Καφενειακή ποιμαντική

 

Στη ροή μιας φυσικής τριτολογίας (εδω) αναφορικά με το φαινόμενο παπα Βαγγέλης Π. ερχόμαστε να το επεκτείνουμε στις ευρύτερες διαστάσεις του. Η τάση της σταροποίησης των εκκλησιαστικών ανδρών είναι και αυτή αναμενόμενο φρούτο της παγκοσμιοποιημένης και εκκοσμικευμένης διαδικτυακής εποχής μας. Το θέμα πλέον περνάει στη διαχείριση του προβλήματος από την ίδια την Εκκλησία και τους ίδιους τους χαρισματικούς φορείς της.

Η Π.Δ. προτρέπει να ελέγχεις τον σοφό για να γίνει σοφότερος. Αυτό προσπαθήσαμε να επιτύχουμε στην περίπτωση του λαλίστατου και χειμαρρώδους π. Ευαγγέλου. Η αλήθεια είναι πως ο γράφων δεν θα ασχολούνταν με τον ιδιόρρυθμο τρόπο του ιεροκήρυκα, αν δεν ξέφευγε σε μερικά σημεία αναφορικά με το μυστήριο της Ευχαριστίας και κάποιους Αγίους. Μερικοί θαυμαστές του το θεώρησαν αυτό υπερβολή. Ας μην ξεχνάνε όμως πως και οι κρίνοντες πρέπει να κρίνονται προκειμένου να επανέρχονται, όταν ανθρωπίνως ή δαιμονικώς εκτρέπονται.

Γενικεύοντας θα λέγαμε πως ο καφενειακός χαρακτήρας της ποιμαντικής και η γηπεδοποίηση των εκκλησιαστικών ακροατηρίων μαρτυρεί την έλλειψη κατήχησης του λαού και την προχωρημένη ψυχολογική ασθένεια του μετανεωτερικού ανθρώπου, ο οποίος θέλει συνέχεια να ψυχαγωγείται και να ακούει όμορφα λόγια, να αναπαύεται στα πάθη του, στην άγνοιά του και στις ανασφάλειές του. Έτσι, άλλωστε, εξηγείται η απόλαυση και εκζήτηση τέτοιων λαϊκίστικων κηρυγμάτων, που πόρρω απέχουν από την παραδοσιακή ορθόδοξη ομιλητική. Η ποιμαντική συγκατάβαση ωστόσο στην πτωτική πορεία του πνευματικού επιπέδου του κόσμου οφείλει να έχει και τα όριά της. Αυτό προσπαθήσαμε να θίξουμε στα σχετικά άρθρα, αλλά η προσωπολατρία ενίων οδήγησε σε αντίθετα αποτελέσματα και κατέστησε τις προθέσεις μας άκαρπες.

Το φαινόμενο Παπανικολάου βρίσκει εύκολα μιμητές, καθότι είναι η πλατεία και ανώδυνη οδός. Απροετοίμαστες κατά βάση ομιλίες, άμεση λαϊκή αποδοχή και ηρωοποίηση του ιεροκήρυκα, αποχώρηση χωρίς σοβαρούς προβληματισμούς και πρόοδο στην εν Χριστώ ενηλικίωση. Η δε μετάνοια μια άγνωστη λέξη. Κοντά σε αυτά και ο κίνδυνος αναισθησίας έναντι της οφειλόμενης ευλαβείας…

Μάζευε, έτερος Παπανικολάου αυτός, αρχιμανδρίτης, κόσμο και έλεγε την Παναγία “κυρά μου”. Καλή η απλότητα, αλλά να μην περνάμε τις κόκκινες γραμμές. Οι χειροκροτητές δεν ωφελούνται έτσι, μάλλον διασκεδάζουν. Και αυτό καλό είναι βέβαια, κάτι θα πάρουν από τον θείο λόγο, όχι όμως και να γίνει κατεστημένο η μετατροπή των ναών και των πνευματικών κέντρων σε καφωδεία με ομιλητές τύπου Παπανικολάου και λαϊκές συναυλίες – βλέπε Θεσσαλονίκη και όχι μόνο.

Οι εποχές αλλάζουν. Μπορεί ο προαναφερθείς αρχιμανδρίτης να αισθάνεται τόση οικειότητα προς την Παναγία, αλλά ο άγιος Νεκτάριος ακόμη και στις κατ’ ιδίαν προσευχές του της απευθυνόταν στον πληθυντικό. Στο δε θέμα του ιερού κηρύγματος ο λαϊκισμός που περισσεύει πρέπει να εξοβελιστεί. Και οι άγιοι είχαν χιούμορ, αλλά με χαριτωμένη οριοθέτηση και ευλαβή αυτοκυριαρχία.

 

 

Κ.Ν.