Οι «Πρωταγωνιστές» με ένα αφιέρωμα στον Νίκο Ξυλούρη. Τον λυράρη που έγινε αφίσα στα νεανικά δωμάτια την δεκαετία του ’70, γέμιζε τις αθηναϊκές μπουάτ αλλά ένιωθε ελεύθερος μόνο στις κορφές της Κρήτης, όπως ο ίδιος έλεγε.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης μιλάει μεταξύ άλλων με την γυναίκα του, Ουρανία, την κόρη του, Ρηνιώ και τα αδέλφια του, Γιάννη και Αντώνη (γνωστό ως Ψαραντώνη). Όπως χαρακτηριστικά λέει η Ρηνιώ Ξυλούρη, ο Ξυλούρης περιγράφεται από τους στίχους του τραγουδιού που ερμήνευσε το 1972: «Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου, ο ουρανός δικός μου, η θάλασσα στα μέτρα μου».
Η Ουρανία Ξυλούρη διηγείται την ιστορία μιας αφίσας, που φιλοτέχνησαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου λίγες μέρες μετά την εξέγερση, και που είχε ως βασικό θέμα της, το πρόσωπο του Νίκου Ξυλούρη.
Οι «Πρωταγωνιστές» κατέγραψαν τη συναυλία-αφιέρωμα του Σταύρου Ξαρχάκου στον Νίκο Ξυλούρη, που συμμετείχαν οι: Ψαραντώνης, Ψαρογιάννης, Ψαρογιώργης, Ψαρολάμπης, Νίκη Ξυλούρη, Ελευθερία Ξυλούρη, Μίλτος Πασχαλίδης, Χρήστος Θηβαίος και Ηρώ Σαϊα. Οι «Πρωταγωνιστές» θα προβάλλουν για πρώτη φορά φωτογραφίες από τη ζωή του «Αρχάγγελου της Κρήτης», ντοκουμέντα που παραχώρησε στην εκπομπή η Ουρανία και η Ρηνιώ Ξυλούρη.
Όποιος ειλικρινά ανησυχεί για το μέλλον της επί της Γής ανθρωπότητας, ας αρκεστεί στα λόγια πού είπε κάποτε ο Γέροντας Δαμασκηνός, ο Παππούς των Μεγάρων, όπως τον ονόμασαν οι ντόπιοι.
Είπε ο Γέροντας : " Όταν παρακαλούμε τον Θεό για τον διπλανό μας, γινόμαστε παγκόσμιοι ".
Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών μ' ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο σ' ένα καρέ τυφλών σ' ένα καρέ τυφλών
Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης
Όταν εδώ και χρόνια προειδοποιούσαμε ότι με την ψηφιοποίηση των πάντων παραδίδουμε το «πασπαρτού» του κράτους σε κάθε λογής εγκληματία, η αντιμετώπιση του συστήματος ήταν να μας εμφανίζει ως «τεχνοφοβικούς».
Και να που ένα κύμα κυβερνοεπιθέσεων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (και στην Ελλάδα), ξεγύμνωσε εντελώς τον «βασιλιά» του ψηφιακού κράτους και έδειξε πόσο ανυπεράσπιστος είναι. Ο περισσότερος κόσμος δεν είχε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει το να «φορτώνεις» ολόκληρο το σύστημα διακίνησης αγαθών σε ένα κοινό λογισμικό στον κυβερνοχώρο. Και πόσο μάλλον αυτό είναι τυχοδιωκτικό, όταν αυτά τα συστήματα λειτουργίας αφορούν την επισιτιστική αλυσίδα, δηλαδή την ίδια τη ζωή των πολιτών.
Έτσι, πολλοί «ξύπνησαν» έντρομοι από το ροζ συννεφάκι τους, βλέποντας την είδηση του καταιγισμού κυβερνοεπιθέσεων σε συστήματα ψύξης σε σούπερ μάρκετ της Ευρώπης. Με ένα μόνο χακάρισμα στο (κοινό) λογισμικό μεγάλων αλυσίδων, τα ψυγεία μπήκαν σε λειτουργία απόψυξης και χιλιάδες τόνοι τροφίμων αχρηστεύτηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη. Μόνο και μόνο με την απομακρυσμένη ενέργεια ενός χάκερ, η βιομηχανία δέχτηκε τέτοιο πλήγμα που ούτε πολεμικές επιχειρήσεις δεν θα κατάφερναν με τέτοια ταχύτητα και ακρίβεια.
Στο Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, τη Σουηδία, τη Γαλλία, την Ολλανδία, την Εσθονία, τη Φιλανδία, την Ιρλανδία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία, αναφέρθηκαν εκτεταμένα προβλήματα σε συστήματα ψύξης σε εκατοντάδες επιχειρήσεις. Το σαμποτάζ έφτασε και στην Ελλάδα, όπου δεκάδες καταστήματα κατήγγειλαν χακάρισμα των συστημάτων ψύξης, με τους ψυκτικούς να μην μπορούν να ανακτήσουν τον έλεγχο τους, παρά μόνο μετά από ώρες.
Η διαπίστωση ενός Έλληνα κρεοπώλη που είδε τα ψυγεία του να τρελαίνονται, έχει ιδιαίτερη σημασία: «Τα παλαιά μοτέρ δεν έχουν πρόβλημα, τα καινούργια έχουν πρόβλημα που έχουν ασύρματο δίκτυο. Εμείς απενεργοποιήσαμε το wi-fi και θα σκεφτεί ο τεχνικός τι λύση μπορεί να βρεθεί μόνιμη», δήλωσε. Τα μόνα ψυγεία που γλίτωσαν από την κυβερνοεπίθεση, ήταν εκείνα που είχαν παλιά συμβατικά μοτέρ, με αυτόνομο κύκλωμα. Εκτός δικτύου και με χειροκίνητη ρύθμιση. Ας επεκτείνουμε αυτή τη χρήσιμη γνώση σε άπειρες ακόμα εφαρμογές της (οικιακές συσκευές, χρήματα, υπηρεσίες κλπ), συνειδητοποιώντας ότι μπήκαμε σε μια εποχή όπου το (σχετικά) ασφαλές θα είναι μόνον ότι δεν αποτελεί προέκταση του ψηφιακού «θηρίου».
Μέχρι χθες «συνωμοσιολογία» - Τώρα μιλούν για Αρμαγεδδώνα
Ειδικοί στον χώρο της ηλεκτρονικών συστημάτων προειδοποιούν για επερχόμενο Αρμαγεδδώνα και επιπτώσεις που θα «άγγιζαν τα όρια της συνωμοσιολογίας» αν συζητούνταν μόλις πριν ένα χρόνο. Όσο τα συστήματα λειτουργίας μιας χώρας «φορτώνονται» στο cloud (δηλαδή στα data centers), τόσο μια ενδεχόμενη παραβίασή τους μπορεί να σημάνει το απόλυτο χάος. Οι ειδικοί εξηγούν ότι πλέον ο εγκληματίας δεν χρειάζεται καν να είναι χάκερ, αφού είναι αρκετό να κατευθύνει ικανά ένα σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης, ώστε να εκτελέσει εκείνο τα διαδικαστικά του χακαρίσματος.
Και δεν γίνεται να μη μου φανεί περίεργο ότι η τηλε -λεηλασία των ψυγείων συνέβη πάνω στον καιρό που είχε φουντώσει η συζήτηση περί κοινοκτημοσύνης της ΤΝ, σε σημείο που ο κάθε πολίτης να μπορεί να αναπτύσσει ανεξάρτητα το δικό του σύστημα. Κάτι που οι big tech (ασφαλώς) απορρίπτουν μετά βδελυγμίας. Οι κυβερνοεπιθέσεις στην Ευρώπη μοιάζουν εξαιρετική «διαφήμιση» του αφηγήματος τους, το οποίο ορίζει ότι η ΤΝ είναι πολύ επικίνδυνο «όπλο» για να αφεθεί στον έλεγχο του πόπολου και μόνο η τεχνοκρατική ελίτ θα πρέπει να κατέχει την κυριότητα της. Εκείνοι να την ελέγχουν και ο λαός μόνο να την «καταναλώνει» ως το όριο που θα του επιτρέπεται. Θυμηθείτε ότι πριν τρία και πλέον χρόνια, ο Bill Gates είχε αρχίσει από το πουθενά να προειδοποιεί για πιθανή «πανδημία» βιοτρομοκρατίας σε συνδυασμό με κυβερνοεπιθέσεις, κάτι που τότε στον δημόσιο διάλογο φάνταζε σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Επιθέσεις παντού
Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι οι κυβερνοεπιθέσεις στην Ευρώπη δεν περιορίζονται μόνο σε σούπερ μάρκετ. Μόλις την 1η Νοεμβρίου χτυπήθηκαν τα συστήματα ελέγχου της εθνικής υπηρεσίας αιμοδοσίας στη Γαλλία, με τις μονάδες συντήρησης του αίματος να εκτοξεύουν τη θερμοκρασία τους. Παρόλα αυτά η κυβερνοεπίθεση έγινε έγκαιρα αντιληπτή και οι αρμόδιοι τεχνικοί κατάφεραν να ανακτήσουν τον έλεγχο των μονάδων πριν αχρηστευτούν τα δείγματα αίματος.
Τρεις μέρες αργότερα (4/11) αποκαλύφθηκε χτύπημα χάκερ στον μεγάλο γαλλικό τραπεζικό όμιλο Crédit Mutuel Arkéa, οι οποίοι κατάφεραν την υπεξαίρεση περίπου 118 εκατομμυρίων ευρώ. Επιπλέον, τον Σεπτέμβρη είχαμε σοβαρή παραβίαση δεδομένων (data breach) στη Revolut από κυβερνοεγκληματίες. Έπειτα, στις 20 Οκτωβρίου είχαμε περιστατικό ολικής κατάρρευσης των πληρωμών, της Revolut ξανά, λόγω σοβαρής βλάβης στο κέντρο δεδομένων του cloud της Google στο Λονδίνο.
Έχοντας στο νου όλα τα παραπάνω, μπορείτε να φανταστείτε τι πεδίο χάους χάσκει ορθάνοιχτο μπροστά μας, για επιθέσεις στα συστήματα χώρας που θα προκύπτουν είτε από συγκρουόμενα συμφέροντα ανταγωνιστών της αγοράς, είτε από σχέδια του οργανωμένου εγκλήματος, είτε από κακόβουλες ενέργειες εχθρικών χωρών. Δεν οδεύουμε, αλλά φτάσαμε πλέον σε μια δυστοπική πραγματικότητα όπου με το πάτημα ενός κουμπιού θα κινδυνεύει να καταρρεύσει μια εφοδιαστική αλυσίδα, να αδειάσει μια τράπεζα, να καταστραφούν κρίσιμα υγειονομικά αποθέματα, μηχανήματα, οχήματα και εξοπλισμοί, να παραλύσουν υπηρεσίες πληρωμών, συγκοινωνίες και επικοινωνίες.
Φαίνεται να μην είναι αρκετό που η Ευρώπη αυτοκαταστρέφει την αγροτοδιατροφική της ανεξαρτησία και τη διατροφική της επάρκεια. Αλλά μέσω μιας άκριτης ψηφιακής μετάβασης, είναι και πρόθυμη να εκθέσει στο έλεος του κυβερνοεγκλήματος ό,τι αγαθό έχει απομείνει στις αποθήκες της. Μπροστά στη μανιώδη λύσσα τους για περισσότερο έλεγχο, δεν διστάζουν να τζογάρουν την ασφάλεια ολόκληρης της οικονομίας, αλλά ακόμα και της ίδιας της ζωής των πολιτών. Καταστήματα, τράπεζες, δίκτυα ηλεκτρισμού και ύδρευσης, μεταφορές, νοσοκομεία, αεροδρόμια, λιμάνια, προσωπικά δεδομένα, μητρώα, τα πάντα που συνθέτουν την ομαλή λειτουργία μιας χώρας βγαίνουν στο ψηφιακό «κλαρί», με την υπερσυγκέντρωση ελέγχου να καταφέρνει το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που υποσχόταν.
Αντί για περισσότερη ασφάλεια, έχουμε μια εντεινόμενη αποδιοργάνωση του κράτους και μετατροπή του σε ψηφιακό «φαρ ουέστ» όπου θα κυριαρχούν οι λήσταρχοι του διαδικτύου και οι «σερίφηδες» των μεγάλων εταιρειών, με το έγκλημα βέβαια να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από την πρόληψη όπως συμβαίνει πάντα. Αν με όλα αυτά κάποιος αισθάνεται ακόμα άνετος να βρεθεί υπό την ομηρία αυτού του συστήματος, δεν μιλάμε πλέον για εσφαλμένη κρίση - αλλά για συνειδητή υποταγή στην αυτοκαταστροφή. Και όσο οι χάκερ βάζουν τα ψυγεία μας στην απόψυξη, οι υποσχέσεις για μια ομαλή ψηφιακή μετάβαση μπαίνουν στην κατάψυξη.
sportime.
Στη ροή μιας φυσικής τριτολογίας (εδω) αναφορικά με το φαινόμενο παπα Βαγγέλης Π. ερχόμαστε να το επεκτείνουμε στις ευρύτερες διαστάσεις του. Η τάση της σταροποίησης των εκκλησιαστικών ανδρών είναι και αυτή αναμενόμενο φρούτο της παγκοσμιοποιημένης και εκκοσμικευμένης διαδικτυακής εποχής μας. Το θέμα πλέον περνάει στη διαχείριση του προβλήματος από την ίδια την Εκκλησία και τους ίδιους τους χαρισματικούς φορείς της.
Η Π.Δ. προτρέπει να ελέγχεις τον σοφό για να γίνει σοφότερος. Αυτό προσπαθήσαμε να επιτύχουμε στην περίπτωση του λαλίστατου και χειμαρρώδους π. Ευαγγέλου. Η αλήθεια είναι πως ο γράφων δεν θα ασχολούνταν με τον ιδιόρρυθμο τρόπο του ιεροκήρυκα, αν δεν ξέφευγε σε μερικά σημεία αναφορικά με το μυστήριο της Ευχαριστίας και κάποιους Αγίους. Μερικοί θαυμαστές του το θεώρησαν αυτό υπερβολή. Ας μην ξεχνάνε όμως πως και οι κρίνοντες πρέπει να κρίνονται προκειμένου να επανέρχονται, όταν ανθρωπίνως ή δαιμονικώς εκτρέπονται.
Γενικεύοντας θα λέγαμε πως ο καφενειακός χαρακτήρας της ποιμαντικής και η γηπεδοποίηση των εκκλησιαστικών ακροατηρίων μαρτυρεί την έλλειψη κατήχησης του λαού και την προχωρημένη ψυχολογική ασθένεια του μετανεωτερικού ανθρώπου, ο οποίος θέλει συνέχεια να ψυχαγωγείται και να ακούει όμορφα λόγια, να αναπαύεται στα πάθη του, στην άγνοιά του και στις ανασφάλειές του. Έτσι, άλλωστε, εξηγείται η απόλαυση και εκζήτηση τέτοιων λαϊκίστικων κηρυγμάτων, που πόρρω απέχουν από την παραδοσιακή ορθόδοξη ομιλητική. Η ποιμαντική συγκατάβαση ωστόσο στην πτωτική πορεία του πνευματικού επιπέδου του κόσμου οφείλει να έχει και τα όριά της. Αυτό προσπαθήσαμε να θίξουμε στα σχετικά άρθρα, αλλά η προσωπολατρία ενίων οδήγησε σε αντίθετα αποτελέσματα και κατέστησε τις προθέσεις μας άκαρπες.
Το φαινόμενο Παπανικολάου βρίσκει εύκολα μιμητές, καθότι είναι η πλατεία και ανώδυνη οδός. Απροετοίμαστες κατά βάση ομιλίες, άμεση λαϊκή αποδοχή και ηρωοποίηση του ιεροκήρυκα, αποχώρηση χωρίς σοβαρούς προβληματισμούς και πρόοδο στην εν Χριστώ ενηλικίωση. Η δε μετάνοια μια άγνωστη λέξη. Κοντά σε αυτά και ο κίνδυνος αναισθησίας έναντι της οφειλόμενης ευλαβείας…
Μάζευε, έτερος Παπανικολάου αυτός, αρχιμανδρίτης, κόσμο και έλεγε την Παναγία “κυρά μου”. Καλή η απλότητα, αλλά να μην περνάμε τις κόκκινες γραμμές. Οι χειροκροτητές δεν ωφελούνται έτσι, μάλλον διασκεδάζουν. Και αυτό καλό είναι βέβαια, κάτι θα πάρουν από τον θείο λόγο, όχι όμως και να γίνει κατεστημένο η μετατροπή των ναών και των πνευματικών κέντρων σε καφωδεία με ομιλητές τύπου Παπανικολάου και λαϊκές συναυλίες – βλέπε Θεσσαλονίκη και όχι μόνο.
Οι εποχές αλλάζουν. Μπορεί ο προαναφερθείς αρχιμανδρίτης να αισθάνεται τόση οικειότητα προς την Παναγία, αλλά ο άγιος Νεκτάριος ακόμη και στις κατ’ ιδίαν προσευχές του της απευθυνόταν στον πληθυντικό. Στο δε θέμα του ιερού κηρύγματος ο λαϊκισμός που περισσεύει πρέπει να εξοβελιστεί. Και οι άγιοι είχαν χιούμορ, αλλά με χαριτωμένη οριοθέτηση και ευλαβή αυτοκυριαρχία.
Κ.Ν.
ΣΧΟΛΙΟ:
ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ.
ΟΛΗ Η ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.
ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ, ΓΙΑΝΝΑΡΑ, ΖΗΖΙΟΥΛΑ, ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ, ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ.
ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΟΤΕΜ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΤΟΥ ΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΖΩΙΚΟΥ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑ, ΜΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΤΟΝ ΚΑΝΤΙΩΤΗ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΚΡΥΨΕ ΜΕ ΤΟΝ ΖΗΛΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΚΛΗΡΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΟΥ.
ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ.
ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ. ΣΑΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ. ΑΓΑΛΙΑ ΑΓΑΛΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΑΓΟΥΡΙΔΑ ΜΕΛΙ. ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΠΟΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ, ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΥ ΖΩΗΣ. \
ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΞΑ ΤΟΥΣ.
Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ Β' ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.
amethystos
ΕΚΤΑΚΤΟ : ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Έχετε καταλάβει για τι ακριβώς μας προετοιμάζουν ; Ακρίβεια, πόλεμος και αποχώρηση σημαντικών στελεχών της MAGA οι κύριοι λόγοι της πολιτικής σφαλιάρας που έφαγε ο Τράμπ ! Αλήθεια γιατί πλέον κανείς δεν ασχολείται με την περιβόητη λίστα Epstein ; Ποιός είναι ο λόγος που ο Μπίμπι κάνει ότι θέλει τον Τράμπ ;
Στυλ. Καβάζης
Ο καθηγητής Φιλόλογος & Θεολόγος κύριος Κωνσταντίνος Χρ. Νούσης μιλάει για τον βίο τα θαύματα και τη διδαχή του Αγίου Πορφυρίου του καυσοκαλυβήτου.
Το είναι και το φαίνεσθαι στην πνευματική ζωή δεν αποτελεί πάντοτε καρπό ενσυνείδητης και ορατής πράξης ή κατάστασης (Β’ Τιμ. 3:5). Πολλές φορές συμβαίνει ανεπαίσθητα, μυστικά, ασύνειδα, μέσα στους αφανείς χώρους της βαθιάς και ανεξερεύνητης ψυχής του ανθρώπου, αθέατο από τα μάτια και του ίδιου του φορέα των πνευματικών αυτών πραγματικοτήτων.
Απώθηση; Έλλειψη αυτογνωσίας; Πώρωση; Προχωρημένη σήψη και αλλοίωση; Ποιος άραγε μπορεί να μιλήσει με αυθεντία και σιγουριά πάνω σε αυτές τις ιδιαζόντως σύνθετες καταστάσεις και δυσπρόσιτες περιοχές του ανθρώπινου πνεύματος, ει μη μονάχα ο «ἐτάζων καρδίας και νεφρούς» Παράκλητος (Ψαλμ. 7:10); Στο παρόν θα καταπιαστούμε λίαν ακροθιγώς με το θέμα της διάστασης, μάλλον της μετάλλαξης της αληθούς ευσεβείας στον απεχθέστατο ευσεβισμό.
Η ευσέβεια – θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και ευλάβεια – είναι καρπός του Πνεύματος, γνήσιος απότοκος και συνάμα φορέας τής εν Χριστώ ζωής. Τα χαρακτηριστικά της: όλα όσα έχουν σχέση με τους καρπούς του Πνεύματος (Γαλ. 5:22-23). Οι Άγιοι, ενυπόστατες αποδείξεις της γνήσιας ευσεβείας: απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, αντιφορμαλιστές αναφορικά με μια «στημένη και τυπική» πνευματική ζωή, προσιτοί, προσηνείς, αγαθοί, ιδιαιτέρως, όντως και πάνω από όλα ταπεινοί, αισθανόμενοι άθλιοι και αμαρτωλοί, πολλάκις δε υποκάτω και αυτών των αλόγων ζώων και «πάσης κτίσεως», αγαπώντες και συγχωρούντες τους πάντες γύρω τους ανεξαρτήτως θρησκευτικής ή ετέρας ταυτότητος, γλυκείς, πράοι, παιδικοί στην ψυχή και στη συμπεριφορά, πύρινες καρδιές από τη θεία αγάπη, ειρηνικοί, ευγενείς. Κατά το μέτρο της προσέγγισης αυτών των πνευματικών καταστάσεων έχει ο καθένας το μέτρο σύγκρισης και το ποσοστό συμμετοχής του στο ορθόδοξο ήθος και στην ομώνυμη οντολογική ταυτότητα.
Ας δούμε από την αντ(δι)εστραμμένη τους πλευρά την ψυχοπαθολογία των ευσεβιστών: σύνθετοι άνθρωποι, στρυφνοί, με φαρισαΐζουσα επιθυμία να ξεχωρίζουν, να υπερτερούν, να διακρίνονται από τον αμαρτωλό κόσμο και τους «εκκοσμικευμένους» θρησκεύοντες, τυπολάτρες, φονταμενταλιστές, φιλοσεχταριστές, με «στημένη» εμφάνιση και τρόπο, απρόσιτοι, ανέραστοι, υποκριτές, πονηροί, με ένα ιδιαζόντως φουσκωμένο εγώ, βαυκαλιζόμενοι περί την ακάθαρτη «καθαρότητά» τους, ατομοκεντρικοί, εγωπαθείς κατακριτές των πάντων, ηθικιστές, πουριτανοί, ηθικολόγοι, άθεσμα και ακαλαίσθητα αυτάρκεις, άκρως συντηρητικοί, συνηθέστατα εθνικιστές και εραστές του ολοκληρωτισμού, ασυμπάθιστοι, ανάλγητοι, ανελέητοι, άστοργοι, συχνάκις κακεντρεχείς, ορθοδοξόφρονες του γράμματος – ουχί δε και του πνεύματος – ψυχροί, σοβαροί (μάλλον σοβαροφανείς), αγενείς όποτε θιγούν παντοιοτρόπως (λυδία λίθος ως προς την ύπαρξη πνευματικής πλάνης).
Οι ευσεβιστές βρίσκονται παντού, αλλά συνωστίζονται σε μεγαλύτερη πυκνότητα μέσα στους χώρους των σεκτών, των σχισματικών ομάδων, των παραθρησκευτικών οργανώσεων. Οι περισσότερο καλοπροαίρετοι εξ αυτών, πνευματικά ωστόσο «ανάπηροι» στην αδυναμία εξόδου τους από τις φιλοευσεβιστικές τούτες ομάδες, χάνουν σιγά σιγά, ίσως και ανεπαίσθητα, το όποιο ίχνος υγιούς πνευματικής κατάστασης ενυπάρχει σε αυτούς και, φυσικά, το άρωμα της ορθόδοξης ευλαβείας. Ακόμα και αυτούς που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «καλούς» ανάμεσα στους ευσεβιστές, εξάπαντος θα μπορούσαμε συνάμα και να το αμφισβητήσουμε: είναι άραγε τόσο καλοί χριστιανοί όσο δείχνουν; Η απάντηση σκληρά, αμείλικτα, απογοητευτικά αρνητική…
Ο φαύλος κύκλος του ευσεβισμού έχει εφεύρει και ανακαλύψει τους δικούς του μηχανισμούς και χώρους εκκόλαψης των φωτοαντιγράφων της δυτικής – προπαντός – εισαγόμενης τούτης έκνομης «ευσεβείας». Η επιλογή των κλειστών ομάδων στις οποίες συναγελάζονται οι επιρρεπείς στην εν λόγω πνευματική ασθένεια προσωπικότητες, καθώς και των αντίστοιχων «γερόντων» – εξομολογητών – πνευματικών τους ηγετών, απλά είναι ένας ακόμα αυτοματικός τρόπος αναπαραγωγής θλιβερών φωτοκοπιών και διαιώνισης μιας γενιάς πόρρω απέχουσας από την ορθόδοξη πνευματικότητα. Είναι προφανές ότι ο έλεγχος των συνειδήσεων, η δημιουργία φοβικών και εξαρτημένων προσωπικοτήτων – κάτι που γίνεται έντεχνα και αδιόρατα συνήθως – η πλύση εγκεφάλου, η απαγόρευση «συμμείξεως» με τους «ακάθαρτους εκτός», με το «πλήθος» ή τη χριστιανική λοιπή πλέμπα, η διεστραμμένη καθοδήγηση κατά την οποία δεν προωθείται η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και της ετερότητας του καθενός, αλλά η στανική πειθαρχία και η αναγκαστή υπακοή, είναι μερικές από τις εγκληματικές πνευματικές ενέργειες σε βάρος των τόσο των πωρωμένων, όσο και των αδύναμων και αφελών οπαδών του ευσεβισμού.
Ο εκδυτικισμός, ερχόμενος μέσα από τον ιστορικό συγκερασμό παπισμού, προτεσταντισμού, φραγκοκρατίας και οθωμανικού ζυγού, έχει τους εραστές του ακόμη μέσα στις παρεκκλησιαστικές οργανώσεις. Η επίσημη Εκκλησία καθεύδει τον ύπνο του δικαίου, μάλλον για να είμεθα απόλυτα ακριβείς, τηρεί ενοχική σιγή, έχουσα την πλειοψηφία – σήμερα – των μελών της πάσχουσα και στιγματισμένη με την ευσεβιστική και οργανωσιακή «μέντα», μέσα σε ένα απέραντο φάσμα που ξεκινάει από τους πιο απλούς και άσημους λαϊκούς και φτάνει μέχρι την ανώτατη ηγεσία της.
Ο όσιος γέρων Παΐσιος πάντοτε υπογράμμιζε την ευρωπαϊκή ευσέβεια – βλέπε ευσεβισμό – σε αντιδιαστολή με την Ορθόδοξη ευλάβεια. Οι γκρίζες, σκοτεινές, άχρωμες, άνοστες, στυφές, πικρές, παγερές, ανέραστες φιγούρες των ευσεβιστών και τους ίδιους κρατάνε πεισματικά μέσα στην εμμονή τους στην ψευδαισθητική περιχαράκωση του εγώ και των κίβδηλων ψυχικών τους αυτασφαλίσεων ως προς την τήρηση μιας «ακρίβειας του νόμου» – εν είδει αντικειμενικού εχεγγύου για την αξιομισθιακή κτήση της σωτηρίας σε ένα μοναχικό, ελιτίστικο, δικό τους υπερπέραν – αλλά και τον χριστιανισμό δυσφημούν, εκδιώκοντες τους υποψήφιους ακόλουθους του Χριστού.
Ο χριστιανισμός είναι ελευθερία, απλότητα, αρχοντιά, αγάπη. Δεν είναι θρησκεία, είναι σύναξη γύρω από τον Χριστό, οικογένεια, Εκκλησία. Οι φατρίες, οι σέχτες των «καθαρών» κάθε εποχής δεν έχουν καμιά θέση στο αγιασμένο τούτο Σώμα. Άλλωστε, αυτοί έχουν τη δική τους, ανώτερη, πιο ποιοτική «αγιότητα»…
Κώστας Νούσης, Θεολόγος – Φιλόλογος
Όλη η ζωή του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη κυλούσε μέσα σ΄ ένα συνεχές θαύμα. Συλλειτουργούσε με αγίους. «Σπάνια λειτουργώ μόνος μου», έλεγε ο Γέροντας. Είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Παναγία, στον Τίμιο Πρόδρομο και τον άγιο Γεώργιο! Οι εκκλησιαζόμενοι άκουγαν διαφόρους ήχους στο ιερό βήμα από ουράνιους επισκέπτες του. Γονάτιζαν κι έψαλλαν το «Κύριε ελέησον». Ο π. Γεώργιος για να δυναμώνει την πίστη του ποιμνίου του, τους έλεγε ότι αν έχουν πίστη, και στη φωτιά να πέσουν, δε θα καούν γιατί ο Θεός θα τους γλυτώσει.
Οι κακουχίες στη φυλακή της Γεωργίας τον είχαν αφήσει ημιπαράλυτο, πολύ αδύναμο και πολλές φορές δυσκολευόταν πολύ να περπατήσει, και σε αυτό τον βοηθούσε συχνά ο άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος.
O Γρηγόριος Eλευθεριάδης διηγείται μία ξεχωριστή μαρτυρία.
Κάποια φορά που είχε πάει να εξομολογηθεί περίμενε όλο σχεδόν το πρωινό μέχρι το μεσημέρι, να επιστρέψει ο Γέροντας που έλειπε.
Καθόταν κάτω από ένα δένδρο υπομένοντας την καλοκαιρινή ζέστη κι, είχε αρχίσει ν’ αδημονεί.
Ξαφνικά, τον βλέπει μπροστά του να εμφανίζεται απ’ το πουθενά κάθιδρος και κατακουρασμένος.
– Μα, πού ήσουν Γέροντα και χάθηκες;
Τον ρώτησε με απορία.
– Στην Παναγία τη Σουμελά ήμουν, γιαβρούμ, κι άναψα τα καντήλια.
Ήταν η ήρεμη απάντηση του αγίου της Σίψας…
Αυτά τα παράδοξα για μας, τους ανθρώπους της ύλης, ήταν για τον Γέροντα απολύτως φυσικά, καθώς κινούνταν καθημερινά μέσα σ’ αυτήν την ουράνια σφαίρα όπου φυσικοί περιορισμοί δεν υπάρχουν.
Η μάνα Αργυρώ, που τον διακονούσε τα τελευταία χρόνια, είχε πλέον τόσο εξοικειωθεί με την υπερφυσική του βιοτή ώστε, όταν τον έβλεπε να έρχεται πετώντας από τον Προφήτη Ηλία, με πολλή φυσικότητα τον μάλωνε, γιατί άργησε και κρύωσε το φαγητό.
Δεν της έκανε πλέον καμμία έκπληξη για ό,τι υπέρ φύσιν έβλεπε να συντελείται στο πρόσωπο του Γέροντα, που στοργικά και αφοσιωμένα διακονούσε σαν πραγματική του μητέρα…
Μία νύχτα ο Αναστάσης (ο Αναστάσης Σπυριδόπουλος φιλοξένησε για δύο χρόνια περίπου στο σπίτι του τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη κατά παράκληση του Οσίου) άκουσε ποδοβολητό άλογου στην αυλή. Βγήκε στο παράθυρο και είδε έναν νεαρό αστραφτερό καβαλάρη να ξεπεζεύει και να ανεβαίνει τις σκάλες. Μπήκε στο σπίτι και ακούστηκε να ανοίγει η πόρτα του δωματίου του Γέροντα.
Όλη τη νύχτα ακούγονταν συνομιλίες.
Το πρωΐ όταν ξημέρωσε, ρώτησε τον Γέροντα:
– Γέροντα, απόψε είχες επισκέπτη;
– Ναι, του απάντησε. Ήταν ο Άγιος Γεώργιος! Λοιπόν, αφού τον είδες γιατί δεν σηκώθηκες να ανάψεις το θυμιατό, να του ζητήσεις, να τον επικαλεστείς και ό,τι θα ζητούσες να σου γινόταν;
– Δυστυχώς, λέει ο Αναστάσης, εγώ τότε δεν ήξερα τίποτε από πνευματικά…
Από το βιβλίο: ”Ο “Όσιος Γεώργιος της Δράμας, ο Άγιος των πτωχών και των πονεμένων” Έκδοση Ιεράς Μονής Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα).
Στη δευτερολογία μου αυτή θα προσπαθήσω να απαντήσω συνολικά αναφορικά με το πρώτο άρθρο μου (εδω) για τον παπα Βαγγέλη, το οποίο προκάλεσε σκάνδαλο στο Facebook. Δεν μπορώ να πω ότι δεν ήταν αναμενόμενο, εφόσον πρόκειται για έναν τόσο λαοφιλή ιεροκήρυκα. Εκείνο που με εξέπληξε από μερικούς ήταν η επί προσωπικού επίθεση. Κατανοητό και αυτό, όσο και αποδεικτικό της προσωποληπτικής προσκόλλησης στον εν λόγω κληρικό. Πρώτη, άλλωστε, πηγή μαγικής αποδοχής και υποστήριξης μιας τοιαύτης περίπτωσης είναι η ρασοφορία, που στο μυαλό πολλών σημαίνει άμεση πηγή θεοπνευστίας και απαγόρευσης κριτικής σκέψης και εκφοράς της. Ο ίδιος όμως ο π. Ε. λέει σε κηρύγματά του να είμαστε σκεπτόμενοι και όχι “θεούσοι”, συγχέοντας κάπως την έννοια των τελευταίων και προσβάλλοντας έμμεσα πολλά άτομα από το πολυπληθές του ακροατήριο, έστω και ασυνείδητα. Θεούσες λέμε συνήθως τις “ευσεβίστριες” γυναίκες με μακριές φούστες και τα συναφή. Πολλές από αυτές δεν είναι άραγε ανάμεσα στους θαυμαστές του;
Στο απυρόβλητο, λοιπόν, ο συγκεκριμένος. Επειδή κάποτε πήγε εξωτερική ιεραποστολή. Άρα αμνηστεύονται όλες οι μεταγενέστερες “γκάφες” του, ακόμη και αν άπτονται ιερών πραγμάτων και αγίων προσώπων. Αυτό φάνηκε από το άρθρο μου, το οποίο από πολλούς ή δεν αναγνώστηκε ολόκληρο είτε δεν κατανοήθηκε επαρκώς. Φέρω σε αυτό συγκεκριμένα επιχειρήματα για την απρεπή εκφορά του λόγου του για τον άγιο Ραφαήλ και τον ομολογητή Λουκά τον ιατρό. Και όμως! Προτιμήθηκε το πρόσωπο του παπα Βαγγέλη και όχι η προάσπιση της τιμής των Αγίων! Αν αυτό δεν είναι αρρωστημένη και άσκεπτη προσωποληψία, τότε πώς να το χαρακτηρίσουμε;
Στάθηκαν μερικοί στην περίπτωση του Κονάνου. Δεν ανέφερα το παράδειγμα του καθηρημένου ιερομονάχου για να εξισώσω τις δύο περιπτώσεις, αλλά για να δείξω πόσο ευτελή είναι τα κριτήρια του μέσου Νεοέλληνα ορθοδόξου χριστιανού στην αναγνώριση έως και αποθέωση θρησκευτικών ομιλητών και εν γένει χαρισματικών ρασοφόρων. Και τώρα θα προσπαθήσω να αναλύσω περισσότερο την κατ΄ εμέ αμετροέπεια τού εν λόγω ιεροκήρυκα και σε γενικό επίπεδο και στις προαναφερθείσες εξειδικευμένες περιπτώσεις των αγίων.
Καταρχήν να σημειώσουμε ότι τα όρια ανάμεσα στη φαιδρότητα – θεατρινισμό και στη σεμνότητα – θεατρικότητα έχουν μπερδευτεί τα μάλα στην περίπτωση του π. Παπανικολάου. Είναι επομένως αναμενόμενο ο λαλίστατος και αμετροεπής αυτός κήρυκας του θείου λόγου να εκβάλλει μαζί με το ζωοποιούν ύδωρ και αρκετή αμμούδα. Η πανταχού παρουσία του στα κανάλια, σε κάθε ελλαδική επισκοπή και η παγγνωσία του επί παντός επιστητού (ξερόλες δεν δεχόμαστε στην Εκκλησία, τι λέτε;) άρχισε να ενοχλεί, πέρα από το πνευματικό σκέλος, και σε αισθητικό επίπεδο. Σκοπός των ιερών κηρυγμάτων είναι εξάπαντος η προβολή του θείου λόγου και η ποιμαντική ωφέλεια των πιστών. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να γίνει ανεκτή και μια κάποια αυτοπροβολή του ομιλητού, ωστόσο τα ποσοστά της πρέπει να είναι πολύ μικρότερα από τον βασικό στόχο. Πολύ φοβάμαι ότι τα ποσοστά αυτά στην περίπτωση του π. Ε. κλίνουν μάλλον προς το αρρωστημένο σκέλος, βλέποντάς τον να προσπαθεί παντί τρόπω και πάση θυσία να διασκεδάσει το κοινό του…
Πολλοί τον θαύμασαν επίσης για τη στήριξή του στον π. Αντώνιο της Κιβωτού. Κατ’ εμέ ήταν μια ανώδυνη για τον ίδιο προσπάθεια, η οποία προήλθε και από το ότι ανακατώνεται σε όλη την επικαιρότητα, αλλά και από το γεγονός της αναμενόμενης αύξησης της δημοφιλίας του εξαιτίας της στήριξης ενός αδυνάτου και δεδιωγμένου προσώπου, άρα συμπαθούς σε κάθε περίπτωση. Το ίδιο ισχύει και με την περίπτωση Τυχικού, στην οποία μάλιστα απεδείχθη και καταλυτικός αρνητικός παράγοντας, εφόσον τον ώθησε να απευθυνθεί στον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος ήταν προφανές πως θα καταδίκαζε τον Μητροπολίτη Πάφου. Όπως και έγινε δηλαδή. Τον έσπρωξε στο στόμα του λύκου. Αφελώς; Με πονηρία; Ο ίδιος ο παπα Βαγγέλης το ξέρει καλύτερα αυτό...
Έρχομαι στην περίπτωση του οσιομάρτυρος Ραφαήλ. Ο ίδιος ο Άγιος, όπως έγραψα και στο προηγούμενο, αποκάλυψε ότι ήταν αντιπαπικός και ανθενωτικός. Αυτή η μεταφυσική μαρτυρία έχει τεράστια σημασία για τις οικουμενιστικές μέρες μας. Το αφήνουμε όμως αυτό. Το θέμα μας είναι η καλπάζουσα φαντασία και αυθαιρεσία του ιεροκήρυκα. Στηρίχθηκε σε ένα… ιστορικό μυθιστόρημα (αυθαιρεσία) και έπειτα συμπέρανε πως εξαιτίας της υπογραφής του στη σύνοδο της Φερράρας ο άγιος τιμωρήθηκε με το φρικτό και γνωστό σε όλους μαρτύριό του (αυθαιρεσία και φαντασία). Εδώ μάλιστα κρύβεται και μια αδιόρατη βλασφημία: ο Θεός παρουσιάζεται σαν αιμοδιψής δικαστής και τηρητής ενός υπέρτατου δικαιικού συστήματος, που τιμωρεί με τόσο βάναυσο τρόπο τα μεγάλα αμαρτήματα, αλλά και ταυτόχρονα τόσο άδικος, διότι η τιμωρία του συμπαρέσυρε και άλλους αθώους (δεν υπέγραψαν στη Φεράρα!) σε φρικτά μαρτύρια, εφόσον απλά ήταν μαζί με τον άγιο Ραφαήλ! Ανοησίες δηλαδή! Εννοείται πως οφείλει να αποκαταστήσει τη μνήμη του Αγίου και την ιστορική αλήθεια είτε παραπέμποντας σε σοβαρή πηγή είτε αναιρώντας και ζητώντας δημοσίως συγγνώμη. Περιμένουμε...
Πιο απλή είναι η περίπτωση του αγίου Λουκά. Κανείς δεν λέει πως ο άγιος ήταν πάντοτε απαθής. Πάλεψε με τα πάθη και καθάρθηκε μέχρις αγιασμού λόγω και των μαρτυρίων του. Από κει και πέρα η αστεία περιγραφή της υποτιθέμενης (ίσως και πραγματικής, Κύριος οίδε) καθόδου του αγίου επισκόπου στα σκαλιά του πορνείου κατόπιν σχετικού παρφουμαρίσματος και προετοιμασίας για την αμαρτία, πόρρω απέχει και της ευλαβείας, και της σεμνότητος και της επιβεβλημένης σοβαρότητος που πρέπει να διέπει τη λεκτική αναφορά ενός ιεροκήρυκα για έναν (μεγάλο και δημοφιλέστατο) Άγιο της Εκκλησίας, όσο και της εξακριβωμένης αλήθειας του γεγονότος, εφόσον στηρίζεται στην… προσωπική μαρτυρία κάποιων συγγενών… εξάπαντος με μεγάλη δόση κουτσομπολιού και περιγραφικής σάλτσας… Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν συνέβη κάτι τέτοιο, θα έπρεπε ο λόγος να είναι τουλάχιστον πιο μετρημένος και σοβαρός. Και χωρίς θεατρινίστικες χειροποδονομίες…
Ο π. Ευάγγελος στηρίζει τον Περιστερίου. Χωρίς σοβαρές προϋποθέσεις, αν κρίνουμε από τις προηγούμενες περιπτώσεις και άλλες τόσες που αγνοούμε, αναλογικά όμως πιθανότατα να ισχύουν. Είναι φυσικά και υπέρ του Πατριαρχείου μας. Έτσι εξαπέστειλε και τον άτυχο Τυχικό προς τα κει για να δικαιωθεί! Δεν συμπεραίνουμε λοιπόν πως είναι καθαρά συστημικός; Πώς αλλιώς θα εκινείτο τόσο άνετα παντού;
Είπα αρκετά, όσο και αποσιώπησα άλλα τόσα. Είναι μια ειδική περίπτωση ο π. Ε. Δεν τον κρίνω εμπαθώς, διότι δεν τον ξέρω κιόλας τον άνθρωπο. Αν οι αστοχίες του αυτές είναι καρπός του πληθωρικού χαρακτήρα του μάλλον παρά κάτι άλλο, τότε ας φροντίσει και τον εαυτό του να μην αδικεί και τους αδελφούς του να μη σκανδαλίζει.
Κ.Ν.
τ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι μυριάδες καλλίμαχοι Μάρτυρες του Χριστού, στα πρωτοχριστιανικά χρόνια προέρχονταν από όλες τις φυλές, κοινωνικές τάξεις και επαγγέλματα. Ορισμένοι μάλιστα, με την ομολογία τους στο Χριστό και το αίμα του μαρτυρίου τους, εξαγίαζαν κάποια ταπεινά και ταυτισμένα με την ακολασία, επαγγέλματα, όπως ήταν αυτό του μίμου. Άλλωστε έτσι φανέρωναν πως η σωτηρία είναι δωρεά προς όλους τους ανθρώπους, παρά τις καταβολές τους και του πρώην άσωτου βίου τους. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μάρτυς Πορφύριος ο Μίμος, ο οποίος εξαγιάστηκε την ώρα που ασκούσε το επάγγελμα του ηθοποιού.
Γεννήθηκε στην Έφεσο της Μ. Ασίας, στα μισά του 3ου μ. Χ. αιώνα. Καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρών και ασκούσε το επάγγελμα του μίμου (ηθοποιού). Ο πατέρα του ήταν φημισμένος ηθοποιός και είχε δικό του θίασο, στον οποίο εργαζόταν από παιδί ο Πορφύριος. Το επάγγελμά τους τους ανάγκαζε να περιπλανιόνται σε όλη τη Μ. Ασία, δίνοντας παραστάσεις.
Η τέχνη της ηθοποιίας είχε εφευρεθεί στην Ελλάδα και είχε κατά κανόνα, θρησκευτικό χαρακτήρα. Ήταν συνδεδεμένη με τις διονυσιακές εορτές και θεωρούνταν ως θρησκευτική λατρεία. Τον 5ο π. Χ. το θέατρο είχε αναχθεί σε υψηλή τέχνη και εμπλουτίστηκε με αξιοθαύμαστα θεατρικά έργα, από μεγάλους ποιητές (Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, κλπ). Όμως στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια είχε καταπέσει σε παρακμή και είχε συνδεθεί και ταυτιστεί με την ανηθικότητα και την ακολασία. Οι παραστάσεις γινόταν σε κακόφημα καταγώγια και η θεματολογία ήταν συνυφασμένη με την αισχρότητα. Για τούτο το επάγγελμα των ηθοποιών θεωρούνταν περιθωριακό. Παρά ταύτα η παρηκμασμένη ειδωλολατρία συνέχιζε να δίνει στην ηθοποιία λατρευτικό χαρακτήρα.
Ο Πορφύριος έδρασε στα χρόνια που αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Αυρηλιανός (270-275 μ. Χ.). Σε μια εποχή που οι Χριστιανοί βρισκόταν στην παρανομία και διώκονταν απηνώς. Λίγα χρόνια νωρίτερα ο θρησκομανής αυτοκράτορας Δέκιος (249-251), (το 250) είχε εγκαινιάσει τη δεύτερη και πιο σκληρή περίοδο των διωγμών, με υποχρεωτική δήλωση (λίβελλο) όλων των υπηκόων της αυτοκρατορίας πίστης στην ειδωλολατρία και την υποχρέωσή τους να θυσιάζουν δημόσια στους «θεούς» του κράτους. Όμως ο Αυρηλιανός είναι ο πρώτος αυτοκράτορας, ο οποίος κράτησε μια κάποια μετριοπαθή στάση κατά των Χριστιανών, εισάγοντας μια μορφή μονοθεΐας, τη λατρεία του Αήττητου Ηλίου (Solus Invictus). Αλλά οι κατά τόπους διοικητές, φανατικοί ειδωλολάτρες, εφάρμοζαν συχνά δικές τους τακτικές και πρακτικές κατά των Χριστιανών, διώκοντάς τους, κατ’ επιταγή των ειδωλολατρικών ιερατείων.
Στις αισχρές και φθηνές παραστάσεις τους οι ειδωλολάτρες ηθοποιοί, συχνά, προσπαθούσαν να περιγελάσουν, να γελοιοποιήσουν και να εξευτελίσουν στα μάτια του ειδωλολατρικού όχλου τους διωκόμενους Χριστιανούς, με συκοφαντικά και κωμικά δρώμενα. Προφανώς αυτές τις παραστάσεις υποδαύλιζαν τα αδίστακτα ειδωλολατρικά ιερατεία, τα οποία έβλεπαν να ερημώνουν τα «ιερά» τους και να χάνουν προσόδους. Επίσης τις υποστήριζαν και χρηματοδοτούσαν και οι τοπικοί ειδωλολάτρες άρχοντες, γελοιοποιώντας τους Χριστιανούς στα μάτια των ειδωλολατρικών όχλων, με σκοπό να ανακόβουν την μεταστροφή τους στην χριστιανική πίστη. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, οι ειδωλολάτρες ιερείς φρόντιζαν να διαδίδουν τερατώδεις συκοφαντίες κατά των Χριστιανών, όπως λ.χ. ότι διαπράττουν «οιδιπόδειες μίξεις» και «θιέστια δείπνα», διαστρέφοντας την πρωτοφανή για εκείνους έμπρακτη χριστιανική αγάπη και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας,
διεγείροντας αποστροφή και μίσος των ειδωλολατρών κατά των Χριστιανών! Εδώ να αναφέρουμε την περίπτωση του ειδωλολάτρη σατιρικού συγγραφέα Λουκιανού του Σαμοσατέα (125-180 μ. Χ.), ο οποίος έγραφε θεατρικά έργα με συκοφαντικό και εξευτελιστικό κατά των Χριστιανών περιεχόμενο, όπως το «Περί Περεγρίνου τελευτής», το οποίο σατιρίζει τη χριστιανική πίστη και σαρκάζει την ζωή των Χριστιανών.
Μια τέτοια παράσταση οργάνωσε και ο φανατικός ειδωλολάτρης έπαρχος της Καισάρειας Καππαδοκίας, Αλέξανδρος. Σε μια περιοδεία του θιάσου του Πορφυρίου στην περιοχή, ο Αλέξανδρος είχε παρακολουθήσει παραστάσεις του νεαρού ηθοποιού και διαπίστωσε το υποκριτικό του ταλέντο. Σκέφτηκε λοιπόν να τον χρησιμοποιήσει, προκειμένου να συκοφαντήσει και να περιγελάσει τους Χριστιανούς, οι οποίοι πλήθυναν κατά χιλιάδες στην περιοχή της αρμοδιότητάς του. Κάλεσε λοιπόν τον Πορφύριο και του ανέθεσε να ανεβάσει συκοφαντικές παραστάσεις κατά των Χριστιανών, στις οποίες θα γελοιοποιούσαν την πίστη τους και τα Ιερά Μυστήριά τους, στα μάτια των υπηκόων του ειδωλολατρών. Μάλιστα του έταξε γενναιόδωρη χορηγία. Ο μίμος Πορφύριος δέχτηκε και αποφάσισε να ανεβάσει μια παράσταση, η οποία θα διακωμωδούσε το Ιερό Μυστήριο του Βαπτίσματος.
Το θέατρο της πόλεως είχε γεμίσει από ειδωλολάτρες θεατές, οι οποίοι είχαν συρρεύσει για να διασκεδάσουν με την εμπαικτική παράσταση. Ο Πορφύριος υποδύθηκε τον βαπτιζόμενο και κάποιος άλλος μίμος τον χριστιανό επίσκοπο. Με αστείες κινήσεις και γελοιότητες, ο μίμος, επαναλάμβανε τα λόγια του Βαπτίσματος, βυθίζοντας τον Πορφύριο σε κάποια λεκάνη. Τελειώνοντας τον έντυσε με λευκό χιτώνα, με τον οποίο έντυναν τους νεοφώτιστους Χριστιανούς και άρχισε να γελοιοποιεί την περιφορά γύρω από την κολυμβήθρα.
Αλλά τη στιγμή εκείνη, που το πλήθος των θεατών αλάλαζε από τα γέλια, συνέβη κάτι το συνταρακτικό. Παρουσιάστηκε στρατιά λευκοφορεμένων αγγέλων, οι οποίοι προπορεύονταν στην περιφορά, κρατώντας λαμπάδες και ψάλλοντας: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτήσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε, αλληλούια»! Το θαύμα αυτό συντάραξε τον Πορφύριο και ταυτόχρονα ένοιωσε μια πρωτοφανή ευτυχία και χαρά. Αμέσως κατάλαβε ότι βιώνει ένα πρωτόγνωρο θαύμα, το οποίο προκάλεσε ο αληθινός Θεός, τον Οποίο ως τότε δε γνώριζε και λοιδορούσε. Τον επισκίασε η χάρις του Θεού, το Άγιο Πνεύμα μετέβαλε το ψεύτικο βάπτισμα σε αληθινό. Αμέσως συντελέστηκε στην ψυχή του συνέβη μια συνταρακτική αλλαγή και γι’ αυτό άρχισε να φωνάζει: «ο Θεός των Χριστιανών με επισκέφτηκε, τον Οποίο εγώ ως τώρα λοιδορούσα! Αυτός είναι ο αληθινός και μοναδικός Θεός. Γίνομαι Χριστιανός»! Οι παριστάμενοι άγγελοι του έδειξαν να κάμει το σημείο του σταυρού και αυτός σταυροκοπήθηκε με ευλάβεια!
Το πλήθος των θεατών απόρησε από το απρόσμενο γεγονός και σταμάτησε τους γέλωτες. Η εμφάνιση των αγγέλων και δημόσια μεταστροφή και ομολογία του μίμου Πορφυρίου, άλλους εξόργισε και άλλους προβλημάτισε. Πολλοί πίστεψαν στο Χριστό και δήλωσαν τη μεταστροφή τους στη νέα πίστη. Αντίθετα, ο φανατικός ειδωλολάτρης έπαρχος Αλέξανδρος έμεινε ασυγκίνητος. Κάλεσε αμέσως τον Πορφύριο και του ζήτησε να ανακαλέσει πάραυτα την ομολογία του και να θυσιάσει στους «θεούς» της πόλεως. Όμως εκείνος έμεινε αμετάπειστος και σταθερός στην απόφασή του να ανήκει στο Χριστό και να είναι μέλος της αγίας Του Εκκλησίας. Μάλιστα τον ήλεγξε για την σκληροκαρδία του και το αμετάπειστο της γνώμης του. Ήλεγξε την πίστη στα άψυχα είδωλα, τα οποία χαρακτήρισε λατρεία των διαμόνων.
Ο θηριώδης ειδωλολάτρης έπαρχος, όπως ήταν αναμενόμενο, εξαγριώθηκε με τη στάση του Πορφυρίου και για τούτο τον παρέδωσε στους σκληροτράχηλους στρατιώτες και δημίους, να τον υποβάλλουν σε σκληρά και απάνθρωπα
βασανιστήρια, σε σκοπό την επάνοδό του στην ειδωλολατρία. Ο νεοφώτιστος Χριστιανός Πορφύριος τα υπόμεινε με μεγάλη καρτερία, δοξάζοντας και υμνώντας ακατάπαυστα το Θεό, για τη μεγάλη ευεργεσία, να τον βγάλει από τα σκοτάδια της πλάνης και να τον σώσει. Όταν ο έπαρχος είδε ότι τα βασανιστήρια δεν στάθηκαν ικανά να τον μεταστρέψουν, έδωσε διαταγή να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι ο μακάριος Πορφύριος αντάλλαξε την πρόσκαιρη γήινη ζωή με την ουράνια και αιώνια αληθινή ζωή, την οποία εξαγόρασε με το αίμα του, λαμβάνοντας τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου. Η μνήμη του τιμάται στις 4 Νοεμβρίου.
Ο άγιος Πορφύριος αναφέρεται ως ο πρώτος άγιος ο οποίος προέρχεται από το χώρο των μίμων. Τον ακολούθησαν πολλοί άλλοι μίμοι, δίνοντας άλλη μορφή στο επάγγελμα. Μετάλλαξαν τον ανήθικο χαρακτήρα της υποκριτικής τέχνης, σε σοβαρή και παιδευτική τέχνη, όπως αυτή επικράτησε και καλλιεργήθηκε στο χριστιανικό Βυζάντιο, το περίφημο χριστιανικό θέατρο. Άλλαξαν επίσης τη γνώμη που είχαν οι άνθρωποι για τον κλάδο των μίμων.
Το 1992 ανακηρύχτηκε προστάτης των ηθοποιών και καλλιτεχνών. Την ασματική του ακολουθία συνέθεσε ο μακαριστός μεγάλος υμνογράφος, αγιορείτης μοναχός, π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.
Σήμερα η εκκλησία μας τιμα τον όσιο Ιωαννίκιο τον εν Ολύμπω ,κι εγω εφερα στον νου μου εναν αγιο ασκητη της Κρητης που γνωρισα το 2010 στο χωριο Πευκο της Βιαννου,οταν ενα πρωινο κυριακης σεμνα και ταπεινα με ριγμενη την κεφαλη του, ηρθε στην εκκλησια απο το χωριο Βαχος να λειτουργηθει και να κοινωνησει .
Ολοι ηξεραν οι πιο πιστοι τους αθλους του τους ασκητικους.
Τις αλυσιδες που φορουσε για να δαμασει το σωμα....Δεν θα πω περισσοτερα..Απλα τον τιμω με λιγους στιχους που είχα γράψει τοτε και ας πρεσβευει για μας......στον ουρανό που βρίσκεται...
