Ο Κυρ Αντώνης

Ο Κυρ Αντώνης πάει καιρός

που ζούσε στην αυλή

μ' ένα κανάτι μ' ένα κρεβάτι

και με κρασί πολύ

είχε δυο μάτια γαλανά

κι αχτένιστα μαλλιά

κι ένα λουλούδι

πάντα φορούσε

στα ρούχα τα παλιά

Αχ κυρ Αντώνη πως σ' αγαπάμε

και μαζί σου τ'άστρα μετράμε

τις φωτιές για σένα πηδάμε

ώσπου να 'ρθει η βροχή.

Και τον καημό σου πάντα ξεχνάμε

σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε

σαν παιδιά μαζί σου γελάμε

σαν κάνεις προσευχή

Ο κυρ Αντώνης βιάζεται

να πάει να κοιμηθεί

γιατί το βράδυ στα όνειρά του

θέλει να θυμηθεί

ότι ποτέ δεν έζησε,

μες στο όνειρό του ζει

μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο

τον βρίσκει η χαραυγή

Αχ κυρ Αντώνη πως σ' αγαπάμε

και μαζί σου τ' άστρα μετράμε

τις φωτιές για σένα πηδάμε

ώσπου να 'ρθει η βροχή.

Και τον καημό σου πάντα ξεχνάμε

σαν πουλιά μαζί τριγυρνάμε

σαν παιδιά με σένα γελάμε

σαν κάνεις προσευχή

Μα ένα βράδυ ο κυρ Αντώνης

στρώνει να κοιμηθεί

κι εμείς ξυπνάμε τον καρτεράμε

στην πόρτα να φανεί

Μα ο κυρ Αντώνης δεν θα βγει

ποτέ του στην αυλή

αφού για πάντα

μες στο όνειρό του θέλησε πια να ζει.

.

.

| Μάνος Χατζηδάκις | Ο κυρ-Αντώνης |

Το γνωστό ποντιακό τραγούδι "Εκάεν και το Τσάμπασιν" μας τραγούδησε πριν ένα χρόνο, η χορωδία του Ιερού Ναού Γεννήσεως της Θεοτόκου Ευκαρπίας

Τι ωραία πράγματα… Ξηντάρηδες

Μουσικοί του δρόμου - Αθήνα (Μοναστηράκι) 9/10/2026

Σαν απόκληρος γυρίζω

ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ - Πάει πάει (1965)

Τα φώτα σβήσανε
Τα σπίτια κλείσανε
Η νύχτα έπεσε πολύ βαριά
Κάτι με πνίγει που έχεισ φύγει
Σε άλλα μέρη σαν τα πουλιά

Πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει
Και δε γυρίζει πια
Πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει
Και δε γυρίζει πια

Καημοί με πλήγωσαν
Οι δρόμοι ερήμωσαν
Και δεν ακούγεται φωνή καμιά
Έμεινα μόνη και είμαι τώρα
Δεντρί χαμένο στην ερημιά

Πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει
Και δε γυρίζει πια
Πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει πάει
Και δε γυρίζει πια

Πήρα απ τη νιότη χρώματα - Βίκυ Μοσχολιού

 

Πήρα απ' τη νιότη χρώματα
Κι απ' την αγάπη νήμα
Κι έπλεξα ένα όνειρο
Όμορφο μα τι κρίμα
Εσύ το ποδοπάτησεσ
Στο πρώτο σου το βήμα

Όμωσ θέλω τη ζωή μου να τη χαρώ
Γι' αυτό δεν τα πάω κόντρα με τον καιρό
Γι' αυτό δεν τα πάω κόντρα με τον καιρό
Κι αν μου έφυγε μι' αγάπη άλλη θα βρω

Στο περιβόλι τησ καρδιάς
Με πλάνεψεσ και μπήκες
Τα μύρα μου και τουσ ανθούς
Στον έρωτά μου βρήκες
Πάτησεσ τα λουλούδια μου
Και σαν τον κλέφτη βγήκες

Όμωσ θέλω τη ζωή μου να τη χαρώ
Γι' αυτό δεν τα πάω κόντρα με τον καιρό
Γι' αυτό δεν τα πάω κόντρα με τον καιρό
Κι αν μου έφυγε μι' αγάπη άλλη θα βρω

Σ' Έβλεπα στα μάτια - Βικυ Μοσχολιου

 

Σ’ έβλεπα στα μάτια

κι ήσουνα δικός μου,

ταίρι μου παντοτινό.

Μ’ άφησες μια μέρα

κι έχασα το φως μου

κι έχασα τον ουρανό.

Στον Άγιο Σπυρίδωνα ένα δειλινό

γύρισες, χαρά μου, κι ήρθα να σε βρω.

Δάκρυσαν τα μάτια σου, δάκρυσα κι εγώ

στον Άγιο Σπυρίδωνα ένα δειλινό.

Πάλι την πόρτα μου θα χτυπάς

μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς

πάλι καρδούλα μου θα σ’ το πω

σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ.

«Τι να φταίει» με τη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού

Είμαστε σαν δυο καράβια
που ξεκίνησαν
και στο πρώτο τους ταξίδι
τα νερά τα τύλιξαν.

Τι να φταίει, τι να φταίει
που δεν πήγαμε μπροστά,
δεν μετρήσαμε το κύμα
και τον άνεμο σωστά.

Στα ρηχά, μικρή μου αγάπη
ναυαγήσαμε,
μακριά ήταν να πάμε
μα δεν ξεκινήσαμε.

Τι να φταίει, τι να φταίει
που δεν πήγαμε μπροστά,
δεν μετρήσαμε το κύμα
και τον άνεμο σωστά. [1]

Βίκυ Μοσχολιού - δεν μετανιώνω που σ' αγάπησα πολύ

 Στίχοι: Κώστας Μάνεσης. Μουσική: Απόστολος Καλδάρας. Δεν μετανιώνω που σ' αγάπησα πολύ και σκλάβα έγινα, αγόρι μου, δική σου είσ' ο αφέντης, το καμάρι μου εσύ και στη φωτιά να πέσεις θε να 'ρθω μαζί σου. Εγώ και συ, εγώ και συ χαρές και λύπες θα τις ζήσουμε μαζί. Δεν μετανιώνω που θα ζήσω φτωχικά, ποτέ δεν πόθησα να ζήσω σε παλάτια, φτάνει μονάχα να μου λες πως μ' αγαπάς σαν με κοιτάς με τα γλυκά σου μαύρα μάτια. Δεν μετανιώνω που σ' αγάπησα πολύ κι ούτε παράπονο κρυφό έχω στα στήθια, είσαι για μένα η ελπίδα μου η χρυσή, το αρχοντόπουλο που λεν στα παραμύθια.

ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ - ένα πουλί πληγώθηκε

 Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Μουσική: Απόστολος Καλδάρας. Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, δίσκος 45 στροφών, 1967 Ένα πουλί πληγώθηκε έσκυψα και το πήρα γιατί έμοιαζε η μοίρα του με τη δική μου μοίρα, γιατί έμοιαζε η μοίρα του με τη δική μου μοίρα. Αγάπη μου σε πήρε το τρένο βιαστικό, δεν πρόλαβα ν' ανέβω ούτε να κρατηθώ. Και τώρα ποιόν ν' αγαπώ και ποιόν να περιμένω που απόμεινα κι εγώ πουλί φτωχό και πληγωμένο, που απόμεινα κι εγώ πουλί φτωχό και πληγωμένο. Αγάπη μου σε πήρε το τρένο βιαστικό, δεν πρόλαβα ν' ανέβω ούτε να κρατηθώ.

φαρμάκι τα γεράματα

 Στίχοι: Νίκος Γκάτσος. Μουσική: Δήμος Μούτσης. Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, δίσκος 45 στροφών, 1967. Φαρμάκι τα γεράματα τα νιάτα πικραμένα σου 'στειλα δέκα γράμματα δε μού 'στειλες κανένα. Ένα σου δάκρυ δώσ' μου να σβήσω τον καημό τα βάσανα του κόσμου δεν έχουν τελειωμό. Απ' την φωτιά βγαίνει φωτιά κι απ' την αγάπη πόνος σταλαγματιά σταλαγματιά πώς θα περάσει ο χρόνος.

Βίκυ Μοσχολιού - Σ' έβλεπα στα μάτια

 

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Δήμος Μούτσης Σ’ έβλεπα στα μάτια κι ήσουνα δικός μου, ταίρι μου παντοτινό. Μ’ άφησες μια μέρα κι έχασα το φως μου κι έχασα τον ουρανό. Στον Άγιο Σπυρίδωνα ένα δειλινό γύρισες, χαρά μου, κι ήρθα να σε βρω. Δάκρυσαν τα μάτια σου, δάκρυσα κι εγώ στον Άγιο Σπυρίδωνα ένα δειλινό. Πάλι την πόρτα μου θα χτυπάς μ’ αγαπάς, μ’ αγαπάς πάλι καρδούλα μου θα σ’ το πω σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ.

Λουδοβίκος των Ανωγείων - Το δάκρυ

Στίχοι: Λουδοβίκος των Ανωγείων Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων  

Βγήκε το δάκρυ μα δεν κύλησε έμεινε να θολώνει την εικόνα. όπως το τζάμι στο παράθυρο μπρος στην ανάσα του χειμώνα.

Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω

 

Σαν ήμουνα παιδί κι εγώ
φτερούγισα απ’ την κούνια
όμως μαχαίρια έβλεπα
στης Πόλης τα καντούνια

Κυνηγημένος μιαν αυγή
ετράβηξα τους δρόμους
φωτιά στα πόδια μου η γη
κι η μοναξιά στους ώμους

Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω
και μια πέτρα για να ξαποστάσω
τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω
απ’ όσα πέρασα

Μάνος Χατζιδάκις ‎• 30 Σπάνιες Ερμηνείες ▪️ 1955 - 1965

Πουλάκι ξένο ξενιτεμένο

Με την Μαγική φωνή της Ανεπαληπτης Σοφία Κολητήρη Κλαρίνο ο Μοναδικός Νίκος Φιλιππίδης

"Πάρε με λογισμέ"

 Πάρε με λογισμέ μακριά μαζί σου να γυρίσω σοκάκια πολυσύχναστα και στράτες δασωμένες απάτιτες βουνοκορφές σπήλιους αραχνισμένους κ’ίσως με την αγάπη μου κάπου ν’ ανταμωθούμε γιατί ‘ναι μήνας Αύγουστος του τρυγιτή ο μήνας κ’ έχει αμπέλι του σεβντά σοδιά περίσσια πάλι πάρε με λογισμέ μακριά

«Ένα ταξίδι είναι η ζωή μας…»

Επτά χρόνια από τότε που ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας έφυγε, όμως θα ζει για πάντα μέσα από το «Και τι ζητάω», το «Διδυμότειχο Blues», το «Πόσο σε θέλω»… Μέσα από τις παρέες, τις κιθάρες και τις στιγμές που τραγουδάμε όλοι μαζί, χωρίς να το έχουμε κανονίσει.

Κάθε Σεπτέμβρη τα τραγούδια παίρνουν κάτι από το χρώμα του ουρανού..

 

Ποιος το περίμενε λοιπόν

να γίνουμε ένα παρελθόν

και όλα τα χρώματα σκοτάδι

και η αλύρα στα μαλλιά να γίνει άδεια αγκαλιά

στην άμμο ακόμα ένα σημάδι

Και ότι ήθελα κοντα να ρθει

δεν λέει με τίποτα να βγει

είναι φεγγάρι τρομαγμένο

με έκλεισες μέσα σου εκεί

σένα κορμί σαν φυλακήΠοιος το περίμενε λοιπόν

να γίνουμε ένα παρελθόν

και όλα τα χρώματα σκοτάδι

και η αλμύρα στα μαλλιά να γίνει άδεια αγκαλιά

στην άμμο ακόμα ένα σημάδι

Και ότι ήθελα κοντα να ρθει

δεν λέει με τίποτα να βγει

είναι φεγγάρι τρομαγμένο

μ’ έκλεισες μέσα σου εκεί

σ’ ένα κορμί σαν φυλακή

να δραπετεύσω περιμένω

Φθινοπώριασε ο άνεμος σε πήρε

φθινοπώριασε

και απ’ την καρδιά σου η αγάπη μου ξεθώριασε

σκοτείνιασε μπροστά μου ο ουρανός

Κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα

κιτρινίσανε

στο χώμα απλά να πέσω με αφήσανε

να πίνω απ’ τη βροχή σου ο τρελός

Ποιος το περίμενε που λες

πως θα άφηνε τέτοιες πληγές

η νύχτα όταν ξημερώνει

και πάνω που ήμασταν εμείς οι νικητές της διαδρομής

τώρα κοιτάζουμε την σκόνη

Φθινοπώριασε ο άνεμος σε πήρε

φθινοπώριασε

και απ’ την καρδιά σου η αγάπη μου ξεθώριασε

σκοτείνιασε μπροστά μου ο ουρανός

Κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα

κιτρινίσανε

στο χώμα απλά να πέσω με αφήσανε

να πίνω απ’ τη βροχή σου ο τρελός

να δραπετεύσω περιμένω

Φθινοπώριασε ο άνεμος σε πήρε

φθινοπώριασε

και απ την καρδία σου η αγάπη μου ξεθώριασε

σκοτείνιασε μπράστα μου ο ουρανός

Κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα

κιτρινίσανε

στο χώμα απλά να πέσω με αφήσανε

να πίνω απ τη βροχή σου ο τρελός

Ποιος το περίμενε που λες

πως θα άφηνε τέτοιες πληγές

η νύχτα όταν ξημερώνει

και πάνω που ήμασταν εμείς οι νικητές της διαδρομής

τώρα κοιτάζουμε την σκόνη

Φθινοπώριασε ο άνεμος σε πήρε

φθινοπώριασε

και απ την καρδία σου η αγάπη μου ξεθώριασε

σκοτείνιασε μπράστα μου ο ουρανός

Κιτρινίσανε του έρωτα τα φύλλα

κιτρινίσανε

στο χώμα απλά να πέσω με αφήσανε

να πίνω απ τη βροχή σου ο τρελός