Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2020

Επιστολή του Ντίνου Χριστιανόπουλου στο θεολογικό περιοδικό “Σύναξη”

 

«Αγαπητοί φίλοι της Σύναξης, 
 Σας ευχαριστώ που μου στείλατε το ερωτηματολόγιό σας θεωρώντας με χριστιανό. 

Είναι αλήθεια ότι παλαιότερα δεν πίστευα ότι μπορούσα να λέγομαι χριστιανός, εφόσον «πίστις άνευ έργων νεκρά εστί». 

Για να μην σκανδαλίζω όμως τους φίλους με τέτοιες ακρότητες, δέχτηκα να λέω ότι κινούμαι στα περίχωρα του χριστιανισμού. 

Το πιο σωστό θα ήταν να παραδεχτώ ότι οι χριστιανικές εμπειρίες της νεότητός μου με στηρίζουν ακόμη και σήμερα και με ανανεώνουν πνευματικά. Αυτά σαν πρόλογος σε μια σημαντική διαπίστωση: Φαίνεται ότι είμαι από τους παλαιότερους ποιητές, που επιμένουν να βλέπουν την ποίηση σαν εξομολόγηση. Είναι κι αυτό ένα κατάλοιπο από τη θητεία μου στα κατηχητικά. 

Από πολύ νωρίς κατάλαβα και εφάρμοσα το ότι η εξομολόγηση μας ελαφρώνει από αυτό που μας βαραίνει και ότι αυτό ακριβώς ισχύει (ή θα έπρεπε να ισχύει)και στην ποίηση. 

Φυσικά, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά, τουλάχιστον για μένα.
 Πρώτα – πρώτα, η σωστή εξομολόγηση προϋποθέτει τη μετάνοια και συνακόλουθα την αλλαγή του τρόπου ζωής, ενώ εγώ δυστυχώς νομίζω ότι παραμένω αμετανόητος. Και όπως λέω σε ένα ποίημά μου, «ούτε να πεθάνω θέλω, ούτε και να γιατρευτώ, / θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου». 
Έτσι λοιπόν η εξομολόγησή μου μοιάζει με την πρόκληση. 

Ξέρω βέβαια το γιατί: η στέρηση εύκολα μετατρέπεται σε επιθετικότητα.
 Ίσως γι’ αυτό μερικοί με θεωρούν αιρετικό. 
Πάντως, παρά τα αρνητικά μου στοιχεία, νομίζω ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά βγαίνω αρκετά ωφελημένος. 

Πρώτα-πρώτα, έχοντας εξομολογηθεί δημοσία τα πάντα, και μάλιστα από 19 χρονώ, (στην πρώτη μου ποιητική συλλογή Εποχή των ισχνών αγελάδων, πού εξαιτίας της διώχτηκα από τη χριστιανική κίνηση), ανακουφίστηκα. Έβραζε τόσο πολύ το καζάνι μέσα μου, που αν δεν άνοιγα το καπάκι, σίγουρα δεν θα απέφευγα την έκρηξη. Κι ενώ όλοι μου έλεγαν «με τέτοια μυαλά, φουκαρά μου, θα φας το κεφάλι σου», εγώ ένιωθα ήρεμος: τα είπα όλα και γλύτωσα απ’ το βάρος την ψυχή μου, τα ξέρασα όλα και γλύτωσα τουλάχιστον το χαλασμένο μου στομάχι. 

Και σε κάτι άλλο με ωφέλησε η εξομολόγησή μου: με βοήθησε να μην κρύψω τις ομοφυλικές μου τάσεις.
 Όσο και αν την ομοφυλοφιλία μας την παρουσίαζαν σαν πανούκλα, καταλάβαινα πως κάτι έπρεπε να κάνω για να στηρίξω τον εαυτό μου. Δεν ήταν δυνατό να παίζω το κρυφτούλι, ούτε μπορούσα να δεχτώ την αδικαιολόγητα άτεγκτη καταδίκη της εκκλησίας. 
Με παρηγορούσε πολύ η αγάπη του Χριστού για τους τελώνες και τις πόρνες, αλλά και η ιδέα πως όσο λιγότερο έκρυβα τη διαστροφή μου, τόσο πιο τίμια θα μπορούσα να την αντιμετωπίσω. Προπάντων, έπρεπε να παραδεχτώ το πάθος μου – την άκρα ταπείνωσή μου. Νομίζω λοιπόν ότι σ’ αυτό η χριστιανική μου παιδεία και το ένστικτό μου με βοήθησαν. 

Τέλος, μέσα στο ίδιο κλίμα διαμορφώθηκε και η θεματική μου.

 Δε χρειάστηκε να αναζητήσω θέματα: τα είχα μέσα μου, βασίζονταν στον αγώνα και στην αγωνία μου.
 Όχι λοιπόν ηλιοβασιλέματα και τριαντάφυλλα, ούτε εμπνεύσεις επάνω σε λύσεις δοσμένες από τη θρησκεία και την ηθική, αλλά μια ταμπέλα με μεγάλα γράμματα: Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΜΟΥ ΕΣΤΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ. Γι’ αυτό λοιπόν, όλα μου τα ποιήματα, μετά το 1952, αποτελούν μια συνεχόμενη εξομολόγηση παθών και παθημάτων, που όσο ατελής και να είναι, είναι τουλάχιστον τίμια και ντόμπρα. Και όσοι βιάζονται να σκανδαλιστούν, ας μην ξεχνούν ποιοι είναι εκείνοι που «προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού». 
Με αγάπη. 
Θεσσαλονίκη, 16.4.99».

 [Περιοδικό «Σύναξη» 70 (1999), σσ. 80-82].

15 σχόλια:

δον κιx ο τις είπε...

Εξομολογούμαι...

και το ξανακάνω...

και πάλι απο την αρχή...

...

και είμαι... λέει
και τίμιος...
και ειλικρινής...
και χριστιανός...
και μάγκας...

...ουάαου...

Θυμίστε μου, ποιοί
απο τους αμαρτωλούς
της Γραφής...
σώθηκαν

συνεχίζοντας ν'
αμαρτάνουν...

γιατί μου είναι αδύνατον
να θυμηθώ έστω κι έναν.

Ότι το συγκεκριμένο πάθος
χτυπά περήφανες ψυχές και
δύσκολα μετανιώνουν οι
φέροντες -περήφανα- το... κουσούρι...

τάχει πεί αναλυτικά ο
π. Κωνσταντίνος
Στρατηγόπουλος,
που έχοντας βοηθήσει
στρατιές ναρκομανών,
που τσακισμένοι και μετανιωμένοι πρόστρεχαν στο πετραχείλι του,

αντιθέτως για κάποιους
άλλους...είχε...
"θαυμάσει" το πόσο δένονταν χειροπόδαρα οι ταλαίπωροι με το πάθος τους...περήφανοι φούλ και
αδυνατώντας να ...
ξεκολλήσουν...

(κάτι σαν την κατάθλιψη;)

αλλα ...δυστυχώς, μετάνοια γιόκ...

Ποιός ξέρει τι αμαρτίες
κουβαλάνε οι ταλαίπωροι
και ειδικά τώρα που είναι και της μόδας και
λειτουργεί και ως
κοινωνικό ασανσέρ...

...π α ν δ η μ ί α...

(κιναιδισμού
και
δουλέματος
...
δύο σ'ένα!)

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ είπε...

χαμήλωσε την γλώσσα φίλε ....«Συ τις ει ο κρίνων αλλότριον οικέτην;» (Ρωμ. 14,4)

Ανώνυμος είπε...

Καλό είναι να μην θαυμάζουμε τους όντως ευφυείς συνανθρώπους μας που πέρασαν από αυτή την ζωή. πχ Καζαντζακη, Χριστιανόπουλο κλπ
Οι υπερήφανοι και αμετανόητοι όσο κι εάν άφησαν εντυπωσιακά κείμενα σε τι θα μας βοηθήσουν;

δον κιx ο τις είπε...

Ο μακαρίτης είναι στα
χέρια του Θεού
κι εύχομαι ο Θεός να τον
αναπαύσει.

Τα χαρτιά του όμως, έχουν
δημόσια παρουσία και
λιβανιζόμενα καθημερνά δημοσίως από πικοίλους
τυμπανιστάς
σαλπιγγτάς
και καραμουζοφόρους
-όχι στην σεβαστή σας
παράγκα...αλλ'αλούθε...-

ωστε νά
δημιουργείται ένας
κουρνιαχτός εν απουσία μεν τού μακαρίτη,

αλλά της ψυχής του περιφερομένης και
ταλαιπωρουμένης επί
σαρακονθήμερον

και του ονοματός του
περιφερομένου ανοήτως
από δημοσιογραφούντες
ώς λάβαρο... φιλανομίας
και... λεβέντικης... και καλά...φιλαμαρτησίας...

αλλοίμονο,

αν ίσως ο άνθρωπος
είχε μετανοήσει
όπως κάποτε ο Τσαρούχης
που πέρασε τις τελευταιες
πασχαλιές τις ζωής του
στ'Αγιονόρος

εγώ μεν δεν μπορώ να το
γνωρίζω, αλλά το ο,τι
ο γάμος γίνεται συχνά
μιά συνεχής πορνεία όπως
και ο Μόρφου επ'εσχάτων ανέφερε αλλά και ο π.Κωνσταντινος παλιότερα
(αλλά μήπως κι ο Σεφέρης
δεν λέει για τις...
"πολεις μας που κατήντησαν πορνεία";)

αυτό λοιπόν δεν εξαγνίζει την
...πχιότερη(!) χυδαιότητα
ούτε την κάνει ηπιότερη
και λιγότερο σιχαμερή.

Το θέμα μας τελικά είναι
που καταντησαμε νά συχαινόμαστε μονάχα την
κορυφή της ρυπαρότητας
δικαιολογώντας ό λ α
τα άλλα...




Ανώνυμος είπε...

Ο άνθρωπος αυτός είχε απόλυτη γνώση της αμαρτωλότητάς του. Αν μη τι άλλο, αντιλαμβανόταν πως οι πράξεις του απείχαν κατά πολύ από τη θεωρία του χριστιανισμού, όμως ακόμα κι έτσι, δεν θέλει να παρεκκλίνει κι άλλο από την Πίστη αυτή γι, αυτό και παραμένει στα "περίχωρα", όπως λέει, για να μην σκανδαλίζει.
Τον βαραίνει η όλη του κατάσταση, αντιλαμβάνεται το πάθος του και κατανοεί πως πρόκειται για διαστροφή! Το πάθος του τον ταπεινώνει, όπως αναφέρει και δε φαίνεται να νιώθει περήφανος γι' αυτό. Νιώθει πως η εκκλησία είναι αμείλικτη μαζί του και ζητά παρηγοριά στην αγάπη του Χριστού. Αναφέρει δε πως η χριστιανική του παιδεία τον βοήθησε. Γνωρίζει τη δύναμη του πάθους του και συνεχώς πέφτει ξανά και ξανά διαπιστώνοντας οικτρά πως τίποτα δεν αλλάζει.. Παλεύει με το πάθος του και το δηλώνει δημόσια..
Αναρωτιέμαι ποιος από μας θα μπορούσε δημόσια να απαλλαγεί από τον εγωισμό του και να παραδεχτεί τα ελαττώματά του, τις ιδιοτροπίες του, τις κακίες του, τη συναισθηματική του αναπηρία, την κατάκριση, την αλαζονεία..
Αναρωτιέμαι ποιος από μας δεν αμαρτάνει την ίδια κιόλας μέρα της εξομολόγησής του..
Αναρωτιέμαι ποιος από μας δεν έχει σκανδαλίσει τους άλλους με τον άλφα ή βήτα τρόπο..
Αναρωτιέμαι μήπως τελικά, περήφανοι κι αμετανόητοι είμαστε εμείς μέσα στην περηφάνια της ταπείνωσής μας..
Τελικά, για τη σωτηρία μας μτρά η γνωμη του κοινού ή η γνώμη του Κριτή?
Αναρωτιέμαι ποιος από μας έχει εξασφαλίσει εισιτήριο για τη σωτηρία του, να μου πει από πού το πήρε να τρέξω να πάρω κι εγώ..

Ανώνυμος είπε...

Λυπαμαι που προβαλλονται τετοια " προτυπα "...εκεινος ως προσωπο βρισκεται τωρα ενωπιον του Θεου, εμεις ομως τις πραξεις του και τους λογους του ως εφαρματους δεν τα θαυμαζουμε...

ILIAS είπε...

Πριν κάποια χρόνια βρισκόμουν στην παραλία και συζητώντας με έναν κύριο μεγάλης ηλικίας έκανα ένα αρνητικό σχόλιο για τους ομοφυλόφυλους. Η απάντησή του δεν βγήκε ποτέ από το μυαλό μου. "Μην είσαι τόσο αυστηρός. Κανένας καρκινοπαθής δεν θέλει να έχει καρκίνο, μα αυτός είναι εκεί να τον βασανίζει...¨Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα την τραγικότητα αυτών των ανθρώπων. Φυσικά δεν μιλώ για εκείνους που το πάθος τους το έκαναν παντιέρα και το διαφημιζουν περήφανοι για αυτό. Ο Χριστιανόπουλος δε θεωρώ πως ανήκει στους τελευταίους. Μιλάει για την διαστροφή του, για την αμαρτία του, συγκαταλέγει τον εαυτό του στις πόρνες και τους τελώνες, ζητά να βγουν τα ποιήματά του
από τα σχολικά βιβλία γιατί είναι ανήθικα. Ας αφήσουμε λοιπόν την κρίση στον δικαιοκρίτη Κύριό μας και εμείς ας ανάψουμε κανένα κεράκι για αυτήν την ψυχούλα πού δεν ξέρουμε τον αγώνα και τις αγωνίες της.

Ανώνυμος είπε...

Θυμάμαι κάπου ο Ντοστογιέφσκι βάζει έναν αντιήρωά του να λέει ότι ένιωθε βέβαιος ότι αποβράσματα σαν και τον ίδιο θα τα έσωζε ο Χριστός απλώς και μόνο επειδή έχουν συναίσθηση ότι είναι αποβράσματα που δεν αξίζουν τη σωτηρία.
Κάποιοι πο@#&ηδες έχουν πολλά να διδάξουν στους "άντρες".

δον κιx ο τις είπε...

Φλούφληδες και ψευτόμαγκες
ο "νέος"
"ελληνισμός",

στη μεταπολεμική
α π ό λ υ τ η
κ α τ ρ α κ ύ λ α του

στην κ ο ρ ύ φ ω σ η
της α π ο σ τ α σ ί α ς του

έπιασε πάτο!

...

Και συνεχίζουμε...
Τυφλοί, έρμαια τάχα
κάποιας ειμαρμένης,
που την ασπαζόμαστε
και την καταφιλούμε...

ρε μήπως τελικά οι λαοί
έχουμε την κανονικότητα
που φτιάξαμε με τα χεράκια μας,
πάνω στά σχέδια των
σκοτασμένων υπόγειων
αρχιτεκτόνων που μας
διαφεντεύουν

χ α ϊ δ ε ύ ο ν τ α ς
τ α
π ά θ η μ α ς...;

Φλουφληδες
και
ψευτόμαγκες...

Χάρδαλοι
και
Σωτηράκηδες...

...αποτρόπαια η εικόνα μας μέσα στον καθρέφτη...

Αιδώς...;
Άσε ρε φίλε, αυτά είναι
ξεπερασμένα...

(Μας βγήκε κομματάκι...
χωμοφοβικός...ο Δονάκος
μας...)






Ανώνυμος είπε...

Ο άνθρωπος αυτός κάνει δημόσια μια κατάθεση ψυχής για να εξομολογηθεί, έστω μ' αυτόν τον τρόπο, το πάθος του που τον βασανίζει. Σε καμία περίπτωση, αυτό τουλάχιστον φαίνεται από τα γραφόμενα του, δε νιώθει περήφανος γι'αυτό.
Τώρα, κατά πόσο θεωρούμε πρότυπα τους ανθρώπους αυτούς (προς μίμηση ή αποφυγή), κατά πόσο θαυμάζουμε τις επιλογές τους, νομίζω πως με λίγη φρόνηση μπορούμε ούτε να τους μιμούμαστε, ούτε να τους θαυμάζουμε, αλλά ούτε και να τους κατακρίνουμε. Μιλώ για τις περιπτώσεις που οι άνθρωποι αυτοί αγωνίζονται με το πάθος τους. Για όσους παρελαύνουν προσπαθώντας να μας πείσουν για τις επιλογές τους, ε τότε ναι. Αυτοί αποσυντονίζουν τους νέους σε τέτοιο βαθμό που 13χρονα παιδιά δηλώνουν με καμάρι πως είναι bisexual ή οτιδήποτε άλλο μη φυσιολογικό. Τόσο πολύ που τα παιδιά που είναι strait θα νιώθουν κόμπλεξ ακόμα λίγο..

δον κιx ο τις είπε...

Άνήλθε στον... αιθέρα(;)
πανάλαφρος...

ήτανε καλύτερα απ' ό,τι...
φοβότανε...

εκεί κοντά του, μορφές
γονατισμένες, με
κομποσχίνι στο χέρι..
...
...ήταν γι'αυτόν...
...και χάρηκε...

θέλησε να πάει
κοντά τους...

Από το βάθος, μιά
αλλοκότη οχλοβοή
όλο και πιό δυνατή
τον ανησύχησε...

Προσπάθησε να
στρέψει το νού του
προς τα 'κεί...

κάτι παλιόπαιδα λέει,
είχανε γράψει
απρεπή συνθήματα
στους διαδικτυακούς
αδριάντες του, πού
φύτρωναν ραγδαία...
σε, σάιτς... μπλόγκς...
...
...αδριάντες ...
...
...γι'αυτόν...

...υπομειδίασε...

...

Ο Θεός να αναπαύσει
την ψυχή του κεκοιμημένου
αδερφού μας...

Ας είναι ελαφρύ το χώμα
που σε σκεπάζει
Κωνσταντίνε...

Ανώνυμος είπε...

Κύριε Δον Κιχώτη, ίσως να
"ήτανε καλύτερα απ' ότι φοβότανε.."
επειδή "η αμαρτία του ενώπιον του ήν δια παντός" και επειδή ήλπισε στην άπειρη ευσπλαχνία του Χριστού η οποία και τον παρηγορούσε.
Γι' αυτό και μόνο, νομίζω, στην πορεία του ταξιδιού του ίσως να είδε φως στο σκοτάδι.
Ίσως ακόμα γιατί κάποια μάνα μπορεί να προσευχόταν γι' αυτόν..

Λωρίτου Ελένη είπε...

Άχρηστα λόγια για χαμένα πράγματα . Συμφωνώ μέ Δόν ! Κι άν είπαν κάτι καλό ( Καβάφης , Χριστιανόπουλος κ.τ.λ. ) μας το βγάζουν απο τις μύτες ! Αυτός που είναι ταπεινός δεν μιλά δεν κάνει τον ταπεινό , δεν λανσάρει το πάθος του σε ένα υποτίθεται χριστιανικό παριοδικό ( σύναξη ! ) Δεν είναι οικουμενιστικό - νεοορθόδοξο ; μέ μία ταπεινολογία διαλαλεί το πάθος του . δεν αξίζουν τέτοιες κουβέντες ! Ας μας κρίνει ο Θεός όλους μας ! Άν είπαν κάτι καλό , άν ήταν καλοί μαστόροι του λόγου ή της ζωγραφιάς άς μείνουμε μόνο σε αυτό . Ο Θεός κοσκινίζει την πίστη μιας πλαδαρής κοινωνίας . Θέτει το σκάνδαλο . Προικίζει προβεβλημένους ανθρώπους για νά δοκιμάσει την πίστη μας . Ο αγώνας είναι συνειδησιακός .

Ανώνυμος είπε...

Δε συμφωνούμε. Δε μου δίνει την εντύπωση πως ταπεινολογεί αλλά πως αμύνεται απέναντι σε μια κοινωνία που τον κατακρίνει ενώ ο ίδιος δεν έχει δεχτεί το πάθος του.
Τώρα, το κατά πόσο μας σκανδαλίζει, αυτό έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με μας και όχι με 'κείνον..με τον ίδιο τρόπο που δοκιμάζει την πίστη μας ένας ναρκομανής, ένας αλκοολικός, ένας απατεώνας, ένας στριμμένος..

Ανώνυμος είπε...

Τρελλέ , αρκετά ! Τον απολαύσαμε! Δεν τον βγάζεις τώρα απο την βιτρίνα ; ξέρω ! Δεν σου αρέσουν οι υποδείξεις ! Θα κάνεις το αντίθετο ! Στριμμένο !