Εκείνη την εποχή δυστυχώς άφηναν πολλά παιδάκια στα σκαλιά τού Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών στην οδό Πειραιώς 1947...
Μόνο πού τότε πηγαίνανε έστω τα βρέφη στο Βρεφοκομείο.
ΔΈΝ ΤΆ ΠΕΤΆΓΑΝΕ ΣΤΆ ΣΚΟΥΠΊΔΙΑ ΟΠΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ!!
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
... τἀ... ἄστεα,
λαμπρα μὰ καὶ στημένα
(ὄπως-ὅπως,)
διὰ τὴν χρείαν
τῶν... ἀγορῶν...
τάς εἴχαν ἐξαρχῆς,
αὐτάς... τὰς... ὁμορφᾶδες
ἀλλοῦ ὅμως,
αἱ τέχναι αἱ... πανύψηλαι..
τοῦ κουκουλώνειν
καὶ... βιτρινιάζειν...
εἶχον τὸ παρελθόν καμπόσον,
καὶ τὴν πείραν μαεστόζα
-καὶ περήφημον-
καὶ τὸ πρᾶμα...
πήγαινε πρῖμα...
ὅμως,
παρʹ ἡμῖν, ἐξαιρέτως,
στὰ βιαίως γκρεμνισθέντα*
τὰ καθʹ ἡμᾶς, παραδοσιακά ἀποκούμπια τῆς ψυχῆς,
(ἐνορίες... κοινότητες... )
καθῶς μετάλλαξαν μορφὴν
καὶ περιεχόμενον, πλήρως, εἰς σʹ ἀλλόκοτα, ὑβριδικά μορφώματα, μὲ βάσην τὰ ὅσα ἐγέννα, ἕνα σωρό,
τότε
ἡ... σαμπʹεουρώπα...
(ἀφανής και ραδιουργοῦσα)
διὰ τοὺς ζουδεοκρετιάνους
της... βασάλους,
(ὡς τάχα νὰ ἐπείγονταν νʹἀλλάξουν... καβαλλάρην... λές -οἱ ταλαίπωροι- καταδυναστευόμενοι ἀπό κορῶναν καὶ τιάραν...
ντούμπλʹφας... )
εἰς κοινοβούλια...
μὲ... ἠγορασμένους ὡς κλιέντες (ἤτοι... "πελᾶτες"...
ὑπὸ τῶν χρυσοκάνθαρων τῶν "ἀγορῶν"),
ὅσους ἐκ τῶν κοινοβουλευτικάριων, ἐπιθυμοῦσαν νὰ μακροημερεύσουν εἰς τὰ ἔδρανα...
(τὰς λατρευτάς καρέκλας...)
καὶ ἠ εν λόγῳ φάκα,
τώρα ποὺ...
ἐξεμανταλώθʹκε ντίπʹ
καὶ ἐξεσκλίσθη πλήρως,
ἐπείγει ὁ καιρός
μία ἐτέρα, μὲ σπουδὴν,
ὅπως τεχνουργηθεῖ...
καλομαστορεμένη
καὶ οἱ περηφανεῖς καὶ εἰδικοί πρός τοῦτον τεχνουργοί/τεκτονουργοί/
φακοτεχνῖται δημοκόποι,
διαφημίζουν παντοιοτρόπως
τὴν ἐκλεκτήν πραμάτεια των... !
⏖⏖⏖⏖⏖⏖⏖⏖⏖⏖⏖⏖⏖⏖⏖
* πέρα ἀπὸ τὴν πλᾶκα, τώρα...
ὁ Κυβερνήτης μας,
φρόντισε καὶ ξεκίνήσε ἄμεσα τὴν ἐπισκόπηση τῶν καταστροφῶν, για νὰ ξέρει τί ἀκριβῶς εἶχε στὰ χέρια του, ἀξιοποιῶντας, τί ἄλλο, ἀπό τὶς
ἐ ν ο ρ ί ε ς,
σύμφωνα μὲ τὸν παπαΓιώργη Μεταλληνό,
πρᾶγμα ποὺ σὲ πολλούς δὲν ἄρεσε κι οὖτε καὶ τώρα ἀρέσει... (σσστ...)
κι ἄρχισαν τὸ ρουφιάνεμα,
τὸ ψέμμα,
τὶς μικρότητες
κι ὅτι μποροῦσαν
ὡστε νὰ μὴν μπορέσει
να ἀξιοποιηθεῖ,
ὁ,τι ὑγιές ὑπῆρχε ὡς δομή καὶ ὡς θεσμός,
κι ὅπου χρειαζόταν νὰ γίνουν οι ὅποιες διορθώσεις καὶ διαρυθμίσεις,
γιατί οἱ "φίλοι" ἤξεραν...
-κι ἀνησυχοῦσαν καὶ φοβόντουσαν-
καὶ τὶ λαός ὑπῆρχε...
μὰ καὶ μὲ τί ψυχή...
παρόλην τὴν καταστροφή ποὺ εἴχαν σπείρει, μοιράζοντας χρυσάφι ἄφθονο (ὅπως καὶ τώρα... ὅπως καὶ πάντα... )
εἰς... φίλοʹους καὶ... φάϊλοʹους τῶν φίλων των...
(μάϋ φρέντ, καὶ μον ἀμί, ὡς λέμε πλέον στὸ χωριό...)
παρᾶδες ἄφθονους, ἀσήμι καὶ ἀργύρια..
ἐπάνω, κατεπάνω,
ἀλλά..
καὶ κάτω ἀπό τὸ τραπέζι...
ἀθέατα...
(καὶ θέσεις... μεταθέσεις...
καὶ ἕνα σωρό σχέσεις...
μὲ κέντρο πάντα τὸν...
"θεό"... τῆς ἀγορᾶς... ! )
καὶ βρέθηκαν ἔτσι οἱ Έλληνες Ρωμηοί
ἐλεύθεροι... μὰ διχασμένοι...
ἀλληλοϋπονομευόμενοι καὶ καταχρεωμένοι...
μὲ τὴν τουρκιά καὶ τὸν ἐμφύλιο νὰ ʹχουν ἀφήσει...
παντοῦ ἐρείπια,
νὰ πιέζουν καὶ νὰ γίνονται
ε ὔ χ ρ η σ τ ο ι ... μοχλοί,
κάτι ἀνάλογο δηλαδή, μὲ τὴν "κρίση" μας τὴν τωρινή
μόνο ποὺ τώρα ὁ Ἕλλην,
ὡς ὁ... νιού-ειτζʹέλλην
ὁ ὁλίγον χαλβαδέλλην
χαβαλέλλην καὶ καμπόσον μ@\@&€\\#ν
κι ὄσο πατάει τὸ γατί...
π°¥$τ€\\#ν καὶ παστΕλλην
κατεψυγμένος και ἀνοϊκός, μακελεμένος μιτσοτακέλλην
ἀνθρωπίνως...
εἶναι καμμένος ἀπό χέρι...
(κι ἀπό τσίπρα... κι ἀπό... γιανιμενανῆ... και τὰ...
τόσα καὶ τόσα... ὡν οὐκ ἔστιν ἀριθμός... καὶ... λεγεών
τοὔνομα τούτων... )
πλήν ὅμως, ἄλλος εἶναι
ὁ Κύριος τῆς ἱστορίας...!
Δημοσίευση σχολίου