Λύρα Παναρμόνιος

ο καλύτερος λόγος για να ζούμε όμορφα, όσο είμαστε ακόμα εδώ...

 

Κάθομαι και μας παρακολουθώ και γελάω. Πολεμάμε για κληρονομιά, που δεν προλάβαμεκαν να αφήσουμε. Ανησυχούμε για φράχτες, για χώρους στάθμευσης, για το ποιος είπε,ποιος δεν είπε, ποιος χαιρέτησε πρώτος και ποιος έδειχνε άσχημος.

Είναι σαν να υπογράψαμε συμβόλαιο με τον Θεό, ότι είμαστε οι τελευταίοι που θα φύγουμεαπό τον πλανήτη.

Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και ταυτόχρονα, πολύ πιο δύσκολη να την καταπιείς.

Σε εκατό χρόνια, σχεδόν κανείς μας δεν θα είναι εδώ.

Το σπίτι, για το οποίο δουλεύεις δύο βάρδιες και πληρώνεις για 30 χρόνια, θα έχει άλλονιδιοκτήτη. Ίσως κιόλας, κάποιος που θα το ανακαινίσει πλήρως, θα πει γελώντας:

«Μα καλά, ποιος έκανε αυτή την κουζίνα;»...

Το αυτοκίνητο που πλένεις κάθε Κυριακή, θα καταλήξει στα παλιοσίδερα. Το τηλέφωνο,χωρίς το οποίο δεν βγαίνεις ούτε για ψωμί σήμερα, θα είναι μουσειακό κομμάτι.

Τα ρούχα και τα παπούτσια που έδωσες όλο σου το μισθό, θα τα βάλεις για λίγο και μετά θα καταλήξουν στα σκουπίδια.

Τα έπιπλα πρόκειται να αλλάξουν.

Οι φωτογραφίες θα ξεχαστούν, από κάποιον λογαριασμό με τον χαμένο κωδικό.

Και έρχεται το κομμάτι, που πονάει περισσότερο...

Μια μέρα, το όνομα σου θα ειπωθεί για τελευταία φορά. Μετά από αυτό, η ζωή φαίνεται να είναι ήσυχη στο δρόμο.

Άλλοι άνθρωποι θα ζουν στο σπίτι σου. Θα γελάνε στο σαλόνι που έκλαψες. Θα κάνουν μπάρμπεκιου στην αυλή που ονειρευόσουν. Τα παιδιά τους θα τρέχουν στα δωμάτια, χωρίς να ξέρουν ότι εκεί κάποιος είχε κάνει σχέδια, τσακώθηκε, συμφιλιώθηκε, αγάπησε

και υπέφερε.

Και ξέρεις, τι είναι συναρπαστικό; Η Γη δεν σταματά, ούτε δευτερόλεπτο. Ο κόσμος τη Δευτέρα το πρωί, ακόμα πηγαίνει στη δουλειά. Τα καταστήματα ακόμα ανοίγουν.

Τα παιδιά συνεχίζουν να πηγαίνουν σχολείο. Υπάρχει κι άλλος αγώνας ποδοσφαίρου που πρέπει να παιχτεί. Άλλος ένας γάμος ετοιμάζεται και ένα άλλο παιδί γεννήθηκε.

Ο κόσμος και η ζωή συνεχίζει, όπως ακριβώς συνέβαινε πριν γεννηθείς.

Από την άλλη, καταναλώνουμε τους εαυτούς μας για πράγματα που σε λίγα χρόνια,δεν θα έχουν καν σημασία. 

Καταστρέφουμε τις σχέσεις για τα λεφτά. Χωρίζουμε από

αδέρφια, εξαιτίας ενός χωραφιού. Δεν μιλάμε στους γονείς μας, από περηφάνια. Κρατάμετον θυμό στις καρδιές μας, σαν να είχαμε εγγύηση εφ όρου ζωής... Έχουμε χρόνο

να τσακωνόμαστε με αγνώστους στο σόσια για τρεις ώρες για πολιτική, ποδόσφαιροή ποιος ξέρει τι ανοησίες, που σε μια εβδομάδα κανείς δεν νοιάζεται πια.

Η ζωή δεν μας ανήκει. Είναι δανεικό πράγμα. Το παίρνουμε χωρίς να ρωτάμε και μια μέρα,το δίνουμε πίσω χωρίς να μας ρωτήσουν αν είμαστε έτοιμοι.

Τότε δεν θα έχει σημασία πόσα ρολόγια είχες, πόσα αυτοκίνητα άλλαξες ή πόσουςfollowers απόκτησες.

Σημασία έχει πόσοι άνθρωποι χαμογέλασαν, επειδή πέρασες από τη ζωή τους.

Θα έχει σημασία, αν ήσουν αυτός που άπλωσε το χέρι σου ή αυτός που έσπρωξε.

Αν έφερες ειρήνη ή έσπειρες διχόνοια. Αν όταν κάποιος σε θυμάται χαμογελάει ή αναστενάζει από ανακούφιση.

Οπότε, άσε κάτω την περηφάνια σου και τηλεφώνησε στους γονείς σου. Αγκάλιασε τα παιδιά σου.

Κράτα τους αγαπημένους σου, πιο κοντά. Γέλα, λίγο περισσότερο.

Ταξίδεψε, αν μπορείς. Κάνε το καλό, όσο έχεις ακόμα δύναμη.

Γιατί, όσο σημαντικοί κι αν νομίζουμε ότι είμαστε σήμερα, σε εκατό χρόνια θα είμαστε απλά μια κιτρινισμένη φωτογραφία, ένα όνομα σε σταυρό ή σε μια παλιά πράξη μας...

Αυτά, δεν είναι δυσάρεστα νέα.

Είναι ίσως ο καλύτερος λόγος για να ζούμε όμορφα, όσο είμαστε ακόμα εδώ...

Συνομιλία , Μοναχού Μιχαήλ - Άγίου Παϊσίου

 

«O Χριστός δεν θέλει

ούτε δούλους,

ούτε ευγενείς,

ούτε ένδοξους,

ούτε προ πάντων "αγίους".

Δηλαδή δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους , καθότι η καλή γνώμη του άλλου, καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς...

Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν,

για νάχεις την καλή τους γνώμη.

Αφού το ξέρεις, ότι αν φερθείς ελεύθερα δεν θα σε θέλουν , δεν κάνεις γι' "άγιος"...

Γι' αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά

- ελεύθερα, άνετα, όμορφα και κυρίως, να περιπαίζουν και να ειρωνεύονται τον ντουνιά και τους εν αυτώ.

Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τη ζωή και τον κόσμο.

Το μόνο που τους δεσμεύει,

τους φρενάρει

και τους σοβαρεύει,

είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων...»

 

Γέροντας Μιχαήλ : περί νηστείας

 Ο Μακαριστός Γέροντας Μιχαήλ γεννήθηκε στην Πέλλα της Μακεδονίας (του Μεγάλου Αλεξάνδρου) το 1955. Από το 1973 έζησε στην Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας στο Άγ. Όρος μέχρι τις αρχές του 1988. Στη συνέχεια για 10 χρόνια έζησε στην έρημο του Σινά. Από το 1998 ζούσε μόνος και ήσυχος στην ορεινή Κορινθία και από το Νοέμβριο του 2010 υπηρξε μοναχός της Ι. Μ. Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους.

όλα σε θυμίζουν...

Ο νους μου, η καρδιά μου, το συκώτι μου , όλα τα όργανα και όλοι μου οι αδένες υπάρχουν προκειμένου να Σε αγαπούν .

Καθετί πάνω στον κόσμο , η ποίηση , οι όμορφες γυναίκες, τα όμορφα τοπία, το κρασί, η φιλία, η μέρα και η νύχτα δημιουργήθηκαν για να με κάνουν να Σε αγαπήσω · για να μπορέσω να Σε αγαπήσω με όλη μου την καρδιά, με όλο μου τον νου, με την φαντασία μου, με όλη την τρυφερότητα που υπάρχει μέσα μου, με όλο το αίσθημα και την ποίηση που υπάρχει μέσα μου για να μπορέσω να σε αγαπήσω με όλα μου τα πάθη και τις επιθυμίες, με όλη μου την δύναμη ·κι ακόμα με όλη μου την γλυκύτητα , όλο μου το πάθος, την φωτιά, τη λαχτάρα για κατοχή, με την οποία συνήθιζα να αγαπώ τα πλάσματα.

Αυτά τα πλάσματα ήταν τύραννοι πάνω μου.

«Τής μάνας μου οι γιοί σκληρά μού φέρθηκαν. Μ΄έβαλαν να φυλάω τ΄αμπέλια, μα το δικό μου αμπέλι δεν το φύλαξα» (Άσμα Ασμάτων 1,6)

ΤΑΔΕ ΛΕΓΕΙ ΚΥΡΙΟΣ...

Θα ράνω πάνω σας Νερό Καθαρό και θα καθαρισθήτε από όλες τις ακαθαρσίες σας και από όλα τα είδωλα σας θα απαλλαγείτε και θα σας καθαρίσω και θα σας δώσω καρδιά καινούρια και Πνεύμα νέο θα σας δώσω και θα αφαιρέσω από μέσα σας την καρδιά σας την ΛΙΘΙΝΗ ΚΑΙ θα σας δώσω καρδιά ΣΑΡΚΙΝΗ και το Πνεύμα το δικό μου θα σας δώσω να είναι Εντός σας!

Ιεζεκιήλ 36, 25-26

Και μετά από αυτά θα χύσω το Πνεύμα μου πάνω σε κάθε άνθρωπο!Και θα προφητέψουν οι γιοί σας και οι κόρες σας και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία από εσάς θα δούν όνειρα και οι νεότεροι ανάμεσα σας θα δούν οράματα!Και μάλιστα πάνω στους δούλους και τις δούλες μου θα χύσω από το Πνεύμα μου και θα προφητέψουν! Και θα δώσω σημεία απάνω, στον ουρανό! Και σημεία κάτω πάνω στην γη! Αίμα και φωτιά και ατμίδα καπνού!Ο ήλιος θα μεταστραφεί σε σκοτάδι, και η σελήνη σε αίμα, πριν ακόμα έρθει η Ημέρα Κυρίου, η μεγάλη και η επίσημη!Και θα ισχύει αυτό: Όποιος επικαλεστεί το όνομα Κυρίου, ΘΑ ΣΩΘΕΙ!

Ιωήλ

«Στο τέλος, μόνο η αγάπη μένει.»

 

«Καὶ τοῦτό ἐστιν ὄντως τὸ ἰδεῖν τὸν Θεόν· τὸ μηδέποτε τῆς ἐπιθυμίας κόρον εὑρεῖν.»

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ

 

«Και αυτό είναι πραγματικά

το να βλέπει κανείς τον Θεό:

να μη βρίσκει ποτέ

κορεσμό στην επιθυμία.»

«Χριστός Ανέστη»

 Χριστόφορος Λάσκος: αφοσιωμένος γιατρός που υπηρετεί τα κεντρικά Τζουμέρκα, πατέρας έξι παιδιών και ευσεβής Ορθόδοξος Χριστιανός. Αλλά η φροντίδα του ξεπερνά τα συνηθισμένα φάρμακα.

Ως εκπαιδευμένος βυζαντινός ψαλμός, η φωνή του αντηχεί μέσα από τα μοναστήρια και φέρνει βαθιά άνεση απευθείας στις πλευρές των ασθενών του - μοιράζοντας τη θριαμβευτική και αρχαία διακήρυξη, «Χριστός Ανέστη» (Χριστός Ανέστη).

 

Το ταξίδι του πήρε μια απίστευτη τροπή κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών του χρόνων όταν ανακάλυψε το heavy metal και συνειδητοποίησε ότι μοιράζεται μια βαθιά σύνδεση με τους αρχαίους ύμνους της παιδικής του ηλικίας. Το αποτέλεσμα; ΔΥΝΑΜΙΣ—ένα δυνατό μουσικό έργο που ενώνει βυζαντινή ψαλμωδία με heavy metal.

Για τον Χριστόφορο, αυτοί οι δύο φαινομενικά διαφορετικοί κόσμοι ενώνονται κάτω από μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια: την εξουσία. Η δύναμη του ήχου και η δύναμη της πίστης.

ήταν ένα αναρχικό παιδί ... (που έγινε πιο αναρχικό ...)

Ένα παιδί  αναρχικό είχε πάει στην Γερμανία. Εκεί το έκλεισαν σε αναμορφωτήριο,γιατί είχε μπλέξει με ναρκωτικά κ.λπ.

Δεν είχε βοηθηθεί από πουθενά.

Στο αναμορφωτήριο του έδωσε κάποιος ένα Ευαγγέλιο.

Το διάβασε και άλλαξε αμέσως.«Θα πάω στην Ελλάδα, είπε· εκεί είναι ή Ορθοδοξία».

Γύρισε στο χωριό του. Οι συγγενείς του βάλθηκαν να τον παντρέψουν.

Τον πάντρεψαν απέκτησε καί ένα παιδάκι.

Διάβαζε το Ευαγγέλιο, πήγαινε στην Εκκλησία, τηρούσε τις αργίες.

Οι άλλοι πού τον έβλεπαν να ζει έτσι έλεγαν: «Αυτός, για να διάβάζη Ευαγγέλιο,πάσχει, τρελλάθηκε»!

Μετά από λίγο τον εγκατέλειψε καί ή γυναίκα του· πήρε μαζί της καί το παιδάκι.

Όταν έφυγε ή γυναίκα του, εκείνος άφησε όλα όσα είχε στο χωριό, χωράφια, τρακτέρ κ.λπ. καί πήγε στις σπηλιές καί ασκήτευε.

Ένας Πνευματικός όμως τού είπε: «Πρέπει να βρεις την γυναίκα σου, να συνεννοηθείτε, καί ύστερα να αποφασίσεις τι θα κάνης».

Ξεκίνησε λοιπόν να πάει στην Θεσσαλονίκη, για να βρει την γυναίκα του.

Πίστευε ότι, αφού έτσι τού είπε ό Πνευματικός, θα τού την παρουσίαση ό Χριστός.

Στην Θεσσαλονίκη δεν την παρουσίασε την γυναίκα του ο Χριστός.

Έν τω μεταξύ, βρήκε κάτι Γερμανούς,τους κατήχησε· ό ένας βαπτίσθηκε.

Αυτοί τού έβαλαν τά ναύλα καί πήγε στην Αθήνα.

Ούτε εκεί τού την παρουσίασε.

Τού έβαλαν πάλι τά ναύλα καί πήγε στην Κρήτη. Έπιασε εκεί μιά δουλειά καί πήγε σε έναν Πνευματικό.

Εκείνος, όταν άκουσε το πρόβλημα του, τού είπε: «Μήπως ή γυναίκα σου καί το παιδάκι είναι έτσι καί έτσι; Εδώ κάπου δουλεύει μιά γυναίκα. Δεν έχει πολύ καιρό πού ήρθε».Καί τού περιέγραψε πώς ήταν αυτή ή γυναίκα. «Αυτή πρέπει να είναι», λέει. Την ειδοποίησε ό Πνευματικός. Εκείνη, μόλις τον είδε, τά έχασε.

«Με μάγια με βρήκες , του είπε. Μάγος είσαι». Καί τον άφησε και έφυγε, πριν προλάβει να της ΅ιλήσει. Την έχασε πάλι.

Έμαθε καί για μένα και ήρθε στο Καλύβι. Χτύπησε μια φορά καί περίμενε.

Τραβήχθηκε στην άκρη καί, ώσπου να ανοίξω, έκανε μετάνοιες.

Φορούσε κάτι παλιά ρούχα. Μού τά διηγήθηκε όλα.

Είχα μερικά ξερά σύκα καί τού έδωσα.

«Θέλεις σύκα;», τού λέω. «εν έχω δόντια», μού λέει. «Καί εγώ δεν έχω»,τού λέω.

«Έσύ πονάς; ΅ε ρωτάει. Έγώ πονώ. Μέσα από τον πόνο βγαίνει ή χαρά τού Χριστού», ΅ού λέει.

«Θέλεις καμμιά φανέλλα;», τον ρωτάω. «Έχω δυό, μού λέει. Αν ζεστάνει ό καιρός, θα την δώσω την μία».

«Κοίταξε, τού λέω, μέχρι να ξεκαθαρίσεις καί να συνεννοηθείς με την γυναίκα σου, να προσέξεις την υγεία σου, γιατί έχεις ευθύνη καί για το παιδάκι».

Τέτοια αυταπάρνηση! Τέτοια πίστη !

Δεν ήταν ούτε είκοσι επτά χρονών. Πού να είχε γνωρίσει αυτός την μοναχική ζωή!

Άγνοια τελεία είχε, άλλα είχε καλή διάθεση καί ό Θεός τον βοήθησε καί προχώρησε βαθιά ευαγγελικά.

άγιος  γέροντας Παΐσιος

Άγιος ΙΩ ο Χρυσόστομος:Μεγίστη απόδειξη της Αναστάσεως

 

 Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος οδηγείται στην εξορία (Μηνολόγιο Βασιλείου Β΄).

 

Μεγίστη ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ὅτι ὁ Ἐσφαγμένος Χριστὸς ἔδειξε μετὰ τὸν θάνατο τόση δύναμη, ὥστε ἔπεισε τοὺς ζωντανοὺς νὰ περιφρονήσουν καὶ πατρίδα καὶ σπίτι καὶ φίλους καὶ συγγενεῖς καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή τους γιὰ χάρη του καὶ νὰ προτιμήσουν μαστιγώσεις καὶ κινδύνους καὶ θάνατο. Αὐτὰ δὲν εἶναι κατορθώματα νεκροῦ κλεισμένου στὸν τάφο, ἀλλὰ ἀναστημένου καὶ ζωντανοῦ.

 

Πρόσεξε παρακαλῶ: Οἱ ἀπόστολοι, ὅταν μὲν ζοῦσε ὁ Διδάσκαλος ἀπὸ τὸν φόβο τοὺς τὸν πρόδωσαν κι ἐξαφανίσθηκαν ὅλοι. Ὁ Πέτρος μάλιστα τὸν ἀρνήθηκε μὲ ὅρκο τρεῖς φορές. Ὅταν ὅμως πέθανε ὁ Χριστός, αὐτὸς ποὺ τὸν ἀρνήθηκε τρεῖς φορὲς καὶ πανικοβλήθηκε μπροστὰ σὲ μίαν ὑπηρετριούλα, τόσο ἀπότομα ἄλλαξε, ὥστε ν᾿ ἀψηφήσει ὁλόκληρο λαὸ καὶ μέσ᾿ στὴ μέση του Ἰουδαϊκοῦ ὄχλου νὰ διακηρύξει ὅτι ὁ σταυρωθεὶς καὶ ταφεὶς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν τὴν τρίτη ἡμέρα καὶ ὅτι ἀνέβηκε στὰ οὐράνια. Καὶ τὰ κήρυξε ὅλα αὐτὰ χωρὶς νὰ ὑπολογίσει τὴ φοβερὴ μανία τῶν ἐχθρῶν καὶ τὶς συνέπειες.

Ποῦ βρῆκε αὐτὸ τὸ θάρρος; Ποῦ ἀλλοῦ, παρὰ στὴν Ἀνάσταση. Τὸν εἶδε καὶ συνομίλησε μαζί του καὶ ἄκουσε γιὰ τὰ μέλλοντα ἀγαθά, κι ἔτσι ἔλαβε δύναμη νὰ πεθάνει γι᾿ Αὐτὸν Καὶ νὰ σταυρωθεῖ μὲ τὴν κεφαλὴ πρὸς τὰ κάτω. Τὸ ἐξόχως σπουδαῖο εἶναι ὅτι ὄχι μόνο ὁ Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι, ἄλλα, καὶ ὁ Ἰγνάτιος, ποὺ οὔτε κὰν τὸν εἶδε οὔτε ἀπόλαυσε τὴ συντροφιά του, ἔδειξε τόση προθυμία γιὰ χάρη του, ὥστε γι᾿ Αὐτὸν πρόσφερε θυσία τὴ ζωή του. Καὶ μόνο ὁ Ἰγνάτιος καὶ οἱ ἀπόστολοι; Καὶ γυναῖκες καταφρονοῦν τὸν θάνατο, πού, πρὶν ἀναστηθεῖ ὁ Χριστός, ἦταν φοβερὸς καὶ φρικώδης ἀκόμη καὶ σὲ ἄνδρες καὶ μάλιστα ἁγίους.

Ποιὸς τοὺς ἔπεισε ὅλους αὐτοὺς νὰ περιφρονήσουν τὴν παροῦσα ζωή; Φυσικὰ δὲν εἶναι κατόρθωμα ἀνθρώπινης δυνάμεως νὰ πειστοῦν τόσες μυριάδες, ὄχι μόνο ἀνδρῶν, ἄλλα καὶ γυναικῶν καὶ παρθένων καὶ μικρῶν παιδιῶν, νὰ πειστοῦν νὰ θυσιάσουν τὴν παροῦσα ζωή, νὰ τὰ βάλουν μὲ θηρία, νὰ περιγελάσουν τὴ φωτιά, νὰ καταπατήσουν κάθε εἶδος τιμωρίας καὶ νὰ σπεύσουν πρὸς τὴ μέλλουσα ζωή!

Καὶ ποίος, παρακαλῶ, τὰ κατόρθωσε ὅλ᾿ αὐτά; Ὁ νεκρός; Ἀλλὰ τόσοι νεκροὶ ὑπῆρξαν καὶ κανένας δὲν ἔκανε τέτοια πράγματα. Μήπως ἦταν μάγος καὶ ἀγύρτης; Πλῆθος μάγοι καὶ ἀγύρτες καὶ πλάνοι πέρασαν, ἄλλα ξεχάστηκαν ὅλοι, χωρὶς ν᾿ ἀφήσουν τὸ παραμικρὸ ἴχνος μαζὶ μὲ τὴ ζωή τους ἔσβησαν κι οἱ μαγγανεῖες τους. Ἡ φήμη ὅμως κι ἡ δόξα κι οἱ πιστοὶ τοῦ Χριστοῦ κάθε μέρα αὐξάνουν κι ἁπλώνονται σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη.

Οἱ ἄπιστοι φρίττουν κι οἱ πιστοὶ διακηρύττουν:

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

Εσύ μήπως είσαι βολεμένος;

 

ΚΑΘΕ ΑΓΙΟΣ όταν είναι ζωντανός βρίσκεται πάντα ΕΠΙ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ, διότι ως αληθινός και τίμιος είναι πάντα απρόβλεπτος και μία ωρολογιακή βόμβα για τα ανθρώπινα στεγανά καθεστώτα.(Βλ.Άγιο Αθανάσιο ,Άγιο Νεκτάριο, Άγιο Γαβριήλ εκ Γεωργίας κ.α.)

Μετά Θάνατον όμως καθίσταται εξ αντιθέτου ΑΝΑ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ αφού ως νεκρός είναι ακίνδυνος και ασφαλής για την ψευτιά αυτού του κόσμου.

Κάθε Χριστιανός λοιπόν ως μιμητής του ίδιου του αντιλεγόμενου Χριστού(Λουκ.β΄,34) πρέπει πάντα να είναι και ετούτος αντιλεγόμενος ,μη προσδιορίσιμος σε ανθρώπινα καλούπια, κατηγορίες και ομοιομορφίες και να μην τον συλλαμβάνει κανένας πουθενά , ως αεικίνητο μέσα στην Θεϊκή απέραντη αλήθεια , πράγμα το οποίο θα τον καθιστά πάντα απρόβλεπτο και επικίνδυνο λαμβάνοντας μοιραίως τον δρόμο της απόρριψης και της αποδοκιμασίας.

Εσύ λοιπόν είσαι αντιλεγόμενος 

ή έχεις εξασφαλιστεί ήδη στα αεροστεγή συρταράκια και την επιδοκιμασία των ανθρώπων ;

π.Διονύσιος Ταμπάκης

Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Εβρ. ιγ΄,8

Σημειώσεις στις Γραφές του Ισαάκ του Σύρου ( γ μέρος)

συνέχεια απο εδω

Ο απόβλητος Μαρμελάντοφ στρέφεται στο Θεό που απλώνει το χέρι στα απομονωμένα και συντετριμμένα θύματα, ακόμη και του εαυτού τους. Η κοινωνία τον έχει αποβάλλει ως παράσιτο, και ο Θεός τον παίρνει στην αγκαλιά Του.

Εδώ απεικονίζεται και η συνείδηση του Ντοστογιέβσκη που δεν έχει καμιά σχέση με την ειδωλοποίηση είτε του εαυτού μας, είτε των άλλων.

Ειδωλοποίηση που έχει εισαχθεί και στους εκκλησιαστικούς θεσμούς. Καί δικαίως ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός θα πεί από τον τέταρτο ακόμα αιώνα: «Τά της Εκκλησίας αποίμαντα, ο πλούς εν νυκτί, πυρσός ουδαμού».

Υπάρχει άβυσσος ανάμεσα στη συνείδηση του χριστιανού και στη συνείδηση εκείνων που εκλαμβάνουν τα φαινόμενα του πλήθους ως αλήθειες.

Η επίσημη Εκκλησία αγωνίζεται με κάθε τρόπο να διατηρήσει τη θέση και την επιρροή της σε μια κοινωνία που το έδαφός της αποσαθρώνεται. Επιδιώκει να προσφέρει στον άνθρωπο μια τακτοποίηση, μια θέση κοινωνική που να τυγχάνει του σεβασμού στα πλαίσια ενός φιλοπρόοδου χριστιανισμού. Τούτο όμως αποκλείει την μόνη δοκιμασία που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να αισθανθεί την αγάπη του Θεού, να αισθανθεί τον βαθύτερο εαυτό του, και να στραφεί προς τον Χριστό, δηλαδή να μετανοήσει. Διότι η μετάνοια είναι η στροφή προς τον Χριστό, και η αλλαγή των προτεραιοτήτων στη ζωή μας.

Άλλο μετάνοια και άλλο μεταμέλεια για ένα λάθος ή μια εσφαλμένη πράξη.

Ο Πέτρος μετανοεί και επιστρέφει στον Χριστό, ο Ιούδας μεταμελείται και απομακρύνεται.

Άν ο Ιούδας στρεφόταν στον Χριστό, ο Χριστός θα τον δεχόταν, γιατί το Πάθος Του δεν ήταν αποτέλεσμα της προδοσίας. Η προδοσία παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Τόν Χριστό σταυρώνουν οι άρχοντες του κόσμου για να εξαλείψουν τον ίδιο και τον λόγο Του από την γή, ώστε να συνεχίσουν να κυριαρχούν ανενόχλητοι. Όμως τους ξεσκέπασε ο σταυρός. Ξεσκέπασε τα ψεύδη και τα γελοία τεχνάσματά τους. Διότι η μόνη γλώσσα που γνωρίζουν είναι η γλώσσα της εξουσίας και της ισχύος. Η γλώσσα της αγάπης τους είναι ακατάληπτη.

Μόνο το Πνεύμα του Θεού μπορεί να μας βγάλει έξω από τα όρια του κόσμου και τις φονικές του εξάρσεις, όταν ο άνθρωπος καταληφθεί από το Πνεύμα του Θεού που δεν θα τον εγκαταλείψει ποτέ. Ουδείς μπορεί να δεί κατάματα την αλήθεια και να δεηθεί «εν πνεύματι και αληθεία» αν δεν ανοίξει την καρδιά του στον Παράκλητο, που θα τον βγάλει από τις διαμάχες και τις επιθυμίες, σβήνοντας τον φόβο του κόσμου απ’ την καρδιά του. Τότε οι επιθυμίες και το πνεύμα του κόσμου δεν τον αγγίζουν, μήτε παρασύρεται απ’ αυτό. Ποιός μπορεί να ξεφύγει από το πνεύμα του κόσμου; Τότε θα καταλάβει και ποιος είναι ο φόβος του Θεού. Ο φόβος που γεννά η αγάπη, ή μάλλον είναι αγάπη, και δεν είναι αποτέλεσμα της τιμωρίας και ανταπόδοσης. «Ποιά αγάπη εργάστηκε για να αρχίσει η δημιουργία του κόσμου!

… Μέ αγάπη έφερε τον κόσμο στην ύπαρξη, με αγάπη θα τον φέρει σ’ εκείνη την θαυμάσια μεταμορφωμένη κατάσταση, και με αγάπη ο κόσμος θα καταποθεί στο μέγα μυστήριο Εκείνου που επιτέλεσε όλα αυτά τα πράγματα^ με αγάπη θα ολοκληρωθεί τελικά όλη η πορεία της οικονομίας της κτίσης»[v].

Ο άνθρωπος δεν υπήρξε ποτέ θύμα του Θεού, ο Θεός είναι πάντοτε θύμα του ανθρώπου. Η αντίληψη ότι το κακό αρκεί να αλλάξουν οι συνθήκες της ανθρώπινης ζωής για να πάψει να υπάρχει, είναι τουλάχιστον αφελής, αν όχι ύποπτη. Λέγεται πώς η κατάσταση της σήψης και της διάλυσης που ζούμε οφείλεται εν πολλοίς στο ότι έχει πολλά χρόνια να γίνει πόλεμος. Όμως και αν ο πλανήτης σωθεί από μια ενδεχόμενη πυρηνική καταστροφή, η ανθρωπότητα δεν θα μπορέσει ποτέ πλέον να θέσει μια «καινούρια αρχή».

Δέν θα υπάρξει «καινούρια αρχή» αν δεν παραιτηθούμε άνευ όρων από την βία και τα έργα της, και η ζωή θα γίνεται ολοένα πιο ολέθρια και πιο καταστροφική.

Η ουσία της δοκιμασίας μας, λέγει ο αββάς Ισαάκ, έγκειται στην αποκάλυψη της θείας αγάπης. Ο πέπλος που καλύπτει τους οφθαλμούς για να μήν βλέπουμε την αγάπη του Θεού, μπορεί να ανασηκωθεί είτε με την οδό του μοναχού, ο οποίος εγκαταλείπει τον κόσμο, ή με ένα ψυχικό τραύμα που προκαλεί μια διαπεραστική δοκιμασία, αφήνοντας τον άνθρωπο ταπεινωμένο και γυμνό μπροστά στον εαυτό του και τον Θεό. Μιά διαπεραστική δοκιμασία που τραυματίζει την ψυχή, την γκρεμίζει στα τάρταρα του άδη, όπου και πάσχει τα έσχατα. Μιά τέτοια δοκιμασία δίνει μια αίσθηση της γέεννας, που πιστεύω είχαν πολλοί άγιοι. Έτσι γεννήθηκε και η ακατανίκητη ορμή τους για τον Χριστό. Όμως ποιοί μπορούν ν’ αντέξουν σε μια τέτοια δοκιμασία χωρίς να καταβληθεί η ψυχή τους; Μόνον εκείνοι που αναθέτουν την πάσα ελπίδα τους στον Χριστό. Μόνον εκείνοι που νεκρώνονται για τον κόσμο. Καί από την νέκρωσή τους για τον κόσμο ξεπηδά η ατελεύτητη ζωή. Τότε ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι όλος ο κόσμος βρίσκεται μέσα στη Χάρη του Θεού, και ότι και ο τελευταίος των ανθρώπων μπορεί να συμμετάσχει σ’ αυτή τη Χάρη και να απολαύσει την ευφροσύνη της. Ο Θεός μας καλεί σε ατελείωτη ηδονή και απόλαυση, που κανένα θέλγητρο του κόσμου δεν μπορεί να επισκιάσει και να σβήσει.

συνεχίζεται...

Σημειώσεις στις Γραφές του Ισαάκ του Σύρου (β μέρος)

συνέχεια απ εδώ 

Ο αββάς Ισαάκ πλησιάζει και αποκαθιστά τον άνθρωπο. Μάς εισάγει σε μια φωτεινότητα αδιανόητη^ ένα λαμπρό άστρο, ένας ήλιος που αναδύεται στον σκοτεινό ουρανό και τον φωτίζει με φως υπερκόσμιο. Εξετάζοντας τα γραπτά του αναλογιζόμαστε το ευαγγελικό: «Δεί δε προσκυνείν τον Θεόν εν πνεύματι και αληθεία». Ο Ιησούς μιλά πάντοτε με όρους της Βασιλείας των Ουρανών και όχι με όρους τούτου του κόσμου. Γνώμονας των λόγων Tου είναι η Βασιλεία του Θεού. «Παρεγένοντο δε προς αυτόν η μήτηρ και οι αδελφοί αυτού, και ουκ ηδύναντο συντυχείν αυτώ διά τον όχλον. Καί απηγγέλθη αυτώ λεγόντων^ η μήτηρ και οι αδελφοί σου εστήκασιν έξω ιδείν σε θέλοντες. Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτούς^ μήτηρ μου και αδελφοί μου ούτοι εισίν οι τον λόγον του θεού ακούοντες και ποιούντες αυτόν»[iii].

Καί οι εφαρμόζοντες τον λόγο του Θεού δεν είναι εκείνοι που τον «επιβάλλουν» στους άλλους σύμφωνα με το δικό τους θέλημα και την δική τους αντίληψη, αλλά εκείνοι που τον εφαρμόζουν στον εαυτό τους, ώστε μέσα στην προσμονή να λάμψουν στο φως.
Η εν πνεύματι προσκύνησις δεν είναι άμοιρη του φωτός του μέλλοντος αιώνος, που μπορεί να καταυγάσει την ζωή του ανθρώπου, παρέχοντάς του δυνάμεις αστείρευτες υπομονής των δοκιμασιών και των θλίψεων. Εκεί που η παρούσα ζωή δεν προσφέρει παρά απόγνωση και αποκαρδίωση, έρχεται το φως του μέλλοντος αιώνος, η ελπίδα και η προσδοκία που ξεπερνά την πεπερασμένη ζωή του ανθρώπου, και μια δύναμη που δεν γνωρίζει από που προέρχεται αναδύεται στα σωθικά του. Η ίδια η επίγνωση της ματαιότητας είναι που γεννά την ελπίδα του μέλλοντος αιώνος.

Εκεί που δεν προσδοκά και δεν περιμένει τίποτα, μια δύναμη εσωτερική τον γεμίζει ευφροσύνη. Ο Θεός έσμιξε με τον κόσμο, και έγιναν ένα. Τό τέλος δεν είναι το μηδέν και η καταστροφή, αλλά μια εν Θεώ ολοκλήρωση που η υπερβατικότητά της δεν μπορεί να προσεγγιστεί από την ανθρώπινη διάνοια. Μιά ολοκλήρωση σταθερά προσανατολισμένη προς τον πλησίον και την ζωή, και όχι προς την οδύνη, τον παραλογισμό και τον θάνατο.

«Μέ τι μοιάζει αυτό το αόρατο Όν, που δεν έχει αρχή στη φύση του, που είναι μοναδικό στον εαυτό του, που εκ φύσεως είναι πέρα από κάθε γνώση, διάνοια και αίσθηση των κτι­στών όντων, που βρίσκεται πέρα από τον χρόνο και τον χώρο... Άς σκεφτούμε κατόπιν, πώς βαστά τα πάντα με την φιλευσπλαχνία Του, ενεργώντας με πρόνοια, καθώς καθοδηγεί την κτίση, και πώς με μια αγάπη που δεν μπορεί να μετρηθεί, έφθασε στην εγκαθίδρυση του κόσμου και στην αρχή της δημιουργίας^ και πόσο φιλεύσπλαχνος είναι ο Θεός, και πόσο υπομονετικός^ πόσο αγαπά την κτίση, και πώς την βαστά, υπομένοντας ευγενικά την ασυδοσία της, τις αμαρτίες και τις αχρειότητές της, τις φοβερές βλασφημίες των δαιμόνων και των κακών ανθρώπων»[iv].
Τά λόγια που εκστομίζει ο αββάς Ισαάκ είναι λόγια θάμβους και ανεκλάλητου έρωτα. Εκθειάζοντας την αγάπη του Δημιουργού, μας κάνει να μήν φοβόμαστε το θάνατο. Νά νιώθουμε σαν κληρονόμοι μιας υψηλής κληρονομιάς, που δεν μπορούμε να λογαριάσουμε ή να διανοηθούμε. Τί λογής είναι η εξουσία του Δημιουργού, αφού δημιούργησε το αυτεξούσιο στον άνθρωπο και του έδωσε την ελεύθερη βούληση; Εκεί έγκειται και το απρόσιτο της φύσεώς Του.

Ο Θεός μας καλεί, αλλά ποιά είναι η κατάσταση του κληθέντος; Πρέπει να εκτοπίσουμε τα εμπόδια που εμποδίζουν τον Θεό να μας αυτό-αποκαλυφθεί.

Ο απογυμνωμένος άνθρωπος γίνεται ο δέκτης του θείου φωτισμού και εισέρχεται στην θεία αγάπη. Όμως η κατάσταση της αγάπης είναι πολύ λεπτή. Η παραμικρή βίαιη πνοή μπορεί να την αλλοιώσει και να την απομακρύνει. Αξίζει, ωστόσο, να χάσουμε κάθε κοινωνική υπόσταση, να κατεβούμε στα χαμηλότερα μέρη της γης, να προσφέρουμε όλον μας τον επιούσιο, προκειμένου να κερδίσουμε αυτή την αγάπη. Μιά τέτοια αντίληψη, θαρρώ, έκανε τον Ντοστογιέβσκη να βάλει στο στόμα του τιποτένιου Μαρμελάντοφ, στο Έγκλημα και Τιμωρία, τούτα τα λόγια: «Κι όλους θα τους δικάσει και θα τους συγχωρέσει και τους καλούς και τους κακούς και τους σοφούς και τους ταπεινούς... Κι όταν θα έχει τελειώσει με ό­λους, τότε θα γυρίσει και σε μας: «Ελάτε κι σείς!», θα πεί, «Ελάτε, μεθύστακες, ελάτε, αδύναμοι, ελάτε, ντροπιασμένοι». Κι εμείς θα βγούμε όλοι, χωρίς να ντραπούμε και θα σταθούμε μπροστά του. Κι Εκείνος θα πεί: «Είσαστε γουρούνια! Έχετε τη μορφή και τη σφραγίδα του ζώου, όμως ελάτε και σείς!» Καί θα υψώσουν τη φωνή τους οι σοφοί, και θα υψώσουν τη φωνή τους οι σώφρονες: «Κύριε, γιατί τους δέχεσαι αυτούς;» Καί θα πεί: «Τούς δέχομαι, σοφοί, τους δέχομαι, σώφρονες, γιατί κανείς τους δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο αυτής της τιμής..­.» Καί θα μας απλώσει το χέρι, κι εμείς θα πέσουμε στα πόδια Του, και θα κλάψουμε, και όλα θα τα καταλάβουμε! ... Κύριε, ελθέτω η Βασιλεία Σου»!

Συνεχίζεται...

Σημειώσεις στις Γραφές του Ισαάκ του Σύρου

Τραβάτε μπρός ταξιδιώτες! που δεν ξεφεύγετε από το παρελθόν

Σέ διαφορετικές ζωές, ή σε κανένα μέλλον^

Δέν είστε οι ίδιοι που έφυγαν απ’ το σταθμό

Ή που θα φτάσουν σε κάποιο τέρμα,

Ενώ οι ράγες που στενεύουν γλιστρούν πίσω σας?

Καί στο κατάστρωμα του πλοίου που τρέμει

Κοιτάζοντας το αυλάκι να φαρδαίνει πίσω σας,

Δέν θα σκεφτείτε «το παρελθόν τέλειωσε»Ή «το μέλλον είναι μπροστά μας».
T.S.Eliot, The Dry Salvages.

Όταν ομιλώ για τον Ισαάκ τον Σύρο, είναι σαν να ομιλώ για ένα πρόσωπο οικείο.

Στόν αββά Ισαάκ βρήκα απαντήσεις στο βαθύτερο αίσθημα που έχω για τη ζωή. Όλη η εκφραστική μου προσπάθεια είναι να εκφράσω το όραμα που εσωτερικά με συνέχει. Τό όραμα δεν είναι μια σύλληψη του μυαλού που υπαγορεύεται από εξωτερικά δεδομένα, αλλά μια κατάσταση εσωτερική, που μπορεί να σαρκωθεί διά του λόγου.

Σκοπός μας, κατά τον άγιο Ισαάκ, είναι από την ίδια την άσκησή μας να γεννηθεί η γνώση, αφήνοντας πίσω ό,τι είναι περιττό για το ταξίδι μας, και έχοντας το νού μας μόνο στο ταξίδι. Ένα ταξίδι που προϋπόθεσή του είναι η καθήλωση, και που η οδυνηρή καθήλωση μετατρέπεται σε θαυμαστή πορεία. Είναι η εν ακινησία κίνηση της ψυχής μέσα στο παρόν που σε εισάγει στο θαυμαστό.

Ο εσωτερικά καθημαγμένος άνθρωπος, ο μη έχων που την κεφαλήν κλίναι, στρέφεται στον Χριστό, και μια άγνωστη ελπίδα ανατέλλει εντός του. Η ίδια η καθήλωση γίνεται κίνηση, γίνεται ταξίδι σε νοήματα ξένα. Καταλαβαίνει ότι όλοι είμαστε εν οδώ και ότι στο χέρι του καθενός είναι να συμμετάσχει σ’ αυτό το ταξίδι, αφήνοντας πίσω κάθε άλλη επιθυμία, χωρίς να θέλει να είναι τίποτε άλλο απ’ ό,τι το ταξίδι υπαγορεύει. Σιωπηλός, εν εγρηγόρσει, στα τεκταινόμενα του κόσμου αμέτοχος, σφύζει από ζωή. Τίποτα δεν ταράζει την εσωτερική του κατάσταση που ριζώνει στην ησυχία.

Ο Ισαάκ δεν είναι μόνο μεγάλος ασκητής, αλλά και μέγας ποιητής. Φέρνει την ποίηση στη ζωή της Εκκλησίας, μάλλον μας λέγει πώς η ζωή της Εκκλησίας είναι ποίηση, και ο τρόπος να ζεί κανείς μέσα στην Εκκλησία είναι κατεξοχήν ποιητικός. Όχι όπως συμβαίνει σήμερα, που η ποίηση έχει εξοβελιστεί, και όλα έχουν πάρει μια χροιά πρακτική και ωφελιμιστική, ή άκρως θεωρητική και αφηρημένη.

Ένας αέρας ακατανόητος, λαμπερός και διαυγής διαπερνά τα γραπτά του αββά Ισαάκ. Αέρας για τα πανιά της ψυχής. Είναι σαν να βρίσκεσαι έξω από τα όρια του κόσμου, καταλαβαίνοντας που φτάνουν αυτά τα όρια. Ανατρέπεται κάθε ανθρώπινη πολιτισμική τάξη, για να αναδειχτεί η αναγέννηση εκ των ένδον που εδράζεται στην αγάπη και μόνο. «Ο κόσμος έσμιξε με τον Θεό, και κτίση και Δημιουργός έγιναν ένα»[i]. Τούτη η φράση μας εισάγει στην πραγματικότητα ενός μοναδικού παρόντος, που προϋποθέτει ένα στάδιο καρτερίας και συναγωγής του νού στα ενδότερα της υπάρξεως. Μάς λέγει ο αββάς Ισαάκ ότι σμικρύνεται η καρδιά απ’ το περίσσευμα της ελεημοσύνης, και δεν μπορεί να υποφέρει ή να ακούσει ή να δεί να γίνεται η παραμικρή βλάβη ή κάτι το λυπηρό στον κόσμο[ii].

Τούτη η σμίκρυνση της καρδιάς, αυτή η βυθομέτρηση της συντετριμμένης από τον πόνο του κόσμου καρδιάς, της ποτισμένης από νού, μας δίνει μια αίσθηση της θείας ευσπλαχνίας. Η καρδιά συντρίβεται από τον πόνο του κόσμου, όταν γνωρίσει πώς Θεός και κόσμος έγιναν ένα. Είναι η εγκατάλειψη όλων των προσωπείων και όλων των ιδιοτήτων εν ονόματι της αγάπης. Εκεί μας οδηγεί η Ενσάρκωση του Χριστού.

Ο άγιος Ισαάκ λέγει πώς η γέννηση του Χριστού είναι το ευτυχέστερο γεγονός που συνέβη στην ιστορία του κόσμου. Καί μας λέγει ακόμα πώς ο Θεός ενσαρκώθηκε όχι για να μας λυτρώσει από την αμαρτία, αλλά για να γνωρίσει ο κόσμος την αγάπη Του. Ο Θεός είναι ο πανάγαθος Πατέρας όπου σ’ αυτόν όλα τα λογικά όντα βρίσκουν τη θέση τους, χωρίς καμιά αντίθεση και αντιπαλότητα. Καμιά κατηγορία μπροστά Του δεν ευσταθεί, και η ενοχή είναι άγνωστη.

συνεχίζεται...

Ο Παπα-Γιώργης ο Χατζής

Ο Παπα-Γιώργης ο Χατζής
ο πανωχωριανός
καλός παπάς, προσκυνητής,
γνήσιος χριστιανός.
Πατέρας ήταν κι΄ αδελφός
τήν εποχή εκείνη…
Μες στο σκοτάδι ένα φ.ώς,
Στη θύελλα γαλήνη…
Ήταν παπάς σεβάσμιος
γεμάτος καλωσύνη,
που όλο τον κόσμο τράβαγε
στήν άγια Κατερίνη.
Και το χωριό μας το μικρό
με δέος θα θυμάται
τον παπα-Γιώργη, τον γιατρό,
που τώρα πια κοιμάται…
Νικόλαος Βιτζηλαίος, διδάσκαλος

Θυμάστε την Μαγδαληνή;

 

Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστη και με δέος.

Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός! Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι. «ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της.

Στην λειτουργία, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας. Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν.

+Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος χρησιμοποιεῖ μία πολὺ ἐκφραστικὴ εἰκόνα .

 

Ἦταν, λέει, ἡ ἀνθρωπότητα μεμνηστευμένη μὲ τὸν Χριστὸ στὸν Παράδεισο. Ἀλλὰ ἀντὶ νὰ δεχθεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ στοὺς γάμους μὲ τὸν Χριστό, ἐγκατέλειψε τὸν Χριστό. Ἐξεπόρνευσε, κυλίστηκε στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ὁ Χριστός, σὰν μανικὸς ἐραστὴς τῆς ἀνθρωπότητας, ἔψαξε νὰ τὴ βρεῖ, τὴ ζήτησε, ἔφθασε στὸ καταγώγιο ποὺ βρισκόταν καὶ ὅταν παρουσιάστηκε μπροστά της δὲν παρουσιάστηκε σὰν Θεός, δυνατός, ἀλλὰ σὰν ἁπλὸς κοινὸς ἄνθρωπος. Γιὰ νὰ μὴν τρομάξει ὅταν τὸν δεῖ ἤ γιὰ νὰ μὴν ντραπεῖ. Καὶ δὲν τῆς ζήτησε τὸ λόγο, τί ἔκανες, γιατί ἔφυγες ἤ πῶς κατάντησες ἔτσι, ἀλλὰ ἁπλὰ τὴν πῆρε, τὴν καθάρισε, τὴν ξαναομόρφηνε, τὴν ξαναστόλισε καὶ γιὰ νὰ μὴ τοῦ φύγει πάλι τὴν ἔκανε σάρκα Του, σῶμα Του. Αὐτὸ εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τὸ σῶμα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἕνας ἄλλος πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας χρησιμοποιεῖ μία ἐξ ἴσου ἐκφραστικὴ εἰκόνα. Ὁ Θεός, λέει, δημιούργησε ὅλο αὐτὸ τὸ μεγαλειῶδες σύμπαν, τ’ ἀστέρια καὶ τοὺς γαλαξίες, ὅλη αὐτὴ τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴ φόρεσε σὰν στολίδι, ὅπως οἱ θερμοὶ τῶν ἐραστῶν στολίζονται γιὰ νὰ συγκινήσουν τοὺς ἀγαπημένους τους. Ἀλλὰ ὅταν οἱ ἄνθρωποι δὲν συγκινήθηκαν καὶ δὲν ἀνταποκρίθηκαν σ’ αὐτὴ τὴν ἀγάπη καὶ ἔφυγαν μακριά του, ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος. Τοὺς πλησίασε πιὰ σὰν ἄνθρωπος. Καὶ τοὺς γιάτρεψε ὅταν ἦταν ἄρρωστοι, τοὺς τάϊσε ὅταν ἦταν πεινασμένοι, τοὺς εὐεργέτησε μὲ κάθε τρόπο μήπως καὶ τοὺς συγκινήσει. Ἀλλὰ καὶ ὅταν πάλι δὲν συγκινήθηκαν, ὁ Χριστὸς ἀνέβηκε πάνω στὸν Σταυρό, ἄνοιξε τὴν ἀγκαλιά του καὶ σ’ αὐτὴ τὴν κατάντια ποὺ ἤτανε μὲ τὰ αἵματα νὰ τρέχουνε ἀπὸ τὰ χέρια, ἀπὸ τὸ μέτωπο, μὲ σφαγμένη τὴν καρδιά, στέκεται ἐκεῖ μήπως καὶ τὸν λυπηθοῦν καὶ τὸν ἀγαπήσουν. Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὐτὸ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν τρίτη διάσταση, στὸ γεγονὸς δηλαδὴ ὅτι ὁ Θεὸς ἦρθε στὴ γῆ καὶ ἔζησε ὅπως ζοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, δούλεψε, κουράστηκε, ἐγκαταλείφθηκε ἀπὸ τοὺς δικούς του, βρέθηκε μέσα στὴ μοναξιά, στὴν ἔσχατη ἀπελπισία, στὴν προδοσία, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει τίποτα, καμμιὰ συνθήκη δική μας, κανένας πόνος ποὺ νὰ μὴν τὸν ἔχει περάσει. Καὶ «ἐπὶ γῆς κατῆλθε ἵνα σώσῃ Ἀδὰμ καὶ ἐν γῇ μὴ εὑρηκώς», ὅπως ψέλνουμε σήμερα στὴν Ἐκκλησία, «μέχρις Ἅδου κατελήλυθε ζητῶν». Καὶ κατέβηκε στὸν Ἅδη. Καὶ παραμένει ὡς «ἐσφαγμένον ἀρνίον» εἰς τοὺς αἰῶνες.

Μακαριστός Παναγιώτης Νέλλας

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος._Ντρέ­πο­μαι να δι­δά­σκω Χρι­στια­νούς για την Ανά­στα­ση. Διό­τι όποιος έχει ανάγ­κη να μά­θει ότι υπάρ­χει Ανά­στα­ση και δεν έχει πεί­σει πέρα για πέρα τον εαυ­τόν του γι' αυτό και νο­μί­ζει πως έτσι όλα τυ­χαί­ως άγον­ται και φέ­ρον­ται, δεν μπο­ρεί να εί­ναι Χρι­στια­νός.

ΟΥΡΑΝΙΟ ΦΩΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

 

Μία θαυμαστή ουράνια σφαίρα, περιβαλλόμενη από αγγέλους και με τις πύλες του ουρανού διάπλατα ανοιγμένες, αποτυπώνει η ευαισθησία του αγιογράφου στο Καθολικό της Μονής των Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη του 14ου αιώνα. Από το άνοιγμα αυτό προβάλλει ο λευκοφόρος Χριστός, ως Παλαιός των Ημερών, μέσα σε μία θεοφάνεια φωτός και δόξης.

Η μνημειακή ζωγραφική του ναού αντανακλά τις θεοπτιακές εμπειρίες των μαθητών του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ο οποίος είχε ήδη κοιμηθεί κατά τον χρόνο της αγιογράφησης. Η θεολογία του ακτίστου φωτός, όπως εκφράστηκε κατεξοχήν στη διδασκαλία του, βρίσκει εδώ μία εικαστική αποτύπωση μοναδικής έντασης και καθαρότητας.

Ο διάδοχός του, ο μητροπολίτης Δωρόθεος Βλαττής, κτίτορας της Μονής, συνεχίζει και ενσαρκώνει την παλαμική αυτή παράδοση, μεταφέροντας στο εικαστικό πρόγραμμα του ναού τη θεολογία της Μεταμορφώσεως και του ακτίστου φωτός.

Έτσι, το φως δεν λειτουργεί απλώς ως καλλιτεχνικό στοιχείο, αλλά ως θεολογική μαρτυρία· ως αποκάλυψη της δόξης του Θεού, η οποία προσφέρεται προς θέα και μετοχή. Ο πιστός δεν στέκεται απλώς ενώπιον μιας παράστασης, αλλά καλείται να εισέλθει στο μυστήριο του φωτός, να «θεωρήσει» και να γευθεί, κατά το μέτρο του, την εμπειρία της θεώσεως.

Φωτογραφία:

Νότια καμάρα του Καθολικού της Μονής Βλατάδων, Θεσσαλονίκη, 14ος αιώνας.

αι Προβολής των Ιερών Προσκυνημάτων της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης

π. Εφραίμ Γκιβίσης