Ι.Μ. Αγίου Ραφαήλ Μυτιλήνης το 1989_Προσκήνυμα του αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτου

 

Η ΠΡΩΤΗ δημόσια μαρτυρία για την ΑΓΙΟΤΗΤΑ του μακαριστού Γέροντος Χρυσοστόμου

 

«Του έκανα τρισάγιο και ευωδίασε ο τόπος!» — αυτά είναι τα συγκλονιστικά λόγια του αγαπητού ιερέα (γνωστού ως «παπά-ΠΑΟΚ»), ο οποίος κατέβαινε συχνά στο μοναστήρι κοντά στον Γέροντα Χρυσόστομο και βίωσε ο ίδιος αυτή τη ζωντανή πνευματική παρουσία.

Μαζί με τα θαυμαστά περιστατικά της ανεξάντλητης ελεημοσύνης και της αγάπης που σκόρπιζε απλόχερα όσο ζούσε, έρχεται τώρα και αυτή η πρώτη δημόσια μαρτυρία να προστεθεί σε άλλες τρεις((( μαρτυρίες που έχουμε ακούσει,αλλά δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμη από τα άτομα που τις έζησαν )) )επιβεβαιώνοντας αυτό που όλοι νιώθαμε στην καρδιά μας.!

Για όλους εμάς που είχαμε την ευλογία να τον γνωρίσουμε από κοντά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: η ψυχή του αναπαύεται ήδη στις χαρές του Παραδείσου, συναριθμούμενη με τους Αγίους της Ορθοδοξίας μας, δίπλα στον προστάτη του, Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη, τον οποίο τόσο βαθιά αγάπησε και υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή.

Ας έχουμε όλοι την ευχή του και τις πρεσβείες του από εκεί ψηλά!

Ο προημερών κοιμηθείς ηγούμενος Χρυσόστομος διηγείται θαύματα του Αγίου Γερασίμου του Ἰορδανίτου!

 

Πολλοὶ λένε οτι ο Οσιος Γεράσιμος ο Ἱορδανίτης ακουει πολὺ γρήγορα τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προσευχές τους καὶ τοὺς κάνει καλά. Γι᾿ αὐτὸ ἀπὸ πολλοὺς ονομάζεται «Ο Αγιος Εξπρές». Ειναι πάντα ζωντανός, κυκλοφορει στήν Ιερά Μονή Ὁσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου στήν Ιεριχώ ανάμεσα στοὺς προσκυνητὲς καὶ στοὺς αλλους πιστούς, συνομιλει μαζί τους, τοὺς παρηγορεῖ, τοὺς ενθαρρύνει, τοὺς θεραπεύει καὶ σκορπίζει παντοῦ τὴν ἀγάπη του. Ὁ ἡγούμενος, ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος, διηγεῖται τά πιὸ κάτω θαῦματα:

 

Θεραπεία δωδεκάχρονου μὲ υψηλὸ πυρετό

«Πρὶν εἴκοσι χρόνια περίπου ἦρθε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ διάκονος Εἰρηναῖος τῆς μονῆς Σινᾶ. Εἶχε μαζί του καὶ ἕνα δωδεκάχρονο ἀγόρι ἀπὸ τὴν Κρήτη ποὺ φοιτοῦσε στὴ σχολὴ τῆς Σιών. Ἦταν Σάββατο ἀπόγευμα, ἤμουν πολὺ κουρασμένος καὶ ζύμωνα, διότι δὲν εἶχα πρόσφορο γιὰ τὴν λειτουργία τῆς Κυριακῆς. Ξαφνικὰ τὸ παιδὶ παρουσίασε πολὺ ψηλὸ πυρετό, εἶχε φοβεροὺς πονοκεφάλους καὶ ἀνυπόφορους πόνους. Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. Ὄχημα δὲν εἶχα, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα μηχανάκι, δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πάρω στὸν γιατρὸ καὶ ἤμουν σὲ ἀπελπιστικὴ κατάσταση. Προσευχήθηκα στὸν Ἅγιο νὰ κάνει τὸ παιδὶ καλά. Κατὰ τὶς ἕνδεκα ἡ ὥρα ὁ διάκος καὶ τὸ παιδὶ ἀποκοιμήθηκαν. Ἐγὼ ἤμουν κατακουρασμένος, εἶχα τὰ ψωμιὰ στὸ φοῦρνο, σκεφτόμουν τὴν λειτουργία τῆς ἑπόμενης μέρας καὶ παρακαλοῦσα θερμὰ τὸν Ἅγιο νὰ κάνει καλὰ τὸ ἄρρωστο παιδί. Σὲ μιὰ στιγμὴ ὁ διάκος ἀκούει τὴν πόρτα νὰ κτυπᾶ. Σηκώνεται, κοιτάζει, δὲν ἦταν κανένας. Ἦρθε καὶ μὲ βρῆκε καὶ πήγαμε μαζὶ στὸ δωμάτιό τους. Τοῦ εἶπα ὅτι ὁ Ἅγιος θὰ ἤτανε. Δὲν πρόλαβα νὰ τελειώσω τὴν κουβέντα καὶ τὸ παιδί, ἐκεῖ ποὺ παραμιλοῦσε, ξύπνησε καὶ μοῦ εἶπε: «Γέροντα, ἔγινα μούσκεμα. Ἕνας παππούλης ἔριξε ἀπάνω μόνο ἕναν τενεκὲ νερό». Τοῦ ἔβγαλα τὸ φανελάκι καὶ τὸ σκουπίσαμε μὲ τὴν πετσέτα. Σὲ πέντε λεπτὰ κοιμήθηκε ἥσυχο, χωρὶς πυρετὸ καὶ τὸ πρωὶ ἦταν τελείως καλά».

Ὁ Ἅγιος προσφέρει φρουτα στοὺς προσκυνητές του

Ὁ ἡγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει: «Μιὰ φορὰ ἦταν ἐδῶ, στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἕνα γκρουπ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, μὲ ἕναν δεσπότη -Διονύσιο τὸν λέγανε- ἀπὸ μιὰ περιοχὴ τῆς Μακεδονίας. Εἶχε ἔρθει μὲ φοιτητὲς τῆς θεολογίας. Εἰδοποιήσανε ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ οτι ἔρχονται κι ἂν μποροῦσα νὰ τοὺς ἑτοιμάσω φάβα (διότι ἐγὼ συνηθίζω νὰ ψήνω φάβα γιὰ τὸν κόσμο). Ὅταν μπήκανε μέσα στὸ μοναστήρι ειπα στὸ δεσπότη: «Δεσπότη μου, νὰ μὲ συγχωρέσεις, αλλὰ δὲν ἔχω φροῦτο νὰ φᾶτε μετὰ τὴ φάβα». Σὲ λίγο μπαίνει ἕνας στρατιώτης μ᾿ ἕνα κασόνι πορτοκάλια καὶ λέει: «Ἀμπούνα, (Γέροντα) πάρε αὐτὰ τὰ πορτοκάλια». Ἐγὼ ἀπόρησα, διότι ἔφυγε ἀμέσως καὶ πῆγα νὰ δῶ ἀπὸ ποιὸ στρατόπεδο εἶναι. Βγαίνω ἔξω, κοιτάζω ἀπὸ δῶ, κοιτάζω ἀπὸ κεῖ, τίποτα. Ἄφαντος ὁ στρατιώτης. Φωνάζω ἕναν ἐργάτη καὶ τὸν ρωτάω ποῦ πῆγε ὁ στρατιώτης. Αὐτὸς ἀπορεῖ καὶ μοῦ λέει ὅτι δὲν εἶδε κανένα στρατιώτη νὰ μπαίνει στὸ μοναστήρι. «Πῶς δὲν μπῆκε», τοῦ λέω. «Νά τὰ πορτοκάλια». Αὐτὸς ἔμεινε κόκαλο καὶ λέει: «Δὲν μπῆκε κανείς. Ἐγὼ ἐδῶ ἤμουνα, στὴν πόρτα. Δὲν ἦρθε κανένας, οὔτε φάνηκε κανένα τζίπ». Μπῆκα μέσα καὶ εἶπα στὸ δεσπότη ὅτι ὁ Ἄραβας δὲν εἶδε κανένα νὰ μπαίνει. Ὅλοι ἀπόρησαν καὶ εἶπαν ὅτι τὸν εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους. Βγαίνουν ὅλοι ἔξω -ἕνα λεπτὸ εἶχε περάσει – δὲ βλέπουν τίποτα. Κι αὐτοκίνητο νὰ ἦταν, δὲ θὰ προλάβαινε ν᾿ ἀπομακρυνθεῖ. Φρόντισε ὁ Ἅγιος καὶ ἔστειλε φροῦτα.

Θαυματουργικὴ ἀνεύρεση νεροῦ γιὰ τὸ μοναστήρι

Ο ηγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει τὴ διήγησή του, φέρνοντας στὸ νοῦ του ἀκόμα ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου. Τὸ πηγάδι στὴν αὐλὴ τοῦ μοναστηριοῦ εἶχε πολὺ λίγο νερό, ποὺ ἔπιανε ἀπὸ τὴ βροχή. Γι᾿ αὐτὸ ζήτησα καὶ μοῦ ἔδωσαν οἱ Ἑβραῖοι λίγο νερό. Καὶ πάλι ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ μοναστηριοῦ. Ἔτσι ἀποφάσισα νὰ σκάψω σ᾿ ἕνα διπλανὸ χείμαρρο, οπου ειχα ἀκούσει ὅτι ὑπῆρχε παλιὰ νερό. Σκάβαμε τρεῖς εργάτες. Ο Σαμίρ, ἕνας Ἄραβας ποὺ εἶχα ἐδῶ ἀπὸ μικρὸ παιδί, ἕνας προσωρινὸς ἐργάτης καὶ ἐγώ. Αφου κατεβήκαμε εἴκοσι τρία μέτρα βάθος δὲ βρήκαμε οὔτε ἴχνος νεροῦ. Θυμαμαι ηταν μεσημέρι. Ἤμουν κατακουρασμένος καὶ στενοχωρημένος καὶ κάθισα κάτω ἀπὸ ενα αγριόδεντρο, γιὰ νὰ ξεκουραστῶ λιγάκι.

Τότε εἶπα: «Ἅγιε μου Γεράσιμε, φαίνεται ὅτι δὲν θέλεις νὰ βροῦμε νερό. Ἂν δὲν τὸ βροῦμε καὶ σήμερα θὰ τὸ κλείσω τὸ πηγάδι».

Δουλεύαμε μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο. Σκάβαμε μὲ τὴν τσάπα καὶ τὸν κασμὰ καὶ καθαρίζαμε μὲ τὸ φτυάρι, γιὰ νὰ κατεβοῦμε κάτω. Ἐκείνη τὴν ὥρα σκάβανε κάτω δύο ἐργάτες κι ἐγὼ ἤμουν ἀπάνω καὶ ἄδειαζα τοὺς κουβάδες. Μοῦ φωνάζουν: «Ἀμπούνα, ἔλα κάτω γιατὶ βρήκαμε χαλίκι». Εἴχανε βρεῖ μόνο χῶμα, χωματόπετρα. Σηκώθηκα ἀμέσως. Κατεβαίνω κάτω, παίρνω ἀμέσως τὸν κασμὰ καὶ ἀρχίζω μόνος μου νὰ σκάβω. Ἔσκαβα, ἔσκαβα, ἔσκαβα, κατέβηκα γύρω στὸ μισὸ μέτρο καὶ παρατήρησα ὅτι ὅλο καὶ πιὸ βρεγμένο ἦταν τὸ χαλίκι. Στὸ ἑνάμισι μέτρο βρήκαμε τὸ νερό. Πιστεύω πὼς ἦταν ὁπωσδήποτε θαῦμα τοῦ Ἁγίου. Ἂν δὲν τὸν παρακαλοῦσα καὶ δὲν συνεχίζαμε τὸ σκάψιμο, τὴν ἄλλη μέρα θὰ τὸ ἔκλεινα τὸ πηγάδι, διότι ἦταν καὶ παράνομο. Οἱ Ἑβραῖοι ἀπαγορεύουν ν᾿ ἀνοίξεις πηγάδι ἢ νὰ κτίσεις κάτι χωρὶς ἄδειες, γι᾿ αὐτὸ κι ἔχω πάντα προβλήματα. Μεγαλύτερο θαῦμα τοῦ Ἁγίου εἶναι ποὺ τὸ νερὸ ἦταν καθαρὸ καὶ γλυκό. Στὴν περιοχὴ αὐτὴ τὰ νερά, ἐπειδὴ εἶναι κοντὰ ἡ Νεκρὰ Θάλασσα, εἶναι ὄχι μόνο ἁλμυρά, ἀλλὰ λύσσα, ἔχουν θειάφι καὶ μυρίζουν σὰν κλούβια αὐγά.

 

Παρουσία τοῦ Ἁγίου στὸ ναό του

Πρὶν δώδεκα χρόνια περίπου ὁ ἡγούμενος εἶχε πάει στὴν Ἑλλάδα. Στὸ μοναστήρι βρισκόταν μιὰ ρουμάνα καλογριά, ἡ Μαρία, ὁ Ἀσὰμ ὁ ἄραβας, μικρὸ παιδὶ τότε καὶ δίπλα στὴ σπηλιὰ ἡ γερόντισσα Χριστοδούλη. Κάθε νύκτα ἀκούγανε τὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Γερασίμου νὰ ἀνοίγει καὶ νὰ κλείνει. Πήγαινε ἡ Μαρία νὰ δεῖ ποιὸς ἦταν καὶ δὲν ἔβλεπε κανένα. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἀσάμ, ποὺ γύριζε στὸ μοναστήρι, κοίταζε καὶ δὲν ἔβλεπε κανένα. Ὅταν ὁ π. Χρυσόστομος γύρισε στὸ μοναστήρι τὸν ρωτήσανε: «Γέροντα, ποιὸς ἀνοιγοκλείνει τὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας κάθε βράδυ;». Κι ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: «Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος εἶναι, ποιὸς ἄλλος νὰ εἶναι;». Ὁ Ἅγιος ἐκτελοῦσε χρέη φύλακα τοῦ μοναστηριοῦ, ὅταν ἀπουσίαζε ὁ ἁγιοταφίτης φύλακάς του. Ἐπίσης μέσα στὸ μοναστήρι πάρα πολλοὶ ἔνιωσαν μιὰ θαυμάσια εὐωδία, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ περιγράψουν μὲ λόγια.

 kimintenia.com

 

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ!

 

Έστειλε μια φορά τον υποτακτικό του ο Αββάς Δωρόθεος ο Θηβαίος, να φέρη νερό από το πηγάδι. Καθώς έσκυψε εκείνος να τραβήξη, είδε μέσα μια μεγάλη ασπίδα (σ.σ. εννοεί το φίδι). Άφησε συγχυσμένος τον κουβά κι’ έτρεξε στο Γέροντά του.

– Αββά, χαθήκαμε. Το νερό μας δηλητηριάστηκε. Βρήκα ασπίδα στο πηγάδι.

– Κι αν ο διάβολος αποφασίση να ρίξη ασπίδες σ’ όλα τα πηγάδια, εσύ θα πεθάνης από τη δίψα; ρώτησε ο Γέροντας κουνώντας το κεφάλι του για τη δειλία του υποτακτικού του.

Ύστερα πήγε στο πηγάδι, πήρε τον κάδο κι’ έβγαλε μόνος του νερό. Έκανε το σημείο του σταυρού και ήπιε πρώτος, κατόπιν έδωσε στον υποτακτικό του.

– Όπου υπάρχει ο σταυρός, είπε, δε μπορεί να σταθή η κακία του εχθρού.

ΚΑΤΆ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ ΣΤΗ ΘΕΊΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ . .

 

 Έλεγε ο π. Γεράσιμος πως κατά την ακολουθία της ιεράς Προσκομιδής πολλές φορές ο ίδιος ερχόταν σε έκσταση και Πνευματικώ τω τρόπω ο ίδιος έφτανε έως το «χείλος του τείχους» του Άδη.

Έλεγε ο παππούλης ότι έβλεπε με τα μάτια της ψυχής του έναν τεράστιο τοίχο μιας υπέρ-γιγάντιας μάνδρας, όπου εκεί μεταφερόταν ο ίδιος Αγιοπνευματικά, προκειμένου ο ίδιος να ακούσει και να μνημονεύσει χιλιάδες ονόματα ψυχών που ζούσαν μέσα στον κολασμένο Άδη.

Ο π. Γεράσιμος διηγιόταν πως οι ψυχές που εμφανιζόταν από μόνες τους μέσα στο σκοτάδι δεν έλεγαν έτσι απλά το μικρό τους βαπτιστικό όνομα, αλλά ότι αυτές οι ψυχές κυριολεκτικά ούρλιαζαν την ώρα που έλεγαν στον πατέρα Γεράσιμο η καθεμία το όνομά τους.

Αυτές οι ξεχασμένες ψυχές προκαλούσαν στον παππούλη πολύ μεγάλη οδύνη,

ατέρμονα δάκρυα και συμπονετική αγωνία, λέγοντάς του για παράδειγμα:

-"Πάτεεερ... με λένε Αικατερίνη!

Είμαι 300 χρόνια αμνημόνευτη!

Μη με ξεχνάς!

Κάνε λίγο έλεος και για μένα παππούλη μου!"

Κατ’ αυτόν τον τρόπο εμφανίζονταν και δίνονταν από τις ίδιες τις αμνημόνευτες ψυχές τα μικρά ονόματά τους στον πατέρα Γεράσιμο, κατά χιλιάδες σε αριθμό και κατά την εκάστοτε τέλεση της ιεράς Προσκομιδής από τον ίδιο.

Η πατρική χαρά και η συγκίνηση του παππούλη την κάθε φορά που εμφανιζόταν οι ψυχές σε αυτόν ήταν απερίγραπτη, διότι,

κατά την ώρα της αγίας Πρόθεσης, ο ίδιος «μετάγγιζε» τη γεύση του παραδείσου στις αμνημόνευτες και πεινασμένες ψυχές,τις οποίες την κάθε φορά επέτρεπε ο Κύριος να αυτό-παρουσιασθούν από μόνες τους μπροστά στον παππούλη.

Έλεγε, λόγου χάρη, μια άλλη ψυχή που και αυτή αυτό-εμφανιζόταν μέσα στο σκοτάδικαι η ίδια βρισκόταν πίσω από το γιγάντιο και τρομακτικό «τείχος» του Άδη:

-"Παππούλη, έχω 1200 χρόνια νηστικός,

με λένε Δημήτριο,

δείξε και σε εμένα έλεος!"

Ή, ακόμη:

-" Πάτερ, δεν μου έχει δώσει κανένας λίγο έστω φαγητό για πάνω από 700 χρόνια τώρα,

με λένε Ιωάννη, κάνε πατρική αγάπη και για εμένα! Κλπ..."

Το πλέον συγκλονιστικό και άκρως χαροποιό γεγονός ήταν το ακόλουθο σε σχέση με τις αυτό-παρουσιαζόμενες στον παππούλη και έως τώρα κολασμένες ψυχές.

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ή και κάποια χρόνια ίσως, εμφανιζόταν κάποιες ψυχές μέσα στο Ιερό, στη δεξιά πλευρά

και αφού έβαζαν πρώτα όλες τους στρωτή μετάνοια,

έλεγαν στη συνέχεια στον πατέρα Γεράσιμο:

-" Παππούλη, είμαι η Αικατερίνη, που για 300 χρόνια δεν είχα μνημονευθεί,σε ευχαριστώ πάτερ μου".. και μετά η ψυχή εξαφανιζόταν μέσα στο φως!

Το ίδιο έκανε και ο Δημήτριος, ο Ιωάννης, κλπ!

Κάποτε ρώτησα τον πατέρα Γεράσιμο:

- Παππούλη, σε αυτή την κατάσταση της έκστασης, πόσες ψυχές μπορούσες και έβλεπες με τα μάτια της ψυχής σου σε κάθε ακολουθία της αγίας Προσκομιδής που εσύ τελούσες;

Και ο ίδιος απάντησε:

- Μπορεί οι «επισκέψεις» των αμνημόνευτων ψυχών να έφταναν μέχρι και 7.000 με 8.000 ψυχές την κάθε φορά! Ναι, σωστά άκουσες!

Και όλες αυτές η κατά Θεία παραχώρηση «επισκέψεις», παιδί μου, γινόταν μέσα σε χρόνο δυο με τριών μόνον λεπτών,

κατά τον δικό μας ανθρώπινο ή κοσμικό χρόνο!

Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για τον Κύριο στο πνευματικό Του στερέωμα.

Και το ασύλληπτο γεγονός για εμάς τους ανθρώπους, παιδί μου, ήταν ότι πάντα θυμόμουνα απέξω, ένα-ένα και όλα αυτά τα χιλιάδες ονόματα που μνημόνευα!

Κύριος οίδε!

Αυτή ήταν η σωστική ελεημοσύνη για τον πατέρα Γεράσιμο, σύμφωνα με το άγιο σχέδιο του Τριαδικού μας Θεού.

Μετά από αυτές τις διηγήσεις,

πίεζα αφόρητα κάποιες φορές τον παππούλη για να πει ακόμα περισσότερες και σχετικές πληροφορίες.

Μέχρι που κάποια στιγμή εξομολογήθηκε ο ίδιος το ακόλουθο:

- Την κάθε φορά που αποκάλυπτε ένα Άνωθεν θαυμαστό γεγονός, επέτρεπε στη συνέχεια ο Κύριος να πειραχθεί πολύ σκληρά ο παππούλης από τον πειρασμό.

Ευλογημένε, έλεγε, λυπήσου με, όχι άλλο ξύλο!.

Ὁ Θανάσης εἶναι ἕνας μέγιστος ἐπιστήμονας πού παραμένει ταπεινός" έλεγε ο π. Γεράσιμος

 

Ἤξερε τί ἔλεγε. Αὐτή τή βαθιά ταπείνωση ἐννοοῦσε, η οποία φαίνεται στόν ἐπίλογο τῆς ὁμιλίας τοῦ αδελφοῦ του, μέγιστου επιστήμονα και ακαδημαϊκού, Ἀθανασίου Φωκᾶ,

“ Ἐπιστήμη καί Χριστιανική Θεολογία”.

“Τόσο ἡ Ἐπιστήμη ὅσο καί ἡ Χριστιανική Θεολογία ἀναζη-

τοῦν τήν ἀλήθεια. Ἡ Ἐπιστήμη σχετικά μέ τά μυστήρια τοῦ φυ-

σικοῦ κόσμου καί ἡ Θεολογία σχετικά μέ τήν ἀπεραντοσύνη τῶν

ἔργων, τῶν ἰδιοτήτων καί κυρίως τῶν προθέσεων τοῦ Δημιουρ-

γοῦ.

Στήν ἀναζήτηση αὐτῆς τῆς ἀλήθειας, τόσο ἡ Ἐπιστήμη, ὅσο

καί ἡ Θεολογία, χρησιμοποιοῦν ἕνα εἰδικό ὄργανο πού εἶναι

ὁ νοῦς. Ἡ Ἐπιστήμη τονίζει τή λογική. Ἡ Ὀρθοδοξία τονίζει

τή φώτιση ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, ‘ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα

φῶς’. Θεωρεῖ δέ τή λογική πού ὑπάρχει στόν φυσικό κόσμο ὡς

ἀντανάκλαση τοῦ Λόγου καί πιστεύει ὅτι εἶναι αὐτή ἀκριβῶς

ἡ αἰτία πού κάνει δυνατή τή λογική προσέγγιση τῶν φυσικῶν

φαινομένων. Ἡ Χριστιανική Θεολογία, ἀλλά καί ἡ Ἐπιστήμη

προάγουν ἕναν τρόπο ζωῆς ὁ ὁποῖος εἶναι συνεπής μέ τίς πα-

νανθρώπινες ἀξίες. Αὐτό εἶναι προφανές γιά τόν Χριστιανισμό,

ἀφοῦ τά πάντα πηγάζουν ἀπό τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης.

Θεωρῶ ὅμως ὅτι καί ἡ Ἐπιστήμη προάγει παρόμοιες ἀξίες.

Ἐξάλλου, εἶναι γνωστές οἱ θέσεις τῶν ἀρχαίων μας προγόνων,

ὅσο καί τοῦ Spinoza, ὅτι ‘ἡ ἐμβάθυνση στήν οὐσία τῶν πραγμά-

των ὁδηγεῖ στήν ἀρετή’. Πράγματι ἡ ἐπιστήμη στηρίζεται στήν

ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, στή συλλογικότητα καί στήν προσφο-

ρά στόν ἄνθρωπο. Αὐτές οἱ ἀρχές ὁδηγοῦν ἀντίστοιχα στή φιλα-

λήθεια, στήν ἀγάπη, στή φιλανθρωπία (μέ τή γενικότερη ἔννοια

τῆς λέξεως). Αὐτές οἱ ἀρετές, ἀλλά καί ἡ ταπεινοφροσύνη, κα-

θορίζουν τή ζωή ἑνός ὁλοκληρωμένου ἐπιστήμονος.

Ὅσον ἀφορᾶ τήν ταπεινοφροσύνη, ἕνας ὥριμος ἐπιστήμονας,

ἀντικρίζοντας μέ δέος τό θαυμάσιο μυστήριο τῆς δημιουργίας,

τήν ἄπειρη πολυπλοκότητα, ἀλλά καί τήν ἀνείπωτη ὀμορφιά

αὐτοῦ τοῦ ὑπέροχου κόσμου μας, ἀντιλαμβάνεται μέ εἰλικρινῆ

ταπεινοφροσύνη τό μέγεθος τῆς μικρότητός του”.

 

 

Εἶχε ὑπάρξει ἀπορία μέσα μας πού δέν ἐκφράστηκε μέ λόγια, ἔμε-

νε στό βλέμμα, κάθε φορά πού ὁ π. Γεράσιμος ἔλεγε:

«Εἶναι πολύ ταπεινός ὁ Θανάσης μου». Καί καθώς τίποτα δέν

ἄφηνε ἀπαρατήρητο, γιά τίποτα δέν ἀδιαφοροῦσε, ἰδού πού μᾶς

ἔστειλε τήν ἐξήγηση. Ἐδῶ, λοιπόν, διευκρινίζεται τό εἶδος τῆς

ταπεινότητας τοῦ ἀδελφοῦ του, τῆς πιό εὐγενικῆς, τῆς πιό οὐσια-

στικῆς, τῆς πιό ὑψηλῆς ταπεινότητας πού βασικά καθορίζει τήν

ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντί τοῦ Δημιουργοῦ.

"Θρίαμβος! Θρίαμβος!" φώναζε ο π. Γεράσιμος βγαίνοντας από την αίθουσα, όπου μίλησε ο αδελφός του. Πόσο χάρηκε με ό,τι τον άκουσε να λέει! Η καρδιά του γέμισε θεία αγαλλίαση και ευχαριστία προς τον Θεό.

Διαμάντια και οι δύο, όχι μόνο για την Κεφαλονιά, αλλά για τον κόσμο όλο...

 

Απόσπασμα από το βιβλίο "Εγώ τώρα ζω. Δεν υπάρχει θάνατος", εκδόσεις Επτάλοφος.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΑΔΔΑΙΟΣ ΤΗΣ ΒΙΤΟΒΝΙΤΣΑ

 

Ἦρθε κάποτε νὰ μὲ δεῖ μία κοπέλα. Ἦταν φοιτήτρια στὸ πανεπιστήμιο καὶ ἀμφότεροι οἱ γονεῖς της ἦταν γιατροί. Μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε πρόβλημα μὲ κάποια καθηγήτριά της, ἡ ὁποία τὴν ἔκοβε συνεχῶς στὶς ἐξετάσεις.

Τῆς εἶπα: «Γιατί διεξάγεις πόλεμο μὲ τὴν καθηγήτριά σου; Πρέπει νὰ τὴν σέβεσαι σὰν νὰ ἦταν μάνα σου. Σὲ μαθαίνει πειθαρχία γιὰ τὸ δικό σου τὸ καλό».

Ἡ κοπέλα δὲν μὲ ἄκουγε. «Ὄχι πάτερ!», ἔλεγε, «Ἡ καθηγήτρια εἶναι μοχθηρή... εἶναι ἔτσι... εἶναι ἀλλιῶς... Δίνω ὅλες τὶς σωστὲς ἀπαντήσεις στὶς ἐρωτήσεις της καὶ ἐκείνη τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶναι νὰ μοῦ λέει νὰ ξαναπεράσω τὴν ἑπόμενη φορά. Δὲν λέει νὰ μὲ περάσει!».

Εἶπα στὴν κοπέλα ὅτι προφανῶς ἡ καθηγήτριά της ἦταν ἀλλόφρων, ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια διεξήγαγε πόλεμο ἐναντίον της στὸ μυαλό της. Τῆς εἶπα ὅτι θὰ πρέπει νὰ προσευχηθεῖ γιὰ τὴν καθηγήτριά της, νὰ προσευχηθεῖ νὰ στείλει ὁ Κύριος καὶ στὴν ἴδια ἄγγελο εἰρήνης γιὰ νὰ τῆς δώσει τὴ δύναμη νὰ ἀγαπήσει τὴν καθηγήτριά της. Ἔτσι θὰ τακτοποιηθοῦν ὅλα.

Ἡ κοπέλα μὲ κοίταζε σὰν νὰ τῆς λέω παραμύθια. Ἔτσι κύλησε ἄλλος ἕνας χρόνος, πρᾶγμα ποὺ τὴν ἔκανε νὰ χάσει κάθε ἐλπίδα ὅτι θὰ καταφέρει νὰ περάσει ποτὲ τὸ μάθημα. Κι ἔπειτα ἄρχισε νὰ προσεύχεται γιὰ τὴν καθηγήτριά της, καὶ τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ πῆγε γιὰ ἐξετάσεις, πέρασε καὶ πῆρε μάλιστα καὶ ὑψηλὸ βαθμό.

ΑβΒάς Γεράσιμος. Το Μοναστήρι της Πέρδικας

  Γράφει η Μαρία Γιαχνάκη 

  Γνώρισα πολλούς ήρωες όλα αυτά τα χρόνια που είμαι δημοσιογράφος και ταξίδεψα στα περισσότερα μέρη του πλανήτη για να τους συναντήσω . Ισως όμως ο Γέροντας Χρυσόστομος, ο ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου στην Έρημο της Ιεριχούς να ήταν μια μοναδική περίπτωση .
Έφτασε πριν πολλά χρόνια στο ερειπωμένο μοναστήρι στην έρημο όταν ακόμη αντί για πόρτες είχε κουρελούδες, όταν δεν είχε νερό, όταν δεν ήθελε κανείς να πάει εκεί , όταν οι στρατιώτες περνούσαν για τον πόλεμο της Ιορδανίας έξω από το μοναστήρι του αφού οι μάχες μαίνονταν , όταν τον χτυπούσαν οι ντόπιοι στρατιώτες γιατί νόμιζαν ότι έκρυβε εξτρεμιστές , όταν κουφάθηκε από το ξύλο όταν έβγαινε ξυπόλυτος στους αμμόλοφους και ζητιάνευε στους τουρίστες για να αναστηλώσει το μοναστήρι …. όταν …όταν ….
Κι έκανε το μοναστήρι μια όαση μέσα στην έρημο , με την αγάπη του , την επιμονή του και την αυτοθυσία του . Τον θαύμαζα, όπως έχω θαυμάσει και μερικούς ακόμη εκεί στην Αγία Γη, γιατί δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί, να παλαίψει για τα δικαιώματα των προσκυνημάτων , για τη γη του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων . Τάισε κόσμο και κοσμάκη , έζησε τα ορφανά της περιοχής γιατί τους έδωσε δουλειά , γηροκόμησε όλους τους ηλικιωμένους και διωγμένους μοναχούς , τους φρόντισε μέχρι και που βγήκε η ψυχή τους, τους έθαψε εκεί στο μοναστήρι για να τους ανάβει το καντήλι τους .
Τα έλεγε έξω από τα δόντια και στον κόσμο και στον ίδιο τον Θεό στην προσευχή του.
Απαιτούσε και ο Θεός του τα έδινε γιατί ήταν στρατιώτης του δικαίου .
Σήμερα έφυγε από τη γη και ταξιδεύει για εκεί που ανήκει κι εύχομαι η ευχή του να σκεπάζει το μοναστήρι του που το άφησε πίσω με μια βαριά ιστορία .
Στις φωτογραφίες είμαστε κατά την διάρκεια ντοκιμαντέρ στην έρημο της Ιεριχούς.
Αν ήταν λαϊκός θα τον αποκαλούσα μάγκα!
Καλό ταξίδι ήρωα της ερήμου καλό ταξίδι πατέρα των φτωχών , καλό ταξίδι γέροντα στην αιώνια ζωή. Ξέρω πόσο ήθελες να βρεθείς στους κήπους της Άνω Ιερουσαλήμ !

Κύριε Ιησού Χριστέ , ανάπαυσον την ψυχή του δούλου σου Πατρός Χρυσοστόμου και κατάταξον αυτήν εν σκηναίς δικαίων και όπου οι δίκαιοι αναπαύονται

Ο λέων της ερήμου … εσιγησε !!!

 Το μαρτυρικό και πολύπαθο Πατριαρχείο Ιεροσολυμων, αλλά και όλος Ορθόδοξος κόσμος πενθεί την εν Κυρίω κοίμηση του αοίδιμου ηγουμένου της Ιερας Μονής αγίου Γερασιμου του Ιορδανιτου, γέροντος κυρου Χρυσοστομου. 

Τον γνωρίσαμε προ 30 ετών… ένα πρωινό του Ιουλίου, μέσα στην ζεστή έρημο του Ιορδανου, να τρέχει ξυπόλυτος στα γύρω υψώματα, ψάχνοντας τα κοπάδια με τα ερίφια της Μονής, που του είχαν κλέψει. 

Όμως παρά την μεγάλη του ταλαιπωρία κάθησε κοντά μας , μας ξενάγησε , μας φιλοξένησε ως καλός οικοδεσπότης , δεικνυοντας έτσι την εμβληματικοτητα του χαρακτήρος του. 

Ο γέροντας Χρυσοστομος υπήρξε μια τεράστια αγκαλιά για τις χιλιάδες των προσκυνητών. 

Αγάπησε την έρημο και εργάστηκε σκληρά δεκαετίες ολόκληρες, κατορθώνοντας να δημιουργήσει μια όαση μέσα στο σκληρό και άνυδρο τοπίο, καταφύγιο αμέτρητων ψυχών. 

Ας έχουμε την ευχή του !

π. Γεώργιος Πετράκης.

Θαυμαστές μαρτυρίες για τον Άγιο Ιάκωβο της Ευβοίας

 

Στο ναό έγινε εξομολόγηση. Ο εξομολόγος , γέρος και σοφός ιερέας, εξομολογούσε. Ξαφνικά συνέβη κάτι περίεργο.

Κατά την εξομολόγηση, ο ιερέας γονάτισε μπροστά στη νεαρή γυναίκα την οποία εξομολογούσε.

Εμείς στην άκρη , όλοι όρθιοι στο ναό, μείναμε άναυδοι.

Πέρασε ένας χρόνος.

Αυτή τη γυναίκα την είδαμε ξανά, αλλά με ένα μωρό στην αγκαλιά της.

Και όλα έγιναν ξεκάθαρα..

Πριν από ένα χρόνο, κατά την εξομολόγηση, ο εξομολογητής μου της ζήτησε γονατιστός να μην σκοτώσει το παιδί στη μήτρα.

Τώρα εκείνη, με δάκρυα στα μάτια και με ένα παιδί στην αγκαλιά, ήρθε να τον ευχαριστήσει! .

(Tom Manakis)

 

"Βρείτε έναν πνευματικό, να σας βρει η Χάρη του Θεού!"

Τι να γράψω;.. όταν το θυμάμαι ένα μόνο έχω να πω, πως ο Ιερέας πιάνει τον Χριστό στα χέρια του και αυτά τα χέρια πρέπει να τα ασπαζόμαστε με πολύ σεβασμό.

Αυτό που έζησα δεν ξέρω αν πρέπει να το γράψω και προπαντός να παίρνουμε το αντίδωρο από το χέρι του Ιερέως:

" Την ευχή σας Πάτερ Ευλογείτε ".!

Ήμουνα στο νοσοκομείο σε ένα θάλαμο με μια παπαδιά.. νεαρές και οι δύο καναμε εγχείρηση χολής.

Μπήκαμε την ίδια μερα και θα βγαίναμε Δευτέρα.

Ο Πάτερ δεν μπορούσε να ρθει τη Δευτέρα και ήρθε την Κυριακή μετά τη θεία Λειτουργία.

Καθόμουν εγώ στο κρεβάτι και λέω του Πάτερ :

-"Έλα τώρα Πάτερ να με ευλογήσεις, γιατί πριν απο λίγο έπιασες τον Κύριο με τα χέρια σου.

-" Θα ρθω με λέει κυρία Αποστολία".

Έρχεται με ευλογεί στο κεφάλι και εκείνη την ώρα ήρθε μια ευωδία που δεν ήξερα απο πού ήρθε.. και βλέπω το χέρι του Πάτερ την ώρα που γύρισε να φύγει.. δεν μπορώ να το περιγράψω, ένα πράγμα σαν συννεφάκι που από εκεί ερχόταν η ευωδία.!!

Δοξασμένο το όνομα του Κυρίου μας, δε θα το ξεχάσω ποτέ πρέπει να έχει γίνει αυτό το θαύμα πάνω απο πέντε χρόνια.!

(Apostolia Agelopoulou)

Αββάς Ποιμήν ο Μέγας

 Ο Αββάς της Αγάπης, της συμπόνιας και της Διακρίσεως.

 

ξδ’. Ρώτησε ένας αδελφός τον Αββά Ποιμένα, λέγοντας: Αν δώ φταίξιμο του αδελφού μου, καλά θα κάμω να το σκεπάσω;». Του λέγει ο γέρων: «Την ώρα οπού θα σκεπάσουμε το φταίξιμο του αδελφού μας, θα σκεπάση και ο Θεός το δικό μας. Και την ώρα οπού θα φανερώσουμε το φταίξιμο του αδελφού, θα φανερώση και ο Θεός το δικό μας».

ροβ’. Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Ποιμένα, λέγοντας: «Αδελφοί κατοικούν μαζί μου. Εγκρίνεις να τους προστάζω;». Του λέγει ο γέρων: «Όχι. Αλλά κάμε πρώτα το έργο και αν θέλουν έτσι να ζουν, ας το σκεφθούν μόνοι τους». Του λέγει ο αδελφός: «θέλουν και οι ίδιοι, πάτερ, να τους προστάζω». Του απαντά ο γέρων: «Όχι. Αλλά γίνε τους υπόδειγμα και όχι νομοθέτης».

ρνστ’. Είπεν ο Αββάς Ποιμήν, ότι το να διδάξη κανείς τον πλησίον του είναι σαν να τον ελέγξη.

ριβ’. Ρώτησαν μερικοί από τους πατέρες τον Αββά Ποιμένα, λέγοντας: Αν δούμε κάποιον αδελφό να αμαρτάνη, πρέπει να τον ελέγξουμε;». Τους αποκρίνεται ο γέρων: «Όσο για μένα, αν χρειαζόταν να περάσω από εκεί και τον έβλεπα να αμαρτάνη, θα τον προσπερνούσα χωρίς να τον ελέγξω».

ρλ’. Ρώτησαν μερικοί από τους πατέρες τον Αββά Ποιμένα, λέγοντας: «Πώς ο Αββάς Νισθερώος κατώρθωσε να ανεχθή τόσο πολύ τον μαθητή του;». Τους λέγει ο Αββάς Ποιμήν: «Αν ήμουν εγώ, ακόμη και το μαξιλάρι θα του έβαζα κάτω από το κεφάλι του». Του λέγει ο Αββάς Ανούβ: «Και τί θα έλεγες στον Θεό;». Αποκρίνεται ο Αββάς Ποιμήν: «θα του έλεγα λοιπόν, ότι συ το είπες: Έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου».

Ϟβʹ. Πήγαν μερικοί γέροντες στον Αββά Ποιμένα και του είπαν: «Εγκρίνεις, αν δούμε μοναχούς να νυστάζουν στη σύναξη, να τους ξυπνάμε σκουντώντας τους, ώστε να γρηγορούν στην αγρυπνία;». Και εκείνος τους λέγει: «Εγώ θα έκανα το αντίθετο. Αν έβλεπα αδελφό να νυστάζη, θα έβαζα το κεφάλι του πάνω στα γόνατά μου, για να τον αναπαύσω».

ριϛʹ. Είπε πάλι· μεγαλυτέρη αγάπη δεν μπορεί κανείς να βρη, από την προσφορά της ίδιας μας της ζωής για χάρη του πλησίον μας. Αν , έτσι, ακούση τινάς λόγο πονηρό, δηλαδή λυπηρό γι’ αυτόν, και ενώ μπορεί και ο ίδιος να απαντήση όμοια, αγωνίζεται όμως να μη μιλήση ή αν αδικηθή και υπομένη και δεν εκδικηται, αυτός προσφέρει την ζωή του για χάρη του πλησίον.

ριστ’. Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Ποιμένα, λέγοντας: «Τί είναι υποκριτής;». Του λέγει ο γέρων: «Υποκριτής είναι όποιος διδάσκει τον πλησίον του κάτι, όπου ο ίδιος δεν έφτασε. Γιατί είναι γραμμένο: Τί βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου και ιδού η δοκός εν τω οφθαλμώ σου; Και τα υπόλοιπα».

ρκ΄. Είπε πάλι, ότι η πονηριά των ανθρώπων πίσω τους είναι κρυμμένη.

ξγ’. Είπε ο Αββάς Ποιμήν: «Μάθε το στόμα σου να λέγη ό,τι έχει η καρδιά σου».

ρκστ’. Είπε πάλι: «Η διδαχή του πλησίον είναι έργο όποιου υγιαίνει στο φρόνημα και έχει απαλλαγή από τα πάθη. Γιατί, τί το όφελος να χτίσης σπίτι άλλου και το δικό σου να καταστρέψης;».

ρμζ’. Αδελφός ρώτησε τον Αββάν Ποιμένα* «Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να αποφυγή την κατάκρισι του πλησίον ;» Ο γέρων απήντησε ως εξής: «Ημείς και οι αδελφοί μας αποτελούμεν δύο εικόνας. Έφ’ όσον δε ο άνθρωπος προσέχει τον εσωτερικόν του βίον και αυτοκατηγορειται, τότε βλέπει καλόν και έντιμον τον αδελφόν του* εφ’ όσον όμως αυτοκολακεύεται *και θεωρεί τον εαυτόν του καλόν, τότε ευρίσκει, ότι ο αδελφός του είναι κακός».

μθʹ. Είπε πάλι, ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη την ταπεινοφροσύνη και τον φόβο του Θεού, όπως την πνοή οπού βγαίνει από τη μύτη του.

Γέροντας Συμεών Bruschweiler του Ορθόδοξου Κοινοβιου του Essex

 

(γεννήθηκε το 1928 στο καντόνι του Vaux στην Ελβετία, σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου, μέχρι να συναντήσει τον Άγιο Σωφρόνιο του Εσσεξ . Βαπτίστηκε Ορθόδοξος στα 30 του χρόνια. Ο π.Συμεών ακολούθησε τον πνευματικό του πατέρα το 1959, με άλλους πέντε μοναχούς στη νοτιοανατολική Αγγλία, όπου ίδρυσαν την μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ.)

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ορθοδοξία είναι η εκκοσμίκευση »

 

Ο Άγιος  Γέροντας Σωφρόνιος όσο ζούσε, όλοι όσοι έρχονταν στο μοναστήρι , έρχονταν κυρίως για να είναι κοντά στον γέροντα Σωφρόνιο. Αυτό κρατούσε το μοναστήρι, αυτός ο σύνδεσμος της προσωπικής σχέσης αγάπης και υπακοής προς τον γέροντα Σωφρόνιο. Υπακοή με αγάπη διότι χωρίς αγάπη είναι θάνατος, νιώθεις να πνίγεσαι. Είχαμε όλοι μια τεράστια εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του.

Μας μιλούσε πολύ για τον άγιο Σιλουανό. Ο κανόνας μας είναι το βιβλίο του άγιου Σιλουανού.

Ο Άγιος γέροντας Σωφρόνιος μας μιλούσε για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο.

Όλη η πνευματικότητά του, όλη η προσευχή του, ήταν χριστοκεντρική, η αληθινή πνευματικότητα, πολύ περισσότερο από κάποιους εξωτερικούς τύπους πού κατά καιρούς και διαμέσου των αιώνων χρησιμοποιούσε ο μοναχισμός. Το πνεύμα στο μοναστήρι παρέμεινε Αθωνικό, παρά το ότι εξωτερικά φαίνεται το αντίθετο.

Εδώ υπάρχουν άνδρες και γυναίκες, οι πόρτες τού μοναστηριού είναι ανοιχτές για όλους τους επισκέπτες.

Πνευματικοί πατέρες του Αγίου Όρους, και άλλοι πού συνδέονται με το Άγιον Όρος, λένε ότι πράγματι εδώ «υπάρχει το πνεύμα του Αγίου Όρους».

Αυτό πού θέλω να πω είναι ότι ο Γέροντας δεν ήθελε να αντιγράψει και να μεταφέρει απόλυτα το Άγιον Όρος στην Βρετανία, αλλά μάλλον να διαφυλάξει τις κυριότερες πτυχές των διδαχών και της αγιότητας του αγίου Σιλουανού…,ότι δηλαδή η ερμητική ζωή βρίσκεται μέσα μας, στην καρδιά μας.

Ο Γέροντας του ,Άγιος Σιλουανός ζούσε μέσα σε μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Υπήρχαν τότε στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος περίπου δυο χιλιάδες μοναχοί και ο Άγιος Σιλουανός ήταν υπεύθυνος για τις οικοδομικές εργασίες και είχε υπό την εποπτεία του περίπου διακοσίους εργάτες. Ο επίσκοπος Νικόλαος τον ρώτησε: «Πώς μπορείς να κρατάς την προσευχή με όλον αυτόν τον κόσμο και όλη αυτή τη φασαρία; Δεν θα ήταν καλυτέρα για σένα να ήσουν κάπου σε σπηλιά και να προσευχόσουν;» ,και ο Άγιος απαντούσε: «Είμαι σε αυτή τη σπηλιά στη καρδιά μου, και προσεύχομαι μέσα σε αυτή».

Εδώ χρειάζεται προσοχή. Επειδή περιγράφει πνευματικά πράγματα και υψηλά νοήματα με πολύ απλά λόγια μπορεί κάποιος να πει: «Ναι, βέβαια έτσι είναι. Είναι πολύ φυσικό».

Στην πραγματικότητα όμως μιλά για πράγματα που μας ξεπερνούν και έτσι πρέπει να τα διαβάζουμε με μεγάλη προσοχή. Με συγχωρείτε, ίσως να είμαι λίγο υπερβολικός, αλλά πιστεύω ότι ο άγιος Σιλουανός είναι ένας από τους καλυτέρους πνευματικούς καθοδηγητές για τον σημερινό κόσμο. Δεν επέμενε στις εξωτερικές πτυχές της χριστιανικής ή της μοναστικής ζωής, αλλά τόνιζε την ουσία του Ευαγγελίου και επανερχόταν τακτικά στην πρωταρχική σημασία της ταπεινότητας, της αγάπης προς τον πλησίον, της αγάπης προς τους εχθρούς και της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, πού είναι απόλυτα θεμελιώδη στη ζωή μας. Ακόμη και αν κάνουμε τα πάντα, αν δεν έχουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα είμαστε σαν νεκροί. Η ζωή της ψυχής μας είναι το Άγιο Πνεύμα. Επομένως, στόχος της χριστιανικής ζωής, της μοναστικής ζωής, είναι η απόκτηση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Ο Γέροντας έλεγε ότι σε ένα μοναστήρι γίνονται πολλά έργα. Όλα όμως στρέφονται προς το κύριο έργο πού είναι η λειτουργία. Όλα τα άλλα, η κηπουρική, η ραπτική, το κέντημα, όλα πρέπει να είναι σαν ομόκεντροι κύκλοι γύρω από το κέντρο. Διαφορετικά δεν θα αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε σε μοναστήρι….

Στο βιβλίο του πατρός Σωφρονίου για τον άγιο Σιλουανό υπάρχουν ασφαλώς πνευματικές διδαχές, αλλά και πολλές ιστορίες οι οποίες, για εκείνους πού δεν είναι αρκετά προσεκτικοί, δεν προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα και μετά θα επανέλθω στο θέμα. Οι γονείς του γέροντος Σιλουανού ήταν χωρικοί και τα καλοκαίρια εργάζονταν στα χωράφια, ενώ ο ίδιος έμενε σπίτι για να ετοιμάζει το φαγητό πού θα πήγαινε το μεσημέρι. Μιά μέρα ξέχασε πως ήταν Τετάρτη, δηλαδή μέρα νηστείας και μαγείρεψε κρέας. Τους πήγε λοιπόν το φαγητό και όλοι στην οικογένεια έφαγαν χωρίς να πουν τίποτε. Ήταν καλοκαίρι..

Τα Χριστούγεννα ο πατέρας του Συμεών αυτό ήταν το όνομα του γέροντος Σιλουανού του λέει: «Θυμάσαι παιδί μου που μας έφερες μιά μέρα φαγητό στα χωράφια; Μας έφερες κρέας, ενώ ήταν μέρα νηστείας. Το έφαγα σαν να ήταν πτώμα.» Δεν του είπε όμως τίποτε τότε για να μην του προκαλέσει ταραχή. Αυτή η αντίδραση του πατέρα του δείχνει πώς πρέπει να συπεριφερόμαστε όταν θέλουμε να διορθώσουμε κάποιον. Τι υπομονή, τι αγάπη, τι λεπτότητα! Οι περισσότεροι από εμάς δεν διαθέτουμε αυτή την ποιότητα. Περιγράφονται πολλά τέτοια περιστατικά στο βιβλίο αυτό, τα οποία είναι πολύ διδακτικά.

Λιγότερα

Παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου

 

"Μοῦ λένε… Παππούλη μοῦ διαβάζουμε ἀλλὰ εἶναι ἀρχαῖα καὶ δὲν τὰ καταλαβαίνουμε… τοὺς λέω… δὲν πειράζει τὰ καταλαβαίνει ὁ διάβολος μὲ τοὺς δαίμονες τοῦ καὶ παίρνουν δρόμο καὶ τρέχουν…

ἀκούσατε Μαρία Τὴν εἶπε τὴν Παναγία μας… δὲν τολμᾶ κἂν νὰ Τὴν ἀποκαλέσει μὲ τὸ Ὄνομα Της, Παναγία ἢ Θεοτόκο… καίγεται ὅταν Τὴν ἀκούει νὰ Τὴν ἐπικαλούμεθα καὶ νὰ Τὴν χαιρετίζουμε μὲ τοὺς Χαιρετισμούς Της…

Γιὰ αὐτό σας λέω ὅτι εἶναι ἐπιθυμία καὶ ἐντολὴ τῆς Δέσποινας μᾶς νὰ διαβάζουμε κάθε μέρα τοὺς Χαιρετισμούς."

«Μεθ’ ὑμῶν εἰμί…» 17 Αυγούστου: Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Αθανασίου του Χαμακιώτη

 

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν φεύγουν από τη ζωή, δεν αφήνουν πίσω τους μόνο μια ανάμνηση. Αφήνουν έναν τρόπο ζωής, ένα παράδειγμα, ένα φως που συνεχίζει να επηρεάζει όσους τους γνώρισαν.

Έτσι αισθανόμαστε και για τον Όσιο Πατέρα ημών Αθανάσιο τον Χαμακιώτη.

Ο χρόνος μπορεί να απομακρύνει μια μορφή από τα μάτια μας, δεν μπορεί όμως να σβήσει το αποτύπωμα μιας ζωής που προσφέρθηκε στον Θεό και στον άνθρωπο.

Η Εκκλησία βλέπει τον θάνατο όχι ως οριστική απώλεια, αλλά ως πέρασμα στην αιωνιότητα. Γι’ αυτό και μιλά για «κοίμηση». Η πίστη στην Ανάσταση δεν καταργεί το πένθος· του δίνει όμως προοπτική και ελπίδα.

Και ίσως αυτή είναι μία από τις πιο όμορφες αλήθειες της πίστης μας: στην άνω Ιερουσαλήμ έχουμε οικείους. Ο ουρανός δεν είναι ένας απρόσωπος και μακρινός τόπος, αλλά η πατρίδα εκείνων που αγαπήσαμε και έζησαν με τον Θεό.

Ιδιαίτερα συγκλονιστική είναι η εικόνα της πορτοκαλιάς που είδε, σύμφωνα με την παράδοση, ένας ιερομόναχος στον ύπνο του, κοντά στον τάφο του Γέροντα. Το δέντρο ήταν γεμάτο χρυσούς καρπούς. Και όταν ρώτησε τι ήταν αυτοί, άκουσε:

«Αυτοί είναι οι καρποί του π. Αθανασίου».

Η εικόνα αυτή μπορεί να μιλήσει και στον σημερινό άνθρωπο.

Γιατί κάθε ζωή αφήνει καρπούς.

Όχι μόνο όσα είπε ή όσα απέκτησε, αλλά κυρίως όσα πρόσφερε. Την αγάπη, την καλοσύνη, την προσευχή, τη στήριξη, τη συγχώρηση, την ελπίδα που έδωσε στους άλλους.

Ο άνθρωπος φεύγει. Οι καρποί όμως μιας αγαθής ζωής μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Και ίσως αυτό να είναι ένα ερώτημα που αξίζει να κρατήσουμε σήμερα:

Τι καρπούς αφήνουμε εμείς πίσω μας;

Σε μια εποχή γεμάτη ταχύτητα, εικόνες, θόρυβο και διαρκή προβολή του εαυτού μας, η ζωή ενός αγίου μάς θυμίζει κάτι απλό και ουσιαστικό: δεν έχει τόση σημασία πόσο μας βλέπουν οι άλλοι, όσο το καλό που αφήνουμε στη ζωή τους.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε μεγάλα πράγματα.

Χρειάζεται να αγαπάμε αληθινά.

Να ανακουφίζουμε, όπου μπορούμε.

Να συγχωρούμε.

Να προσευχόμαστε.

Να αφήνουμε πίσω μας λίγο περισσότερο φως απ’ όσο βρήκαμε.

Αυτό είναι ίσως το πιο σύγχρονο μήνυμα της μνήμης του Οσίου Αθανασίου.

Ότι η αγιότητα δεν είναι κάτι μακρινό και απρόσιτο. Είναι ένας τρόπος να υπάρχεις μέσα στον κόσμο χωρίς να χάνεις τον Θεό και χωρίς να χάνεις τον άνθρωπο.

Και όταν ένας τέτοιος άνθρωπος φύγει, δεν χρειάζεται να πούμε μόνο:

«Έφυγε».

Μπορούμε να πούμε:

«Έζησε. Αγάπησε. Προσευχήθηκε. Καρποφόρησε. Και συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο».

Σήμερα, λοιπόν, δεν τιμούμε μόνο τη μνήμη του.

Κοιτάζουμε τη ζωή του και αναρωτιόμαστε για τη δική μας.

Γιατί κάποτε, όταν κι εμείς θα φύγουμε, αυτό που θα έχει πραγματική αξία δεν θα είναι πόσα αποκτήσαμε, αλλά πόση αγάπη αφήσαμε πίσω μας.

«Μεθ’ ὑμῶν εἰμί…»

Μια φράση που, μέσα στην πίστη της Εκκλησίας, δεν ακούγεται σαν ανάμνηση του παρελθόντος.

Ακούγεται σαν υπόμνηση ότι η αγάπη, όταν γίνεται ζωή εν Χριστώ, δεν τελειώνει με τον θάνατο.

Αιωνία η μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Αθανασίου του Χαμακιώτη.

Γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης

 

Τὰ ξημερώματα τῆς 16ης Αὐγούστου τοῦ 2020, ἀκριβῶς πρὶν ἀπὸ ἕξη χρόνια, ὁ Γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης, ὁ πνευματικὸς τῆς Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς καὶ ὄχι μόνο, ποὺ τώρα ἀναπαύεται στὸν Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ, στὴν Νέα Μάκρη, μεταβέβηκεν «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν».

Ὁ θάλαμος τοῦ νοσοκομείου, ὅπου νοσηλευόταν, ἀμέσως γέμισε μιὰ ὡραία μυρωδιά, ποὺ ἔμοιαζε μὲ μύρο.

Ὁ Γέροντας ἔφευγε γιὰ τὴν οὐράνια Βασιλεία καὶ οἱ ἄγγελοι μύρωναν τὴν ἀτμόσφαιρα.

Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία, ποὺ στὸ ὄνομά της εἶχε κτίσει περίλαμπρο Ναὸ στὸ πολύπαθο Μάτι Ἀττικῆς, τὸν ὑποδέχθηκαν γιὰ νὰ τὸν ἀναπαύσουν μετὰ τῶν Ἁγίων καὶ Δικαίων. Δύο συμβουλὲς τοῦ Γέροντα ἀξιοχρέως καταγράφουμε στὴν αἰώνια μνήμη του:

Ὁ ἥλιος λάμπει κι ἂς εἶναι κρυμένος.

Συμβούλευε παραβολικὰ ὁ Γέροντας τοὺς δοκιμαζομένους:

Δὲν θὰ πτοούμεθα ἀπὸ τὶς δοκιμασίες ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ μᾶς συναντοῦν. Ἀκόμα κι ἐκεῖνες ποὺ μᾶς συμβαίνουν λόγῳ τοῦ ἐγωισμοῦ μας, κι αὐτὲς ἀκόμα τὶς μετριάζει -ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται. Πολλὲς φορὲς ὁ πιὸ σύντομος δρόμος γιὰ νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ μιὰ δοκιμασία εἶναι ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ αὐτοκριτική.

Ὅταν βάζουμε τὸν ἐγωϊσμὸ μπροστά, συνήθως τὰ κάνουμε χειρότερα! Εἶναι σὰν τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει πέσει μέσα στὴν κινούμενη ἄμμο. Δὲν θέλει ἀπότομες καὶ σπασμωδικὲς κινήσεις γιατί βουλιάζεις. Θέλει ὑπομονὴ καὶ ἤρεμες κινήσεις γιὰ νὰ ἐξέλθουμε.

Ὁ ἥλιος πάντα λάμπει πάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα καὶ συνεχίζει νὰ ζωοποιεῖ τὴ Γῆ, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κρυμμένος ἀπὸ αὐτὰ προσωρινά. Θὰ κάνουμε σὰν τὸ ἀετό, ποὺ στὶς μεγάλες μπόρες, δίνει μιὰ μὲ τὰ φτερά του καὶ περνάει πάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα καὶ βγαίνει ἀπὸ τὴν μπόρα.

Ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖ πάντα! Νὰ μὴν τὸ ξεχνᾶμε. Ὄχι ἐπειδὴ τὴν ὥρα τῶν ἐξετάσεων ὁ καθηγητὴς λείπει, σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει. Καὶ ποιός σὲ δίδασκε καὶ σὲ προετοίμαζε τόσον καιρό; Μήπως δὲν ἤσουν καλὸς μαθητὴς καὶ τώρα γκρινιάζεις;

Γιὰ τὸν Θεὸ δὲν εἶναι ποτὲ ἀργά. Μᾶς περιμένει πάντα μὲ ἀνοιχτὲς ἀγκάλες!”

Ὄχι ἐρωτηματικὰ στοὺς βουλὲς τοῦ Θεοῦ"

Ὁ Πατὴρ Νικόλαος ἦταν πηγὴ ἀγάπης καὶ ἠθικῆς. Πάντα ἐπέμενε στὴν καθαρὴ συνείδηση ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τὸν Θεό ..Καὶ μιὰ φράση ποὺ θὰ μοῦ μείνει ἀξέχαστη, ὅταν ἔχασα τὸν πατέρα μου, μοῦ εἶπε: -Ὅπου ὁ Θεὸς βάζει τελεία ἐμεῖς νὰ μὴν βάζουμε ἐρωτηματικό. Καλή Ανάσταση γέροντα

 

Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

Για ποιο λόγο ο Όσιος Παΐσιος έφτιαξε καλάθια με τρεις λαβές;

Ο Όσιος Παΐσιος ο Μέγας, ένας από τους εξέχοντες ασκητές της Αιγύπτου του 4^ου αιώνα, διακρινόταν για τη σπάνια σοφία και την ευγένειά του. Κάποτε είχε δώσει το παράδειγμα ενός εκπληκτικά λεπτού και ευαίσθητου ιεραποστολικού έργου, στο οποίο η σταθερότητα της χριστιανικής μαρτυρίας συνδυαζόταν με πολύ προσεκτική στάση απέναντι σε ανθρώπους που είχαν διαφορετικές απόψεις.

Στο βίο του Οσίου αναφέρεται η ιστορία ενός γέροντα, ο οποίος ζούσε αυστηρή και ενάρετη ζωή, αλλά λόγω άγνοιας είχε πέσει σε αίρεση. Τιμούσε τον Πατέρα και τον Υιό, αλλά αρνιόταν τη Θεία φύση του Αγίου Πνεύματος. Οι απλοί άνθρωποι τον εμπιστεύονταν και, ακολουθώντας τον, υιοθετούσαν την συγκεκριμένη ψευδή διδασκαλία. Όταν το πληροφορήθηκε αυτό, ο Παΐσιος κατευθύνθηκε προς την περιοχή εκείνη. Στο δρόμο έπλεξε μερικά καλάθια και στο καθένα από αυτά είχε φτιάξει τρεις λαβές.

Όταν έφτασε στο χωριό, είχε τη μορφή περιπλανώμενου πωλητή καλαθιών, και έβαλε τα χειροποίητα προϊόντα του προς πώληση. Οι άνθρωποι θαύμαζαν τα ασυνήθιστα καλάθια και ρωτούσαν για ποιο λόγο χρειάζονταν τρείς λαβές. Ο Άγιος Παΐσιος απαντούσε κάθε φορά: «Επειδή είμαι δούλος της Αγίας Τριάδας και διαποτίζομαι από ένθερμη αγάπη προς Αυτήν, γι’ αυτό έφτιαξα τα καλάθια μου με τρείς λαβές, προς υπενθύμιση της Αγίας Τριάδας. Ώστε όχι μόνο να πιστεύω με την καρδιά μου και να το ομολογώ με τα χείλη μου, αλλά και με τα χειροτεχνήματά μου… να δοξάζω την Αγία Τριάδα: τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα· όπως κάθε καλάθι έχει μεν τρείς λαβές, αλλά από μόνο του είναι ένα, έτσι και στην Αγία Τριάδα είναι τρία Πρόσωπα, αλλά ένας Θεός».

Αυτή η απλή εξήγηση εντυπωσίασε τους ανθρώπους, αλλά και τον ίδιο τον γέροντα με τους μαθητές του, περισσότερο παρά οι επιπλήξεις και οι λογομαχίες. Άρχισαν να ρωτούν τον Άγιο Παΐσιο για την πίστη και, στη συνέχεια, άκουσαν με προσοχή τη διδασκαλία του. Μετά από μια μακρά συζήτηση, κατά την οποία ο ασκητής τους εξήγησε με ηρεμία, υπομονή και επιχειρήματα την ορθή διδασκαλία για την Αγία Τριάδα, αποκήρυξαν την πλάνη τους και μετανοήσαν.

Γιατί η ιεραποστολική προσέγγιση του οσίου Παΐσιου αποδείχθηκε τόσο αποτελεσματική; Επειδή στη βάση της βρισκόταν η αγάπη για τους ανθρώπους και η ειλικρινής μέριμνα για τη σωτηρία τους. Δεν ξεκινά με κριτική. Επιπλέον, δεν εντοπίζουμε κριτική ούτε στις επόμενες ομιλίες του. Αντ’ αυτού, αρχικά κεντρίζει το ενδιαφέρον των ακροατών, στη συνέχεια μπαίνει ήρεμα και φυσικά σε συζήτηση μαζί τους και μόνο τότε αποκαλύπτει με τη μέγιστη δυνατή διακριτικότητα το βάθος της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Να που, ένα καλάθι με τρείς λαβές μπορεί μερικές φορές να πει περισσότερα και πιο πειστικά για την πίστη, παρά οι καταγγελίες που προσδιορίζονται από «δίκαιη οργή».

Ιερέας Ευγένιος Μούρζιν
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Θεό βλέπουμε, αυτό είμαστε. Κόσμο βλέπουμε, αυτό είμαστε.Τα πάντα είναι τα μάτια.

 

"Της Μεταμορφώσεως σήμερα και πάντα τέτοια μέρα έχω στο μυαλό μου εντυπωμένη μια θαυμάσια εικόνα. Σε ένα πεζούλι στις Καρυές του Αγ.Όρους ο μακαριστός π.Δαυίδ ο Κουτλουμουσιανός, κοντούλης και παχύς με εκείνο το βλέμμα της απόλυτης ευτυχίας, που ζήλευα από τότε που τον γνώρισα, ένα καλογεράκι Ρώσος, ψιλόλιγνο με εκείνα τα σλαβικά αθώα μάτια όλο απορίες και κάτι στρογγυλά γυαλάκια, κρατώντας ένα τετράδιο με ελληνικά και κυριλλικά ορνιθοσκαλίσματα, μαθητής της Αθωνιάδας, σαν φιγούρα βγαλμενη από αφήγηση του Ντοστογιέφσκι κι εγώ, αλλόκοτη μορφή που είχε αρχίσει να συγκλονίζεται αργά και σταθερά απ' την Αγιορείτικη ζωή σαν ανακάλυψη ενός κόσμου που δεν πίστευες καν ότι υπάρχει.

 

Ο παπά Δαυίδ μας περιέγραφε με ζήλο και πόθο άσβεστο το θαύμα που επιτελέστηκε στο περίφημο, απ' την βιβλική ιστορία, όρος Θαβώρ τον καιρό του Αγ.Ευθυμίου, όπου ανήμερα της Μεταμορφώσεως γέμισε ο Ναός με το Άκτιστο Φώς που έκανε το εκκλησίασμα να πέσει στα γόνατα με κλειστά τα μάτια, μην αντέχοντάς το και που μόνο ο Άγιος Ευθύμιος έμεινε όρθιος σε στάση ικεσίας.Τότε άρχισε να λέει ο καλοκάκαθος καλογερόπαπας στο καλογέρι απ τη Ρωσία: κατάλαβες Αρσένιε τι μάτια χαρίζει ο Θεός στους ανθρώπους; Ό,τι βλέπουμε είμαστε αδελφέ. Θεό βλέπουμε, αυτό είμαστε. Κόσμο βλέπουμε, αυτό είμαστε.Τα πάντα είναι τα μάτια.

Ο καλοκάγαθος και λιγάκι αφελής Ρώσος ρωτούσε και ξαναρωτούσε: Πάτερ πού θα βρούμε τέτοια μάτια εμείς; Πες μου πού;

Εγώ άκουγα σιωπηλός καπνίζοντας.

Δεν ξέχασα ποτέ στα χρόνια που ήρθαν και στους ατέλειωτους πολέμους μου, τα λόγια αυτά. Όσες ασχήμιες κι άν είδα στο δρόμο μου, όσες ομορφιές, κατάλαβα πως όλα είναι μάτια κι αυτά πρέπει να φυλάς σαν σύνορο μιας πατρίδας πολύτιμης, της καρδιάς σου.

Αυτά θα σε σώσουν ή θα σε κρίνουν μια μέρα. Αυτά θα αφηγηθούν όλη σου την ζωή.Αυτά τελικά θα σε μεταμορφώσουν σε αυθεντική υπάρξη.

Και το τελικό έπαθλο θα είναι πάλι από τα μάτια: αυτά θα σε αξιώσουν ή όχι να δεις Θεού Πρόσωπο."

Έτη πολλά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες

 

 Φαίδωνας

ΗΤΑΝ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Ο Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδής (ένας Άγιος του Θεού) εκοιμήθη εν Κυρίω ♰ στις 4 Αυγούστου  στο Νεοχώρι Σιντικής του νομού Σερρών.

 

 

   Ενταφιάστηκε σε τάφο που είχε ετοιμάσει ο ίδιος, δίπλα στον ιερό ναό του Αγίου Ραφαήλ. 40 μέρες προτού φύγει.

   Άρχισε να ευωδιάζει ο Σταυρός του, αλλά και άλλα αντικείμενά του. 

    Έψαλε και συνομιλούσε με τους Αγγέλους και τους Αγίους, λίγες μέρες πριν φύγει. 

    Ήταν συγκλονιστικό το πέρασμά του στην αιωνιότητα. 

    Το σκήνωμά του ήταν εύκαμπτο και ζεστό, μέχρι την ώρα της ταφής του. 

   Κατά την εξόδιο ακολουθία ενώ δεν υπήρχαν καθόλου σύννεφα, εμφανίστηκε ένα και έσταξε λίγες σταγόνες σαν δάκρυα. 

   Το ίδιο έγινε και την ώρα του ενταφιασμού του. 

   Το σύννεφο πάλι έσταξε δύο - τρεις σταγόνες βροχής και σταμάτησε. 

   Κατά την ώρα του ενταφιασμού, 

 τη στιγμή της αλλαγής του Ευαγγελίου, φάνηκε ξεκάθαρα 

 η ευκαμψία του αγίου Πατρός. 

   Η παλάμη του έπεσε προς τα πίσω σαν να μην ήταν χέρι κεκοιμημένου. 

   Ο Μητροπολίτης ΣιδηροκάστρουΜακάριος, κατά την ομιλία του στην εξόδιο ακολουθία είπε :

- « Ο πατήρ Ιωάννης είναι 

      ένας Άγιος του Θεού».

  Ας πρεσβεύει στο ουράνιο θυσιαστήριο, 

μαζί με τους άλλους αγίους, 

για όλους μας.

Να έχουμε την ευχή του !

 Τσεσμετζής Μιλτιάδης    

       εκπαιδευτικός