Εγώ είμαι ο χειρότερος όλων!(Στο δέκατο σκαλοπάτι...)

 

 

"...Ο Γέροντας μας φέρνει κεράσματα! Καθόμαστε στο δωμάτιο όπου οι πατέρες εργάζονται το εργόχειρό τους! Βρισκόμαστε σε ένα Αγιορείτικο Ιεροραφείο! Στον μεγάλο πάγκο τα σύνεργα και πολλά ετοιμοπαράδοτα αντικείμενα, να ντύσουν και να περιβάλλουν με ευπρέπεια κάθε στιγμή μέσα στο σώμα του γλυκυτάτου Νυμφίου, στην Εκκλησία Του. Άμφια, διακονικά, πετραχήλια, επιγονάτια, καλύμματα, ζωστικά, σχήματα μοναχικά, αέρες, καλιμαύχια και άλλα ακόμα. Δίπλα μια μηχανή που πόσο αγιάζεται από την αποστολή της, μα κυρίως από την αδιάλειπτη ευχή εκείνου που την δουλεύει! Βλέπουμε πάνω της γραμμένη την ευχή του Ιησού! Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με!

-Την έχουμε και εκεί γραμμένη για να μην ξεχνιόμαστε ούτε για μια στιγμή παιδιά! Τι σπουδαία η ευχή του Ιησού μας! Όλα βρίσκονται μέσα στο έλεός Του! Είναι σύνοψη αυτή η ευχή! Όλα χωράνε μέσα της! Αιτήματα, παρακλήσεις, ανάγκες, δυσκολίες. Δεν χρειάζεται να λες ..Χριστέ μου κάνε μου αυτό η εκείνο...λες το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με! Μόνο αυτό συνεχώς! Λέτε να μην ξέρει ο Κύριος τι χρειάζεται η ψυχή μας; Μας μιλά ο πατήρ Νικόδημος με την οικεία και ανυπόκριτη απαλάδα των Αγιορειτών αγωνιστών.

-Ο Άγιος Γεώργιος! Να του ζητάτε συνέχεια χάρες! Τρέχει αμέσως εκείνος στον θρόνο του Δεσπότη! Και ξέρετε, αυτό μας το έλεγε ο μακαριστός πατήρ Γεράσιμος, εδώ πιο πάνω μας, ο μέγας Υμνογράφος της Εκκλησίας μας, ο Μικραγιαννανίτης: Όλους τους Αγίους ο Χριστός μας μόλις τους συναντά τους σφίγγει το χέρι! Τον Άγιο Γεώργιό μας ...τον αγκαλιάζει! Έχει και το γνώριμο εύθυμο πνεύμα ο Νεοσκητιώτης παπάς! Δίχως να φαντάζει παράταιρο, και αυτό το χρησιμοποιεί κάτι να δηλώσει κάτι με διάκριση να φωτίσει... -Είπα κάποτε σε έναν που είχε έρθει εδώ, δικηγόρος ήταν ο άνθρωπος... ώστε εσύ είσαι της νομικής ε;

-Ναί Γέροντα... αφήστε τα, μην συζητάτε... δύσκολο επάγγελμα, δεν συνδυάζεται εύκολα με την πνευματική ζωή... πρέπει να λες και κανένα ψεματάκι... Ξέρεις του λέω... Κάποτε κοιμήθηκε ένας δικηγόρος και εκείνος ο ευλογημένος προσπαθούσε όσο ζούσε στα πνευματικά και έκανε και μυστηριακή ζωή... ε που και που έλεγε και κανένα αθώο (έτσι το έλεγε) ψεματάκι, είχε και τα διάφορα χούγια των δικηγόρων...ήταν και πολυλογάς...να μην σας τα πολυλογώ και εγώ λοιπόν... κοιμήθηκε (το λέμε ανθρωπομορφικά για να έχει λίγο γούστο) τα κατάφερε λοιπόν, έστω και κάπως δύσκολα και μπήκε στον Παράδεισο!

Καθόταν που λέτε ο Χριστός μας και κάποια στιγμή του αναγγέλλουν ότι από χθες ζητά συνεχώς ακρόαση ο Άγιος Κασσιανός! Ξέρετε αυτός ο μεγάλος Άγιος, να έχουμε όλοι την ευχούλα του, που εορτάζει κάθε 4 χρόνια αφού η μνήμη του είναι στις 29 Φεβρουαρίου! Ο αμφοτεροδέξιος! -Τι να συμβαίνει άραγε αναρωτήθηκε ο Κύριος! Τόσους αιώνες ποτέ δεν είχε ζητήσει το παραμικρό ο Κασσιανός μου! Τον δέχτηκε λοιπόν ο Κύριος και ο Άγιος προς έκπληξη όλων Του εξέφρασε με γλυκό βέβαια τρόπο κάποια παράπονα, ότι δηλαδή είναι ο μόνος που δεν εορτάζει κάθε χρόνο όπως όλοι οι υπόλοιποι Άγιοι! Και αυτό έγινε την επαύριον της άφιξης του δικηγόρου στον Παράδεισο...

Οι συνειρμοί δικοί σας! Γελάσαμε με την ψυχή μας!

Αφού τα κατάφερε και τον Παράδεισο να ανακατέψει ο νομικός... -Ξέρετε Γέροντα υπάρχει και Άγιος προστάτης των Δικηγόρων!

Ο Άγιος Φιλογόνιος επίσκοπος Αντιοχείας, ο από δικολόγων, εορτάζει λίγο πριν τα Χριστούγεννα, στις 20 Δεκεμβρίου! Υπάρχει δηλαδή κάποιος που σίγουρα αγίασε! Ναί, πολλοί θα έχουν αγιάσει παιδάκι μου! Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ευχόμαστε για όλους και το κυριότερο να μην κατακρίνουμε κανέναν! Όπως έκανε ο Άγιος Γέροντάς μας ο εν Ευβοία Άγιος Ιάκωβος ο με συγχωρείτε! Ξέρετε είχα την ευλογία να μεγαλώσω κοντά του! Από εκείνα τα μέρη είναι η καταγωγή μου! Και μόλις είχα γίνει διάκος όλο με συμβούλευε με αυτήν την προτροπή ο Άγιος! Μα κυρίως επειδή την βίωνε όπως και την ταπείνωσή του την αξεπέραστη! Κάποτε του παρουσίασαν με αδιάσειστα στοιχεία έναν άνθρωπο, που πολύ και αδιάντροπα αμάρτανε και που σαν να μην έφτανε μόνο αυτό διέβαλε κιόλας τον Άγιο!

Και εκείνος με δάκρυα συνέχεια έλεγε: -Δεν ήξερε παιδιά μου! Δεν ήξερε η ψυχούλα, δεν γνώριζε! Εγώ είμαι ο χειρότερος όλων! Είμαι έτσι και έτσι και έτσι... Όλο κατηγορούσε τον εαυτό του! Εξαχρειώθηκε ολοκληρωτικά μπροστά μου... Αν ήταν κάποιος που δεν είχε ζήσει τον γέροντα, θα νόμιζε πως είχε να κάνει με κανέναν άθλιο και βρώμικο άνθρωπο... Δεν ήθελε επουδενί λόγω να πιστεύουμε ότι έχει αγιότητα... Και το κυριότερο είναι ότι το πίστευε ότι ήταν ο χειρότερος από όλους! Αυτό θα πεί ταπείνωση παιδιά!

-Δύσκολο πάτερ Νικόδημε, μιλάει ο Θεοδόσιος, δύσκολο να μην κρίνουμε... ειδικά όταν κάτι γίνεται τόσο απροκάλυπτα και μπροστά μας... Πως να τα καταφέρουμε... -Ναί το ξέρω παιδί μου... Τουλάχιστον ας μην πούμε κάτι... ας περιοριστούμε μόνο στη διάνοιά μας... Κάτι είναι και αυτό! Έχει διάκριση ο Νεοσκητιώτης παπάς! Δεν μάλωσε με αποτομιά, δεν μίλησε με τελεσίδικο τρόπο για αυτό το βδελυρό στα μάτια του Θεού έγκλημα της κατακρίσεως! Βήμα - βήμα, σκαλί - σκαλί την κλίμακα των αρετών θα την ανέβετε παιδιά μου, ήταν σαν να μας έλεγε... Θέλει αγώνα!

Καπνός και όχι ήλιος, όπως έγραφε της κλίμακας ο Άγιος στα χέρια όσων κρίνουν τις ξένες αμαρτίες!...

«Ακόμη και την ώρα του θανάτου του, αν ιδής κάποιον να αμαρτάνη, μήτε τότε να τον κατακρίνης. Διότι η απόφασις του Θεού είναι άγνωστη στους ανθρώπους. Μερικοί έπεσαν φανερά σε μεγάλα αμαρτήματα, κρυφά όμως έπραξαν πολύ μεγαλύτερα καλά.» -Λόγος 10 περί καταλαλιάς Αγ. Ιω. Σιναίτου-

Είχε πλέον φτάσει μεσημέρι όταν αποχαιρετίσαμε τον πατέρα Νικόδημο και την ολιγομελή συνοδεία του. Ευχηθήκαμε από καρδιάς κάποτε να αξιωθούμε να ξημερώσουμε σε τούτο το Αηγιωργίτικο κελλί του Γοργού προστάτη και να ξαναγαληνέψουμε, ακούγοντας τον Γέροντα να μας αφηγείται όσα ο Θεός του δίδαξε διά των Αγίων Του.

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Δεν χαμηλώνει ο Άθωνας"

Κρυπτοχριστιανικά _Α΄μέρος

 του Δημητρίου Κ. Παπαδόπουλου (Σταυριώτη) 

Ψυχές σε καραντίνα. Η μεγάλη απάτη της “σύνδεσης”

 

Είμαστε άραγε στα χρόνια της απόλυτης μοναξιάς; Τι φταίει γι’ αυτό

Ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από πρωτοφανείς δυνατότητες επικοινωνίας.

Με ένα απλό άγγιγμα της οθόνης μπορούμε να μιλήσουμε με ανθρώπους στην άλλη άκρη του κόσμου, να μοιραστούμε σκέψεις, εικόνες, εμπειρίες. Κι όμως, όσο αυξάνονται οι τρόποι επικοινωνίας, τόσο φαίνεται να βαθαίνει ένα παράδοξο φαινόμενο, η μοναξιά.

Πολλοί άνθρωποι, ακόμη και μέσα σε πλήθη, ακόμη και μέσα σε οικογένειες, βιώνουν μια εσωτερική απομόνωση, ένα αίσθημα κενού που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Το ερώτημα λοιπόν τίθεται επιτακτικά, είμαστε άραγε στα χρόνια της απόλυτης μοναξιάς; Και αν ναι, ποιοι είναι οι λόγοι που οδηγούν σε αυτήν την κατάσταση;

Πρώτα απ’ όλα, ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει μεταβληθεί ριζικά. Οι ρυθμοί είναι γρήγοροι, οι υποχρεώσεις πολλές, και ο χρόνος για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή ολοένα και λιγότερος. Οι άνθρωποι εργάζονται περισσότερο, αγωνίζονται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και συχνά θυσιάζουν τη σχέση με τον συνάνθρωπο στο βωμό της επιτυχίας ή της επιβίωσης.

Η οικογένεια, που κάποτε αποτελούσε πυρήνα επικοινωνίας και στήριξης, δοκιμάζεται. Τα κοινά τραπέζια μειώνονται, οι συζητήσεις περιορίζονται, και η συναισθηματική σύνδεση χαλαρώνει.

Ένας δεύτερος σημαντικός παράγοντας είναι η υπερβολική εξάρτηση από την τεχνολογία. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπόσχονται σύνδεση, αλλά συχνά προσφέρουν μια επιφανειακή μορφή επικοινωνίας. Οι «φίλοι» πολλαπλασιάζονται ψηφιακά, αλλά οι αληθινές σχέσεις μειώνονται. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να παρουσιάζουν μια εξιδανικευμένη εικόνα του εαυτού τους, γεγονός που δημιουργεί σύγκριση, ζήλια και αίσθημα ανεπάρκειας στους άλλους. Έτσι, αντί να ενώνουν, τα μέσα αυτά πολλές φορές αποξενώνουν.

Παράλληλα, η σύγχρονη κουλτούρα προβάλλει έντονα τον ατομικισμό. Η επιτυχία παρουσιάζεται ως προσωπική υπόθεση, ανεξάρτητη από τους άλλους. Η αυτοπραγμάτωση συχνά ερμηνεύεται ως απομάκρυνση από κάθε τι που περιορίζει την «ελευθερία» του ατόμου, ακόμη και αν αυτό σημαίνει αποκοπή από σχέσεις και δεσμούς. Η έννοια της κοινότητας υποχωρεί, ενώ η έννοια του «εγώ» υπερτονίζεται. Όμως ο άνθρωπος, ως κοινωνικό και πνευματικό ον, δεν μπορεί να ζήσει ολοκληρωμένα μόνος.

Δεν πρέπει να παραβλέψουμε και την πνευματική διάσταση του ζητήματος. Στη σύγχρονη εποχή παρατηρείται μια απομάκρυνση από την πίστη και την εκκλησιαστική ζωή. Η σχέση του ανθρώπου με Τον Θεό, που παραδοσιακά αποτελούσε πηγή παρηγοριάς, νοήματος και εσωτερικής πληρότητας, εξασθενεί. Όταν ο άνθρωπος αποκόπτεται από την πηγή της ζωής και της αγάπης, τότε αισθάνεται υπαρξιακό κενό. Η μοναξιά δεν είναι μόνο κοινωνική, είναι βαθιά πνευματική.

Η Εκκλησία πάντοτε δίδασκε ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος για σχέση. Σχέση με τον Θεό και σχέση με τον συνάνθρωπο. Η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά τρόπος ύπαρξης. Όταν αυτή η αγάπη απουσιάζει, τότε η καρδιά μένει άδεια, όσο κι αν γεμίζει η ζωή με υλικά αγαθά ή επιφανειακές εμπειρίες.

Επιπλέον, η μοναξιά ενισχύεται από τον φόβο της απόρριψης. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται να ανοιχτούν, να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Προτιμούν να κρατούν αποστάσεις, για να μην πληγωθούν. Όμως αυτή η στάση, αν και φαινομενικά προστατευτική, οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση. Η αληθινή σχέση απαιτεί τόλμη, ειλικρίνεια και διάθεση θυσίας.

Ένας ακόμη λόγος είναι η απουσία ουσιαστικής ακρόασης. Σήμερα πολλοί μιλούν, αλλά λίγοι ακούν πραγματικά. Η επικοινωνία γίνεται επιφανειακή, χωρίς βάθος. Ο άνθρωπος όμως έχει ανάγκη να νιώσει ότι κάποιος τον καταλαβαίνει, ότι κάποιος συμμερίζεται τον πόνο και τη χαρά του. Χωρίς αυτή τη βαθιά επικοινωνία, οι σχέσεις παραμένουν ρηχές και δεν μπορούν να καλύψουν την ανάγκη για συντροφικότητα.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η μοναξιά δεν αφορά μόνο τους ηλικιωμένους ή τους κοινωνικά απομονωμένους. Αφορά και τους νέους, ακόμη και τα παιδιά. Πολλά νέα άτομα μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ερεθίσματα αλλά φτωχό σε ουσιαστική παρουσία. Η απουσία γονεϊκής προσοχής, η υπερβολική χρήση οθονών και η έλλειψη καθοδήγησης δημιουργούν συναισθηματικά κενά που δύσκολα καλύπτονται αργότερα.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, η Εκκλησία καλείται να δώσει απάντηση.

Και η απάντηση αυτή δεν είναι θεωρητική, αλλά βιωματική. Η Εκκλησία είναι κοινότητα, είναι σώμα, είναι οικογένεια. Στη Θεία Λειτουργία οι άνθρωποι δεν είναι μόνοι, είναι ενωμένοι «εν ενί στόματι και μία καρδία». Εκεί ο καθένας βρίσκει θέση, αναγνωρίζεται ως πρόσωπο και όχι ως αριθμός.

Η επιστροφή στην εκκλησιαστική ζωή μπορεί να αποτελέσει αντίδοτο στη μοναξιά. Όχι ως τυπική υποχρέωση, αλλά ως ζωντανή εμπειρία κοινωνίας. Μέσα από τη συμμετοχή στα μυστήρια, την προσευχή, την εξομολόγηση, ο άνθρωπος ανακαλύπτει ξανά τη σχέση με τον Θεό και, κατ’ επέκταση, με τους άλλους.

Παράλληλα, χρειάζεται να καλλιεργηθεί η προσωπική ευθύνη. Ο καθένας μας μπορεί να κάνει μικρά βήματα, να αφιερώσει χρόνο σε έναν φίλο, να ακούσει χωρίς να διακόπτει, να δείξει ενδιαφέρον, να προσφέρει. Η αγάπη εκφράζεται με πράξεις. Ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, μια επίσκεψη μπορούν να σπάσουν τον τοίχο της μοναξιάς.

Είναι επίσης σημαντικό να επαναξιολογήσουμε τη χρήση της τεχνολογίας. Δεν είναι απαραίτητα εχθρός, αλλά εργαλείο. Όταν χρησιμοποιείται με μέτρο και διάκριση, μπορεί να βοηθήσει. Όταν όμως αντικαθιστά την πραγματική επαφή, τότε γίνεται αιτία απομόνωσης. Χρειάζεται ισορροπία και συνειδητή επιλογή.

Τέλος, πρέπει να θυμόμαστε ότι η μοναξιά δεν είναι ανίκητη. Όσο βαθιά κι αν φαίνεται, υπάρχει πάντοτε διέξοδος. Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για να ζει μόνος. Η καρδιά του αναζητά την αγάπη, και αυτή η αναζήτηση είναι μαρτυρία της βαθύτερης κλήσης του.

Ίσως λοιπόν δεν ζούμε απλώς σε χρόνια μοναξιάς, αλλά σε χρόνια αναζήτησης. Αναζήτησης του άλλου, του αληθινού εαυτού, και τελικά του Θεού. Και μέσα σε αυτή την αναζήτηση βρίσκεται και η ελπίδα. Γιατί όπου υπάρχει αναζήτηση, υπάρχει και δυνατότητα συνάντησης.

Η απάντηση στο πρόβλημα της μοναξιάς δεν βρίσκεται μόνο στην αλλαγή των εξωτερικών συνθηκών, αλλά κυρίως στη μεταμόρφωση της καρδιάς. Όταν ο άνθρωπος μάθει να αγαπά αληθινά, να δίνεται, να συγχωρεί και να εμπιστεύεται, τότε η μοναξιά υποχωρεί. Και τότε η ζωή αποκτά ξανά νόημα, φως και χαρά.

πηγή 

“Τα ποιήματα της πνευματικότητος”

Α΄

Ένας άνθρωπος έστησε μια πνευματικότητα κοντά
στη θάλασσα. Ήταν από τσίγκο, σ’ ένα τελάρο ξύλινο
βαμμένο με λαδομπογιά. Το βράδυ την έριξε ο αέρας
και σκότωσε ένα περαστικό
1935

Β΄

Είχε πει πως η δική του πνευματικότης δε φοβάται
τίποτα, ήταν νέου συστήματος. Το τελάρο ήταν από ξύλο
εν συνδυασμώ με σιδερογωνίες. Ήταν ωραία και με-
γάλη, βαμμένη με ριπολίνα άσπρη, θαλασσιά και χρυσή.
Έγιναν και εγκαίνια. Υπήρχε κι ένας αρχιμανδρίτης.
Και χωρίς να φυσάει άνεμος, από κακό υπολογισμό, έπε-
σε η πνευματικότης την ώρα του αγιασμού. Το τί γίνηκε
δεν περιγράφεται. Ο παπάς πληγώθηκε. Η γυναίκα
του δημάρχου έπαθε διάσειση. Τους πήγαν όλους στο
νοσοκομείο.
1935

Γ’

Οι άλλες πνευματικότητες που πέσανε, πέφτουνε για-
τι κάτι τους λείπει. Κάποιος κακός υπολογισμός γίνε-
ται. Εγώ ετοιμάζω να στήσω μια καινούρια και είμαι
αισιόδοξος. Μα κι αν πέσει θα κάνω μιαν άλλη, ακόμα
πιο τέλεια. Ξέρω καλά την τέχνη μου.
1935

Δ’

Εγώ δε θα στήσω ποτέ μου πια πνευματικότητα και
υπερηφανεύομαι για αυτή μου την απόφαση. Ατυχήματα
και σκοτωμοί είναι το τέλος κάθε πνευματικότητος. Αν-
θρωποι και ζώα σκοτώνονται από την πτώση τους, αν-
τρες στο άνθος της ηλικίας τους, θύματα της περιέργειάς
των, κι ανύποπτα άλογα, σκύλοι και γάτες και πρόβατα,
που κατα τύχην περνούν από κει. Όχι πια άλλες πνευ-
ματικότητες. Αλλά ποιος είναι πρόθυμος να σ΄ακούσει;
1935

Γιάννης Τσαρούχης, “ (Α΄, Β’, Γ’, Δ’), (Ποιήματα, 1934-1937, εκδ. Άγρα)

Τι μπορείς να πάθεις…

Μαύρο ζαρκάδι – Black Fawn

Το να δει κάποιος ένα ζώο αλμπίνο (άσπρο με ροζ μάτια) είναι όντως σπάνιο.

Όμως το αντίθετο είναι κάτι εξαιρετικά υπέροχο, δείχνοντας την ομορφιά της Θεϊκής δημιουργίας. Δείτε το μαύρο ζαρκάδι (που μοιάζει με ντόπερμαν)...

Ο εγκέφαλος του Πούτιν, Ντούγκιν, απειλεί -έρχεται η σειρά της Τουρκίας

 

Ο Ρώσος πολιτικός στοχαστής Αλεξάντερ Ντούγκιν

ο οποίος συχνά συνδέεται με τον ιδεολογικό κύκλο του Βλαντιμίρ Πούτιν, έχει δεχθεί εκτεταμένες επικρίσεις για την πρόσφατη ανάρτησή του που στοχοποίησε την Τουρκία, γράφει σήμερα ο τουρκικό Τύπος.

Ο Ντούγκιν, ο οποίος ενοχλήθηκε από τη δήλωση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι «το Σιωνιστικό Ισραήλ έχει σκοτώσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Με την άδεια του Θεού, θα πληρώσουν το τίμημα», στοχοποίησε την Türkiye.

Παραθέτοντας τα λόγια του Ερντογάν, ο Ντούγκιν έγραψε: «Απλώς λόγια. Αλλά προσέξτε, η Τουρκία είναι η επόμενη».

Ο Ντούγκιν, ο οποίος υποστήριξε την άποψη που εξέφρασαν ισραηλινοί κύκλοι ότι «η Τουρκία θα είναι η επόμενη μετά το Ιράν», δέχτηκε καταιγισμό επικρίσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

«Αυθάδης απειλή από τον εγκέφαλο του Πούτιν, Ντούγκιν . Προσοχή, η επόμενη είναι η Τουρκία!»

Ο Ρώσος ειδήμων Αλεξάντερ Ντούγκιν, ο οποίος είχε ενοχληθεί από την πτώση του συριακού καθεστώτος, δήλωσε αμέσως μετά την άνοδο του αλ-Σαράα στην εξουσία: «Το τέλος της Κεμάλο- Τουρκίας έχει ξεκινήσει. Θα κάνουμε ό,τι δεν κάναμε, θα το μετανιώσετε, αλλά θα είναι πολύ αργά».

Ο Ντούγκιν, ο οποίος διέγραψε την ανάρτηση μετά την αντίδραση, είχε δηλώσει:

«Αν οι Ρώσοι δεν βρίσκονται στη Συρία, ο Ερντογάν θα χάσει έναν πολύ σημαντικό σύμμαχο και φίλο. Κάναμε πολλά για να βοηθήσουμε τον Ερντογάν κατά τη διάρκεια των εντάσεων του 2015 και της απόπειρας πραξικοπήματος της FETÖ. Η Ρωσία δεν θα βλάψει την Τουρκία, αλλά θα είναι δύσκολο για αυτούς να έρθουν σε βοήθειά της μετά από αυτή την προδοσία».

Μιλώντας για τον πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ, Ιράν και Ισραήλ, ο Ντούγκιν είπε ότι η έκβαση της σύγκρουσης θα μπορούσε να γίνει σαφής τις επόμενες ημέρες.

Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, ο πιο κρίσιμος παράγοντας που θα καθορίσει την πορεία του πολέμου θα είναι το κατά πόσον το Ιράν μπορεί να διατηρήσει την τρέχουσα στρατιωτική του πίεση.

 Ο Ρώσος στοχαστής υποστήριξε ότι εάν το Ιράν διατηρήσει αυτή την πίεση, θα μπορούσε να βγει νικητής από τον πόλεμο.

πηγή 

Περπάτα......

: 

Ο Άγιος Κριστόφ πέρασε τον ποταμό.

Όλη τη νυχτα βάδισε ενάντια στο ρεύμα.

Σα βράχος, το κορμί του

με τ΄ αθλητικά μέλη ξεπετιέται

πάνω απ΄τα νερά. Στον αριστερό του ώμο

κάθεται το Παιδί, αδύνατο και βαρύ.

Ο Άγιος Κριστόφ στηρίζεται πάνω

σ΄ένα ξεριζωμένο πεύκο που λυγάει.

H ραχοκοκαλιά του κι αυτή λυγάει.

Εκείνοι που τον είδαν να φεύγει,

είπαν πως δε θά 'φτανε ποτέ·

και πολύ καιρό τον ακολούθησαν

τα σκώμματά τους και τα γέλια τους.

Ύστερα η νύχτα απλώθηκε,

κι εκείνοι κουράστηκαν.

Τώρα ο Κριστόφ είναι πάρα πολύ μακριά

για να τον φτάσουν οι κραυγές εκείνων

που μένουν στην όχθη.

Μέσα στο θόρυβο του χειμάρρου,

δεν ακούει παρά την ήρεμη φωνή του Παιδιού,

που κραταει μες στη μικρή του γροθιά

μια σγουρή τούφα απ' τα μαλλιά του γίγαντα,

λέγοντάς του ολοένα: "Περπάτα"!

Ο Κριστόφ περπατάει, με τη ράχη σκυφτή,

με τα μάτια ίσα μπροστά,

στυλωμένα πανω στη σκοτεινή όχθη

που οι απόκρημνοι βράχοι της

αρχίζουν ν' ασπρογαλιάζουν.

Ξαφνικά ο όρθρος σημαίνει,

κι ένα πλήθος από καμπάνες

ξυπνάει χοροπηδώντας.

Να η καινούργια αυγή!

Πίσω απ' τη σκοτεινή απόκρημνη ακτή

υψώνεται ο χρυσός φωτοστέφανος

του αόρατου ήλιου.

Ο Κριστόφ, έτοιμος να πέσει,

φτάνει επιτέλους στην όχθη.

Και λέει στο Παιδί:

Να, φτάσαμε.

Πόσο ήσουνα βαρύ!

Παιδί, ποιος είσαι λοιπόν;

Kαι το Παιδί αποκρίνεται:

Είμαι η μέρα που θ' ανατείλει.

aeriko

Ρώτησαν τον γέρω Ηρωδίωνα τον δια Χριστόν σαλό της Καψάλας, τον Ρουμάνο τι κάνει όταν κρυώνει... και απάντησε: «Πάω στο Σινά και ζεσταίνομαι»...

 

 Ένα απόγευμα, είχε βγει στον υποτυπώδη του κήπο δια να φύτευση κουκιά. Όμως ψιλόβρεχε...

Υψώνει τα βλέμματα εις τον ουρανό και λέγει: «Σταμάτα». Και η βροχή σταμάτησε. Όταν φύτεψε τα κουκιά, υψώνει τα μάτια εις τον ουρανό και λέγε: «Τώρα βρέξε». Και άρχισε να βρέχη....

 

– Πώς να διώχνω τους λογισμούς γέροντα;

– Οι λογισμοί είναι σαν τα σύννεφα πού μας κρύβουν τον ήλιο, δηλαδή την χάρη του Θεού. Άμα θέλεις να ζεσταθείς πνευματικά πρέπει να διώχνεις τους λογισμούς, αλλιώς θα παγώνεις.

Για τον Θεό δεν είναι τίποτα να σου πάρει τους λογισμούς, όμως πρέπει εσύ να αγωνιστής να τους διώξεις.

Δεν μιλούσε ο νέος μοναχός, έδειχνε μια δυσπιστία...

– Θέλεις να σου πάρω τους λογισμούς; ρώτησε ο γέρο-Ηρωδίων.

– Θέλεις να πω στον Θεό να πάρει τα σύννεφα, να μας ζεστάνει ο ήλιος; ξαναρώτησε. Πάλι δεν απάντησε, ο δύσπιστος.

Σήκωσε το χέρι του ο γέρο-Ηρωδίων στον ουρανό και έδιωχνε τα σύννεφα.

– Φύγετε σύννεφα, φύγετε… είπε και αμέσως άνοιξε μια τρύπα στον ουρανό και τους έλουσε το φως του ήλιου. 

 

Τα χάσαμε και οι δύο...

– Θέλεις να κάνω έτσι με το χέρι μου και να γεμίσει ο τόπος λουλούδια; απευθύνθηκε ξανά στον νέο.

– Όχι γέροντα, όχι, φώναξε συγκινημένος και ταραγμένος. Σηκώθηκε, τον ευχαρίστησε, πήρε την ευχή του και έφυγε πνευματικά στερεωμένος για το μοναστήρι του. Είχε αλλάξει η εσωτερική του κατάσταση.

(Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αθανασίου Ρακοβαλή, Η έρημος της Καψάλας, 2013, Ο γέρων Ηρωδίων ,σελ. 31 κ.ε.)

Ἀλεξανδρεῖς, Ἀντιοχεῖς καί ἐπίλοιποι Ἕλληνες Αἰγύπτου καί Συρίας

 

Γιατί η Ελληνιστική περιόδος, εκτός από πιο ένδοξη του Ελληνισμού, ήταν άλμα για την Ανθρωπότητα;

Πρώτα από όλα ας αναφερθούμε στο όνειδος της μη αναφοράς της στην εκπαίδευση, πλην πενιχρών γραμμών και υποσημειώσεων. Που αντανακλά την γενικότερη αντιμετώπιση. Χαρακτηριστικά, στο πλέον Ιστορικά ενημερωμένο Βιβλιοπωλείο της Ελλάδος, βρίσκει κανείς ψυχία ελληνικών και ξενόγλωσσων τίτλων για τα 300 χρόνια της περιοδού, σκιασμένων σε ένα ράφι ανάκατα με Iστορικούς της Ρωμαϊκής. Όπως κανείς μπορεί να διαπιστώσει, μία αντίθεση με τις σειρές επί σειρών βιβλιοθηκών και τόμων για τον 5ο Χρυσούν Αιώνα. Ένα όνειδος για τα μύρια των Ελλήνων της εποχής, από τις Στήλες του Ηρακλέους ως αυτές του Διονύσου στις παρυφές του Ινδικού Καυκάσου.

 

Ποιά ήταν, λοιπόν, η τεράστια προσφορά της Ελληνιστικής;

1. Οι Έλληνες Φιλόσοφοι και λόγιοι της Αλεξανδρείας, των Αθηνών, της Αντιοχείας, της Περγάμου, της Βυρητού, συνέλλεξαν όλη την υπάρχουσα γνώση των Περσών, των Βαβυλωνίων, των Αιγυπτίων, των Φοινίκων· την οργάνωσαν και την μελέτησαν. Για πρώτη φορά η γνώση των πολιτισμένων λαών βρέθηκε συγκεντρωμένη και μεταφρασμένη σε μία γλώσσα. Κοινή.

 

2. Σχολιάσαν και επεξέτειναν την γνώση αυτή με ιλιγγιώδη ρυθμό σε σχέση με το πάλαι. Πλείστες ανακαλύψεις είδαν για πρώτη φορά το φως, όπου ο χώρος δεν επαρκεί. Αναφέρονται τουλάχιστον, πενιχρά, στα Σχολικά βιβλία. Σωρεία συγγραμμάτων, που διασώθηκαν από το Βυζάντιο και τους Άραβες, είτε συνεγράφησαν τότε είτε αντεγράφησαν και αποτέλεσαν την βάση του Δυτικού πολιτισμού. 

 

3. Όχι μόνον συγκέντρωσαν και επεξέτειναν την επιστημoνική γνώση, αλλά και την δημοσιοποίησαν! Πλήθος δημοσίων Βιβλιοθηκών ελληνικών βιβλίων στην Αλεξανδρεια του 3ου και του 2ου π.Χ, των Αθηνών, της Αντιοχείας, αλλά και αυτής της Ρώμης, όπου ο κοινός πολίτης, ο «Ἕλλην καί ἑλληνίζων», για πρώτη φορά μπόρεσε να εντρυφήσει στην γνώση αιώνων, περιτειχισμένη των Ανατολικών ναών. Δεν αποτελεί εντύπωση πως αυτή η κοινοποίηση της γνώσης γέννησε πολλαπλή.

 

4. Και όχι μόνον συνέλλεξαν, οργάνωσαν, επεξέτειναν και δημοσιοποίησαν, αλλά και – ίδιον του Ελληνικού πνεύματος – επέτρεψαν ελεύθερα την δημιουργία δογμάτων και φιλοσοφιών από αυτήν· αντιτιθέμενων μεταξύ τους, όπως και των πλατυά αποδεκτών. Όποιος έβρισκε μαθητές ή ακολούθους για ένα κόμα διαφοράς στις ρήσεις του Αριστοτέλους ή του Ζήνωνος, μπορούσε να προκάλέσει τετελεσμένα. Φανατισμένοι φοιτητές Σχολών και δασκάλων, Στωϊκών με ελάχιστες διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, συχνά έφταναν να γρονθοκοπούνται όταν απαντώνταν. Όπως γράφει ο Ιάμβλιχος: «Οι Έλληνες, σε αντίθεση με τους Βαβυλωνίους, πλανήθηκαν σε ατραπούς». Δεν έμειναν στην γνώση επί αιώνες παραδιδόμενη από Ιερέα σε Ακολυτό, αλλά, και με λάθη, αμφέβαλλαν.

Για 15 και πλέον αιώνες, τα επιτεύματα των πόλεων που οι Έλληνες ίδρυσαν αποτέλεσαν πίδακα φωτός, στο περιρρέον αβυσσαλαίο σκότος. Όπως έχει αναφερθεί, οι Αυτοκρατορίες δεν ήταν επικράτειες περιοχών αλλά επικράτειες πόλεων. Πέραν των περιχώρων των πόλεων επικρατούσε το χάος· σημεία και τέρατα της ανθρώπινης φαντασίας και μη· Κύκλωπες, Λαίλαπες και... Οστρογότθοι. Για 15 και πλέον αιώνες οι λόγιοι της οικουμένης όταν αναγκάζονταν να επικυρώσουν τα επιχειρήματά τους, έλεγαν: «Αὐτός Ἔφα», «Ipse Dixit»· αυτός είπε· δηλαδή ο Αριστοτέλης. Ούτε ο Σωκράτης ούτε ο Πλάτων, ο Αναξαγόρας ή ο Ζήνων του 5ου. Και ταύτα, εκ σαρκός μίας Φιλίππου και Αριστοτέλους, ο Αλέξανδρος.

Die Ηellenistische Staatenwelt, 240 v. Chr. Λειψία, 1908

Οι πούστηδες του ΣτΕ έκαναν «Συνταγματική» την υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλους!

Ποιος ευθύνεται θεσμικά για την εκ- πούστευση της Ελλάδας ο Μητσοτάκουλας και η σιχαμένη παρέα του ,ποιος κατοχυρώνει την διαστροφή ως κανονικότητα το υποτιθέμενο ανεξάρτητο Σ.Τ.Ε που κυβερνούν μασόνοι ,ποιος ευλογεί  την διαστροφή η κοιμωμένη και σιωπούσα Δεσποτοκρατία ...

 

Τι ειναι το  (ΣτΕ);;

Το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) είναι το

Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της Ελλάδας. Αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του ελληνικού συστήματος δικαστικού ελέγχου της διοικητικής δράσης και θεματοφύλακα των δικαιωμάτων των πολιτών έναντι του κράτους. 

Βασικά στοιχεία που απαρτίζουν/χαρακτηρίζουν το ΣτΕ:

• Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο: Κρίνει διαφορές μεταξύ πολιτών/εταιρειών και του Δημοσίου (διοικητικές διαφορές ουσίας και αιτήσεις ακυρώσεως).
• Λειτουργία: Ξεκίνησε τη λειτουργία του με τη σημερινή του μορφή στις 17 Μαΐου 1929.
• Συγκρότηση: Απαρτίζεται από Δικαστικούς Λειτουργούς (Συμβούλους, Παρέδρους) και υποστηρίζεται από Γραμματεία, συμπεριλαμβανομένου επικουρικού προσωπικού.
• Επιτροπές: Οι υποθέσεις εξετάζονται από την Ολομέλεια ή από Τμήματα και Επιτροπές (που αποτελούνται από Πρόεδρο, Εισηγητή και Σύμβουλο).
• Συνταγματικός Ρόλος: Ελέγχει τη συνταγματικότητα των νόμων και των διοικητικών πράξεων, όπως για παράδειγμα σε ζητήματα υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, ιδιωτικά πανεπιστήμια και θέματα εθνικής ασφάλειας. 

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣτΕ ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ

«Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΣΑΙ, ΤΟ ΧΑΝΕΙΣ.»

Μας περνούν στον ψηφιακό έλεγχο και το λένε «πρόοδο».

Μας αλλάζουν την ίδια την έννοια της οικογένειας και το λένε «δικαίωμα».

Και εμείς; Σιωπή. Αδιαφορία. Ραθυμία.

Ο Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος το είχε πει ξεκάθαρα: όταν ο λαός δεν αντιδρά, οι άρχοντες προχωρούν χωρίς όρια.

εδω

Δεν είναι δύο άσχετα πράγματα αυτά που συμβαίνουν. Είναι το ίδιο νήμα: έλεγχος της ζωής σου, αλλοίωση της ταυτότητάς σου, συνήθεια στην υπακοή.

Σήμερα σου ζητούν να αποδεχθείς. Αύριο δεν θα σε ρωτούν.

Και το πιο επικίνδυνο; Δεν χρειάζεται να σε καταπιέσουν. Αρκεί να μην αντιδράς.

Η αποκοπή από την παράδοση και την εκκλησιαστική εμπειρία αιώνων συντελείται βαθμιαία.

Η ελευθερία δεν χάνεται σε μια μέρα. Χάνεται λίγο-λίγο… με τη συγκατάθεσή σου.

Ξύπνα.

Γιατί όταν το καταλάβεις, μπορεί να είναι αργά.

Δεν μας νικούν. Παραδινόμαστε.

 

Γεωργιος Αποστολακης

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ : Όταν η αμαρτία γίνεται νόμος του κράτους,τότε αυτό βαραίνει όλους τους πολίτες..!

!!!

 

Κυριακή Δ΄ Νηστειών – Το παράπονο του Χριστού

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». 

 

+τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ 

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.

Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κἀμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου...). Πόση σκληρότητα!

Εἶναι καί οἱ Μαθηταί, πού μέσα στό ψῦχος ἐκεῖνο τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας, παγώνουν καί χάνουν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τά χέρια τους, ἀδυνατῶντας νά θεραπεύσουν τό βασανισμένο παιδί.

Εἶναι ἀκόμα καί οἱ Γραμματεῖς· ἐπωφελοῦνται τήν ἀποτυχία τῶν μαθητῶν, γιά νά ἐκτοξεύσουν τό δηλητἠριό τους ἐνἀντια σ’ αὐτούς, ἀλλά προπάντων ἐνάντια στόν Διδάσκαλό τους.

Εἶναι τέλος, καί ὁ λαός, ὁ ὄχλος, ἡ εὐμετάβλητη αὐτή μάζα, πού δυστυχῶς ἐπηρεάζεται καί παρασύρεται συνήθως ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καί ὑπηρετεῖ τά συμφέροντά τους.

Αὐτή τήν θλιβερή κατάσταση ἀντικρύζει ὁ Χριστός, κατεβαίνοντας ἀπό τό Θαβώρ. Δίκαια ἐκφράζει τό παράπονο καί τήν ἀγανάκτησή του μέ τά φοβερά ἐκεῖνα λόγια: «Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;». Μέχρι πότε θά εἶμαι ἀνάμεσά σας, καί θἀ ἀνέχομαι τήν ἀπιστία σας;

Τό παράπονο αὐτό τοῦ Χριστοῦ τό ζεῖ κάθε ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, κληρικός ἤ λαϊκός, καί γενικά κάθε χριστιανός, πού θέλει νά ζεῖ τήν πίστη του μέ συνέπεια στήν ἐποχή μας.

Στό σημεῖο ὅμως αὐτό προβάλλει κατηγορηματικό τό ἐρώτημα. Τί θά κάμει ὁ ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου; Τί θά κάμει ὁ διδάσκαλος, ὁ καθηγητής, ὁ γνήσιος πνευματικός ἡγέτης, ὁ κάθε χριστιανός; Θά ἀφήσει τόν ἑαυτό του νά κυριευθεῖ ἀπό τήν ἀπογοήτευση; Θά ἀφήσει νά παγώσει μέσα του ὁ ζῆλος; Θά συμβιβασθεῖ; ΟΧΙ, μᾶς φωνάζει ὁ μεγάλος παραπονεμένος, ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ μας. Παρακολουθῆστε τον. Ἰδέτε Τον. Δέν μἐνει στό ξέσπασμα τῆς δίκαιης ὀργῆς Του. Δέν νικιέται ἀπό τό παράπονό Του. Ἀντίθετα, τό παράπονο τό νικᾶ ἡ ἀγάπη Του γιά τόν ἄνθρωπο, πού ὑποφέρει. Γι’ αὐτό ζητεῖ νά τοῦ φέρουν τό ἄρρωστο παιδί, γιά νά τό θεραπεύσει. «Φέρετέ μοι αὐτόν ὧδε».

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ χλευάζεται ἀπ’ ὅλους. Κανείς δέν τόν θέλει...Ἀλλ’ ὁ Θεός ἀπαντᾶ: «Συνέχισε νά σπέρνεις τόν σπόρο στίς καρδιές. Μή ἀφήσεις τόν λόγο τοῦ Θεοῦ νά σβήσει μέσα στόν τάφο τῆς σιωπῆς, οὔτε τήν δύναμή Του νά καταντήσει στά χέρια σου ἀδυναμία. Μή προδώσεις ποτέ τόν Ἀρχηγό. Μή σταματήσεις τόν ἀγώνα!...».

---------------------------------------

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ , τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 314.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Ο ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗ ΦΙΜΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ

 

Μία ἐξαχρειωμένη κοινωνία σέ ἀπόλυτο ἐκφυλισμό, ἀλλά καί σέ τέλμα ἐμμονικῆς ἀμετανοησίας. Μία ἀνεκδιήγητη ἐκκλησιαστική διοίκηση μέ καθοριστική συμβολή στήν πορεία ἀφανισμοῦ μας. Καί ἕνα ἄθλιο χουντοκαθεστώς, πού συνεχίζει νά ἀπεργάζεται γελοίους τρόπους βιασμοῦ τῆς ἀλήθειας καί νέα χυδαῖα μέτρα φασιστικῆς ἐπιβολῆς. Ὅσο πιό ἀκραῖα σκοτεινοί καί δαιμονικοί εἶναι ὅμως οἱ καιροί, τόσο ὀφείλουμε καί ἐμεῖς νά ἀντισταθοῦμε. Καί σύν Θεῶ θά μείνουμε ὄρθιοι. Παραθέτω στό πρῶτο σχόλιο τό 15λεπτο ἠχητικό ἀπό τήν προχθεσινή μου παρουσία στόν Focus FM…

Σχολή ραπτικής στην Σμύρνη, άγνωστη χρονολογία.

 

Η νομική διελκυστίνδα μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν για τα Στενά του Ορμούζ

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης

---

Σε μια εκπομπή με καθαρό γεωπολιτικό και αμυντικό στίγμα, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στάθηκε στην κατάρριψη δύο ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων από ελληνική πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία, παρουσιάζοντας την εξέλιξη ως ιστορική στιγμή για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και ως ένα ηχηρό μήνυμα προς την Τουρκία. Όπως υπογράμμισε, η επιτυχία αυτή δεν ανέδειξε μόνο την επιχειρησιακή επάρκεια των ελληνικών στελεχών, αλλά επιβεβαίωσε και την αξία της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας σε ένα από τα πλέον κρίσιμα μέτωπα της ευρύτερης περιοχής.

Ο παρουσιαστής επικαλέστηκε τις επίσημες ανακοινώσεις του ΓΕΕΘΑ και τις δημόσιες τοποθετήσεις του Νίκου Δένδια και του Γιώργου Γεραπετρίτη, σημειώνοντας ότι η ελληνική δύναμη στη Σαουδική Αραβία ενεργοποίησε το σύστημα μετά από συναγερμό, εκτόξευσε δύο βλήματα και κατέρριψε ισάριθμους βαλλιστικούς πυραύλους που, σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν, κατευθύνονταν προς διυλιστήρια. Η κίνηση αυτή, κατά τον Μουντζουρούλια, είχε όχι μόνο στρατιωτική, αλλά και ευρύτερη οικονομική και πολιτική σημασία, καθώς προστατεύει ζωτικές ενεργειακές υποδομές και άρα συμβάλλει έμμεσα και στη σταθερότητα των τιμών του πετρελαίου και του πληθωρισμού.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στην αντίδραση των τουρκικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία, όπως είπε, ανέδειξαν το γεγονός σε πρώτο θέμα. Κατά την ανάγνωσή του, αυτό από μόνο του δείχνει πως στην Άγκυρα κατανόησαν πλήρως τη σημασία της ελληνικής επιτυχίας και πάγωσαν μπροστά στην εικόνα μιας Ελλάδας που όχι μόνο διαθέτει Patriot, αλλά τους χρησιμοποιεί και επιχειρησιακά με επιτυχία σε πραγματικές συνθήκες μάχης, και μάλιστα εκτός συνόρων.

Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε και την έντονη κριτική του προς κόμματα της αντιπολίτευσης, κυρίως προς το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες φωνές που ζήτησαν την επιστροφή του συστήματος από τη Σαουδική Αραβία. Ο Μουντζουρούλιας θεώρησε τις τοποθετήσεις αυτές κατώτερες των περιστάσεων, λέγοντας πως σε ζητήματα εθνικής ισχύος και στρατηγικού αποτυπώματος δεν χωρούν μικροπολιτικές προσεγγίσεις. Ειδικά για όσους μιλούν, όπως είπε, για στρατοδικεία ή για απόσυρση της αποστολής, υποστήριξε ότι αποκαλύπτουν πόσο χαμηλά έχει πέσει το επίπεδο του ελληνικού κοινοβουλευτισμού.

Σημείωσε μάλιστα ότι η παρουσία της ελληνικής δύναμης στη Σαουδική Αραβία από το 2021 δεν είναι μια αποκομμένη απόφαση, αλλά μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής ενίσχυσης των δεσμών με ένα σημαντικό περιφερειακό κράτος. Κατά την άποψή του, ακόμη και αν το Ριάντ διατηρεί σχέσεις και με την Τουρκία και με το Πακιστάν, η Ελλάδα οφείλει να βρίσκεται εκεί, να αποδεικνύει την αξιοπιστία της και να επενδύει σε σχέσεις που μπορεί να αποφέρουν γεωπολιτικά οφέλη στο παρόν και στο μέλλον.

Από εκεί και πέρα, ο Μουντζουρούλιας συνέδεσε ευθέως την επιτυχία των Patriot στη Σαουδική Αραβία με ένα ευρύτερο πλέγμα ελληνικών στρατιωτικών κινήσεων στην περιοχή: την ανάπτυξη Patriot στην Κάρπαθο, τη στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο, την προστασία του FIR Βουλγαρίας και γενικά την εικόνα μιας χώρας που, όπως είπε, έχει πλέον αντανακλαστικά και παύει να λειτουργεί αμυντικά μόνο στα λόγια. Το συνολικό του επιχείρημα ήταν πως αυτές οι κινήσεις έχουν στριμώξει την Τουρκία, ακριβώς επειδή δημιουργούν νέα δεδομένα αεράμυνας και αποτροπής στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο.

Σε αυτό το σημείο έφερε στο προσκήνιο και το ζήτημα της τουρκικής επιστολής προς ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ για τους ελληνικούς Patriot στην Κάρπαθο. Σύμφωνα με όσα ανέφερε, η Άγκυρα διαμαρτύρεται ότι παραβιάζεται το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης ορισμένων νησιών, όμως κατά την εκτίμησή του οι ίδιες οι τουρκικές αντιδράσεις αποδεικνύουν πανικό και όχι αυτοπεποίθηση. Για τον ίδιο, η Τουρκία με τις διαμαρτυρίες της δείχνει πόσο σοβαρά λαμβάνει αυτή τη νέα αμυντική διάταξη της Ελλάδας.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι τόσο οι κεμαλικοί όσο και οι ερντογανικοί στην Τουρκία κινούνται πάνω στο ίδιο ακριβώς δόγμα απέναντι στην Ελλάδα, άρα δεν έχει νόημα να καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις περί «καλών» και «κακών» στρατοπέδων στην άλλη πλευρά του Αιγαίου. Για τον Μουντζουρούλια, το τουρκικό σύστημα στο σύνολό του αντιδρά στις ελληνικές κινήσεις επειδή αναγνωρίζει πως χάνει χώρο, χάνει πρωτοβουλία και βλέπει απέναντί του μια χώρα που αρχίζει να κινείται με σχέδιο.

Στο κυπριακό μέτωπο, σχολίασε και τις δηλώσεις του κατοχικού ηγέτη, ο οποίος μίλησε για ενίσχυση της συμμαχίας Ελλάδας, Ισραήλ και Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Μουντζουρούλιας θεώρησε ενδεικτικό το γεγονός ότι ακόμα και στην τουρκική πλευρά αναγνωρίζεται πια ένας άξονας συνεργασίας που ενοχλεί σοβαρά την Άγκυρα. Υποστήριξε μάλιστα ότι το Ισραήλ είναι ο μόνος πραγματικά ισχυρός σύμμαχος της Ελλάδας και της Κύπρου στην περιοχή και ότι Αθήνα και Λευκωσία έχουν, έστω και τώρα, αρχίσει να αντιλαμβάνονται τη σημασία αυτής της πραγματικότητας.

Στην ίδια λογική ενέταξε και τις τουρκικές αναλύσεις περί «σχεδίου ΗΠΑ και Ισραήλ κατά της Τουρκίας» και περί προσπάθειας αναβάθμισης της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσα από νέα σχήματα ασφάλειας. Κατά την εκτίμησή του, οι τουρκικές ανησυχίες δείχνουν ότι έχει αλλάξει το γεωπολιτικό περιβάλλον και ότι η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ λειτουργούν πλέον ως πυρήνας μιας νέας ισορροπίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ξεχωριστή αναφορά έκανε και στην ανάλυση του Ισραηλινού αναλυτή Shay Gal στο think tank International Institute of Strategy, το οποίο ο ίδιος και ο Χρήστος Κωνσταντινίδης προωθούν. Ο Μουντζουρούλιας υπογράμμισε ότι τα τουρκικά F-16 στα Κατεχόμενα και στη Σομαλία θέτουν σοβαρά ζητήματα νομιμότητας σε σχέση με την αμερικανική νομοθεσία και το καθεστώς χρήσης οπλικών συστημάτων αμερικανικής προέλευσης. Υποστήριξε ότι η Άγκυρα χρησιμοποιεί αυτά τα μέσα κατά τρόπο που αντιβαίνει στους όρους παραχώρησής τους και εκτίμησε ότι το αμερικανικό Κογκρέσο μπορεί το επόμενο διάστημα να πιέσει για την απόσυρσή τους από τα Κατεχόμενα.

Η εκπομπή έκλεισε με μια συνολική εικόνα του πολέμου στο Ιράν, με αναφορές σε νέα πλήγματα, στη μεταφορά αμερικανικών και ισραηλινών μέσων, στις εξελίξεις στο Στενό του Ορμούζ, αλλά και στις εσωτερικές αναταράξεις στο ιρανικό καθεστώς. Ωστόσο, ο βασικός πυρήνας του μηνύματος του Ανδρέα Μουντζουρούλια ήταν σαφής: η Ελλάδα, σε μια στιγμή βαθιάς περιφερειακής αστάθειας, έδειξε επιχειρησιακή ετοιμότητα, πολιτικό στίγμα και στρατιωτική αποτελεσματικότητα. Και αυτό, όπως είπε, είναι κάτι που ενοχλεί ιδιαίτερα όσους δεν αντέχουν να βλέπουν τη χώρα να κινείται με αυτοπεποίθηση.

πηγή 

Ο αγαπημένος Λουδοβίκος των Ανωγείων, καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4», σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη, μίλησε για την σχέση με τη μητέρα του.

Γιάννης Ρίτσος, Εαρινή συμφωνία, 1938

 

''Πάμε στους αγρούς

να φορέσουμε στα δάχτυλα

τις παπαρούνες και τον ήλιο

και την καινούργια χλόη.''

1821 Οι σφαγές στη Σμύρνη και η καταστροφή των Κυδωνιών μέσα από τον ξένο τύπο

 Οι σφαγές στη Μικρά Ασία του 1821.Από τα έκτροπα στη Σμύρνη στην καταστροφή των Κυδωνιών. Ομιλητής: Αριστείδης Χατζής,Καθηγητής, Τμήμα Ιστορίας & Φιλοσοφίας της Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Εκδήλωση του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.

Η εποχή είναι η Ελπίς των απηλπισμένων

 

Αυτή δεν είναι η εποχή του Φαρισαίου,του σοφού και του καλού χριστιανού. Είναι η εποχή του ανόητου, του βλάκα διά Χριστόν, αυτού που απελπίζεται για την αξία και την σωτηρία του. Είναι η εποχή που καθόμαστε γυμνοί επί κοπρίας και κλαίμε για την αμαρτία και την ανεπάρκεια μας και δεν κομπάζουμε ούτε για τα καλά μας , ούτε για τα κατορθώματα, ούτε για τις θρησκευτικές καταβολές μας. Είναι η εποχή που γυρνάμε πίσω γυμνοί και θεόφτωχοι σαν τα μωρά στην αγκαλιά της μητέρας. Και τα μωρά δεν γνωρίζουν και δεν κατέχουν τίποτα.Περιμένουν να τα μάθουν όλα από αυτούς που τα μεγαλώνουν.

Κύριε μάθε μας πώς να προσευχόμαστε, πώς να νηστεύουμε, πώς να βλέπουμε και πως να μη βλέπουμε ,πως να σιωπούμε , πως να μετανοούμε, πώς να αγαπάμε.

Βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι φτάνουν μέχρι το Πάσχα και δεν λαμβάνουν αλλοίωση και χάρη. Ξεκίνησαν με ελπίδα στον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους και δεν έκαναν ούτε ένα βήμα μπροστά. Με πεποίθηση στον εαυτό μας και ελπίδα στον εαυτό μας δεν πάμε πουθενά. Αυτή η εποχή είναι η Ελπίς των απηλπισμένων .Είναι μόνον για αυτούς που απέκλεισαν κάθε αυτοβοήθεια και παραδίνονται ολοκληρωτικά στον Θεό.

π.π.