«Η πιο ενδιαφέρουσα και ένδοξη εποχή της ζωής μου ήταν όταν γηροκόμησα τους γονείς μου. Ένιωσα την ηδονή ότι κάνω το χρέος μου, όπως το έκαναν μέσα στους αιώνες όλοι οι πρόγονοί μου, ένιωσα την ηδονή ότι είμαι ένας άξιος γιος και ένας πραγματικός άντρας. Όταν σήκωνα αγκαλιά τον πατέρα μου από το καροτσάκι για να τον πάω στο κρεβάτι, ένιωθα ότι τώρα είμαι άντρας».
Αυτά είχε δηλώσει πριν από λίγα χρόνια ο ηθοποιός Ρένος Χαραλαμπίδης σε προσωπική του συνέντευξη. Και ομολογώ ότι τα λόγια του με αγγίζουν ιδιαίτερα, γιατί έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη διαδικασία και γνωρίζω καλά πως η φροντίδα των γονιών σου, όταν εκείνοι πλέον αδυνατούν να αυτοεξυπηρετηθούν, δεν είναι μια όμορφη θεωρία, αλλά μια καθημερινή δοκιμασία αγάπης, υπομονής και ευθύνης.
Σε μια εποχή που τα γηροκομεία ασφυκτιούν, που ηλικιωμένοι άνθρωποι περνούν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους μακριά από τα παιδιά τους, που η ατομική ευτυχία συχνά παρουσιάζεται ως υπέρτατος σκοπός και ακούμε διαρκώς από παντός τύπου "ψυχο-θεραλευτές" το «πάνω απ’ όλα ο εαυτός σου», τα λόγια αυτά ακούγονται σχεδόν επαναστατικά. Κι όμως, θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.Ασφαλώς, υπάρχουν άνθρωποι που αδυνατούν να φροντίσουν προσωπικά τους γονείς τους, παρά την αγάπη τους, και περιπτώσεις όπου η επαγγελματική φροντίδα είναι αναγκαία. Άλλο, όμως, η πραγματική αδυναμία και άλλο η βολική εγκατάλειψη. Άλλο να αναζητάς την καλύτερη δυνατή φροντίδα για τον γονιό σου και άλλο να τον αντιμετωπίζεις σαν ένα ανεπιθύμητο βάρος που διαταράσσει την προσωπική σου άνεση.
Κάποτε, βλέπεις,η "οπισθοδρομική" κοινωνία μας θεωρούσε αυτονόητο ότι τα παιδιά θα στέκονταν δίπλα στους γονείς τους στα γεράματα, όπως στάθηκαν εκείνοι δίπλα τους όταν ήταν ανήμπορα. Σήμερα, κινδυνεύουμε να θεωρούμε αυτονόητο το δικαίωμα να απολαμβάνουμε τη ζωή μας, αλλά υπερβολική απαίτηση την ευθύνη να σταθούμε δίπλα σε εκείνους που μας την έδωσαν.
Έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη διαδρομή και μπορώ να πω ότι εκεί καταλαβαίνεις πολλά για τον εαυτό σου. Όταν σηκώνεις τον γονιό σου, όταν τον βοηθάς να ξαπλώσει, όταν στέκεσαι δίπλα του στις δύσκολες στιγμές, δεν κάνεις κάποια ηρωική πράξη που απαιτεί χειροκρότημα. Κάνεις αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται το φυσικό επακόλουθο της αγάπης. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις απλές, καθημερινές πράξεις ανακαλύπτεις ένα μεγαλείο που καμία κοινωνική καταξίωση και κανένα υλικό απόκτημα δεν μπορούν να σου προσφέρουν.
Δυστυχώς εδώ βρίσκεται ακόμη μια μεγάλη αντίφαση της εποχής μας. Μας μιλούν για αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση, προσωπικά όρια και ψυχική ισορροπία, έννοιες που έχουν ασφαλώς τη θέση τους στη ζωή μας. Πόσο εύκολα, όμως, η φροντίδα του εαυτού μετατρέπεται σε άλλοθι για την αδιαφορία προς τους άλλους; Πόσο εύκολα το "προστάτευσε την ψυχική σου ηρεμία" μπορεί να γίνει "μην αναλαμβάνεις καμία ευθύνη που σε δυσκολεύει;" Η ζωή, όμως, δεν είναι μόνο όσα μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα. Είναι και όσα μας καλούν να υπερβούμε τον εαυτό μας.
Γιατί, αν η αγάπη υπάρχει μόνο όσο δεν μας κοστίζει, τότε πόσο βαθιά είναι τελικά; Αν η ευγνωμοσύνη εξαντλείται σε μια ανθοδέσμη τη γιορτή της μητέρας και σε μια τυπική τηλεφωνική επικοινωνία, τι απομένει όταν εκείνη γεράσει και χρειαστεί πραγματικά το παιδί της; Κι αν ο πατέρας που κάποτε σε σήκωνε στην αγκαλιά του δεν μπορεί πλέον να σηκωθεί από το κρεβάτι, μήπως τότε αρχίζει η στιγμή που καλείσαι να αποδείξεις έμπρακτα όσα ισχυρίζεσαι ότι πιστεύεις;
Ακόμη περισσότερο για εμάς τους Ορθοδόξους όπου το ζήτημα δεν είναι απλώς κοινωνικό αλλά βαθιά πνευματικό. Το «Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου» δεν είναι μια εντολή που αφορά μόνο την παιδική ηλικία ούτε περιορίζεται στον τυπικό σεβασμό. Η τιμή προς τους γονείς δοκιμάζεται πραγματικά όταν εκείνοι γεράσουν, όταν χάσουν τις δυνάμεις τους, όταν πάψουν να μπορούν να μας προσφέρουν όσα μας πρόσφεραν κάποτε. Τότε η αγάπη καλείται να γίνει διακονία και η πίστη πράξη.Ο Χριστιανισμός δεν μας καλεί να αγαπάμε μόνο τους ανθρώπους που μας είναι χρήσιμοι, ευχάριστοι ή εύκολοι στη συμβίωση. Μας καλεί να βλέπουμε τον άνθρωπο ως πρόσωπο, με την αξία του ακέραιη ακόμη κι όταν η υγεία, η δύναμη και η αυτονομία του έχουν χαθεί.
Τέλος κάτι που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό,ο πραγματικός ανδρισμός δεν βρίσκεται στις φωνές, στην επίδειξη δύναμης ή στην ανάγκη να επιβληθείς στους άλλους. Βρίσκεται και στη σιωπηλή δύναμη να σηκώσεις στους ώμους σου το βάρος της ευθύνης, χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα και χειροκροτήματα. Να φροντίσεις εκείνον που κάποτε φρόντιζε εσένα. Να σταθείς δίπλα του όταν η ζωή του γίνεται δύσκολη, χωρίς να τον κάνεις να αισθανθεί ότι αποτελεί εμπόδιο στη δική σου.
Κάποτε ο πατέρας σου σε κρατούσε από το χέρι για να μη φοβάσαι. Έρχεται η ώρα που το δικό του χέρι τρέμει και χρειάζεται το δικό σου για να στηριχθεί. Εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή δεν είναι ένας ατελείωτος δρόμος προσωπικών απαιτήσεων, αλλά μια αλυσίδα αγάπης και ευθύνης που ενώνει τις γενιές.
Ζούμε πλέον στην εποχή όπου το μεγαλύτερο πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου,βαυκαλιζόμενοι στον συνεχή αγώνα υπέρ του άκρατου δικαιωματισμού, είναι
να ξεχνάμε τα χρέη της καρδιάς μας.Γι’ αυτό και τα λόγια του Ρένου Χαραλαμπίδη αξίζουν να ακουστούν. Όχι επειδή περιγράφουν κάτι εξαιρετικό, αλλά επειδή μας θυμίζουν κάτι που θα έπρεπε να θεωρηθεί κοινή λογική,ότι οι γονείς μας δεν είναι υποχρεωμένοι να παραμένουν για πάντα δυνατοί για να αξίζουν την αγάπη μας.
Γιατί αν κάποτε φτάσουμε(που δεν απέχουμε και πολύ) στο σημείο να θεωρούμε επαναστατική την απόφαση ενός ανθρώπου να φροντίσει τους γονείς του, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε όχι πόσο προχώρησε η κοινωνία μας, αλλά πόσο μακριά απομακρύνθηκε από την ίδια της την ανθρωπιά.
Στυλ. Καβάζης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου