+ Γέροντας Αιμιλιανός; Σιμωνοπετρίτης

Στο ίδιο έργο θεατές . . .

Γραφει  π. Σπυρίδων Σκουτής 

Δυστυχώς κάθε χρόνο ιδιαίτερα στην εορτή του Πάσχα

αποκαλύπτεται αφενός η έλλειψη κατηχήσεως των πιστών και αφετέρου η αδιαφορία ή διαφορετικά η λανθασμένη στάση σε θέματα Ορθοδόξου πίστεως και ιδιαίτερα τη Θεία Κοινωνία. 

Ελάχιστοι αντιμετωπίζουν τη Θεία Κοινωνία ως τον ίδιο τον Χριστό. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι απλά μια ευλογία από την Εκκλησία και αυτό για να μας πάνε καλά τα πράγματα. Όσον αφορά τις πνευματικές προϋποθέσεις. Δεν υπάρχουν κατά την άποψη τους.  Αν είσαι vegan μπορείς να κοινωνάς συνέχεια, διότι όπως πιστεύουν η συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία είναι «κοιλιακή» υπόθεση και όχι καρδιακή.

Φράσεις όπως : «Θα κοινωνήσω για το έθιμο», «Πάσχα είναι καλό είναι να κοινωνήσουμε όλοι λόγω της εορτής», «Τυπικά πρέπει να κοινωνήσουμε αφού θα συναντηθούμε όλοι για Πάσχα στο χωριό, έτσι λέει η παράδοση». Πολλές μητέρες ή γιαγιάδες πιέζουν τα παιδιά και τα εγγόνια να κοινωνήσουν με το ζόρι με το πρόσχημα: «Είναι καλό, για να σε έχει καλά ο Θεός». Συχνά ακούμε βέβαια και το  απίστευτο : «Ψωμάκι, κρασάκι και χρυσό δοντάκι για να μην πάθουμε τίποτα και να έχουμε υγεία».

Ο Χριστός πουθενά. Μετάνοια πουθενά. Πνευματική προετοιμασία πουθενά.

Αν τα πεις αυτά θα λάβεις την εξής απάντηση: «Ο Χριστός είναι για όλους. Τα υπόλοιπα τα φτιάξανε οι Παπάδες».

Οι περισσότεροι θέλουν να κοινωνήσουν ωθούμενοι από μια εσωτερική κίνηση και επιθυμία μεταφυσικού ενδιαφέροντος. Μπορεί δηλαδή ο άλλος να μην πατάει το πόδι του στην Εκκλησία αλλά θα πάει να κοινωνήσει το Μ. Σάββατο έτσι απλά επειδή του το είπε κάποιος συγγενής ότι είναι καλό για να έχει την εύνοια του Θεού. Σε όλες αυτές τις «εσωτερικές επιθυμίες» βλέπουμε ότι μετά το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ για όλους αυτούς ο Χριστός δεν θα λέει απολύτως τίποτα. Να τηρήσουμε την παράδοση με τα εδέσματα, να πιούμε, να χορέψουμε και άντε και του χρόνου πάλι. Τα πάντα δηλαδή κινούνται σε μια μαγική αίσθηση των πραγμάτων μια μαγεία και σε μια κοιλιακή ευφορία. Κυριολεκτικά όμως !

Ο Χριστός δυστυχώς για κάποιους εξαντλείται με το να πάμε τυπικά στις ακολουθίες με το βιβλιαράκι μας αλλά χωρίς να εμβαθύνουμε στα ουσιώδη νοήματα, να σηκώσουμε ή να στολίσουμε τον Επιτάφιο με ανταμοιβή ένα αόρατο καλό,  να σηκώσουμε απλά το κεφάλι μας στον ουρανό για να δούμε τα βεγγαλικά και μετά να εξαφανιστούμε για τη μαγειρίτσα.

Έπαθε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός απλά για να κάνω εγώ το κομμάτι μου και να περάσω ωραία στο χωριό κάποιες μέρες με κάποιους συγγενείς; Όχι ότι είναι κακό αυτό, αλλά δεν είναι αυτό η ουσία.

Αν τώρα σε όλους αυτούς πεις τις λέξεις μετάνοια, συγχώρεση, και εξομολόγηση αντιδράνε όπως ο διάβολος στο λιβάνι. Ιδιαίτερα με το Μυστήριο της Ιεράς εξομολογήσεως πολλοί βγάζουνε καντήλες. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που απλά θα ζητήσουν ευχή για να κοινωνήσουν χωρίς να πούνε κάτι στην εξομολόγηση ή θα κάνουν μια εξομολόγηση του στυλ : «Τα έχω κάνει όλα, διάβασέ μου μια ευχή να τελειώνουμε».

Για να μην πούμε για τις άσχημες συμπεριφορές και τις απαιτήσεις από αυτούς που έρχονται μια φορά τον χρόνο και έχουν απαίτηση να κρατήσουν τον Επιτάφιο και τον Σταυρό με ιδιαίτερο ύφος.    

Έτσι λοιπόν περνάμε το Πάσχα, επιφανειακά απλά για να είμαστε καλά, να φάμε και να ευχηθούμε «Και του χρόνου».

Υπάρχουν βέβαια και εκείνες οι αθόρυβες ψυχές που δεν ζητάνε τίποτα και προετοιμάζονται μυστικά να Τον συναντήσουν. Που απλά η Θεία Κοινωνία μέσα στο Πάσχα θα είναι άλλη μια συνάντηση με τον Χριστό όπως τόσες φορές μέσα στο έτος. Εκείνες οι ψυχές που συντονίζονται με ταπείνωση και υπακοή μέσα στον δρόμο της Εκκλησίας. Αυτές οι ψυχούλες που αγωνιούν για τη σωτηρία τους χωρίς θόρυβο, περνώντας πάντα μέσα από τον συνάνθρωπο. Θα τις δεις στους ναούς όλο τον χρόνο όχι μόνο το Πάσχα, να γονατίζουν παρακλητικά για έλεος στα ποδάρια του Αναστάντος Χριστού.

Όταν πάψουμε να βλέπουμε τον Χριστό σαν ειδωλολατρικό τοτέμ ίσως τότε να καταλάβουμε κάτι από τον χαιρετισμό : «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ». 

πηγή 

"Ο αγιασμός και ο Τίμιος Σταυρός, θα αγιάζουν τα φαγητά σας.."

 

(Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως)

“Κάθε πρωί, να πίνετε παιδιά μου αγιασμό. πολύ αγιασμό. Να ρίχνετε οι νοικοκυρές λίγο και στα φαγητά την ώρα που μαγειρεύετε!“.

Το πρωί λένε οι ειδικοί, ότι είναι καλό όταν ξυπνάμε, να πίνουμε ένα ποτήρι νερό.

Καλό λοιπόν είναι, όταν το πρωί γεμίσουμε το ποτήρι μας με νερό, να ρίχνουμε μέσα σ αυτό και λίγο αγιασμό. Αμέσως θα έχουμε ένα ποτήρι γεμάτο αγιασμό.

Να κάνουμε το σημείο του Σταυρού, και να το πίνουμε όλο, τρώγοντας και αντίδωρο το οποίο φέρνουμε στα σπίτια μας απ την Κυριακάτικη, η όποια άλλη Θεία λειτουργία.

Ο Άγιος Κοσμάς έλεγε : “Θα έρθει εποχή, που οι άνθρωποι θα έχουν όλα τα αγαθά στο τραπέζι τους, αλλά δεν θα μπορούν να τα φάνε”.

Πράγματι αν σήμερα ξέραμε τι τρώμε και παρ’ολα αυτά ζούμε, μόνο για αυτό, θα έπρεπε να δοξαζουμε τον Θεό!

Για αυτό λοιπόν. Μια όμορφη συνήθεια που πρέπει να αποκτήσουν οι νοικοκυρές, είναι να έχουν και ένα μπουκάλι αγιασμό στα ντουλάπια της κουζίνατους, και κάθε φορά που μαγειρεύουν, αφού πρώτα σταυρώσουν τα φαγητά, ύστερα να ρίχνουν λίγο αγιασμό στην κατσαρόλα τους.

Ο αγιασμός και ο Τίμιος Σταυρός, θα αγιαζουν τα φαγητά σας, και θα σκορπίζουν όλη την βλάβη του διαβόλου που βρίσκονται σ αυτά.

Θα διαπιστώσετε ότι τα φαγητά σας θα αποκτήσουν ευλογία και νοστιμιά.

 

Άγιος Ιάκωβος ο εν Ευβοία

Τι μπορώ, για πες μου, να σε διδάξω για όλα τα αναγκαία της πίστεως, όταν έρχεσαι στην εκκλησία μία ή δύο φορές τον χρόνο;

 

«Για την ψυχή, για το σώμα, για την αθανασία, για την Βασιλεία των ουρανών, για την κόλασι, για την γέεννα, για την μακροθυμία τού Θεού, για την συγχώρησι, για την μετάνοια, για το βάπτισμα, για την άφεσι των αμαρτιών, γι’ αυτή την δημιουργία, την ουράνια και την επίγεια, για την φύσι των αγγέλων, για την κακουργία των δαιμόνων, για τα τεχνάσματα του διαβόλου, για τον τρόπο ζωής των Χριστιανών, για τα δόγματα, για την ορθή πίστι, για τις διεφθαρμένες αιρέσεις;»

 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος – Λόγος εις το άγιον Βάπτισμα

Εμείς δέν είμαστε οι σωτήρες τού κόσμου, αλλά ο Χριστός είναι ο Σωτήρας τού κόσμου.

 

Νά είμαστε ταπεινοί καί νά γνωρίζουμε τα όριά μας. Αν όμως είμαστε υπερήφανοι και προσπαθούμε νά αντιμετωπίζουμε κάθε περίσταση θεωρώντας ότι είμαστε σπουδαίοι προφήτες, τότε μπορεί να μήν τό αντέξουμε. Το καλύτερο είναι να έχουμε υπόψιν μας ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας μας, ενώ εμείς είμαστε αχρείοι δούλοι. Προσπαθείτε και κάνετε αυτό που μπορείτε και αφήνετε τα υπόλοιπα στον Θεό. Αυτή ήταν η αρχή τών Πατέρων τής ερήμου, ο κανόνας πού είχαν στή ζωή τους : νά κάνουν αυτό πού μπορούσαν χωρίς άγχος ότι είναι δεσμευμένοι από κανόνες. Πεθαίνοντας γιά μάς ο Θεός μάς ελευθέρωσε από τήν δουλεία τού νόμου, αλλά εμείς δημιουργούμε νόμους καί υποδουλώνουμε τούς εαυτούς μας στούς νόμους αυτούς. Όταν γινόμαστε δούλοι τών νόμων καί τούς εκπληρώνουμε, υπερηφανευόμαστε γι αυτό, αντίθετα όταν δέν τούς εκπληρώνουμε βασανιζόμαστε καί δέν νοιώθουμε ευχαριστημένοι. Ούτε τό ένα ούτε τό άλλο χρειάζεται. Πρέπει νά κάνουμε ό,τι μπορούμε καί μέ πίστη καί ευγνωμοσύνη νά αφήνουμε τά υπόλοιπα στόν Θεό. Αυτός ήταν ο κανόνας τών πρώτων ασκητών τής ερήμου, καί νομίζω ότι ένας πνευματικός πατέρας πρέπει επίσης νά τον ακολουθεί. Όλοι μπορούμε νά λειτουργήσουμε ευεργετικά άν γνωρίζουμε τήν θέση μας καί τά μέτρα μας καί δέν προσπαθούμε νά τά υπερβούμε. Είμαστε πολύτιμοι λίθοι μέ τούς οποίους ο ουράνιος δομήτωρ κτίζει τόν Ναό Του. Αλλά άν προσπαθούμε να ύπερβούμε τά μέτρα μας, τότε καταστρέφουμε τά πάντα.

 Ιερομόναχος Ζαχαρίας της Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου του έσσεξ

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. '

 

"Κατά τη διάρκεια της νηστείας των Χριστουγεννων, ο διάβολος εξοργίζεται ιδιαίτερα. Αυξάνονται οι καυγάδες, οι διχασμοί και οι πειρασμοί· εμφανίζονται απρόσμενα εμπόδια-όλα όσα επινοεί ο Σατανάς που μισεί τον άνθρωπο. Στόχος του κακού είναι να ταρακουνήσει τη γη κάτω από τα πόδια μας και να μας οδηγήσει στη νευρικότητα, ώστε να ξεχνάμε ότι ο χρόνος της νηστείας είναι καιρός εσωτερικής ειρήνης και συμφιλίωσης με τον Θεό και με τους συνανθρώπους μας.

Μην ξεχνάτε ένα πολύ σημαντικό πράγμα: φυλάξτε τους εαυτούς σας από το αμαρτωλό σκοτάδι. Όταν προκύπτουν προβλήματα ή όταν υπάρχουν 'επιθέσεις' πονηρών πνευμάτων που ξεσηκώνουν τους ανθρώπους γύρω μας εναντίον μας, διατηρούν την αγάπη και καλούν τη βοήθεια του Θεού μέσω προσευχής:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. '

Ξέρει πολύ καλύτερα από εμάς πώς να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες μας, και μέσω της θεϊκής Του πρόνοιας τα εμπόδια θα φύγουν από το δρόμο μας. ”

† Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης  ο της Αριζόνας

Διαβάζουμε τί γράφει ο Πατήρ Ποιμήν Βλάντ.

Να ξέρετε, αγαπητοί μου, ότι ο σημερινός άνθρωπος δεν πέφτει ξαφνικά, αλλά αργά. Ο διάβολος δεν έρχεται με θόρυβο, αλλά με ψεύτικη σιωπή. Σας λέει: "Άφησε την προσευχή για αύριο... σήμερα είσαι κουρασμένος... Ο Θεός καταλαβαίνει." Και το αύριο γίνεται μια εβδομάδα, ένας μήνας, ένας χρόνος. Και ο άνθρωπος δεν πέφτει πια, αλλά αδειάζει τον εαυτό του. Ξυπνάει το πρωί χωρίς δύναμη, ζει την ημέρα χωρίς νόημα και πηγαίνει για ύπνο το βράδυ χωρίς ηρεμία. Και μετά αναρωτιέται: "Γιατί είμαι έτσι;" Επειδή δεν στέκεται πια ενώπιον του Θεού.

Παραπονιόμαστε ότι δεν έχουμε βοήθεια, αλλά δεν θέτουμε τον εαυτό μας υπό βοήθεια. Παραπονιόμαστε ότι δεν έχουμε ηρεμία, αλλά δεν την αναζητούμε εκεί που πρέπει. Θέλουμε ο Θεός να μας ανυψώσει, αλλά δεν θέλουμε να γονατίσουμε. Θέλουμε θαύματα, αλλά δεν θέλουμε υπακοή. Θέλουμε να ενισχυθούμε, αλλά δεν θέλουμε να ταπεινώσουμε τον εαυτό μας. Και τότε ο άνθρωπος σπάει μέσα του, επειδή έχει κόψει τη σύνδεση με την Πηγή της ζωής.

Ο Θεός δεν μας ζητά μεγάλα πράγματα, μας ζητά την καρδιά μας. Μας ζητά να σταθούμε ενώπιόν Του για λίγο, να Του πούμε την αλήθεια, να ζητήσουμε τη βοήθειά Του. Η προσευχή δεν είναι για τον Θεό, είναι για εμάς. Ο άνθρωπος που δεν προσεύχεται δεν είναι πλέον ελεύθερος, είναι περισσότερο μόνος. Και ο άνθρωπος που είναι μόνος πέφτει εύκολα. Αλλά αυτός που επιστρέφει, έστω και αργά, έστω και πληγωμένος, έστω και κουρασμένος, αυτός δεν είναι χαμένος. Γιατί ο Θεός δεν αναζητά τέλειους ανθρώπους, αλλά ανθρώπους που επιστρέφουν.

Η αλήθεια, όταν χρησιμοποιείται χωρίς διάκριση, μπορεί να κάνει έγκλημα.

 

 Μερικοί ενεργούν στο όνομα της αληθείας και εγκληματούν.

Όταν κανείς έχει ειλικρίνεια χωρίς διάκριση, μπορεί να κάνει διπλό κακό· πρώτα στον εαυτόν του και ύστερα στους άλλους, γιατί αυτή η ειλικρίνεια δεν έχει σπλάχνα.

Όποιος θέλει να είναι πράγματι ειλικρινής, ας ξεκινήσει να είναι ειλικρινής πρώτα με τον εαυτόν του, γιατί από εκεί ξεκινάει η πνευματική ειλικρίνεια.

 

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί - Πρὸς τὴν Φάτνη μὲ Ταπείνωση καὶ Συστολή

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Μὲ τὴν εἴσοδο τῆς Σαρακοστῆς τῶν Χριστουγέννων, ἡ ψυχὴ καλεῖται νὰ σταθεῖ μὲ κάποια ἐσωτερικὴ ντροπή, σὰν νὰ ἀντικρίζει φῶς περισσότερο ἀπ’ ὅσο ἀντέχει. Δὲν πρόκειται γιὰ θόρυβο ἢ συμπαθή συναισθήματα, ἀλλὰ γιὰ τὴν σιγανὴ ἐκείνη κρούση τῆς χάριτος ποὺ προτρέπει σὲ ἐγρήγορση καὶ μετάνοια. Διότι, ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες, «ἄρξασθαι τοῦ ἀγαθοῦ ἔργου, ἐπιείκειαν καὶ ταπείνωσιν ἀπαιτεῖ». Καὶ ἡ ἀρχὴ κάθε πνευματικοῦ ἀγῶνος συνοδεύεται ἀπὸ δισταγμὸ· σημάδι ὄχι ἀδυναμίας, ἀλλὰ ἐπίγνωσης τῆς ἀσθενείας μας.

Ἡ Σαρακοστὴ αὐτή, πιὸ πρᾶος καὶ εὐωδιαστὸς πρόδρομος τῆς μεγάλης Δεσποτικῆς ἑορτῆς, μᾶς προτρέπει ὄχι στὴν αὐστηρότητα τῆς ἐξωτερικῆς ἀσκήσεως, ἀλλὰ στὴν βαθύτερη ἄσκηση τῆς καρδιακῆς καθάρσεως. Ὁ Χριστός, ποὺ πρόκειται νὰ γεννηθεῖ «ἐν σπηλαὶῳ καὶ φὰτνῃ ἀλόγων», ζητεῖ ἀπὸ ἐμᾶς χῶρο στὴν ψυχή, χῶρο καθαρό, εἰρηνικό. Κι αὐτὸς ὁ χῶρος ἀνοίγει ὄχι μὲ κραυγές, ἀλλὰ μὲ ταπεινὴ προσευχή, μὲ σιωπηλὴ ὑπομονή, μὲ μετριοπαθῆ ἐγκράτεια.

Ὁ ἄνθρωπος ὅμως φοβᾶται νὰ ξεκινήσει. Βλέπει τὶς ἀτέλειές του, τὴν ἀμέλεια, τὴν ἐξασθένιση τοῦ φρονήματος. «Τί προσενέγκω τῷ Γεννωμένῳ;» ἀναρωτιέται. Οἱ Πατέρες ἀπαντοῦν ἁπλᾶ: πρόσφερε τὴν προαίρεσή σου. Ὄχι τὴν τελειότητα, ἀλλὰ τὴν διάθεση. Διότι ὁ Θεὸς δὲν ζητᾶ ἀπὸ ἐμᾶς κατορθώματα, ἀλλὰ καρδιὰ συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην. Ἔτσι ἀκόμη καὶ ἡ μικρὴ προσπάθεια, τὸ ὀλίγον τῆς προσευχῆς, ὁ κόπος μιᾶς ἠπιότερης νηστείας, ἡ ἀποφυγὴ ἑνὸς πικροῦ λόγου, γίνονται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δεκτά, ὅταν συνοδεύονται ἀπὸ εἰλικρίνεια.

Ἡ Σαρακοστὴ αὐτή μας παιδαγωγεῖ νὰ μαλακώσουμε τὸ σκληρυμένο φρόνημα. Νὰ ἀφήσουμε νὰ εἰσχωρήσει λίγη χάρη ἐκεῖ ὅπου φωλιάζει ἡ φιλαυτία. Νὰ συμφιλιωθοῦμε μὲ τὸν ἀδελφό. Νὰ κάμψουμε τὴν ἀντιλογία. Νὰ ἐπιστρέψουμε στὴν ἐσωτερικὴ ἡσυχία. Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ διάκριση, χωρὶς ὑπερβολές, χωρὶς προσποίηση, χωρὶς πνευματικὲς ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας ποὺ γεννοῦν ὑπερηφάνεια καὶ ἔπειτα πτώση.

Ὁ Χριστὸς δὲν ζητᾶ ἀπὸ ἐμᾶς νὰ φθάσουμε στὴν φάτνη τέλειοι. Ἔρχεται γιὰ νὰ τελειώσει Ἐκεῖνος ὅ,τι ἐμεῖς ἀτελοῦμε. Ἔρχεται ὡς παιδίον νηπίον, γιὰ νὰ μᾶς διδάξει τὴν ἁπλότητα· ὡς φτωχός, γιὰ νὰ μᾶς διδάξει τὴν αὐταπάρνηση· ὡς σιωπηλός, γιὰ νὰ μᾶς μάθει τὴ δύναμη τῆς ἐσωτερικῆς εἰρήνης. Κι ἂν ἐμεῖς Τὸν προϋπαντήσουμε μὲ λίγη ταπείνωση, Ἐκεῖνος θὰ προσθέσει την περίσσεια τῆς χάριτός Του.

Ἂς εἰσέλθουμε λοιπὸν στὴ Σαρακοστὴ τῶν Χριστουγέννων μὲ προσοχή, μὲ συστολὴ καὶ μὲ τὴν ἐπίγνωση ὅτι ἡ ὁδὸς τῆς σωτηρίας δὲν ἀνοίγει μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις, ἀλλὰ μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Κι ἂν κάτι κατορθώσουμε, ἂς εἶναι αὐτό: νὰ ἀνοίξουμε λίγο τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ εὑρεθεῖ χῶρος στὸν Ἐρχόμενο.

Μην δικαιολογείς την αδράνειά σου.

Άγιος Ιωάννης o Χρυσόστομος

“Δεν υπάρχει πιο κρύο πράγμα από τον χριστιανό που δεν σώζει άλλους. Δεν μπορείς εδώ να επικαλεσθείς την φτώχια, διότι θα σε κατηγορήσει η χήρα που κατέβαλε τα δύο λεπτά…

Δεν μπορείς να επικαλεστείς την ταπεινή σου καταγωγή, διότι και οι απόστολοι ήταν άσημοι και κατάγονταν από ασήμους. Δεν μπορείς να προβάλεις την αγραμματοσύνη σου κι εκείνοι ήταν αγράμματοι.

Ακόμη κι αν είσαι δούλος, κι αν είσαι δραπέτης, θα μπορέσεις να εκπληρώσεις το καθήκον σου, διότι και ο Ονήσιμος τέτοιος ήταν. Κοίταξε όμως που τον καλεί και σε τι υψηλό αξίωμα τον ανεβάζει ο απόστολος «ίνα κοινωνή μοι», λέγει, «εν τοις δεσμοίς μου». Δεν μπορείς να προφασισθείς την ασθένεια, διότι και ο Τιμόθεος τέτοιος ήταν, είχε «πυκνάς ασθενείας»…

Δεν βλέπετε τα δένδρα τα άκαρπα πως είναι γερά, πως είναι ωραία, μεγάλα, λεία και ψηλά; Αλλά αν είχαμε κήπο, θα προτιμούσαμε να έχουμε ροδιές και ελιές καρποφόρες παρά αυτά, διότι αυτά είναι για την τέρψη και όχι για την ωφέλειά μας ελάχιστα ωφελούν.

Τέτοιοι είναι οι χριστιανοί που φροντίζουν μόνο για τα δικά τους, η μάλλον ούτε τέτοιοι, διότι αυτοί είναι για την φωτιά, ενώ τα καλλωπιστικά δένδρα χρησιμοποιούνται και για την οικοδόμηση και για την ασφάλεια των ιδιοκτητών.

Τέτοιες ήταν και οι πέντε παρθένες, αγνές βέβαια και κόσμιες και σώφρονες, αλλά σε κανέναν χρήσιμες, γι’ αυτό και κατακαίονται. Τέτοιοι είναι αυτοί που δεν έθρεψαν τον Χριστό.

Πρόσεξε ότι κανείς απ’ αυτούς δεν κατηγορείται για προσωπικά του αμαρτήματα δεν κατηγορείται ότι πόρνευσε ούτε ότι επιόρκησε, καθόλου, αλλά ότι δεν υπήρξε χρήσιμος στον άλλο… Πως είναι χριστιανός τέτοιος άνθρωπος;

Πες μου, αν το προζύμι που ανακατεύεται με το αλεύρι δεν μεταβάλλει στη δική του φύση όλο το φύραμα, είναι προζύμι; Και αλήθεια, το μύρο που δεν γεμίζει ευωδιά εκείνους που πλησιάζουν θα το ονομάζαμε μύρο;

Μην πεις μου είναι αδύνατο να παρακινήσω άλλους. Αν πράγματι είσαι Χριστιανός, αδύνατο είναι το να μη συμβαίνει αυτό. Όπως αυτά που βλέπουμε στη φύση είναι αναντίρρητα, έτσι και τούτο διότι στη φύση του Χριστιανού βρίσκεται το πράγμα. Μην υβρίζεις τον Θεό. Αν πεις ότι δεν μπορεί να φωτίζει ο ήλιος, τον ύβρισες αν πεις ότι ο Χριστιανός δεν μπορεί να ωφελεί, ύβρισες τον Θεό και τον είπες ψεύτη.

Διότι είναι ευκολότερο να μη θερμαίνει και να μη χύνει φως ο ήλιος, παρά να μη φωτίζει ο χριστιανός είναι ευκολότερο να γίνει σκοτάδι το φως, παρά να συμβεί αυτό. Μη λες, λοιπόν, είναι αδύνατο, διότι αδύνατο είναι το αντίθετο. Μην υβρίζεις, λοιπόν, τον Θεό.

Αν ρυθμίσουμε σωστά τη ζωή μας, οπωσδήποτε θα συμβούν κι εκείνα και θα ακολουθήσουν σαν κάτι το φυσικό. Δεν είναι δυνατόν να μείνει κρυφό το φως του Χριστιανού δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί μια τόσο φωτεινή λαμπάδα. Ας μην αμελούμε, λοιπόν!”