Παρασκευή 2/1/26 στον κινηματογράφο ΟΠΕΡΑ ,7 η ώρα.
Τόσο κόσμο δεν έχω δει ποτέ ! Δεν υπήρχε μία θέση κενή.
Εμείς είχαμε κλείσει τα τρία εισιτήριά μας τηλεφωνικά, για
να είμαστε σίγουροι ότι θα βρούμε θέσεις . Υπόψιν ότι στα
σινεμά που πηγαίνουμε συνήθως είμαστε τρεις κι ο κούκος
τέσσερεις . Το κοινό ήταν ενήλικες άνθρωποι , που φανερά
οι περισσότεροι , δεν πήγαν ποτέ σινεμά και μάλιστα τόσο
κεντρικό . Το μπάρ της ΟΠΕΡΑΣ χρυσωρυχείο . Κρατούσαν
οι περισσότεροι "θορυβώδεις" σακούλες με τσιπς ,ποπκόρν,
γαριδάκια κι ό,τι βάλει ο νους σας , που κατά την διάρκεια
της προβολής , τις πασπάτευαν , τρώγοντας με αδιανόητη
άνεση , σαν να ήταν στο σπίτι τους , με τις πιτζάμες τους.
Κανένας έλεγχος στην είσοδο της αίθουσας . Τα νέα ήθη.
Τι ήταν αυτό που παρακίνησε τόσο κόσμο να πάει να δει
τον Καποδίστρια του Σμαραγδή αναρωτιόμουν καθώς τα
φώτα χαμήλωσαν κι άρχισε το έργο . Εδώ θέλω να σας πω
για να ξεκαθαρίσω την θέση μου , ότι τον Γιάννη Σμαραγδή
και την αξέχαστη Ελένη , την γυναίκα του ,τους γνώρισα
πολύ παλιά . Ήταν δύο ευγενείς και χαριτωμένοι άνθρωποι
με πολύ χιούμορ , κοσμοπολίτες , μορφωμένοι , ενημερωμένοι.
Χωρίς την Ελένη πιά , πορεύεται ακάθεκτος και μόνος του .
Θέλω να πω μ΄ αυτό ότι αποκλείεται ο Γιάννης να κάνει κάτι
που δεν τον εκφράζει αισθητικά και ό,τι κάνει το κάνει από
άποψη . Εδώ δεν ήθελε να φανεί εξυπνότερος κι ανώτερος
απ΄ το μεγάλο κοινό , γι' αυτό ξεφοβήθηκε ο κοσμάκης και
έτρεξε , είδε τον εαυτό του ! Χαρακτηρίστε το όπως θέλετε
αλλά μ΄ αυτούς τους ανθρώπους που ζούνε στο "καλλιτεχνικό
περιθώριο" ,ασχολήθηκε ποτέ κανείς ; Τους έπιασε από το χέρι
συμπονετικά να τους πει δυο τρία πράγματα στη γλώσσα τους;
Τελειώνοντας το έργο , το πλήθος ξεχύθηκε στην Ακαδημίας .
Σκούπισα κι εγώ τα δακρυσμένα μάτια μου μαζί τους ( ναι προς
το τέλος δάκρυσα ) και τους κοιτούσα με αγάπη καθώς παρέες-
παρέες (κανείς δεν ήταν μόνος του ) συνέχιζαν την βραδιά τους.
Και βέβαια δεν θα μάθουν ποτέ τον Ντράγιερ και τον Αντονιόνι ,
ούτε το στυλ του Βισκόντι και του Ζαν Ρενουάρ αλλά στα
κυριακάτικα τραπέζια τους φτιάχνουν κάτι νοστιμιές ...Καί στο
κάτω-κάτω δεν είναι τίποτα για μας να τους πλησιάσουμε με
κάθε τρόπο , να μιλήσουμε την γλώσσα τους να μην είναι μια
ζωή ξένοι και ειδικά Έλληνες δευτέρας κατηγορίας , ξένοι στον
τόπο τους , με κείμενα απλησίαστα σε νοήματα περιπλεγμένα .
Ας καταδεχτούμε τον κόσμο τους κι ας μπαινοβγαίνουμε κάπου-
κάπου στο γούστο τους δεν θα πάθουμε πιά και τίποτα κακό.
Η ψήφος μας έχει την ίδια ακριβώς δύναμη με την δική τους ,
μη τους αναγκάσουμε από αντίδραση να την χαρίσουν στους
"δικούς τους" ανθρώπους , ο Σμαραγδής είναι ο δικός τους !
Άγγελος Παπαδημητρίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου