❝τρίβος & τριβή❞ ~

 

Από το αρχαίο ρήμα "τρίβω" (πιέζω, φθείρω με πίεση) παράγεται η "τριβή" — η φθορά που προκαλείται από αυτήν, αλλά και η συνήθεια, η καθημερινή επαφή.

Από το ίδιο ρήμα, όμως, παράγεται και η λ. τρίβος (η), μια λέξη με μακρά ιστορία στην ελληνική γλώσσα, που σημαίνει το μονοπάτι, τη συχνά πατημένη οδό.

Η ετυμολογική αυτή συγγένεια δεν είναι τυχαία: "τρίβος" είναι η γη που έχει πατηθεί τόσες φορές από τα βήματα των ανθρώπων, ώστε η συνεχής τριβή τη μετέτρεψε σε πέρασμα.

Η λέξη διατηρείται ζωντανή στην εκκλησιαστική και ποιητική παράδοση 

 

 

 

 

«ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου,

εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ» (Ησ. 40,3)

Έτσι η ίδια ρίζα κρύβει δύο πράγματα που φαίνονται αντίθετα: τη φθορά και τον δρόμο. Το ίδιο πάτημα που φθείρει το χώμα είναι αυτό που το μετατρέπει σε πέρασμα.