Η εκ-πούστευση της Ελλάδας στην εποχή της πιο σατανοκίνητης διακυβέρνησης

Μαθήματα σοκ στα σχολεία μας που παρασύρουν τα παιδιά μέσω βιωματικής μάθησης στην διαστροφή 

Ο νόμος για την αλλαγή φύλλου των εφήβων εν τω μεταξύ είναι ήδη ψηφισμένος από το 2017 από τον Σ Υ Ρ Ι Ζ Α με πρωθυπουργό τον Τ σ ί π ρ α και η κυβέρνηση της Νέας Δικτατορίας με πρωθυπουργό τον Μ η τ σ ο τ ά κ ουλα  δεν έχει σκοπό να τον αλλάξει. Τον ενισχύει με τα αναλογα σχολικά μαθήματα δυστυχώς. Αφού και τα 2 κόμματα εφαρμόζουν πιστά την ατζέντα της νέας τάξης πραγμάτων.

Έτσι πρώτα βάζουν τους μαθητές να προσποιούνται "ρόλους" εκπαιδεύοντας τους και έπειτα τους ανοίγουν τον δρόμο για χειρότερα αφού έχουν ήδη έτοιμο το νομικό πλαίσιο.. 

 

Γονείς, μαθητές και δάσκαλοι αντισταθείτε.Τα παιδιά είναι το μέλλον μας. Πρέπει μαθητές, γονείς και δάσκαλοι να διαμαρτυρηθούν εγγράφως στο υπουργείο και να τους κάνουν γνωστό οτι δεν συνεχίζουμε τα μαθήματα εάν αυτά δεν φύγουν απο τα σχολικά βιβλία τώρα. Η Παναγία μαζί μας

Το βίντεο από τον δημοσιογράφο Θάνος Κόκκαλης-Δημοσιογράφος

 

Η woke κουλτούρα, ο αρπακτικός καπιταλισμός και η Θεολογία της Αυτοχειριαστικής Ισχύος

  Γράφει ο Κώστας  Γρίβας 

---

Υποστήριξα τότε ότι τέτοιες αντιλήψεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως εκκεντρικές απόψεις μιας ακραίας ακαδημαϊκού, αλλά ως η κορυφή ενός πολύ μεγαλύτερου παγόβουνου. Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε τι μπορεί να βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια αυτού του παγόβουνου. Οι αναφορές που γίνονται εναντίον της λεγόμενης Woke Culture συχνά απορρίπτονται σαν “ακροδεξιές”, “συντηρητικές” ή σαν απόπειρες αποπροσανατολισμού από πολύ σοβαρότερα προβλήματα, όπως είναι η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η αποδιάρθρωση της εργασίας και η επικράτηση ενός ακραίου, αρπακτικού καπιταλισμού.

Μελέτη Οικονομικών Επιστημών

Όμως, ίσως αυτή ακριβώς η διάκριση να είναι παραπλανητική. Γιατί η Woke κουλτούρα και ο ακραίος καπιταλισμός, παρότι εμφανίζονται σαν αντίπαλοι, μπορούν να εξεταστούν ως εκφάνσεις μιας κοινής βαθύτερης ανθρωπολογικής αντίληψης. Και αυτή είναι η αντίληψη του ανθρώπου πρωτίστως ως ενός αυτάρκους, αυτόνομου και βουλησιαρχικού ατόμου.

Όπως ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο μου, βασικό στοιχείο της Woke κουλτούρας είναι η αποδόμηση των συλλογικών ταυτοτήτων. Έθνος, λαός, κοινωνία, οικογένεια, φύλο, ακόμη και η ίδια η έννοια μιας κοινής ανθρώπινης φύσης αντιμετωπίζονται ως κατασκευές που πρέπει να αποδομηθούν. Ας μην ξεχνάμε, παρεμπιπτόντως, ότι στις συλλογικές ταυτότητες ανήκουν και οι κοινωνικές τάξεις. Και εδώ εμφανίζεται μια παράδοξη συγγένεια με τον ακραίο φιλελεύθερο καπιταλισμό.

Κράτηση Εισιτηρίων Για Πολιτιστικές Εκδηλώσεις

Η περίφημη φράση που συνδέθηκε με τη Μάργκαρετ Θάτσερ, ότι “δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνον άτομα”, συμπυκνώνει μια συγκεκριμένη αντίληψη: Η κοινωνική πραγματικότητα συγκροτείται πρωτίστως από άτομα και τις επιλογές τους. Ένα ανάλογο ανθρωπολογικό υπόβαθρο μπορεί να εντοπιστεί και σε ακραίες εκδοχές του σύγχρονου δικαιωματισμού. Μόνο που πλέον στο “δεν υπάρχει κοινωνία”, έχει προστεθεί και ότι “δεν υπάρχει φύση”.

Woke κουλτούρα: Το άτομο στο επίκεντρο

Στο κέντρο και των δύο κοσμοαντιλήψεων βρίσκεται το “γυμνό”, σχεδόν απέραντο άτομο. Ένα άτομο που θεωρεί ότι προηγείται των σχέσεών του, των συλλογικών του εντάξεων, της ιστορίας του και, στην ακραία εκδοχή αυτής της λογικής, ακόμη και ορισμένων δεδομένων της φύσης του. Δεν συγκροτείται μέσα από τις σχέσεις του, αλλά θεωρείται ότι υπάρχει πλήρες πριν από αυτές και κατόπιν επιλέγει ποιες θα αποδεχθεί.

Έτσι, δύο πολιτικοί κόσμοι που εμφανίζονται σαν θανάσιμοι αντίπαλοι μπορεί να συναντώνται σε ένα πολύ βαθύτερο επίπεδο. Ο ένας δημιουργεί τον απόλυτο καταναλωτή και ο άλλος το απόλυτο δικαιωματικό υποκείμενο. Και οι δύο όμως μπορεί να έχουν ως έσχατο σημείο αναφοράς το κυρίαρχο άτομο.

Η  Θεολογία της Ισχύος

Αν θελήσουμε να αναζητήσουμε ορισμένες από τις βαθύτερες πολιτισμικές ρίζες αυτής της ανθρωπολογίας, πρέπει να προχωρήσουμε πολύ πίσω. Στον πολιτισμικό πυρήνα της Δύσης βρίσκεται ο Δυτικός Χριστιανισμός και οι αντιλήψεις περί Θεού και ανθρώπου που αναπτύχθηκαν στο εσωτερικό του. Εδώ απαιτείται μια σημαντική διευκρίνιση. Δεν υποστηρίζεται φυσικά ότι υπάρχει κάποια ευθεία γραμμή που ξεκινά από τον Αυγουστίνο και καταλήγει στη Woke κουλτούρα, ή στον σύγχρονο καπιταλισμό. Μια τέτοια θέση θα ήταν ιστορικά αφελής. Οι πολιτισμοί λειτουργούν μέσα από μακροχρόνιες μεταμορφώσεις, αντιστροφές και εκκοσμικεύσεις αρχικών σχημάτων, που μπορεί να καταλήξουν σε αποτελέσματα τα οποία οι δημιουργοί τους ουδέποτε θα αναγνώριζαν.

ΕξερεύνησηΠνευματικών Βιβλίων

Ωστόσο, όπως έχει υποστηρίξει ο πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος, στη δυτική θεολογική παράδοση αναπτύσσεται αυτό που αποκαλεί “Θεολογία της Ισχύος”. Στον Αυγουστίνο, υπό την επίδραση και του νεοπλατωνικού κόσμου, η πνευματική διάσταση του ανθρώπου αποκτά μια σχέση ιεραρχικής υπεροχής έναντι του σώματος και της ύλης. Το ανώτερο καλείται να κυριαρχήσει επί του κατώτερου. Έτσι μπορεί να συγκροτηθεί σταδιακά ένα πολιτισμικό σχήμα στο οποίο η ιεράρχηση και η κυριαρχία αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Όταν αυτό συνδυάζεται με μια αντίληψη του ανθρώπου ως οντολογικά αυτοτελούς υποκειμένου, τότε οι σχέσεις παύουν να είναι εκείνες που συγκροτούν το πρόσωπο και κινδυνεύουν να μετατραπούν σε σχέσεις μεταξύ ήδη ολοκληρωμένων, αυτόνομων μονάδων. Η διαφορά είναι θεμελιώδης. Άλλο είναι να θεωρείς ότι υπάρχω και μετά σχετίζομαι και άλλο ότι υπάρχω επειδή σχετίζομαι. Στη δεύτερη περίπτωση βρίσκεται η σχεσιακή οντολογία του προσώπου. Στην πρώτη βρίσκεται η δυνατότητα της οντολογίας του κυριαρχικού ατόμου.

Από τον Θεό στον ανθρωποθεό

Με τον Διαφωτισμό πολλά από τα θεολογικά σχήματα του Δυτικού Πολιτισμού δεν εξαφανίστηκαν, αλλά εκκοσμικεύθηκαν και έγιναν πανίσχυρα, απαλλασσόμενα από το μεταφυσικό τους πλαίσιο. Ο Θεός απομακρύνθηκε σταδιακά από το κέντρο του κοσμοειδώλου, αλλά η θέση που κατείχε δεν έμεινε αναγκαστικά κενή. Ο αυτοθεοποιημένος  άνθρωπος έσπευσε να καταλάβει τη θέση του. Εδώ εμφανίζεται αυτό που –χρησιμοποιώντας έναν ντοστογιεφσκικό όρο – θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ανθρωποθεό.

Το υποκείμενο δεν αρκείται πλέον να είναι ελεύθερο μέσα στον κόσμο, αλλά επιδιώκει να καταστεί κυρίαρχο του κόσμου. Και η βούληση αποκτά κεντρικό ρόλο στην αυτοκατανόησή του. Στο νεωτερικό και κυρίως στον μετανεωτερικό  άνθρωπο δεν αρκεί πλέον “να είμαι αυτό που είμαι”, αλλά να “είμαι αυτό που θέλω να είμαι”. Από το cogito ergo sum μπορούμε έτσι, σχηματικά, να περάσουμε σε ένα volo ergo sum: θέλω, άρα υπάρχω. Η βούληση, με άλλα λόγια, μετατρέπεται σε δημιουργό της πραγματικότητας.

Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη συγγένεια που αξίζει να εξεταστεί μεταξύ φαινομένων, τα οποία πολιτικά και ιστορικά μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά. Δεν πρόκειται για εξομοίωση της Woke κουλτούρας με ολοκληρωτικά καθεστώτα ούτε, φυσικά, με το Ναζισμό. Μια τέτοια εξίσωση θα ήταν ιστορικά και ηθικά απαράδεκτη. Υπάρχει, όμως, ένα ερώτημα που αξίζει να τεθεί: Μπορεί άραγε διαφορετικά φαινόμενα της δυτικής νεωτερικότητας να περιέχουν έναν κοινό βουλησιαρχικό πυρήνα;

Στο Ναζισμό η βούληση εμφανίστηκε στην πιο βίαιη εξωστρεφή μορφή της. Ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας της Λένι Ρίφενσταλ “Ο θρίαμβος της θέλησης”, είναι αποκαλυπτικός μιας ολόκληρης κοσμοαντίληψης: Dιά της βούλησης και της ισχύος ο άνθρωπος επιχειρεί να κυριαρχήσει στον κόσμο. Σε ακραίες εκδοχές του μετανεωτερικού ατομικισμού η κίνηση μπορεί να αντιστραφεί προς τα μέσα. Το κυρίαρχο υποκείμενο δεν διεκδικεί αναγκαστικά να κατακτήσει τον εξωτερικό κόσμο.

Διεκδικεί όμως απόλυτη κυριαρχία επί του δικού του μικρού σύμπαντος, επιλέγοντας για παράδειγμα το φύλο του. Κάθε όριο που δεν έχει επιλέξει το ίδιο μπορεί να αντιμετωπιστεί ως καταπιεστικό. Η κυριαρχία μετατρέπεται έτσι σε αυτοκυριαρχία και η αυτοκυριαρχία σε απαίτηση απελευθέρωσης ακόμη και από το δεδομένο. Το τελευταίο όριο είναι η ύπαρξη. Και πρέπει να πάψει να υπάρχει!

Ένα τρομακτικό φιλοσοφικό ερώτημα

Αλλά εδώ εμφανίζεται ένα τρομακτικό φιλοσοφικό ερώτημα: Εάν η απόλυτη ελευθερία σημαίνει ότι τίποτε δεν μπορεί να δεσμεύει το κυρίαρχο υποκείμενο χωρίς τη συγκατάθεσή του, ποιο είναι το τελευταίο όριο που απομένει; Η απάντηση είναι η ίδια η ύπαρξη. Ο Ντοστογιέφσκι είχε αντιληφθεί με σχεδόν προφητική οξύτητα αυτή τη δυνατότητα. Στους “Δαιμονισμένους”, ο Κιρίλοφ οδηγεί τη λογική της απόλυτης ανθρώπινης αυτονομίας μέχρι το έσχατο σημείο της.

Εάν ο Θεός δεν υπάρχει και ο άνθρωπος πρέπει να γίνει ο ίδιος Θεός, τότε πρέπει να αποδείξει την απόλυτη ελευθερία του, νικώντας ακόμη και τον φόβο του θανάτου. Η αυτοκτονία μετατρέπεται έτσι, μέσα στην παραληρηματική αλλά φιλοσοφικά συνεπή λογική του Κιρίλοφ, σε απόδειξη θεότητας. Εδώ το volo ergo sum φθάνει στην τελική του αντιστροφή. Δηλαδή, μπορώ να επιλέξω να μην υπάρχω. Άρα είμαι απόλυτα ελεύθερος.

Και αυτό ακριβώς εκφράζει η Patricia MacCormack. Και για αυτό οι απόψεις της δεν είναι κάτι γραφικό και περιθωριακό, αλλά μέρος ενός πολύπλοκου ιστορικοπολιτισμικού αρχιτεκτονήματος. Το ενδιαφέρον στις απόψεις της δεν είναι απλώς ο αντιγεννητισμός. Ούτε χρειάζεται να υποστηρίξει κανείς ότι οι απόψεις της οδηγούν αναγκαστικά σε κάποια βίαιη  πολιτική εξόντωσης της ανθρωπότητας. Το βαθύτερο φιλοσοφικό ζήτημα είναι διαφορετικό. Για πρώτη ίσως φορά η λογική της αυτοκατάργησης δεν αφορά απλώς το άτομο, αλλά το ανθρώπινο είδος ως συλλογικό υποκείμενο.

Με άλλα λόγια, ανθρωπότητα καλείται να αποφασίσει ότι δεν δικαιούται να υπάρχει. Και αυτή η κραυγή της αυτοεξάλειψης έχει στον πυρήνα της το έντονο στοιχείο της κυριαρχίας, πάνω στο οποίο βασίστηκαν οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες της Δύσης. Η ανθρωπότητα επιβεβαιώνει την απόλυτη κυριαρχία της επάνω στον κόσμο, αποφασίζοντας να αποσύρει τον ίδιο της τον εαυτό από αυτόν. Η αυτοεξάλειψη μπορεί έτσι να αναγνωσθεί ως η έσχατη και πιο παράδοξη μορφή κυριαρχίας επί του κόσμου και επί του εαυτού.

Woke κουλτούρα: Για μια διαφορετική κατανόηση

Μπορώ να καταστρέψω τον κόσμο, άρα είμαι Θεός! Μπορώ, όμως, και να καταργήσω τον εαυτό μου. Άρα δεν υπάρχει τίποτε πλέον πάνω από τη βούλησή μου. Εδώ ίσως ολοκληρώνεται ένας παράξενος κύκλος. Η Θεολογία της Ισχύος ξεκινά από την κυριαρχία. Το ανώτερο επί του κατώτερου, το πνεύμα επί της ύλης, ο άνθρωπος επί της φύσης, το υποκείμενο επί του κόσμου. Όταν, όμως, το υποκείμενο δεν αναγνωρίζει πλέον τίποτε –έξω από αυτό– που να μπορεί να του θέσει όρια, η κυριαρχική βούληση αναγκαστικά επιστρέφει στον ίδιο τον εαυτό της.

Και τότε η  Θεολογία της Ισχύος μπορεί να μετατραπεί σε Θεολογία της Αυτοχειριαστικής Ισχύος. Ίσως λοιπόν η περίπτωση MacCormack να μην είναι σημαντική επειδή αποκαλύπτει κάποια συγκεκριμένη πολιτική απειλή, αλλά επειδή λειτουργεί ως καθρέφτης μιας πολύ βαθύτερης πολιτισμικής κρίσης. Μας επιτρέπει να δούμε πού μπορεί να οδηγήσει μια ανθρωπολογία, στην οποία η ελευθερία ταυτίζεται με την απουσία κάθε δεδομένου ορίου και η ανθρώπινη ολοκλήρωση με την απόλυτη κυριαρχία της βούλησης.

Η απάντηση σε αυτή την κρίση ίσως δεν βρίσκεται στην επιστροφή σε νέους καταναγκασμούς, ούτε στην άρνηση της ελευθερίας και των δικαιωμάτων. Βρίσκεται πιθανώς σε μια διαφορετική κατανόηση της ίδιας της ελευθερίας. Στον  άνθρωπο όχι ως απομονωμένο άτομο, αλλά ως πρόσωπο, όπως τονίζει η Ελληνορθόδοξη Παράδοση, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει ένα νέο οντολογικό μοντέλο για τη Δύση αλλά και για τον κόσμο. Αυτό το μοντέλο βασίζεται στην οντολογία του ανθρώπου, ο οποίος δεν καταπιέζεται επειδή σχετίζεται, αλλά υπάρχει πλήρως ακριβώς επειδή σχετίζεται.

Ο άνθρωπος που δεν αντιλαμβάνεται τη φύση, το σώμα, τον άλλο άνθρωπο και τον κόσμο ως εχθρικά όρια, τα οποία πρέπει να συντρίψει για να γίνει ελεύθερος, που δεν χρειάζεται να γίνει ανθρωποθεός για να αποκτήσει αξία. Γιατί ίσως το μεγάλο παράδοξο του σύγχρονου Δυτικού Πολιτισμού είναι ακριβώς αυτό.

Ότι, δηλαδή, στην προσπάθειά του να απελευθερώσει απόλυτα τον άνθρωπο κινδυνεύει να τον αφήσει τόσο μόνο, τόσο αποσυνδεδεμένο και τόσο κυρίαρχο, ώστε η τελευταία απόδειξη της κυριαρχίας του να είναι να στραφεί εναντίον του ίδιου του εαυτού του. Η αυτοεξάλειψη, τότε, είναι η έσχατη πράξη αυτοπραγμάτωσης ενός υποκειμένου που πιστεύει ότι πρέπει να ελέγχει πλήρως τη μοίρα του. Και ίσως αυτό ακριβώς είναι το βαθύτερο πρόβλημα που βρίσκεται κάτω από την κορυφή του παγόβουνου.

σχολιο Κώστας Καραΐσκος  : Ὅσα γράφει ὁ καθ. Κώστας Γρίβας  γιὰ τὸ γουώκ μῖσος ποὺ ἐκπέμπουν οἱ δυτικοὶ θεσμοὶ κύρους (ΜΜΕ, Πανεπιστήμια, περσόνες μὲ δημόσιο λόγο) ἰσχύουν στὸ ἀκέραιο. Καὶ δυστυχῶς δὲν περιορίζονται μόνο σὲ λόγια, τὰ ἀφεντικά τοῦ κόσμου μὲ μύριους τρόπους σπρώχνουν τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο στὸν Καιάδα. Ἡ πολιτική καὶ ἡ οἰκονομία συνεχίζουν νὰ ἐπικουροῦν τὴν αὐτοκτονικὴ ἰδεολογία, ἔτσι ὥστε ἀκόμη κι ἄν κάπου ὑπάρξει τοπικά μιὰ ἀντίδραση (π.χ. διοίκηση Τράμπ) αὐτὴ νὰ εἶναι χωρίς ἀξιοσημείωτα, διαρκή ἀποτελέσματα. Τὸ μῖσος κατά τοῦ λευκοῦ, χριστιανοῦ ἄνδρα καὶ ἡ ἄρνηση ὁποιασδήποτε συλλογικῆς ταυτότητας εἶναι πιὰ ὑλικὲς πραγματικότητες τροφοδοτούμενες ἀπὸ ριζωμένες πολιτικές καὶ ὑποσυνείδητες νοοτροπίες. Μόνη ἐλπίδα μας νὰ λειτουργήσει ὡς ἀφύπνιση τὸ ἀντιπαράδειγμα τοῦ ἀντίπαλου κόσμου ποὺ ἀναδύεται στὴν Ἀνατολή ἤ τὸ κανιβαλικὸ ξεσάλωμα τοῦ σιωνιστικοῦ Κτήνους. Ἄν μᾶς ἐπιτραπεῖ. 

Στην εποχή του Μητσοτάκουλα _Πλύση εγκέφαλου από το δημοτικό για την καλλιέργεια της εκ-πούστευσης

Το νέο βιβλίο ΣΤ’ Δημοτικού ορίζει ως είδος οικογένειας τους «συζύγους ίδιου φύλου»!

Γράφει  ο Ελευθέριος Ανδρώνης  

Μήπως γνωρίζετε καμιά γενιά Ελλήνων που να προέκυψε από «συζύγους που ανήκουν στο ίδιο φύλο»; Μήπως γνωρίζετε καμιά ιστορική περίπτωση δημογραφικής κρίσης που να λύθηκε με «γονείς» ίδιου φύλου; Μήπως γνωρίζετε κανένα παιδί που γεννήθηκε ζητώντας έμφυτα τον μπαμπά του και τον δεύτερο… μπαμπά του ή τη μαμά Α και τη μαμά Β;

Αν δεν γνωρίζετε εσείς κάτι από όλα αυτά, δεν ισχύει το ίδιο για το «κελεπούρι» κοινωνικών επιστημών που τιτλοφορείται «Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή» της ΣΤ΄ Δημοτικού. Πρόκειται για το νέο σχολικό βιβλίο που μας ενημερώνει ότι οι ομοφυλόφιλοι με υιοθετημένο παιδί είναι είδος οικογένειας. Και από κάτω καλείται το κάθε παιδάκι να γράψει σε τι λογής οικογένεια ανήκει.

Έξι Έλληνες επιστήμονες και ακαδημαϊκοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να καταφέρουν ότι θα κατάφερνε και ο τελευταίος διανομέας woke φυλλαδίων που σου κολλάει την προπαγάνδα κάτω από τον υαλοκαθαριστήρα.

Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα διαφημιστικό που το τσαλακώνεις και το πετάς στον τενεκέ, αλλά με ένα ελεγμένο, αδειοδοτημένο και επίσημο βιβλίο της έκτης Δημοτικού που θα εκπαιδεύει τα 11χρονα παιδιά μας στην κανονικοποίηση της παρέκκλισης. Αν ένας στείρος συνδυασμός ομόφυλων παραγγέλνει ένα παιδί και όλο αυτό το παράδοξο αποτελεί «οικογένεια», τότε η έννοια της οικογένειας καταρρέει μέσα στον σχετικισμό της. Αφού το καθετί ορίζεται ως οικογένεια, τελικά η λέξη καταλήγει να μη σημαίνει απολύτως τίποτα.

«Εγχειρίδιο εθνικής αυτοκτονίας»

Με ποιο ακριβώς θράσος παραβιάζουν τον αξιακό κώδικα των οικογενειών οι αρμόδιοι της Παιδείας; Τους γονείς τους ρώτησαν για να πλασάρουν τέτοια αντιχριστιανικά και αντιεπιστημονικά αίσχη; Ποιος τους είπε ότι η οικογένεια είναι όρος «λάστιχο» που ο κάθε πανεπιστημιακός ξεχειλώνει όπως του κατέβει στο κεφάλι; Δικαίωμά του να γράψει όσα βιβλία θέλει, όπου να αποκαλεί «οικογένεια» ακόμα και τις δεκαοχτούρες που προσγειώνονται στο μπαλκόνι του. Σε εμάς και τα παιδιά μας όμως, γιατί το επιβάλλεις;

Οι γονείς πληρώνουν φόρους στο κράτος, εισπράττοντας ως «ευχαριστώ» την υπονόμευση τους και την αντικατάστασή τους από αυτό; Οι βιοπαλαιστές μπαμπάδες και οι ηρωίδες μαμάδες αγωνίζονται να δώσουν μια ποιοτική ανατροφή στα παιδιά τους, μέχρι να έρθει το σχολείο και να τους διδάξει ότι η οικογένεια είναι μια ευτελής κοινωνική κατασκευή που ο καθένας μπορεί να συναρμολογεί όπως θέλει;

Και θα περιμένουμε εμείς αύριο από αυτά τα παιδιά να δημιουργήσουν οικογένειες; Και θα περιμένουμε να σωθούμε από τη δημογραφική κατάρρευση; Πιο έντιμο θα ήταν για το υπουργείο Παιδείας να εισάγει ένα νέο μάθημα/βιβλίο που να ονομάζεται «Εγχειρίδιο εθνικής αυτοκτονίας»! Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να μην κοροϊδευόμαστε δηλαδή!

Ερωτήματα προς τους «σοφούς» της Παιδείας

Αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες που βάζουν τέτοια δηλητήρια στα σχολικά βιβλία, δεδομένου του ότι η λέξη οικογένεια προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων οἶκος και γένος, μπορούν να μας εξηγήσουν ποιο ακριβώς γένος προκύπτει από ομοφυλόφιλες ενώσεις; Ποια γέννα διαιωνίζει το είδος μας; Ποιον γεννήτορα να μνημονεύουμε για τα δύστυχα παιδιά που καταδικάζονται σε τεχνητή ορφάνια και αγοράζονται σαν πακέτα από το Temu;

Αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες που γράφουν τέτοια βιβλία, μπορούν να μας εξηγήσουν ποια ακριβώς συντήρηση και ποια προαγωγή του Έθνους εξυπηρετεί το άγονο αδιέξοδο τέτοιων συνυπάρξεων; Ή δεν γνωρίζουν ότι συνταγματικά, η οικογένεια προστατεύεται από το κράτος «ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους»;

Αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες μπορούν να μας εξηγήσουν με ποια επιστημονική βάση αποκαλούν «οικογένεια» τρία ξένα - και βιολογικά μη συμπληρωματικά – άτομα (δύο «μπαμπάδες» με παιδί κοκ); Σύμφωνα με ποια βάση υγιούς ψυχολογίας είναι θεμιτό το να ακρωτηριάζεις ένα παιδί από τη βιολογική του προέκταση (μαμά και μπαμπά), αλλά και από τα φυσιολογικά του πρότυπα;

Ποια «κοινωνική και πολιτική αγωγή» προσφέρει η κανονικοποίηση μιας στρεβλής ένωσης ανθρώπων που κλέβει τα δώρα της φυσιολογικής οικογένειας και τα εγκλωβίζει στην ασυνέχεια; Πολιτική αγωγή είναι το να εξυψώνεις τα πιο σκοτεινά πάθη σου σε επίπεδο θεσμού; Κοινωνική αγωγή είναι το να πιστεύεις ότι η γέννηση είναι εμπόρευμα προς χρήση; Κοινωνική αγωγή είναι το να πιστεύεις ότι η γυναίκα είναι κάτι σαν τρισδιάστατος εκτυπωτής παιδιών και η κύηση είναι υπηρεσία προς ενοικίαση;

Τους... ξέφυγε ένα φυσιολογικό βιβλίο

Το πιο εξοργιστικό απ’ όλα είναι ότι ενώ το απαράδεκτο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού διδάσκει αυτές τις αθλιότητες, στο βιβλίο «Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής» της Γ’ Γυμνασίου διδάσκονται μόνο οι βιολογικά δόκιμες μορφές οικογένειας: η πυρηνική, η εκτεταμένη και η μονογονεϊκή. Ενώ αναφέρει ότι η οικογένεια «υφίσταται μόνο μεταξύ ενός άνδρα και μια γυναίκα που θέλουν να κάνουν παιδιά». Την πραγματικότητα δηλαδή.

Αυτά όμως έγιναν αφορμή ώστε οι ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις (βλέπε «Πολύχρωμο Σχολείο» κλπ) να πάθουν αλλεργικό σοκ και να καταγγείλουν τη «μη συμπεριληπτικότητα» του βιβλίου, σχολιάζοντας ότι προωθεί «τα στερεότυπα της δεκαετίας του ’60». Εξυμνώντας το «συμπεριληπτικό» βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού, οι «περήφανες» οργανώσεις απαιτούν και το βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου να συμμορφωθεί στα μέτρα της ατζέντας. Δηλαδή δεν φτάνει που επιβάλλουν τον προσηλυτισμό τους σε μια τάξη. Πρέπει να τον καθιερώσουν σε όλες.

Ο λόγος που υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες της οικογένειας ανά βιβλίο, είναι το εκπαιδευτικό μπάχαλο που προωθεί η κυβέρνηση, το οποίο ονομάζεται «πολλαπλό βιβλίο». Σύμφωνα με αυτό, ο εκπαιδευτικός θα μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε κάμποσα εγκεκριμένα βιβλία από την Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Διδακτικών Βιβλίων.

Βέβαια δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις και θεωρούμε «άξια» την παρούσα κυβέρνηση να εξαφανίσει και την τελευταία αναφορά στις φυσιολογικές οικογένειες, για να μην ενοχλείται το πολύχρωμο κατεστημένο. Ο πόλεμος στις οικογένειες είναι πλέον ανοιχτός και δεν τους ενδιαφέρει να τον κρύψουν…

ΥΓ: Δεν θα μπορούσα να μη πω κάτι και για το εξώφυλλο του βιβλίου της ΣΤ’ Δημοτικού. Γεμάτο από ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, λάμπες led και κάδους ανακύκλωσης. Το ιερό σύμβολο της αληθινής οικογένειας μπορεί να το πετάνε άνετα στον κάδο της ανυποληψίας, αλλά τα σύμβολα της ψευτο-πράσινης μετάβασης πρέπει να βομβαρδίζουν τον εγκέφαλο από το εξώφυλλο κιόλας. Α… όλα κι όλα. Υπάρχουν και προτεραιότητες…

sportime.

Ένας Κόσμος Ανάποδα

 

Γράφει ο  Στυλιανός Καβάζης

«Ο σεβασμός στην αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, η συμπερίληψη και η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι διαπραγματεύσιμες αξίες».
Έτσι ξεκινά η ανακοίνωση του Πανεπιστημίου Κρήτης που απευθύνεται στην Γεωργία Λύρα φοιτήτρια Κοινωνιολογίας στο Ρέθυμνο επειδή τόλμησε να πει τα αυτονόητα. Με μεγάλες λέξεις, με βαρύγδουπες έννοιες, ειδικότερα την συμπερίληψη εάν έβαζα ένα ευρώ στην άκρη κάθε φορά που την άκουγα τα τελευταία χρόνια στον δημόσιο λόγο τώρα θα ήμουν εκατομμυριούχος. Αλλά και με την ηθική βεβαιότητα εκείνων που πιστεύουν ότι κατέχουν το μονοπώλιο της προόδου, της δημοκρατίας και της ευαισθησίας.

Και όμως, μέσα σε λίγες μόνο γραμμές, αποκαλύπτεται όλη η τραγική αντίφαση της εποχής μας. Διότι σε αυτόν τον ανάποδο κόσμο που πλέον ζούμε και είχε περιγράψει προφητικά ο Άλντους Χάξλεϋ σχεδόν πριν ένα αιώνα στο περίφημο δυστοπικό μυθιστόρημα του, δικαίωμα θεωρείται να προσβάλλεις την πίστη εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά όχι να αντιδράς στην προσβολή. Δικαίωμα θεωρείται να χλευάζονται σύμβολα, παραδόσεις και αξίες που κράτησαν όρθια μια κοινωνία επί αιώνες, αλλά όχι να εκφράζει ένας νέος άνθρωπος την αγανάκτησή του απέναντι σε αυτή την παρακμή.

Η φοιτήτρια δεν κάλεσε σε βία. Δεν ζήτησε αποκλεισμούς. Δεν αμφισβήτησε την ανθρώπινη αξία κανενός ανθρώπου. Εξέφρασε κάτι πολύ απλό,ότι αισθάνθηκε δηλαδή αποστροφή απέναντι σε βλάσφημα συνθήματα που βεβήλωναν την Παναγία (άκουσον άκουσον τέτοια βλασφημία ούτε οι πιο φανατικοί μουσουλμάνοι θα τολμούσαν), απέναντι σε μια ανίερη αισθητική πρόκλησης και απέναντι σε μια δημόσια εικόνα που, κατά τη γνώμη της, δεν εξέφραζε διεκδίκηση δικαιωμάτων αλλά άκρως επιθετική επίδειξη ιδεολογικής κυριαρχίας.

Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά αντί ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο παρακαλώ να υπερασπιστεί το δικαίωμα μιας φοιτήτριας να μιλήσει ελεύθερα, έσπευσε να τη φωτογραφίσει περίπου ως φορέα «ρητορικής μίσους».

Το συγκεκριμένο γεγονός είναι εξαιρετικά ανησυχητικό αλλά και επικίνδυνο γιατί το πανεπιστήμιο οφείλει να είναι χώρος σύγκρουσης ιδεών και όχι μηχανισμός ιδεολογικής πειθαρχίας. Οφείλει να προστατεύει ακόμη και τον λόγο που ενοχλεί την εκάστοτε κυρίαρχη αφήγηση. Αλλιώς δεν υπηρετεί τη δημοκρατία αλλά τον φόβο της διαφορετικής άποψης. Ποσώ μάλλον όταν συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο μιας και σήμερα φαίνεται πως υπάρχουν «επιτρεπόμενες» και «απαγορευμένες» ευαισθησίες.

Αν προσβληθεί μια ομάδα ακτιβιστών, κινητοποιούνται άμεσα επιτροπές, ανακοινώσεις και δημόσιες καταδίκες. Αν όμως προσβληθεί η πίστη, η ιστορική συνείδηση, η πολιτισμική αισθητική και το αξιακό υπόβαθρο της κοινωνικής πλειοψηφίας, τότε αυτό βαφτίζεται «πρόοδος», «ριζοσπαστισμός» ή «δικαίωμα στην έκφραση». Μα η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά. Δεν υπάρχουν δικαιώματα μόνο για όσους φωνάζουν πιο δυνατά χωρίς κανένα ίχνος σεβασμού στα αυτονόητα. Υπάρχουν και για εκείνους που νιώθουν ότι ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο πρόκλησης, απαξίωσης και πολιτισμικής αποδόμησης.
Νομίζω ότι αυτό εξηγεί γιατί τόσοι άνθρωποι ένιωσαν ότι η φοιτήτρια εξέφρασε κάτι βαθύτερο από μια προσωπική ενόχληση και ταυτίστηκαν μαζί της. Εξέφρασε την κόπωση μιας ολόκληρης κοινωνίας που βλέπει ολοένα και συχνότερα την κοινή λογική να αντιμετωπίζεται ως «οπισθοδρόμηση» και κάθε αντίρρηση απέναντι στον ακραίο ακτιβισμό να βαφτίζεται αυτομάτως «μισαλλοδοξία».

Ένας πραγματικά κόσμος ανάποδα, όπου η προσβολή θεωρείται ελευθερία αλλά η αντίδραση στην προσβολή θεωρείται έγκλημα σκέψης.

Ένας κόσμος ανάποδα, όπου η ανεκτικότητα απαιτεί από τους πολλούς να σιωπούν, ενώ οι λίγοι δικαιούνται να προκαλούν χωρίς όρια.

Ένας κόσμος ανάποδα, όπου τα πανεπιστήμια που κάποτε υπήρξαν κοιτίδες ελεύθερου πνεύματος κινδυνεύουν να μετατραπούν σε χώρους στρεβλής και αρρωστημένης, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των καιρών, ιδεολογικής συμμόρφωσης. Δυστυχώς όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι μια φοιτήτρια μίλησε.
Αλλά ότι τόσοι πολλοί φοβούνται πλέον να πουν δημόσια πως συμφωνούν μαζί της.
Έφτασε η ώρα όμως να πούμε ως εδώ και μη παρέκει πριν φτάσει η κατάσταση να είναι μη αναστρέψιμη. Το χρωστάμε στα παιδιά μας να μιλάμε όταν βλέπουμε τον δημόσιο διάλογο να μετατρέπεται σε πεδίο φόβου και επιβολής. Το χρωστάμε στις επόμενες γενιές να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της ελεύθερης σκέψης, της πίστης, της πολιτισμικής ταυτότητας και της κοινής λογικής χωρίς να στιγματιζόμαστε. Γιατί μια κοινωνία που φοβάται να υπερασπιστεί τις αξίες της στο όνομα μιας δήθεν προόδου, είναι μια κοινωνία που σταδιακά παραιτείται από τον ίδιο της τον εαυτό.
Και όταν οι άνθρωποι σωπαίνουν από φόβο μήπως χαρακτηριστούν αρνητικά, τότε δεν κινδυνεύει μόνο η ελευθερία του λόγου. Κινδυνεύει η ίδια η δημοκρατία η οποία δυστυχώς στην εποχή μας έφτασε να λειτουργεί με δύο μέτρα και σταθμά σχεδόν πάντα εις βάρος αυτών που σέβονται πραγματικά την ελευθερία των άλλων.

σχολιο: 

Τι εκφράζει η ανακοίνωσή του Πανεπιστήμιου, απλά συνεχίζει την εκ- πουστευμένη πολιτική του Μητσοτάκουλα με συνέπεια...

2026.τ(Ρ)ελλάς .

Η χώρα της εκ-πούστευσης του Μητσοτάκουλα και της σιωπής των Ποιμένων. 

ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ ΣΤΗΝ WOKE ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΒΡΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΝΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ

Άρρωστοι άνθρωποι, δαιμονισμένοι, καταστρέφουν τα υγιή κύτταρα και το μέλλον μια κοινωνίας , τα παιδιά και απαγορεύουν τον αντίλογο την θεραπεία τους …

 

κατά τα άλλο νοιάστηκαν οι φασίστες για την προστασίας τους από το διαδίκτυο.

ΕΔΩ 

 

Η ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ !

 

Μη νομίζουμε επειδή μοιάζει σιωπά, ότι ο Θεός κωφεύει..

Θα μας πνίξει όλους η φωτιά και δεν είναι οι μπόμπες στον Περσικό κόλπο.

Όσοι αντέχετέ εδώ

Ανάποδος κόσμος μιλάνε οι φασίστες για «ρητορική μίσους ..»

Βιώνοντας στο πετσί μας τις φασιστοειδή τους πρακτικές δεν παραξενευόμαστε καθόλου με αυτό που συνέβη στηνPäivi Räsänen

ΕΔΩ

Μας κατέβασαν την ανάρτηση..

 

Αλλά δεν μασάμε  : ΕΔΩ