«Εσσιέβερεβε»… το κρυμμένο μήνυμα πίσω από τους στίχους της «Τηλλυρκώτισσας»!

Τι ακριβώς σημαίνουν οι «ακαταλαβίστικοι» στίχοι του κυπριακού τραγουδιού!


Το τραγούδι η «Τηλλυρκώτισσα» είναι ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα Κυπριακά τραγούδια και μέχρι σήμερα έχει την τιμητική του -σχεδόν- σε κάθε κυπριακό γλέντι, όπως γάμο, γενέθλια, αρραβώνες, γιορτές του Πάσχα ή ακόμα και σε τηλεοπτικές ή και  ραδιοφωνικές εκπομπές που τιμούν την παράδοση του τόπου μας.
Η πρώτη εκτέλεση της «Τηλλυρκώτισσας» έγινε από τον Θεόδουλο Καλλίνικο (1904-2004), ο οποίος ήταν ο πρώτος που μελέτησε καλά την κυπριακή παραδοσιακή μουσική, δημιουργώντας και δίσκους.

Όμως πέραν της πρώτης εκτέλεσης του Καλλίνικου, υπάρχουν διάφορες επανεκτελέσεις και διασκευές όπως της Δόμνας Σαμίου, της Μαρίζας Κώχ, του Σίκκη, της Άννας Βίσση, του Μιχάλη Ττερλικκά, του Βιολάρη και άλλων γνωστών Κυπρίων τραγουδιστών. Αξίζει να σημειωθεί ότι αρκετοί «παλιοί» τουρκοκύπριοι γνωρίζουν την «Τηλλυρκώτισσα» και την τραγουδούν στην τουρκική  γλώσσα - "Dillirga" (=Τηλλυρκά).
Μπορεί όλοι να έχουμε ακούσει αμέτρητες φορές το συγκεκριμένο τραγούδι, όμως πόσοι γνωρίζουν το κρυμμένο μήνυμα πίσω από τους στίχους του «εσσιέβερεβε»; Οι περισσότεροι ξένοι αλλά και ντόπιοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν τα ακριβή λόγια καθώς και το νοήμα του γνωστού αυτού Κυπριακού τραγουδιού. Την πρώτη φορά που ακούς το τραγούδι μοιάζει «ακαταλαβίστικο», αλλά υπήρχε συγκεκριμένος λόγος και σκοπός πίσω από αυτές τις συλλαβές (εσσιέβερεβε, βουρουβούς). Αν έχετε ακούσει ξανά για τα κορακίστικα θα καταλάβετε την χρήση τους.
Τα Κορακίστικα (ή Κατσουβέλλικα) είναι μια ιδιωματική συνθηματική γλώσσα με την παρεμβολή -ανάμεσα στις λέξεις- επιπλέον συλλαβών. Η κάθε ομάδα ατόμων που χρησιμοποιεί τα κορακίστικα έχει τους δικούς της κανόνες. Τα κορακίστικα «επινοήθηκαν» τον καιρό της τουρκοκρατίας ώστε να μην γίνονταν αντιληπτές οι συνομιλίες των Κύπριων από τις αστυνομικές αρχές και τον στρατό των Τούρκων.

Φώτο: Mihalis Violaris - Tillirkotissa (S.Miller Club Edit)

Η «Τηλλυρκώτισσα» δεν είναι παρά ένα παράδειγμα της μυστικής αυτής, συνθηματικής γλώσσας, που αγαπήθηκε ως τραγούδι ακόμη και αν οι μετέπειτα γενιές δεν ήξεραν τι ακριβώς λέει.
Οι στίχοι της Τηλλυρκώτισσας:

Εσσιε έβερεβε-ναν
ά-βαραβα-στρον
τζια ε-βερε-ν μιτσίν
μες τους-βουρουβους
εφτά-βαραβα πλανή-βιριβι-τες
για-βαρα-λουρου-βουρου-δα μου

Τριαλάλα-λα-λα…

Τζι’ επιά-βαραβα-σαν με-βερεβε
μες τη-βιρβι-ν καρκιάν
τα λό-βοροβο-για
που βουρουβου μου
εί-βιριβι-πες
μα-βαρα-βρομα-βαρα-τα μου

Τριαλάλα-λα-λα…

Επή-βιριβι-αν τζ-εί-βιριβι-παν
της βιριβι-ς πελλής
πως έ-βερεβε-ν να πά-βαραβά-ω
πέ-βερεβε-ρα
για-βαρα-λουρου-βουρου-δα μου

Τριαλάλα-λα-λα..

Τζια εμά-βαραβα-εψε βερεβε-ν
την θά-βαραβα-λασσαν
τζιε ασή-βιριβι-κωσέ βερεβε-ν
αέ-βερεβε-ραν
για-βαρα-λουρου-βουρου-δα μου

Τριαλάλα-λα-λα…

Οι στίχοι της Τηλλυρκώτισσας χωρίς τα κορακίστικα:

Έσσιει έναν άστρον τζιαι εν μιτσίν
μες στους εφτά πλανήτες, μαυρομμάτα μου
τζιαι επιάσαν με μες στην καρκιάν
τα λόγια που μου είπες, γιαλλουρούδα μου

τζιαι ‘πήαν τζι είπαν της πελλής
πως εν να πάω πέρα, μαυρομμάτα μου

Τζιαι εμάγιεψεν τη θάλασσαν
τζιαι ‘σήκωσεν αέραν, γιαλλουρούδα μου

Τζι’ άνταν της είπουν “έσσιε ‘γειάν”
Εστέκετουν τζιαι εθώρεν, μαυρομμάτα μου

Τώρα, πλέον θα μπορείς και εσύ να απολαμβάνεις το τραγούδι αλλά και να καταλαβαίνεις το κρυμμένο μήνυμα πίσω από τους στίχους του!
πηγή

Ευθυμογράφημα περί των προσεχών εκλογών

«Την πλιατσικολογίαν διεδέχθη η φορολογία,

και έκτοτε όλος ο περιούσιος λαός εξακολουθεί να δουλεύη

διά την μεγάλην κεντρικήν, γαστέρα, την ώτα ουκ έχουσαν». 

Παπαδιαμάντης «Φόνισσα»

Φαρμάκια καταπίνουμε νυχθημερόν. «Καπνίζουν τα μάτια μας» από οργή βλέποντας και ακούγοντας την περιρρέουσα ευήθεια. Δεν γίνεται έτσι. Ευτυχώς που μπαίνω καθημερινά στην αίθουσα και αντικρίζω την χαρά του παραδείσου, το γέλιο των μαθητών μου. Δημοσιεύω ένα ευθυμογράφημα, μην το πάρει κανείς στα σοβαρά, γιατί το θέμα είναι μεν πολύ σοβαρό, αλλά, ως συνήθως, στην χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» οι άνθρωποι που το υπηρετούν είναι σπουδαιογελοίοι. Υπακούω εξάλλου στην παρότρυνση του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, που συμβουλεύει υπέροχα: «Διεγέλα τα πάντα, γέλωτος ορών άξια τα τοις πολλοίς σπουδαζόμενα». 

Πώς κατορθώνουν οι πολιτικοί , αντί να ασχολούνται αυτοί με τα προβλήματα του λαού, να ασχολείται ο λαός με τα δικά τους, τα οποία βεβαίως είναι προβλήματα πολυτελείας, έναντι της τρομερής δυσπραγίας και φτώχειας που αντιμετωπίζει ο απλός πολίτης Πετυχαίνουν το ακατόρθωτο όντως.

Η προεκλογική περίοδος έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να επισημανθούν. Οι υποψήφιοι ακολουθούν κάποιες συγκεκριμένες μεθόδους υφαρπαγής της ψήφου, οι κυριότερες των οποίων είναι οι εξής:

Πρώτον: θριαμβεύει, βρίσκεται στις καλύτερες στιγμές της, η ψηφοθηρία. Αυτήν μετέρχονται κυρίως οι ατάλαντοι, οι τυχοδιώκτες. Κληροδοτημένη από την αρχαιότητα η τακτική αυτή. Ο Πλούταρχος στα περίφημα «Πολιτικά παραγγέλματα» (802 D-E), στηλιτεύει κάποιους «άμουσους» και «άτεχνους», δηλαδή απαίδευτους και απελέκητους, υποψηφίους, που αλίευαν εκλογική πελατεία με τραπεζώματα και φαγοπότια, με χοροστάσια, με άμεσο χρηματισμό. Δεν είναι εξάλλου κρυφό ότι διακινούνται φάκελοι «ευρωγεμείς» με τους οποίους δελεάζονται οι ανεμιαίας και υδαρούς συνείδησης ψηφοφόροι. Γενικώς η ψηφοθηρία ανθεί και φέρει ψήφους πολλούς και μονάκριβους.

Δεύτερον: μέσο απόσπασης της περιποθήτου ψήφου είναι η υπενθύμιση στην εκλογική «πελατεία» κάποιας υποχρέωσης ή ενός ρουσφετιού. Νυν καιρός ανταπόδοσης της ευεργεσίας. Εδώ βέβαια ελλοχεύει ο κίνδυνος της αχαριστίας. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η ευγνωμοσύνη είναι αυτή που γερνάει γρηγορότερα απ’ όλα τα ανθρώπινα. «Τι γηράσκει τάχιστα;», τον ρώτησαν οι μαθητές του. «Χάριτος μνήμη» απάντησε ο μέγας φιλόσοφος.

Τρίτον: είναι η επιλογή κατάλληλων προσώπων, αυλοκολάκων, αφοσιωμένων σφουγγοκωλάριων, οι οποίοι θα αναλάβουν την «βρώμικη», την βάναυση δουλειά. Δηλαδή: αφισοκόλληση, διακίνηση προεκλογικού υλικού, προσέγγιση με πιθανά θύματα, ψηφοφόρους, περιφρούρηση, στελέχωση κομματικού κέντρου ή γιάφκας, απειλές ή υποσχέσεις σε αναποφάσιστους τενεκέδες, οργάνωση μεγαλειώδους υποδοχής στα μέρη που εξορμά ο λαοφιλής υποψήφιος, (το οποίο έχει ατονήσει κάπως σήμερα, διότι ενίοτε, αντί για κομματοτσιρίδες και λιβανωτούς, οι υποψήφιοι εισπράτουν αυγά και ντομάτες), συντονισμός χειροκροτημάτων, ζητωκραυγών, υλακών, ουρλιαχτών και χρεμετισμών των οπαδών κατά την εκφώνηση ενός βαρυσήμαντου αερογεμούς λόγου, σύμπηξη σωματοφυλακής για περιφρούρηση του λεγόμενου από τυχόν παρεκτρεπόμενους αντιπάλους ή αβόλευτους οπαδούς και λοιπά συμπαρομαρτούντα. Οι εν λόγω παρακεντέδες είναι απαραίτητοι,  δορυφορούν τον εθνοσωτήρα, είναι πιστοί άχρι θανάτου. (Οι λεγόμενοι και «χρήσιμοι ηλίθιοι»).

Τέταρτον: Βασικό μέσο εντυπωσιασμού η διαφήμιση, η εικόνα του υποψηφίου. Ως γνωστόν στην εικονική δημοκρατία, οχλοκρατία και σαχλοκρατία που ζούμε και η ψήφος είναι εμπόρευμα, άρα όσο πιο φανταχτερό το περιτύλιγμα, το καρύκευμα και εύστοχη η προώθησή του, τόσο ευκολότερη η προσέλκυση του καταναλωτή- ψηφοφόρου. Πρώτα-πρώτα οι φωτογραφίες των υποψηφίων υπόκεινται σε εξωραϊστική επεξεργασία. Σημάδια γήρανσης, ρυτίδες, λευκότριχες, «αποψιλωμέναι κεφαλαί» (κοινώς φαλάκρα), ενοχλητικά στίγματα (θυμόμαστε την αψεγάδιαστη φυσιογνωμία του αξιοδάκρυτου, εξαφανισθέντος νυν, εκσυγχρονιστή Κ. Σημίτη), όλα αυτά πρέπει να αφανιστούν. Και εξαφανίζονται, όπως συμβαίνει με κάποιες γηραλέες, λαϊκές τραγουδίστριες, που ανασύρουν για διαφήμιση, δροσερές φωτογραφίες τους από την δεκαετία του ΄60. Η εικόνα του υποψηφίου πρέπει να τονίζει την επιβλητικότητά, την γοητεία, τον δυναμισμό, την προσήνειά του. Γι’ αυτό και επανδρώνουν τα έδρανα της Βουλής ηθοποιοί, τραγουδιστές, καλλίγραμμες της πασαρέλας οδαλίσκες, ποδοσφαιριστές και λοιποί απελέκητοι τηλεαστέρες. Ο Έλλην στις μεγαλουπόλεις ψηφίζει με τη λογική του Σούπερ-Μάρκετ: ψηφίζει το προϊόν που διαφημίζεται περισσότερο, το εντυπωμένο στο υποσυνείδητο, αυτό αγοράζει, αυτό ξέρει, αυτό παίρνει, όπως μας λέει διαφήμιση γνωστού απορρυπαντικού.

Πέμπτον: Ο υποψήφιος οφείλει «να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές» των ψηφοφόρων, όπως λέγεται. Κατ’ αρχάς πρέπει όλοι γύρω του να είναι οικείοι και γνώριμοι. (Είναι γνωστό πως αειθαλής πολιτικός εξασφάλιζε ψήφους μέσω κουμπαριών. Βάφτισε το μισό νησί. Για να μην μπερδεύει τα ονόματα των βαφτιστικών του και εκτίθεται, έδινε σ’ όλα το ίδιο. Ο Κολοκοτρώνης, επειδή ήταν περιζήτητος «σύντεκνος»-ωραία λέξη, ορθοδοξότατη, μαζί στην ανατροφή του τέκνου). Δεν λησμονούν βέβαια οι υποψήφιοι να δείξουν την προσήλωσή τους στις παραδοσιακές αξίες, τις οποίες μετά την εκλογή τους ποδοπατούν ποικιλοτρόπως και…ασυστόλως. Έτσι και οικογενειάρχες και πατριώτες και πιστοί άνθρωποι και προσηλωμένοι στην εντιμότητα παρουσιάζονται και τρυφεροί σύζυγοι, στοργικοί γονείς, ενίοτε και ποδοσφαιρόφιλοι. (Ποιος Θεσσαλονικιός τολμά να μη δηλώσει οπαδός του ΠΑΟΚ ή του Ολυμπιακού στον Πειραιά; Το γήπεδο, η κερκίδα βγάζει κυβέρνηση).

Γενικά, πρέπει, ο υποψήφιος, κατά την αχώνευτη γι’ αυτόν προεκλογική περίοδο, «να κλαίει μετά κλαιόντων και να χαίρει μετά χαιρόντων». Όπου γάμος και χαρά ή κηδεία και μνημόσυνο, απαιτείται η παρουσία του. (Ένα δάκρυ, ένας λυγμός χαράς ή θλίψης προσπορίζει αρκετές ψήφους. Οι ευσυγκίνητοι…συγκινούν τον φτωχολαό).

Έκτον: Παρουσία στην τηλεόραση, το ακαταμάχητο, το απόλυτο μέσο προβολής και αναγνώρισης. Ο μόνος κίνδυνος είναι μόνο μήπως βρεθεί απέναντί σου κάποιος μοσχόμαγκας δημοσιογράφος, τύπου Τράγκα για παράδειγμα, και τον ξεπουπουλιάσει.

Τέλος πάντων οι εκλογές, πλην των αερόπλαστων συνθημάτων, της υποκρισίας, του θεατρινισμού, της γελοιότητας, της ανοησίας και της καταδημαγώγησης των μαζών, είναι μια ενδιαφέρουσα στιγμή του εθνικού μας βίου. Μια και το άρθρο κινείται σε σκωπτικό τόνο (πώς αλλιώς να αντέξεις ) θα παραθέσω ολιγόστιχα ποιήματα που αναφέρονται στις εκλογές. Το πρώτο τιτλοφορείται ο «αντιπολιτευόμενος». Δεν εκλέγεται ο ταλαίπωρος και αυτό στάθηκε μοιραίο, τον οδήγησε «εις τον τάφον». Γράφει ο Δ. Κόκκος στην τελευταία του στροφή:

«Αντιπολιτευόμενος ο μακαρίτης ήτο /είχε ευγενή αισθήματα, αρχάς και πεποιθήσεις και/ υπό τούτων πάντοτε αγνώς ενεφορείτο/ αλλ’ όμως τον κατέλαβον στομαχικαί παθήσεις/ Απέθανε φιλόπατρις και ομιλών και γράφων/ με άλλους λόγους: νηστικός κατήλθεν εις τον τάφον».

Το άλλο είναι του Γ. Σουρή, εξαιρετικό, με τίτλο «Εκλογεύς», ο ψηφοφόρος δηλαδή, που είναι το αφεντικό μιας Κυριακής. Απευθύνεται λοιπόν, ο «εκλογεύς», πασιχαρής στους υποψηφίους λέγοντάς τους.

«Φέρτε μου κανάτες, φέρτε μου βαρέλες/ στρώσατε για μένα περσικά χαλιά/ φέρτε μου κουζίνες, φέρτε μου κοπέλες/ φέρτε μου λαούτα, φέρτε μου βιολιά/ Άϊντε πάλι γλέντι και χουβαρνταλίκι/ Λύστε το πουγγί σας, δώστε χαρτζηλίκι!

Χύνω τους καφέδες και τα βάζα απάνω/ Ωχ! Χριστέ κι ας φέξει… Ωχ: ψυχή μου γλέντι! / Εκλογές και πάλι…σ’ ότι κι αν σας κάνω/ σεις να λέτε όλοι «μάλιστα αφέντη»/ Όλων σας τα σπίτια ανοιχτά να τα βρω/ ειδ’ αλλιώς σκεφθείτε πως θα φάτε μαύρο».

 Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Καλεῖστε νὰ ζήσετε ἕνα θαῦμα…οἱ συνομιλίες τελείωσαν

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου στὴν ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, ποὺ τελέσθηκε στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὴν κατεχόμενη κοινότητα Πραστειὸν – Νέο Λειβάδι τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (11.5.2019).

 

Αναμφίβολα, η πιο σημαντική μέρα στήν ζωή του ανθρώπου, είναι εκείνη που καταλαβαίνει πως ο Χριστός πιστεύει στόν άνθρωπο...

πιο πολύ, από ότι ο άνθρωπος Στόν Χριστό...

''Θα τα καταφέρεις! 'Έτσι μου είπε ο Θεός..." είπε το χελιδόνι και πέταξε μακρυά....

Οι εξομολογήσεις τους συγκλονίζουν.

Το μοναστήρι που έγινε brand name στο ράφι

Η Ιερά Μονή Μακαριωτίσσης – στα 700 μέτρα υψόμετρο πάνω από την κωμόπολη της Δομβραίνας της Βοιωτίας στις δυτικές πλαγιές του όρους Ελικώνα- διαθέτει μια σύγχρονη παραγωγική μονάδα γαλακτοκομικών προϊόντων που έχουν βρει τη θέση τους στην αγορά και την προτίμηση των καταναλωτών

Τι σχέση μπορεί να έχει ένα κεσεδάκι γιαούρτι και ένα μπουκάλι γάλα με ένα ορθόδοξο χριστιανικό μοναστήρι;
Το ερώτημα μπορεί είναι εκ φύσεως προκλητικό αλλά η απάντηση του είναι πολύ απλή και να δοθεί εύκολα και γρήγορα.

Μάλιστα, η απάντηση έρχεται από τους ίδιους του πατέρες του μοναστηριού: «Η αγάπη στο Θεό και στον συνάνθρωπο και στη μάνα γη, καθώς και οι ανάγκες της Μονής, οδήγησαν τους Πατέρες της Μονής να ασχοληθούν με όλη τους τη δύναμη βάζοντας κόπο και προσωπική εργασία στη δημιουργία φρέσκων, αγνών και παραδοσιακών προϊόντων, στις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της Μονής, με συνδυασμό τη σύγχρονη τεχνολογία και τον παραδοσιακό τρόπο παρασκευής.
Το γάλα για την παρασκευή των προϊόντων προέρχεται από ζώα που σιτίζονται με αυστηρά ελεγχόμενες ζωοτροφές από τους ίδιους Πατέρες της Μονής στις σταυλικές τους εγκαταστάσεις. Στην ποιότητα των προϊόντων συμβάλλει και το υψόμετρο της Μονής που είναι 700 μέτρα μαζί με το καθαρό περιβάλλον. Με προσευχή, κόπο και θέληση ξεπερνιέται κάθε κρίση» ( το απόσπασμα αυτό προέρχεται από το site της Μονής).

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ας ξεκινήσουμε από τις συστάσεις. Η αναφορά γίνεται στην Ιερά Μονή Μακαριωτίσσης που βρίσκεται σκαρφαλωμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Ελικώνα, χτισμένη σε υψόμετρο 700 μέτρων περίπου πάνω από το χωριό Δομβραίνα. Από την κωμόπολη απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα και 40 χιλιόμετρα από την Θήβα – την πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας.
Ας επανέλθουμε, όμως, στα προϊόντα, στα αγνά παραδοσιακά προϊόντα του μοναστηριού που λειτουργεί κοινοβιακά με την αδελφότητα να αριθμεί 20 μοναχούς υπό τον ηγούμενο, αρχιμανδρίτη Νικόδημο Ζιαμπάρα.
Στο site του μοναστηριού και στην ιδιαίτερη ενότητα για τα προϊόντα θα βρει κανείς αναλυτικές πληροφορίες που συνοδεύουν το κάθε ένα εξ αυτών παρέχοντας και μια προστατευτική ασπίδα για τον καταναλωτή και τα συμφέροντα του. Για παράδειγμα, ας πάρουμε το Γιαούρτι Αγελάδος Στραγγιστό Πλήρες.

Πρώτα δίνεται η περιγραφή: Γιαούρτι από αγελαδινό γάλα. Οι αγελάδες εκτρέφονται με αυστηρά επιλεγμένες τροφές και ακολουθούν τα συστατικά: Φρέσκο γάλα αγελάδος, καλλιέργεια γιαούρτης, λιπαρά 6.7%. Ακολουθούν δύο επισημάνσεις που έχουν την αξία τους: « Με φυσική στράγγιση» & «100% Γάλα τοπικής παραγωγής».
Επιπλέον, το μοναστήρι πάει και ένα βήμα παρακάτω: - Όλα τα προϊόντα σφραγίζονται και δεν ακτινοβολούνται ούτε ψεκάζονται με συντηρητικά.
-Οι ζυμώσεις του γιαουρτιού γίνονται σε 35 ώρες.
- Στραγγίζεται με φυσικό τρόπο «τσαντίλα». Δεν περιέχει συντηρητικά και υποκατάστατα προϊόντος.
- Τα ζώα σιτίζονται με αυστηρά ελεγχόμενες ζοωτροφές.
- Σε όλα τα προϊόντα γίνονται 2 φορές τον μήνα μικροβιολογικές αναλύσεις και σύσταση γάλακτος.
- Ο έλεγχος του γάλακτος για αφλατοξίνη και αντιβίωση είναι καθημερινή.
- Καθημερινώς τα γάλατα αρμέγονται με σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα για την καλή υγιεινή του γάλακτος.
Τα προϊόντα του μοναστηριού όσο περνάει ο καιρός βρίσκουν διανομή – ακόμη και σε αλυσίδες σούπερ μάρκετ- αλλά και ένα πιστό κοινό καταναλωτών που ψάχνουν το αγνά, παραδοσιακά και νόστιμα προϊόντα. Σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο μπορείτε να δείτε και να μάθετε για τα προϊόντα καθώς επίσης και για το δίκτυο διανομής. 

πηγή

Καρπενήσι: Μια μέρα στην πανέμορφη πρωτεύουσα της Ευρυτανίας

Οι ομορφιές της πρωτεύουσας της Ευρυτανίας μαγεύουν όποιον επισκέπτη επιλέξει να βρεθεί στο Καρπενήσι. Η μαρμαρόστρωτη πλατεία Μάρκου Μπότσαρη, οι πέτρινες βρύσες και τα υπεραιωνόβια πλατάνια θα κάνουν τη βόλτα μέσα στην πόλη του Καρπενησίου πραγματική απόλαυση. Γραφικά σοκάκια ανάμεσα σε παραδοσιακά πετρόχτιστα σπίτια με κεραμιδένιες σκεπές και φυσικά αρκετά ταβερνάκια και καφενεία για να καλύψουν και τον πιο απαιτητικό.
Η περιοχή όμως είναι ξακουστή και για το φυσικό της κάλλος, λίγα μόνο λεπτά από το κέντρο της πόλης του Καρπενησίου. Οι λάτρεις της πεζοπορίας ορκίζονται στο όνομα του μονοπατιού που συνδέει το Μεγάλο Χωριό με τον Γαύρο, άλλο ένα γραφικό χωριό σχεδόν πλάι στην όχθη του Κρικελοπόταμου. Εκτός από τα χειμερινά σπορ, ο επισκέπτης στο Καρπενήσι που λατρεύει τα σπορ μπορεί να επιδοθεί σε ιππασία μέσα στο πυκνό δάσος, αλλά και ποδηλαδία, αναρρίχηση, τοξοβολία και εναέρια περάσματα.

Ο Βαρθολομαίος στέλνει τον...''καρδινάλιο'' Ελπιδοφόρο στην Αμερική

Ανοίγονται οι «Ασκοί του Αιόλου» στην ήδη εξασθενημένη και πολλαπλώς διχασμένη Εκκλησία της Αμερικής

Τον επέλεξε με δικτατορικό τρόπο ο πατριάρχης, παραβιάζοντας το Καταστατικό της Αρχιεπισκοπής, το καταστατικό το οποίο ο ίδιος είχε επιβάλλει επίσης με «το έτσι θέλω»!!! Ανοίγονται οι «Ασκοί του Αιόλου» στην ήδη εξασθενημένη και πολλαπλώς διχασμένη Εκκλησία της Αμερικής, και από διάφορες πλευρές ετοιμάζονται κινήσεις νομικής αμφισβήτησης της εκλογής Ελπιδοφόρου – κάτι που με βεβαιότητα θα οδηγήσει σε πολιτικό και κοινωνικό ξεσηκωμό. Ηδη τα τελευταία χρόνια πολλές κοινότητες βράζουν και έχουν σταματήσει να καταβάλουν την οικονομική τους συνεισφορά προς την Αρχιεπισκοπή αηδιασμένες με την φυγή των πόρων τους προς ένα αχόρταγο Πατριαρχείο.

Χάος και διχασμό μεγαλύτερο από αυτόν που δημιούργησε στην Ουκρανία, θα προκαλέσει η απόφαση του Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου να εκλέξει τον μητροπολίτη Προύσης Ελπιδοφόρο, στην θέση του Αρχιεπισκόπου Αμερικής. Ο τίτλος του «καρδινάλιου» αρμόζει πλήρως στον κ.Ελπιδοφόρο. Πρώτα, συνέγραψε θεολογικό δοκίμιο με τίτλο «Primus Sine Paribus” («Πρώτος χωρίς Ισους») παραβιάζοντας τα θέσμια της Ορθοδοξίας και την δημοκρατική/συνοδική της παράδοση, στην επιδίωξή του να ενισχύσει τις εξόχως αντικανονικές ενέργειες του κ. Βαρθολομαίου στο ουκρανικό. Με λόγους και έργα την τελευταία δεκαετία προσέγγισε τον παπισμό και είναι άξιος του τίτλου «Καρδινάλιος»…
'Επειτα, «εξελέγη» (τρόπον του λέγειν, η έκφραση που ταιριάζει είναι «επελέγη και επεβλήθη εκ των άνω», δικτατορικά) κατά πλήρη παράβαση του άρθρου 13 του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας, χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στην Επαρχιακή Σύνοδο και το Αρχιεπισκοπικό Συμβούλιο Αμερικής να εκφέρουν τις προτάσεις τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την επιλογή του νέου Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας μεσολάβησε διάστημα αρκετών εβδομάδων από το θάνατό του και εστάλη επταμελής επιτροπή στο Φανάρι με τις υποδείξεις της ελληνικής κοινότητας της Αυστραλίας. Ενώ για την Αμερική, καμία τέτοια ευαισθησία δεν υπήρξε…
Ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, αποφασίζοντας για μια ακόμα φορά ετσιθελικά, αγνόησε πλήρως την έκκληση του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου να επιτρέψει λογικό χρόνο λίγων εβδομάδων και να δεχτεί την αντιπροσωπεία του – όπως ακριβώς προβλέπει το Καταστατικό - με ένα κατάλογο πέντε υποψηφίων, που να εκφράζουν τις προτιμήσεις της Εκκλησίας της Αμερικής. Ας σημειωθεί εδώ ότι το Καταστατικό αυτό το επέβαλλε ο ίδιος με τον ίδιο ετσιθελικό τρόπο που τώρα το παραβιάζει. Δίνει έτσι σοβαρό δικαίωμα σε όσους στο παρελθόν απαίτησαν κάποια μορφή αυτονομίας ή και Αυτοκεφαλίας (από την παρεκκλησιαστική οργάνωση Orthodox Christian Laity έως πέρυσι και τον επιχειρηματία Στάθη Βαλιώτη), να αμφισβητήσουν την πατριαρχική εξουσία με κάθε τρόπο.
'Ηδη από πολλές πλευρές εξετάζεται το ενδεχόμενο νομικής ενέργειας, που θα σταματά και θα ακυρώνει την «εκλογή» του κ. Ελπιδοφόρου. Η Αρχιεπισκοπή Αμερικής είναι οργανωμένη ως μη κερδοσκοπικό ίδρυμα (501 c3) και υπάγεται πλήρως στις προβλέψεις της αμερικανικής νομοθεσίας. Όχι μόνο η παραβίαση του Καταστατικού, αλλά και αυτή καθαυτή η επιλογή του Αρχιεπισκόπου από ένα «τουρκικό θρησκευτικό ίδρυμα» (που υπόκειται στην τουρκική νομοθεσία και εκβιάζεται πολλαπλώς από την τουρκική εξουσία κατά παράβαση κάθε έννοιας ανθρωπίνων δικαιωμάτων) μπορούν άνετα να αποτελέσουν τη νομική βάση της αγωγής που ασφαλώς θα κατατεθεί σύντομα και θα απαιτήσει να σταματήσει ΑΜΕΣΑ η ανάληψη των καθηκόντων από τον κ. Ελπιδοφόρο.
Από οργανωτική σκοπιά, ο Πατριάρχης αγνόησε πλήρως τις φωνές που ζητούσαν, ενοποίηση της εκκλησίας με υποβιβασμό των μητροπόλεων και πάλι σε επισκοπές και πλήρη κατάργηση του «κρυφού αρχιεπισκόπου», π. Αλέξανδρου Καρλούτσου. Η απογοήτευση του κόσμου είναι απροσμέτρητη σε μια εκκλησία που συνεχώς αποδυναμώνεται, όπως δείχνουν και τα στοιχεία των γάμων και βαπτίσεων. Οι φυγόκεντρες τάσεις θα συνεχιστούν εντεινόμενες, ειδικά όσο ακούγονται νέα σκάνδαλα αρπαγής των περιουσιών των μητροπόλεων (Σικάγο) με τελικό προορισμό των μετρητών το Πατριαρχείο.
Τέλος, οι «μάγιστροι» της παγκοσμιοποίησης, ελέγχουν δυστυχώς ακόμα μέρος της αμερικανικής κυβέρνησης. Η πολιτική τους στην Ουκρανία απέτυχε παταγωδώς και ήδη ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Ζελένσκι κάνει ανοίγματα προς την Ρωσία και τον Μητροπολίτη Ονούφριο (της εκκλησίας που υπάγεται στο Πατριαρχείο Μόσχας). Η λαθεμένη αυτή πολιτική τους οδήγησε στην πρωτοφανή απομόνωση του κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος, πείσμων όσο ποτέ και αμετανόητος, συνεχίζει στην «οδό της απωλείας». Μάλιστα οι ίδιοι κύκλοι επιδιώκουν τώρα –αλλά πιστεύουμε μάταια– να πάρουν με το μέρος τους την Εκκλησία της Ελλάδας.
Η επερχόμενη προσέγγιση ΗΠΑ-Ρωσίας, που είναι απολύτως αναπόφευκτη, θα οδηγήσει όλους αυτούς τους πράκτορες και πρακτορίσκους, κοσμικούς και εκκλησιαστικούς (από τον πρέσβη Πάιατ και τον Βαρθολομαίο), στον «σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας». Αλλά θα έχουν αφήσει πίσω τους ένα απέραντο σωρό συντρίμμια που ο Θεός ξέρει πότε θα ανορθωθούν…
πηγή :Νίκος Σταματάκης (Νέα Υόρκη, 11 Μαϊου 2019)

Κατερίνα Βρανά: «Όταν η ζωή σου δίνει σκατά, φτιάξε κοπριά!»

Δεν ενδείκνυται για «θρησκευάμενους»....



Α ρε Κατερίνα να γνώριζες τον Χριστό εε;;

 Η stand up comedian Κατερίνα Βρανά μίλησε για τον φόβο που υπάρχει στην Ελλάδα για την αναπηρία, την ασθένεια και την ψυχική νόσο, από τη σκηνή του TedxThessaloniki. Αυτή τη φορά συγκλόνισε το κοινό περιγράφοντας με τον μοναδικό κωμικό τρόπο της τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2017 ενώ ήταν σε περιοδεία στη Μαλαισία, που λίγο έλειψε να της κοστίσει τη ζωή και της δημιούργησε προβλήματα στην κίνηση, την όραση και την ομιλία. Η Κατερίνα Βρανά δε σταματά να ανεβαίνει στη σκηνή, με αλώβητο χιούμορ. Η νέα της παράσταση, με τίτλο “Staying Alive (Σχεδόν Πέθανα)», είναι η αποτύπωση της περιπέτειας της υγείας της. Η φετινή παράσταση που έδωσε στο TedxThessaloniki ήταν μισή στα αγγλικά και μισή στα ελληνικά. Μίλησε για την έλλειψη κατανόησης της αναπηρίας και του φόβου που υπάρχει για την ασθένεια και την ψυχική νόσο στην Ελλάδα. «Συνηθίζουμε να δείχνουμε οίκτο και λύπηση προς τους αρρώστους και τα ΑΜΕΑ. Αυτά είναι άχρηστα συναισθήματα, που κρύβουν και ένα αίσθημα ανωτερότητας. Δεν χρειαζόμαστε κατανόηση αλλά πρακτική βοήθεια», πρόσθεσε η Κατερίνα Βρανά.

 «Μία κινέζικη παροιμία λέει δεν είσαι αυτό που σου συμβαίνει αλλά πώς το αντιμετωπίζεις», είπε η Κατερίνα συμπληρώνοντας πως μπορείς να ξεπεράσεις τα πάντα στη ζωή με αγάπη, σεβασμό και γέλιο. Η ίδια σιχαίνεται το γνωμικό «όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια φτιάξε λεμονάδα» και προτιμάει το πιο ελληνικό «όταν η ζωή σου δίνει σκατά, φτιάξε κοπριά».

 «Ο κόσμος έχει μία σοβαροφάνεια και φοβάται να τσαλακωθεί. Μην φοβάστε να τσαλακωθείτε, να είστε ειλικρινείς. Ο κόσμος θέλει να βοηθήσει, αλλά δεν ξέρει πώς και, αν δεν τους το πεις, το κάνεις ακόμα πιο δύσκολο για αυτούς. Αν μιλάμε ανοιχτά, το πρόβλημα θα γίνει μέρος της καθημερινής μας ζωής. Πρέπει να ξορκίσουμε τον φόβο. Να λέμε τον καρκίνο "καρκίνο" και όχι “το κακό”», κατέληξε.

''Ποιός τραυματισμένος θεράπευσε ποτέ την πληγή του χωρίς υπομονή στον πόνο και στα θεραπευτικά μέσα του γιατρού;
Ποιός μπορεί να ακολουθήσει πίσω από τον Χριστό χωρίς να σηκώσει στους ώμους τον σταυρό της υπομονής;
Κανένας.
Όλοι όσοι Τον ακολούθησαν και Τον ακολουθούν ήταν και είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν με υπομονή, τις δοκιμασίες που οπωσδήποτε θα τους βρουν''.

~Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

Ψυχίατρος στέλνει ἀσθενὴ σὲ ψυχιατρεῖο γιατὶ ἀρνεῖται χημειοθεραπεία!!!

Ὑπάρχει λοιπὸν ποὺ λέτε μία οἰκογένεια ποὺ πρὸ καιροῦ ἀντιμετώπισε σοβαρὸ πρόβλημα ὑγείας (καρκίνος) μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά της. Ἡ νέα αὐτὴ κοπέλλα, ἀνήλικη τότε, ἐδέχθη χημειοθεραπεία, ἀλλὰ δὲν διεφαίνετο πὼς θὰ τὰ καταφέρη. Βάσει μάλιστα τῶν ὅσων «κουράγιο» ἔλεγαν οἱ ἰατροί, κτυπῶντας φιλικὰ τὴν πλάτη τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας, «δὲν πήγαινε καὶ τόσο καλά», μὲ ἀποτέλεσμα οἱ γονεῖς, φοβούμενοι γιὰ τὸ μοιραῖον νὰ ἔχουν κυριολεκτικῶς μουδιάση, βλέποντας τὸ παιδί τους νὰ σβήνῃ. Τὸ ἴδιο τὸ παιδὶ ὅμως, ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὴν τὴν κατάστασιν, ἀντιλαμβανόμενο πὼς φθάνει τὸ τέλος του, ἄρχισε νὰ ζητᾷ, μὲ ὅσες δυνάμεις τοῦ ἀπέμεναν, νὰ κάνουν κάτι αὐτοὶ οἱ γονεῖς γιὰ νὰ τὸ σώσουν. Δηλώνοντας πὼς δὲν θὰ ἄντεχε καὶ θὰ πέθαινε, οἱ γονεῖς, ἀπελπισμένοι πλέον, σαφῶς ῥισκάροντας πολλά, μὰ κυρίως τὴν ἐπιβίωσίν του, ἀπεφάσισαν νὰ ὑπογράψουν καὶ νὰ πάρουν τὸ παιδί τους ἀπὸ τὸ  ἐν λόγῳ νοσοκομεῖο ἐνᾦ ταὐτοχρόνως, ἐναγωνίως, ἀναζητοῦσαν ἐξωνοσοκομειακοὺς ἰατρούς, γιὰ νὰ λάβουν πληροφορίες καὶ κατευθύνσεις καί, φυσικά, νὰ ἀναλάβουν αὐτοὶ νὰ βοηθήσουν στὴν θεραπεία τοῦ παιδιοῦ τους.
Πράγματι οἱ ἰατροὶ εὑρέθησαν καί, ὡς …ἐκ θαύματος, σὲ ἐλάχιστες ἡμέρες τὸ κορίτσι ἄρχισε νὰ ἀναῤῥώνῃ. Ὅμως τὰ πράγματα δὲν ἦσαν καὶ τόσο ἁπλᾶ, ἐφ΄ ὅσον τὸ κορίτσι ἦταν ἀνήλικο καὶ οἱ ἔχοντες κατὰ τὸν νόμο ἐξουσία εἶχαν ἄλλες ἀπόψεις γιὰ τὰ γεγονότα. Ἔτσι, συντόμως, οἱ γονεῖς εὐρέθησαν νὰ ἀντιμετωπίζουν διάφορες περιπέτειες, μὲ εἰσαγγελίες καὶ εἰσαγγελεῖς, μὲ εἰσαγγελικὲς ἐντολὲς καί, καταληκτικῶς μετὰ ἀπὸ διαφόρων εἰδῶν ἐντολές, νὰ λογοδοτοῦν διότι «ἐξέθεταν τὸ παιδί τους σὲ θανάσιμο κίνδυνο». Τελικῶς ὑπεχρεώθη νὰ νοσηλευθῇ σὲ ὀγκολογικὸ κέντρο, ἀλλὰ καὶ πάλι ἡ κοπέλλα ἦταν ἀνένδοτη, ἐφ΄ ὄσον ἤδη ἡ προηγουμένη της ἐμπειρία ἦταν τόσο ἐπώδυνος, ποὺ ἠρνεῖτο νὰ τὴν ἐπαναλάβῃ. Κι ἔτσι, παρὰ τὶς πιέσεις ἰατρῶν καὶ εἰσαγγελέων, κι ἐφ΄ ὅσον ἡ ἰδία ἠρνεῖτο κατηγορηματικῶς τὴν χημεία, εἰσαγγελία, νοσοκομεῖο καὶ γονεῖς ὑπεχρεώθησαν νὰ ἀποδεκτοῦν τὶς θέσεις της καὶ νὰ τὴν ἀφήσουν ἐλευθέρα νὰ ἐξακολουθήσῃ μίαν ἀγωγή, καθαρὰ διατροφική, ποὺ ὅμως καθημερινῶς τὴν ἐνδυνάμωνε καὶ τῆς  ἐπέτρεψε νὰ ἐπιστρέψῃ ταχύτατα στὴν προηγουμένη ζωή της.
Αὐτὴ ἡ καλὴ κατάστασις τῆς ὑγείας της, γιὰ περίπου ἑνάμισυ χρόνο, ἔκανε ἀκόμη καὶ τοὺς νοσοκομειακοὺς ἰατροὺς ποὺ τὴν παρακολουθοῦσαν νὰ θαυμάζουν τὰ ἀποτελέσματα τῆς καλῆς ὑγείας της, ἐφ΄ ὄσον, κάθε μῆνα ἐλέγχετο αἱματολογικῶς, ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο.
Ἡ κοπέλλα πήγαινε πάρα πολὺ καλὰ ἀπὸ πλευρᾶς ὑγείας, ἔως καὶ πρὸ μηνός, ἀλλὰ στὸ μεταξύ, ἐνήλικη πλέον, μία βαρειὰ ἴωσις, ποὺ τὴν ηὗρε ἐν τελῶς ἐξαντλημένη, λόγῳ μίας περιόδου πολλῶν κοπώσεων, ἐργασιῶν, συστηματικῆς μελέτης ἢ ἀκόμη καὶ διασκεδάσεων (καὶ καταληκτικῶς ἐκπτώσεων στὴν ἀγωγή της), ᾡδήγησε σὲ μίαν ἀκόμη πιὸ βαρειὰ πνευμονία. Ἐν ὀλίγοις ἡ νέα αὐτὴ γυναῖκα, αἰσθανομένη -ἴσως- πλέον ἀσφαλής, ἐφ΄ ὅσον διαβιοῦσε καλῶς, μὲ ὅλες τὶς νεανικές της δραστηριότητες καί, φυσικά, δίχως καρκινικοὺς δεῖκτες γιὰ πολλοὺς μῆνες (βάσει τῶν συχνῶν ἐξετάσεών της), μὰ καὶ δίχως νὰ ἐνημερώσῃ τὴν οἰκογένειά της γιὰ αὐτό, εἶχε μειώση στὸ ἐλάχιστον δυνατὸν τὴν ἀγωγή της, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπανεμφανισθοῦν αὐτοί, μὲ τὴν μορφὴ αἱματολογικῶν ἀνωμαλιῶν καὶ νὰ σημάνουν πολλαπλοὺς συναγερμούς. Ἐν τούτοις ὅμως τὸ πλέον ἄμεσο ἦταν ἡ πνευμονία ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἀποτελεσματικῶς, πρὸ κειμένου ἡ ἰδία νὰ ἐπιστρέψῃ στὴν ζωή της, μὰ κυρίως, τὸ ταχύτερον στὴν ἀγωγή της. Μὰ ἐδῶ ἀρχίζουν τὰ (ἂς ποῦμε) …περίεργα!!!

Τὴν Δευτέρα 15 Ἀπριλίου, μὲ συμπτώματα γρίππης, ἡ κοπέλλα, πῆγε στὸ «Λαϊκὸ» νοσοκομεῖο γιὰ νὰ ἐξετασθῇ γιὰ σταφυλόκοκκο στὸ αἷμα, κατόπιν ὑποδείξεως ἑνὸς ἐκ τῶν ἰατρῶν ποὺ τὴν παρακολουθοῦσαν ἐξωνοσοκομειακῶς. Ἀναμένοντας τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐξετάσεων (πέντε ἡμέρες ἀργότερα), ἐξακολουθοῦσαν οἱ γονεῖς νὰ φροντίζουν τὸ κορίτσι τους κατ’ οἶκον, μὲ συμπτώματα βαρειᾶς ἰώσεως, ἀλλὰ καὶ σὲ διαρκῆ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς ἐξωνοσοκομειακοὺς ἰατροὺς ποὺ τὴν παρακολουθοῦσαν. Ὅταν ὅμως ὁ πυρετός, ἀρκετὰ ὑψηλός, στὶς ἀρχὲς τοῦ τετάρτου εἰκοσιτετραώρου, ἐξακολουθοῦσε νὰ ἐπιμένῃ, πάντα κατόπιν ὑποδείξεως τῶν ἐξωνοσοκομειακῶν ἰατρῶν, ἐπεσκέφθησαν νοσοκομεῖο ἐπαρχειακό, ὅπου διεγνώσθη βαρυτάτη πνευμονία. Κατόπιν τούτου ὅμως ἡ πορεία πρὸς τὸ Πανεπιστημιακὸ «Λαϊκό», ποὺ ἐπὶ πλέον ἐφημέρευε, ἦταν μονόδρομος. Ἡ κοπέλλα εἰσήχθη στὸ νοσοκομεῖο τὴν Παρασκευὴ 19 Ἀπριλίου τοῦ 2019.
Τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ ἔκαναν οἱ γονεῖς ἦταν νὰ δώσουν τὸ ἰατρικὸ ἱστορικὸ τῆς ἀσθενοῦς, ἐφ’ ὄσον ἡ ἰδία ἡ ἀσθενὴς δυσκολεύετο, κάτι ὅμως ποὺ τελικῶς, ὅπως ἀπεδείχθη, δὲν ἦταν ἀναγκαῖον, ἐφ΄ ὅσον μέσῳ ΑΜΚΑ μποροῦσαν οἱ ἰατροὶ νὰ δοῦν τὰ πάντα. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ξεκινήσῃ μεγάλο τμῆμα τῶν ἰατρῶν τῆς κλινικῆς μίαν ἐπιθετικὴ πολιτικὴ κατὰ τῆς ἀσθενοῦς. Μία ἐπιθετικὴ πολιτική, γιὰ νὰ τῆς ἀλλάξουν θέσεις, ἐνᾦ ἐξακολουθοῦσε ἡ ἀσθενὴς νὰ εἶναι διαρκῶς μὲ πυρετὸ καὶ μὲ μάσκα ὀξυγόνου, λόγῳ τῆς πνευμονίας, πρὸ κειμένου νὰ τρομοκρατηθῇ καὶ νὰ συναινέσῃ στὴν ἔναρξιν χημειοθεραπειῶν. Ἂν καὶ τὸ κορίτσι, ποὺ εἶχε δοκιμάση τὶς χημειοθεραπεῖες, ἠρνεῖτο συστηματικῶς, οἱ πιέσεις διαρκῶς πολλαπλασιάζοντο μὲ ἀποτέλεσμα, πάντα ἐν ὅσῳ ἡ ἰδία ἦταν μὲ μάσκα ὀξυγόνου καὶ μὲ ὑψηλὸ πυρετό, νὰ ἐμφανίζονται καθημερινῶς δύο-τρεῖς ὁμάδες ἰατρῶν τῶν 7-12 ἀτόμων ἀνᾷ ὁμάδᾳ, ποὺ ἄλλοτε μὲ τὸ …«καλὸ» καὶ ἄλλοτε μὲ τὸ …ἄγριο ἀπαιτοῦσαν συνυπογραφή της στὴν χημειοθεραπεία.
Βλέποντας οἱ γονεῖς, μὰ καὶ ὅλη ἡ οἰκογένεια, μαζὺ μὲ τοὺς φίλους, ὅλον αὐτὸν τὸν πόλεμο ποὺ ἐδέχετο τὸ κορίτσι τους, ἀντέδρασαν καὶ ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς ἰατροὺς νὰ σταματήσουν τὶς πιέσεις, πρὸ κειμένου νὰ τὴν ἀφήσουν συνέλθῃ. Μάλιστα σὲ μίαν ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐπιθέσεις τῶν ἰατρῶν, τὴν Μεγάλη Τρίτη, ὁ διευθυντὴς τῆς ἐν λόγῳ κλινικῆς, ἔξαλλος, ἀπαιτοῦσε ἀπὸ τὴν κοπέλλα ἢ νὰ δεχθῇ καὶ χημειοθεραπεία καὶ ἀντιβιώσεις ἢ νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο του. Τὴν ἰδίαν στιγμὴ τηλεφώνησε, ἔχοντας ἀνοικτὴ ἀκρόασιν, στὴν ἰατροδικαστὴ τοῦ νοσοκομείου (κατὰ πῶς ἰσχυρίσθη) δηλώνοντάς της ἀνοικτὰ πὼς πρέπει μὲ κάθε μέσον καὶ τρόπο νὰ ἐπιβληθῇ ἡ χημειοθεραπεία στὴν κοπέλλα, ἀκόμη κι ἐὰν χρειασθῇ νὰ τὴν βγάλουν …τρελλή!!!
Ἡ ἰατροδικαστὴς τοῦ ἀπήντησε πὼς αὐτὰ δὲν εἶναι εὔκολα καὶ ὁ διευθυντὴς τῆς κλινικῆς (εὐθαρσῶς), ἀπειλοῦσε ἐν ὀλίγοις νὰ μὴν παράσχῃ τὴν ἀναγκαία θεραπεία γιὰ τὴν πνευμονία ἐὰν τὸ κορίτσι δὲν συναινοῦσε καὶ στὴν χημειοθεραπεία. Μά πῶς νά συναινέσῃ κάποιος σέ κάτι πού γνωρίζει ἤδη τόν πόνο καί τήν φρίκη πού προκαλεῖ, ὅταν ἐπί πλέον διαθέτει καί στοιχεία, ἀπὸ προσωπικές της ἐμπειρίες, γιά ἄλλους τρόπους θεραπείας;

Ἀνοικτὰ λοιπὸν καὶ ἐμπρὸς σὲ μάρτυρες, ἐκνευρισμένος ἀπὸ τὶς ἀρνήσεις τῆς ἀσθενοῦς, ἀπεχώρησε ἔξαλλος γιὰ νὰ ἀφήσῃ πεδίον δόξης λαμπρὸν στοὺς …ψυχιάτρους τοῦ Αἰγινητείου νοσοκομείου. Βλέπετε τὸ «Λαϊκὸ» δὲν ἔχει ψυχιάτρους καὶ ἐξυπηρετεῖται ἀπὸ τὸ Αἰγινήτειον.
Ἡ ἐν λόγῳ πλέον ὁμὰς τῶν ψυχιάτρων ἀνέλαβε νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν εἰς βάρος τῆς νέας αὐτῆς γυναῖκας -καὶ ἐν συνεχείᾳ εἰς βάρος τῆς οἰκογενείας- προσπάθεια, «ἐν χορδοῖς καὶ ὀργάνοις», μὲ σκοπὸ νὰ ἐκβιασθῇ ἡ συναίνεσις.
Τὴν Μεγάλη Τετάρτη λοιπὸν ἡ τρίτη, ἀπὸ τὸ πρωΐ ἔως τὸ μεσημέρι, ἐν σειρᾷ, ὁμὰς ἰατρῶν ἦταν …ψυχιατρική!!! Ἐτελείωσαν οἱ παθολόγοι… Ἐτελείωσαν καὶ οἱ αἰματολόγοι καὶ ἔπιασαν νὰ ἐξυφαίνουν τὰ δίκτυά τους οἱ ψυχίατροι.
Ὁ ῥόλος τους σαφής: νὰ βγάλουν τὴν ἀσθενή τους θεοπάλαβη. Μὰ ἐπεὶ δὴ ἡ ἀσθενὴς τὰ εἶχε …τετρακόσια, δὲν μποροῦσαν. Οἱ πιέσεις ἀφόρητες, ἀσφυκτικές, πέραν ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ἰατρικῆς μερίμνης, ἀκραία πιεστικές, μὲ στοιχεία ἐκφοβισμοῦ καὶ μὲ ἀμέτρητες ἐπαναλήψεις, εἶχαν κυριολεκτικῶς θέση τὴν ἀσθενὴ ἐν ἀμύνῃ. Ἐὰν συνυπολογίσουμε ἐπὶ πλέον πὼς ἡ μάσκα ὀξυγόνου καὶ ὁ πυρετὸς τὴν ταλαιπωροῦσαν ἀκόμη, ἴσως, κατὰ κάποιον τρόπο, μπορεῖτε νὰ ἀντιληφθεῖτε τὸ σκηνικό.
Ἡ οικογένεια ἐν συναγερμῷ. Ἡ μητέρα τῆς ἀσθενοῦς καὶ στενὸς συγγενὴς ἔξω ἀπὸ τὸν θάλαμο νοσηλείας ἀνησυχοῦσαν γιὰ τὴν ἐπιθετικότητα τῶν ἰατρῶν, ἀγνοῶντας πὼς ἡ νέα αὐτὴ ὁμὰς εἶναι ὁμὰς ψυχιάτρων. Μὲ κάποιαν δικαιολογία ἡ μητέρα, κατόπιν μεγάλης ἀναμονῆς, εἰσῆλθε στὸν θάλαμο νοσηλείας ζητῶντας ἐπιτακτικῶς νὰ ἀφήσουν ἥσυχη τὴν ἀσθενή, πρὸ κειμένου νὰ ἡρεμήσῃ καὶ δηλώνοντας πὼς θὰ μετακινηθοῦν σὲ ἄλλο νοσοκομεῖο, κάτι ποὺ ἀφαιροῦσε ἀπὸ τὴν ἐν λόγῳ ὁμάδα δικαίωμα περαιτέρῳ ἐξετάσεως τῆς ἀσθενοῦς. Μέσα σὲ λίγα λεπτὰ λοιπόν, μεταξὺ ἄλλων, ἀνέφερε πὼς δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ πιέζουν τὴν ἀσθενή, ἰδίως λόγῳ τῆς πνευμονίας της, μὰ ἐπὶ πλέον δὲν μποροῦν νὰ ἀπαιτοῦν νὰ συναινέσῃ ἡ οἰκογένεια στὴν χημειοθεραπεία. Ὁ ἐπὶ κεφαλῆς ἐνοχλημένος σαφῶς ἀπὸ τὴν παρουσία τῆς μητέρας καὶ τοῦ συγγενοῦς προκαλοῦσε κανονικότατα τὴν μητέρα, ἐνᾦ παραλλήλως ὑπὲρ θεμάτιζε κατὰ τῆς ἀρνήσεως γιὰ τὴν χημειοθεραπεία. Τότε ἦταν ποὺ ἡ μητέρα ἀνέφερε κάτι γιὰ τὰ σκάνδαλα τῆς Novartis στὴν Ἰαπωνία, ὅπου, ὅπως ἀπέδειξαν οἱ ἐκεῖ ἔρευνες, ἀπεκαλύφθη πὼς ἀνεκοινώθησαν πλαστὰ ἀποτελέσματα ἀπὸ τὴν ἐν λόγῳ ἑταιρεία, σχετικῶς μὲ χημειοθεραπευτικὰ φάρμακα, ἀποκρύβοντας ὅμως …2000 θανάτους, σὲ μόλις 2430 ἀσθενεῖς, καθὼς φυσικὰ καὶ πὼς ἀπεκρύβησαν σὲ μεγάλο μέρος οἱ ἐπιπλοκές, ὡς ἀποτέλεσμα ἐφαρμογῆς ἀκριβῶς αὐτῶν τῶν χημειοθεραπευτικῶν φαρμάκων, ἀπὸ σχετικὲς κλινικὲς ἔρευνες.
πηγὴ
Ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τους εἴρων, ἐριστικὸς καὶ κυρίως ἀπολύτως μεθοδικός, κατέγραφε τὶς ἀντιδράσεις τῆς μητέρας, μὰ καὶ τοῦ στενοῦ συγγενοῦς. Ἤδη εἶχε σημειώση, ἀπὸ τὶς ἐρωτήσεις του πρὸς τὴν κοπέλλα πὼς ἡ μητέρα εἶναι τὸ δυναμικὸ στοιχεῖον τῆς οἰκογενείας. Αὐτὸ ἦταν. Ἡ ἀπόφασις ἐλήφθη. Ἡ μητέρα ἔπρεπε νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸ παιδί της ἄμεσα.
Ὁ ἐν λόγῳ ψυχίατρος (ὅπως ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπεκαλύφθη) ἀπεχώρησε μέν, ἀλλὰ κατήγγειλε τὴν ἐπομένη ἡμέρα τὴν μητέρα στὴν Εἰσαγγελία ὡς πάσχουσα ἀπὸ «παρανοϊκὴ διαταραχὴ προσωπικότητος» καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ «παρανοειδὴ ἰδεασμό». Κατόπιν τούτου τὰ πράγματα ἦσαν προδιαγεγραμμένα. Μόλις ἡ μητέρα, δύο εἰκοσιτετράωρα μετὰ τὴν (ἂς ποῦμε ἐπικοινωνία της μὲ τὸν ψυχίατρο, ποὺ ὅμως δὲν ἦταν ἐξέτασις), ἐπεσκέφθη τὴν κόρη της, γιὰ νὰ μείνῃ δίπλα της γιὰ ὅλο τὸ ἐπόμενον εἰκοσιτετράωρον, ἐνεφανίσθησαν δύο ἀστυνομικοί, τὴν συνέλαβαν καὶ τὴν ὁδήγησαν στὸ ψυχιατρεῖο Ἀθηνῶν (Δαφνί), ὅπου κατόπιν -σαφῶς καταγγελτικῶν θέσεων τῶν ἐφημερευόντων ψυχιάτρων, ποὺ διαρκῶς ἐπανελάμβαναν τὰ περὶ Novartis, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ ὅτι πρέπει νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν θυγατέρα της γιὰ νὰ μὴν τὴν ἐπηρεάζῃ, ἀπεφασίσθη ὁ ἀκούσιος ἐγκλεισμός της. Ἐφθαρσῶς καὶ οἱ ἐν λόγῳ ἰατροί, καθὼς καὶ οἱ ἄλλοι, ἐντὸς τοῦ νοσοκομείου, ὁμολογοῦσαν πὼς πρέπει ἡ μητέρα νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν κόρη της καὶ πρὸς τοῦτον ἀπεφασίσθη κι ὁ ἐν λόγῳ ἐγκλεισμός της, ἐνὦ συχνὰ τῆς ἀνέφεραν πὼς οὔτε ἰατρὸς εἶναι, γιὰ νὰ μπορῇ νὰ κρίνῃ τὶς θεραπείες οὔτε καὶ θὰ τῆς ἐπιτραπῆ, ὅσο θὰ νοσηλεύεται τὸ παιδί της, νὰ τὸ ἰδῇ μὰ καὶ οὐτε πὼς ἔχει δικαίωμα νὰ κρίνῃ τὴν Novartis.
Δὲν ξέρω ἐὰν ἀντιλαμβάνεσθε τὸ σκηνικό. Μία μητέρα, ποὺ τὸ παιδί της τὴν εἶχε ἀνάγκη γιὰ νὰ στέκεται διαρκῶς δίπλα του, διότι νοσηλεύετο μὲ πνευμονία (μάσκες ὀξυγόνου, πυρεττοί, σωληνάκια, ἐνδοφλέβιες ἀντιβιώσεις καὶ λοιπὰ φάρμακα), μέσα σὲ ἕνα δημόσιο νοσοκομεῖο, νὰ φυλακίζεται σὲ ἕνα ψυχιατρεῖο, πρὸ κειμένου νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸ παιδί της, γιὰ νὰ μὴν τὸ …ἐπηρεάζῃ. Κι ὅλα αὐτὰ Μεγάλη Παρασκευὴ παρακαλῶ, γιὰ νὰ μὴν μπορῇ νὰ ἐλεγχθῇ ἀπὸ ψυχιάτρους καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τοῦ ἐπομένου -ναί!!!- τετραημέρου τοὐλάχιστον, γιὰ τὸ ἐὰν πράγματι εἶναι, ἤ ὄχι, παρανοϊκή!!! Νὰ θυμήσω μόνον πὼς ἦταν ἡ κοπέλλα ποὺ ἐπιζητοῦσε, ἐναγωνίως, τρόπους γιὰ νὰ διακοπῇ πρὸ καιροῦ ἡ χημειοθεραπεία καὶ ὄχι οἱ γονεῖς.
Τυχαιότητες;
Ἡ μητέρα ἐξῆλθε τὴν Πέμπτη 2 Μαΐου (παρὰ κάτι ὧρες, μίαν ἑβδομάδα …φιλοξενίας ἀπήλαυσε!!!) μὲ διάγνωσιν «διάφορες καταστάσεις στρὲς…..» καὶ ἔτρεξε νὰ ἰδῇ τὴν οἰκογένειά της, ἐνᾦ ἡ κόρη της, ποὺ ἀκόμη νοσηλεύετο, ἐμποδίζετο, τεχνηέντως, νὰ ἐξέλθῃ τοῦ νοσοκομείου μὲ διάφορες προφάσεις. Προφάσεις ἀπίστευτες μὰ καὶ ἔμμεσες ὁμολογίες πὼς δὲν ἐπιτρέπεται ἀκόμη νὰ ἐξέλθῃ τοῦ νοσοκομείου, παρ’ ὅλο ποὺ ἡ πνευμονία εἶχε ὑποχωρήση πλήρως. Οὔτε κἂν ἐπέτρεπαν στὴν κοπέλλα νὰ διανοηθῇ πὼς θὰ ἐξέλθη μὲ τὴν προσωπική της εὐθύνη, ἀσκώντας τὸ δικαίωμά της ὡς ἐνήλικος!!!

Παρῆλθε κι αὐτὸ τὸ Σαββατοκύριακο, ἀλλὰ ἡ κοπέλλα ἐξακολουθοῦσε νὰ νοσηλεύεται. Τὴν Δευτέρα, 6 Μαΐου, ἂν καὶ ὅλες οἱ ἐξετάσεις της ἦσαν σαφῶς βελτιωμένες, ἐν τούτοις πάλι δὲν τῆς ἐπέτρεψαν νὰ ἐξέλθῃ. Μάλιστα εἰσῆλθε ὁ προανεφερόμενος ψυχίατρος στὸν θάλαμο τῆς κοπέλλας γιὰ νὰ τῆς δηλώσῃ πὼς ὄχι μόνον δὲν θὰ τῆς ἐπιτραπῆ νὰ ἐξέλθῃ τῆς κλινικῆς, ἀλλὰ θὰ ὑποχρεωθῆ, μὲ τὸ καλὸ ἢ μὲ τὰ (ψυχο)φάρμακα νὰ δεχθῇ χημειοθεραπεία καὶ ἐπὶ πλέον θὰ πρέπη νὰ ἐλεγχθοῦν γιὰ τὴν καλὴ ψυχιατρική τους ὑγεία ὄχι μόνον ἡ μητέρα, ἀλλὰ καὶ ὁ πατέρας καὶ οἱ παπποῦδες, καθὼς φυσικὰ καὶ ὅλοι οἱ λοιποὶ συγγενεῖς. Ἐπίσης ἐδήλωσε πὼς οἱ διαδικασίες μὲ τὶς ἀξιώσεις ἐκ τοῦ νοσοκομείου (δῆλα δὴ τοῦ ἰδίου) νὰ τεθῇ ἡ κοπέλλα ὑπὸ τὴν ἐποπτεία δικαστικῆς συμπαραστάσεως εἶχαν ἐκκινήση, διότι εἶχε κατατεθῆ φάκελλος στὴν εἰσαγγελία, γιὰ νὰ ἐκδοθῇ δικαστικὴ ἐντολή, πρὸ κειμένου νὰ ἐλεγχθῇ περαιτέρῳ γιὰ ψυχιατρικὲς ἐμμονές. Ψευδέστατον, διότι τὸ ἔπραξε δύο ἡμέρες ἀργότερα.
Ἐν ὀλίγοις ὅμως ὁ ψυχίατρος αὐτὸς ἀπεφάσιζε μόνος του νὰ ἀκυρώσῃ ὅλα τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα αὐτῆς τῆς νέας γυναῖκας, ὅλα τὰ συνταγματικά της δικαιώματα, ὅλα τὰ δικαιώματά της ὡς ἀσθενοῦς καί, ἐπὶ πλέον νὰ ἐκκινήσῃ διαδικασία γιὰ νὰ τὴν θέσῃ ὑπὸ δικαστικὴ συμπαράσταση, ἀφαιρῶντας της, μὲ τὸ ἔτσι θέλω, ἰδίως τὸ δικαίωμα τοῦ ἐπιλέγειν καὶ τοῦ αὐτοπροσδιορίζεσθαι, ἐνᾦ παραλλήλως ἔθετε στὸ στόχαστρό του, ἀνοικτὰ καὶ ὅλην τὴν οἰκογένεια.
Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἦταν αὐτονόητον νὰ ξεκινήσουν τὰ ἀναγκαία. Ἕνα ἔγγραφον ποὺ κατετέθη ἀπὸ τὴν κοπέλλα, στὴν γραμματεία τοῦ νοσοκομείου καὶ τὸ ὁποῖον ζητοῦσε ἔγγραφες καὶ λογικοφανεῖς ἐξηγήσεις περὶ τῆς ἀπαγορεύσεως ἐξόδου της, ἀπὸ αὐτό, ἔφθασε ἐπὶ τέλους στὴν νομικὴ ὑπηρεσία τοῦ νοσοκομείου καί, τελικῶς, κατόπιν πολλῶν διαβουλεύσεων, ἀφέθη ἐλευθέρα ἡ κοπέλλα γιὰ νὰ ἐπιστρέψῃ στὰ τοῦ οἴκου της καὶ στὴν ἀγωγή της, στὶς 17:00 (5:00 τὸ ἀπόγευμα). Δῆλα δὴ τὸ νομικὸ τμῆμα τοῦ νοσοκομείου ἀπεφάσισε πὼς δὲν ὑπῆρχε κάποιος λόγος γιὰ νὰ κρατηθῇ ἡ κοπέλλα περισσότερο, ἐφ΄ ὅσον, ἐὰν συνέτρεχαν νομικοὶ λόγοι ἢ ἰατρικοὶ λόγοι, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ χρησιμοποιηθοῦν γιὰ νὰ τῆς ἀπαγορεύσουν τὴν ἔξοδο, θὰ εἶχαν ἀναφερθῆ. Τὸ νοσοκομεῖο ἀπεφάσισε νὰ ἀφήσῃ τὴν κοπέλλα ἀλλὰ ὁ ψυχίατρος εἶχε ἀποφασίση διαφορετικῶς.

Ὅμως… Τὸ ζήτημα σαφῶς καὶ δὲν ἔκλεισε, ἐφ΄ ὅσον δύο ἡμέρες μετὰ καὶ ἐφ’ ὅσον εἶχε λάβη ἢδη τὸ ἐξιτήριον ἡ κοπέλλα, κατόπιν γνωμοδοτήσεως τῆς νομικῆς ὑπηρεσίας τοῦ νοσοκομείου, ὁ ἐν λόγῳ ψυχίατρος ἐπανῆλθε ζητῶντας, μὲ εἰσαγγελικὴ ἐντολή, νὰ ἐλεγχθῇ ψυχιατρικῶς ἡ νεαρά,  σὲ ἐφημερεῦον δημόσιο νοσοκομεῖο. Κοινῶς; Ζητᾶ ἀπὸ τὴν Εἰσαγγελία νὰ παρέμβῃ, γιὰ νὰ ἐγκλεισθῇ ἡ κοπέλλα σὲ κάποιο ψυχιατρεῖο γιὰ μερικὲς ἡμέρες, πρὸ κειμένου νὰ ἀποδειχθῇ γιὰ τὸ ἐὰν ἢ ὄχι πάσχῃ νοητικῶς. Κι ἐπεὶ δὴ ὁ σκοπός τους εἶναι νὰ τῆς ἀφαιρεθῇ τὸ δικαίωμα τοῦ ἀποφασίζειν, μὰ κι ἐφ΄ ὅσον δὲν ὑπάρχει ἀναγκαία κλινικὴ στὰ ψυχιατρικὰ νοσοκομεία γιὰ καρκίνους, ποῦ θά τήν ὁδηγήσουν τήν κοπέλλα; Μήπως στά νύχια τοῦ ψυχιάτρου πού τήν καταδιώκει;

Στὸ μεταξύ, γιὰ νὰ νοσηλευθῇ, θὰ πρέπη νὰ ἐγκαταλείψῃ ἐκ νέου τὴν ἀγωγή της, νὰ παρακολουθεῖται, σὲ ἔνα περιβάλλον ἀφιλόξενο καὶ ὁπωσδήποτε τρομακτικό, εἰδικῶς γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει γιὰ σχεδὸν τρεῖς ἐβδομάδες ταλαιπωρηθῆ τόσο πολύ, ἢδη, μὲ μίαν βαρυτάτη πνευμονία σὲ ἕνα δημόσιο νοσοκομεῖο καὶ μὲ ὅλους τοὺς ψυχιάτρους ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι της καθημερινῶς καὶ γιὰ σχεδὸν δύο ἑβδομάδες.
Γιατί ὄλα αὐτά; Ἴσως διότι ἡ μητέρα ἀνέφερε πὼς τὰ χημειοθεραπευτικὰ τῆς Novartis σκοτώνουν, ἴσως καὶ ὄχι. Ἴσως γιατὶ ἡ κοπέλλα, μὲ τὸ παράδειγμά της, ἀποδεικνύει πὼς δὲν ὑπάρχουν ἰατρικὰ θέσφατα, παρὰ μόνον θέλησις γιὰ ζωή.
Πάντως σίγουρα ὅλα αὐτά, ἂν καὶ ἐπικαλύπτονται μὲ νομότυπα σχήματα, λειτουργοῦν ἀπολύτως παρανόμως καὶ ἀντισυνταγματικῶς.

Ἡ κατάστασις κρίνεται ὑπὲρ ἐπείγουσα καὶ ἐπιβάλλεται ἕνας Εἰσαγγελεὺς νὰ παρέμβῃ γιὰ νὰ ἐρευνήσῃ τὰ δεδομένα αὐτῆς τῆς ὑποθέσεως ἄμεσα, ἐφ΄ ὅσον ἤδη, ὁ ἴδιος ψυχίατρος, ἔχει ἐπιτύχη νὰ ἐγκλεισθῇ ἡ μητέρα σὲ ψυχιατρικὸ ἵδρυμα καὶ τώρα ἐπιδιώκει νὰ κλείσῃ καὶ τὴν θυγατέρα, ἐνᾦ ὁ ἴδιος ἀνέφερε πὼς θὰ ἐξετασθοῦν ἅπαντα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας, ἔνα πρὸς ἔνα.

Ἡ οἰκογένεια βάλλεται ἐν συνόλῳ διότι κάποιοι ἔχουν ἐνοχληθῆ ἰδιαιτέρως καὶ προσπαθοῦν ὄχι μόνον νὰ τὴν φιμώσουν ἀλλά, ἐὰν γίνεται, ἀκόμη καὶ νὰ τὴν διαλύσουν πλήρως ἢ καὶ νὰ τὴν ἐξαφανίσουν. Βλέπετε καὶ μόνον ἡ ὔπαρξις αὐτῆς τῆς κοπέλλας, ποὺ ἀκόμη ζεῖ δίχως χημείες, παρὰ τὶς ἀντίθετες «προφητεῖες», διαψεύδει, τοὐλάχιστον τὰ «θέσφατα» τῶν ἰατρῶν περὶ «μονοδρόμων» τῆς χημειοθεραπείας. Βλέπετε ἠ ἀναφορὰ στὴν Novartis ἦταν τόσο …«κόκκινο πανί», ποὺ ὁ ψυχίατρος τὴν ἀναφέρει ἀκόμη καὶ στὶς ἐκθέσεις του. Βλέπετε ἡ προσπάθεια τῆς οἰκογενείας νὰ κρατήσῃ ζωντανὸ τὸ παιδί της, μὲ ὅλους τοὺς δυνατοὺς τρόπους, σήμερα ἀντιμετωπίζεται ὡς …ἐπικίνδυνη, εἰδικῶς γιὰ ὅλους αὐτοὺς ποὺ θὰ ἀκούσουν τὴν παραπάνω ἱστορία καὶ θὰ προβληματισθοῦν σοβαρά, γιὰ νὰ ξεκινήσουν κι αὐτοί, μὲ τὴν σειρά τους, τὶς ἀμφισβητήσεις, τὶς ἔρευνες καὶ τὶς διαφορετικές, ἐκ τῆς πεπατημένης, ἐπιλογές.
Φιλονόη

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

Υπάρχει  ένα υπέροχο βιβλίο για ανθρώπους που ονειρεύτηκαν να αλλάξουν τον κόσμο. Λέγεται: "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΟΡΙΑ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ" και το έγραψε ο Γκ. Λ. Μάρβελ. Εκεί παρουσιάζει 50 ήρωες που τόλμησαν και πέτυχαν. Ανάμεσά τους ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και ο Γεώργιος Παπανικολάου που γεννήθηκε σαν σήμερα, ο Μπετόβεν  ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και ο Νέλσον Μαντέλα, ο Γκάντι αλλά και ο Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί που έλεγε: «Κάνε τη ζωή σου ένα όνειρο και το όνειρο πραγματικότητα».
Από τις απαρχές του κόσμου υπήρχαν μεγάλοι δημιουργοί και πρωτοπόροι. Και, ευτυχώς, διότι χάρη σε αυτούς τους οραματιστές φτάσαμε εδώ που είμαστε. Διαφορετικά, θα βρισκόμασταν ακόμη στο ξεκίνημα του κόσμου! Ορισμένες ιδιοφυΐες υπήρξαν πηγή έμπνευσης για κάποιες άλλες: ο Μπετόβεν έγινε ο Μπετόβεν γιατί ήθελε να είναι ο Μότσαρτ. Ο Τσε Γκεβάρα γιατί ονειρευόταν να ζήσει τις περιπέτειες του θαυμαστού Ιούλιου Βερν. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ πάτησε πάνω στα βήματα του ήρωά του, του Μαχάτμα Γκάντι… Η συντριπτική πλειονότητα των μεγαλύτερων μυαλών της ιστορίας εμπνεύστηκε από άλλες προηγούμενες ιδιοφυΐες και αυτή, με τη σειρά της, ενέπνευσε τις μελλοντικές.
Ορισμένοι γεννήθηκαν πλούσιοι· κάποιοι άλλοι πάμφτωχοι. Ορισμένοι αναγκάστηκαν να παλέψουν σκληρά για τις ιδέες τους· για κάποιους άλλους ήταν πολύ πιο εύκολο. Ορισμένοι βίωσαν την αναγνώριση και το χειροκρότημα όσο ζούσαν· άλλοι έμειναν παρεξηγημένοι αρκετό καιρό μετά τον θάνατό τους. Όλοι τους είναι αληθινοί υπερήρωες. Προσωπικότητες που άφησαν τον κόσμο πολύ καλύτερο απ’ ό,τι τον βρήκαν. Προσωπικότητες που εκφράστηκαν από ανάγκη, παρά από επιθυμία. Διότι δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Είτε γίνονταν αποδεκτοί από το κοινό είτε όχι. Άτομα που απέδειξαν ότι δημιουργικότητα δεν είναι μόνο η τέχνη: μπορείς να καινοτομήσεις και να εμφυσήσεις ομορφιά σε οποιονδήποτε τομέα.
Οι ήρωες αυτοί δεν έχουν τίποτε κοινό: δεν είναι απαραίτητα όμορφοι ή έξυπνοι, δε μοιράζονται τον ίδιο χαρακτήρα ή προσωπικότητα ούτε κάνουν τα ίδια πράγματα, ενώ, μερικές φορές, δε συνειδητοποιούν καν τη σημασία των πράξεών τους. Ένα μόνο στοιχείο έχουν κοινό: τους κινεί μια ακαταπόνητη θέληση που τους κάνει να μη σταματάνε για να σκεφτούν: Είναι δυνατό αυτό ή αδύνατο; Απλώς ρίχνονται σε αυτό. Ξέρουν να αναγνωρίζουν τα χαρίσματά τους και να τα αξιοποιούν στο έπακρο, χωρίς να επιτρέπουν σε φυσικά ελαττώματα ή περιστάσεις να τους ανακόπτουν. Και εργάζονται ακατάπαυστα. Επειδή μόνο στην πράξη διακρίνεσαι. Γιατί, όπως λένε, «αν αγαπάς αυτό που κάνεις, δεν είναι πλέον δουλειά». Χωρίς να το αφήνουν για την επόμενη μέρα, να τα παρατούν ή να περιμένουν πως θα γίνουν όλα σε πέντε λεπτά. Αα… και να μαθαίνουν από εκείνους που γνωρίζουν περισσότερα. Αν σε ενδιαφέρει ένα θέμα, ρώτα, διάβασε, άκου. Ενημερώσου: το πιθανότερο είναι ότι υπάρχουν κι άλλοι με παρόμοιες ανησυχίες. Και ένα καλό μέρος για να ξεκινήσεις είναι η πλησιέστερη βιβλιοθήκη.
Για παράδειγμα, μικρός, ο Ζακ-Ιβ Κουστό όχι μόνο δεν υποψιαζόταν πως θα γινόταν διάσημος σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά ούτε καν ότι θα αφιέρωνε τη ζωή του στην εξερεύνηση του βυθού των θαλασσών. Όταν ο Μπιλ Γκέιτς ήταν παιδί, κανείς δε σκεφτόταν: Μια μέρα αυτό το παιδί θα γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Πολλοί άντρες και γυναίκες έχουν γίνει υπερήρωες με σάρκα και οστά. Οποιαδήποτε στιγμή στην ιστορία, ο κόσμος ήταν γεμάτος από μεγαλοφυΐες. Και δεν είναι απαραίτητο να γίνει κανείς ιδιοφυΐα! Πολλοί από εμάς αρκούμαστε και είμαστε απόλυτα ευτυχείς στο να κάνουμε καλά αυτό που ξέρουμε, να εκμεταλλευόμαστε το ταλέντο μας και να βοηθάμε με μικρές αλλαγές, χωρίς απαραίτητα να θέλουμε να περάσουμε στην ιστορία.
Να θυμάσαι ότι το καθετί, πριν γίνει πραγματικότητα, είναι ένα όνειρο. Γιατί να μην πραγματοποιηθεί και το δικό σου; Όπως έλεγε ο Αϊνστάιν "«Αυτοί που επιμένουν πως κάτι είναι αδύνατον ας μην ενοχλούν εκείνους που το κάνουν».
Ξέρεις ας πούμε ότι ο Αϊνστάιν όταν ήταν μικρός δεν έβγαζε λέξη; Ο μικρός Άλμπερτ δεν εννοούσε να μάθει να μιλάει. Προβληματισμένοι, οι γονείς του αναγκάστηκαν να τον πάνε στον γιατρό. Ούτε στο σχολείο οι δάσκαλοί του ήταν αισιόδοξοι. Μάλιστα, ένας από αυτούς είπε κάποτε: «Δεν πρόκειται ποτέ να καταφέρει τίποτε». Και παρότι ποτέ δεν ήταν εύκολο να εναντιωθεί κανείς στις νόρμες αμφισβητώντας την εξουσία, στη Γερμανία στα τέλη του 19ου αιώνα κάτι τέτοιο ισοδυναμούσε με καθαρή τρέλα. Αλλά το ότι ο Άλμπερτ δε μιλούσε τον έκανε ίσως πιο παρατηρητικό στο περιβάλλον του και το ελεύθερο πνεύμα του, του επέτρεψε να αμφισβητήσει τους κανόνες του σπουδαιότερου επιστήμονα στην ιστορία: του Ισαάκ Νεύτωνα. Ή μπορεί να ήταν τόσο απλό όσο το έθεσε ο Άλμπερτ· αφού τελικά ζούσε σ’ έναν δικό του κόσμο, όφειλε να τον κατανοήσει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Σε ηλικία δέκα ετών, άρχισε να τον ενδιαφέρει η επιστήμη και η φιλοσοφία. Στα δεκατέσσερα, αφομοίωνε ήδη έννοιες που οι καθηγητές του δεν καταλάβαιναν. Κι όταν άρχισε να εργάζεται, ο προϊστάμενός του έπρεπε να είναι υπομονετικός κάθε φορά που έβρισκε τον Άλμπερτ να κάνει τους υπολογισμούς του αντί για εκείνο που του είχε αναθέσει. Όλα αυτά όμως σύντομα βρήκαν την ανταμοιβή τους: στα είκοσι έξι του μόλις χρόνια κλόνισε την επιστήμη, με τη Θεωρία της Σχετικότητας, σύμφωνα με την οποία η ενέργεια και ο χρόνος είναι σχετικά. Λίγο αργότερα του απονεμήθηκε Βραβείο Νόμπελ. Και, σε αντίθεση με πολλούς άλλους σπουδαίους επιστήμονες, ο Άλμπερτ είχε την τύχη να αναγνωριστεί (η μεγαλοφυΐα του) εν ζωή. Το πρόσωπό του ήταν πιο διάσημο κι από αυτό πολλών κινηματογραφικών αστέρων. Εκείνος όμως μπορεί να ήταν ακόμη πιο περήφανος για το ότι μέχρι σήμερα, σε ολόκληρο τον πλανήτη, τους εξυπνότερους της τάξης τούς αποκαλούν «Αϊνστάιν».
Όπως λέει και ο Άλλαν Πέρσυ στο βιβλίο του "ΑΙΝΣΤΑΪΝ - 85 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΓΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ"
"Η γνώση του εαυτού μας είναι μια παθιασμένη ιστορία αγάπης και ανακάλυψης που κρατάει μια ζωή. Γνωρίζοντας τα συναισθήματά μας, επεξεργαζόμαστε τις καταστάσεις με περισσότερη αντικειμενικότητα και μπορούμε να πάρουμε πιο έξυπνες αποφάσεις. Όπως δηλώνει η Ιταλίδα μυθιστοριογράφος και επιστημονική ντοκιμαντερίστρια Σουζάννα Ταμάρο, «η καρδιά μας είναι σαν τη Γη, που έχει το ένα μέρος στο φως και το άλλο στο σκοτάδι. Η κατάβαση προκειμένου να τη γνωρίσουμε καλά είναι πολύ δύσκολη, πολύ επώδυνη».
Όλοι μας κάποια φορά έχουμε προβάλει τα προβλήματά μας προς τα έξω, ρίχνοντας το φταίξιμο σε άλλους αντί να παραδεχτούμε τα λάθη μας. Όμως, όπως έχει πει ο Φρίντριχ Σίλλερ, «αν θέλεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου, παρατήρησε τη συμπεριφορά των άλλων· αν θέλεις να γνωρίσεις τους άλλους, κοίτα μέσα στη δική σου καρδιά». Για να γνωρίσουμε τους άλλους, οι οποίοι είναι ο καθρέφτης μας, μπορούμε να ανατρέξουμε στη βιβλιοθεραπεία ή στην κινηματογραφοθεραπεία. Μέσα από ιστορίες οι οποίες θα δούμε να μας καθρεφτίζουν, θα κατανοήσουμε τις εμπειρίες μας χωρίς να τις υποστούμε σε πρώτο πρόσωπο. Όπως επισημαίνει η Μπρόννι Γουέαρ στο βιβλίο της "Τα πέντε πράγματα για τα οποία μετανιώνουν περισσότερο όσοι πεθαίνουν", οι άνθρωποι λένε πάντα: «Μακάρι να είχα το θάρρος να κάνω αυτό που πραγματικά ήθελα να κάνω και όχι αυτό που οι άλλοι περίμεναν να κάνω». Γι’ αυτό αξίζει τον κόπο να παραμερίζουμε τον φόβο και να βυθοσκοπούμε την καρδιά μας, μαθαίνοντας έτσι από το νερό στο οποίο κολυμπάμε όλη μας τη ζωή. Το αγαπώ είναι ενεργητικό, μια και συνεπάγεται ότι αισθάνομαι, πράττω και ζω. Όπως έλεγε ο Αϊνστάιν, μέσα σε κάθε άνθρωπο χτυπάει μια βόμβα ικανή να εξουδετερώσει μεγατόνους εχθρότητας και σύγχυσης. Η καρδιά είναι το καλύτερό μας όπλο για να κερδίσουμε την εσωτερική ειρήνη.."


Μουσική: Γιάννης Σπανός
Στίχοι: Γιώργος Κλεφτογιώργος
Τραγούδι: Άλκηστις Πρωτοψάλτη
 

Τι χρώματα να βάλω στη φωνή μου
που χαμηλώνει πάντα,
τι χρώματα να βρω στη μουσική μου
τι νότες στην μπαλάντα;
Τι χρώματα να βρω στη μουσική μου
τι νότες στην μπαλάντα,
τι χρώματα να βάλω στη φωνή μου
που χαμηλώνει πάντα;

Τα χρώματα που βάφω τα όνειρα τις Κυριακές
τα σβήνουνε οι μέρες που είναι βιαστικές.

Τι χρώματα να βάλω στη φωνή μου
που χάνεται στο χρόνο,
τι χρώματα να βρω στην εποχή μου
που με γεμίζει τρόμο;
Τι χρώματα να βρω στην εποχή μου
που με γεμίζει τρόμο,
τι χρώματα να βάλω στη φωνή μου
που χάνεται στο χρόνο;

 

 

Σε είδα,
νεαρή μητερούλα,
να κρατάς το παιδάκι σου
και να προσεύχεσαι
στην Παναγία.
Το πρόσωπο σου
ήταν φωτεινό
ολοφώτεινο
πανέμορφο.
Υποκλίθηκα νοερά
στην αγνή ομορφιά σου.
Την καρδιά σου
καθρέπτιζε
είμαι σίγουρος
και τη Χάρη
που
ενεργούσε μέσα σου
το μυστήριο
της μητρικής προσευχής.
Διακριτικά αποσύρθηκα
μη σε διακόψω
και με δέος
ψέλλισα το Αμήν.
Ευχαριστώ το Θεό
που σε είδα.

π. Η.Κ.

"Στρατηγική, μαθηματικά και εφαρμογές"

Συνέντευξη Ν. Λυγερού με τον Β. Παναγή στο London Greek Radio, 11/05/2019

 

Ψιθυρίζω στην ψυχή μου τα μεσάνυχτα: Έως πότε θα σταυρώνεσαι μεταξύ παραδείσου και κόλασης;

Συγκεντρώσου και ξεκίνα προς τα κει, όπου οι μάρτυρες της πραγματικής πίστης βάδισαν...

~ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η 26χρονη Χιώτισσα που έστησε µια επιχείρηση από το µηδέν, καλλιεργώντας τα παρατηµένα χωράφια των γονιών της στη Χίο (και δεν έβαλε µαστίχα)

H Αργυρώ Κουτσουράδη είναι ένα κορίτσι που μόλις στα 26 του χρόνια έχει διαγράψει το δικό του success story κάνοντας επιλογές κόντρα στην ευκολία.

Αν η «Δύναμη της Επιλογής» μπορούσε να προσωποποιηθεί, σίγουρα θα έβρισκε έναν άξιο εκπρόσωπο στο πρόσωπο της 26χρονης Χιώτισσας, η οποία αφού σπούδασε γεωπονία, επέστρεψε στο νησί της τη Χίο και βάλθηκε να αποδείξει ότι το δυνατό χαρτί του νησιού δεν είναι μόνο η μαστίχα.
Αργυρώ Κουτσουράδη
Το sucess story της 26χρονης Αργυρώς από την Χιό είναι από τις ιστορίες που λατρεύεις να ακούς.

Και τα κατάφερε γεμίζοντας τα άδεια χωράφια των γονιών της με αρωματικά βότανα, στήνοντας σιγά σιγά τη δική της επιχείρηση, τη Myrovolos Organics και κάνοντας γνωστά σε όλη την Ελλάδα και σιγά σιγά και στο εξωτερικό τα αρωματικά, γευστικά και θεραπευτικά βότανα που παράγει στον τόπο της, τη Χίο.

Η Αργυρώ λοιπόν μίλησε για το πως κατάφερε να κάνει την Myrovolos Organics γνωστή σε όλη την Ελλάδα.
 
Η ιστορία της Αργυρώς

Αν την ρωτούσες την περίοδο που ξεκινούσε να ανακαλύπτει την γεωπονία στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης με τι ήθελε να ασχοληθεί, εκείνη θα σου απαντούσε με τα βότανα. Και για όσους μάλιστα θεωρούν πως το Πανεπιστήμιο δεν σε βοηθά να βρεις τον δρόμο σου, το παράδειγμα της Αργυρώς Κουτσουράδη θα σου αποδείξει το αντίθετο.

Εκανε την πτυχιακή της πάνω στα αρωματικά φυτά, η εργασία της στο Erasmus αφορούσε τα οφέλη του δυόσμου στον κλάδο της ιατρικής και το μεταπτυχιακό της στο Γεωπονικό Αθηνών ήταν (που αλλού;) στα αρωματικά φυτά και βότανα.

Η Αργυρώ Κουτσουράδη από την Χίο, λοιπόν, είναι το παράδειγμα του κοριτσιού που από την αρχή γνώριζε ποιο μονοπάτι ήθελε να ακολουθήσει.

Το μονοπάτι αυτό βέβαια δεν ήταν το ίδιο με πολλούς άλλους συντοπίτες της, οι οποίοι ίσως από φοβία αποφάσισαν να ΜΗΝ αφήσουν το comfort zone τους και συνεχίσουν να καλλιεργούν αυτό που ήξεραν να κάνουν πολύ καλά οι προγόνοι τους, δηλαδή μαστίχα.
Χωράφι στην Χίο
Σπούδασε γεωπονική, έκανε Erasmus και μεταπτυχιακό και βρέθηκε στο σημείο να αναρωτιέται πως θα συνεχίσει την πορεία της ως γεωπόνος

Μπορεί να είχε βρει ακριβώς πως θα κάνει την «διαφορά» στο νησί, αλλά η Χιώτισσα είχε εξ αρχής ένα όραμα και δεν σκόπευε να το εγκαταλείψει για να ακολουθήσει έτσι απλά την πεπατημένη.

Ηξερε πως το πάθος της ήταν τα βότανα, είχε αυτοπεποίθηση πως θα πετύχει και έτσι αποφάσισε να «χαράξει» τον δικό της, εντελώς διαφορετικό δρόμο

Το μόνο που απέμενε ήταν να βρει το βασικό της εργαλείο... την γη.
Πώς έδωσε «πνοή» στα παρατημένα χωράφια των γονιών της

Την λύση σε αυτό έδωσε η οικογένειά της, η οποία κατείχε μερικά «παρατημένα» χωράφια στο νησί που θα μπορούσαν να φανούν πολύ χρήσιμα στην Αργυρώ.

Ετσι, μετά από μία οικογενειακή κουβέντα, η νεαρή Χιώτισσα αποφάσισε να αναλάβει τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις που διέθεταν οι γονείς της, περίπου 20 στρέμματα, φυτεύοντας αποκλειστικά αρωματικά φυτά και βότανα.

Σήμερα η μόλις 26χρονη Χιώτισσα έχει καταφέρει να δημιουργήσει την δική της εταιρία, την Myrovolos Organics, πουλώντας βιολογικά προϊόντα σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας (με πρώτη και καλύτερη την Χίο), αλλά και στο εξωτερικό.
Τα προϊόντα Myrovolos Organics
Ετσι η Αργυρώ Κουτσουράδη αποφάσισε να γυρίσει πίσω στον τόπο της στην Χίο και να εκμεταλλευτεί
τα «άδεια» χωράφια των γονιών της.

Μιλώντας στο iefimerida.gr για την επιχείρησή της, την οποία μόνη της, η Αργυρώ μας εξήγησε πως από την στιγμή που πήρε την απόφαση να καλλιεργήσει την γη των προγόνων της, η ίδρυση μίας εταιρίας ήταν η αναγκαία συνέχεια του έργου της.

«Ήξερα πως αν μείνω μόνο στην παραγωγή και δεν προχωρήσω στην πώληση αυτών που καλλιεργώ, δεν θα μπορούσα να έχω ένα βιοποριστικό εισόδημα. Μετά, λοιπόν, την καλλιέργεια, αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν να βρω ένα όνομα για να ονομάσω την επιχείρησή μου και αυτό δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το «Μυροβόλος», καθώς αυτό είναι το δεύτερο όνομα της Χίου και Organics, επειδή τα προϊόντα είναι 100% βιολογικά» μας εξήγησε η Αργυρώ.
Η Αργυρώ
 
Οι δυσκολίες και τα εμπόδια της Αργυρώς

Βέβαια, όπως ανέφερε η 26χρονη επιχειρηματίας για να στήσει και στη συνέχεια να τρέξει την επιχείρησή της δεν έφτανε μόνο να σκεφτεί το όνομά της, αλλά να «διεισδύσει» κατευθείαν στην ουσία του τι σημαίνει…. καλλιεργώ στην Χίο και κάνω Marketing.

«Χρειάστηκα να κάνω αρκετά ταξίδια σε Ελλάδα και εξωτερικό, αλλά και να παρακολουθήσω αρκετά σεμινάρια για να βρω τα πατήματά μου στον τομέα της καλλιέργειας. Μπορεί να μιλούσα με τους παραγωγούς αρωματικών φυτών της Βορείου Ελλάδας, αλλά άλλο να καλλιεργείς στην Χίο και άλλο στην Θεσσαλία» μας εξήγησε η Αργυρώ.

Τα προϊόντα Myrovolos Organics
 
Από αυτό το βήμα δημιουργήθηκε και η εταιρία της, Myrovolos Organics, με αρωματικά φυτά, τουρσί
και βότανα.

Κοιτώντας, λοιπόν, πίσω για τα όσα χρειάστηκε να κάνει ώστε να μπορέσει να έχει αντίκρισμα το πρώτο της επαγγελματικό βήμα, η Αργυρώ πιστεύει πλέον πως αυτό που θα χρειαζόταν ως στήριγμα στα πρώτα της βήματα θα ήταν περισσότερη ενημέρωση στον κλάδο της πρωτογενούς παραγωγής από τους περιφερειακούς και δημοτικούς φορείς της Χίου.

Αν ήξερε εξ αρχής δηλαδή τα «μυστικά» του τόπου της και της καλλιέργειάς εκεί, θα ήταν πιο σίγουρη και δεν θα έψαχνε αλλού για βοήθεια. Τρία χρόνια μετά με το πρώτο της ντεμπούτο στις αγορές μπορεί να πει κανείς πως η 26χρονη γεωπόνος πατά «γερά» στα πόδια της.

Εχοντας αποκτήσει την απαραίτητη τεχνογνωσία, η Αργυρώ όπως μας είπε μοιράζει τον χρόνο της πλέον ανάμεσα στα χωράφια και το γραφείο της, καθώς τρέχει παράλληλα την παραγωγή και το marketing.
Χωράφι στην Χίο
 
Η γεωπόνος ξεκίνησε δειλά δειλά να πουλά αυτά που καλλιεργούσε. Σήμερα μπορεί να βρει κανείς τα προϊόντα της τόσο σε ηλεκτρονικά καταστήματα όσο και σε παντοπωλεία και delicatessen σε Αθήνα,
 
Θεσσαλονίκη, Ναύπλιο, Κρήτη, Κοζάνη και φυσικά στην Χίο.

«Η δύσκολη περίοδος είναι από τον Απρίλιο μέχρι και τον Οκτώβριο όπου γίνεται η συγκομιδή των φυτών. Εκείνους τους μήνες ξυπνάω περίπου στις 6μιση, πηγαίνω στο χωράφι και εκεί ξεκινάμε την συλλογή και την συγκέντρωση των αρωματικών φυτών και βοτάνων. Η διαδικασία τελειώνει περίπου στις 11μιση το πρωί και τότε πάω στο μαγαζί για να στείλω διάφορες παραγγελίες σε χωριά της Χίου και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, να μιλήσω με πελάτες και να κάνω άλλες δουλειές» εξηγεί η Αργυρώ.

Βέβαια χωρίς το πρωινό ξύπνημα και το καθημερινό «τρέξιμο» που έχει η Αργυρώ, η 26χρονη δεν θα είχε καταφέρει να κάνει τα προϊόντα της διάσημα εντός και εκτός Ελλάδας. «Πλέον ο καθένας μπορεί να βρει τα Myrovolos Organics τόσο σε ηλεκτρονικά καταστήματα όσο και σε παντοπωλεία και delicatessen σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ναύπλιο, Κρήτη, Κοζάνη και φυσικά στην Χίο. Εχουμε καταφέρει μάλιστα να εξάγουμε τα προϊόντα μας και στο εξωτερικό και συγκεκριμένα σε τρεις πόλεις της Γερμανίας», είπε η γεωπόνος.
Και δεν είναι μόνο η μαστίχα...

Οσο για το ατού της Myrovolos, η Αργυρώ έχει να υπερηφανεύεται για τα προϊόντα της ειδικά την στιγμή που μερικοί δεν είχαν ιδέα πως μπορούν να καλλιεργηθούν στην Χίο μιας και αυτό που έρχεται στο μυαλό των περισσότερων είναι η μαστίχα και μόνο αυτή. Το τουρσί κάπαρη και το τουρσί κρίταμο, η νησιώτικη ρίγανη, η οποία παράγεται στην Χίο και γι΄ αυτό διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη στην Ελλάδα καθώς και το τσάι του βουνού, ο δυόσμος, το θυμάρι, η λεβάντα, το φλισκούνι, το δεντρολίβανο, το φασκόμηλο, ακόμη και το δίκταμο και το μελισσόχορτο είναι από τα προϊόντα που η Αργυρώ έφερε πρώτη στο νησί της και σίγουρα είναι πολύ περήφανη γι΄αυτό.

Οσο για τα προϊόντα- ατού της Myrovolos, η Αργυρώ έχει να υπερηφανεύεται για το τουρσί κάπαρη και
κρίταμο, ενώ περιζήτητη είναι και η νησιώτικη ρίγανη τους, η οποία παράγεται στην Χίο και γι΄ αυτό
διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη στην Ελλάδα.

Στην συνέχεια της συζήτησης με την Αργυρώ καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο χαρούμενο, δυναμικό και κεφάτο, μιας και η συζήτηση περί βοτάνων, παραγωγής και καλλιέργειας θα μπορούσε να συνεχιστεί με τις ώρες. Αυτο αποδείχτηκε άλλωστε και από την τελευταία απάντηση της στο ερώτημά μου... αν θα τα ξαναέκανε όλα αυτά, αν γύριζε πίσω στον χρόνο.

«Ναι θα το ξανάκανα. Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις στην Χίο είναι μικρές και ότι βγάζεις είναι καινοτόμο για το νησί. Θα το ξανάκανα, λοιπόν, αλλά μόνο στην Χίο και μόνο αν καλλιεργούσα βότανα. Θέλω να βοηθήσω το νησί μου και να αποδείξω πως το δυνατό μας χαρτί ΔΕΝ είναι μόνο η μαστίχα», απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη η Αργυρώ, η μόλις 26χρονη Χιώτισσα που κατάφερε και έφερε ζωή στα άδεια χωράφια των γονιών της και έκανε πράξη το όνειρό της.

πηγή

Ένα όμορφο αμάξι με δυό άλογα

Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα
να μου φέρετε τα μάτια μου σαν κλείσω
τον ντουνιά με τα στραβά και τα παράλογα
καβαλάρης μια φορά να σεργιανίσω

Το ένα τ’ άλογο να είναι άσπρο
όπως τα όνειρα που έκανα παιδί
το άλλο τ’ άλογο να είναι μαύρο
σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή

Να χτυπώ το καμουτσίκι μου το άπονο
σαν της μοίρας μου τ’ αβάσταχτα χαστούκια
και ν’ ακούγεται τη νύχτα σαν παράπονο
σαν πενιά λυπητερή από μπουζούκια

Το ένα τ’ άλογο να είναι άσπρο
όπως τα όνειρα που έκανα παιδί
το άλλο τ’ άλογο να είναι μαύρο
σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή

Μπορούμε να γίνουμε άγιοι σήμερα;

Ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου

 

Πολλές φορές ἀκοῦμε τούς χριστιανούς νά λένε: «Ἄν ζούσαμε κι’ ἐμεῖς στήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων καί ἀξιωνόμασταν νά δοῦμε τό Χριστό, ὅπως Τόν εἶδαν ἐκεῖνοι, θά γινόμασταν ἅγιοι, ὅπως ἔγιναν κι’ αὐτοί».

Ὅσοι σκέφτονται ἔτσι, ξεχνοῦν ὅτι Ἐκεῖνος πού μιλοῦσε στόν καιρό τῶν ἀποστόλων, μιλάει καί τώρα. Ἴσως ὅμως καί πάλι νά πεῖ κάποιος: «Μά δέν εἶναι τό ἴδιο πράγμα νά δεῖ κανείς τό Χριστό μέ τά μάτια του, ὅπως Τόν εἶδαν οἱ ἀπόστολοι, καί ν’ ἀκούει μόνο τά λόγια Του ἀπό ἄλλους ἤ νά τά διαβάζει στή Γραφή, ὅπως ἐμεῖς σήμερα».

Κι’ ἐγώ ἀπαντῶ, ὅτι δέν εἶναι ὁπωσδήποτε τό ἴδιο τό τότε καί τό τώρα. Ἀλλά τό τωρινό εἶναι πολύ μεγαλύτερο ἀπό ἐκεῖνο πού ἔζησαν οἱ Ἀπόστολοι, κι’ εὐκολότερα μᾶς φέρνει στήν πίστη! Μήν παραξενεύεστε. Μόνο ἀκοῦστε με... 

Τότε ὁ Κύριός μας φαινόταν στούς ἀχάριστους Ἰουδαίους ὡς ἕνας πλάνος καί τιποτένιος ἄνθρωπος, ἐνῶ τώρα κηρύσσεται σέ μᾶς ὡς Θεός ἀληθινός. Τότε ἔτρωγε μέ τελῶνες καί ἄλλους ἁμαρτωλούς, τώρα ὅμως κάθεται στά δεξιά τοῦ Θεοῦ Πατέρα καί τρέφει ὁλόκληρο τόν κόσμο. Τότε καταφρονιόταν κι’ ἀπό τούς πιό ἀσήμαντους ἀνθρώπους. Τώρα προσκυνεῖται ἀπό βασιλεῖς καί ἄρχοντες ὡς Υἱός τοῦ Θεοῦ, καί δοξάζει αὐτούς πού Τόν προσκυνοῦν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ».

Τότε Τόν θεωροῦσαν σάν ἕναν ἄνθρωπο φθαρτό καί θνητό, πού ἔτρωγε καί ἔπινε καί κοιμόταν καί κοπίαζε καί ἵδρωνε καί γενικά, ἔκανε ὅλα τ’ ἀνθρώπινα. Τότε λοιπόν, καί ὄχι τώρα, ἦταν παράξενο καί δύσκολο ν’ ἀναγνωρίσει κανείς ὡς Θεό Ἐκεῖνον, πού εἶχε αὐτά τά ταπεινά καί ἀνθρώπινα στοιχεῖα. Γι’ αὐτό καί τόν Πέτρο, πού εἶπε «σύ εἶ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος», τόν μακάρισε ὁ Χριστός, λέγοντας: «Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ Πατήρ Μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

Ὅποιος λοιπόν δέν ὑπακούει μέ πίστη καί ταπείνωση στό Χριστό, πού μιλάει καί τώρα μεσα ἀπό τό ἅγιο Εὐαγγέλιό Του, ὅποιος ἀμφισβητεῖ ἤ ἀπορρίπτει ὅσα εἶπε καί ἔκανε τότε ὁ Χριστός, ἐκεῖνος, ἔστω κι ἄν ἔβλεπε τόν ἴδιο τόν Κύριο νά θαυματουργεῖ καί Τόν ἄκουγε νά διδάσκει, θά ὀλιγοπιστοῦσε.

Τί λέω; Ὄχι μόνο θά ὀλιγοπιστοῦσε, ἀλλά φοβᾶμαι πώς θά γινόταν τελείως ἄπιστος καί θά βλασφημοῦσε τό Χριστό, νομίζοντάς Τον σάν ἀντίθετο ἤ μάγο ἤ τσαρλατάνο, καί ὄχι ἀληθινό Θεό...

Ἄλλοι πάλι λένε: «Ἄν ζούσαμε στήν ἐποχή τῶν ἁγίων Πατέρων, θ’ ἀγωνιζόμασταν περισσότερο, γιατί, βλέποντας τήν καλή πολιτεία καί τούς ἀγῶνες τους, θά τούς μιμούμασταν. Ἐνῶ τώρα, πού ζοῦμε μαζί μέ ὀκνηρούς καί χλιαρούς καί ἁμαρτωλούς, χωρίς νά τό θέλουμε παρασυρόμαστε μαζί τους στήν ἀπώλεια». Ὅσοι ὅμως τά λένε αὐτά, ξεχνοῦν ὅτι ἐμεῖς βρισκόμαστε σέ λιμάνι ἀσφαλέστερο ἀπό ἐκεῖνο πού ἦταν οἱ ἅγιοι Πατέρες. 

Γιατί στήν ἐποχή τους ὑπῆρχαν πολλές καί φοβερές αἱρέσεις – φοβερότερες ἀπό τίς σημερινές – καί πολλοί «ψευδόχριστοι καί ψευδοπροφῆται», πού πέτυχαν νά πλανέψουν πολλούς ἀνθρώπους καί νά καταστρέψουν τίς ψυχές τους. Αὐτό πού σᾶς λέω, μπορεῖτε νά τό διαπιστώσετε λ.χ. ἀπό τούς βίους τῶν μεγάλων ὁσίων Ἀντωνίου, Εὐθυμίου καί Σάββα, πού ἀγωνίστηκαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων μαζί μέ πολλούς ἄλλους ἁγίους. Καί ποῦ νά διηγηθῶ τί ἔγινε στήν ἐποχή τῶν ἁγίων πατέρων Βασιλείου καί Χρυσοστόμου, πού ἦταν γεμάτη ἀπό ζιζάνια τοῦ πονηροῦ;

Βέβαια, ὄχι μόνο τότε, ἀλλά καί τώρα ἔχουμε ν’ ἀντιμετωπίσουμε φοβερά δεινά μέ τούς αἱρετικούς. Πολλοί λύκοι καί πολλά φίδια ζοῦν ἀνάμεσά μας. Ὅμως δέν ἔχουν καμμιά ἐξουσία πάνω μας, γιατί βρίσκονται κρυμμένοι στό σκοτάδι τῆς πονηρίας καί δέν βλάπτουν παρά μόνο ὅσους θεληματικά τούς ἀκολουθοῦν καί αὐτοπροαίρετα βαδίζουν στό δρόμο τῆς καταστροφῆς τους. Ἐκείνους πού βαδίζουν στό φῶς τῶν θείων Γραφῶν καί πορεύονται στή στράτα τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, δέν τολμοῦν νά τούς ἀντιμετωπίσουν, ἀλλά, βλέποντάς τους νά περνᾶνε, ἀπομακρύνονται σάν ἀπό φωτιά.

Ἴσως ὅμως ἀναρωτηθεῖτε: ποιούς αἱρετικούς ἐννοῶ; Μήπως τούς Ἀρειανούς, τούς Εὐνομιανούς, τούς Σαβελλιανούς, τούς Ἀπολλιναριστές ἤ τούς Διοσκουρίτες; Ὄχι, δέν ἐννοῶ αὐτούς, τούς ἀσεβεῖς καί ἄθεους, πού, ζώντας στό σκοτάδι, ἀφανίστηκαν ἀπό τήν πνευματική λάμψη τῶν ἁγίων Πατέρων καί τῶν θεόπνευστων συγγραμάτων τους.

Αἱρετικούς ὀνομάζω ἐδῶ ἐκείνους πού λένε, πώς ἄν ἤμασταν στήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων, θά μπορούσαμε νά φυλάξουμε τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί νά γίνουμε ἅγιοι, ἐνῶ σήμερα ὄχι. 

Αὐτοί πού κάνουν τέτοιες σκέψεις, τολμώντας μάλιστα καί νά τίς διαδίδουν, δέν ἔχουν πέσει μόνο σέ μιά αἵρεση , ἀλλά σ’ ὅλες τίς αἱρέσεις μαζί. Γιατί ὅποιος ἰσχυρίζεται αὐτό τό πράγμα – ὅτι δηλαδή θά ἁγίαζε ἄν ζοῦσε στήν ἐποχή τῶν ἀποστόλων – ἀνατρέπει ὅλες τίς ἱερές Γραφές καί τά συγγράμματα τῶν Πατέρων. 

Ἄν δηλαδή πιστεύουμε, ὅτι σήμερα εἶναι ἀδύνατο νά πραγματοποιηθοῦν ὅσα ὁρίζει ὁ Θεός, τότε ὅλοι οἱ ἅγιοι, τόσο τοῦ παλαιοῦ καιροῦ ὅσο καί τῶν ἡμέρων μας, πῶς τά κατόρθωσαν;

Καί πῶς ἔγραψαν τόσα πολλά ἀπό τήν πείρα τῆς χριστομίμητης ζωῆς τους, γιά νά νουθετοῦν κι’ ἐμᾶς; Πιστεύοντας λοιπόν καί διακηρύσσοντας τέτοιες πλανεμένες ἀπόψεις, πού διαψεύδονται ἀπό τούς βίους τῶν ἁγίων καί τήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι μόνο τούς ἑαυτούς μας ὁδηγοῦμε στήν ἀπώλεια, μά καί τῶν ἄλλων ἀνθρώπων τίς ψυχές σπέρνουμε τά ζιζάνια τῆς ἀμφιβολίας καί τῆς λιποψυχίας. 

Ἔτσι μοιάζουμε στούς Φαρισαίους, στούς ὁποίους εἶπε φοβερά λόγια: «Οὐαί ὑμῖν, ὁδηγοί τυφλοί… ὅτι κλείετε τήν Βασιλείαν τῶν Οὐράνων ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γάρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδέ τούς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν».

Ἄς μή γελιόμαστε. Κι ἄς μήν παίρνουμε στό λαιμό μας καί ἄλλες ψυχές, «πλανῶντες καί πλανώμενοι». 

Μποροῦμε καί σήμερα καί πάντα νά μιμηθοῦμε τούς ἁγίους στήν προαίρεση, τήν προθυμία, τήν ταπείνωση καί τήν ἀγάπη.

Γιατί καί οἱ ἅγιοι σάν κι’ ἐμᾶς ἦταν, ἀλλά ἄφηναν τή ζωή τους νά ὁδηγηθεῖ ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. 

Ἄς συντριβοῦμε κι’ ἄς χύσουμε καυτά δάκρυα μετάνοιας, γιά νά μαλακώσει ἡ σκληρή, ἡ πέτρινη καρδιά μας. Ἔτσι θά καθαρθοῦμε, ἔτσι θά μοιάσουμε στούς ἁγίους.

Τά δάκρυα αὐτά, πού θά χύσουμε μέ κόπο καί πόνο καί βία, δέν εἶναι πικρά, ἀλλά γλυκά σάν τό μέλι. Ἔτσι τά κάνει ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. 

Καί μή μοῦ πεῖτε πώς ὁρισμένοι ἄνθρωποι ἔχουν φυσική ἰδιοσυγκρασία τόσο ψυχρή καί σκληρή, πού δέν μποροῦν νά βγάλουν δάκρυα. Τά δάκρυα εἶναι δῶρο τῆς Χάριτος, ἐμεῖς βάζουμε τήν προαίρεση καί τή βία.

Ἑπομένως, μ’ αὐτή τήν προϋπόθεση, ὅλοι μποροῦν νά συντριβοῦν καί νά κλάψουν. «Πάντες δάκρυα πάντες κάθαρσιν, πάντες ἀνάβασιν καί τό τοῖς ἔμπροσθεν ἐπεκτείνεσθαι», λέει τό θεόπνευστο στόμα τοῦ Θεολόγου Γρηγόριου. Πῶς λέτε τότε ἐσεῖς, ὅτι μερικοί εἶναι ἀπό τή φύση τους σκληροί, καί δέν μποροῦν νά ἔρθουν σέ κατάνυξη, νά πενθήσουν καί νά κλάψουν γιά τίς ἁμαρτίες τους;

Γιά νά καταλάβετε ὅτι εἶναι φυσικό νά κλαίει κάθε ἄνθρωπος, θυμηθεῖτε τά βρέφη, πού μόλις βγοῦν ἀπό τήν κοιλιά τῆς μητέρας τους, ἀρχίζουν νά κλαῖνε. Κι ἄν δέν κλάψουν, σημαίνει πώς δέν εἶναι ζωντανά. Εἶναι λοιπόν τά δάκρυα φυσικά στόν ἄνθρωπο. Φυσικά καί ἀπαραίτητα.

Ὁ ὅσιος Συμεών ὁ Στουδίτης ἔλεγε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἄν θέλει νά σωθεῖ, πρέπει νά περάσει τή ζωή του μέ πένθος καί κλάμα, κι’ αὐτά νά τόν συνοδεύουν μέχρι νά πεθάνει. Καί ὅπως τό φαγητό εἶναι ἀπαραίτητο γιά νά ζήσει τό σῶμα μας, ἔτσι καί τά δάκρυα τῆς μετάνοιας εἶναι ἀπαραίτητα γιά τήν ψυχή μας. Ἐκεῖνος πού δέν κλαίει κάθε μέρα – δέν λέω κάθε ὥρα, γιά νά μήν κουραστεῖτε ὑπερβολικά -, ἀφήνει τήν ψυχή του νά πεθάνει ἀπό πείνα καί νά χαθεῖ αἰώνια.

Ἀφοῦ λοιπόν εἶναι φυσικά στόν ἄνθρωπο τά δάκρυα καί τό πένθος, ἄς μήν ἀρνηθοῦμε αὐτό τό καλό της φύσεως. Ἄς ἀποβάλουμε κάθε κακία καί πονηρία καί σκληρότητα, καί ἄς καλλιεργήσουμε μέ προθυμία τό μεγάλο δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ἄς φυλάξουμε τό πένθος μέ προσοχή, σάν ἐντολή τοῦ Κυρίου, μέ τήν ταπείνωση, μέ τήν ἁπλότητα, μέ τήν ἀκακία τῆς ψυχῆς μέ τήν ὑπομονή στούς πειρασμούς, μέ τή συνεχῆ μελέτη τῶν Θείων Γραφῶν, προπαντός ὅμως μέ τή συναίσθηση τῶν ἁμαρτιῶν μας καί τή βίωση βαρειᾶς ἐνοχῆς ἀπέναντι στόν Κύριο.

Ὅποιός λοιπόν εἶναι ὀκνηρός καί ἀμελής καί δέν νοιάζεται γιά τή σωτηρία του, ἄς μή λέει πώς εἶναι ἀδύνατο νά σωθεῖ κανείς σήμερα, γιατί ἔτσι κλείνει τήν πόρτα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐράνων καί σέ ἀλλούς ἀνθρώπους. Καί ἡ εὐθύνη του γι’ αὐτό εἶναι ἀνυπολόγιστη. Φυσικά αὐτός, ἀφοῦ θεωρεῖ ἀδύνατη τή σωτηρία, θεωρεῖ ἀδύνατο – ἤ μᾶλλον – περιττό – καί τό πένθος.

Ὑπάρχουν ὅμως, δυστυχῶς καί χριστιανοί, πού πιστεύουν στή σωτηρία ἀλλά ἀπορρίπτουν τό πένθος. Σ’ αὐτούς τονίζω τοῦτο: Ὅποιος λέει πώς εἶναι ἀδύνατο ἤ περιττό νά πενθεῖ καί νά κλαίει κανείς, αὐτός δέν πρόκειται νά καθαρθεῖ. Καί χωρίς κάθαρση, κανένας δέν θά σωθεῖ καί δέν θά δεῖ τόν Κύριο.

Ὅσοι πενθοῦν, σύμφωνα μέ τό λόγο τοῦ Χριστοῦ, αὐτοί καί θά παρακληθοῦν: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοί παρακληθήσονται». Ὅσοι δέν πενθοῦν, ἔχουν πέσει στή χειρότερη ἀπ’ ὅλες τίς αἱρέσεις: Νομίζουν ὅτι ἡ σωτηρία μπορεῖ ν’ ἀποκτηθεῖ μόνο μέ τά ἐξωτερικά σχήματα τῆς εὐσέβειας. Ξεχνοῦν ὅμως ὅτι θά παρασταθοῦμε ὅλοι στό βῆμα τοῦ Χριστοῦ «Γυμνοί καί τετραχηλισμένοι (ὁλοφάνεροι)», γιά νά πάρει ὁ καθένας μας τό μισθό του σύμφωνα μέ τά ἀλάθητα κριτήρια Ἐκείνου, ὄχι τά δικά μας.

Ἀφοῦ λοιπόν θά βρεθοῦμε γυμνοί μπροστά στόν Θεό, γιατί σκεπάζουμε τό σῶμα μας μέ πολυτελεῖς στολές, μέ λαμπρά ἐνδύματα καί μέ ὡραῖα ὑποδήματα;

Γιατί τρέχουμε νά προϋπαντήσουμε τούς ἄρχοντες;

Γιατί μᾶς ἀρέσει νά μᾶς χαιρετοῦν;

Γιατί ἐπιδιώκουμε τίς πρωτοκαθεδρίες στά ἐπίσημα γεύματα;

Γιατί ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ κενοδοξία καί ὁ ἀκόρεστος πόθος νά ἐξουσιάζουμε;

Γιατί τά ὡραῖα σπίτια καί οἱ ὑπηρέτες, πού μᾶς ξεχωρίζουν ἀπό τούς ἄλλους;

Γιατί τά ἄκαιρα γέλια καί οἱ ἄπρεπες συζητήσεις;…

Γυμνοί, μπροστά στό μεγάλο Κριτήριο!

Ποῦ τότε τό καλό ὄνομα καί ἡ ἁγιοσύνη, πού νομίζουμε πώς ἔχουμε;

Ποῦ οἱ κόλακες καί οἱ ἀνήξεροι, πού μᾶς ὀνομάζουν ἁγίους;

Ποῦ οἱ ὑψηλές θέσεις καί οἱ μεγάλες ἰδέες γιά τόν ἑαυτό μας;

Ποῦ οἱ συγγενικοί δεσμοί;

Ποῦ ἡ δόξα τῶν ἀρχόντων;

Ποῦ ἡ σοφία τῶν σοφῶν τοῦ κόσμου;

Ποῦ ἡ πεποίθηση πώς εἴμαστε καλύτεροι ἀπό τούς ἄλλους ενω δεν είμαστε ΤΙΠΟΤΑ;

Ποῦ ἡ γλώσσα καί οἱ ρητορεῖες, πού τρέχουν σάν πηγή; «Ποῦ σοφός, ποῦ γραμματεύς, ποῦ συζητητής τοῦ αἰῶνος τούτου;». Τί φόβος καί τρόμος τήν ὥρα ἐκείνη!

Γι’ αὐτό μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, πού ταπεινωμένος καί συντριμμένος, πενθεῖ καί κλαίει νύχτα καί μέρα μπροστά στόν Θεό. Αὐτός θά καθήσει ὁλόλαμπρος στά δεξιά Του. 

Καλότυχος εἶναι ἐκεῖνος, πού ἀκούει τά λόγια τοῦ Κυρίου καί δέν περνάει ἀνώφελα τή ζωή του, ἀλλά βρίσκεται συνεχῶς σέ κατάσταση μετανοίας. Αὐτός θά ἐλεηθεῖ καί θά ἀπολαύσει στή μέλλουσα ζωή τά ἀνεκλάλητα ἀγαθά τῆς Οὐράνιας Βασιλείας. Αὐτός θά γίνει ἅγιος!
πηγή