Κάνουμε λὲς καὶ τώρα μόλις ἀνακαλύψαμε τὰ δεινά...

 

 

 Γράφει ο Δημήτρης Ι. Παπαδημόπουλος

Ἀσχολούμαστε ὅλοι τὶς τελευταῖες ἡμέρες μὲ τὰ δεινὰ ποὺ λόγῳ συγκυριῶν φαίνονται ἐντονότερα: Τὴν ἀπειλὴ παγκοσμίου πολέμου, τὴν πεῖνα, τὶς ἀρρώστιες ποὺ δὲν θὰ ἀντιμετωπίζονται λόγῳ ἔλλειψης φαρμάκων κ.λ.π.

Ἕως πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες, τὰ δεινὰ ποὺ εἴχαμε μπροστά μας καὶ μᾶς ἀπασχολοῦσαν ἦταν ἡ μικρότερη ἢ μεγαλύτερη οἰκονομικὴ δυσπραγία, τὰ ἀνίατα νοσήματα, ἡ ἀστυνόμευση σκέψης, τὰ γενετικὰ πειράματα ποὺ βάπτισαν «ἐμβόλια», ὁ κίνδυνος ἀτυχημάτων, ἡ ἐν γένει καθημερινότητα καθενὸς κ.λ.π.

Τὰ δεινὰ δὲν λείπουν ποτὲ ἀπὸ αὐτὴ τὴν πρόσκαιρη ζωή, στὴν ὁποία πάντες εἴμαστε ἐξόριστοι. Εἰδικὰ γιὰ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται κατὰ δύναμιν νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Θεάνθρωπο Χριστό. Ὁ Ἴδιος, ἄλλωστε, διαβεβαιώνει μέσα στοὺς αἰῶνες: «... ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰν. Ις΄, 33). Ἐμεῖς ὅμως, ἀπὸ τὴ μία ἔχουμε θλίψεις, τὸν σταυρό μας, τὸν ὁποῖο θεωρητικὰ ἔχουμε ἀποφασίσει νὰ αἴρουμε παγίως, ἀπὸ τὴν ἄλλη ὡστόσο δὲν ἐπιτρέπουμε στὸν Χριστὸ νὰ ἐπέμβει ὥστε κι ἐμεῖς δι’ Αὐτοῦ νὰ νικήσουμε τὸν κόσμο, διότι ἀσχολούμαστε ὑπερβολικὰ μὲ τὰ τοῦ κόσμου καὶ ὄχι μὲ τὰ τῆς σωτηρίας μας, χάνοντας ἔτσι τὴν εἰρήνη μας καὶ ἀναγκάζοντας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ συσταλεῖ, σεβόμενο ἀπολύτως τὸ αὐτεξούσιό μας.

Εἰδικὰ μέσα στὴ Σαρακοστή, ἀντὶ νὰ ἀσχολούμεθα μὲ νηστεία (διακριτική), προσευχὴ (κατὰ δύναμιν), συγχώρηση (ὅπως τὰ παιδιά), ἐλεημοσύνη (ἀναλόγως τῶν δυνατοτήτων μας, εἴτε ὑλικὴ εἴτε μὲ τὸ αἷμα τῆς καρδιᾶς μας, δηλαδὴ μὲ τὴν κατὰ δύναμιν καρδιακὴ προσευχὴ γιὰ ἀδελφούς μας ποὺ ὑποφέρουν), ἀσχολούμαστε μὲ αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολοῦνται οἱ ἐντελῶς σαρκικοί, κοσμικοὶ ἄνθρωποι, παρ' ὅτι ὑποτίθεται πὼς γνωρίζουμε ὅτι «ὁ σπείρων εἰς τὴν σάρκα ἑαυτοῦ ἐκ τῆς σαρκὸς θερίσει φθοράν, ὁ δὲ σπείρων εἰς τὸ πνεῦμα ἐκ τοῦ πνεύματος θερίσει ζωὴν αἰώνιον» (Γλ. ς΄, 8 ). Παρ' ὅτι γνωρίζουμε καὶ -διὰ τοῦ ἀναδόχου μας καὶ ἀργότερα διὰ τῆς συνειδητῆς μετανοίας μας- ἔχουμε, ὑποτίθεται, ἀποδεχθεῖ ὡς μοναδικὴ ἀλήθεια πὼς «ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει, ἐξ οὗ καὶ σωτῆρα ἀπεκδεχόμεθα Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν, ὃς μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τὸ γενέσθαι αὐτὸ σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ κατὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ δύνασθαι αὐτὸν καὶ ὑποτάξαι αὐτῷ τὰ πάντα» (Φλ. Γ΄, 20).

Κάποια στιγμὴ δὲν θὰ πρέπει νὰ πάψουμε νὰ ἔχουμε ἕνα πόδι σὲ κάθε ὄχθη, ἀλλὰ νὰ κάνουμε σταθερὰ τὴν ἐπιλογή μας καὶ νὰ μὴν ἀσχολούμαστε μὲ ὅσα γίνονται στὸν κόσμο, ὅταν αὐτά μας προσθέτουν ἄγχος, ἀφοῦ ὅπου ἄγχος ἐκεῖ σατανᾶς, ὅπως μᾶς διαβεβαιώνουν οἱ Ἅγιοί μας;

Ποῦ εἶναι ἡ ἐμπιστοσύνη μας στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἐπιχειροῦμε μὲ δικά μας μέσα νὰ «ἐξασφαλισθοῦμε» ἔναντι τῶν κινδύνων ποὺ ἀπειλοῦν τὸ φθαρτὸ σαρκίο μας, χωρὶς νὰ ἐπιδεικνύουμε ἔστω τὴν ἴδια προθυμία καὶ γιὰ τὴν ψυχή μας;Ἔτσι, τὸ μόνο ποὺ καταφέρνουμε εἶναι νὰ ἀγχωνόμαστε ἀκόμη περισσότερο, ἐνῶ δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἐξασφαλισθοῦμε οὐσιαστικά, ὅ,τι κι ἂν κάνουμε. Μόνο στὸν Θεὸ μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε.

Ἕνας οἰκογενειάρχης δὲν εἶναι κακὸ νὰ ἐξασφαλίσει τὸ λάδι τῆς χρονιᾶς, τὸ ἀλεύρι τῆς χρονιᾶς, τὴ ζάχαρη τῆς χρονιᾶς κ.λ.π. Ὅμως ἂς σκεφθεῖ: Σὲ περίπτωση ποὺ ἐξασφαλίσει τὰ στοιχειώδη π.χ. γιὰ ἕνα χρόνο, ἀλλὰ γύρω του ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ἀνάγκη, θὰ ἔχει τὴν ἐξ ἀγάπης πρὸς τὶς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ χριστιανικὴ ἀνδρεία νὰ μειώσει αὐτὸ τὸ διάστημα στοὺς ἕξι ἢ στοὺς τρεῖς μῆνες, ἀκόμη καὶ εἰς βάρος τῶν παιδιῶν του, ἐλεῶντας μὲ τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἔχει ἀποθηκεύσει; Διότι, ἂν δὲν τὸ κάνει, ὄχι μόνο θὰ κολασθεῖ πολλαπλασίως, ἀλλὰ καὶ θὰ ἀπολέσει (κλοπή, πυρκαγιά, σήψη, τρωκτικὰ) καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀποθήκευσε, ὅπως διαβεβαιώνουν οἱ Ἅγιοι.

Ὁπότε, καθένας, σὲ συνεννόηση μὲ τὸν πνευματικό του, θὰ πρέπει νὰ πράξει ἀναλόγως τῆς πνευματικῆς του κατάστασης καὶ τῶν ἐν γένει δυνατοτήτων του. Διότι δὲν εἶναι ὅλα γιὰ ὅλους. Γι' αὐτὸ ἔχουμε πνευματικούς, γιὰ νὰ βλέπουν ὅσα τὸ ὑπερτροφικὸ «ἐγώ» μας ἐπιλέγει νὰ μὴ βλέπει (ἀφοῦ δὲν μᾶς ἀρέσει νὰ χάνουμε τὴν καλὴ ἰδέα ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτούλη μας) καὶ νὰ μᾶς συμβουλεύουν ἀναλόγως.

Ἐπί τέλους, ἂς πετάξουμε ἢ ἂς κλείσουμε τὶς τηλεοράσεις ὅσοι δὲν τὸ ἔχουμε κάνει ἀκόμη! Ἂς μὴν ψάχνουμε μανιωδῶς τὶς εἰδησεογραφικὲς ἱστοσελίδες ποὺ ἀντιμετωπίζουν τὰ πάντα κοσμικά! Ἂς διαβάζουμε τίτλους ἀπὸ ὅσο γίνεται πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ ἱστοσελίδες, ἀπὸ συνδέσμους στοὺς ὁποίους μᾶς παραπέμπουν ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς τῶν ὁποίων τὴ γνώμη λιγότερο ἢ περισσότερο ἐμπιστευόμεθα, ἀλλὰ καὶ πάλι μὲ φειδὼ καὶ διάκριση. Καὶ ὅταν νιώθουμε ὅτι κάτι μᾶς ἀγχώνει, ἂς διαβάζουμε Καινὴ Διαθήκη, Χαιρετισμούς, Παράκληση, Ψαλτήρι, ἂς λέμε τὴν Εὐχή, ὥστε ὅσο εἶναι ἐφικτὸ νὰ μὴν καταβαλλόμεθα ἀπὸ ἄγχος. Νομίζω ὅτι ἀρκετὸ ἔχουμε ἤδη οἱ περισσότεροι. Στὸ κάτω τῆς γραφῆς, ἂς ἀφεθοῦμε στὸ Ἔλεος τοῦ Θεοῦ! Ἂς ἐπιλέξει Ἐκεῖνος ἐάν, πόσο καὶ πῶς θὰ ζήσουμε καὶ μὲ τί τρόπο θὰ πεθάνουμε! Ἐμεῖς ἂς τὸν ἐκλιπαροῦμε μόνο νὰ μᾶς δίνει πίστη καὶ ὑπομονή, ἀκολουθῶντας τὸ φωτεινὸ παράδειγμα τοῦ μεγάλου ἐν τῇ ταπεινοφροσύνῃ του Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, ὁ ὁποῖος ἔλεγε: «Τὸν σταυρό μου δὲν τὸν παρατῶ. Δὲ θέλω νὰ μὲ βρεῖ ὁ Χριστὸς χωρὶς τὸν σταυρό μου. Καὶ ἂν ἀκόμα δὲν μπορῶ στὴν πλάτη μου νὰ τὸν κουβαλῶ, τουλάχιστον θὰ τὸν σέρνω»!

Καὶ κάτι ἀκόμη: Τί δουλειὰ ἔχει ὁ Ὀρθόδοξος χριστιανὸς νὰ κάνει «ζάπινγκ» στὰ τηλεοπτικὰ κανάλια τῆς παρακμῆς καὶ τῆς προπαγάνδας καὶ νὰ ὀργώνει τὸ διαδίκτυο, γιὰ νὰ μαθαίνει πόσοι πύραυλοι ἔπεσαν, ποῦ, καὶ ποιᾶς ποιότητος ἄνθρωποι κατοικοῦν στὰ μέρη ὅπου ἔπεσαν πύραυλοι, ὑπονοῶντας ὅτι δικαίως ἔπεσαν ἐκεῖ ποὺ ἔπεσαν; Δὲν καταλαβαίνουμε ὅτι αὐτὸ εἶναι κατάκριση καὶ χαιρεκακία; Ἀντὶ νὰ ἀντιμετωπίζουμε ἕναν πόλεμο σὰν θέαμα, ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, ἀφοῦ ἀκόμη δὲν ἔχει φθάσει σὲ μᾶς, γιατί δὲν προσευχόμαστε νὰ ὑποφέρουν οἱ ἀνθρωποι λιγότερο ἤ νὰ θέσει ὁ Θεὸς ἐμπόδια στοὺς «ἐνδόξους τῆς γῆς», ὥστε νὰ σταματήσει τὸ κακό; Μήπως πονάει λιγότερο ἡ πληγὴ τοῦ πλουσίου στὸ Ντουμπάι ἀπὸ τοῦ φτωχοῦ στὴν Γάζα; Μήπως ὁ Χριστὸς μᾶς διόρισε δικαστὲς στὴ θέση του, δίνοντάς μας ἐντολὴ νὰ καταδικάζουμε ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ τὸν πλούσιο, ἀποκαλύπτοντας συμπλέγματά μας ποὺ μόνο σὲ χριστιανὸ δὲν ἁρμόζουν; Ἤ μήπως εἴμαστε ἀναμάρτητοι καὶ θεωροῦμε ὅτι νομιμοποιούμεθα νὰ κατακρίνουμε ξένο δοῦλο; Καὶ ὅλα αὐτὰ -«συμπτωματικῶς»- μεσούσης τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς; Ἔχει περάσει ἀπὸ τὸ μυαλό μας ὅτι ἔτσι μπορεῖ νὰ συμβάλλουμε στὸ νὰ θριαμβολογεῖ ὁ σατανᾶς, ἐπειδὴ κατάφερε νὰ μᾶς βάλει στὸ «τρυπάκι» ποὺ ἤθελε; Διότι, ὅπως λέει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος, «ποιό τὸ κέρδος, ὅταν ἀπὸ τὴ μία ἀποφεύγουμε τὰ ψάρια καὶ τὰ πουλιά, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη κατατρῶμε τοὺς ἀδελφούς μας»;..