Το Ανατολικό Ζήτημα, Ναός Σολομώντα, Ελλάδα, Ραβινική Θεολογία, Αποστασία και Γεωπολιτική.

 

Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.)

Η σύγχρονη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να ιδωθεί απλώς ως γεωπολιτικό πεδίο στρατηγικών αντιπαραθέσεων ή ενεργειακών συμφερόντων. Υπάρχει ένας βαθύτερος, συμβολικός και κοσμοϊστορικός άξονας που συνδέεται με την ανοικοδόμηση του Ναού του Σολομώντα, όπως τον αντιλαμβάνεται και η ραβινική θεολογία. 

Ο Ναός αυτός δεν είναι απλώς ένα αρχαιολογικό μνημείο· είναι το κέντρο του «πλήρωματος του χρόνου», σημείο όπου η ιστορία, η πίστη και η γεωπολιτική συναντώνται.

Στη ραβινική παράδοση, η ανοικοδόμηση του Ναού συνδέεται με την ολοκλήρωση κύκλων ιστορίας και την εγκαθίδρυση νέας παγκόσμιας κοσμοϊστορικής ισορροπίας. 

Η αποκαλούμενη «Αποστασία» από Ορθόδοξης πλευράς, δηλαδή η πνευματική και ηθική παρακμή ενός λαού ή μιας ολόκληρης εποχής, θεωρείται παράγων απαραίτητος για την ολοκλήρωση αυτού του κύκλου. Κάθε διεθνής κίνηση, κάθε στρατηγική συμφωνία ή σύγκρουση στην περιοχή της Ιερουσαλήμ και των πέριξ γύρω εδαφών, μπορεί να διαβαστεί μέσα από αυτόν τον συμβολικό φακό: ως εργαλείο διαμόρφωσης των συνθηκών για το πλήρωμα του χρόνου.

Στην ορθόδοξη θεολογία, ο χρόνος και η ιστορία συνδέονται με την υγιή πνευματική αντοχή των λαών. Η Ελλάδα, παραδοσιακά ως φρουρός της Ορθοδοξίας, βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση τεχνητής οικονομικής εξάρτησης, γεωπολιτικής πίεσης και πολιτικής αμφισημίας. Η υποδούλωση αυτή, σε συνδυασμό με την εσωτερική κρίση και την απειλή ξένων συμφερόντων, λειτουργεί ως «δοκιμασία» της εθνικής και πνευματικής της υπόστασης. 

Η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας δεν είναι τυχαία· μέσω της αδυναμίας της, διαμορφώνεται ένα ευρύτερο περιβάλλον που καθιστά δυνατή την επίτευξη ακόμα και τών σχεδίων για τον Ναό και την αναδιάταξη των γεωστρατηγικών δυνάμεων στην περιοχή.

Η γεωπολιτική διάσταση της Ανατολής είναι καθοριστική. Οι αγωγοί φυσικού αερίου, τα ενεργειακά κοιτάσματα, οι στρατιωτικές βάσεις, οι ενεργειακές συμφωνίες και οι παρασκηνιακές διπλωματικές κινήσεις, αλλά και οι τεχνητοί να βομβαρδισμοί κρατών, δεν αφορούν μόνο τα υλικά συμφέροντα, αλλά και την πολιτική νομιμοποίηση τών θρησκευτικών συμβόλων.

Οι μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ, ΝΑΤΟ) και περιφερειακοί παίκτες (Ισραήλ, Ιράν, Σαουδική Αραβία, Τουρκία κτλ), χρησιμοποιούν τις θρησκευτικές αναφορές για να εδραιώσουν τα στρατηγικά πλεονεκτήματα, διαμορφώνοντας την ισορροπία τών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή όπου έντονα στο μέλλον θα παίξει η Κίνα, με τρόπο που σπάνια γίνεται αντιληπτός από το ευρύ κοινό.

Η Ελλάδα, ενώ δεν είναι στην πρώτη γραμμή στη Μέση Ανατολή, είναι κρίσιμη για τον γεωστρατηγικό συμβολισμό και οφείλει να διαφυλάξει την ιστορική συνέχεια της Ορθοδοξίας. Η πνευματική και πολιτική της αντοχή μπορεί να λειτουργήσει είτε ως αντίβαρο ισορροπίας στα διεθνή σχέδια, είτε ως υπόδουλη, υπάκουη, κι ως διευκολυντής τους, σε έναν πόλεμο που δεν της ανήκει.

Η πνευματική «αποστασία» σε εθνικό ή κοινωνικό επίπεδο — οικονομική εξάρτηση, πολιτική αστάθεια, απουσία στρατηγικής αυτονομίας — διευκολύνει την επιβολή εξωτερικών συμφερόντων και την προώθηση συμβολικών στόχων που σχετίζονται με το Ανατολικό Ζήτημα και με τον Ναό.

Σε αυτό το πλαίσιο, το πλήρωμα του χρόνου δεν είναι απλώς θεολογικό συμβολισμός, αλλά και γεωπολιτική πραγματικότητα. Οι διεθνείς δυνάμεις χρησιμοποιούν την ιστορία, τη θρησκεία και την εξάρτηση των κρατών για να δημιουργήσουν τις συνθήκες εκείνες που θα επιτρέψουν την ανακατασκευή του Ναού και την αναδιάταξη της ισχύος στην Ανατολή. 

Η Ελλάδα καλείται να αποφασίσει αν θα παραμείνει παρατηρητής, θύμα εξάρτησης και αποστασίας, ή αν θα αναζητήσει την ιστορική και πνευματική της αυτονομία, διαφυλάσσοντας τον ρόλο της ως παράγοντας ισορροπίας.

Η γεωπολιτική και θεολογική ανάλυση δείχνει καθαρά ότι η σύγχρονη Ελλάδα, όπως και η Μέση Ανατολή, δεν κινούνται σε τυχαίο χρονικό ή πολιτικό πλαίσιο. Οι παρασκηνιακές στρατηγικές, οι ενεργειακές συμφωνίες και η πίεση διεθνών παραγόντων συνδέονται άμεσα με την ιστορική και πνευματική διάσταση της περιοχής. Η κατανόηση αυτής της σύνθετης πραγματικότητας, απαιτεί γεωπολιτική ολιστική προσέγγιση, που ενσωματώνει το θρησκευτικό, το πολιτικό και το γεωστρατηγικό επίπεδο — μόνο έτσι μπορεί κανείς να διακρίνει τις πραγματικές δυνάμεις που κινούν τα νήματα του «πληρώματος του χρόνου».

Τα γεωπολιτικά γεγονότα και οι παρασκηνιακές κινήσεις (π.χ. συμφωνίες Ισραήλ-Αραβικών χωρών, αγωγοί φυσικού αερίου, στρατιωτικές βάσεις), οδηγούν στην αλήθεια των Προφητειών για την εμφάνιση του ψεύτικου μεσσία παράλληλα με το Ναό. Η ελλαδική ορθοδοξία καλείται σε αφύπνιση, ενόσω μέσω της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και του Δαιδάλου στο Λαύριο, που θα γνωρίζει τα πάντα για εμάς χωρίς εμάς, σε μια κοινωνία Ωκεανία Όργουελ.