Οι Μητροπολίτες της συμφοράς, Ιούνιος 2025

Αφού ανερυθρίαστα και με την συμβολή τους έγιναν αφορμή να πεθαίνει τώρα κόσμος ωσάν τα κοτόπουλα διότι έσπρωξαν τον λαό του Θεού στον αφανισμό με τα εμβόλια Θανάτου ,τώρα και σαν να πειράχτηκε ο νούς τους συνεχίζουν το ίδιο βιολί, ,πάρτε τις σατανοταυτότητες νάχετε εμπιστοσύνη στην «Εκκλησία» ,δηλ στον εαυτόν τους …

Ποιος σας εμπιστεύεται ΡΕ;

 

Γέρων Μάξιμος Ιβηρίτης_Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποδέχτηκε τον επιβληθέντα Προσωπικό Αριθμό εις αντικατάσταση του μεμυρωμένου ονόματος εκάστου πολίτη, το οποίο έλαβε δια του Βαπτίσματος!

 

 

*Ψήφισαν υπερ του προσωπικού αριθμού οι μητροπολίτες.

1Ναυπακτου και Αγιου Βλασίου Ιεροθεος

2 Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος

3 Καισαριανης Βύρωνος και Υμηττού Δανιηλ

4 Υδρας Σπετσών και Αιγινης Εφραίμ

5 Πειραιώς Σεραφείμ

6 Σύρου Τηνου Άνδρου Κέας Μήλου Δωρόθεος

7 Γρεβενών Δαβὶδ

8 Νεας Κρήνης και Καλαμαριάς Ιουστίνος

9 Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου Στεφανος

10.Σισανίου και Σιατίσης Αθανασιος

11 Λήμνου και Αγιου Ευστρατίου Ιεροθεος

12 Θεσσαλονίκης Φιλοθεος.

 

Ας πάρουμε μια ανάσα δροσιάς σε λόγο που αναπαύετε το Άγιον Πνεύμα ,από ένα απλό παπά…

 

Ο φιλόσοφος Μπαουμάϊστερ: Αυτό που κάνουν η (Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας ) Επιφάνιου Ντουμένκο και η Ουκρανική Ουνιτική (Ελληνο-Καθολική Εκκλησία) είναι ειδωλολατρία με χριστιανικό περίβλημα

Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Ανδρέα Μπαουμάϊστερ, η θρησκεία της σύγχρονης Ουκρανίας έχει καταστεί κοσμικός εθνικισμός, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τον άγιο πρίγκιπα Βλαδίμηρο, που βάπτισε τους Ρως.

Ο διδάκτωρ φιλοσοφίας Ανδρέας Μπαουμάϊστερ σε συνέντευξή του στον μπλόγκερ Αλεξάντρ Σέλεστ δήλωσε ότι, στην πράξη, η κρατική θρησκεία της Ουκρανίας είναι σήμερα ο εθνικισμός και όχι ο χριστιανισμός.

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, «Σήμερα, σε κρατικό επίπεδο, δεν υφίσταται κατανόηση του ρόλου του χριστιανισμού. Και λυπάμαι που τόσο η Ελληνο-Καθολική Εκκλησία όσο και εκείνα τα θραύσματα μιας άλλης Ορθοδοξίας – η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (ΟΕΟ) – παίζουν ένα ειδωλολατρικό, αντιχριστιανικό παιχνίδι με χριστιανικό περίβλημα».

Σχολιάζοντας τον εορτασμό της Ημέρας της Ουκρανικής Κρατικής Υπόστασης, που συμπίπτει με την Ημέρα Βάπτισης των Ρως, ο φιλόσοφος επισήμανε ότι η αναφορά εκ μέρους των αρχών στον Άγιο Πρίγκιπα Βλαδίμηρο δεν φαίνεται πειστική.

«Ο Βλαδίμηρος είναι γνωστός πρωτίστως για το γεγονός ότι βάπτισε τους Ρως. Η θρησκεία της σύγχρονης Ουκρανίας, όμως, είναι μια κοσμική, θα έλεγα, αντιχριστιανική θρησκεία του εθνικισμού», υπογράμμισε ο Μπαουμάϊστερ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, κάθε νεοσύστατο κράτος «έχει το δικαίωμα να οικειοποιείται κάποιες προγενέστερες περιόδους του παρελθόντος», προκειμένου να σφυρηλατεί μια μακρόπνοη ταυτότητα, ωστόσο στην περίπτωση της Ουκρανίας «το παιχνίδι έχει παρατραβήξει»: κρατική θρησκεία έχει καταστεί ο εθνικισμός, κι αυτό «δεν έχει καμία σχέση με τον Άγιο Βλαδίμηρο».

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Βλέπουν οι νέοι μας την Ορθοδοξία σαν… ούφο; - Απαντήσεις στους ισχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμού

   Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του - ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο.

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

Πάμε όμως να δούμε τα - αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα - σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:

«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

Που ακριβώς είδατε πάτερ να εγκαταλείπει ο λαός την Εκκλησία; Διότι εμείς παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο: τα εκκλησιάσματα να πυκνώνουν και μάλιστα να προσελκύουν όλο και περισσότερο νέο κόσμο. Εκτός και αν εννοείτε τους ναούς σε περιοχές που μαστίζονται από τη δημογραφική κρίση, οπότε η αιτία της ερήμωσης είναι άλλη.

Εμείς βλέπουμε ότι στις προσκυνήσεις ιερών εικόνων και στις ιερές πανηγύρεις γίνεται το αδιαχώρητο. Η σειρά του (καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Παϊσίου έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Η ταινία του (επίσης καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Νεκταρίου προσέγγισε τα 400.000 εισιτήρια εν μέσω πανδημίας, κατατασσόμενη στις κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες του 21ου αιώνα. Έχουν τέτοια απήχηση τα «απομεινάρια του παρελθόντος»; Ή μήπως η δογματική αφοσίωση αυτών των δύο Αγίων μείωσε την ακτινοβολία τους προς το κοινό; Το αντίθετο!

Ο π. Βασίλειος αναφέρει αλλού:

«Είχα γράψει προ ετών ότι ως Εκκλησία χάσαμε την ευκαιρία να προσεγγίσουμε τη γενιά της μεταπολίτευσης. Τώρα παρατηρούμε σε αργή κίνηση να χάνεται η επαφή, όχι μόνο με τα παιδιά τους, αλλά με τα εγγόνια τους. Πρόκειται για τη μεταμοντέρνα γενιά. Αν για τους 40άρηδες και 50άρηδες η Εκκλησία είναι συνειρμικά συνυφασμένη με μεσαιωνικές εμμονές και με οικονομικά σκάνδαλα, για τους εφήβους και νέους του σήμερα είναι απλώς ‘ούφο’. Κάτι άσχετο και ακατανόητο, που δεν αξίζει ούτε λίγα δευτερόλεπτα προσοχή».

Πάτερ μου, ο μακαριστός Χριστόδουλος που κατέβαζε εκατομμύρια χριστιανών στους δρόμους και μνημονεύεται ως τις μέρες μας από εχθρούς και φίλους, θεωρείτε ότι δεν προσέγγισε τη γενιά της μεταπολίτευσης; Δεν ξανασύστησε την Ορθοδοξία στην σκορπισμένη νεολαία; Δεν έδωσε φρέσκια πνοή στην προσέγγιση του λαού και μάλιστα χωρίς να νοθέψει την πίστη, όπως όφειλε άλλωστε;

Η επαφή με τα νέα παιδιά χάνεται αποκλειστικά λόγω της Εκκλησίας και όχι της άθεης παιδείας, των νοσηρών προτύπων, του πανσεξουαλισμού και της θεοποίησης του θελήματος; Μήπως βλέπουμε τα πράγματα «μαύρα», μόνο και μόνο για να συμπλέουν με τα αναθεωρητικά πιστεύω μας; Μήπως επινοούμε προβλήματα για να αποκτήσουν ειδικό βάρος οι «λύσεις» μας; Μήπως η μεμψιμοιρία φτάνει να επισκιάζει οτιδήποτε καλό;

Ας «ακούσουμε» καλύτερα τα γεγονότα

Μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο αρκεί για να διαπιστώσουμε την τεράστια απήχηση που έχουν οι ορθόδοξες ομιλίες. Νούμερα που πριν την εποχή του διαδικτύου ήταν αδιανόητο να συγκεντρωθούν σε φυσικό ακροατήριο. Οι σημερινοί αριθμοί θεάσεων είναι αδιάψευστοι μάρτυρες. Διψά ο κόσμος να ακούσει ιεραποστολικό λόγο και μάλιστα δεν προσκολλάται μόνο σε σύγχρονους κήρυκες, αλλά μαγνητίζεται έντονα από τα μεγάλα ονόματα του ορθόδοξου άμβωνα, από τη δεκαετία του 60, του 70, του 80, του 90. Αυτό δεν δείχνει μια Εκκλησία «δέσμια του παρελθόντος» όπως λέει ο π. Βασίλειος, αλλά μια ενιαία και αδιαίρετη ευαγγελική κληρονομιά που παραμένει διαχρονική, όπως και ο ίδιος ο λόγος του Θεού.

Όχι μόνο δεν «χάνεται η επαφή» με τις νέες γενιές όπως υποστηρίζει ο πάτερ, αλλά βλέπουμε την Ορθοδοξία να θριαμβεύει διεθνώς. Δείτε τα ζωντανά θαύματα της εξωτερικής ιεραποστολής που συμβαίνουν στα χρόνια μας. Η πίστη μας γνωρίζει πρωτοφανή άνθηση στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και άλλα σύγχρονα κράτη. Πλήθη νέων γίνονται κατηχούμενοι, δηλώνοντας σε συνεντεύξεις ότι τους έλκυσε ο αρχαίος και αναλλοίωτος χαρακτήρας της Ορθοδοξίας, σε έναν κόσμο που τα πάντα σχετικοποιούνται. Το στοιχείο δηλαδή που ο π. Βασίλειος στηλιτεύει, είναι αποκάλυψη Χριστού για εκατοντάδες χιλιάδες αλλοεθνείς. Δεν τα λέμε εμείς, τα λένε οι ίδιοι και τα έχουμε μεταφέρει σε άρθρα μας.

Γιατί όλα αυτά τα σμάρια ψυχών δεν είδαν την Εκκλησία σαν… ούφο, ενώ θα είχαν κάθε δικαίωμα να τη δουν έτσι λόγω διαφορετικής κουλτούρας; Ποια Ορθοδοξία γοήτευσε αυτούς τους ανθρώπους; Μήπως κάποια… ανανεωμένη και μεταπατερική έκδοσή της; Όχι βέβαια! Αγάπησαν την Εκκλησία του Παΐσιου, του Πορφύριου, του Ιάκωβου, του Σεραφείμ Ρόουζ, του Νικολάου Βελιμίροβιτς, του Ιωάννη Μαξίμοβιτς, του Εφραίμ της Αριζόνας και τόσων άλλων παραδοσιακότατων πατέρων που δεν άλλαζαν «ούτε ένα γιώτα» από την Ορθόδοξη διδασκαλία. Αυτούς μελετούν, αυτούς μνημονεύουν, γι’ αυτούς συζητούν δακρυσμένοι στα podcast τους, αυτούς κρεμάνε στα εικονοστάσια τους και διηγούνται θαύματά τους!

Αυτοί λοιπόν οι νέοι τρέχουν σαν ζεματισμένοι μακριά από τους νεοτερισμούς των αιρετικών «εκκλησιών», απογοητευμένοι από την άψυχη κοσμικότητά τους και τον ετεροκαθορισμό τους. Και ακόμα και αν δεχτεί κανείς ότι εμείς ως Έλληνες έχουμε τα χούγια μας, εκείνοι που είναι «λευκά χαρτιά» πώς έρχονται στο ορθόδοξο πετραχήλι αν όχι με το παράδειγμα της Εκκλησίας;

«Απολίθωμα» το αρχαίο κείμενο;

«Η γλώσσα της λατρείας συνεχίζει να λειτουργεί ως απολίθωμα, την ώρα που όλοι οι άλλοι Ορθόδοξοι χρησιμοποιούν την σύγχρονη μορφή της – δεν πειράζει που δεν καταλαβαίνει κανείς, αρκεί να τηρείται το υποτιθέμενο χρέος μας προς το παρελθόν μας!», λέει σε άλλο σημείο ο π. Θερμός.

Απολίθωμα η γλώσσα του Ευαγγελίου πάτερ μου; Η γλώσσα που αξιώθηκε να σηκώσει τον ωκεανό νοημάτων του Αγίου Πνεύματος; Η γλώσσα που σαγήνευσε και συνεχίζει να σαγηνεύει την οικουμένη; Η μόνη γλώσσα που δεν τραυματίζεται από μεταφράσεις και μας αποκαλύπτεται ως αυτούσιος Θεός - Λόγος; Οι Έλληνες θα πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων την ευλογία να χρησιμοποιούν την ίδια γλώσσα με τους Ευαγγελιστές και τους Αποστόλους;

Αυτό το ασύλληπτο αίσθημα πνευματικής και ιστορικής συνέχειας, ότι τα λόγια που ψιθυρίζεις στο στασίδι σου είναι τα ίδια λόγια που ανέπεμπε ένας Χρυσόστομος, τα ίδια λόγια που αντηχούσαν στο Βυζάντιο και τον τρούλο της Αγιάς Σοφιάς, τα ίδια λόγια που είχαν φυλαχτό οι ήρωες μας το 1821 και το 1940, τα ίδια λόγια που ύμνησε ο Παπαδιαμάντης μας. Έτσι απλά θα ακρωτηριάσουμε την αδιαίρετη ψυχή μας, για να γίνουμε «εύπεπτοι» ώσπου να μας καταπιεί και να μας χωνέψει το πνεύμα της εποχής;

Είδατε πάτερ μου κανέναν αμόρφωτο με καλή προαίρεση να εμποδίζεται από τη γλώσσα για να προοδεύσει πνευματικά; Εγώ δεν είδα ποτέ. Γνώρισα όμως εκατοντάδες ανθρώπους χωρίς παιδεία, να μαθαίνουν βιωματικά τη λειτουργική γλώσσα καλύτερα και από εμάς τους «γραμματιζούμενους». Χρειάζεται να θυμίσουμε πόσοι σύγχρονοι Άγιοι μας είχαν μόρφωση Δημοτικού; Η Λειτουργία δεν είναι ούτε σεμινάριο, ούτε προϊόν που πρέπει να προσαρμόσουμε σε «καταναλωτές». Στην Εκκλησία δεν προσεύχεται ο νους μας, αλλά πρώτα η καρδιά μας. Και η καρδιά μας έχει τη δύναμη να κατανοεί όλες τις γλώσσες. Οι εκκλησιαζόμενοι (έστω και αραιά) καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα από το ισοπεδωτικό «δεν καταλαβαίνει κανείς» του πατρός Βασιλείου. Η εναρμόνιση μας με την αρχαία Ευαγγελική γλώσσα είναι άσκηση ευλογίας και χάριτος. Με τα νέα ελληνικά, η ιεροπρέπεια, η άφταστη ποιητικότητα και μουσικότητα του αρχαίου κειμένου, θα καταντήσει μια κακόηχη παρωδία. Και όλες οι δομικές βάσεις της Βυζαντινής υμνολογίας θα καταρρεύσουν μέσα σε ένα νεωτεριστικό χάος. Αυτό θέλουμε;

Άραγε η Εκκλησία αξιολογείται σύμφωνα με τον «εκσυγχρονισμό» των φθόγγων της ή σύμφωνα με τη χάρη της να μας προάγει στη Βασιλεία των Ουρανών; Μήπως η μετάνοια είναι ζήτημα διαφωνίας με τις… περισπωμένες; Μήπως ακόμα και ο Χριστός που ήταν Θεός και έκανε καταπληκτικά θαύματα, έγινε κατανοητός και πιστευτός στους πολλούς; Όχι. Άλλοι τον έλεγαν τρελό, άλλοι απατεώνα, άλλοι τον χλεύαζαν ως παρακατιανό. Δεν τον πίστευαν ακριβώς γιατί στην πίστη μετρά πρώτα η προαίρεση. Το ίδιο «αντιλεγόμενο σημείο» είναι η πίστη μας ανά τους αιώνες. Αυτό δεν είναι πρόβλημα της Εκκλησίας, αλλά η διαχρονική φύση του κόσμου. Και πόσο μάλλον του σημερινού κόσμου των εσχάτων.

Δόξα τω Θεώ, όπως είπαμε και πριν, ζούμε σε εποχή απεριόριστης πρόσβασης στην πληροφορία. Άπειρα χριστιανικά βιβλία, μεταφράσεις, θεολογικές ομιλίες, φτάνουν και περισσεύουν για να καταρτιστεί και ο πιο απλοϊκός άνθρωπος στα λειτουργικά νοήματα της Εκκλησίας. Ας μη βρίσκουμε προφάσεις. Όποιος βαριέται να ζυμώσει, 10 μέρες κοσκινίζει. Βλέπουμε τόσους νέους να γίνονται αυτοδίδακτοι «πανεπιστήμονες» για να καταπιαστούν με καθετί το ευτελές (λογισμικά, social media, είδη τεχνολογίας κλπ), αλλά για την Εκκλησία ζητάμε να σμικρυνθεί στη λογική του «Λόλα να ένα μήλο»;

Τα έχει απαντήσει όλα ο Παύλος

Όλα τα παραπάνω θα ήταν εντελώς αχρείαστα να γραφτούν, αν η κάθε νεωτεριστική και μεταπατερική ορμή φρέναρε στα ξεκάθαρα λόγια του Παύλου, ως όφειλε.

«Έσται γάρ καιρός ότε της υγιαινούσης διδασκαλίας ουκ ανέξονται, αλλά κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν...» (Β' Προς Τιμόθεον)

«Διότι θα έρθει καιρός που δεν θα ανέχονται την υγιή διδασκαλία, αλλά επειδή θα θέλουν να ακούνε πράγματα που θα γαργαλίζουν τα αυτιά τους, θα συγκεντρώσουν γύρω τους δασκάλους σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες».

«Και μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω, αλλά μεταμορφούσθε τη ανακαινώσει του νοός υμών...» (Προς Ρωμαίους)

«Και μην προσαρμόζεστε στο σχήμα αυτού του αιώνα (αυτού του κόσμου), αλλά μεταμορφώνεστε με την ανακαίνιση της διανοίας σας»

«Διδαχαίς ποικίλαις και ξέναις μη παραφέρεσθε...» (Προς Εβραίους)

«Μην παρασύρεστε από ποικίλες και ξένες διδασκαλίες...»

«...οίκω Θεού, ήτις εστίν εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας.» (Προς Τιμόθεον)

«...στον οίκο του Θεού, ο οποίος είναι η Εκκλησία του ζωντανού Θεού, (αιώνιος) στύλος και θεμέλιο της αλήθειας».

Όχι απολίθωμα. Όχι απομεινάρι του παρελθόντος. Όχι ακατανόητο ούφο. Η μόνη ουσιαστική ανανέωση της Εκκλησίας είναι το να ανανεώνει το πλήθος των ψυχών που σώζει. Και σε αυτό ευτυχώς έχουμε μπροστάρη τον Θεό για να το φροντίζει, γιατί αλλοίμονο μας αν εξαρτιόταν μόνο από εμάς.

Συμπερασματικά, oι μόνοι που βλέπουν την Εκκλησία σαν ούφο είναι όσοι αντιλαμβάνονται τη μετάνοια σαν αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο, που κινείται μακριά από την προαίρεση τους. Ο Θεός μας έγινε «γήινος» μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. Ας μην ψάχνουμε για... εξωγήινους εκεί που δεν υπάρχουν.

sportime

Χριστιανικές ομολογίες της Δύσης σε βαθιά κρίση;

 

Του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Στεφόπουλου  εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών  Ιστιαίας Ευβοίας

Μετά από μακρό χρονικό διάστημα αποχής ή υποτονικής παρουσίας στο χώρο της ποιμαντικής κατά των αιρέσεων λόγω της ασθενείας και πρόσφατα της κοιμήσεως του εκλεκτού εν Χριστώ αδελφού και στυλοβάτη της ενοριακής μας ιστοσελίδας (entaksis.gr), μακαριστού Κωνσταντίνου Ναυπλιώτη, συνεχίζουμε την προσπάθειά μας.

Με τη χάρη του Χριστού μας, τις πρεσβείες των Αγίων Αρχαγγέλων και την ευλογία και τις πατρικές ευχές του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Χαλκίδος κ.κ. Χρυσοστόμου αλλά και με πλήρη συναίσθηση ότι το έργο του μακαριστού δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να συνεχιστεί και να αντιγραφεί, θα προσπαθήσουμε , τιμώντας τη μνήμη του, να ανταποκριθούμε κατά το δυνατό στις απαιτήσεις των καιρών μας.

Αρχή κάνουμε με το παρόν κείμενο το οποίο και αφιερώνουμε στον μακαριστό Κωνσταντίνο Ναυπλιώτη.

Από καιρό παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στο χώρο των διαφόρων χριστιανικών ομολογιών και ιδίως των προτεσταντικών – μελών ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ). Πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το Γραφείο Αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς σχετικό άρθρο το οποίο αποτέλεσε το έναυσμα γιά μιά ακόμη σύντομη έρευνα που , βεβαίως, επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της αντιαιρετικής ομάδας στον Πειραιά.

Συγκεκριμένα, στο μπλόγκ aktines (16/6/2026) και σύμφωνα με το παραπάνω γραφείο της Ι. Μ. Πειραιώς, η δυτική χριστιανοσύνη και ειδικά η Παπική “Εκκλησία” πάσχει από τα συμπτώματα της πλήρους εκκοσμίκευσης. Αντιμετωπίζουν έντονα φαινόμενα όπως οικονομική συρρίκνωση , αδυναμία συντήρησης κτιριακών εγκαταστάσεων, πωλήσεις αιθουσών και μετατροπή τους σε “άλλες” χρήσεις, έλλειψη παστόρων και “κληρικών”.

Αναφέρει, μάλιστα, ως παράδειγμα τις πρόσφατες εκδηλώσεις “Γερμανικές Καθολικές Ημέρες στο Βίρτσμπουργκ” όπου κυριάρχησαν συζητήσεις σχετικά με την woke ατζέντα, την κλιματική κρίση , την “απειλούμενη” δημοκρατία, τις έμφυλες ταυτότητες , το φαινόμενο των queer, των πολύχρωμων “οικογενειών” ως “νέων μορφών οικογενειακής συγκρότησης που αποκλίνουν απόλυτα από την παραδοσιακή χριστιανική αντίληψη περί γάμου και οικογένειας”. Τέλος, ως μη όφειλαν, παρουσίασαν την Αγία Γραφή ως “βιβλίο ενδυνάμωσης για queer άτομα”!

Η κατάσταση , όμως, δεν είναι καλύτερη και σε προτεσταντικές ομολογίες της Δύσης, μέλη ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.

Καθώς διαβάζουμε σε άρθρα του christianpost.com (22/4/2026 by Jon Brown) εξελέγη μέλος του Κογκρέσσου στις ΗΠΑ το πρώτο τρανς μέλος του.

Ο Τιμ McBride , ως Sarah McBride πλέον , δηλώνει “Πρεσβυτεριανός πρεσβύτερος” και χειροτονημένη από την “Εκκλησία” Universal Life , η οποία προσφέρει “χειροτονίες” στους ενδιαφερόμενους μέσω ταχυδρομείου!!!

Μάλιστα, ο πρώην Tim δήλωσε πως “είμαι χειροτονημένη αλλά μπορώ επίσης να τελέσω τη “Θεία Κοινωνία” “.

Ο McBride έλαβε, σύμφωνα με την ιστοσελίδα , θερμή αναγνώριση από την επίσημη Πρεσβυτεριανή “Εκκλησία” των ΗΠΑ (PC) που συμμετέχει ως Προτεσταντική Μεταρρυθμισμένη στο ΠΣΕ – και αναγνωρίζει τον γάμο των ομοφυλόφιλων (2015) και την χειροτονία των ΛΟΑΤΚΙ+ (2011).

Μιά ακόμη ένδειξη της ηθικής κατάπτωσης της δυτικής χριστιανοσύνης αποτελεί και ο νεοφανής όρος Affirming Churches.

Γίνεται, δηλαδή, εσκεμμένα διαχωρισμός μεταξύ “Εκκλησιών” συμπεριληπτικών και μή όσον αφορά στην αντιμετώπιση των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

Έτσι, κάποιες χριστιανικές κοινότητες ως “Affirmative churches” , παρέχουν πλήρη ισότητα , αποδοχή και υποστήριξη που φτάνει μέχρι και τη “χειροτονία” ιερέων και παστόρων ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, όπως γιά παράδειγμα οι :

United Church of Canada

United Church of Christ

Ευαγγελική Λουθηρανική

που αποτελούν και ιδρυτικά μέλη του ΠΣΕ.

Όσο κι αν υπερασπίζονται , όμως, την νεοφανή “συμπερίληψη” και τα δικαιώματα, στην πραγματικότητα αδυνατούν να δώσουν νόημα ζωής σε χιλιάδες ανθρώπους που τις εγκαταλείπουν ψάχνοντας τελικά κάτι άλλο.

Απόδειξη αυτής της τάσης εγκατάλειψης των ευκτηρίων οίκων τους βρίσκει κανείς με μιά σύντομη έρευνα στο google, με τη βοήθεια της ΑΙ.

Συγκεκριμένα, προσπαθώντας να επιβεβαιώσουμε τα παραπάνω, πληροφορούμαστε ότι όντως στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ανθούν οι αγοραπωλησίες ναών, παρεκκλησίων και μοναστηριών του Παπισμού και Προτεσταντισμού .

Πωλούνται λόγω έλλειψης κληρικών, υψηλού κόστους συντήρησης των κτιρίων και κυρίως λόγω ραγδαίας μείωσης του εκκλησιάσματος , ναοί και μοναστήρια αφού πρώτα υποστούν τη διαδικασία της “αποϊεροποίησης” σε ιδιώτες που τους μετατρέπουν σε ιδιωτικές πολυτελείς κατοικίες, πολιτιστικά κέντρα, μπουτίκ, ξενοδοχεία, γραφεία, καφετέριες, κλπ.

Στη Γαλλία ως το 2030 το 10% των κτιρίων αυτών αναμένεται να έχει πωληθεί.

Στη Γερμανία 611 παπικές “εκκλησίες” έκλεισαν.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο δεκάδες ακίνητα των Αγγλικανών πωλούνται ετησίως.

Ανάλογα προβλήματα δε παρουσιάζονται και σε άλλες χώρες.

Στον αντίποδα όλης αυτής της παρακμής ανθεί και ολοένα και πιό πολύ ανδρώνεται ,ειδικά στις ΗΠΑ , ένα νέο κύμα μεταστροφών στην Ορθοδοξία, κυρίως από τον κατακερματισμένο και χρεωκοπημένο από κάθε άποψη Προτεσταντισμό, γνωστό ως “orthobros”.

Δηλαδή “orthodox brothers”.

Πιο συχνά αφορά σε νεαρούς άντρες που αναζητούν το όντως διαφορετικό. Όπου διαφορετικότητα εννοείται η μη ταύτιση με την κενότητα, τον μηδενισμό, την σχετικοποίηση των χριστιανικών αξιών, την προσαρμογή των αληθειών και αιωνόβιων εκκλησιαστικών παραδόσεων σε νέα ,επιβληθέντα άνευ αποχρώντος λόγου και ανάγκης, κοινωνικά δεδομένα.

Με άλλα λόγια κουράστηκαν οι νέοι αυτοί με την υποκουλτούρα της woke ατζέντας , την συμπερίληψη και τα μονόπλευρα και ποτέ αμφίδρομα ανθρώπινα δικαιώματα.
Οι άνθρωποι αυτοί έλκονται , όπως φαίνεται , από την σταθερότητα της πίστης, την ολοκληρωμένη αλήθεια και εγκυρότητα των δογμάτων, τον βυζαντινό χαρακτήρα της λατρείας, την ασκητική ησυχαστική πατερική παράδοση.

Από την ιστοσελίδα orthodoxostypos.gr (5/12/2024) επιλέγουμε ένα σημαντικό στοιχείο πρόσφατης έρευνας. Στις ορθόδοξες ενορίες των ΗΠΑ σημειώθηκε αύξηση 78% των προσηλύτων με την συντριπτική πλειοψηφία νέων ανδρών.

Σε άλλο άρθρο που αναδημοσιεύσαμε  λόγος έγινε γιά μιά άλλη περιοχή της γης, την μουσουλμανική Τουρκία όπου ένας Τούρκος και δεν είναι ο μόνος, βρήκε την αλήθεια στην Ορθοδοξία και βαπτίσθηκε .(ΕΔΩ)  Ποιός ξέρει πόσοι άλλοι άνθρωποι από όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη της υφηλίου θέλγονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Την μόνη αληθινή Εκκλησία.

Μιά Εκκλησία που παρα τα λάθη, τις αδυναμίες και ελλείψεις των μελών της, των μελών του Σώματος του Χριστού , συνεχίζει να λάμπει ως άλλος φάρος και να δείχνει προς τη μόνη σωτήριο κατεύθυνση.

ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ— Ο ΜΕΓΑΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

Δείτε πως ο ταλαίπωρος προσπαθούσε με ευφυολογήματα και εμπαθή θεολογικό  βλαμμένο λογο να κατανοήσει  με επιστημονικό τρόπο τα απαθή και εν τέλει να διαστρεβλώνει τους Αγίους Πατέρες και τούτος εδώ  τώρα είναι δάσκαλος και  θεωρείτε αυθεντία πολλών θεολογουντων...και φυσικά το καμάρι των Πατριαρχικών!

Communion and otherness σελ.162

«Η Σύνοδος τής Κων/πόλεως τού 381μ.Χ. κάτω από την άμμεση επιρροή τού Γρηγορίου Ναζιανζηνού, τόλμησε να αλλάξει το πιστεύω τής Νίκαιας στό σημείο στό οποίο γινόταν αναφορά στόν Υϊό σάν υπάρχοντα από τήν ουσία τού Πατρός (εκ τής ουσίας τού Πατρός) απλόποιώντας το σέ εκ τού Πατρός. Αυτή η αλλαγή δέν μπορεί να είναι τυχαία. Είναι μιά καθαρή έκφραση τού ενδιαφέροντος τών Καππαδοκών Πατέρων νά τονίσουν ότι είναι τό πρόσωπο τού Πατρός κι όχι η Θεία ουσία η πηγή και η αιτία τής Τριάδος».

Η θεολογική του ένδεια είναι απίστευτη.

 Πώς θα μπορούσε διαφορετικά να είναι ο Υϊός ομοούσιος τού Πατρός;. Πώς θα μπορούσε να πεί ο Μ. Αθανάσιος εί δέ μή καρπογόνος εστίν αυτή η Θεία ουσία αλλ’ έρημος, ως φώς μή φωτίζον και πηγή ξηρά, πώς δημιουργικήν ενέργειαν έχιεν;

Πρόσωπο χωρίς ουσία είναι μιά απλή ετερότης, ενώ πρόσωπο μέ ουσία είναι ατομικότης. Ποιό είναι το χειρότερο; Τό πρόβλημα ή η λύση πού προτείνει ο Ζηζιούλας. Η μόνη πραγματική ετερότης σήμερα είναι η επιστήμη και η τεχνολογία. Οι οποίες δημιουργούν τίς μάζες. Το μόνο αληθινό πρόβλημα τής Δύσεως. Αντιθέτως από αυτά πού πιστεύουν οι νεο-ορθόδοξοι. Από τον μαζάνθρωπο λυτρωνεται η ατομικότης. Ο Ζηζιούλας μάλλον προσπαθώντας να θεραπεύση την ανθρωπότητα από την ατομικότητα, βρήκε την ρίζα της, την ετερότητα.

Ο Ματσούκας, μοναδικός ίσως μετά το πάθος τού Ρωμανίδη εναντίον τής θεολογίας τού Ζηζιούλα, στην Δογματική και Συμβολική θεολογία Β, στίς σελ. 96-97καταγγέλλει ήπια κάποιες μαύρες τρύπες στήν θεολογία τού διαδόχου τού Γρηγορίου τού Παλαμά. «Αναλυτικώτερα αυτό σημαίνει ότι ο Θεός, ώς Πατήρ και όχι ώς ουσία, με το να είναι διαρκώς επιβεβαιώνει την ελευθέραν θέλησή του να υπάρχει (Εδώ ανήκει και το γνωστό ΥΠΑΡΧΩ) και την διαβεβαίωσιν αυτήν συνηστά ακριβώς η Τριαδική του ύπαρξις. Ο Πατήρ απο αγάπη δηλαδή ελεύθερα, γεννά τον Υιόν και εκπορεύει το πνεύμα. Άν υπάρχει θεός, υπάρχει διότι υπάρχει ο Πατήρ, δηλ. εκείνος ο οποίος απο αγάπη ελευθέρα γεννά τον Υιόν και εκπορεύει το Πνεύμα» Αλλά συνεχίζει ο Ματσούκας, το κατα φύσιν δέν υπόκειται στην ελευθερία της θελήσεως παρά μονάχα το κατα βούλησιν. Σε αυτή ακριβώς την κακοδοξία είχε περιπέσει ο Άρειος : Ισχυριζόταν ότι ο Λόγος είναι προιόν της ελεύθερης βουλήσεως του Πατρός, πράγμα που ισχύει μόνο για την κτίση κατά τον Μ. Αθανάσιο. Ο Ματσούκας καταλήγει πώς ο Ζηζιούλας δέν διακρίνει ανάμεσα σε οικονομική και αΪδια τριάδα, πράγμα που είναι εν μέρη σωστό λόγω της εξελίξεως της Δυτικής Θεολογίας σε ανθρωπολογία.

Και όμως σε αυτό το τόσο κεντρικό σημείο της θεολογίας του Ζηζιούλα ο Γρηγόριος Θεολόγος πρόφθασε ήδη να μας πεί στον Λόγο του 29,6 : Βουληθείς φασι, γεγέννηκε τον Υιόν, ή μη βουληθείς; Εί θέλων, θελήσεως υιός ο Υιός, πώς ούν εκ του Πατρός; Και καινήν τινα μητέρα την θέλησιν αντι του Πατρός αναπλάττουσιν.

Γίνεται πλέον φανερό νομίζουμε πώς η θεολογία του Ζηζιούλα είναι μια χονδροειδής σύνθεση όλων των αιρέσεων της Ανατολικής Εκκλησίας η οποία σύνθεση σκοπό έχει να ανωθεί με όλες τις αιρέσεις της Δύσεως για να αποτελέσουν τη νέα Εκκλησία, το ένδυμα φωτός που θα ντύσει τα σκοτάδια όλων των θρησκειών της Γής. Ποτέ ο Εωσφόρος δέν θα μπορούσε να ευχηθεί μεγαλύτερο θρίαμβο.


Αμέθυστος

Οικουμενιστική ερμηνεία της δογματικής πλάνης του Filioque.

Γράφει ο  Παύλος Δημητρακόπουλος

Εν Θεσσαλονίκη τη 4η  Ιουνίου 2026.

Όπως είναι γνωστό, η κακόδοξη προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως του Filioque, την οποία εισήγαγε ο Παπισμός εδώ και χίλια χρόνια περίπου, δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ της Ορθοδόξου Ανατολής και της Παπικής Δύσεως, καθώς η εν λόγω κακοδοξία εξακολουθεί να παραμένει, δυστυχώς μέχρι σήμερα, βασική δογματική διδασκαλία των παπικών. Πολλοί οικουμενιστές σήμερα, προερχόμενοι κυρίως από τον ακαδημαϊκό χώρο, θέλησαν να δώσουν μια δική τους ερμηνεία στη δογματική αυτή πλάνη, στην προσπάθειά τους να γεφυρώσουν το χάσμα αυτό. Σύμφωνα με την ερμηνεία αυτή το πρόβλημα του Filioque δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πρόβλημα λεκτικής παρανοήσεως. Ένα πρόβλημα, δηλαδή, κακής αποδόσεως στην λατινική μετάφραση του ελληνικού κειμένου με λατινικές λέξεις, που δεν αποδίδουν επακριβώς το  ελληνικό κείμενο.

Και άλλες φορές ασχοληθήκαμε με το θέμα αυτό. Εδώ απλώς θεωρήσαμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ορισμένες αλήθειες, που αφορούν το θέμα της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος, με την ευκαιρία των ημερών που διανύουμε, όπου εορτάζουμε τα μεθέορτα της μεγάλης Δεσποτικής Εορτής της Πεντηκοστής.

Την κακόδοξη προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως δεν είναι δυνατόν να την αξιολογήσει κανείς ορθά, αν την θεωρήσει  απλώς ως πρόβλημα όρων και λέξεων, αλλά μόνον όταν την θεωρήσει  στις ιστορικοδογματικές του διαστάσεις, που είναι και οι  πραγματικές του διαστάσεις. Ας παραθέσουμε κατ’ αρχήν ορισμένα ιστορικά στοιχεία.

Τα πρώτα σπέρματα της αιρέσεως του Filioque πρέπει να τα αναζητήσουμε στον Νεοπλατωνισμό και στο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα του ιερού Αυγουστίνου, ο οποίος ενώ ήταν γνώστης του Νεοπλατωνισμού, (είχε μάλιστα θητεύσει σε και σε αιρετικές ομάδες, όπως οι Μανιχαίοι), αγνοούσε δυστυχώς την θεολογία των ελλήνων Πατέρων. Όπως παρατηρεί ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρός  Παν. Τρεμπέλας: «το Filioque εμφανίζεται διά πρώτην φοράν παρά τω Αυγουστίνω». Λέγει ο ιερός Αυγουστίνος στο περί Τριάδος, (DeTrinitate), έργο του ρητώς, ότι «δεν δυνάμεθα να είπωμεν, ότι το Άγιον Πνεύμα δεν εκπορεύεται και εκ του Υιού, επειδή ουχί μάτην το αυτό Πνεύμα και του Πατρός και του Υιού Πνεύμα λέγεται», (Necpossumusdicere, quod Spiritus Sanctus et a Filionon procedat…).[1] Bλέπουμε δηλαδή εδώ ότι ο Αυγουστίνος ομιλεί σαφέστατα για την κακοδοξία του Filioque, και μάλιστα κατά τρόπον, που δεν επιδέχεται καμία λεκτική παρανόηση.

Η κακοδοξία αυτή στη συνέχεια διά του Αυγουστίνου μεταδόθηκε, όπως ήταν επόμενο και εξαπλώθηκε στη Δύση. Πρώτοι οι Ισπανοί περί τα τέλη του 6^ου αιώνος άρχισαν να διακηρύττουν δια της τρίτης εν Τολέδω της Ισπανίας (το 589) Συνόδου την καινοτομία της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού «παρά την κατ’ αυτής αντίδρασιν του Αλκουΐνου και του αρχιεπισκόπου Ακυϊλίας Παυλίνου, κατακρίναντος ταύτην και δι’ επαρχιακής Συνόδου, συγκληθείσης εν έτει 791».[2] Στη συνέχεια, ήδη από τις αρχές του 9ου αιώνος, η κακοδοξία αυτή βρήκε ένθερμους υποστηρικτές τους Φράγκους αυτοκράτορες και κυρίως τον Κάρολο τον Μέγα, ο οποίος ασκούσε «πίεσιν επί του πάντοτε αρνουμένου Πάπα, όπως αποδεχθή το Filioque, όπερ ο αυτοκράτωρ κυρίως εχρησιμοποίει ως παιγνιόχαρτον κατά του ανατολικού κράτους, επιδιώκων ιδίους πολιτικούς σκοπούς».[3] Ο αείμνηστος καθηγητής της Δογματικής κυρός Ι. Ρωμανίδης, αναφερόμενος στο Filioque, παρατηρεί ότι «διά της καταδίκης της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και διά της δογματοποιήσεως του Filioque, παρά τας διαμαρτυρίας του Πάπα Ρώμης και του Πατριάρχου Ιεροσολύμων, ο Φράγκος ηγεμών Κάρολος … εκήρυξε την δογματικήν υπεροχήν των Φράγκων έναντι των λατίνων και ελλήνων και τον δογματικόν πόλεμον, ίνα χρησιμεύση η φραγκική ορθοδοξία διά την εκτόπισιν της δήθεν πλάνης, ή οπισθοδρομικής θεολογίας των ελληνολατίνων και διά την εδραίωσιν και μονιμοποίησιν της φραγκικής επεκτεινομένης κυριαρχίας…».[4] Προς τον σκοπόν αυτόν συγκάλεσε Σύνοδο το 809 εν Ακυϊσγράνω (Άαχεν) της Γερμανίας, στην οποία το Filioque εκηρύχθη ως επίσημο δόγμα πίστεως. Συνήντησε όμως την σθεναρά αντίσταση του τότε Ορθοδόξου Πάπα Λέοντος του Γ΄, o οποίος όχι μόνον απεκήρυξε συνοδικώς την γενομένην κακόδοξη προσθήκη, αλλά επί πλέον διέταξε να χαραχτεί το Σύμβολο της πίστεως ελληνιστί και λατινιστί πάνω σε δύο αργυρές πλάκες χωρίς το Filioque σε κεντρική θέση του ναού του αγίου Πέτρου.

 Είναι αστείο να υποθέσωμε, ότι μετά από μια τόσο μεγάλη θεολογική διαμάχη περί το Filioque μεταξύ Φράγκων και Λατίνων, ο Πάπας Λέων ο Γ΄ δεν απέδωσε με πιστότητα και ακρίβεια την μετάφραση του ελληνικού κειμένου στα λατινικά, έτσι ώστε να γίνει κατανοητή από όλους η δογματική πλάνη των Φράγκων. Την ορθή μετάφραση στα λατινικά του ελληνικού κειμένου του Λέοντος Γ΄ επιδοκιμάζων και ο Μέγας Φώτιος, (ο οποίος, ας σημειωθεί, εγνώριζε άριστα τα λατινικά, ως καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κων/πόλεως), εγκωμιάζει τον Λέοντα τον Γ΄ σε επιστολή του προς τον αρχιεπίσκοπο Ακυηλίας. Γράφει: «Ο μεταγενέστερος Λέων, ο την πίστιν ώσπερ την κλήσιν εφάμιλλος, ούτος δή, ούτος ο της ευσεβείας θερμός ζηλωτής, ως κατά μηδένα τρόπον μηδαμώς παραχαράττοιτο βαρβάρω γλώσση το άχραντον ημών της ευσεβείας μάθημα, ελληνίδι φωνή, ώσπερ δη και κατ’ αρχάς είρηται, τοις εν τη Δύσει δι’ αυτού δοξολογείν και θεολογείν την Αγίαν Τριάδα παραδέδωκε…».[5]

Πέραν αυτών είναι αδύνατο να δεχθούμε ότι οι Λατίνοι Πατέρες, που έλαβαν μέρος στην Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, (381), και εδογμάτισαν ομού μετά των Ελλήνων Πατέρων το 9ο  άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, το αναφερόμενο στο Άγιο Πνεύμα, (φυσικά χωρίς το Filioque), δεν κατενόησαν πλήρως και κατά συνέπεια δεν απέδωσαν επακριβώς στη λατινική μετάφραση τη φράση «το εκ του Πατρός εκπορευόμενον», χρησιμοποιήσαντες κάποιο ρήμα, που επιδέχεται διπλή ερμηνεία, έτσι ώστε να δημιουργήσουν σύγχυση και ασάφεια.

Αργότερα κατά την επί μεγάλου Φωτίου εν Κωνσταντινουπόλει γενομένη Σύνοδο το 879-880, (την φερομένη και ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδο), παρόντων και των Λατίνων Πατέρων, (οι οποίοι υπέγραψαν τα πρακτικά ως εκπρόσωποι του Πάπα Ιωάννη του Η΄), το θέμα της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος ξεκαθαρίζεται για μια ακόμη φορά, ώστε όχι μόνον να καταδικαστεί η από τους Φράγκους γενομένη κακοδοξία του Filioque, αλλά επί πλέον να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενη παρερμηνεία, ή λεκτική παρανόηση.

Για μία ακόμη φορά ανακύπτει το ζήτημα του Filioque το 1054 στην τότε γενομένη σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού, που αποτέλεσε την κυριότερη αιτία του τελευταίου και μεγάλου σχίσματος, που έκτοτε παραμένει μέχρι σήμερα. Όπως παρατηρεί ο αείμνηστος αρχ. κυρός Σ. Μπιλάλης  «αντί να αποκηρύξη ο (τότε) Πάπας Λέων ο Θ΄ το ‘βλάσφημον δόγμα’ του Filioque, το εχρησιμοποίησεν ως σημαίαν, διά να καταπολεμήση και αφορίση, διά των απεσταλμένων του ως αιρετικήν την Ανατολικήν Εκκλησίαν, την μη δεχομένη το Filioque…Το 1014 το Filioque προστίθεται εις το Σύμβολον Νικαίας - Κωνσταντινουπόλεως εν τη Ρώμη, τη πιέσει του αυτοκράτορος Γερμανίας Ερίκου, και, μετά τεσσαράκοντα μόλις έτη, τω 1054, οι παραχαράκται του Συμβόλου, του επικυρωθέντος υπό πασών των Οικουμενικών Συνόδων, κατηγορούν ως αιρετικούς τους Ορθοδόξους, διότι απέκοψαν δήθεν εκ του ιερού Σύμβολου το αιρετικόν νεόπλασμα του Filioque».[6] Οι παρά πάνω επισημάνσεις μαρτυρούν πλέον ξεκάθαρα, ότι οι Παπικοί, προκειμένου να κρατήσουν πάση θυσία την βλάσφημη αυτή κακοδοξία, δεν δίστασαν να προχωρήσουν ακόμη και στη διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων.

Μετά το σχίσμα του 1054, όλες οι μεταγενέστερες ενωτικές προσπάθειες μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών και οι κατ’ αυτούς γενόμενοι διάλογοι περί το Filioque δεν έφεραν δυστυχώς κανένα αποτέλεσμα. Οπωσδήποτε βέβαια στους διαλόγους αυτούς από την πλευρά των Ορθοδόξων κατ’ επανάληψη, τονίστηκε η διαφορά της εκπορεύσεως από την εν χρόνω πέμψη και ότι ο όρος εκπόρευση αποδίδεται μόνο στον Πατέρα, ενώ ο όρος πέμψη στον Υιό. Όπως επίσης διασαφίστηκε πλήρως η διαφορά των προθέσεων «εκ» και «διά» στην φράση «εκ του Πατρός δι’ Υιού», ώστε να μην χωράει πλέον κανένα περιθώριο λεκτικής παρανοήσεως, ή μη χρησιμοποιήσεως των ορθών λατινικών όρων. Παρά τις διασαφίσεις λοιπόν αυτές οι Παπικοί εξακολουθούσαν πεισματικά να επιμένουν αμετακίνητοι στην πλάνη τους και να επαναλαμβάνουν την κακοδοξία αυτή σ’ όλες τις μεταγενέστερες παπικές Συνόδους μέχρι σήμερα.

Πέρα από τα παραπάνω ιστορικά στοιχεία θα πρέπει να σημειωθεί εν προκειμένω ότι όλοι οι μετά το σχίσμα άγιοι Πατέρες θεωρούν την προσθήκη του Filioque ως αίρεση και πλάνη. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στους δύο περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος λόγους του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.[7] Στον πρώτο εξ’ αυτών με τίτλο: «Περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος», γράφει ο ιερός πατήρ: «…ουδέποτ’ αν υμάς κοινωνούς δεξαίμεθα μέχρις αν και εκ του Υιού το Πνεύμα λέγητε».[8] Δηλαδή ποτέ δεν πρόκειται να σας δεχθούμε σε εκκλησιαστική κοινωνία, εφ’ όσον εξακολουθείτε να ομολογείτε ότι το άγιο Πνεύμα πρέρχεται και εκ του Υιού.

Κατόπιν των παραπάνω στοιχείων η προσπάθεια των οικουμενιστών να αποδώσουν την κακοδοξιά του Filioque σε λεκτική παρανόηση δεν έχει κανένα έρεισμα και καταρίπτεται παταγωδώς. Η ίδια η ιστορία μας ομιλεί με την ιδική της γλώσσα και μας βεβαιώνει, ότι δεν πρόκειται για λεκτική, ή νοηματική παρανόηση, αλλά για σκόπιμη προσθήκη, προκειμένου να εξυπηρετηθούν πολιτικές, ή άλλες σκοπιμότητες του Παπισμού. Οι πλαστογραφήσεις πρακτικών συνόδων, η εμμονή των δυτικών στην προσθήκη και η ανεξήγητη αδιαλλαξία τους για το μέγιστο αυτό θεολογικό πρόβλημα, φανερώνει ενσυνείδητη επιλογή. Για μας τους Ορθοδόξους οι αργυρές πλάκες του δίγλωσσου Συμβόλου της Πίστεως, που ανήρτησε ο Πάπας Λέων Γ΄ το 809, και που παρέμειναν στο ναό του Αγίου Πέτρου για διακόσια χρόνια, φανερώνουν περίτρανα ότι η προσθήκη του Filioque δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία εκκλησιαστική Παράδοση και είναι εμβόλιμη κακοδοξία, μια από τις δεκάδες της παπικής παρασυναγωγής.

---

[1] Παν.Τρεμπέλα, Δογματική, Αθήναι 1978, τόμ. Α΄, σελ. 286.

[2]Παν. Τρεμπέλα, Δογματική…ο.π. σελ. 280.

[3] Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Το  πρωτείον του επισκόπου Ρώμης, Εκδ. Β΄, Αθήναι 1964, σελ. 205-206, υποσημ. 1.

[4] Περιοδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τεύχος 624, Ιούλιος- Αύγουστος 1971, σελ. 274.

[5] Φωτίου Κωνσταντινουπόλεως, Επιστολή Ι, 24,5, Αρχιεπισκόπω Ακυηλίας, PG. 102,800 ΑΒ.

[6]Αρχ.  Σ. Μπιλάλη, Η αίρεσις του Filioque, Εκδ. «Ορθ. Τύπου» τομ. Α΄, Αθήναι 1972, σελ.82

[7] Βλ. Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», Ελληνες Πατέρες της Εκκλησίας, «Γρηγορίου του Παλαμά έργα», τομ.1.

[8] Ο.π. σελ. 74.