Το «ορθόδοξο ;» κανάλι στο youtube με το όνομα «Ἀπαρχὴ» ως αισχρώς προπαγανδιστής της οκουμενιστικής λαίλαπας .

ΣΧΟΛΙΟ: Όταν με την πρώτη ευκαιρία πέφτουν οι μάσκες..

Ν. Ρωμανὸς

 Στὸ κανάλι «Ἀπαρχὴ» στὸ YouTube ἀνέβηκε λίγες ἡμέρες πρὶν ἕνα βίντεο σχετικὰ μὲ τοὺς διαλόγους Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν. Ὁμιλητής τοῦ βίντεο εἶναι ὁ π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος. Ἐπειδὴ κρίνουμε ὅτι τὸ βίντεο ὁδηγεῖ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ σὲ οἰκουμενιστικά συμπεράσματα, ἀποφασίσαμε νὰ σχολιάσουμε τὰ λεγόμενα τοῦ πατρὸς Ἀμφιλοχίου Μήλτου. Τὰ πλάγια γράμματα σὲ παρένθεση εἶναι τὰ σχόλιά μας.

  π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἐμεῖς πολλὲς φορές, καχύποπτοι ὄντες, καὶ δυστυχῶς ἀνάμεσά μας αὐτοὶ ποὺ εἶναι πιὸ καχύποπτοι καὶ πιὸ προκατειλημμένοι γιὰ τὴν ὅλη αὐτὴ διαδικασία τοῦ διαλόγου, θεωροῦν ὅτι ὁ δυνατὸς καὶ ἐξουσιαστικὸς Ρωμαιοκαθολικισμὸς θέλει, γιὰ νὰ μεγαλώσει ἀκόμα περισσότερο, νὰ συμπεριλάβει στοὺς κόλπους του καὶ νὰ ὑποτάξει καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἔτσι χρησιμοποιεῖ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ τὸ κάνει αὐτό».

  (Ξεχνάει ἐδῶ ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος νὰ ἀναφέρει τὴν Οὐνία. Ἐὰν ἴσχυε ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ πατρός, τότε ἡ Οὐνία θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν παπικὴ ἐξουσία, πρᾶγμα ἀσφαλῶς ποὺ δὲν ἔγινε ποτέ. Δυστυχῶς, ὅμως, οἱ παπικοί μᾶς θέλουν οὐνίτες, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ π. Γ. Μεταλληνός. Εἶναι πρόθυμοι, π.χ., νὰ μᾶς ἀφήσουν, λὲς καὶ μᾶς κάνουν τὴ χάρη, νὰ μὴ ἀπαγγέλλουμε τὸ Filioque στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἀλλὰ στὸ θέμα τοῦ πρωτείου δὲν κάνουν πίσω, ἀκόμη καὶ ὅσοι εἶναι καλοπροαίρετοι. Ὁπότε ναί, θέλουν νὰ μᾶς ὑποτάξουν).

  π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος:   «Ὁ χριστιανικὸς κόσμος, ὅπως γνωρίζουμε, εἶναι δυστυχῶς κατακερματισμένος. Ἔτσι, τὸ τοπίο, ὅπως διαμορφώνεται σήμερα, κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι πράγματι μία πολὺ ὀργανωμένη ἐκκλησία, χάρη στὴ συγκεντρωτικότητα ποὺ ὑπάρχει καὶ στὸ σημεῖο ἀναφορᾶς ποὺ εἶναι ὁ Πάπας Ρώμης καὶ τὸ ὁποῖο ἑνοποιεῖ οὐσιαστικά τούς ἀνὰ τὸν κόσμο χριστιανοὺς ποὺ εἶναι μέλη τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας».

(Ἄρα ἡ παπικὴ ἐκκλησία κυριαρχεῖ στὸν χριστιανικὸ κόσμο ἕνεκα τοῦ πρωτείου τοῦ Πάπα; Ἂς τὸ πεῖ ξεκάθαρα ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος. Ὁ χριστιανικὸς κόσμος δὲν εἶναι κατακερματισμένος, ἐπειδὴ ὑπάρχουν πολλὲς ὁμολογίες. Τὸ ὅτι οἱ αἱρετικοὶ διαφοροποιοῦνται ἀπὸ τὴν πίστη τῆς Μίας, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, δὲν σημαίνει ὅτι ὑπάρχει κατακερματισμὸς στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Παράλληλα, ὑπάρχουν καὶ οἱ πολλὲς Προτεσταντικὲς ὁμολογίες, οἱ ὁποῖες προέκυψαν ἀπὸ τὸν Ρωμαιοκαθολικὸ κόσμο. Εἶναι ἕνα σχίσμα τῆς Δύσης, τὸ ὁποῖο, βέβαια, θέλοντας νὰ διορθώσει κάποια κακῶς κείμενα τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, ἔφτασε σὲ κάποιες ἀκρότητες καὶ οὐσιαστικὰ βάθυνε ἀκόμα περισσότερο τὴ διαφορὰ καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή του τόσο ἀπὸ τοὺς Καθολικοὺς ὅσο καὶ ἀπὸ ἐμᾶς.

Ἔτσι, σήμερα μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι θὰ ἦταν πολὺ πιὸ ἐφικτὴ καὶ πολὺ πιὸ εὔκολη μία ἑνότητα μεταξὺ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν Καθολικῶν παρὰ μία ἕνωση μὲ τοὺς Προτεστάντες. Καὶ αὐτό, νομίζω, εἶναι πασιφανές, βλέποντας κανεὶς ὅτι μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς μοιραζόμαστε πάρα πολλὰ πράγματα καὶ ἀσφαλῶς πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα μοιραζόμαστε μὲ τοὺς Προτεστάντες».

(Τί ἀκριβῶς μοιραζόμαστε μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς; Τὸ Filioque; Τὴν κτιστὴ χάρη τῆς θεότητας; Τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα; Τὴ νεστοριανικὴ τους χριστολογία; Τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀγαμία τοῦ κλήρου ποὺ ὁδήγησε καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἠθικὰ ἐγκλήματα; Τὸν μεταθεϊσμὸ πού προωθεῖται ἀπὸ μερικοὺς Ἰησουίτες; Τὴν κοινωνία ποὺ ἔχουν μὲ τοὺς μονοφυσίτες καὶ τοὺς νεστοριανούς;).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Καὶ αὐτὸ ἔχει νὰ κάνει ὄχι μόνο μὲ τὰ βασικά μας δόγματα, ποὺ εἶναι ἡ Ἁγία Τριάδα καὶ ὁ Χριστός, βέβαια, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκεῖνοι τὴν κατανοοῦν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ δομὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δυσ­τυχῶς δὲν ὑπάρχει πλέον στὶς περισσότερες — ὄχι σὲ ὅλες, βέβαια — ἀλλὰ στὶς περισσότερες Προτεσταντικὲς ὁμολογίες. Αὐτὲς δὲν ἔχουν κἄν τὴν ἱερωσύνη καὶ τὴν ἀντίληψη γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ὅπως τὴν ἔχουμε ἐμεῖς ἀλλὰ καὶ ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία».

(Ἄρα τὸ κοινὸ ποὺ ἔχουμε μὲ τοὺς παπικούς, σύμφωνα μὲ τὸν πατέρα Ἀμφιλόχιο, εἶναι ἡ ἐκκλησιαστικὴ δομή. Ἀλλὰ ἡ ἐκκλησιαστικὴ δομὴ εἶναι δευτερευούσης σημασίας. Ἡ δομὴ ὑπάρχει, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὸ περιεχόμενο, τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ ἀνόθευτη πίστη στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Ἁγία Τριάδα. Ὅταν τὸ περιεχόμενο εἶναι ἀλλοιωμένο, ἡ ὁμοιότητα σὲ ἐπίπεδο δομῆς δὲν λέει τίποτε. Ἴσως ἐπίσης ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος νὰ ἐντοπίζει κοινὰ μεταξὺ παπικῶν καὶ Ὀρθοδόξων σὲ ὅ,τι ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν ἀπαράδεκτο ἐπισκοποκεντρισμό. Ὅμως ὁ ἐπισκοποκεντρισμὸς δὲν εἶναι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ χαρακτηρίζει τὸν παπικὸ κληρικαλισμό).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Οἱ ρωμαιοκαθολικοί βλέπουν τοὺς Ὀρθοδόξους πάντοτε, θὰ ἔλεγα, μὲ ἕνα ἰδιαίτερο σεβασμό, τὸν ὁποῖο ἐμεῖς πολλὲς φορὲς δὲν ἀντιλαμβανόμαστε. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ὅποιος ζήσει σὲ Ρωμαιοκαθολικὸ περιβάλλον θὰ δεῖ ὅτι πράγματι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ἂν καὶ δὲν εἴμαστε ἰδιαίτερα γνωστοὶ στὸ εὐρύτερο ρωμαιοκαθολικὸ κόσμο, τουλάχιστον στοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἐντούτοις ἐκπροσωποῦμε μία παραδοσιακὴ μορφὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζεται ὅτι πρά-γματι διασώζει κάτι τὸ αὐθεντικὸ καὶ τὸ γνήσιο».

(Δὲν μᾶς βλέπουν μὲ σεβασμό. Μᾶς θεωροῦν ὡς κάτι ἐξωτικό, καθότι ἔχουν χάσει τὴ νηστεία, τοὺς ὄρθρους καὶ τὶς προσ­ευχές. Μᾶς βλέπουν ὡς κάτι ἐντυπωσιακό. Ὡς κάτι ποὺ ἔχει διασώσει κάτι τὸ ἀρχαῖο στοὺς κόλπους του. Ὅμως, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν θέλουν τὴν ὑποταγή μας, καθότι, ὅπως ἤδη εἴπαμε, στὸ θέμα τοῦ πρωτείου δὲν κάνουν καὶ δὲν θὰ κάνουν ποτὲ πίσω. Τὸ θέμα δὲν εἶναι, λοιπόν, νὰ ἐντυπωσιάσουμε ὁρισμένους καλοπροαίρετους Λατίνους, οἱ ὁποῖοι ὄντως ὑπάρχουν, ἀλλὰ νὰ τοὺς κηρυχθεῖ ἡ ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας, οὕτως ὥστε νὰ μεταστραφοῦν. Ὁ ἐντυπωσιασμὸς δὲν λέει τίποτε, ἀλλὰ ἡ μετάνοια).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Καὶ αὐτὴ ἡ περίφημη ἔκφραση ποὺ πολλὲς φορὲς ἔχει χρησιμοποιηθεῖ, ὅτι “τὸ φῶς εἶναι ἀπὸ τὴν Ἀνατολή”, πράγματι τὴ βλέπουμε νὰ ἐπαναλαμβάνεται πολλὲς φορές. Πιστεύουν ὅτι ἔχουν νὰ πάρουν πράγματα ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Καὶ νομίζω ὅτι καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ κινητήριος δύναμη αὐτοῦ τοῦ διαλόγου μὲ τὴν Ὀρθοδοξία».

(Τὸ νὰ πάρουν πράγματα δὲν λέει τίποτε. Ἴσα ἴσα, αὐτὸ σημαίνει αἵρεση, παίρνω / ἐπιλέγω πράγματα. Τὸ θέμα εἶναι νὰ ἀποδεχθοῦν, ὅπως καὶ ἐμεῖς, τὴ θεραπεία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στὴν ὅραση τοῦ Θεοῦ, ὅραση ποὺ οἱ Λατῖνοι ἀναβάλλουν γιὰ τὸ μέλλον, στὴν πέραν τοῦ τάφου ζωή).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἐμεῖς πολλὲς φορές, καχύποπτοι ὄντες, καὶ δυστυχῶς ἀνάμεσά μας αὐτοὶ ποὺ εἶναι πιὸ καχύποπτοι καὶ πιὸ προκατειλημμένοι γιὰ τὴν ὅλη αὐτὴ τήν διαδικασία τοῦ διαλόγου, θεωροῦν ὅτι ὁ δυνατὸς καὶ ἐξουσιαστικὸς Ρωμαιοκαθολικισμὸς θέλει, γιὰ νὰ μεγαλώσει ἀκόμα περισσότερο, νὰ συμπεριλάβει στοὺς κόλπους του καὶ νὰ ὑποτάξει καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἔτσι χρησιμοποιεῖ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ τὸ κάνει αὐτό».

(Ἔτσι εἶναι. Οἱ ναοὶ στὴ Δύση ἀδειάζουν. Χειροτονοῦν ἀνθρώπους ἀπὸ τὶς τρίτες χῶρες, γιατί δὲν ἔχουν κλήσεις ἱερατικὲς ἀπὸ δυτικούς. Θέλουν νὰ ἔχουν τὴν πρωτοβουλία στὴν ἑνότητα, γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι εἶναι ἡ μία ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Νομίζω ὅτι αὐτὸ εἶναι περισσότερο μία προκατάληψη καὶ ἕνας μῦθος ποὺ ἐπικρατεῖ καὶ δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχει τέτοια ἰδέα, τουλάχιστον ποὺ νὰ φαίνεται μὲ κάποιον τρόπο ἢ νὰ διαφαίνεται στοὺς Ρωμαιοκαθολικούς. Ἀντιθέτως, νομίζω ὅτι, προσβλέποντας σὲ μία ἕνωση μὲ ἐμᾶς, οὐσιαστικὰ θέλουν καὶ ἐκεῖνοι νὰ πραγματοποιήσουν τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν ἕνωση μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ θεωροῦν ὅτι εἶναι πολὺ πιὸ πιθανὸ αὐτὸ νὰ γίνει μὲ ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους».

(Ἡ ἕνωση πρέπει νὰ γίνει ἐν ἀληθείᾳ. Πῶς μπορεῖ νὰ γίνει ἡ ἕνωση ὅταν οἱ Λατῑνοι δὲν ἀλλάζουν ἔστω καὶ μία ἀπὸ τὶς αἱρέσεις πού ἀναφέραμε προηγουμένως;).

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἀκριβῶς ἐπειδὴ μοιραζόμαστε, σχεδὸν θὰ λέγαμε, τὰ περισσότερα πράγματα, τόσο σὲ ἐπίπεδο διδασκαλίας ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο ἐκκλησιαστικῆς πραγματικότητας καὶ τάξης. Βέβαια, ἔχουν καὶ ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς Προτεστάντες, διότι εἶναι καὶ αὐτό, θὰ λέγαμε, κομμάτι δικό τους, “σπλάγχνα ἐκ τῶν σπλάγχνων τους”. Ἀλλά, βέβαια, νομίζω ὅτι καὶ ἐκεῖ πλέον οἱ προσπάθειες διαλόγου περνοῦν πολλὰ προβλήματα.

Τὸ κύριο πρόβλημα, βέβαια, εἶναι αὐτὸς ὁ κατακερματισμὸς τῶν Προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν, ὁ ὁποῖος τουλάχιστον δὲν ἐπιτρέπει νὰ εἶναι ὁρατὴ μία λύση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ Προτεσταντικοῦ κόσμου καὶ θὰ ἀφοροῦσε μία σύγκλιση ἀπόψεων καὶ θεολογικῶν θέσεων».

(Ἄρα εἶναι πιὸ δύσκολη ἡ ἕνωση παπικῶν καὶ προτεσταντῶν, γιατί δὲν ἔχουν τὴν ἴδια ἐπισκοποκεντρικὴ δομή. Ἂς τὸ πεῖ ξεκάθαρα ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος. Περισσότερα κοινά, πάντως, ἔχουμε ὡς Ὀρθόδοξοι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Προτεστάντες, γιατί ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀρνοῦνται τὴν ἀναλογία τῶν ὄντων καὶ τὶς κτιστὲς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ.)

π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος:« Καί, βέβαια, οἱ ἐξελίξεις ὅπως γίνονται, ὅπως τὶς βλέπουμε σὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν ἠθικὰ καὶ κοινωνικὰ ζητήματα, στὸν Προτεσταντικὸ κόσμο, νομίζω ὅτι δυσχεραίνουν καὶ καθιστοῦν ἀκόμα πιὸ μακρινὴ καὶ ἀπαισιόδοξη τὴν ἐλπίδα μίας ἑνότητας μαζί τους».

Κλείνοντας τὸν σχολιασμό, θὰ θέλαμε νὰ ἀναρωτηθοῦμε ποιὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ ρόλος τῆς «Ἀπαρχῆς»; Εἶναι κανάλι στὸ YouTube πού ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν κατήχηση τῶν πιστῶν, ὅπως ἰσχυρίζεται ἡ ἴδια, ἢ πρόκειται γιὰ μέσο ἄσκησης οἰκουμενιστικῆς προπαγάνδας; Τί ἐξυπηρετεῖ τὸν ὀρθόδοξο λαὸ ἕνα τέτοιο βίντεο;  

Μήπως ἡ Ἀπαρχὴ στοχεύει στὴν ἀπαρχὴ τῆς ἐξοικείωσης τοῦ ὀρθόδοξου ποιμνίου μὲ τὴν ἰδέα τῆς ἑνώσεως μέ τοὺς παπικούς; 

Ἡ ἀπάντηση δυστυχῶς εἶναι ἀναμφιλέκτως καταφατική.

πηγή

π. Θεόδωρος Ζήσης, "Γιατί ἔρχεται τόσο συχνά στή Θεσσαλονίκη ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ; (Γ΄)"

 

μέρος πρώτο 

μέρος δεύτερο

π. Θεόδωρος Ζήσης, "Γιατί ἔρχεται τόσο συχνά στή Θεσσαλονίκη ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ; (B΄)".

 

Πρωτο μέρος

π. Θεόδωρος Ζήσης:"Γιατί ἔρχεται τόσο συχνά στή Θεσσαλονίκη ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ; (Α΄)"

Το Φανάρι υπό την πλήρη εποπτεία της Αμερικανικής Διπλωματίας

 Σε αυτό το βίντεο, ο Γεώργιος Τραμπούλης, διευθυντής του Ορθόδοξου Τύπου, παρουσιάζει μια λεπτομερή ανάλυση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στο πλαίσιο της σύγχρονης γεωπολιτικής και υποστηρίζει ότι η αμερικανική διπλωματία ασκεί άμεσο και συνεχή έλεγχο στις πολιτικές του από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Εξηγεί πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χρησιμοποιήσει συστηματικά τη θρησκευτική διπλωματία ως γεωπολιτικό εργαλείο για να αποδυναμώσουν τη ρωσική επιρροή, ειδικά στην Ουκρανία και τα Βαλκάνια, αναδιαμορφώνοντας τον ρόλο του Πατριαρχείου.  

Βασιζόμενος σε ιστορικές πηγές και αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA), ο Τραμπούλης περιγράφει πώς ο Πατριάρχης Μάξιμος Ε' αναγκάστηκε να παραιτηθεί και πώς ο Αθηναγόρας Α' ανήλθε στον πατριαρχικό θρόνο με σαφή αμερικανική πολιτική υποστήριξη. Τονίζει τον συμβολικό και στρατηγικό ρόλο που διαδραμάτισε ο Χάρι Σ. Τρούμαν, ο οποίος προσωπικά διευκόλυνε τη μεταφορά του Αθηναγόρα στην Κωνσταντινούπολη, ως ένα σαφές μήνυμα κυριαρχίας των ΗΠΑ επί του Πατριαρχείου κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το βίντεο εξετάζει επίσης την Πανορθόδοξη Διάσκεψη του 1948 στη Μόσχα, η οποία καταδίκασε τον οικουμενισμό και τις δυτικές θεολογικές αποκλίσεις, και αντιπαραβάλλει αυτή την ορθόδοξη θέση με τις μεταγενέστερες πολιτικές που υιοθέτησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Σύμφωνα με τον Τραμπούλη, ξεκινώντας από τον Αθηναγόρα και συνεχίζοντας σήμερα υπό τον Βαρθολομαίο Α΄, το Πατριαρχείο έχει ευθυγραμμιστεί ολοένα και περισσότερο με τα δυτικά πολιτικά συμφέροντα, προωθώντας τον οικουμενισμό, την εκκοσμίκευση και ένα μοντέλο εξουσίας που μοιάζει με αυτό του Βατικανού. Ο Τραμπούλης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή η ιστορική πορεία έχει μετατρέψει το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε «Ανατολικό Βατικανό», λειτουργώντας υπό γεωπολιτική εποπτεία και όχι υπό την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση. Το βίντεο τελειώνει με μια έκκληση για την απελευθέρωση του Πατριαρχείου από τον ξένο πολιτικό έλεγχο και για την αποκατάστασή του ως γνήσιου πνευματικού κέντρου ορθόδοξης πίστης και παράδοσης. Υλικό από το Διεθνές Συνέδριο «Η Σταύρωση της Ορθοδοξίας στον 21ο αιώνα: Πνευματικοί πόλεμοι, η Οικουμενιστική Επίθεση και η Παγκόσμια Πολιτική» που διοργανώθηκε από το Κέντρο Γεωστρατηγικών Σπουδών στις 4 Δεκεμβρίου 2025 στο κέντρο τύπου UNS, το κέντρο τύπου της Ένωσης Δημοσιογράφων της Σερβίας στο Βελιγράδι.

Η απογοήτευση του Βαρθολομαίου.

 

Γράφει ο Μέτοικος

Ο π.Βαρθολομαίος, προχθές στο Φανάρι, πανηγύρισε με την τέλεση Δοξολογίας τη συμπλήρωση 60 χρόνων από την 7η Δεκεμβρίου του 1965 που, στην Βασιλεύουσα Πόλη, έγινε η άρση των αναθεμάτων του 1054 από τον αιρετικό Πάπα Παύλο Στ΄ και τον κακόδοξο π.Αθηναγόρα.

Όμως, αθυμία κυρίευσε τη σύναξη των Φαναριωτών, είτε γιατί ο π.Βαρθολομαίος έδειξε ότι είναι βαθύτατα απογοητευμένος από την «αδιαφορίαν [των Ορθοδόξων Εκκλησιών] περί της αναγκαιότητος του έργου του» για «ένωση» με τους αιρετικούς φραγκολατίνους, είτε γιατί οι παριστάμενοι ρασοφόροι στον Πατριαρχικό Ναό εμνήσθησαν το λόγο του Αποστόλου Πέτρου «ἔφθασεν ὁ καιρὸς τοῦ νὰ ἀρχίσῃ ἡ κρίσις ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ… καὶ ἄν ὁ δίκαιος μόλις σώζηται, ὁ ἀσεβής καὶ ἁμαρτωλὸς ποῦ θέλει φανῆ;».

Με την υπεροψία της εξουσίας που τον διακρίνει, ο «νεο-Κυναίγειρος και νεο-Κυρηναίος του Οικουμενικού Θρόνου» διαπίστωσε «Εις περίοδον προϊούσης πολώσεως εις ολόκληρον τον κόσμον, συμπεριλαμβανομένης και της χριστιανικής οικουμένης», πόλωση των Ορθοδόξων Εκκλησιών για την οποία φέρει ακεραία την ευθύνη, ότι «Δυστυχώς, σήμερον παρατηρούμεν αύξουσαν αδιαφορίαν περί της αναγκαιότητος του έργου ημών(!!!)», δηλονότι, έργου που ο απώτερος στόχος του είναι η υποταγή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην αίρεση των Λατίνων δια της διαλεγομένης Ποιμαντικής, και της αγαπολογίας.

Εάν δεν επιτευχθεί ο «στόχος της ενότητος» με τους παποκαισαριστές τον οποίο ο π.Βαρθολομαίος ψυχανεμίζεται, τότε, κατά τον Κωνσταντινουπόλεως, θα επιστρέψουμε «εις το ηλλοτριωμένον παρελθόν» που, προφανώς, μας «κληροδότησαν οι προπάτορες ημών [που] υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού» και, οι «άκανθες» των Ιερών Κανόνων των Επτά Οικουμενικών Συνόδων «θα καταπνίξουν τον διάλογον», ακυρώνοντας το έργο του πονηρού να «επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων» των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που μας κληροδότησαν τη διάσπαση!

Ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος, λανθάνει για πολλοστή φορά.

Το χριστεπώνυμο πλήρωμα δεν «αδιαφορεί δια την αναγκαιότητα του έργου του», ολόκαρδα και ομοθυμαδόν το αποδοκιμάζει και, το κάνει αυτό, διότι ο κάθε πιστός χριστιανός «Σαν μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας πιστεύει ότι η Εκκλησία, μέσα στην οποία βαπτίσθηκε και ανατράφηκε, είναι η Εκκλησία, η αληθινή Εκκλησία, η μόνη αληθινή Εκκλησία. Και το πιστεύει αυτό για πολλούς λόγους: Ένεκα της προσωπικής πεποιθήσεως και ένεκα της εσωτάτης βεβαιώσεως του Αγίου Πνεύματος, που πνέει στα μυστήρια της Εκκλησίας και ένεκα των όσων είναι δυνατόν να γνωρίζει από την Αγία Γραφή και από την καθολική (ορθόδοξη) παράδοση της Εκκλησίας.

Είναι υποχρεωμένος, λοιπόν, ο κάθε Ορθόδοξος χριστιανός να θεωρεί όλες τις υπόλοιπες χριστιανικές «εκκλησίες» ως ελαττωματικές και, σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να προσδιορίσει αυτές τις ελλείψεις των άλλων «εκκλησιών» με απόλυτη ακρίβεια.

Γι’ αυτό, λοιπόν, η ένωσις των Χριστιανών, γιά τους Ορθοδόξους, σημαίνει ακριβώς τήν παγκόσμια επιστροφή όλων στην Ορθοδοξία. Υπάρχει στον καθένα Ορθόδοξο χριστιανό μία μόνον ομολογιακή πεποίθηση˙ ότι ανήκει αποκλειστικά στην Una Sancta, στην Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν, Αποστολικήν Εκκλησίαν, την Ορθοδοξίαν», όπως ομολογούσε ο κληρικός Βαρθολομαίος Αρχοντώνης, πριν γίνει διαπρύσιος κήρυκας της παναίρεσης του Οικουμενισμού, ως πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

---

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τίμησε την επέτειο των 60 ετών από την άρση των αναθεμάτων 

«Διάλογος χωρίς αλήθεια: το νέο πρόσωπο του παλιού προβλήματος»

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε φέτος να γιορτάσει «πανηγυρικά» τα 60 χρόνια από την άρση των αναθεμάτων του 1054· μια πράξη που παρουσιάστηκε τότε ως «σημείο ενότητας» και σήμερα ως «προφητική κίνηση». Κι εδώ αρχίζει το πρόβλημα: δεν μπορείς να γιορτάζεις την άρση αναθεμάτων, όταν τα αίτια των αναθεμάτων παραμένουν ανέγγιχτα. Εκτός αν το ζητούμενο δεν είναι η ενότητα της πίστεως, αλλά η ενότητα των φωτογραφιών.

Οι Άγιοι Πατέρες είχαν μια απλή εντολή:

ενότητα χωρίς αλήθεια = πλάνη.

Και αλήθεια χωρίς ενότητα = σκληροκαρδία.

Το Πατριαρχείο επέλεξε να τιμήσει την πρώτη κατηγορία· η δεύτερη, δυστυχώς, έχει ξεχαστεί. Όμως η παρακαταθήκη των Πατέρων είναι ξεκάθαρη: τα αναθέματα δεν ήταν “προσωπικά μίση”, ούτε διπλωματικά καπρίτσια. Ήταν δογματικές γραμμές άμυνας απέναντι σε προσθήκες που αλλοίωσαν το αποστολικό φρόνημα: το Filioque, το παπικό πρωτείο εξουσίας, το αλάθητο. Πείτε μου: ποιο από αυτά διορθώθηκε ώστε τώρα να «εορτάζουμε»;

Αντιθέτως, στην πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα, ακούσαμε ξανά τις ίδιες αναφορές περί «διαλόγου αγάπης», «σεβασμού», «κοινής πορείας». Ναι, καλά όλα αυτά, αλλά ο διάλογος αγάπης χωρίς διάλογο αληθείας είναι σαν προσκύνημα χωρίς Ευαγγέλιο – ωραίες φωτογραφίες, αλλά χωρίς ουσία. Οι Πατέρες μας δεν αγίασαν επειδή είχαν καλές σχέσεις με όλους· αγίασαν επειδή υπερασπίστηκαν αυτό που παρέλαβαν.

Η άρση των αναθεμάτων του 1965 δεν συνοδεύτηκε ούτε από αποκατάσταση του Συμβόλου Πίστεως στη Δύση, ούτε από άρση του αλαθήτου, ούτε από θεολογική συμφωνία. Ήταν μια συμβολική χειρονομία, θεμιτή ίσως διπλωματικά, αλλά εκκλησιολογικά κενή περιεχομένου. Το να τη γιορτάζεις μετά από 60 χρόνια σαν να αποτελεί επίτευγμα, μοιάζει με επέτειο γάμου ενώ το ζευγάρι ζει σε χωριστά σπίτια και δεν μιλάει για τα βασικά.

Και επειδή έγινε πολύ λόγος για «προφητικό βήμα», να θυμίσω τι έλεγαν οι Άγιοι:

ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός δεν χρειάστηκε “προφητικές δηλώσεις” — χρειάστηκε μια υπογραφή που δεν έβαλε.

Ο Άγιος Μάξιμος δεν μίλησε για «νέες μορφές σχέσεων» — μίλησε για ακρίβεια πίστεως και γι’ αυτό του έκοψαν τη γλώσσα.

Οι Πατέρες δεν έλεγαν «να βρούμε νέα κοινή διατύπωση», αλλά να φυλάξουμε αυτό που ήδη διατυπώθηκε οικουμενικά.

Εδώ όμως, αντί να τιμήσουμε την ακρίβεια, τιμούμε την… επέτειο μιας διπλωματικής συμφωνίας που δεν έλυσε τίποτα. Και το παρουσιάζουμε μάλιστα ως υπόδειγμα. Δεν είναι υπόδειγμα — είναι υπενθύμιση ότι 60 χρόνια μετά, δεν έχει γίνει ούτε μισό βήμα θεολογικής αποκατάστασης.

Όσο για το περίφημο “γονάτισμα” του Πάπα το 1975, ναι, πράξη σεβασμού. Αλλά οι Πατέρες ποτέ δεν μπέρδευαν την ευγένεια με την αλήθεια. Αν έσκυβε δέκα φορές, δεν θα άλλαζε η Αγία Τριάδα.

Το ζητούμενο δεν είναι να μαλώσουμε.

Το ζητούμενο είναι να σταματήσουμε να γιορτάζουμε πληγές σαν να ήταν επούλωση.

Ενότητα χωρίς αλήθεια;

Το είπαν όλοι οι Πατέρες: δεν υπάρχει.

 

Χανιά Παρών

Γιατί ξεφτιλίζετε την Ορθοδοξία;

 

 

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και όσοι Οικουμενιστές περί αυτόν ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία θρησκευομένων, ως φαίνεται, που έτυχε να γεννηθούν σε μια θρησκεία και την ασπάζονται κατ΄ ανάγκην. Δεν την αγαπάνε πραγματικά, αλλά έχει απλά εγκλωβιστεί η θρησκευτικότητά τους στην αναγκαιότητα της φυσικής γέννησης και ανάπτυξης σε συγκεκριμένο περιβάλλον. Κάτι παρεμφερές είχε πει ο όσιος Πορφύριος για τον Ελύτη που θαυμάστηκε για τις αναφορές του στην Εκκλησία. Ήταν δηλαδή αρκετά έξυπνος για να προσαρμόσει την ποιητική του στην εθνική θρησκεία του, όπως θα έκανε και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα γεννιόταν.

Επανέρχομαι στην οικουμενιστική φιέστα του Φαναρίου που για μια ακόμη φορά προσέβαλε βάναυσα τις συνειδήσεις των ορθοδόξων πιστών. Σε γενικές γραμμές ήταν μια επανάληψη της επίσκεψης και των προγενέστερων Παπών. Το ίδιο ακριβώς έργο. Φαίνεται πως μέχρι εκεί μπόρεσε ο σημερινός Πατριάρχης να φτάσει τα πράγματα. Το τυπικό συγκεκριμένο και σχεδόν απαράλλαχτο: κοινές δηλώσεις, χαιρετούρες από τον εξώστη, πολυχρόνιο και τεμενάδες στον αιρετικό επίσκοπο Ρώμης με κορύφωση της προδοσίας στον λειτουργικό ασπασμό πριν την απαγγελία του Πιστεύω στην ώρα της Θείας Λειτουργίας.

Είπα σχεδόν ίδιο τυπικό, διότι είδαμε και μια προσθήκη που διαφεύγει της προσοχής των περισσοτέρων: στη λατινική λειτουργία του Ποντίφικα στη Volkswagen Arena μια μέρα πριν, ο Βαρθολομαίος πήγε και ασπάστηκε λειτουργικά τον Πάπα πίσω από τη λατινική “αγία τράπεζα”, ένας ασπασμός που προηγείται της θείας κοινωνίας των Παπικών. Σαν να μας λέει δηλαδή ότι αυτός (ο Πατριάρχης) είναι έτοιμος να κάνει το βήμα του κοινού Ποτηρίου, αλλά ακόμη εμποδίζεται από κάποιους παλαβούς ζηλωτές που θα αντιδράσουν έντονα και θα καταστρέψουν το πολυετές χτίσιμο της πολυπόθητης για αυτόν τον ίδιο ένωσης…

Η εικόνα που ο γράφων ανέγνωσε και φαντάζομαι όχι εγώ μονάχα, είναι μιας σχέσης ερωτικής στην οποία είθισται ο ένας να είναι πιο χαλαρός και ο άλλος φουλ ερωτευμένος και να εκβιάζει τον έτερο να πάρει επιτέλους το περιπόθητο δαχτυλίδι του αρραβώνα. Ο Πάπας χαλαρός και σχεδόν συρόμενος ακολούθησε το βαρετό πρωτόκολλο και μάλιστα την προηγούμενη απέφυγε να προσευχηθεί μέσα στο Μπλε Τζαμί. Ο δικός μας τουναντίον έσπευσε να τον εναγκαλιστεί και μόνο που δεν έκλαψε που δεν δέχτηκε την όστια από τα χέρια του “αδελφού” Λέοντος. Και στην ορθόδοξη λειτουργία την επομένη έκανε σαν παλαβός να τιμήσει παντί τρόπω τον Ποντίφικα και εξήλθε από την αγία Τράπεζα με ερωτικό πόθο να ασπαστεί λειτουργικά τον Πάπα, πράγμα που αποτελεί σαφή παράβαση των ορθόδοξων ιερών κανόνων. Μήπως αυτά είναι αποκυήματα της φανταστικής μου ανάγνωσης; Ο καθένας ας κρίνει εκ των ιδίων οφθαλμών…

Και άντε, υμείς βαυκαλίζεστε πως προωθείτε την ένωση των Εκκλησιών και έχετε πωρωθεί μέσα στη φοβερή πλάνη του Οικουμενισμού, τι σας φταίνε όμως τα πλήθη των Ορθοδόξων να τα ξευτελίζετε τόσο προκλητικά, καθώς και την αγία μας Ορθοδοξία, το μοναδικό εναπομείναν μύρο στη γη της γενικευμένης αποστασίας από τον Θεό; Γιατί;

 

Κ. Ν.

Λάρισα, 30/11/2025

Η κοινή ανάγνωση του Συμβόλου της Πίστεως των αντιπροσώπων αιρετικών παραφυάδων του Χριστιανισμού με τους Ορθόδοξους, χωρίς το filioque, είναι νίκη… του Οικουμενισμού

Στη Νίκαια της Βιθυνίας θυσιάστηκε η αλήθεια για την ενότητα

 

Λύπη, θλίψη αλλά και ιερή αγανάκτηση για την ευκολία με την οποία διαστρέφεται η αλήθεια της πίστεως στην εποχή μας.

Η φιέστα στήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας με τη συμμετοχή όλων των αιρετικών παραφυάδων, με αποκλειστική ευθύνη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Το πρώτο επίτευγμα της βλάσφημης φιέστας ήταν η αθώωση πλέον των συμπροσευχών των ορθοδόξων με αιρετικούς. Η αθώωση αυτή θεωρείται από τους οικουμενιστικούς κύκλους κεκτημένο και μάλιστα, στο πλαίσιο της αμοιβαίας υποχώρησης που επιβάλλει η δαιμονική οικουμενική κίνηση, είναι μια υποχώρηση των ορθοδόξων.

Για όσους αναρωτιούνται αν προδίδεται η πίστη στους διαχριστιανικούς διαλόγους και μόνη η αθώωση των συμπροσευχών με αιρετικούς, την οποία καταδικάζουν πλήθος Ιερών Κανόνων, είναι μια πολύ ηχηρή απάντηση.

Η προφανής υποτίμηση της όλης διοργάνωσης από τον Πάπα Ρώμης, αφού το ταξίδι γίνεται στο περιθώριο της επίσκεψης σε Τουρκία και Λίβανο, επέβαλε την καθ’ υπερβολή προβολή από όλα τα συστημικά μέσα στην Ελλάδα.

Ο Πάπας Λέων XIV με σχετική ευκολία εξαπέλυσε μια Αποστολική Επιστολή στην οποία αφήνει περιθώριο για συζήτηση της εξάλειψης του Filioque από το Σύμβολο της Πίστεως των παπικών.

Στην τελετή παρωδία, που στήθηκε από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο στη Νίκαια της Βιθυνίας, με πρωταγωνιστές τον ίδιο και τον Πάπα Ρώμης και με κομπάρσους τους αντιπροσώπους από 22 συνολικά αιρέσεις του Χριστιανισμού, εκφωνήθηκε μάλιστα το Πιστεύω χωρίς το Filioque.

Για όσους βιάζονται να κάνουν λόγο για “Νίκη στη Νίκαια” της Ορθόδοξης πλευράς στους Χριστιανικούς διαλόγους, δεν θα πρέπει να ξεχνούν πως ένωση των αιρετικών με την ορθόδοξη πίστη εννοείται μόνο με τη μετάνοια, την υπογραφή λιβέλου καταδίκης των κακοδοξιών και των πλανών τους που εξ’ αρχής τους απομάκρυναν, και επιστροφή στην Μια Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια που φανερώνει πως δεν υπάρχει καμμία διάθεση για μετάνοια και επιστροφή, αλλά πρόκειται για ένα παζάρι αμοιβαίων υποχωρήσεων για το θεαθήναι, που συνιστούν ένα και μόνο πράγμα, την επικράτηση της παναίρεσης του Οικουμενισμού.

Μέσα στο Σαββατοκύριακο δυστυχώς αναμένουμε και χειρότερες εκτροπές, πέρα από την επιχειρούμενη πανηγυρική αθώωση των αντικανονικών και ανεπίτρεπτων συμπροσευχών με τους αιρετικούς και την- για τα μάτια του κόσμου – εκφώνηση του Συμβόλου της Πίστεως, το οποίο οι κάθε λογής αιρετικοί το παρερμηνεύουν και το “κακοποιούν”, κατασκευάζοντας έναν Θεό στα μέτρα τους.

Και ο παραλογισμός της υποτίμησης των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου σε μια σειρά συγκρητιστικών εκδηλώσεων δήθεν προς τιμήν τους, οι οποίοι συνέστησαν ούτε ένα “ιώτα”, ούτε “κεραία” να μην αλλάξουμε από τα παραδεδομένα δόγματα, συνεχίζεται ανερυθρίαστα.

Καταγράφουμε και θα σας παρουσιάζουμε όσα προβάλλονται από την Ελληνική Τηλεόραση και όχι μόνο, με το σκηνικό να μεταφέρεται πλέον στο Φανάρι.

Ο Θεός βοηθός!

Καλή μετάνοια!

πηγή 

Μακαριστός Γέροντας Αγάθωνας Κωνσταμονίτης. «Ο Πάπας είναι Αίρεση» 

 

Καζάνι που βράζει η Ορθοδοξία!

Ατιμία και όχι τιμή οι εκδηλώσεις στη Νίκαια Κακοφορμισμένη οικουμενιστική ρητορική και συντονισμένη μετωπική επίθεση στην Ορθόδοξη θρησκευτική συνείδηση του πιστού λαού .

 

---

Πλήρες θα χαρακτηρίζαμε επικοινωνιακά το ημερολόγιο των γεγονότων, πριν από τη συνάντηση αιρεσιάρχη Πάπα και του Πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαίου στη Νίκαια της Βιθυνίας, την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2025.  

Κυριακή 23/11/2025: Βαρυσήμαντη συνέντευξη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Καθημερινή της Κυριακής [1] όπου μεταξύ άλλων, σε ένα συγκρητιστικό μήνυμα (ψευδο)ένωσης, σημείωσε για τις πλάνες και τις αιρετικές διδασκαλίες των αμετανόητων αιρετικών που οδήγησαν στην απομάκρυνση τους από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, την Ορθόδοξη Εκκλησία:  

– Μπορεί η συνάντησή σας με τον Πάπα στη Νίκαια να αποτελέσει ένα μήνυμα πως είναι δυνατή η επανένωση του διαιρεμένου Χριστιανισμού;

– (..) Οφείλουμε να διορθώσουμε λάθη του παρελθόντος, να υπερβούμε εγωισμούς και προκαταλήψεις, να συνεχίσουμε στην επίπονη, αλλά λυτρωτική οδό του διαλόγου, με αδιάκοπη και έμπονη προσευχή, με την ελπίδα ότι σύντομα θα έλθει η ημέρα που θα πανηγυρίσουμε ευχαριστιακώς την αποκατάσταση της ενότητος.

Κυριακή 23/11/2025: Αποστολική επιστολή του Πάπα Ρώμης Leon XIV IN UNITATE FIDEI ON THE 1700th ANNIVERSARY OF THE COUNCIL OF NICAEA [2], όπου μεταξύ άλλων έκανε διαχωρισμό ανάμεσα στον κακό Οικουμενισμό και στον καλό Οικουμενισμό του μέλλοντος:

«Αυτό δεν σημαίνει/υπονοεί έναν οικουμενισμό που επιχειρεί να επιστρέψει στην κατάσταση πριν από τις διαιρέσεις, ούτε είναι μια αμοιβαία αναγνώριση του τρέχοντος status quo της ποικιλομορφίας των Εκκλησιών και των εκκλησιαστικών κοινοτήτων. Αντίθετα, είναι ένας οικουμενισμός που ατενίζει προς το μέλλον, που επιδιώκει τη συμφιλίωση μέσω του διαλόγου, καθώς μοιραζόμαστε τα χαρίσματα (gifts) και την πνευματική μας κληρονομιά. Η αποκατάσταση της ενότητας μεταξύ των χριστιανών δεν μας φτωχαίνει κάνει πιο φτωχούς, αντίθετα, μας εμπλουτίζει. 

Όπως στη Νίκαια, αυτός ο στόχος θα είναι εφικτός μόνο μέσω ενός υπομονετικού, μακρινού και μερικές φορές δύσκολου ταξιδιού αμοιβαίας ακρόασης και αποδοχής. Είναι μια θεολογική πρόκληση και, ακόμη περισσότερο, μια πνευματική πρόκληση, που απαιτεί μετάνοια και μεταστροφή από όλους. Για το λόγο αυτό, χρειαζόμαστε τον πνευματικό οικουμενισμό της προσευχής, της δοξολογίας και της λατρείας (adoration), όπως εκφράζεται στο Σύμβολο της Πίστεως της Νίκαιας και της Κωνσταντινούπολης».

Στη συνέχεια δημοσιεύθηκε νέα συνέντευξη του δευτέρου τη τάξει Ιεράρχη του Οικουμενικού θρόνου, με τίτλο «Χαλκηδόνος Εμμανουήλ: Σε μια εποχή που οι άνθρωποι χτίζουν τείχη, οι Ποιμένες οφείλουν να γκρεμίζουν τις βεβαιότητες που μας κρατούν χωρισμένους ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ – ΑΠΕ /Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2025» [3], στην οποία ο ιεράρχης αποσιώπησε εντελώς τις κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικο-ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν από την Πρώτη στη Δεύτερη Ρώμη, επιμένοντας εμμονικά πως: 

«Ζωή μπορεί να βλαστήσει μόνον εάν πεθάνει ο εθνοφυλετισμός και ταφεί η αλαζονεία της ισχύος» (..) «Είναι ίσως παράδοξο για τη λογική του κόσμου, αλλά η υπέρβαση των αντιπαραθέσεων περνάει μέσα από την ταπείνωση, καθώς όσοι επενδύουν στην υπεροχή της δικής τους φυλής ή του δικού τους δίκιου καταλήγουν να υπηρετούν το μίσος. Οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες θα υπενθυμίσουν ότι ο Θεός υπερβαίνει τα εθνικά σύμβολα και η μαρτυρία τους είναι πως η μόνη νίκη που αξίζει είναι αυτή εναντίον του θανάτου». Παρασιωπώντας επίσης την ευθύνη του Οικουμενικού θρόνου για την σφαγή μεταξύ ομοδόξων αδελφών στην Ουκρανία, το νέο σχίσμα στην Ορθοδοξία και τους νέους ανελέητους διωγμούς που συνεχίζονται, εξ’ αιτίας την πρωτειομανίας του Φαναρίου και της αντικανονικής απόδοσης αυτοκεφαλίας στο μόρφωμα των αχειροτόνητων και καθηρημένων. Ρεπορτάζ αναφέρουν πως ο ίδιος ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε πρόσφατη συνέντευξή του σε Γαλλικό μέσο φέρεται να υποστήριξε την άποψη: «Εἶμαι πρῶτος ἄνευ ἴσων»! [4]

Την ίδια μέρα εκδόθηκε επίσημο δελτίο τύπου από την ΕΡΤ με τίτλο «Η ιστορική συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Πάπα Ρώμης Λέοντος ΙΔ’ στην ERT World και στη Φωνή της Ελλάδας», επιβεβαιώνοντας την αίσθηση πως τουλάχιστον επικοινωνιακά το Φανάρι δεν θα αφήσει τίποτα στην τύχη ή στο φιλότιμο των Μέσων, αλλά θα απαιτήσει το θέμα της Συνάντησης με τον Πάπα Ρώμης να ανέβει και να παραμείνει ψηλά, τουλάχιστον για το τριήμερο 28-30 Νοεμβρίου 2025. 

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως ολόκληρο το 2025 επιχειρήθηκε επικοινωνιακά να παραμείνει ψηλά στην επικαιρότητα η (επανα) προγραμματισμένη συνάντηση του αιρεσιάρχη Πάπα και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στο Φανάρι. Για το σκοπό αυτό συστρατεύτηκαν Μητροπολίτες, πανεπιστημιακά Ιδρύματα και φορείς, με κεντρικό άξονα την τιμή στους 318 Θεοφόρους Πατέρες της Πρώτης εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου.

Όπως όμως αποκάλυψε ο ομότιμος καθηγητής Α.Π.Θ., πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2025, στο Φροντιστήριο Ορθόδοξης Θεολογίας του Ορθοδόξου Χριστιανικού Συλλόγου Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: «Δεν τιμούν, αλλά περιφρονούν και παραβαίνουν τις αποφάσεις της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου οι σύγχρονοι οικουμενιστές Επίσκοποι». Η συγκλονιστική παρέμβαση του σεβάσμιου καθηγητή, πατρός Θεοδώρου, που συντρίβει το οικουμενιστικό αφήγημα περί τιμής των 318 Θεοφόρων Αγίων Πατέρων, θα μεταδοθεί από την Κατάνυξη διαδικτυακά την Δευτέρα 1η Δεκεμβρίου 2025 στις 19:00.

Τα κύρια σημεία που αναλύει ο στερρός πατρολόγος και ομολογητής π. Θεόδωρος αφορούν: α) στην καταπολέμηση της αιρέσεως του Αρείου. Είναι υποκριτικό ο αιρεσιάρχης Πάπας Ρώμης να τιμά τους Αγίους που καταδίκασαν τον πρώτο αιρετικό Άρειο, β) τη θεραπεία των σχισμάτων (Δονατιανή έριδα, Μελιτιανό σχίσμα κ.α.), ενώ σήμερα το Φανάρι ευθύνεται για το σχίσμα με το Πατριαρχείο Μόσχας και γ) H Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας καθόρισε τα περί εορτασμού του Πάσχα, ενώ στις μέρες μας Ρώμη και Κωνσταντινούπολη θεωρούν πολύ κρίσιμο σημείο της ενώσεως τον καθορισμό κοινής ημερομηνίας για τον εορτασμό του Πάσχα. 

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις και την επίσκεψη του Πάπα σε Νίκαια και Φανάρι, καταγράφουμε κρίσεις και παρεμβάσεις, ώστε να προσφέρουμε στους αναγνώστες μας την ορθόδοξη ανάγνωση της πυκνής επικαιρότητας.

πηγή 

• [1] https://orthodoxia.online
• [2] https://www.vatican.va
• [3] https://www.amna.gr
• [4] https://orthodoxostypos.gr