Ἤξερε τί ἔλεγε. Αὐτή τή βαθιά ταπείνωση ἐννοοῦσε, η οποία φαίνεται στόν ἐπίλογο τῆς ὁμιλίας τοῦ αδελφοῦ του, μέγιστου επιστήμονα και ακαδημαϊκού, Ἀθανασίου Φωκᾶ,
“ Ἐπιστήμη καί Χριστιανική Θεολογία”.
“Τόσο ἡ Ἐπιστήμη ὅσο καί ἡ Χριστιανική Θεολογία ἀναζη-
τοῦν τήν ἀλήθεια. Ἡ Ἐπιστήμη σχετικά μέ τά μυστήρια τοῦ φυ-
σικοῦ κόσμου καί ἡ Θεολογία σχετικά μέ τήν ἀπεραντοσύνη τῶν
ἔργων, τῶν ἰδιοτήτων καί κυρίως τῶν προθέσεων τοῦ Δημιουρ-
γοῦ.
Στήν ἀναζήτηση αὐτῆς τῆς ἀλήθειας, τόσο ἡ Ἐπιστήμη, ὅσο
καί ἡ Θεολογία, χρησιμοποιοῦν ἕνα εἰδικό ὄργανο πού εἶναι
ὁ νοῦς. Ἡ Ἐπιστήμη τονίζει τή λογική. Ἡ Ὀρθοδοξία τονίζει
τή φώτιση ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, ‘ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα
φῶς’. Θεωρεῖ δέ τή λογική πού ὑπάρχει στόν φυσικό κόσμο ὡς
ἀντανάκλαση τοῦ Λόγου καί πιστεύει ὅτι εἶναι αὐτή ἀκριβῶς
ἡ αἰτία πού κάνει δυνατή τή λογική προσέγγιση τῶν φυσικῶν
φαινομένων. Ἡ Χριστιανική Θεολογία, ἀλλά καί ἡ Ἐπιστήμη
προάγουν ἕναν τρόπο ζωῆς ὁ ὁποῖος εἶναι συνεπής μέ τίς πα-
νανθρώπινες ἀξίες. Αὐτό εἶναι προφανές γιά τόν Χριστιανισμό,
ἀφοῦ τά πάντα πηγάζουν ἀπό τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης.
Θεωρῶ ὅμως ὅτι καί ἡ Ἐπιστήμη προάγει παρόμοιες ἀξίες.
Ἐξάλλου, εἶναι γνωστές οἱ θέσεις τῶν ἀρχαίων μας προγόνων,
ὅσο καί τοῦ Spinoza, ὅτι ‘ἡ ἐμβάθυνση στήν οὐσία τῶν πραγμά-
των ὁδηγεῖ στήν ἀρετή’. Πράγματι ἡ ἐπιστήμη στηρίζεται στήν
ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, στή συλλογικότητα καί στήν προσφο-
ρά στόν ἄνθρωπο. Αὐτές οἱ ἀρχές ὁδηγοῦν ἀντίστοιχα στή φιλα-
λήθεια, στήν ἀγάπη, στή φιλανθρωπία (μέ τή γενικότερη ἔννοια
τῆς λέξεως). Αὐτές οἱ ἀρετές, ἀλλά καί ἡ ταπεινοφροσύνη, κα-
θορίζουν τή ζωή ἑνός ὁλοκληρωμένου ἐπιστήμονος.
Ὅσον ἀφορᾶ τήν ταπεινοφροσύνη, ἕνας ὥριμος ἐπιστήμονας,
ἀντικρίζοντας μέ δέος τό θαυμάσιο μυστήριο τῆς δημιουργίας,
τήν ἄπειρη πολυπλοκότητα, ἀλλά καί τήν ἀνείπωτη ὀμορφιά
αὐτοῦ τοῦ ὑπέροχου κόσμου μας, ἀντιλαμβάνεται μέ εἰλικρινῆ
ταπεινοφροσύνη τό μέγεθος τῆς μικρότητός του”.
Εἶχε ὑπάρξει ἀπορία μέσα μας πού δέν ἐκφράστηκε μέ λόγια, ἔμε-
νε στό βλέμμα, κάθε φορά πού ὁ π. Γεράσιμος ἔλεγε:
«Εἶναι πολύ ταπεινός ὁ Θανάσης μου». Καί καθώς τίποτα δέν
ἄφηνε ἀπαρατήρητο, γιά τίποτα δέν ἀδιαφοροῦσε, ἰδού πού μᾶς
ἔστειλε τήν ἐξήγηση. Ἐδῶ, λοιπόν, διευκρινίζεται τό εἶδος τῆς
ταπεινότητας τοῦ ἀδελφοῦ του, τῆς πιό εὐγενικῆς, τῆς πιό οὐσια-
στικῆς, τῆς πιό ὑψηλῆς ταπεινότητας πού βασικά καθορίζει τήν
ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντί τοῦ Δημιουργοῦ.
"Θρίαμβος! Θρίαμβος!" φώναζε ο π. Γεράσιμος βγαίνοντας από την αίθουσα, όπου μίλησε ο αδελφός του. Πόσο χάρηκε με ό,τι τον άκουσε να λέει! Η καρδιά του γέμισε θεία αγαλλίαση και ευχαριστία προς τον Θεό.
Διαμάντια και οι δύο, όχι μόνο για την Κεφαλονιά, αλλά για τον κόσμο όλο...
Απόσπασμα από το βιβλίο "Εγώ τώρα ζω. Δεν υπάρχει θάνατος", εκδόσεις Επτάλοφος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου