Οδοιπορικό στο άγιον όρος

Γέροντας Παρθένιος Καθηγούμενος Ι.Μ Αγίου Παύλου :

  

Να μην αφήνουμε να περνά μία ημέρα χωρίς να προσευχηθούμε στην Υπεραγία Θεοτόκο. «Θεοτόκε, Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη, συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών».

~ Όταν μια μέρα προσευχόμουν με το κομποσκοίνι, ήρθε ο δαίμονας να με δελεάσει και μου άρπαξε το κομποσκοίνι.
Μπήκε στο κελί, όπου προσευχόμουν με το κομποσκοίνι και μου το άρπαξε από τα χέρια. Και εξαφανίστηκε. Δεν μπορούσα να το ανεχθώ, ότι ήρθε ο δαίμονας και μου πήρε το κομποσχοίνι.
Απευθύνθηκα στην Υπεραγία Θεοτόκο και λέω. «Υπεραγία Θεοτόκε , δεν μπορώ να ησυχάσω, όταν σκέφτομαι ότι ήρθε ο δαίμονας και μου πήρε το κομποσχοίνι από τα χέρια μου». Λέω: «Παναγία, ανάγκασέ τον να μου το επιστρέψει ».
Μια μέρα πέρασε, τίποτε… Δύο μέρες και πάλι τίποτε… Εγώ προσευχόμουν με πείσμα. Την τρίτη μέρα αποκοιμήθηκα στον καναπέ, έρχεται ο δαίμονας από το παράθυρο κρατώντας το κομποσχοίνι μου στα χέρια.
Και μου το πετάει στο πρόσωπο. Έπεσε όμως το κομποσχοίνι, δεν με άγγιξε. Ακούσα ένα «Μποοοουμ!»
Ξυπνάω, παίρνω το κομποσχοίνι. Το γνώρισα. Ήταν το δικό μου. Λέω: «Σε ευχαριστώ, Παναγία μου, που τον ανάγκασες να μου το επιστρέψει». Πολλά και διάφορα είναι τα θαύματα. Κάθε μέρα σε κάθε παράκλησή μας Εκείνη απαντάει.

Δύναμις του Καλογήρου

Στο κέντρο των πάτερων ο μακαριστός μελίρρυτος Γέροντας Δανιήλ.

 

ΧΩΡΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ;

 

Μη διαμαρτύρεσαι λέγοντας: Πού είσαι Θεέ μου; Προσεύχομαι και δεν μου αποκάλυψες ποτέ τον εαυτό σου, δεν μου έδωσες ούτε μία χαρά, δεν μου πραγματοποίησες κανένα από τα όνειρά μου. Σου ζητάω υγεία, μου δίνεις αρρώστια. Σου ζητάω βοήθεια, μου δίνεις θάνατο. Σου ζητάω αρετή, μου δίνεις πόνο. Τι Θεός είσαι;

Όχι! Μη σκεφθείς ποτέ έτσι. Ο Θεός ξέρει πότε η καρδιά σου θα είναι χωρητική. Εάν ακόμη δεν πήρες κάτι, σημαίνει ότι δεν χωράει η καρδιά σου. Η καρδιά σου είναι στουμπωμένη, όπως όταν βάζεις πολλά πράγματα μαζί και τα πιέζεις, για να μη μείνει καθόλου κενό αέρος. Ούτε αέρας δεν μπορεί να χωρέσει στην καρδιά σου, και θέλεις να χωρέσει ο Θεός, τον οποίο δεν χωρούν ολόκληροι οι ουρανοί;

"Μόλις δώ, παιδί μου, την κατάλληλη στιγμή, σε βεβαιώ ότι δεν θα καθυστερήσω ούτε ένα δευτερόλεπτο να σου πραγματώσω τους πόθους σου, τις λαχτάρες σου, τα θεϊκά σου όνειρα. Αμέσως θα το κάνω."

Ο οδοντίατρος σου κάνει ένεση και περιμένει να μουδιάσεις για να σε εγχειρήσει. Εάν σου κάνει αμέσως την εγχείρηση, θα πεταχτείς από τον πόνο και μπορεί να σπάσει και το δόντι σου. Έτσι και ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μια στιγμή. Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη, και δεν χάνεις τίποτε όταν την ασκείς.

 

Κείμενο του Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Εις Πανήγυριν (ψαλτοτράγουδο)

Βλέπουμε στα διαδίκτυα πολλούς νεόκοπους αυτόφωτους υπερζηλωτές /τριες που σκανδαλίστηκαν λεει, γιατί ο Θεσσαλονίκης ετραγούδησε στην τράπεζα πανηγυρικής Σκήτης .Πολλά μπορούμε να προσάψουμε στον εν λόγο Ιεράρχη όχι όμως αυτό .

Στοιχειώδης γνώση εάν είχαν οι συντάκτες τέτοιων απαράδεκτων κειμένων ,οργανωσιακού ευσεβιστικού τύπου ,θα ήξεραν ότι μια χαριτωμένη συνήθεια που συμβαίνει εκατοντάδες χρόνια στις αγιορείτικες πανηγυρικές τράπεζες των κυρίως Σκητών και μικρων συνοδειών όταν υπάρχει πανυγηρική τράπεζα. 

Τελικά η κατάρα της εκκλησίας δεν είναι μόνο  οι λωλαμάρες του θεσαλονίκης αλλά και κυρίως η δικη μας αδιακρισία που ολα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει .. 

 Ας βουλώσουν λοιπόν τα απύλωτά στοματά τους κουραστήκαμε να διαβάζουμε μαλακίες .

«Ο ΜΠΕΓΚΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ»

 

Κάποτε στό Άγιον Όρος ήταν ένας μοναχός πού διέμενε στις Καρυές.

Έπινε καθημερινά καί μεθούσε καί γινόταν αιτία νά σκανδαλίζονται οι προσκυνητές.

Κάποια στιγμή πέθανε καί ανακουφισμένοι κάποιοι πιστοί πήγαν στόν γέροντα Παΐσιο νά τού πούν μέ ιδιαίτερη χαρά ότι επιτέλους λύθηκε αυτό τό τεράστιο πρόβλημα.

Ο π. Παΐσιος τούς απάντησε ότι γνώριζε γιά τό θάνατο τού μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα αγγέλων πού ήρθαν νά παραλάβουν τήν ψυχή του.

Οι προσκυνητές απόρησαν καί διαμαρτυρήθηκαν καί κάποιοι προσπαθούσαν νά εξηγήσουν στόν γέροντα Παΐσιο γιά ποιόν ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι δέν κατάλαβε ο γέροντας.

Ο π. Παΐσιος τούς διηγήθηκε:

«Ο συγκεκριμένος μοναχός γεννήθηκε στή Μ. Ασία, λίγο πρίν τήν καταστροφή όταν οι Τούρκοι μάζευαν όλα τά αγόρια.

Γιά νά μήν τό πάρουν από τούς γονείς του, αυτοί τό έπαιρναν μαζί τους στό θερισμό καί γιά νά μήν κλαίει, τού έβαζαν λίγο ρακί στό γάλα γιά νά κοιμάται.

Ως εκ τούτου μεγαλώνοντας έγινε αλκοολικός. Κάποια στιγμή και μετά από αποτρεπτικές απαντήσεις από διάφορους γιατρούς να μην κάνει οικογένεια, ανέβηκε στο Όρος και έγινε μοναχός.

Εκεί βρήκε γέροντα καί τού είπε ότι είναι αλκοολικός.

Τού είπε ο γέροντας νά κάνει μετάνοιες καί προσευχές κάθε βράδυ καί νά παρακαλεί τήν Παναγία νά τόν βοηθήσει νά μειώσει κατά 1, τά ποτήρια πού έπινε.

Μετά ένα χρόνο κατάφερε μέ αγώνα καί μετάνοια νά κάνει τά 20 ποτήρια πού έπινε, 19 ποτήρια.

Ο αγώνας συνέχισε μέ τήν πάροδο τών χρόνων καί έφτασε τά 2-3 ποτήρια, μέ τά οποία όμως πάλι μεθούσε.»

Ο κόσμος έβλεπε χρόνια ένα αλκοολικό μοναχό πού σκανδάλιζε τούς προσκυνητές, ο Θεός έβλεπε ένα αγωνιστή μαχητή πού μέ μεγάλο αγώνα αγωνίστηκε νά μειώσει τό πάθος του.

Χωρίς νά ξέρουμε γιατί ο κάθε ένας προσπαθεί νά κάνει αυτό πού θέλει νά κάνει, μέ ποιό δικαίωμα νά κρίνουμε τήν προσπάθειά του;

Γέροντας Δαμασκηνός Αγιορείτης

 

Η Ορθοδοξία ως θεραπεία
O π. Δαμασκηνός ο Καρακαλλινός, είναι μοναχός σε κελί της Ιεράς Μονής Καρακάλλου. Το κελάκι του είναι μέσα στό δάσος, και το βρίσκεις στο πανέμορφο μονοπάτι που κατηφορίζει απο Φιλοθέου για Καρακάλλου. Καλό είναι να ρωτήσει κανείς τον π. Μάρκελο, τον αρχοντάρη της Καρακάλλου για να λάβει πληροφορίες πως θα το βρεί και πότε να τον επισκεφτεί, διότι και το κελί είναι ''κρυμμένο'' στο δάσος, και ο πάτερ, που μας έχει ουσιαστικά παραδώσει και απομαγνητοφωνίσει τις κασέτες με τις ομιλίες του παπά Γιάννη του Ρωμανίδη, και έγινε το βιβλίο ''Πατερική Θεολογία'' , δεν εμφανίζεται και πολύ...

Μοναχός Ιωσήφ Κουτλουμουσιανοσκητιώτης (1886 – 30 Μαΐου 1992)

.Ο Γέροντας Ιωσήφ, ο λάτρης της Αθωνίτισσας Θεοτόκου.Γέροντας Ιωσήφ ο Κύπριος, «το ψαλτήρι, το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος μου αρέσουν». 

 

Γέροντας Ιωσήφ ο Κύπριος, «το ψαλτήρι, το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος μου αρέσουν».

Ο Γέροντας-Ιωσήφ με τον Δικαίο Άνθιμο στη φτωχική Καλύβη του.

Ο επί επταετία γείτονας μου Γερο-Ιωσήφ ο Κύπριος έχει μία ωραία ιστορία, γεμάτη περιπέτειες, απλότητα και ταπεινότητα. Κατά κόσμον ονομαζόταν Ιωάννης Χατζηπαναγιώτου. Τους ευλαβείς, καλοσυνάτους, απλούς και φτωχούς γονείς του τους έλεγαν Νικόλαο και Παναγιώτα. Γεννήθηκε στο χωριό Ριζοκάρπασο, της σήμερα κατεχόμενης από τους Τούρκους Καρπασίας, το 1886. Το 1902 ήλθε στο Άγιον Όρος. Στην Κύπρο δεν ξαναπήγε ποτέ. Την αγαπούσε όμως, προσευχόταν γι’ αυτή, και τη θυμόταν. Έλεγε: «Ποτέ δεν έχω βγάλει την Κύπρο από την καρδιά μου, γιατί γέννησε αγίους». Θυμόταν τις πολλές εκκλησιές του χωριού του με τα ωραία ήθη κι έθιμα.

Είχε μάθει λίγη ξυλουργική στο χωριό του. Είχε λογισμό να εργασθεί στην αρχή ως μαραγκός. Στα πρόσωπα των μοναχών όμως συνάντησε τον Θεό. «Να, εδώ είναι ο Θεός…» είπε, και αποφάσισε να καλογερέψει. Διήλθε διάφορα μέρη του Αγίου Όρους. Κατέληξε στην Καλύβη του Αγίου Ιωαννικίου του Μεγάλου στη σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος, που ανήκει στη μονή Κουτλουμουσίου υπό τον ενάρετο Γέροντα Ιωαννίκιο († 1909), όπου έλαβε το μέγα σχήμα των μοναχών.

Σε μία αγρυπνία της μονής Καρακάλλου, στην πανήγυρη της μνήμης των αγίων Αποστόλων, καθώς προσευχόταν, είδε τον Απόστολο Παύλο να στέκεται στον δεσποτικό θρόνο: «Με τη φαλακρίτσα του, τα γενάκεια του, τον αναγνώρισα από την εικόνα του που ήξερα, να κηρύττει… Δεν καταλάβαινα αν είμαι ξύπνιος ή αν κοιμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι από τα λόγια του είναι: “Και μία ημέρα να ζήσει ο άνθρωπος επάνω στη γη, αν δεν προσέξει, δύναται να κολασθεί…” Τούτος ο λόγος έμεινε μέχρι τώρα σαν κατακάθι μέσα στην καρδιά μου». Πράγματι, παρότι είχαν περάσει πάνω από εβδομήντα χρόνια το έλεγε σαν να ήταν χθεσινοβραδινό γεγονός.

Διήλθε πολλές δοκιμασίες. Εκούσια και ακούσια πείνα, φτώχεια, στέρηση, κακουχία και ταλαιπωρία. Πυκνές ασθένειες και πολλοί πειρασμοί τον κούρασαν αλλά δεν τον απογοήτευσαν. Τα δεχόταν όλα ως από Θεού.

Μερικές φορές ως άνθρωπος αντιδρούσε. Ήταν απλός και σύντομα μετανοούσε. Είχε κάποιες φυσικές θα λέγαμε παραξενιές, δεν μπορούσες όμως να τον παρεξηγήσεις, γιατί σεβόσουν την πολυχρόνια άσκησή του. Είχε εμπιστοσύνη στον Θεό και μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία, την «Καλλονή των ωραίων», όπως την έλεγε. Είχε δίπλα στην κλίνη του και μία μικρή εικόνα της Παναγίας της Οικονόμισσας. «Ό,τι της ζητώ με οικονομεί», έλεγε. Έπαιρνε τις αθωνίτισσες, θαυματουργές, θεομητορικές εικόνες με τη σειρά και τις επικαλούνταν: «Τραβάω κομποσχοίνι στη Γλυκοφιλούσα της Φιλοθέου, για να με φυλάει, στην Οικονόμισσα της Λαύρας, για να με συντηρεί, στην Παραμυθία της Βατοπεδίου, για να με παραμυθεί στις θλίψεις μου». Αν κάποιος τον αδικούσε, τον άφηνε στον Θεό. Παρότι επί εξήντα χρόνια ήταν με πατερίτσες, δεν έμενε αργός. Εκατόχρονος ανέβηκε στη σκεπή να φτιάξει τα κεραμίδια της σκεπής του. Τα τελευταία πενήντα χρόνια της ζωής του έζησε στη διπλανή μας Καλύβη του Αγίου Νικολάου. Είχε πάει στη μονή Ξενοφώντος να μαζέψει ελιές. Επιστρέφοντας βρήκε τη σκεπή της Καλύβης του Αγίου Ιωαννικίου, να έχει φύγει, ύστερα από ένα δυνατό νοτιά. Από τη στενοχώρια του σάλεψε ο νους του. Έμεινε τρεις ημέρες και τρεις νύχτες στο νάρθηκα του Κυριακού. Ο ιερεύς του διάβαζε Παρακλήσεις. Ο άγιος Παντελεήμων του παρουσιάσθηκε μέσα σε σύννεφο και τον έκανε καλά.

Συχνά έλεγε: «Ευχαριστώ τον άγιο Θεό, που μου έδωσε τούτο το καλό, την αρρώστια, κι έτσι κάθομαι και κάμω περισσότερα πνευματικά». Όποιος τον βοηθούσε του έκανε κομποσχοίνι. Τις ακολουθίες έκανε με κομποσχοίνι. Αγαπούσε πολύ το Ψαλτήρι. Μου έλεγε μια μέρα: «Δόξα τω Θεώ. Κάθομαι, τραβάω κομποσχοίνι. Διαβάζω το Ψαλτήρι. Είναι το πιο ωραίο βιβλίο του κόσμου. Τί λόγια ωραία λέει αυτού. Ο Θεός μιλάει. Βρήκε, λέει, άνδρα κατά την καρδία του. Τον Δαυίδ. Ακούς τι λέει του Θεού το στόμα; Σαν την καρδιά του Θεού ήταν ο Δαυίδ. Μεγάλος άνθρωπος. Τις Κυριακές διαβάζω Ψαλτήρι. Το Ψαλτήρι, το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος. Αυτά τα τρία μ’ αρέσουν. Αυτά κυριαρχούν στην Εκκλησία. Έχω κι άλλα βιβλία. Βίους αγίων. Τα έχω διαβάσει πολλές φορές. Αυτά τα νέα βιβλία που γράφουν οι παπάδες δεν μου αρέσουν».

Όταν πέρασε τα εκατό χρόνια, διερωτάτο γιατί δεν τον παίρνει από τη ζωή ο Θεός. Περίμενε τον θάνατο. Είπε να του ετοιμάσουν τον σταυρό του τάφου του, να τον βλέπει καθημερινά. Μου έδωσε λίγα χρήματα που είχε μαζέψει για τα μνημόσυνά του. Όταν του πήγα κάποιους φίλους να πάρουν την ευχή του, τους ζητούσε χρήματα, για να προσεύχεται, για να με ντροπιάσει, να χαλάσει την εικόνα του, και να μην του ξαναπάω κόσμο, να τον τιμούν… Την ελπίδα του είχε πάντοτε στο έλεος του Θεού. Οι Βατοπεδινοί πατέρες θέλησαν να τον γηροκομήσουν, μα εκείνος ζήτησε να γυρίσει ν’ αναπαυθεί στο καλύβι του. Ανεπαύθη εν Κυρίω το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής, στις 30.5.1992, κι ετάφη στο κοιμητήρι της σκήτης μας την Κυριακή της Πεντηκοστής, κατά την οποία «Πνεύματος Αγίου επιδημία και ελπίδος συμπλήρωσις».

Πηγές – Βιβλιογραφία

Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Συνομιλία μ’ έναν υπεραιωνόβιο Γέροντα, Πρωτάτον 21/1990, σσ. 7-9. Συνεσίου Αγιορείτου μονάχου, Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Αγιορείτης (ο φίλος της Παρθένου), Ορθόδοξη Μαρτυρία 39/1993, σσ. 29-32.

Η EL PAIS ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ «ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΑΞΙΕΣ»

 

 Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης

H ισπανική εφημερίδα El País με πρόσφατο (29/9) δημοσίευμα της (βλ. ΕΔΩ) παρουσιάσει το Άγιον Όρος μέσα από την αντίθεση ανάμεσα στην χιλιόχρονη παράδοση του αβάτου και στον σύγχρονο ευρωπαϊκό τρόπο χρηματοδότησης και αντίληψης των δικαιωμάτων.

Αρχικά, το εκτενέστατο δημοσίευμα περιγράφει το φυσικό περιβάλλον του Αγίου Όρους, αλλά αμέσως αντιπαραθέτει σε αυτό τους ήχους από ηλεκτρογεννήτριες και έργα υποδομής.

 

Αναφέρει ότι το άβατο της Αγιορείτικης Πολιτείας συνδέεται με το άρθρο 105 του ελληνικού Συντάγματος και ότι η ιδιαιτερότητα του Αγίου Όρους αναγνωρίστηκε από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη όταν η Ελλάδα εντάχθηκε στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1981. Παρόλα αυτά, θέτει το ερώτημα κατά πόσο το άβατο είναι συμβατό με τις σύγχρονες αρχές της ισότητας των φύλων και της απαγόρευσης των διακρίσεων.

 

Ο δημοσιογράφος Σταύρος Τζίμας εμφανίζεται ως ένας από τους λίγους Έλληνες που δηλώνουν δημόσια αντίθετοι με το άβατο. Παράλληλα όμως μεταφέρει και την αντίθετη λογική: ότι για πολλούς πιστούς η ιδιαίτερη γοητεία και ο χαρακτήρας του Αγίου Όρους οφείλονται ακριβώς σε αυτή την απομόνωση και στην τήρηση μιας αυστηρής μοναστικής παράδοσης.

 

Η Lina Gálvez, Ισπανίδα ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα των Γυναικών και την Ισότητα των Φύλων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υποστηρίζει ότι το άβατο δεν είναι συμβατό με την αρχή της ισότητας. Αναγνωρίζει ωστόσο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περιορισμένα περιθώρια παρέμβασης, ακριβώς επειδή το ειδικό καθεστώς είχε γίνει αποδεκτό ήδη κατά την ένταξη της Ελλάδας. Μάλιστα, η ίδια προτείνει να ανοίξει ξεχωριστή συζήτηση για το αν θα πρέπει να συνεχίζεται η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση του Αγίου Όρους, από τη στιγμή που εκεί ισχύει ένας κανόνας που η ίδια θεωρεί αντίθετο στις θεμελιώδεις αξίες της Ένωσης.

Ακόμη πιο επικριτική εμφανίζεται η ευρωβουλευτής Ana Miranda, η οποία χρησιμοποιεί τον χαρακτηρισμό «απαρτχάιντ φύλου» και υποστηρίζει ότι το άβατο αντιβαίνει στις αρχές που κατοχυρώνονται στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Θεωρεί ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί πρέπει τουλάχιστον να ανοίξουν συζήτηση για τέτοιου είδους απαγορεύσεις.

Από την άλλη πλευρά, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σάκης Αρναούτογλου παρουσιάζει το ζήτημα ως πιο σύνθετο. Υποστηρίζει ότι δεν αφορά μόνο την ισότητα αλλά και την ιστορία, τη θρησκευτική πίστη, τον πολιτισμό και τον τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη αντιμετωπίζει ιδιαίτερες ιστορικές πραγματικότητες που προϋπήρχαν κατά πολύ της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ιδιαίτερη νύξη γίνεται στη Λίτσα Αμανατίδου, η οποία είχε παραβιάσει συμβολικά το άβατο το 2008 μαζί με άλλες γυναίκες, στο πλαίσιο διαμαρτυρίας σχετικά με το Βατοπέδι και περιουσιακές διαφορές. Ωστόσο, η ίδια δηλώνει σήμερα ότι δεν θεωρεί την κατάργηση του αβάτου σημαντική προτεραιότητα του φεμινιστικού κινήματος.

Το άρθρο της ισπανικής εφημερίδας θέτει το καθεστώς του αβάτου υπό κριτική εξέταση, προσπαθώντας να αναδείξει κυρίως την αντίφαση ανάμεσα στη διατήρηση του αποκλεισμού των γυναικών και στη συνεχιζόμενη χρηματοδότηση έργων από ευρωπαϊκούς πόρους. Το βασικό ερώτημα που αφήνει ανοιχτό δεν είναι μόνο αν το άβατο μπορεί να επιβιώσει θεσμικά, αλλά και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί έναν χώρο του οποίου το ιδιαίτερο καθεστώς αμφισβητείται πλέον όλο και πιο έντονα με όρους «ευρωπαϊκών αξιών».

Οδοιπορικό στα ασκητήρια του Αγίου Γέροντα Ιωσήφ του ησυχαστή

Νέα Σκήτη

Ο ταβάς είναι ένα από τα πιο παραδοσιακά και αγαπημένα σκεύη της Αγιορειτικής κουζινας

 

 

Μοναχός Αβραάμ.23/09/2026. 

Μνήμες ,από τη αγιορειτική πολιτεία

 

1989 Ι.Μ. Αγίου Ραφαήλ Μυτιλήνης :Προσκήνυμα του Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτου

Ένα σπάνιο ηχητικό απόσπασμα του Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτου για την Μακαριστή Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά της Ιεράς Μονής Αγίου Ραφαήλ Μυτιλήνης.

 

Οι φωτογραφίες που εμφανίζονται στο βίντεο είναι από την επίσκεψη του Οσίου Εφραίμ στην Ι.Μ. Αγίου Ραφαήλ το 1989.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου: «Ο Παπα-Τύχων»

 

Ενώ βρισκόταν σε έρημο τόπο, μόνος του, και το Κελί του δεν είχε σχεδόν τίποτα, για να έχη όμως τον Χριστό μέσα του, δεν του χρειαζόταν τίποτα, γιατί όπου Χριστός εκεί Παράδεισος, και για τον Παπα – Τύχωνα το Περιβόλι της Παναγίας ήταν επίγειος Παράδεισος.

Είχε χρόνια αρκετά να βγη στον κόσμο, αλλά χωρίς να το θέλη, τον ανάγκασαν κάποτε, πού είχε γίνει πυρκαϊά στην Καψάλα, μαζί με άλλους Πατέρες να πάη κι αυτός ως μάρτυρας στην Θεσσαλονίκη. Όταν επέστρεψε στο Άγιον Όρος ο Γέροντας, τον ρωτούσαν οι Πατέρες:

– Πώς είδες την πόλη και τον κόσμο μετά από τόσα χρόνια πού είχες να ιδής τον κόσμο;

Ο Γέροντας απήντησε:

– Εγώ δεν είδα πολιτεία με ανθρώπους, αλλά δάσος με καστανιές.

 

 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΠΑ-ΤΥΧΩΝ

Ο ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΊΑΣ

«Γλυκό μου Παΐσιο, ἐμεῖς, παιδί μου, θὰ ἔχουμε ἀκριβὴ ἀγάπη εἰς αἰῶνας αἰώνων… Ἐγὼ θὰ λειτουργῶ στὸν Παράδεισο κι ἐσὺ νὰ κάνῃς εὐχὴ ἀπὸ ἐδῶ, καὶ θὰ ἔρχωμαι κάθε χρόνο νὰ σὲ βλέπω.»

 

~Άγιος παπα-Τύχων ὁ Ρώσσος, ερημίτης τῆς Καψάλας~

Σήμερα 23 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά για πρώτη φορά έναν άνθρωπο που έζησε αθόρυβα, ταπεινά και ολοκληρωτικά για τον Χριστό. Τον Παπά-Τύχωνα τον Αγιορείτη, τον πνευματικό άνθρωπο που έγινε στήριγμα και οδηγός ψυχών και ιδιαίτερα του Αγίου Παϊσίου.

"Κάθε Χριστούγεννα ὃ Γέροντας θὰ οἰκονομοῦσε μία ρέγκα, γιὰ νὰ πέραση ὅλες τὶς χαρμόσυνες ἥμερές του Δωδεκαημέρου μὲ κατάλυση ἰχθύος.

Τὴν δὲ ραχοκοκκαλιὰ τῆς ρέγκας δὲν τὴν πετοῦσε, ἀλλὰ τὴν κρεμοῦσε μὲ μία κλωστὴ καί, ὅποτε ἦταν καμιὰ Δεσποτικὴ ἢ Θεομητορικὴ ἑορτὴ καὶ εἶχε κατάλυση ἰχθύος, ἔβραζε λίγο νερὸ σ’ ἕνα κονσερβοκούτι, βουτοῦσε τὴν ραχοκοκκαλιὰ δυὸ-τρεΐς φορὲς στὸ νερό, γιὰ νὰ πάρη λίγη μυρωδιά, καὶ μετὰ ἔριχνε λίγο ρύζι.

Ἔτσι ἔκανε κατάλυση καὶ κατηγοροῦσε καὶ τὸν ἑαυτό του ὅτι τρώει καὶ ψαρόσουπες στὴν ἔρημο!

Τὴν ραχοκοκκαλιὰ αὐτὴ τὴν κρεμοῦσε πάλι στὸ καρφὶ καὶ γιὰ ἄλλη κατάλυση, μέχρι ποῦ ἄσπριζε πιὰ καὶ τότε την πετούσε ..."

 

 (Μαρτυρίες Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου)

Πάντα τόνιζε την ταπείνωση και έλεγε χαρακτηριστικά:

– Ένας ταπεινός άνθρωπος έχει περισσότερη Χάρη από πολλούς ανθρώπους.

Κάθε πρωΐ ο Θεός ευλογεί τον κόσμο με το ένα χέρι, αλλ’ όταν ιδή κανέναν ταπεινό άνθρωπο, τον ευλογεί με τα δύο Του χέρια.

Πα-πα-πα, παιδί μου! εκείνος που έχει μεγαλύτερη ταπείνωση, είναι ο μεγαλύτερος από όλους..

Εκτός από την ταπείνωση και την μετάνοια τόνιζε πολύ την μελέτη του Θεού, δηλαδή ο νους του ανθρώπου να γυρίζη συνέχεια γύρω από τον Θεό.

Επίσης,τόνιζε την μελέτη της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων: Ευεργετινό,Φιλοκαλία, Άγιο Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Θεολόγο, Άγιο Μάξιμο, Συμεών Νέο Θεολόγο, Αββά Μακάριο και Αββά Ισαάκ.

«Η μελέτη, έλεγε ο Γέροντας, θερμαίνει και την ψυχή, καθαρίζει και τον νου και έτσι ασκείται με προθυμία ο άνθρωπος και αποκτάει αρετές, ενώ, όταν δεν ασκήται, αποκτάει πάθη».

Ο παπα Τύχων, το πετραχήλι σχεδόν ποτέ δεν το έβγαζε, γιατί πολλές φορές το σήκωνε από τον έναν άνθρωπο και το άπλωνε στον άλλον και έπαιρνε τις αμαρτίες από τους συνανθρώπους του και τους ξαλάφρωνε με το Μυστήριο της θείας Εξομολογήσεως.

Τις εξομολογήσεις, που του έκαναν οι άνθρωποι, τις ξεχνούσε αμέσως και έτσι έβλεπε όλους τους ανθρώπους πάντοτε καλούς και όλο καλούς λογισμούς είχε για όλους,γιατί είχε εξαγνισθή πια η καρδιά του και ο νους του.Κάποτε τον είχε ρωτήσει ένας Ηγούμενος:‐ Γέροντα, ποιος αδελφός είναι πιο καθαρός μέσα στο Κοινόβιο;

Ο Παπα‐Τύχων απήντησε:‐ Άγιε Καθηγούμενε, όλοι οι αδελφοί είναι καθαροί.

Ποτέ δεν πλήγωνε άνθρωπο, αλλά του θεράπευε τα τραύματα με το βάλσαμο της αγάπης του Χριστού. Έλεγε στην πονομένη ψυχή:‐ Παιδί μου, εσένα ο Χριστός σε αγαπάει, σε συγχώρεσε. Ο Χριστός αγαπάει περισσότερο τους αμαρτωλούς που μετανοούν και ζουν με ταπείνωση.

Την ώρα της Θείας Λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται. Έπαιρνε να βραδυάζη, κι απ’ το πρωί που είχε αρχίσει δεν είχε τελειώσει. Με πολλή ευλάβεια διάβαζε τις ευχες της Θείας Λειτουργίας, τις οποίες γνώριζε απ’ έξω από την πολύχρονη και συνεχή τέλεσή της, όχι νοερώς, ούτε μεγαλοφώνως, αλλά έτσι ώστε να ακούγονται στο αυτί του ιερέως. Όλος έξαρση, την ώρα του χερουβικού και του καθαγιασμού, έψαλλε με Αγγέλους τον ύμνο τους στα ουράνια.

Τον ψάλτη τον έβγαζε στον διάδρομο του κελλιού του, έξω από τον ναό, να ψάλη το χερουβικό. Έβλεπε κατόπιν πως ήταν στην αγία Τράπεζα, κοινωνούσε, τελείωνε την Λειτουργία και δεν καταλάβαινε πως πέρασε η ώρα. Μετά, ο Γέροντας αποσυρόταν και έκλαιγε για δυό και τρεις ημέρες.

Το μαξιλάρι του γινόταν μούσκεμα. Την θεία μετάληψη δεν περίμενε να βραδυάση για να την διαβάση, αλλά την διάβαζε από το μεσημέρι. Και όλη την ημέρα προετοιμαζόταν για την Θεία Λειτουργία και θεία κοινωνία της επόμενης ημέρας. Έλεγε, ότι ο πιστός πρέπει να προετοιμάζεται όλο το εικοσιτετράωρο για να μπορή να γίνη μέτοχος στο σώμα και αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Κατά την προσκομιδή, μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά: –Μνήσθητι Κύριε όλου κόσμου…

 

Άγιε του Θεού, Παπα-Τύχων, πρέσβευε για εμάς ενώπιον του θρόνου της Αγίας Τριάδος. Δίδαξες με ταπείνωση, αγάπη και προσευχή πως η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην καθαρή καρδιά και στον νου στραμμένο στον Σήμερα που σε εορτάζουμε για πρώτη φορά ως Άγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, ας γίνουμε όλοι μικροί μαθητές σου, κρατώντας την πίστη ζωντανή, το πνεύμα ταπεινό και την αγάπη άσβεστη. Προστάτευσέ μας στις δοκιμασίες μας, καθοδήγησέ μας στην μετάνοια και δώσε μας δύναμη να ζούμε με την ευλάβεια και την πίστη που εσύ υπηρέτησες με όλη σου τη ζωή.

Στυλ. Καβάζης

Στιγμές από τον Παπά - Τύχωνα στη σειρά "Άγιος Παΐσιος - Από τα Φάρασα στον Ουρανό" Με αφορμή την αγιοκατάταξη του Παπά - Τύχωνα παρουσιάζουμε τις καλύτερες στιγμές του τηλεοπτικού Παπά - Τύχωνα στη σειρά "Άγιος Παΐσιος - Από τα Φάρασα στον Ουρανό", με την εξαίρετη ερμηνεία του Ρώσου ιερομόναχου και πνευματικού του Αγίου Παϊσίου, που υποδύθηκε ο καταξιωμένος Κύπριος ηθοποιός Αντώνης Κατσαρής.

«Ο αναπαυμένος άνθρωπος δεν φτάνει στον παράδεισο. Γιατί ο Θεός αγαπάει τον κόπο».

Έτσι μπορεί να συνοψιστεί το πνεύμα της αγιορειτικής ζωής του Γέροντα Ιουλιανού του Προδρομίτη ,(αριστερά στην φωτογραφία..) 

Μην αναζητάτε μια άνετη πίστη, αλλά μια βιωμένη: προσευχή, υπομονή, συγχώρεση, κόπο και έγερση μετά από κάθε πτώση.

Ο πρεσβύτερος προχωρά, ο μαθητής παρακολουθεί και μαθαίνει. Μερικές φορές το πιο ισχυρό κήρυγμα δεν λέγεται, αλλά φαίνεται σε μια ζωή. Να προσεύχεσαι όταν είναι δύσκολο, να συγχωρείς όταν πονάει, να μην εγκαταλείπεις όταν η ψυχή είναι κουρασμένη και να επικαλείσαι τον Χριστό ξανά και ξανά.

Ο άνθρωπος δεν γίνεται άγιος σε μια μέρα. Αλλάζει αργά, μέσα από κάθε κόπο που γίνεται με τον Θεό και μέσα από κάθε «Κύριε, ελέησον!» που λέγεται από καρδιάς.

Παναγία Δέσποινα

 

Παναγία Δέσποινα, τοῦ κόσμου βοήθεια, καὶ ἐλπὶς Χριστιανῶν, σὲ νῦν ἐκδυσωποῦμεν, καὶ σὲ παρακαλοῦμεν ἀγαθή, ὑπὲρ ἡμῶν ἡμαρτηκότων καὶ ἀπεγνωσμένων, τόν Υἱόν σου καὶ Κύριον, ἵλεων ποιῆσαι Θεοτόκε· ἔχεις γὰρ τὸ δύνασθαι, τῇ μητρικῇ σου πρὸς αὐτὸν χρωμένῃ παρρησίᾳ. Πρόφθασον Ἄχραντε, πρόφθασον μεσίτευσον, καὶ ῥῦσαι τὸν λαόν σου τῆς ἐνεστώσης ἀπειλῆς· διὰ σπλάγχνα ἐλέους, μὴ παρίδῃς τοὺς ὑμνοῦντάς σε. Δοξαστικό Θεοτοκίον τοῦ εσπερινού της Εορτής του Αγίου Δημητρίου.

 

Ψάλλει ο π.Χερουβίμ

Σταυρός στην θύρα αγιορείτικου κελιού.

 Ο άγιος Παΐσιος έδωσε αυτόν τον ξύλινο Σταυρό στον Γέροντα του κελιού και του είπε:" Να τον βάλεις στην εξώπορτα. Θέλω όταν έρχομαι να τον βλέπω "! 

«Τα ευλογημένα γαϊδουράκια στα απόκρημνα μονοπάτια του Αγίου Όρους,

 Στα απόκρημνα μονοπάτια του Αγίου Όρους, εκεί όπου οι σύγχρονοι δρόμοι δεν φτάνουν παντού, τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια παραμένουν πολύτιμοι βοηθοί μέχρι σήμερα. Μεταφέρουν τρόφιμα, υλικά και τα απαραίτητα αγαθά στα κελλιά, τα ασκητήρια και τα ερημητήρια που είναι κρυμμένα ανάμεσα σε δάση και γκρεμούς. Αυτή η εικόνα αποδίδει μια απλή αλήθεια για τον Άθωνα: εδώ, η ζωή συχνά μεταφέρεται στους ώμους — βήμα προς βήμα, χωρίς βιασύνη. Μέσα στη σιωπή του βουνού, ο μόχθος μεταμορφώνεται σε υπακοή και η επίπονη πορεία αποκτά νόημα όταν διανύεται με υπομονή και προσευχή. Ο Άθωνας δεν αποκαλύπτεται σε όποιον βιάζεται, αλλά σε εκείνον που μαθαίνει να ανεβαίνει αργά.

Άγιον όρος ή Άι-φον;

 

Οχηματαγωγό «Ουρανούπολις» – Άθως «Άξιον Εστί». Φωτογραφία: Ντμίτρι Κιριούχιν. Λήψη από την προβλήτα της μονής Ζωγράφου

Αυτή είναι μια ιστορία ενός καλλιτέχνη ζωγράφου που εργάζεται σε κάποιο μετόχι ενός μοναστηριού στην Αγία Πετρούπολη. Το όνομά του είναι Αντρέι. Λόγω του επαγγέλματός του, χρειαζόταν ένα άι-φον για να φωτογραφίζει εικόνες. Δεδομένου ότι ο Αντρέι εργαζόταν ανιδιοτελώς σε όλη του τη ζωή και έπαιρνε πάντα πολύ λίγα για τη δουλειά του, ήταν πολύ δύσκολο γι αυτόν να εξοικονομήσει χρήματα για να αποκτήσει αυτό το εισαγόμενο εργαλείο. Ωστόσο, τελικά συγκέντρωσε 35 χιλιάδες. Πήγε σε ένα αρκετά λιτό κατάστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών, διάλεξε το μοντέλο που χρειαζόταν και πήγε στο ταμείο. Ο Αντρέι έδωσε τα τίμια και δουλεμένα ρούβλια του και κάθισε να περιμένει την απόδειξη πληρωμής. Ξαφνικά συνέβη κάτι απροσδόκητο. Η νεαρή πωλήτρια είπε αμήχανα:

– Λυπούμαστε, η πληρωμή σας δεν ολοκληρώθηκε.

– Πώς δεν ολοκληρώθηκε; – Ο Αντρέι δεν κατάλαβε.

– Δεν λειτουργεί, αυτό είναι όλο. Θα καλέσω έναν ειδικό τώρα. Θα μπορούσατε να περιμένετε λίγο;

Ο Αντρέι κατάλαβε, ότι αυτό δεν είναι τυχαίο. Πριν την αγορά, σκέφτηκε ότι θα ήταν ωραίο να χρησιμοποιήσει αυτά τα χρήματα για να πάει στον Άθωνα, για να προσκυνήσει τον Οίκο της Υπεραγίας Θεοτόκου και τα ιερά του. Ωστόσο, πίστευε ότι το καθήκον ήταν κάτι περισσότερο και ότι για την υπηρεσία του ως αγιογράφου ήταν απαραίτητο ένα άι-φον. Αλλά τώρα, πάνω σε αυτό το τεχνικό πρόβλημα, είδε τη δεξιά χείρα του Κυρίου. Πήρε αποφασιστικά το ποσό που έδωσε και είπε στην πωλήτρια: «Συγγνώμη, βιάζομαι». Από το ηλεκτρονικό κατάστημα πήγε στο εκδοτήριο, όπου αγόρασε εισιτήριο για Θεσσαλονίκη.

Ο Άθως τον υποδέχτηκε με τη γενναιόδωρη πρασινάδα του, τη ζέστη και την ευωδιαστή δροσιά των εκκλησιών του. Ο Αντρέι ξεκίνησε το ταξίδι του από τη Μονή Παντελεήμονα, όπου προσκύνησε την κάρα του θεράποντος αγίου Παντελεήμονος, περπάτησε σε πολλές άλλες και τελικά αποφάσισε να σταματήσει στη μονή Βατοπεδίου, για την οποία είχε ακούσει πολλά καλά λόγια. Εκεί τον χαιρέτησαν φιλόξενα, τον τάισαν και αμέσως του έδωσαν υπακοή να τοποθετήσει ευλαβικά στη θήκη την Αγία Ζώνη, που ήταν αφιερωμένη στην Υπεραγία Θεοτόκο. Ήταν το 2011, όταν οι αδελφοί της μονής Βατοπεδίου ετοιμάζονταν να φέρουν τη Ζώνη στη Ρωσία και προετοίμαζαν δώρα για τους πιστούς Ρώσους. Υπήρχαν πολλές ζώνες και στο τέλος της ημέρας ο Αντρέι μετά βίας μπορούσε να συρθεί στο κρεβάτι από την κούραση. Όμως νωρίς το πρωί, σφίγγοντας τον αέρα με τα δόντια του, σηκώθηκε για να παρευρεθεί στον Όρθρο και στη Λειτουργία, αν και δεν ήξερε ούτε λέξη ελληνικά. Παρ' όλα αυτά, ο Αντρέι καταλάβαινε τα πάντα και με όλη του την καρδιά αντιλήφθηκε την ομορφιά της αθωνικής μοναστικής λατρείας, θυμίζοντας τα λόγια του διάσημου κριτικού τέχνης της Αγίας Πετρούπολης Β.Ν. Μπούλκιν: «Ομορφιά είναι η αλήθεια».

Οι ευλογημένες μέρες της ζωής στον Άθωνα πέρασαν γρήγορα και με μεγάλη λύπη ο Αντρέι αποχωρίστηκε τις ακροθαλασσιές του. Μερικές φορές φανταζόταν πώς θα έφτανε σε ένα δωμάτιο ενός ξενοδοχείου της Ουρανούπολης και θα σωριαζόταν στο κρεβάτι, πώς θα έκανε ηλιοθεραπεία στην παραλία, πώς θα κολυμπούσε... Αλλά, περιέργως, ο Αντρέι δεν ήθελε να απολαύσει κανένα από τα οφέλη της τουριστικής ζωής, ούτε καν να κοιμηθεί. Παρασύρθηκε ακαταμάχητα ο νους πίσω στον Άθωνα...

Οι ευλογημένες μέρες της ζωής στον Άθωνα πέρασαν γρήγορα και με μεγάλη λύπη ο Αντρέι αποχωρίστηκε τις ακροθαλασσιές του

Ο Αντρέι επέστρεφε στην Αγία Πετρούπολη μέσω της Μόσχας. Ενώ περίμενε την πτήση, τηλεφώνησε στον παιδικό του φίλο, έναν επιτυχημένο πλέον επιχειρηματία. Σε αντίθεση με τους ήρωες του Τσέχοφ, η διαφορά στο πάχος των πορτοφολιών τους δεν επηρέασε την παλιά τους φιλία.

Συναντήθηκαν.

– Χρειάζεσαι άι-φον; Μπορώ να σου δωρίσω το έκτο μοντέλο.

– Λοιπόν, και σε σένα τι θα απομείνει; – ρώτησε σαστισμένος ο Αντρέι.

– Αγόρασα ήδη το έβδομο. Καταλαβαίνω ότι είμαι λαίμαργος, αλλά στο περιβάλλον μου είναι αδύνατο να κάνω διαφορετικά. Δεν θα με καταλαβαίνουν. Ορίστε.

Και του παρέδωσε το κουτί. Ο Αντρέι, ευχαριστώντας τον ντροπαλά, το άνοιξε και δεν πρόφτασε να βγάλει ούτε αχ. Ο δίδυμος του άι-φον της Αγίας Πετρούπολης τον κοιτούσε. Αυτός ο ίδιος...

Για μια στιγμή, μπροστά στα μάτια του νου του, τα λόγια του Ευαγγελίου έλαμψαν με χρυσά γράμματα: «Ζητήστε πρώτα απ΄όλα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του και όλα αυτά θα σας ακολουθήσουν» (Ματθαίου, κεφ.6.33).

Μετάφραση  Κωνσταντίνος Θώδης

Pravoslavie

O παπα Τύχων ο ερημίτης της Καψάλας

 

Τη Θεία Λειτουργία ο παπά-Τύχωνας την αγαπούσε πολύ. Ο υποτακτικός του πατήρ Παΐσιος διηγείται χαρακτηριστικά: «Η Θεία Λειτουργία για τον Γέροντα ήταν ένα άνοιγμα του ουρανού. Σαν τον Παύλο ηρπάζετο και σαν τον Άγιο Σπυρίδωνα συναναστρέφετο τους αγγέλους του Κυρίου. Όταν έμπαινε στην Αγία Αναφορά και άρχιζε να διαβάζη την ευχή: «Μετά τούτων και ημείς των μακαρίων δυνάμεων Δέσποτα φιλάνθρωπε βοώμεν και λέγομεν Άγιος.. Άγιος» ο παπά-Τύχων έβλεπε τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ».

Ο ευλογημένος γέροντας ζούσε πραγματικά τη θεία Λειτουργία. Την αγαπούσε τόσο, καθώς λέει ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος, που «την ώρα της λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται. Έφτανε να βραδυάζη, απ’ το πρωί που είχε αρχίσει, και δεν είχε τελειώσει. Όλος έξαρση, την ώρα του Χερουβικού και του καθαγιασμού, έψαλε με αγγέλους τον ύμνο τους στα ουράνια. Τον ψάλτη τον έβγαζε στον διάδρομο του κελλιού του, έξω από τον ναό, να ψάλη το χερουβικό. Έβλεπε κατόπιν πως ήταν στην αγία Τράπεζα και τελείωνε την λειτουργία και δεν καταλάβαινε πως πέρασε η ώρα…» Πραγματικά στο πρόσωπο του ιερέα Τύχωνα βλέπομε, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος, «τον μεθυσμένο από την αγάπη του Θεού, τον ιερουργόν που μεθίσταται σε άλλους κόσμους και ημπορεί να λέγει ότι τον σηκώνει ο Δεσπότης Χριστός και τον εξάγει «του τε χώρου του τε ζόφου και εισάγει εις άλλον, είτε κόσμον ή αέρα….και προς φως εισάγει μέγα» (Συμεών ο Νέος Θεολόγος}.

Και συνεχίζει ο π. Αγαθάγγελος: Μετά, ο Γέροντας αποσυρόταν και έκλαιγε για δυό και τρεις ημέρες. Το μαξιλάρι του γινόταν μούσκεμα. Την θεία μετάληψη δεν περίμενε να βραδυάση για να την διαβάση, αλλά την διάβαζε από το μεσημέρι. Και όλη την ημέρα προετοιμαζόταν για την Θεία Λειτουργία και θεία κοινωνία της επόμενης ημέρας. Έλεγε, ότι ο πιστός πρέπει να προετοιμάζεται όλο το εικοσιτετράωρο για να μπορή να γίνη μέτοχος στο σώμα και αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Κατά την προσκομιδή, μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά: -Μνήσθητι Κύριε όλου κόσμου…

Κάποτε, μετά την μνημόνευση των πολλών ονομάτων μ’ ένα χαριτωμένο τρόπο ακούμπησε το χέρι του σ’ αυτά λέγοντας προς εμένα: -Παιντί καρντιά σ’ όλο κόσμο… Με μεγάλη απλότητα μου έλεγε πως οι Άγγελοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι και πάντες οι Άγιοι είναι παρόντες, καθώς τους μνημονεύουμε στην αγία προσκομιδή, και έρχονταν βοηθοί σ’ όλον τον κόσμο, που τα ονόματά του ώρες μνημόνευε.

***

Ακόμη και για την Θεία Λειτουργία έλεγε στον Μοναχό, που θα τον βοηθούσε και θα έκανε τον ψάλτη, να έρχεται το πρωί με το φώτισμα. Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας του έλεγε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέη το Κύριε, ελέησον, για να νιώθη τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του. Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Πάπα -Τύχων ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβη πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούση τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο. Όταν τον ρωτούσα μετά στο τέλος «τι βλέπεις, Γέροντα», εκείνος μου απαντούσε:

–Τα Χερουβείμ και Σεραφείμ δοξολογούν τον Θεό.

Έλεγε επίσης στην συνέχεια:

– Έμενα μετά από μισή ώρα με κατεβάζει ο φύλακάς μου Άγγελος και τότε συνεχίζω την Θεία Λειτουργία…

Γιά τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το: Δόξα Σοι ο Θεός, Δόξα Σοι ο Θεός. Αυτό συνιστούσε και σε όλους, να λέμε το: Δόξα Σοι ο Θεός, όχι μόνο όταν περνάμε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός, για φάρμακα της ψυχής.

***

Λειτουργούσε συνήθως κάθε Κυριακή, αλλά είχε φυλαγμένο Άγιον Άρτο και κοινωνούσε κάθε μέρα.

Στη λειτουργία έβλεπαν να αλλοιώνεται το πρόσωπό του. Τα μάτια του μέσα στο σκοτάδι ήταν πολύ φωτεινά.

Πάντα λειτουργούσε με κατάνυξη και δάκρυα. Την ώρα της θείας Λειτουργίας το Ευαγγέλιο το διάβαζε με δάκρυα. Με δάκρυα σήκωνε τα Άγια και έκανε την Είσοδο, εκτός βέβαια από τις αρπαγές και τις θείες οπτασίες που είχε.

Τον παπα-Τύχωνα, όταν ήταν μόνος του, τον ξελειτουργούσε και ο γερω-Γερόντιος. Τον πλήρωνα δέκα δραχμές για κάθε θεία Λειτουργία, την εποχή εκείνη που δίναν πέντε δραχμές στον παπά.

Μια φορά τον είδε υπερυψωμένο πάνω από τη γη. “Πιο μεγάλο άγιο σ’ όλο το Άγιον Όρος δεν έχω δει”, έλεγε ο γερω-Γερόντιος.

Διηγήθηκε ο γέροντας Παισιος: “Ο παπα-Τύχων στη Λειτουργία, για να μην αποσπάται, κλείδωνε την πόρτα της Εκκλησίας, κι εγώ έλεγα το Κύριε ελέησον απ’ έξω από το διάδρομο. Μια φορά, σε μία θεία Λειτουργία κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, χάθηκε η φωνή του. Περίμενα πέντε ώρες περίπου και δεν τον διέκοψα γιατί δεν είχα ευλογία. Μετά από πέντε ώρες συνέχισε με το “Εξαιρέτως…”. Πού βρισκόταν τόσες ώρες; Μάλλον ηρπάζετο σε θεωρία. Την ημέρα εκείνη η θεία Λειτουργία τελείωσε το απόγευμα”.

Έλεγε ο Γέροντας: “Μετά από τρία χρόνια παραμονή στο Κοινόβιο, ο μοναχός είναι για πόλεμο” (πνευματικό).

“Καλύτερα τρεις μετάνοιες με ταπείνωση, παρά χίλιες με υψηλοφροσύνη”.

“Μόνο η ταπείνωση θα μας σώσει. Ταπεινόφρονες πραγματικούς πολύ λίγους θα βρεις. Πρέπει να τους ψάξεις με το κερί“.

Καρυώτης Γέρων μαρτυρεί: “Ο παπα-Τύχων ήταν πολύ απλός και ζούσε σ’ ένα δικό του κόσμο. Ήταν βιαστής πολύ και παρόλο που νήστευε ήταν σωματώδης. Όταν ερχόταν στο Κελί μας και τον βάζαμε να φάει, έτρωγε μόνο δυο κουταλιές για ευλογία. Τώρα δεν έχει κανέναν σαν αυτόν, μην ψάχνετε”.

Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου του 1968 αφού είδε σε όραμα την Παναγία μαζί με τον άγιο Σέργιο και τον άγιο Σεραφείμ, και του προείπαν ότι θα περάσει η εορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου και θα τον πάρουν.

Κοντά του ήταν ο υποτακτικός του γέροντας Παΐσιος που τον γηροκόμησε, τον έθαψε και τον διαδέχθηκε στο Καλύβι. Μετά έγραψε τον βίον του παπα-Τύχωνα που του παρουσιάστηκε μετά την κοίμησή του.

Την ευχή του να έχουμε. Αμήν

 

 (Εκοιμήθη στις 10 Σεπτεμβρίου)