"ΕΙΜΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ"

 

Όταν οι λέξεις πλέον χάνουν το νόημά τους…

«Και άλλαζαν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων, ώστε να ταιριάζει με τις πράξεις τους.»

~ Θουκυδίδης~

 

 

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

 

  Αν κρίνω από αυτά που λέω, γράφω και πιστεύω, σύμφωνα με τα μέτρα και τα σταθμά μιας εποχής που έχει μπερδέψει επικίνδυνα τις έννοιες, μάλλον είμαι κι εγώ «φασίστας». Γιατί αγαπώ την πατρίδα μου και θεωρώ αυτονόητο ότι οφείλει να προστατεύει τα σύνορα, την ασφάλεια και τα συμφέροντά της. Γιατί πιστεύω στην οικογένεια, μιλώ για την ιστορία, την Ορθόδοξη πίστη, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μου και δεν θεωρώ ότι πρέπει να ντρέπομαι για τις ρίζες μου. Γιατί θέλω τα παιδιά μου να γνωρίζουν από πού έρχονται πριν αποφασίσουν πού θέλουν να πάνε.

Ζούμε, λοιπόν, σε μια εποχή όπου οι λέξεις έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό το πραγματικό τους νόημα και χρησιμοποιούνται συχνά ως όπλα εναντίον όποιου τολμά να σκέφτεται διαφορετικά. Η λέξη φασίστας έχει γίνει η εύκολη ταμπέλα για τον πατριώτη, τον συντηρητικό, τον θρησκευόμενο, τον άνθρωπο που υπερασπίζεται την παράδοση ή απλώς για εκείνον που αρνείται να επαναλαμβάνει μηχανικά όσα θεωρούνται πολιτικά ορθά.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται το μεγάλο οξύμωρο: εκείνοι που καταγγέλλουν τον φασισμό για αυταρχισμό, μισαλλοδοξία και φίμωση καταλήγουν να κάνουν ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι πολεμούν. Αντί να απαντήσουν στα επιχειρήματα, στιγματίζουν τον άνθρωπο,αντί να συζητήσουν, κολλούν ετικέτες,αντί να υπερασπιστούν την πολυφωνία, απαιτούν ιδεολογική συμμόρφωση. Η διαφορετική άποψη δεν αντιμετωπίζεται ως αφορμή για διάλογο, αλλά ως κάτι που πρέπει να απομονωθεί και να απαξιωθεί.

Κι όμως, δεν χρειάζεται να μισώ κανέναν για να αγαπώ την Ελλάδα, ούτε να περιφρονώ κανέναν λαό για να γνωρίζω τη δική μου ιστορία. Δεν χρειάζεται να ντρέπομαι για την πίστη μου, την οικογένειά μου, τη γλώσσα μου ή την παράδοσή μου. Πατριωτισμός δεν σημαίνει μίσος, πίστη δεν σημαίνει φανατισμός και παράδοση δεν σημαίνει οπισθοδρόμηση.Το ίδιο ισχύει και για τη συνύπαρξη με τον ξένο. Τον σέβομαι ως άνθρωπο, όπως απαιτώ να σέβεται κι εκείνος εμένα. Σέβομαι την καταγωγή, την αξιοπρέπεια και τον πολιτισμό του, αλλά περιμένω να σέβεται τους νόμους, τα όρια, την κοινωνία, την ιστορία και τις παραδόσεις του τόπου στον οποίο ζει. Ο σεβασμός δεν είναι μονόδρομος και η ανεκτικότητα δεν μπορεί να σημαίνει αυτοκατάργηση.

Θέλω τα παιδιά μου να γνωρίζουν την ιστορία τους, την πίστη τους, τον πολιτισμό τους και τις θυσίες εκείνων που έζησαν πριν από αυτούς. Όχι για να μισήσουν τον άλλον, αλλά για να μη μεγαλώσουν χωρίς ρίζες και τελικά χωρίς συνείδηση του ποιοι είναι.Γιατί η δημοκρατία δεν αποδεικνύεται όταν όλοι συμφωνούν μαζί σου αλλά όταν μπορείς να ακούσεις τον άνθρωπο που διαφωνεί μαζί σου χωρίς να θέλεις να τον φιμώσεις ή να τον εξαφανίσεις από τον δημόσιο χώρο.Γι' αυτό δεν θα απολογηθώ για τις ρίζες μου. Δεν θα απολογηθώ για την ιστορία μου, την πίστη μου, την οικογένειά μου, την παράδοσή μου ή την αγάπη μου για την πατρίδα μου. Μπορώ να σέβομαι τον άλλον χωρίς να ακυρώνω τον εαυτό μου και μπορώ να υπερασπίζομαι τα δικά μου χωρίς να ζητώ από τον άλλον να απαρνηθεί τα δικά του.

Αν όλα αυτά αρκούν για να με βαφτίσει κάποιος φασίστα, ας κρατήσει τον χαρακτηρισμό για τον εαυτό του. Εγώ δεν θα ντραπώ ούτε θα κρυφτώ για όσα αγαπώ αντιθέτως θα τα βροντοφωνάζω και υπογεγραμμένα με ονοματεπώνυμο.Γιατί το πρόβλημα βέβαια δεν είναι ο άνθρωπος που αγαπά την πατρίδα του, την οικογένειά του, την ιστορία του και την πίστη του.

Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει όταν μια κοινωνία φτάνει στο σημείο να θεωρεί ύποπτο όποιον θυμάται ποιος είναι και τότε δεν κινδυνεύει μόνο η σημασία μιας λέξης αλλά η ίδια η ελευθερία της σκέψης.