Εκοιμήθη σε ηλικία 57 ετών ο Δημήτρης Κόκοτας: Ένας σεμνός «υπηρέτης» της ελληνικής μουσικής σκηνής

 

Δεν είχα ποτέ την τύχη να γνωρίσω από κοντά τον Δημήτρη Κόκοτα. Τον γνώρισα όμως μέσα από τη φωνή και τα τραγούδια του, που συνόδευσαν τα εφηβικά μου χρόνια και με έκαναν να θαυμάζω τον απλό, ευγενικό και γεμάτο συναίσθημα τρόπο ερμηνείας του.

Πριν από έναν χρόνο, όταν τραγούδησα την «Ανεμώνα», πέρασα πολλές ώρες ακούγοντας και μελετώντας την ερμηνεία του: τις φράσεις, τις ανάσες, τον τρόπο με τον οποίο έδινε νόημα σε κάθε λέξη. Ήθελα να προσεγγίσω αυτό το τόσο όμορφο τραγούδι με τον σεβασμό που του άξιζε.

 

 

 

Στης καρδιάς μου τον χειμώνα
φύτρωσε μια ανεμώνα
η δική σου η αγάπη η χρυσή

Μα δεν πρόλαβε ν' ανθίσει
και μαράθηκε πριν ζήσει
γιατί κρίμα δεν την πότισες και εσύ

Ποια αγάπη να πιστέψω
και σε ποια να εμπιστευτώ
που φοβάμαι μήπως πάλι προδοθώ

Ποιο λουλούδι να ποτίσω
δίχως φόβο στην ψυχή
πως δε θα 'ρθει η στιγμή να μαραθεί

Στης καρδιάς μου τον χειμώνα
φύτρωσε μια ανεμώνα
μα τι κρίμα δεν την πότισες και εσύ

Έναν έρωτα χαμένο
έναν κόσμο γκρεμισμένο
από τώρα να θυμάμαι στη ζωή

Σαν χαρτί τα όνειρά μου
φτερουγίζουν μακριά μου
και μ' αφήνουν μια πικρία στην ψυχή

Ποια αγάπη να πιστέψω
και σε ποια να εμπιστευτώ
που φοβάμαι μήπως πάλι προδοθώ

Ποιο λουλούδι να ποτίσω
δίχως φόβο στην ψυχή
πως δε θα 'ρθει η στιγμή να μαραθεί

Στησ καρδιάσ μου τον χειμώνα
Φύτρωσε μια ανεμώνα
Η δική σου η αγάπη η χρυσή

Μα δεν πρόλαβε ν' ανθίσει
Και μαράθηκε πριν ζήσει
Γιατί κρίμα δεν την πότισεσ και εσύ

Ποια αγάπη να πιστέψω
Και σε ποια να εμπιστευτώ
Που φοβάμαι μήπωσ πάλι προδοθώ

Ποιο λουλούδι να ποτίσω
Δίχωσ φόβο στην ψυχή
Πωσ δε θα 'ρθει η στιγμή να μαραθεί

Στησ καρδιάσ μου το χειμώνα
Φύτρωσε μια ανεμώνα
Μα τι κρίμα δεν την πότισεσ και εσύ

Έναν έρωτα χαμένο
Έναν κόσμο γκρεμισμένο
Από τώρα να θυμάμαι στη ζωή

Σαν χαρτί τα όνειρά μου
Φτερουγίζουν μακριά μου
Και μ' αφήνουν μια πικρία στην ψυχή

Ποια αγάπη να πιστέψω
Και σε ποια να εμπιστευτώ
Που φοβάμαι μήπωσ πάλι προδοθώ

Ποιο λουλούδι να ποτίσω
Δίχωσ φόβο στην ψυχή
Πωσ δε θα 'ρθει η στιγμή να μαραθεί

 

Όσο περισσότερο τον άκουγα, τόσο περισσότερο εκτιμούσα την απλότητα και την αλήθεια της φωνής του. Αυτά είναι που κάνουν την ερμηνεία του ξεχωριστή και τα τραγούδια του διαχρονικά, ώστε να συνεχίσουν να μας συντροφεύουν.

Οι καλλιτέχνες φεύγουν, αλλά τα τραγούδια τους μένουν. Μένουν στις αναμνήσεις μας, στις στιγμές μας και στις φωνές όλων όσοι συνεχίζουν να τα τραγουδούν.

Καλό ταξίδι, Δημήτρη.

Δεν θα σταματήσω ποτέ να σε τραγουδώ.

Κ.Τ.