...με μηχανή στο απόκοσμο τοπίο της Νισύρου

Ενα τοπίο που μοιάζει να βγήκε από ταινία επιστημονικής φαντασίας διάλεξε ο Τζουλιέν Ντυπόν για το Red Bull Space Riding Vol 2. Κι όμως αυτό το απόκοσμο μέρος που μοιάζει με τον πλανήτη Αφροδίτη, βρίσκεται στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Νίσυρο.
Οπως δήλωσε ο ίδιος: «Για ακόμη μια φορά, είχα την ευκαιρία να εξερευνήσω ένα μέρος που δεν πίστευα ότι υπάρχει πάνω στη γη, ένα μέρος εξωπραγματικό. Κίτρινο έδαφος, τρύπες που κοχλάζουν, καυτό νερό και ηφαιστειακοί κρατήρες, όπως ακριβώς ο πλανήτης Αφροδίτη που πήρε το όνομά του από τη θεά του έρωτα και της ομορφιάς»
« Οι αναθυμιάσεις γίνονταν όλο και πιο έντονες καθώς πλησίαζα στον κρατήρα του ηφαιστείου με τη μοτοσυκλέτα μου, νιώθοντας έτσι τη ζέστη και την ενέργεια αυτού του τόπου» περιγράφει.
Ο 35χρονος Γάλλος αθλητής με την Trial X μοτοσυκλέτα του πριν 2 χρόνια είχε εξερευνήσει το σεληνιακό τοπίο στο Σαρακήνικο της Μήλου και τώρα και τώρα επέστρεψε στην Ελλάδα για να ανακαλύψει το επόμενο διαστημικό προορισμό του.
Το 2ο Space Riding πραγματοποιήθηκε με τη συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και την υποστήριξη του Δήμου Νισυρίων.
Ο Ντυπόν μέχρι σήμερα έχει δοκιμάσει το trial του στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου, από τις φαβέλες του Ρίο μέχρι τη Millenium Bridge του Λονδίνου και από το λούνα παρκ La Feria de Chapultepec στην Πόλη του Μεξικού μέχρι το ηφαιστειακό σκηνικό της Νίσυρου: «Πάντα επιδιώκω να εξερευνώ άγνωστα μέρη και να πραγματοποιώ τα όνειρά μου» εξομολογείται.
πηγή

Η παραδοσιακή μουσική στην Πρέβεζα και την Ήπειρο

Ο μουσικός Μιχάλης Ζάμπας μιλάει για την παραδοσιακή μουσική της Ηπείρου, την τοπική μουσική παράδοση της Πρέβεζας, την εταιρεία πολιτισμού ΕΛΛΟΠΙΑ, και τον μη τουριστικό χαρακτήρα της παραδοσιακής μουσικής.

Τα ξεριζωμένα μήλα της Κιμισχανάς

Στο Κηποθέατρο Αλκαζάρ στη Λάρισα έλαβε χώρα η εκδήλωση του Κέντρου Λαογραφικών Ερευνών Λάρισας (ΚΕ.Λ.Ε.), αφιερωμένη στον Πόντο με θέμα «Τα ξεριζωμένα μήλα της Κιμίσχανας» μέρος την οποίας παρουσιάζεται στο παρόν βίντεο. 
πηγή

Τα Μουσικά ταξίδια του Μάρκο Πόλο

"Τα μουσικά ταξίδια του Μάρκο Πόλο" είναι ο τίτλος της συναυλίας του σχήματος Εν χορδαίς και του Κυριάκου Καλαϊτζίδη, που θα πραγματοποιηθεί στη Στέγη Γραμμάτων και  Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, την Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013, ώρα 20:30. 

"Τα μουσικά ταξίδια του Μάρκο Πόλο" παρουσιάσθηκαν για πρώτη φορά στις 31 Οκτωβρίου 2009 στο Hong Kong City Hall Concert Hall σε παραγγελία του Silk Road Art Music Festival. Ακολούθησαν οι παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (2010), Beiteddine International Festival (Βηρυτός 2013) και έπονται μέσα στο 2014 συναυλίες στο Μόντρεαλ, το Τορόντο, το Κεμπέκ, το Παρίσι και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Παράλληλα, η μουσική της παράστασης κυκλοφορεί σε CD από τη φημισμένη δισκογραφική εταιρία World Village - Harmonia Mundi. 

Στη συναυλία στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών οι ακροατές θα ταξιδέψουν στο Δρόμο του Μεταξιού, με ήχους που ανιχνεύονται στο 13ο και 14ο αιώνα, στον αχανή γεωγραφικά χώρο που διέσχισε ο Μάρκο Πόλο: Κλασική κινεζική μουσική, ουζμπεκικά τραγούδια, ινδικές παραδόσεις, λόγια περσική μουσική, βυζαντινό μέλος, μεσαιωνική μουσική από τη Βενετία...

Παράλληλα, θα ακουστούν συνθέσεις του Κυριάκου Καλαϊτζίδη, γραμμένες ειδικά για την παράσταση και εμπνευσμένες από τις ποικίλες εσωτερικές διαδρομές του Βενετού ταξιδευτή, όπως αυτές αντικατοπτρίζονται στις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου. Ο Μάρκο Πόλο πορεύτηκε στις αρχαίες διαδρομές του μεταξιού, διαδρομές που σαν λεπτές μετάξινες κλωστές έφεραν κοντά για αιώνες ανθρώπους, πολιτισμούς, ήθη, έθη και μουσικά όργανα.

Σημαντική η παρουσία, στη συναυλία, προσκεκλημένων μουσικών (από Ιταλία, Ιράν, Κίνα και Μογγολία) και της δικής μας Μαρίας Φαραντούρη. 
Περισσότερα για τη συναυλία διαβάστε εδώ.

ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Την ώρα που συζητείται στην χώρα μας το ξεπούλημα της γης και του ορυκτού μας πλούτου μοιάζει πιο επίκαιρο απο ποτέ.

η συνέχεια

Ό πάσης Δημιουργός της κτίσεως, ο καιρούς και χρόνους εν τη Ίδία εξουσία θέμενος, ευλόγησαν τον στέφανον, του ενιαυτού της χρηστότητας σου, Κύριε, φυλάττων εν ειρήνη τους βασιλείς και την πάλιν σου, πρεσβείαις της Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε.

Ο Σεπτέμβριος είναι ο ένατος μήνας του έτους και πρώτος μήνας του Φθινοπώρου. Περιλαμβάνει 30 ημέρες. Ο Σεπτέμβριος ήταν ο έβδομος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου, με πρώτο τον Μάρτιο, εξ ου και η ονομασία του. (Σεπτεμ= επτα). Όταν το 450 π.Χ. πρώτος μήνας του έτους ορίστηκε ο Ιανουάριος ο Σεπτέμβριος έγινε ο ένατος χωρίς όμως να αλλάξει το όνομά του. Στην Βυζαντινή περίοδο ο Σεπτέμβριος ήταν ο πρώτος μήνας του επισήμου ημερολογιακού έτους,όπου την 1η Σεπτεμβρίου ήταν και είναι η Αρχή της Ινδικτου(ονομασία που προήλθε από τους Ρωμαίους και σχετίζεται με την συλλογή ειδικών φόρων( Indictio).

 Η Ορθόδοξος Εκκλησία εορτάζει την 1η Σεπτεμβρίου την Αρχη της Ινδικτου δηλ.την έναρξη του νέου Εκκλησιαστικού έτους.

συνέχεια εδώ

Τα πορτρέτα του Φαγιούμ

π. Βασιλείου  Γοντικάκη, τότε ηγουμένου της Ι.Μ Ιβήρων Αγίου Όρους

 Το βλέμμα των Φαγιούμ σού φανερώνει πιο ζωντανούς τους πεθαμένους, που διψούν τη ζωή, από τους ζωντανούς που δεν την υποψιάζονται.

Σου κάνουν συντροφιά και σου μιλούν εν σιγή οι απόντες. Σε ξυπνούν στη ζωή οι απ' αιώνος κεκοιμημένοι.

Οι άνθρωποι των Φαγιούμ, ενώ δεν περιφρονούν την πρόσκαιρη ζωή, προτιμούν και οραματίζονται την αιωνιότητα. Είναι φροντισμένοι στην εμφάνιση, στολισμένοι, καλοχτενισμένοι και συχνά στεφανωμένοι· έτοιμοι για μια ιερή εορτή, που τελικό σκοπό έχει την επιτυχία της αιώνιας ζωής.

Ολος ο ανθρώπινος μακρόσυρτος πόνος εκβάλλει, σαν τα νερά του Νείλου, στις μορφές αυτές. Και μέσα στην άβυσσο του πόνου λάμπει το φως της ελπίδος και της προσμονής. Λάμπει η αιωνιότητα που αναβλύζει από τα βάθη της πρόσκαιρης, αλλά προσωπικά ανεπανάληπτης ζωής.

Ετσι σου πληγώνουν την καρδιά και σε παρηγορούν μακάρια. Σε φέρνουν σε εγρήγορση, για να δεις την τραγικότητα αλλά και την ωραιότητα της ζωής.

Ολο το κλίμα είναι γεμάτο ιερή και πένθιμη γαλήνη...

Είναι τώρα γενικά παραδεκτό ότι τα πορτρέτα του Φαγιούμ είναι ελληνική τέχνη. Και τα καλύτερα από αυτά είναι έργα Ελλήνων ζωγράφων.
Είναι επίσης γνωστό, και γενικά παραδεκτό, ότι όλη η εικονοκλαστική έρις ήταν μια διαμάχη μεταξύ του ελληνικού πνεύματος, που σέβεται και εικονογραφεί το πρόσωπο, και του πνεύματος της Ανατολής, που αγνοεί το ανθρώπινο πρόσωπο και εκφράζεται με γεωμετρικά σχήματα και αραβουργήματα.
Αλλά και η Δύση δεν κατάλαβε πλήρως και δεν συμμετείχε στον αγώνα της ανατολικής Εκκλησίας. Δεν αντελήφθη περί τίνος επρόκειτο. Γι' αυτό και ο Κάρολος ο Μέγας, που μπορεί να θεωρηθεί γενάρχης του δυτικού πολιτισμού, επτά χρόνια μετά την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο (787), συγκάλεσε τη σύνοδο της Φραγκφούρτης (794), η οποία κατεδίκασε την Ζ' Σύνοδο και απέρριψε τη διδασκαλία της.
Το τι σημαίνει αυτή η απόρριψη και ποιες συνέπειες είχε για τη Δύση, μπορούμε να το δούμε, εάν συγκρίνωμε ένα από τα κλασικά πρόσωπα του Φαγιούμ με μια «Μαντόνα» της Αναγεννήσεως.
Ετσι αποδεικνύεται ότι οι Ελληνες ζωγράφοι των Φαγιούμ, προ Χριστού και εκτός Εκκλησίας, είναι πιο κοντά στη λειτουργική εικόνα από ό,τι οι καλλιτέχνες της Δύσεως μετά από δεκαπέντε αιώνες χριστιανισμού.

Υπάρχει μια αίσθηση στον Ελληνα, που μετατρέπεται σε μοίρα και αποστολή. Αυτό δεν είναι κάτι που τοποθετεί τους Ελληνες παραπάνω ή παρακάτω. Είναι απλώς το χρέος που τους δόθηκε. Γεννήθηκαν με αυτή την υποχρέωση. Είναι καταδικασμένοι να είναι δούλοι μιας οικουμενικής αποστολής, που διακονεί τη σωτηρία του ανθρώπου που έχει απαιτήσεις.
Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν χάνονται. Οσο και αν ταφούν στον χρόνο ή στο χώμα, φανερώνεται πως ζουν. Κυκλοφορούν μεταξύ μας. Κυκλοφορούν στο αίμα μας.
Ενας βαθύς, υποδόριος πόνος διατρέχει όλο το σώμα του ελληνισμού. Αυτός κάνει τα πορτρέτα του Φαγιούμ να είναι για τον Ελληνα σύγχρονα έργα, ως διαχρονικά.
Τα βλέπει να ζουν μέσα στην αναζήτηση του Ηρακλείτου, στην αγωνία της τραγωδίας, στον πόνο των δημοτικών και στο παράπονο των λαϊκών τραγουδιών, στο χαροποιό πένθος της Μεγάλης Εβδομάδος και του Πάσχα...

Αυτό το βλέπεις, όταν ζεις τον Επιτάφιο Θρήνο, όχι ως συμφορά, αλλά ως προεόρτια της Αναστάσεως· και όταν εκφράζεις την ανείπωτη χαρά του Πάσχα, όχι με σκηνοθεσίες μελοδράματος, αλλά με το «Χριστός Ανέστη» σε αργό μέλος, που ακούγεται ως θρήνος βαρύς και μοιρολόι.
Ετσι παρέχεται χώρος και δυνατότητα ζωής σε χαρούμενους και θλιμμένους, σε ζωντανούς και πεθαμένους.
Οταν καταστρέφεσαι και τα χάνεις όλα, ελπίζεις. Και όταν βρίσκεσαι στην πλησμονή της χαράς, μένεις σεμνός και συγκρατημένος.
Τα της ζωής σου ιερουργούνται σε βάθος σημαντικής σιγής, όπου καμιά ταραχή δεν θολώνει την ευκρίνεια του Λόγου ούτε θίγει τη μεταμορφωτική δύναμη της σαρκωθείσης Αλήθειας, που κυβερνά τον κόσμο...

Οταν περιμένεις, έστω και νεκρός, με ευγνωμοσύνη και ελπίδα, πάντοτε έρχεται έσωθεν και άνωθεν ­ που είναι το ίδιο ­ η λύτρωση που απευθύνεται σε όλους.
Τα πρόσωπα του Φαγιούμ σού είναι οικεία και κοντινά. Είναι σύγχρονα και ζωντανά. Είναι πρόσωπα δικά σου, της οικογένειάς σου, και της οικουμένης ολόκληρης. Γιατί δεν χωρίζουν, αλλά ενώνουν.
Δεν υπογραμμίζουν την ετερότητα του φύλου ­ «ουκ ένι άρσεν και θήλυ» ­ αλλά την ταυτότητα της εικόνας του Θεού που κρύβουμε όλοι μέσα σας.
Τους νιώθεις συγγενείς σου, αδελφούς και αδελφές σου, όχι γιατί τους μοιάζεις εξωτερικά ή ανήκεις στην ίδια φυλή ­ «ουκ ένι Ελλην και Ιουδαίος... βάρβαρος, Σκύθης...» (Κολ. 3, 11) ­ αλλά γιατί μέσα τους λάμπει το φως της ίδιας ελπίδας και ο πόνος της ίδιας ανθρωπιάς, που κρατά τον κόσμο στη ζωή και βάζει σε δεύτερη μοίρα τα εξωτερικά γνωρίσματα και χαρακτηριστικά. Ετσι αποδεικνύονται συγγενείς σου οι άγνωστοι. Και σου κάνουν συντροφιά οι πεθαμένοι, που γεμίζουν τον χώρο με παρουσία ζωής.

Τελειώνοντας μπορούμε να πούμε ότι το ειδικό βάρος ενός πολιτισμού φανερώνεται από το πώς αντιμετωπίζει το πρόβλημα του θανάτου.
Η δική μας ταλαίπωρη εποχή, η προοδευμένη και πλούσια, παρουσιάζεται πολιτιστικά φτωχή και ζαλισμένη. Διαθέτει πολύ φτιασίδωμα και στρουθοκαμηλισμό.

Δεν τολμούμε να δούμε κατάματα την αλήθεια του θανάτου, γι' αυτό:

Από τη μια μεριά, είτε σκεπάζομε το πρόσωπο του νεκρού για να μην το αντικρύσωμε είτε το μακιγιάρουμε για να το παραστήσωμε ψεύτικα ζωντανό.
Από την άλλη μεριά, προβάλλομε τον τρόμο και τη φρίκη του θανάτου σαν τέχνη. Και την εμπορευόμαστε ως θέαμα και ανάγνωσμα.
Αλλά η ανθρώπινη σοβαρότητα των προσώπων του Φαγιούμ και η θεϊκή γαλήνη των εικόνων της Εκκλησίας μάς παρηγορούν, γιατί αποκαλύπτουν τη βαθύτερή μας φύση, ενότητα και αντοχή.
Πιστοποιούν αυτό που λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ότι όχι μόνο κάθε άνθρωπος, αλλά ολόκληρη η ανθρώπινη φύση «η από των πρώτων μέχρι των εσχάτων διήκουσα μία τις του όντος εστίν εικών». Είναι μια εικόνα του Θεού όλη η ανθρώπινη φύση. «Διά τούτο εις άνθρωπος κατωνομάσθη το παν». Ενας άνθρωπος είναι ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
Αυτή η μια εικόνα της τριαδικής θεότητος μας ενοποιεί και μας ελευθερώνει. Αυτή αποτελεί την αείζωη φλόγα που μας ζωογονεί και μας κατευθύνει.
Γι' αυτό ελπίζομε ότι εν τέλει θα νικήσει η αλήθεια της φύσεώς μας. Με τη χάρη του Θεού και τη συμβολή της αληθινής μας δίψας θα φθάσωμε τη γνήσια ανθρωπιά που ποθούμε και θα αξιωθούμε να γίνωμε κοινωνοί της λειτουργικής θεανθρωπίας και αιώνιας ζωής, για την οποία πλαστήκαμε.

πηγή

O γλυκύτατος αυστριακός συνθέτης της εποχής του μπαρόκ Johann Heinrich Schmelzer

(περ..1620/23 -- 1680)

150 χρόνια ελληνικό γραμματόσημο

150 χρόνια ελληνικό γραμματόσημο

Τα ΕΛ.ΤΑ. δείχνουν τους φιλοτελικούς θησαυρούς τους σε μια σπουδαία έκθεση στο Ζάππειο

Εναν και μισό αιώνα μετά την εκτύπωση του πρώτου ελληνικού γραμματοσήμου, την 1η Οκτωβρίου 1861, στο Παρίσι, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία ανοίγουν το θησαυροφυλάκιό τους και εκθέτουν μοναδικούς θησαυρούς της φιλοτελικής ιστορίας μας, στο Ζάππειο Μέγαρο, έως τις 9 Οκτωβρίου.

Ο μεγάλες κεφαλές του Ερμή έκαναν καλό ποδαρικό για τα ελληνικά γραμματόσημα, αφού αυτά τα μαγικά χαρτάκια, μαζί με τα άλλα των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, έγιναν από τα πλέον περιζήτητα μεταξύ των όπου γης συλλεκτών, αφού θεωρούνται αριστουργήματα. Τον αγγελιοφόρο των θεών του Ολύμπου σχεδίασε ο καλλιτέχνης Albert Barre, διευθυντής του Γαλλικού Νομισματοκοπείου. Από τότε, πολλοί επιφανείς έλληνες καλλιτέχνες σχεδίασαν γραμματόσημα, όπως οι Γαλάνης, Κεφαλληνός, Μπισκίνης, Τάσσος, Φασιανός, Τσόκλης, Παύλος, Κούκος κά, έτσι που τα γραμματόσημα να είναι πραγματικά, μικρά, έργα τέχνης.

Σε αυτά τα 150 χρόνια, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία έχουν κυκλοφορήσει 570 σειρές, από 2.700 γραμματόσημα, τα οποία αποτυπώνουν την ελληνική ιστορία και έχουν πάει τον ελληνικό πολιτισμό σε κάθε γωνιά του Πλανήτη. Και τιμούν την φιλοτελική ιστορία μας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που την ξεκίνησαν. Κυκλοφορούν μια νέα έκδοση των μεγάλων κεφαλών του Ερμή, σχεδιασμένη από τον επίκουρο καθηγητή της ΑΣΚΤ Γιάννη Γουρζή και τυπωμένη με την παραδοσιακή χαρακτική μέθοδο της χαλκογραφίας, ώστε τα γραμματόσημα να είναι αυθεντικά έργα τέχνης. Είναι η πρώτη συνολική χαλκογραφική απόπειρα που γίνεται στην Ελλάδα.

Οπως λέει ο Γιάννης Γουρζής, «χρειάστηκε να ανατρέξω σε αρκετές πληροφορίες και εικόνες για να “μπω” στο μυαλό του Barre, προκειμένου να σχεδιάσω πάλι τον Ερμή του 1861 με όση περισσότερη ακρίβεια. Το να βρω το σωστό σχεδιασμό ήταν πρωτεύον θέμα, ταυτόχρονα όμως έπρεπε να λάβω υπόψη και το ότι αυτό θα χαρασσόταν σε φυσικό μέγεθος και άρα έπρεπε και τα εργαλεία μου να μπορούν να “χωρέσουν” σε αυτές τις διαστάσεις. Γεγονός παραμένει βέβαια ότι δεν είχα απλά να αντιγράψω ένα έργο, αλλά έπρεπε να βρω και νέα γραφή για να μπορεί να αποδοθεί όσο το δυνατό πιστά». Το αποτέλεσμα της τέχνης του Γιάννη Γουρζή, κυκλοφορεί από σήμερα, 1η Οκτωβρίου, ακριβώς στην επέτειο της εκτύπωσης της πρώτης Κεφαλής, σε διάφορες εκδόσεις για τους συλλέκτες και με διάφορες σφραγίδες.

πηγή

Ήπειρος της πεντατονίας-Tο τραγούδι του νεκρού αδελφού

Η Κηφισιά

H Κηφισιά είναι δήμος της Αττικής στο βόρειο τμήμα του λεκανοπεδίου των Αθηνών με 43.929 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Αποτελεί σημαντικό εμπορικό και οικιστικό κέντρο των βορείων προαστίων της πρωτευούσης της περιφέρειας Αττικής και οι κάτοικοί της ονομάζονται Κηφισιώτες.

Η περιοχή είναι γνωστή για την εμπορική της αγορά, την άρτια ρυμοτομία, την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική των σπιτιών και των καταστημάτων και την αγάπη των κατοίκων της για την ανθοκομία. Το εμπορικό κέντρο καλύπτεται από ένα εκτενές δίκτυο πεζοδρόμων και ποδηλατοδρόμων, ενώ ο δήμος εκτείνεται από την Πάρνηθα και τον Κηφισό ποταμό έως το Πεντελικό.

Πόλη πλουσίων

Ταυτότητα Περιοχής

Ετυμολογικές και Ερμηνευτικές Αναφορές

Το όνομά της, Κηφισιά, που προέρχεται από τον Κηφισό ποταμό, είναι αρχαιότατη, ήταν μια από τις αρχαίες 12 πόλεις της Αττικής. Από την εποχή του Kλεισθένη αποτελούσε τον δήμο της Ερεχθηίδας φυλής. Λαογραφικό λογοπαίγνιο της νεοελληνικής, θεωρεί πως το όνομα Κηφισιά προέρχεται από την έκφραση "Εκεί φυσά" - "Κεί Φυσά" - "Κηφισά" - "Κηφισιά"!

Το έμβλημα του δήμου κοσμεί η προτομή του Μενάνδρου του Κηφισέως, δραματοποιού της αρχαίας Αττικής που καταγόταν από την Κηφισιά.

Ο κάτοικος της περιοχής αποκαλείται Κηφισιώτης-Κηφισιώτισσα και στον πληθυντικό Κηφισιώτες-Κηφισιώτισσες.

Ιστορική Εξέλιξη

Στην αρχαιότητα αποτελούσε τον ομώνυμο αττικό δήμο της Ερεχθηίδος φυλής που τοποθετείτο στη μεσόγαια χώρα, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Κλεισθένους. Σήμερα συνιστά εύρωστη πόλη της Αττικής και ιστορική έδρα των βορείων προαστίων των Αθηνών.

Η περιοχή εντοπίζεται ανάμεσα στους ορεινούς όγκους Πεντέλης και Πάρνηθος σε υψόμετρο κέντρου 280 μέτρων, οικοδομημένη σε πευκόφυτη πεδιάδα. Τα όρια του δήμου εκτείνονται από τις δασόφυτες ρεματιές του Κηφισού στα δυτικά μέχρι τους ορεινούς όγκους του Πεντελικού και τη ράχη του Κοκκιναρά στα ανατολικά. Τοποθετείται δε στο βόρειο άκρο του λεκανοπεδίου της Αττικής, 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά των Αθηνών. Βρίσκεται δε μόλις 3 χιλιόμετρα βόρεια του μητροπολιτικού κέντρου του Αμαρουσίου και 5 χιλιόμετρο νότια του Άγίου Στεφάνου.

Το 1880 δημιουργείται το πρώτο καταστατικό της κοινότητος των Κηφισιωτών, με σκοπό την οικονομική τους ανεξαρτητοποίηση. Σε αυτό συμβάλλει το ατμοκίνητο τρένο Θηρίο το οποίο διέρχεται από το άλσος της Κηφισιάς όπου διοργανώνονται στα χρόνια που ακολουθούν οι διάσημες ανθοκομικές εκθέσεις από τους κατοίκους. Στα προσεχή έτη η περιοχή καθίσταται δημοφιλές παραθεριστικό κέντρο Αθηναίων, Χιωτών, Αιγυπτίων, Κωνσταντινουπολιτών, αλλά και Τούρκων μεγαλοτσιφλικάδων κατά την τουρκοκρατία, μέχρι το 1925 που αναγνωρίζεται και επισήμως ως αυτόνομη κοινότης της Αττικής. Αργότερα αναγνωρίζεται ως προάστιο της Ανατολικής Αττικής, ενώ το 1942 ξεπερνά τους 10.000 κατοίκους και προάγεται σε δήμο. Η θέση δε της περιοχής μέσα στη φύση, στο πέρασμα μεταξύ Αττικοβοιωτίας την ώθησε γρήγορα σε δημοφιλές παραθεριστικό και οικιστικό κέντρο, με πληθώρα μεγαλοπρεπών ξενοδοχείων να ξεπηδούν σε δροσερές περιοχές του πεντελικού τοπίου.

Ο δήμος καταλαμβάνει έκταση 25.937 στρεμμάτων, στα οποία έχουν θεσμοθετηθεί οικιστικές, δασικές, εμπορικές και βιομηχανικές ζώνες. Το κέντρο της πόλης εντοπίζεται στην καρδιά του δήμου επιδεικνύοντας μια πλούσια και πολυτελή αγορά, ενώ πέριξ τούτου εκτείνονται οι φιλύσηχοι συνοικισμοί, ορισμένοι από τους οποίους είναι η Νέα Κηφισιά, το Κεφαλάρι, η Πολιτεία, ο Κοκκιναράς, αλλά και πολλοί από τους οποίους αργότερα αποσπώνται ως ανεξάρτητες κοινότητες, όπως η Νέα Ερυθραία μαζί το Καστρί και το Μορτερό, καθώς και η Εκάλη.

Κατά την απογραφή του 2001 η Κηφισιά συγκεντρώνει 43.929 κατοίκους και εμφανίζει μια πυκνότητα δόμησης 1.694 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο δόμησης. Λόγω δε των υψηλών τιμών των οικοπέδων και των περιορισμών στη δόμηση, η πληθυσμιακή εξέλιξη της πόλεως παρουσιάζει ήπιες αυξήσεις με ποσοστά της τάξεως του 22,87% και 10,84% ανά απογραφή.

Στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πόλεως συγκαταλέγονται το δροσερό κλίμα, η πολυτελής αρχιτεκτονική και τα μεγάλα ποσοστά δημοτικού αλλά και ιδιωτικού πρασίνου, ενώ συνδυάζονται οι φιλήσυχες γειτονιές με μια δραστήρια αγορά και σχετικά έντονη νυχτερινή διασκέδαση. Το οικιστικό κέντρο έχει αναπτυχθεί πέριξ της Πλατεία Πλατάνων και του Άλσους της Κηφισιάς, όπου τοποθετείται και το σύγχρονο εμπορικό κέντρο του Δήμου που έχει επεκταθεί μέχρι το Κεφαλάρι μέσω της οδού Κολοκοτρώνη, που σήμερα ανάγεται στον πιο ακριβό εμπορικά δρόμο των βορείων προαστίων.
Η Κηφισιά γνωρίζει από τον 20ο κιόλας αιώνα μ.Χ. απρόσκοπτη ανάπτυξη και αποτελεί το όνειρο των περισσοτέρων Αθηναίων ως οικιστικός προορισμός. Το τελευταίο διάστημα έχει επιβαρυνθεί πολύ από την εμπορική ανάπτυξη, όπως επίσης κι από την επέκταση της οικιστικής ζώνης των Αθηνών πέραν των ορεινών όγκων που την καθιστούν πέρασμα με έντονο κυκλοφοριακό φόρτο. Η πόλη μέχρι και τα τέλη του 20ου αιώνα θεωρείτο προνομιούχος συγκοινωνιακά καθώς εξυπηρετείτο από την Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας, την κομβική Λεωφόρο Κηφισίας αλλά και τον ομώνυμο τερματικό σταθμό του Ηλεκτρικού "Κηφισιά". Παρά ταύτα σήμερα, με τον οικιστικό κορεσμό της πρωτεύουσας τα συγκοινωνιακά αυτά μέσα έχουν σε μεγάλο βαθμό απαξιωθεί, με αποτέλεσμα να ακινητοποιούνται πολλές φορές οι μετακινήσεις στην πόλη. Σε αυτά τα προβλήματα φιλοδοξούν να δώσουν λύση η υπογειοποίηση του σταθμού της πόλης και η επέκταση του ηλεκτρικού προς τα βόρεια, σε συνδυασμό με λοιπές κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, ενώ συγκοινωνιολόγοι συχνά προτείνουν την κατασκευή μιας περιφερειακής οδού Πεντέλης.

Η Κηφισιά λόγω του υγιεινού κλίματος, του ωραίου περιβάλλοντος, των άφθονων νερών και της μικρής σχετικά απόστασής της από την Αθήνα, υπήρξε από την αρχαία εποχή προνομιούχος τόπος και τόπος παραθερισμού πλουσίων και ευγενών. Μεταξύ αυτών ο Ηρώδης ο Αττικός, ο μέγας αυτός λάτρης και ευεργέτης της Αθήνας (101-178) εκεί είχε την πλούσια έπαυλή του και ακριβώς στη θέση που βρίσκεται σήμερα ο Μητροπολιτικός της Ναός. Αργότερα επί Ενετοκρατίας όλοι οι ισχυροί και πλούσιοι Ενετοί της Αθήνας διέμεναν στη Κηφισιά. Αλλά και επί Τουρκοκρατίας οι πρώην ενετικές επαύλεις περιήλθαν στους πλούσιους Τούρκους της Αθήνας, ακόμη και ο Διοικητής της Αθήνας είχε τον πύργο του στη θέση που βρίσκεται σήμερα ο Ναός του Αγίου Δημητρίου. Σε όλη τη περίοδο της Τουρκοκρατίας η Κηφισιά κατοικείτο αποκλειστικά από πλούσιους Τούρκους που είχαν εκδιώξει τους Έλληνες και είχαν σφετεριστεί τα εύφορα κτήματά τους. Ακόμη και παλιό ναΐδριο το είχαν μετατρέψει σε αποθήκη οίνου (κελάρι), της Παναγίας της Ξυδούς, που κατά τοπική παράδοση το όνομά του προκλήθηκε όταν διαπιστώθηκε πως όλο το κρασί που είχε αποθηκευτεί εκεί είχε ξιδιάσει.
Μετά την απελευθέρωση τα κτήματα των Τούρκων περιήλθαν σε Έλληνες που τα αγόρασαν από τους προκάτοχους ιδιοκτήτες έναντι ευτελών τιμών.
Επί μακρού χρόνου η Κηφισιά παρέμενε αραιοκατοικημένη στερούμενη ρυμοτομίας αλλά και άλλων μέσων προκειμένου να εξελιχθεί σε σύγχρονο προάστειο. Από του έτους όμως 1882 όταν συνδέθηκε με την πρωτεύουσα με το θρυλικό ατμοκίνητο σιδηρόδρομο "Θηρίο" τέθηκαν και οι βάσεις για την διαμόρφωσή της σε κηπούπολη με πλατείες, δενδροστοιχίες, πάρκα κλπ. Μεταξύ της κεντρικής πλατείας (Πλάτανος) και του άλλοτε σταθμού του Θηρίου υπάρχει το "Άλσος της Κηφισιάς" που κάθε χρόνο πραγματοποιείται έκθεση λουλουδιών. Βορειοανατολικά της κεντρικής πλατείας βρίσκεται η συνοικία Κεφαλάρι με άφθονα, παλαιότερα, νερά. Σήμερα στη Κηφισιά υπάρχουν μεγάλα και πολυτελή ξενοδοχεία, εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης.

Κατά τα Δεκεμβριανά του 1944 στη περιοχή της Κηφισιάς έγινε πολύνεκρη μάχη με στρατωνισμένες εκεί βρετανικές δυνάμεις.

Φημισμένα άλλοτε προϊόντα της Κηφισιάς ήταν τα κεράσια της, οι φράουλες, οι πατάτες, τα σπαράγγια αλλά και τα άφθονα λουλούδια της.

Στην Κηφισιά βρίσκεται το γενικό νοσοκομειο Αττικής Κ.Α.Τ., και ο τερματικός σταθμός του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου.

Επίσης η Κηφισιά έχει πρόσβαση στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας.

Συνορεύοντες με τη Κηφισιά δήμοι είναι προς Β Δήμος Νέας Ερυθραίας, προς Α Δήμος Πεντέλης, προς ΝΑ Δήμος Μελισσίων, προς Ν Δήμος Αμαρουσίου και Δήμος Πεύκης, προς ΝΔ Δήμος Λυκόβρυσης και Δήμος Μεταμόρφωσης και τέλος προς Δ Δήμος Αχαρνών.

Ιστορικές & Σύγχρονες Προσωπικότητες

Ορισμένες ιστορικές και σύγχρονες προσωπικότητες που κατάγονταν ή έζησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη της Κηφισιάς παρουσιάζονται στον παρακάτω πίνακα:

Όνομα Δημότη	Βίος	Ιδιότητα
Μένανδρος	342-291 π.Χ.	Δραματουργός
Ανδρέας Εμπειρίκος	1901 - 1975	Λογοτέχνης
Ευγένιος Σπαθάρης	1924 - 2009	Καραγκιοζοπαίκτης
Γιάννης Τατασόπουλος	1928	Μουσικός
Γεώργιος Αναστασόπουλος	1935	Δημοσιογράφος και Πολιτικός
Νίκος Χιωτάκης	1963	σημερινός Δήμαρχος Κηφισιάς

πηγή

Πατητήρι 6.000 ετών στην Αρμενία!

Η αρχαιότερη εγκατάσταση παραγωγής κρασιού ανακαλύφθηκε στην Αρμενία. Πατητήρι και δοχεία ζύμωσης, που χρονολογούνται 6.000 χρόνια πριν, βρέθηκαν σε σπηλιά στο νότιο Καύκασο.

Ο Gregory Areshian, ένας από τους επικεφαλής της ανασκαφής δήλωσε ότι αποτελεί το πιο παλιό παράδειγμα ολοκληρωμένης παραγωγής κρασιού.

Η εγκατάσταση ανακαλύφθηκε στα βουνά της νοτιοανατολικής Αρμενίας. Στην ίδια περιοχή είχε βρεθεί επίσης το αρχαιότερο γνωστό δερμάτινο παπούτσι, ετών 5.500.

Μέσα στη σπηλιά, η διεθνής ομάδα αρχαιολόγων βρήκε μια ρηχή λεκάνη, περίπου ενός μέτρου, που σύμφωνα με τους ερευνητές, χρησιμοποιούνταν ως πατητήρι.

Η ερευνητική ομάδα βρήκε επίσης σπόρους σταφυλιών, που είχαν πατηθεί και ανήκουν στον ίδιο τύπο σταφυλιών που χρησιμοποιούνται και σήμερα για την παραγωγή κρασιού.

Τα ευρήματα ανακοινώθηκαν από το National Geographic Society και δημοσιεύθηκαν στην ηλεκτρονική έκδοση του Journal of Archaeological Science.

πηγή

Το σπήλαιο όπου ασκήτεψε ο Αγ.Ιωάννης ο Δαμασκηνός κοντά στο γέροντά του βρίσκεται κοντά στο μοναστήρι του Αγ.Σάββα του Ηγιασμένου.

πηγή

Η τρίτη πιο παλιά ορθόδοξη εκκλησία που βρίσκεται στο χωριό Κούμγιακά στα Μουδανιά της Προύσας ,πωλείται 400.000€ !!!

Όπως δημοσιεύει η Τουρκική εφημερίδα Χουριέτ, η τρίτη πιο παλιά ορθόδοξη εκκλησία που βρίσκεται στο χωριό Κούμγιακά στα Μουδανιά της Προύσας, πωλείται από τον ιδιοκτήτη της προς 400 χιλιάδες ευρώ.

Οι χωρικοί ζήτησαν να αγοράσουν την εκκλησία που επί 10 χρόνια περιμένει να πουληθεί. Ο μουχτάρης του χωριού Ραμίζ Μπατμάζ εκπροσωπώντας τους χωρικούς ανέφερε πως ζήτησε να αγοράσει την εκκλησία και είπε :¨Επιθυμούμε να επισκευάσουμε την εκκλησία και να την ανοίξουμε για τον τουρισμό. 400 χιλιάδες ευρώ είναι πολύ ακριβά, αν ήταν 200 χιλιάδες θα την παίρναμε¨.

Το 200 κατοίκων χωριό Κούμγιακά της περιοχής Μουδανιών φιλοξενεί ένα μνημείο με μεγάλη σημασία για τον χριστιανικό κόσμο. Οι ξένοι τουρίστες συρρέουν στην τρίτη πιο παλιά Ορθόδοξη εκκλησία, που κατασκευάστηκε στην περίοδο του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, στα έτη 780-797. Η εκκλησία που είναι γνωστή ως εκκλησία των Αρχαγγέλων ή των Ταξιαρχών, αγοράστηκε πριν από 10 χρόνια από τον Κωνσταντινουπολίτη επιχειρηματία Μετέ Γιαλτσίν, ο οποίος προσπάθησε να την επισκευάσει. Καθώς όμως η επιτροπή μνημείων δεν του έδωσε άδεια, αποφάσισε να την πουλήσει.

πηγή

πατρίδα

Αγνωστος Παρθένης στο φως

ΕΞΙ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΤΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ
Εξι άγνωστα έργα του πρώτου «µοντέρνου» έλληνα ζωγράφου, του Κωνσταντίνου Παρθένη, αποκαλύπτονται στην καρδιά του Παλαιού Φαλήρου, µέσα στην εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου. Αν και τα έξι µετάλλια µε τους 4 Ευαγγελιστές και δύο προφήτες κοσµούν την ωραία πύλη του ναού από το 1919 , ουδείς γνώριζε ποιος ήταν ο δηµιουργός τους, ενώ στη σκιά παραµένουν και άλλα επτά εµβληµατικά έργα του ζωγράφου στη νότια πλευρά απρόσιτα για το ευρύ κοινό.

«Πρόκειται για έναν µοναδικό θησαυρό», είπε ο Γιώργος Μυλωνάς που ανακάλυψε τα άγνωστα έργα του Παρθένη κατά τη διάρκεια έρευνας για τη διπλωµατική - µεταπτυχιακή του εργασία στην Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήµιο Αθηνών. «Είναι έργα που µέχρι σήµερα δεν είχαν επισηµανθεί και δεν γνώριζε την ύπαρξή τους ούτε η επιστηµονική κοινότητα ούτε το ευρύ κοινό».

Το νήµα για να βρεθούν τα άγνωστα έργα στο βηµόθυρο της εκκλησίας άρχισε να ξετυλίγει ο οµότιµος καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήµιο της Αθήνας και φαληριώτης Νίκος Ζίας. Από τους ελάχιστους που γνώριζε την ύπαρξή τους καθώς είχε ασχοληθεί επισταµένως µε την εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου, ενώ δεν είχε δηµοσιεύσει ποτέ τίποτα. Μάλιστα ήταν εκείνος που επέστησε την προσοχή στον νεαρό ερευνητή να αναζητήσει τα έξι µετάλλια µε τους τέσσερις Ευαγγελιστές και τους προφήτες Δαβίδ και Σολοµώντα που είναι ενσωµατωµένα στην ωραία πύλη.

«Αποδεικνύεται πως είναι έργα του Κωνσταντίνου Παρθένη», επιβεβαιώνει ο Νίκος Ζίας και αποκλείει την πιθανότητα να είναι δηµιουργία του µαθητή του Παρθένη, Ηλία Φέρτη, ο οποίος είχε κληθεί αργότερα να αγιογραφήσει την εκκλησία του Φαλήρου, δηµιουργώντας την Πλατυτέρα στο ιερό, που διαφέρει πολύ από τα έργα στην ωραία πύλη. Την ίδια άποψη έχει και ο έµπειρος συντηρητής Σταύρος Μπαλτογιάννης που φρόντισε τα υπόλοιπα επτά έργα του Παρθένη τα οποία βρίσκονται στο ναό, όχι όµως και τα µετάλλια.
«Δυστυχώς δεν σώζεται κάποιο συµφωνητικό για να µπορέσουµε µε απόλυτη ασφάλεια ν αποδώσουµε τα έργα στον δηµιουργό», προσθέτει ο Γιώργος Μυλωνάς. «Ο τρόπος όµως που είναι ζωγραφισµένα, µε τα καθαρά χωρίς αναµείξεις χρώµατα, τις ντελικάτες φιγούρες, τα υφάσµατα, που αποδίδονται µε το γνώριµο ύφος του Παρθένη, µε την αρµονία των χρωµατικών εναλλαγών των βιολέ - γαλάζιων και των ροδαλών (χαρακτηριστικά της παλέτας του), αλλά και η λύρα στα χέρια του προφήτη Δαβίδ (σήµα κατατεθέν της ζωγραφικής του Παρθένη) αποδεικνύουν πως πρόκειται για δικές του δηµιουργίες».

Αντρικές κουβέντες....

- Πριν από δέκα χρόνια έπεφτε πιο πολύ ξύλο στους δρόμους της Αθήνας.

- Τι λες; εγώ πρώτη φορά είδα τέτοιο μπουνίδι επειδή ο συνοδηγός άκουσε τη λέξη καριόλα, να τη ξεστομίζει ο οδηγός του πίσω αυτοκινήτου. Βγήκε έξω λοιπόν ζητώντας το λόγο γιατί θίχτηκε. Οδηγός βλέπεις ήταν η μητέρα του.

- Πρέπει να αναλαμβάνεις και το ρίσκο σου όταν ξεστομίζεις τέτοιες κουβέντες.

- Εγώ πάντως τον λυπήθηκα γιατί έκανε προσπάθεια να βγει από το αυτοκίνητο και άρχιζα να φωνάζω όταν του έδινε τη μια μετά την άλλη μπουνιές στο κεφάλι.Θα τον σκοτώσεις έλεγα, άφησέ τον, τι παρακολουθείτε κυρία μου μητέρα του είστε, πείτε του κάτι.

- Και τι έκανε αυτός; τις έτρωγε;

- Ναι, μάλιστα του ξέφυγε κάποια στιγμή βρήκε δύο πέτρες πρόλαβε να του τις πετάξει, αλλά ο άλλος τον βούτηξε και πάλι άρχισε να τις τρώει. Με τις πολλές φωνές μου, πήγε επιτέλους η μητέρα του και τον τράβηξε να φύγουν. Α!!! δεν πάμε καθόλου καλά......

Σαν να βλέπω πάλι τη σκηνή και το φόβο που είχε στα μάτια του,όταν ο δίμετρος γιος της μαμάς κουρεμένος γουλί με το τατού στη γάμπα και τις σαγιονάρες, έφτασε δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο και τον ρώτησε ποιον είπες ρε καριόλα; και άρχισε χωρίς καμμία προειδοποίηση να ρίχνει τη μια μετά την άλλη γροθιές στο πρόσωπό του με το δεξί χέρι και με το αριστερό είχε πιάσει την μπλούζα του.

Κακά τα ψέματα σκέφτομαι πρέπει να ξέρεις να αντιδράς. Είναι πολύ άσχημο για έναν άντρα να κάθεται να τις τρώει και να προσπαθεί να ξεγλιστρήσει από τις άγριες διαθέσεις του αντιπάλου του. Να τις τρως αλλά και να δίνεις. Βρε παιδί μου πως να στο πω,σαν φοβισμένο πουλάκι έδειχνε και όταν μια κυρία τον ρώτησε μετά γιατί σε έδειρε; Δεν ήξερε τι να πει. Ξέρω εγώ.....να έτσι.....

Αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι συζητήσεις μεταξύ αντρών στο καφενείο στο Νεστόριο Καστοριάς, το μεσημέρι του Αυγούστου,που το βρήκαμε ανοιχτό και καθήσαμε να πιούμε κανένα τσιπουράκι.

Έκαναν κοινωνική κριτική (λίγο πριν από το μεσημεριανό φαγητό) και σχολίαζαν τις γυναίκες τους που έχουν χαζέψει όπως έλεγαν με τα σήριαλ της τηλεόρασης.Τα πρότυπα αντρών που λανσάρουν είναι φαίνεται πολύ διαφορετικά από τα δικά τους γούστα.

- Σήμερα οι γυναίκες, είπε ένας, αν το παίζεις γλυκούλης πάνω σου έρχονται. Αυτοί οι άντρες τους έχουν πάρει τα μυαλά.

- Αμ το άλλο,συνέχισε ο επόμενος,να αφήσει γένια,να αφήσει μαλλί καλά όλα αυτά,αλλά σκουλαρίκι ...δε μ αρέσει.

- Μπορεί να φοβάστε εσείς για τα παιδιά σας, εγώ όμως είμαι εκεί.

- Δεν κατηγοράω τα παιδιά μου αλλά δε μ αρέσει....

- Μιάμιση σαρδέλα,μιάμιση δραχμή. Δέκα σαρδέλες πόσες δραχμές;

Όποιος το βρει κερνάω καφέ....λέει ένας από την άλλη παρέα στο διπλανό τραπεζάκι.Πετάει γρίφους για να περάσει η ώρα ψυχολογώντας ταυτόχρονα τους θαμώνες.

Ενδιαφέρουσα ήταν και η παρατήρηση του Μιχάλη στον φίλο σου τον Γιώργο,για τον Όσπριο.

- Εάν σου αρέσει η παρέα του, να είσαι έτοιμος και να τον υπερασπιστείς όταν θα τις τρώει.

Ο Όσπριος είναι ένας Νορβηγός που ξέμεινε στην Κρήτη από το 1971, όταν η αστυνομία έδιωξε τους χίπηδες από τα Μάταλα. Από 16 χρονών ζει στο νότιο Ρέθυμνο έχει αποκτήσει την κρητική νοοτροπία, έχει όμως ένα μεγάλο χούι. Πίνει πέντε κιλά κρασί την ημέρα. Ας Μπιόρν είναι το όνομά του, αλλά για ευκολία και για πείραγμα οι κρητικοί, τον φωνάζουν Όσπριο.

- Γιατί να παρεξηγήσει κάποιος τον Όσπριο επιμένει ο Γιώργος, δεν ενοχλεί ποτέ κανέναν, εξυπηρετεί τους πάντες, κάνει γεωργικές δουλειές. Πίνει ε και; δεν πειράζει κανέναν.

- Δεν ξέρει όμως τι λέει. Τις προάλλες μπήκε στο φούρνο και λέει στη Μαρία, τι κάνει ο άντρας σου ο κερατάς;

Εκείνη παρεξηγήθηκε και του είπε σε παρακαλώ να μιλάς καλύτερα, όλα έχουν όρια. Θύμωσε από τότε μαζί του.

- Εμένα πάντως με ρώτησε τι σημαίνει Γιώργο κερατάς; Και όταν του εξήγησα, μούτζωσε τον εαυτό του και είπε:

- Γιαυτό μου θύμωσε η Μαρία...


Της Δήμητρας Σωτηριάδου