~Κάηκαν τα δάση, χάθηκαν περιουσίες, πόνεσαν άνθρωποι… και κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να ειρωνευτούν ακόμη και την ελπίδα.~
"Απάνω σ' αυτό το χαμοβούνι, στην κορφή του, είναι χτισμένο ένα εκκλησάκι, ο άγιος Γιάννης ο Πέλικας. Απ' όλα τούτα τα εξωκκλήσια ο άγιος Γιάννης είναι για μένα το πιο αγαπημένο. Στη χαμηλή την πόρτα από πάνω βρίσκεται μια μικρή θυρίδα, και μέσα είναι ζωγραφισμένος ο άγιος Γιάννης ο Πρόδρομος. Τον κυττάζεις μονάχα και ησυχάζουνε τα φυλοκάρδια σου, φεύγουνε από μέσα σου οι στενοχώριες, καθαρίζει κι' αλαφρώνει η καρδιά σου, γίνεσαι αξέγνοιαστος σαν το παιδί από τη χαρά."
~Κυρ Φώτης Κόντογλου~Γράφει ο Στυλ. Καβάζης
Το τελευταίο διάστημα βλέπω ξανά μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σχεδόν ευλαβικά σε κάθε μεγάλη πυρκαγιά.Ένας τόπος που μέχρι χθες έσφυζε από ζωή, μέσα σε λίγες ώρες γίνεται στάχτη. Δέντρα μαυρισμένα, σπίτια καμένα, άνθρωποι συγκλονισμένοι να κοιτούν σιωπηλοί την καταστροφή και μέσα σε αυτό το τοπίο του πόνου, ένα μικρό εκκλησάκι μένει όρθιο.
Βλέπω ανθρώπους ανάμεσα στα αποκαΐδια να κάνουν τον σταυρό τους, να δακρύζουν και να δοξάζουν τον Θεό και να παίρνουν δύναμη γι’ αυτό το μικρό σημάδι που οι ίδιοι αισθάνονται ως ελπίδα.
Προφανώς δεν πανηγυρίζουν για την καταστροφή.
Δεν χαίρονται επειδή χάθηκε ένα δάσος.
Δεν ξεχνούν τον πόνο των ανθρώπων.
Απλώς, μέσα στο σκοτάδι, κρατούν ένα μικρό φως και τότε εμφανίζεται η άλλη φωτιά 
.
.Η φωτιά των απαξιωτικών και ειρωνικών σχολίων.
«Θαύμα! Κάηκε ολόκληρο το δάσος, μα σώθηκε το εκκλησάκι!»
Μια ειρωνεία που σαφώς δεν σταματά εκεί αλλά επεκτείνεται σε χλευασμό της πίστης, σε απαξίωση της προσευχής και σε μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ο άνθρωπος που ελπίζει ως αφελής ή ανίκανος να καταλάβει την πραγματικότητα.Όμως πριν κάποιοι σπεύσουν με ελαφρά την καρδία να ειρωνευτούνε την πίστη, πρέπει πρώτα να καταλάβουνε τι πραγματικά πιστεύει ένας πραγματικός Ορθοδοξός χριστιανός.Δεν πιστεύει σε έναν Θεό-ιδιοκτήτη κτισμάτων,δεν πιστεύει ότι ο Θεός έσωσε έναν τοίχο επειδή αξίζει περισσότερο από έναν άνθρωπο.Δεν λατρεύει πέτρες, κεραμίδια και ξύλα.Ο ναός δεν είναι πολύτιμος επειδή αποτελείται από ύλη. Είναι πολύτιμος επειδή γίνεται τόπος συνάντησης του ανθρώπου με το αιώνιο.
Εννοείται ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη τα κτίσματά μας αλλά εμείς έχουμε ανάγκη τα σημάδια που μας θυμίζουν ότι η πραγματικότητα δεν τελειώνει σε όσα μπορούν να αγγίξουν τα χέρια μας.
Όμως ας έρθουμε στα πιο δύσκολα ερωτήματα που πολλές φορές θέτουν αυτού του είδους τα σχόλια ξανά και ξανά δίχως δυστυχώς να μπορούν να δουν τίποτα πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων.
Τι γίνεται με το Μάτι;
Τι γίνεται με τη Μάνδρα;
Τι γίνεται με τα Τέμπη;
Τι γίνεται με τα παιδιά που υποφέρουν στην Αφρική, στην Παλαιστίνη, στην Υεμένη, στην Ουκρανία και σε κάθε γωνιά της γης όπου ο άνθρωπος γνωρίζει πόνο και αδικία;
Αυτά δεν είναι εύκολα ερωτήματα.
Είναι η κραυγή της ανθρώπινης ψυχής μπροστά στο μυστήριο του κακού και η πραγματική πίστη δεν φοβάται αυτή την κραυγή.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν λέει ότι ο πόνος των αθώων είναι ασήμαντος.Δεν λέει ότι ο άνθρωπος πρέπει να πάψει να θρηνεί.
Δεν πανηγυρίζει μπροστά στην τραγωδία.
Γιατί ο ίδιος ο Χριστός μπήκε μέσα στον ανθρώπινο πόνο.Έκλαψε μπροστά στον τάφο του Λαζάρου.Προσευχήθηκε στη Γεθσημανή.
Σταυρώθηκε.Ο Θεός δεν είναι ένας ψυχρός παρατηρητής που κοιτά από μακριά τα δάκρυα του ανθρώπου αλλά Εκείνος που κατέβηκε μέσα στον πόνο, για να τον μεταμορφώσει.
Όμως ότι και να λένε κάποιοι, «Ἄγνωσται αἱ βουλαὶ τοῦ Κυρίου».
Οι βουλές του Θεού παραμένουν ανεξιχνίαστο μυστήριο.Ο άνθρωπος δεν μπορεί με τα περιορισμένα, κοσμικά μέτρα του να κρίνει το άπειρο. Δεν βλέπει όλη την εικόνα. Δεν γνωρίζει το σύνολο του σχεδίου.Δεν μπορούμε να ζητάμε από τον Θεό να χωρέσει μέσα στα δικά μας μέτρα, όταν εμείς οι ίδιοι βλέπουμε μόνο ένα μικρό κομμάτι της πραγματικότητας.Το εκκλησάκι που σώθηκε δεν σημαίνει ότι ο Θεός αγάπησε περισσότερο τις πέτρες από τους ανθρώπους.Όπως και ένα εκκλησάκι που κάηκε δεν σημαίνει ότι ο Θεός το εγκατέλειψε.
Γιατί όλα ξεκινούν και όλα σταματούν από ένα θεμελιώδες ερώτημα..
Πιστεύει ο άνθρωπος στην Ανάσταση;
Αν δεν υπάρχει Ανάσταση και αιώνια ζωή, τότε πράγματι η ζωή περιορίζεται στο «να φάμε, να πιούμε και να αρπάξουμε ό,τι μπορούμε». Η ύλη γίνεται ο μοναδικός ορίζοντας και ο άνθρωπος φυλακίζεται στο πρόσκαιρο.Αν όμως υπάρχει Ανάσταση, τότε αλλάζουν όλα.
Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα σώμα που γεννιέται, καταναλώνει και χάνεται.
Είναι πρόσωπο με αιώνιο προορισμό.
Γι’ αυτό ο πιστός που βλέπει ένα εκκλησάκι μέσα στις στάχτες δεν βλέπει απλώς έναν τοίχο.
Βλέπει ένα σύμβολο.Μια υπενθύμιση ότι η φωτιά μπορεί να κάψει δάση, σπίτια και περιουσίες, αλλά δεν μπορεί να κάψει την ελπίδα.
Γιατί ο Θεός που κάποιοι ζητούν να απολογηθεί επειδή σώθηκε ένα εκκλησάκι, είναι ο ίδιος Θεός που δεν κατέβηκε από τον Σταυρό όταν Του το ζητούσαν.Όχι επειδή ήταν αδύναμος.
Αλλά επειδή η αγάπη Του δεν μετριέται με το αν θα μας απαλλάξει από κάθε φωτιά.
Μετριέται με το ότι μπορεί να μας περάσει μέσα από τη φωτιά χωρίς να χαθεί η ψυχή μας.
Το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι ότι σώθηκε ένα εκκλησάκι.Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να μη χαθεί ο άνθρωπος μέσα στις στάχτες.
«Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.»«Και ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι γιατί έμεινε όρθο ένα μικρό εκκλησάκι. Ίσως το ερώτημα είναι αν εμείς, μέσα στις φωτιές της εποχής μας, έχουμε ακόμη κάτι μέσα μας που αξίζει να σωθεί.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου