ. 85).

* Οι Εκκλησίες δεν επιτρέπεται να κατασκευαστούν, να ανακαινιστούν, ή να ξανακτιστούν αν έχουν καταστραφεί.

Όπως αναφέρεται από τον Ibn Hazm και τον Ibn Timiyya, και επιβεβαιώνεται από όλους τους χρονικογράφους, όταν ο Ομάρ Ιμπν Αλ Χατάμπ υπέγραψε τη συνθήκη ειρήνης με τους Χριστιανούς της Συρίας, υπαγόρευσε ορισμένους όρους που πρέπει να τηρούνται από τους μουσουλμάνους κυβερνήτες σε όλες τις χριστιανικές χώρες που είχαν κατακτηθεί. Ένας από αυτούς τους όρους ήταν ότι οι Χριστιανοί απαγορευόταν να χτίσουν ένα μοναστήρι, και να ανοικοδομήσουν αυτά που καταστράφηκαν, ακόμα και το κελί ενός μοναχού (Ibn Hazm, τόμ. 4. Μέρος 7, p.346).

Η συνθήκη ειρήνης απαιτούσε, επίσης, οι Χριστιανοί να δίνουν την θέση τους σε μουσουλμάνους που ήθελαν να καθίσουν και να τους απαγορεύονται τα ακόλουθα:

* Να παρεμποδίζουν κάθε Μουσουλμάνο από την διαμονή του στις εκκλησίες τους για τρεις ημέρες κατά τις οποίες θα τους προσφέρουν φαγητό και θα υπηρετούν τους μουσουλμάνους.

* Να μοιάζουν στους μουσουλμάνους σε τίποτα, όπως στο ένδυμα, τις τιάρες τους, τα τουρμπάνια, τα παπούτσια, ή στον χωρισμό των μαλλιών τους.

* Να καβαλάνε ένα γάιδαρο με σέλα (Ένας γάιδαρος με σέλα είναι πιο άνετος στην οδήγηση, και μοιάζει με ένα είδος πλούτου και σεβασμού στη Μέση Ανατολή).

* Να εμφανίζουν οποιαδήποτε θρησκευτικά τους βιβλία στους δρόμους, όπου ζουν μουσουλμάνοι.

* Να θάβουν τους νεκρούς τους δίπλα τους μουσουλμάνους.

* Να διαβάζουν δυνατά στις εκκλησίες τους.

* Να καταλαμβάνουν οποιαδήποτε θέση στην οποία θα έχουν οποιαδήποτε εξουσία σε ένα μουσουλμάνο.

Αφού ο Ομάρ Ιμπν Αλ Khattab παρουσίασε αυτούς τους όρους στους Χριστιανούς, τους είπε ξεκάθαρα: «Αν κάποιος Χριστιανός παραβιάσει οποιονδήποτε από αυτούς τους όρους, θα είναι επιτρεπτό να θανατωθεί» (Ibn Timiyya, Τόμος 28, σελ. 654.)..

Στον Ibn Timiyya, ένα μουσουλμάνο σεΐχη και Μουφτή (δικαστής) των Μουσουλμάνων, κάποτε του έκαναν την εξής ερώτηση. Ένας Χριστιανός ιερέας ζει σε ένα σπίτι δίπλα σε μια τοποθεσία στην οποία υπάρχει μια ερειπωμένη εκκλησία χωρίς στέγη. Ο ιερέας αγόρασε το μέρος και ανακαίνισε την Εκκλησία, έτσι θα μπορούσε να συγκεντρώσει ανθρώπους για να προσεύχονται. Επιτρέπεται να το πράξει αυτό;

Ο Ιμπν Timiyya απάντησε ότι δεν έχει το δικαίωμα να το πράξει γιατί οι μουσουλμάνοι είχαν κατακτήσει αυτές τις περιοχές με τη βία και κατείχαν τις εκκλησίες, και, σύμφωνα με τους μουσουλμάνους μελετητές, είναι επιτρεπτό να τις καταστρέψουν. Ως εκ τούτου, όλοι όσοι βοήθησαν τον ιερέα πρέπει να τιμωρηθούν, και το αίμα τους θα πρέπει να χυθεί και οι ιδιοκτησίες τους να κατασχεθούν, επειδή παραβίασαν τους όρους που επιβλήθηκαν στους χριστιανούς (Ibn Timiyya, Vol. 28, σ. 648).

Στην Αίγυπτο, οι Χριστιανοί πρέπει να έχουν υπογεγραμμένη άδεια από τον Πρόεδρο της Αιγύπτου για να είναι σε θέση να οικοδομήσουν μια νέα εκκλησία. Αυτό οφείλεται σε έναν κανόνα που έχει τη δύναμη του νόμου στην Αίγυπτο και είναι γνωστός σε όλους τους Αιγυπτίους. Αν οι Χριστιανοί πρέπει να ανακαινίσουν ή να αναδιαμορφώσουν μια εκκλησία, θα πρέπει να έχουν άδεια από τον αξιωματικό της μυστικής αστυνομίας. Στην τελευταία μου επίσκεψη στην Αίγυπτο, επισκέφθηκα μια εκκλησία σε ένα πολύ φτωχό χωριό, όπου ένας αστυνομικός διέταξε τους στρατιώτες του να ισοπεδώσουν τα δύο μπάνια στην εκκλησία.

Ο πάστορας είχε ανακαινίσει ένα από τα μπάνια χωρίς την άδειά του, γνωρίζοντας ότι η εν λόγω άδεια δεν θα χορηγείτο ποτέ.

* Μη μουσουλμάνοι δεν επιτρέπεται να καταθέσουν για οποιοδήποτε ζήτημα στο δικαστήριο.

* Υπάρχουν ορισμένα επαγγέλματα που οι μη – μουσουλμάνοι δεν μπορούν να έχουν.

Στο Vol. 28, σελ.644, ο Ιμπν Timiyya διηγήθηκε την εξής περίπτωση: "Ο Χαλίντ Ιμπν Ουαλίντ (ο διάσημος πολεμιστής κυβερνήτης ο οποίος κατέκτησε πολλές χώρες για τους μουσουλμάνους) έγραψε στον IbnAl Khattab λέγοντας: «Στη Συρία υπάρχει ένας Χριστιανός γραμματέας ο οποίος έχει αναλάβει τα λογιστικά των φόρων». Ο Umar έγραψε: «Μην τον χρησιμοποιείτε» - Ο Khalid απάντησε, «Είναι απαραίτητος και αν δεν τον βάλουμε υπεύθυνο, το ταμείο θα χαθεί". Ο Ομάρ απάντησε και πάλι «Μην τον χρησιμοποιείτε».

Ο Ibn Hazm είπε, "Κανείς παρά μόνο ένας ώριμος, λογικός μουσουλμάνος θα πρέπει να αναλάβει το αξίωμα του δικαστή" (Τόμος 6, Μέρος 9, σελ.. 363). Ο Ομάρ Ιμπν Αλ Khattab είπε, «Κανείς από αυτούς [Χριστιανούς] δεν πρέπει να κατέχει θέση στην οποία μπορεί να έχει ισχύ πάνω από ένα μουσουλμάνο."

Ο Αιγύπτιος χειρουργός Δρ Μαγκντί Γιακούμπ (Magdi Yacoub) δήλωσε σε ραδιοφωνική εκπομπή ότι έπρεπε να φύγει από την Αίγυπτο, διότι, ως χριστιανός, δεν του επέτρεψαν να σπουδάσει γυναικολογία στα πανεπιστήμια εκεί. (βλ. και ΕΔΩ). Οι Μουσουλμάνοι αρνούνται σε χριστιανούς γυναικολόγους να εξετάσουν τις γυναίκες τους.

* Αν ένας μουσουλμάνος ασπαστεί τον Χριστιανισμό, έχει τριάντα ημέρες για να αλλάξει γνώμη και να επιστρέψει στο Ισλάμ. Διαφορετικά, θα μπορούσε να σκοτωθεί από κάθε Μουσουλμάνο χωρίς ποινή για τον δολοφόνο.

* Στη Σαουδική Αραβία, δεν μπορούν να ταξιδέψουν χριστιανοί κοντά ή μέσα από τη Μέκκα, την ιερή πόλη των μουσουλμάνων, προκειμένου να μην «μολύνουν» την πόλη.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή : "A Look Behind the Veil," του Αιγύπτιου χριστιανού πάστορα και μελετητή Dr. Saleem Almahdy, ‘The Voice of the Martyrs’, Φεβρουάριος 1998. Ο Dr. Saleem Almahdy γεννήθηκε και μεγάλωσε ως μουσουλμάνος πριν μεταστραφεί στον χριστιανισμό.

Ο λαός του Ιράν επαναστατεί στο ισλαμικό καθεστώς, δείχνοντας το δρόμο στη Δύση.

Αριστεροί και φεμινίστριες, σιωπούν. Δεν πληρώθηκαν άλλωστε… Και χωρίς χαρτζιλίκι δεν υπάρχουν πορείες και δακρύβρεχτα συνθήματα.

Όταν η φράση "Παίζει με τη φωτιά" γίνεται εικόνα...

 

Βίντεο που δείχνουν Ιρανές γυναίκες να ανάβουν τσιγάρο και να καίνε φωτογραφίες του ανώτατου ηγέτη της χώρας, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, κυκλοφορούν μαζικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποτυπώνοντας την αυξανόμενη οργή στο εσωτερικό της χώρας.

Η πράξη αυτή έχει μετατραπεί σε ισχυρό σύμβολο αντίστασης, καθώς στο Ιράν το κάψιμο εικόνας του ανώτατου ηγέτη θεωρείται σοβαρό ποινικό αδίκημα. Παράλληλα, το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους από γυναίκες αντιμετωπίζεται εδώ και δεκαετίες με αυστηρούς κοινωνικούς και θρησκευτικούς περιορισμούς.

Συνδυάζοντας τα δύο αυτά ταμπού, οι γυναίκες που εμφανίζονται στα βίντεο αμφισβητούν ανοιχτά τόσο την πολιτική εξουσία όσο και τον ασφυκτικό έλεγχο που ασκείται στη γυναικεία ζωή, συμπεριλαμβανομένων των υποχρεωτικών νόμων για τη μαντίλα.

Η Laila Cunningham ισοπεδώνει τον επικίνδυνο ισλαμιστή δήμαρχο του Λονδίνου

Η Laila Cunningham ισοπεδώνει τον επικίνδυνο ισλαμιστή δήμαρχο του Λονδίνου. Εξαιρετική. pic.twitter.com/eKvSgSkbEJ

— olympiaGR (@olympiada) January 8, 2026

Η Ayaan Hirsi Ali εκφωνεί μια ανατριχιαστική προειδοποίηση: Από την εργαλειοποίηση της «θυματοποίησης» (θυμηθείτε την προπαγάνδα περί «ισλαμοφοβίας») μέχρι τη χρηματοδότηση δικτύων που υποστηρίζονται από το Κατάρ και την Τουρκία,

Οι ισλαμιστές διεξάγουν έναν πόλεμο που η Δύση αρνείται να δει…

«Υποτιμήσαμε τους Ισλαμιστές»: Η αποκάλυψη του ρόλου της Τουρκίας και του Κατάρ στο σχέδιο άλωσης της ανθρωπότητας.
⁠
Η Ayaan Hirsi Ali εκφωνεί μια ανατριχιαστική προειδοποίηση: Από την εργαλειοποίηση της «θυματοποίησης» (θυμηθείτε την προπαγάνδα περί «ισλαμοφοβίας») μέχρι τη… pic.twitter.com/vCjgRJMxsm

— olympiaGR (@olympiada) January 6, 2026

Θεωρία συνομωσίας 😅

Εξαιρετικά σκληρά λόγια από την Kemi Badenock σήμερα στο Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου

 Εξαιρετικά σκληρά λόγια από την Kemi Badenock σήμερα στο Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Ευτυχώς, βρέθηκε μια γυναίκα Αφρικανικής καταγωγής να πει αυτά που τα εξαγορασμένα από το Κατάρ ξανθά αγόρια δεν τολμούν να αρθρώσουν…

Εξαιρετικά σκληρά λόγια από την Kemi Badenock σήμερα στο Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ευτυχώς, βρέθηκε μια γυναίκα Αφρικανικής καταγωγής να πει αυτά που τα εξαγορασμένα από το Κατάρ ξανθά αγόρια δεν τολμούν να αρθρώσουν… pic.twitter.com/4Q2wt0JqGj

— olympiaGR (@olympiada) December 17, 2025

Δηλαδή, οι ισλαμοκανιβαλοι για άλλη μια φορά δολοφονούν αθώους, ολόκληρες οικογένειες, αλλά οι διεφθαρμένοι, εκμαυλισμένοι από το Κατάρ πολιτικοί, ξιφομαχούν με φαντάσματα!

Το ερπετό της Αυστραλίας προκαλεί την υφήλιο μετά την τρομοκρατική επίθεση!

 

Δεν λεει κουβέντα για την ισλαμική τρομοκρατία που αιματοκύλισε αθώους στην Αυστραλία, αλλά προειδοποιεί για τον κίνδυνο «ακροδεξιάς τρομοκρατίας»!!

Το ερπετό της Αυστραλίας προκαλεί την υφήλιο μετά την τρομοκρατική επίθεση!

Δεν λεει κουβέντα για την ισλαμική τρομοκρατία που αιματοκύλισε αθώους στην Αυστραλία, αλλά προειδοποιεί για τον κίνδυνο «ακροδεξιάς τρομοκρατίας»!!

Δηλαδή, οι ισλαμοκανιβαλοι για άλλη μια φορά… pic.twitter.com/Y9XjfFQKSj

— olympiaGR (@olympiada) December 15, 2025

Τα είπε έξω από τα δόντια! Αμερικανός γερουσιαστής υποστήριξε δημόσια πως ο τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα γίνει με το Ισλάμ

«Το Ισλάμ δεν αποτελεί φυλή, αλλά πολιτική ιδεολογία και αίρεση»

«Αν δεν ανακοπεί αυτή η ισλαμική κατάληψη, η χώρα κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα Ενωμένο Χαλιφάτο της Αμερικής».

  

Με αυτή τη φράση, ο γερουσιαστής Τόμι Τάμπερβιλ άνοιξε μια ομιλία που ήδη χαρακτηρίζεται από πολλούς ως μία από τις πιο αδιάλλακτες παρεμβάσεις στη σύγχρονη πολιτική ιστορία των ΗΠΑ.

Στο ίδιο πλαίσιο, υποστήριξε ότι «δεν πρόκειται για τυχαία εξέλιξη, αλλά για μέρος μιας παγκοσμιοποιητικής ατζέντας του λεγόμενου Βαθέως Κράτους, η οποία – κατά τον ίδιο – επιδιώκει την αποδόμηση της χώρας μέσω της μαζικής ισλαμικής μετανάστευσης».

Η ιδεολογική διάσταση της κριτικής

Ο γερουσιαστής προχώρησε ακόμη περισσότερο, διαχωρίζοντας ρητά τη θρησκεία από την πολιτική, δηλώνοντας ότι «το Ισλάμ δεν αποτελεί φυλή, αλλά πολιτική ιδεολογία και αίρεση». Η τοποθέτηση αυτή αποτέλεσε κεντρικό άξονα της επιχειρηματολογίας του, με στόχο να αποσαφηνίσει ότι η κριτική του δεν αφορά φυλετικά χαρακτηριστικά αλλά ιδεολογικές πρακτικές.

Καταγγελίες για βία και αποτυχίες πολιτικής

Στην ομιλία του, ο Τάμπερβιλ αναφέρθηκε εκτενώς στη βία των τζιχαντιστών, στις αποτυχίες της πολιτικής μαζικής μετανάστευσης, καθώς και σε δίκτυα απάτης με επίκεντρο τη Σομαλία, τα οποία λειτούργησαν ανενόχλητα με την ανοχή της πολιτικής ελίτ.

Υπενθύμισε ότι επί χρόνια όσοι προειδοποιούσαν για τέτοιους κινδύνους χαρακτηρίζονταν «ρατσιστές» ή «ισλαμοφοβικοί», παρά το γεγονός ότι, όπως είπε, τα σημάδια ήταν εμφανή.

Συγκεκριμένα περιστατικά και πολιτικές ευθύνες

Ο γερουσιαστής επικαλέστηκε πρόσφατο περιστατικό, σημειώνοντας ότι «ένας διαταραγμένος τζιχαντιστής πυροβόλησε δύο μέλη της Εθνοφρουράς σε απόσταση αναπνοής από τον Λευκό Οίκο». Παράλληλα, έκανε λόγο για το σομαλικό δίκτυο απάτης στη Μινεσότα, το οποίο αφαίρεσε δισεκατομμύρια δολάρια από τους φορολογούμενους, με τα χρήματα να καταλήγουν στο εξωτερικό.

Στο στόχαστρο μπήκαν και πολιτικοί παράγοντες, όπως ο Τιμ Βαλζ και η Ιλχάν Ομάρ, τους οποίους κατηγόρησε ότι «έκαναν τα στραβά μάτια» όσο τα φαινόμενα αυτά εξελίσσονταν.

Εθνική ασφάλεια και αξίες

Κατά τον Τάμπερβιλ, η μαζική και ανεξέλεγκτη μετανάστευση έχει οδηγήσει σε άμεσες απειλές για την εθνική ασφάλεια, ακόμη και σε τοπικό επίπεδο. Υποστήριξε επίσης ότι η ισλαμική υπεροχή, όταν απορρίπτει την αφομοίωση και επιδιώκει την κυριαρχία, είναι ασύμβατη με τις αμερικανικές αξίες.

Ένα μήνυμα χωρίς περιστροφές

Το μήνυμα του γερουσιαστή συνοψίστηκε σε μια φράση: «Όσοι έρχονται για να παραβιάσουν τους νόμους μας, να εξαπατήσουν την κυβέρνησή μας ή να υπονομεύσουν τον τρόπο ζωής μας, δεν είναι ευπρόσδεκτοι».

Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, όπως υποστηρίζουν οι υποστηρικτές του, ένας εν ενεργεία γερουσιαστής κατονόμασε την απειλή χωρίς ευφημισμούς και ζήτησε άμεση δράση, προειδοποιώντας ότι διαφορετικά οι Ηνωμένες Πολιτείες κινδυνεύουν να ακολουθήσουν την πορεία της Ευρώπης: καταβεβλημένες, αποσταθεροποιημένες και σε διαρκή αγώνα για την πολιτιστική τους επιβίωση.

Ο Αμερικανός γερουσιαστής @SenTuberville συμφωνεί με τον ΓΓ του ΝΑΤΟ ότι ο Τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έρχεται καλπάζοντας. Έχει όμως τελείως διαφορετική άποψη για το ποιος θα είναι ο εχθρός και το δηλώνει ξεκάθαρα: pic.twitter.com/xeSPmYCSOh

— olympiaGR (@olympiada) December 12, 2025

Ξάφνιασε πάλι ο Αμερικανός υπουργος των εξωτερικών Ρούμπιο με την δήλωση του που λέει ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας είναι το ριζοσπαστικό Ισλάμ

 

Δηλαδή αναγνωρίζει τη επικινδυνότητα από την οποία υποφέρουν οι λαοί που τους ανέχονται μέσα στις κοινωνίες τους παρόλο που διαπράττουν ΤΑ κακουργήματα, καταχρώμενοι θρασύτατα την φιλοξενία, εκτίουν ποινές πολιτισμένων και όχι αυτές που τους αξίζουν. Αυτές δηλαδή που δικαζόμενοι θα τιμωρούνταν στις χώρες προέλευσης των.

Είναι κι αυτό όμως κάτι που πρέπει να το σταθμίσουν τα δίκαια της Ευρώπης. Απέλαση τυλιγμένοι με το χαρτί περιγραφής του τι διέπραξαν για να δικαστούν εκεί που γεννήθηκαν.

Και επειδή αυτά δεν πρόκειται ποτέ να συμβούν τότε αλίμονο στους μετά απο εμάς. Το μόνο που θα μας σώσει είναι η αντίστροφη αφομοίωση μας με δικαιοσύνη ριζοσπαστικού Ισλάμ. Αν αυτό λέγεται σωτηρία, να που όμως όλο και ζυγώνουμε.

«Ισλαμοφοβία»: Ο προπαγανδιστικός όρος που επέβαλλε ο νεο-οθωμανισμός με τα λεφτά του Κατάρ.

 

Η  Τουρκία ήταν κάποτε χριστιανική (η Βυζαντινή Αυτοκρατορία) και σήμερα είναι περίπου 99% μουσουλμανική. 

 Η Αίγυπτος ήταν κάποτε χριστιανική και σήμερα είναι περίπου 95% μουσουλμανική.

 Η Συρία ήταν κάποτε χριστιανική και σήμερα είναι περίπου 87% μουσουλμανική. 

Η Ιορδανία ήταν κάποτε χριστιανική και σήμερα είναι περίπου 97% μουσουλμανική. 

Το Ιράκ ήταν κάποτε χριστιανικό (το λίκνο του ασσυριακού χριστιανισμού) και σήμερα είναι περίπου 97% μουσουλμανική. 

Η Αλγερία ήταν κάποτε χριστιανική και σήμερα είναι περίπου 99% μουσουλμανική.

 Η Τυνησία ήταν κάποτε χριστιανική και σήμερα είναι περίπου 99% μουσουλμανική. 

 Το Μαρόκο ήταν κάποτε χριστιανικό και σήμερα είναι περίπου 99% μουσουλμανικό. 

 Η Λιβύη ήταν κάποτε χριστιανική και σήμερα είναι περίπου 97% μουσουλμανική. 

Το Σουδάν (ο βορράς) ήταν κάποτε χριστιανικό (βασίλεια της Νούβης) και σήμερα είναι περίπου 97% μουσουλμανικό. 

 Το να αντιστέκεσαι στην εισβολή του δαιμονικού  Ισλάμ, δεν είναι ισλαμοφοβία, αλλά ένστικτο επιβίωσης.