Πρὸς μίαν «Νέαν Ἐκκλησίαν»

 

Η περίπτωσις τοῦ π. Ἀλεξάνδρου Καριώτογλου 

Γράφει ο Νικόλαος  Ρωμανός

  Ὁ π. Ἀλέξανδρος Καριώτογλου εἶναι ἕνας ἱερέας ποὺ δὲν κρύβει ὅτι θέλει νὰ καινοτομήσει. Ἔγινε κυρίως γνωστὸς ἀπὸ τὴν ἀπόφασή του νὰ βαπτίσει τέκνα ὁμοφυλοφίλου ζεύγους στὸν Ἅγιο Νικόλαο Ραγκαβᾶ. Παρακολουθήσαμε προσφάτως μία συνέντευξή του στὸ News247 στὸ YouTube καὶ, ὁμολογουμένως, σὲ αὐτὴ τὴ συνέντευξη ἀκούστηκαν ἀπόψεις ποὺ δὲν μποροῦν νὰ περάσουν ἀπαρατήρητες ἀπὸ κανένα ποὺ ἐνδιαφέρεται στοιχειωδῶς γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία. Θὰ σταθοῦμε σὲ ἕνα συγκεκριμένο σημεῖο: στὴ λεγόμενη «συμπερίληψη», διότι πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴ λέξη κρύβεται μία ὁλόκληρη ἀντίληψη γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ποία εἶναι ἡ ἀποστολή της καὶ, τελικά, ποία σχέση πρέπει νὰ ἔχει μὲ τὸν σύγχρονο κόσμο.

  Ὁ π. Ἀλέξανδρος λέει ὅτι στὴν ἐνορία του ὅλοι εἶναι σὰν οἰκογένεια. Ὡραῖα. Μόνο ποὺ ἐδῶ ἀρχίζει τὸ θεολογικὸ πρόβλημα. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἁπλῶς μία μεγάλη ἀνθρώπινη οἰκογένεια. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὴ δὲν εἶναι μία ἀσήμαντη λεκτικὴ διαφορά, ἀλλὰ ἀφορᾷ ὁλόκληρη τὴν ἐκκλησιολογία τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ οἰκογένεια εἶναι μία φυσική, ἀνθρώπινη πραγματικότητα. Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, εἶναι θεανθρώπινη πρα-γματικότητα. Ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν δὲν στηρίζεται ἁπλῶς σὲ συμπάθειες, συναισθηματικοὺς δεσμοὺς ἢ στὴν ἰδέα ὅτι «ὅλοι ἀγαπιόμαστε». Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας πραγματοποιεῖται ἐν Χριστῷ καὶ διὰ τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἑπομένως, ἄλλο εἶναι νὰ λέμε «εἴμαστε ὅλοι σὰν οἰκογένεια» καὶ ἄλλο νὰ μιλοῦ­με γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία ὡς Σῶμα Χριστοῦ. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς φαίνεται ἡ μετατόπιση: ἀπὸ τὸ ἐκκλησιολογικὸ στὸ κοινωνιολογικό, ἀπὸ τὸ θεολογικὸ στὸ συναισθηματικό, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς τόπο μεταμορφώσεως τοῦ ἀνθρώπου στὴν Ἐκκλησία ὡς χῶρο, ὅπου ὅλοι πρέπει ἁπλῶς νὰ αἰσθάνονται ἀποδεκτοί.

  Στὴ συνέχεια, ὁ π. Ἀλέξανδρος δηλώνει ὅτι δὲν ἀποκλείει κανέναν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Οἱ πόρτες, ὅπως λέει, ἔχουν ἀνοίξει καὶ σὲ ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν ΛΟΑΤΚΙ χῶρο, διότι εἶναι «ὅλοι ἀδέλφια μας». Κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ ὅτι κάθε ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ προσ­έλθει στὴν Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ἐδῶ πρέπει νὰ γίνει μία θεμελιώδης διάκριση: ἄλλο νὰ ἀνοίγεις τὴν πόρτα τῆς Ἐκκλησίας στὸν ἁμαρτωλὸ καὶ ἄλλο νὰ ἀλλάζεις τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας προκειμένου ὁ ἁμαρτωλὸς νὰ αἰσθάνεται ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ ἀλλάξει. Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε ἄνοιγε τὶς πόρτες της στὸν ἄνθρωπο. Δὲν ἄνοιξε ὅμως ποτέ τὶς πόρτες της στὴν κατάργηση τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Χριστὸς δέχεται τὸν ἄνθρωπο, ὅπως εἶναι, ἀλλὰ δὲν τὸν ἀφήνει, ὅπως εἶναι. Αὐτὸ εἶναι τὸ στοιχειῶδες νόημα τῆς μετανοίας. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει, γιὰ νὰ ἐπικυρώνει κάθε κατάσταση, στὴν ὁποία βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν καλεῖ στὴ μεταμόρφωση καὶ στὴ ζωὴ τῆς Χάριτος.

  Ὁ π. Ἀλέξανδρος, ὅμως, προχωρᾷ ἀκόμη περισσότερο. Παραδέχεται δημοσίως ὅτι ἐξομολογεῖ ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ΛΟΑΤΚΙ χῶρο μαζὶ μὲ τὸ παιδί του, τὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος βάπτισε. Καὶ ἐδῶ πλέον δὲν μιλοῦμε ἁπλῶς γιὰ «ἀγάπη» καὶ «συμπερίληψη». Μιλοῦμε γιὰ ἕνα πολὺ σοβαρὸ ἐκκλησιολογικὸ καὶ ποιμαντικὸ ζήτημα. Διότι τὸ βάπτισμα ἑνὸς νηπίου δὲν εἶναι μία κοινωνικὴ τελετή, δὲν εἶναι ἕνα ὄμορφο οἰκογενειακὸ event καὶ δὲν εἶναι μία συμβολικὴ πράξη, μὲ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία λέει «σὲ ἀποδεχόμαστε». Τὸ βάπτισμα εἶναι εἴσοδος στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀντιμετώπισε ποτέ τὸν νηπιοβαπτισμὸ ἀποκομμένο ἀπὸ τὴν ἀνατροφὴ τοῦ παιδιοῦ μέσα στὴν πίστη.

Ὁ Μέγας Βασίλειος συνδέει τὸ βάπτισμα μὲ τὴν πίστη. Γιατί, ὅμως, ἡ Ἐκκλησία βάπτιζε καὶ βαπτίζει νήπια; Διότι αὐτὰ ἐντάσσονται σὲ μία χριστιανικὴ πρα-γματικότητα, σὲ μία οἰκογένεια ποὺ καλεῖται νὰ τὰ ἀναθρέψει μέσα στὴν πίστη. Ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, μάλιστα, εἶναι σαφὴς ὡς πρὸς τὸν ρόλο τοῦ ἀναδόχου. Ὁ ἀνάδοχος δὲν λειτουργεῖ σὰν κάποιο μαγικὸ ὑποκατάστατο τῆς πίστεως τοῦ παιδιοῦ. Ἀναλαμβάνει ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας τὴν εὐθύνη νὰ τὸ ἀναθρέψει χριστιανικά, νὰ τὸ ὁδηγήσει στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὸ καταστήσει κοινωνὸ τῆς ζωῆς ποὺ ὑποσχέθηκε στὸ βάπτισμά του. Ἄρα, ἂς τὸ ποῦμε ἁπλά: ὁ νηπιοβαπτισμὸς προϋποθέτει ἕνα περιβάλλον χριστιανικῆς ἀνατροφῆς. Δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ μία τελετουργικὴ πράξη, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἔνταξη ἑνὸς παιδιοῦ σὲ ἕνα τρόπο ζωῆς, σὲ ἕνα ἦθος, σὲ μία συγκεκριμένη πίστη καὶ ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα.

Καὶ ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τοῦ ζητήματος. Ὅταν ἡ Ἐκκλησία βαπτίζει ἕνα παιδὶ καὶ ταυτόχρονα ἀναγνωρίζει ὡς οἰκογένεια μία μορφὴ συμβιώσεως, τὴν ὁποία ἡ ἴδια ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση δὲν ἀναγνωρίζει ὡς γάμο καὶ οἰκογένεια, τότε δὲν ἔχουμε ἁπλῶς μία πράξη «ἀγάπης». Ἔχουμε μία πράξη ποὺ δημιουργεῖ θεολογικὴ σύγχυση. Διότι ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ ἀπὸ τὴ μία νὰ διδάσκῃ συγκεκριμένα τί εἶναι ὁ γάμος, ἡ οἰκογένεια, ἡ ἀνθρώπινη φύση καὶ ἡ σεξουαλικότητα καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ συμπεριφέρεται σὰν ὅλα αὐτὰ νὰ εἶναι πλέον ζητήματα ποὺ μποροῦν νὰ ἀναδιαμορφωθοῦν ἀνάλογα μὲ τὶς ἀπαιτήσεις τῆς σύγχρονης κοινωνίας. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται τὸ πρόβλημα τῆς λεγόμενης «συμπερίληψης»: ἡ συμπερίληψη, ὅταν ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, μετατρέπεται σὲ ἰδεολογία. Καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώνει ἰδεολογίες.

Ὁ π. Ἀλέξανδρος λέει ἀκόμη ὅτι αὐτὴ ἡ στάση θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τὸ αὐτονόητο μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὅτι ὁ κόσμος τῆς Ἐκκλησίας «δὲν τὸ ἀντέχει ἀκόμη». Προσέξτε τὴ διατύπωση. Δὲν λέει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἕνα θεολογικὸ κριτήριο, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἐξετάσουμε. Δὲν λέει ὅτι ὑπάρχει μία Παράδοση, τὴν ὁποία πρέπει νὰ μελετήσουμε. Δὲν λέει ὅτι ὑπάρχει ἕνα ἐκκλησιαστικὸ ἦθος, ποὺ πρέπει νὰ σεβαστοῦμε. Λέει οὐσιαστικὰ ὅτι ὁ λαὸς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι «συντηρητικός» καὶ ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ πρέπει νὰ ξεπεράσει αὐτὴ τὴ συντηρητικότητά του. Δηλαδὴ ποιὸς εἶναι πλέον τὸ πρόβλημα; Ἡ Παράδοση ἢ ὁ λαὸς ποὺ παραμένει πιστὸς στὴν Παράδοση; Ἡ Ἐκκλησία ἢ οἱ χριστιανοὶ ποὺ δὲν προσαρμόζονται ἀρκετὰ γρήγορα; Καὶ ἀκόμη χειρότερα: ποιὸς ἀποφασίζει τί πρέπει νὰ «ξεπεράσει» ἡ Ἐκκλησία; Ὁ Χριστός; Οἱ Ἀπόστολοι; Οἱ Πατέρες; Ἢ ἡ ἑκάστοτε πολιτισμικὴ μόδα;

Διότι, ὅταν ἕνας κληρικὸς λέει ὅτι «θέλει χρόνο» καὶ ὅτι «κάποιος πρέπει νὰ ξεκινήσει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα», τότε δὲν περιγράφει ἁπλῶς μία ποιμαντικὴ πρακτική. Περιγράφει ἕνα σχέδιο ἀλλαγῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς νοοτροπίας. Καὶ ἐδῶ πλέον πρέπει νὰ εἴμαστε ξεκάθαροι: ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἐργαστήριο κοινωνικῆς μηχανικῆς. Οὔτε ὁ ἱερέας εἶναι κοινωνικὸς μεταρρυθμιστὴς ποὺ ἔχει ἀποστολὴ νὰ ἐκπαιδεύσει τὸν «συντηρητικό» λαὸ, ὥστε νὰ ἀποδεχθεῖ σταδιακὰ μία νέα ἀντίληψη περὶ Ἐκκλησίας. Ὁ ἱερέας ὑπηρετεῖ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ὑπηρετεῖ τὴν προσωπική του ἐκκλησιολογικὴ μεταρρύθμιση. Δὲν εἶναι δουλειά του νὰ ἀλλάξει τὴν Παράδοση, ὥστε νὰ γίνει συμβατὴ μὲ τὶς ἐπιταγὲς τῆς ἐποχῆς. Ἡ δουλειά του εἶναι νὰ μεταδώσει ἀκέραιη τὴν πίστη ποὺ παρέλαβε.

Καὶ τώρα ἂς ἐπιστρέψουμε στὸ παιδί. Τὸ παιδὶ δὲν εἶναι ἐργαλεῖο, γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ πόσο «προοδευτικὴ» ἢ πόσο «συμπεριληπτικὴ» εἶναι μία ἐνορία. Δὲν εἶναι πείραμα κοινωνικῆς ἀποδοχῆς. Δὲν εἶναι τὸ μέσο, γιὰ νὰ περάσει μία νέα θεολογικὴ ἀντίληψη. Τὸ παιδὶ χρειάζεται Χριστό. Χρειάζεται Ἐκκλησία. Χρειάζεται πίστη. Χρειάζεται χριστιανικὴ ἀνατροφή. Χρειάζεται ἕνα περιβάλλον ποὺ θὰ τὸ ὁδηγήσει νὰ γνωρίσει τὸ βάπτισμά του καὶ νὰ ζήσει σύμφωνα μὲ αὐτό. Καὶ ὅταν ἀντὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ τοῦ προσφέρουμε μία ἰδεολογικοποιημένη «συμπερίληψη», τότε ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ τοῦ φορτώνουμε ἕνα βάρος ποὺ δὲν τοῦ ἀνήκει: νὰ τὸ χρησιμοποιοῦμε, χωρὶς νὰ τὸ ρωτᾶμε, ὡς σύμβολο μιᾶς κοινωνικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἀλλαγῆς. Καὶ ἐδῶ θυμόμαστε τὰ αἰχμηρὰ λόγια τοῦ π. Στυλιανοῦ Καρπαθίου γιὰ τὸ βάπτισμα ἑνὸς παιδιοῦ ποὺ ἐντάσσεται σὲ μία τέτοια πραγματικότητα: νὰ μὴ καταλήγουμε νὰ τὸ βαπτίζουμε, γιὰ νὰ τὸ παραδώσουμε σὲ μία ἀπομίμηση οἰκογένειας, ἀντὶ νὰ τὸ ὁδηγήσουμε στὴν πραγματικὴ οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας, στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ κρίσιμο: ἡ Ἐκκλησία δὲν καλεῖται νὰ βαπτίζει τὴν κοινωνικὴ πραγματικότητα. Καλεῖται νὰ βαπτίζει τὸν ἄνθρωπο στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ τὸν εἰσάγει στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἄνευ ὅρων ἐπιδοκιμασία. Ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν σημαίνει ἀποδοχὴ κάθε πράξεως. Ἡ συμπερίληψη δὲν σημαίνει κατάργηση τῶν ὁρίων τῆς πίστεως. Καὶ ἡ ποιμαντικὴ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ ἱερέας πρέπει νὰ προσαρμόσει τὸ Εὐαγγέλιο στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς. Γιατὶ τότε δὲν ἔχουμε πλέον Ἐκκλησία ποὺ μεταμορφώνει τὸν κόσμο. Ἔχουμε κόσμο ποὺ μεταμορφώνει τὴν Ἐκκλησία.

Καὶ αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς τὸ σημεῖο, στὸ ὁποῖο ὀφείλουμε νὰ ἀντιδράσουμε. Γιατὶ ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ἀγαπᾷ τὸν καθένα. Μπορεῖ νὰ δέχεται τὸν καθένα. Μπορεῖ νὰ καλεῖ τὸν καθένα σὲ μετάνοια. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι μπορεῖ νὰ βαπτίζει κάθε κοινωνικὴ ἀντίληψη ὡς χριστιανική. Καὶ κυρίως δὲν σημαίνει ὅτι μπορεῖ νὰ ζητᾷ ἀπὸ τὴν Παράδοση νὰ «ξεπεράσει» τὸν ἑαυτό της, γιὰ νὰ προσαρμοστεῖ στὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς. Ἡ Ἐκκλησία δὲν χρειάζεται νὰ γίνει πιὸ σύγχρονη. Χρειάζεται νὰ παραμείνει Ἐκκλησία. Καὶ γι’ αὐτὸ ἂς ἐπαναλάβουμε τὸ αὐτονόητο, τὸ ὁποῖο κάποιοι σήμερα προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν ὡς «συντηρητισμό»: νηπιοβαπτισμὸς καὶ χριστιανικὴ οἰκογένεια πάνε μαζί. Ὅταν ἀποσυνδέεται τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο, δὲν γίνεται ἡ Ἐκκλησία πιὸ συμπεριληπτική. Γίνεται ἁπλῶς πιὸ συγκεχυμένη. Καὶ ἡ σύγχυση δὲν εἶναι Παράδοση. Εἶναι καινοτομία.

πηγή

 

Σχόλιο: Πως κατάντησε ο Καριότογλου ένας ταπεινός ψαλτάκος στο Άγιο Ανδρέα της πλατείας Αμερικής που γαλουχήθηκε παρά τους πόδας του αγιασμένου π. Γαβριήλ Τσάφου με ένα αντι-στραμένο Ευαγγέλιο  ,ένας Θεός ξέρει …

Οι Μητροπολίτες της συμφοράς, Ιούνιος 2025

Αφού ανερυθρίαστα και με την συμβολή τους έγιναν αφορμή να πεθαίνει τώρα κόσμος ωσάν τα κοτόπουλα διότι έσπρωξαν τον λαό του Θεού στον αφανισμό με τα εμβόλια Θανάτου ,τώρα και σαν να πειράχτηκε ο νούς τους συνεχίζουν το ίδιο βιολί, ,πάρτε τις σατανοταυτότητες νάχετε εμπιστοσύνη στην «Εκκλησία» ,δηλ στον εαυτόν τους …

Ποιος σας εμπιστεύεται ΡΕ;

 

Γέρων Μάξιμος Ιβηρίτης_Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποδέχτηκε τον επιβληθέντα Προσωπικό Αριθμό εις αντικατάσταση του μεμυρωμένου ονόματος εκάστου πολίτη, το οποίο έλαβε δια του Βαπτίσματος!

 

 

*Ψήφισαν υπερ του προσωπικού αριθμού οι μητροπολίτες.

1Ναυπακτου και Αγιου Βλασίου Ιεροθεος

2 Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος

3 Καισαριανης Βύρωνος και Υμηττού Δανιηλ

4 Υδρας Σπετσών και Αιγινης Εφραίμ

5 Πειραιώς Σεραφείμ

6 Σύρου Τηνου Άνδρου Κέας Μήλου Δωρόθεος

7 Γρεβενών Δαβὶδ

8 Νεας Κρήνης και Καλαμαριάς Ιουστίνος

9 Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου Στεφανος

10.Σισανίου και Σιατίσης Αθανασιος

11 Λήμνου και Αγιου Ευστρατίου Ιεροθεος

12 Θεσσαλονίκης Φιλοθεος.

 

Ας πάρουμε μια ανάσα δροσιάς σε λόγο που αναπαύετε το Άγιον Πνεύμα ,από ένα απλό παπά…

 

Ο φιλόσοφος Μπαουμάϊστερ: Αυτό που κάνουν η (Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας ) Επιφάνιου Ντουμένκο και η Ουκρανική Ουνιτική (Ελληνο-Καθολική Εκκλησία) είναι ειδωλολατρία με χριστιανικό περίβλημα

Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Ανδρέα Μπαουμάϊστερ, η θρησκεία της σύγχρονης Ουκρανίας έχει καταστεί κοσμικός εθνικισμός, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τον άγιο πρίγκιπα Βλαδίμηρο, που βάπτισε τους Ρως.

Ο διδάκτωρ φιλοσοφίας Ανδρέας Μπαουμάϊστερ σε συνέντευξή του στον μπλόγκερ Αλεξάντρ Σέλεστ δήλωσε ότι, στην πράξη, η κρατική θρησκεία της Ουκρανίας είναι σήμερα ο εθνικισμός και όχι ο χριστιανισμός.

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, «Σήμερα, σε κρατικό επίπεδο, δεν υφίσταται κατανόηση του ρόλου του χριστιανισμού. Και λυπάμαι που τόσο η Ελληνο-Καθολική Εκκλησία όσο και εκείνα τα θραύσματα μιας άλλης Ορθοδοξίας – η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (ΟΕΟ) – παίζουν ένα ειδωλολατρικό, αντιχριστιανικό παιχνίδι με χριστιανικό περίβλημα».

Σχολιάζοντας τον εορτασμό της Ημέρας της Ουκρανικής Κρατικής Υπόστασης, που συμπίπτει με την Ημέρα Βάπτισης των Ρως, ο φιλόσοφος επισήμανε ότι η αναφορά εκ μέρους των αρχών στον Άγιο Πρίγκιπα Βλαδίμηρο δεν φαίνεται πειστική.

«Ο Βλαδίμηρος είναι γνωστός πρωτίστως για το γεγονός ότι βάπτισε τους Ρως. Η θρησκεία της σύγχρονης Ουκρανίας, όμως, είναι μια κοσμική, θα έλεγα, αντιχριστιανική θρησκεία του εθνικισμού», υπογράμμισε ο Μπαουμάϊστερ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, κάθε νεοσύστατο κράτος «έχει το δικαίωμα να οικειοποιείται κάποιες προγενέστερες περιόδους του παρελθόντος», προκειμένου να σφυρηλατεί μια μακρόπνοη ταυτότητα, ωστόσο στην περίπτωση της Ουκρανίας «το παιχνίδι έχει παρατραβήξει»: κρατική θρησκεία έχει καταστεί ο εθνικισμός, κι αυτό «δεν έχει καμία σχέση με τον Άγιο Βλαδίμηρο».

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

Βλέπουν οι νέοι μας την Ορθοδοξία σαν… ούφο; - Απαντήσεις στους ισχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμού

   Γράφει ο  Ελευθέριος Ανδρώνης

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του - ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο.

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

Πάμε όμως να δούμε τα - αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα - σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:

«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

Που ακριβώς είδατε πάτερ να εγκαταλείπει ο λαός την Εκκλησία; Διότι εμείς παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο: τα εκκλησιάσματα να πυκνώνουν και μάλιστα να προσελκύουν όλο και περισσότερο νέο κόσμο. Εκτός και αν εννοείτε τους ναούς σε περιοχές που μαστίζονται από τη δημογραφική κρίση, οπότε η αιτία της ερήμωσης είναι άλλη.

Εμείς βλέπουμε ότι στις προσκυνήσεις ιερών εικόνων και στις ιερές πανηγύρεις γίνεται το αδιαχώρητο. Η σειρά του (καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Παϊσίου έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Η ταινία του (επίσης καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Νεκταρίου προσέγγισε τα 400.000 εισιτήρια εν μέσω πανδημίας, κατατασσόμενη στις κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες του 21ου αιώνα. Έχουν τέτοια απήχηση τα «απομεινάρια του παρελθόντος»; Ή μήπως η δογματική αφοσίωση αυτών των δύο Αγίων μείωσε την ακτινοβολία τους προς το κοινό; Το αντίθετο!

Ο π. Βασίλειος αναφέρει αλλού:

«Είχα γράψει προ ετών ότι ως Εκκλησία χάσαμε την ευκαιρία να προσεγγίσουμε τη γενιά της μεταπολίτευσης. Τώρα παρατηρούμε σε αργή κίνηση να χάνεται η επαφή, όχι μόνο με τα παιδιά τους, αλλά με τα εγγόνια τους. Πρόκειται για τη μεταμοντέρνα γενιά. Αν για τους 40άρηδες και 50άρηδες η Εκκλησία είναι συνειρμικά συνυφασμένη με μεσαιωνικές εμμονές και με οικονομικά σκάνδαλα, για τους εφήβους και νέους του σήμερα είναι απλώς ‘ούφο’. Κάτι άσχετο και ακατανόητο, που δεν αξίζει ούτε λίγα δευτερόλεπτα προσοχή».

Πάτερ μου, ο μακαριστός Χριστόδουλος που κατέβαζε εκατομμύρια χριστιανών στους δρόμους και μνημονεύεται ως τις μέρες μας από εχθρούς και φίλους, θεωρείτε ότι δεν προσέγγισε τη γενιά της μεταπολίτευσης; Δεν ξανασύστησε την Ορθοδοξία στην σκορπισμένη νεολαία; Δεν έδωσε φρέσκια πνοή στην προσέγγιση του λαού και μάλιστα χωρίς να νοθέψει την πίστη, όπως όφειλε άλλωστε;

Η επαφή με τα νέα παιδιά χάνεται αποκλειστικά λόγω της Εκκλησίας και όχι της άθεης παιδείας, των νοσηρών προτύπων, του πανσεξουαλισμού και της θεοποίησης του θελήματος; Μήπως βλέπουμε τα πράγματα «μαύρα», μόνο και μόνο για να συμπλέουν με τα αναθεωρητικά πιστεύω μας; Μήπως επινοούμε προβλήματα για να αποκτήσουν ειδικό βάρος οι «λύσεις» μας; Μήπως η μεμψιμοιρία φτάνει να επισκιάζει οτιδήποτε καλό;

Ας «ακούσουμε» καλύτερα τα γεγονότα

Μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο αρκεί για να διαπιστώσουμε την τεράστια απήχηση που έχουν οι ορθόδοξες ομιλίες. Νούμερα που πριν την εποχή του διαδικτύου ήταν αδιανόητο να συγκεντρωθούν σε φυσικό ακροατήριο. Οι σημερινοί αριθμοί θεάσεων είναι αδιάψευστοι μάρτυρες. Διψά ο κόσμος να ακούσει ιεραποστολικό λόγο και μάλιστα δεν προσκολλάται μόνο σε σύγχρονους κήρυκες, αλλά μαγνητίζεται έντονα από τα μεγάλα ονόματα του ορθόδοξου άμβωνα, από τη δεκαετία του 60, του 70, του 80, του 90. Αυτό δεν δείχνει μια Εκκλησία «δέσμια του παρελθόντος» όπως λέει ο π. Βασίλειος, αλλά μια ενιαία και αδιαίρετη ευαγγελική κληρονομιά που παραμένει διαχρονική, όπως και ο ίδιος ο λόγος του Θεού.

Όχι μόνο δεν «χάνεται η επαφή» με τις νέες γενιές όπως υποστηρίζει ο πάτερ, αλλά βλέπουμε την Ορθοδοξία να θριαμβεύει διεθνώς. Δείτε τα ζωντανά θαύματα της εξωτερικής ιεραποστολής που συμβαίνουν στα χρόνια μας. Η πίστη μας γνωρίζει πρωτοφανή άνθηση στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και άλλα σύγχρονα κράτη. Πλήθη νέων γίνονται κατηχούμενοι, δηλώνοντας σε συνεντεύξεις ότι τους έλκυσε ο αρχαίος και αναλλοίωτος χαρακτήρας της Ορθοδοξίας, σε έναν κόσμο που τα πάντα σχετικοποιούνται. Το στοιχείο δηλαδή που ο π. Βασίλειος στηλιτεύει, είναι αποκάλυψη Χριστού για εκατοντάδες χιλιάδες αλλοεθνείς. Δεν τα λέμε εμείς, τα λένε οι ίδιοι και τα έχουμε μεταφέρει σε άρθρα μας.

Γιατί όλα αυτά τα σμάρια ψυχών δεν είδαν την Εκκλησία σαν… ούφο, ενώ θα είχαν κάθε δικαίωμα να τη δουν έτσι λόγω διαφορετικής κουλτούρας; Ποια Ορθοδοξία γοήτευσε αυτούς τους ανθρώπους; Μήπως κάποια… ανανεωμένη και μεταπατερική έκδοσή της; Όχι βέβαια! Αγάπησαν την Εκκλησία του Παΐσιου, του Πορφύριου, του Ιάκωβου, του Σεραφείμ Ρόουζ, του Νικολάου Βελιμίροβιτς, του Ιωάννη Μαξίμοβιτς, του Εφραίμ της Αριζόνας και τόσων άλλων παραδοσιακότατων πατέρων που δεν άλλαζαν «ούτε ένα γιώτα» από την Ορθόδοξη διδασκαλία. Αυτούς μελετούν, αυτούς μνημονεύουν, γι’ αυτούς συζητούν δακρυσμένοι στα podcast τους, αυτούς κρεμάνε στα εικονοστάσια τους και διηγούνται θαύματά τους!

Αυτοί λοιπόν οι νέοι τρέχουν σαν ζεματισμένοι μακριά από τους νεοτερισμούς των αιρετικών «εκκλησιών», απογοητευμένοι από την άψυχη κοσμικότητά τους και τον ετεροκαθορισμό τους. Και ακόμα και αν δεχτεί κανείς ότι εμείς ως Έλληνες έχουμε τα χούγια μας, εκείνοι που είναι «λευκά χαρτιά» πώς έρχονται στο ορθόδοξο πετραχήλι αν όχι με το παράδειγμα της Εκκλησίας;

«Απολίθωμα» το αρχαίο κείμενο;

«Η γλώσσα της λατρείας συνεχίζει να λειτουργεί ως απολίθωμα, την ώρα που όλοι οι άλλοι Ορθόδοξοι χρησιμοποιούν την σύγχρονη μορφή της – δεν πειράζει που δεν καταλαβαίνει κανείς, αρκεί να τηρείται το υποτιθέμενο χρέος μας προς το παρελθόν μας!», λέει σε άλλο σημείο ο π. Θερμός.

Απολίθωμα η γλώσσα του Ευαγγελίου πάτερ μου; Η γλώσσα που αξιώθηκε να σηκώσει τον ωκεανό νοημάτων του Αγίου Πνεύματος; Η γλώσσα που σαγήνευσε και συνεχίζει να σαγηνεύει την οικουμένη; Η μόνη γλώσσα που δεν τραυματίζεται από μεταφράσεις και μας αποκαλύπτεται ως αυτούσιος Θεός - Λόγος; Οι Έλληνες θα πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων την ευλογία να χρησιμοποιούν την ίδια γλώσσα με τους Ευαγγελιστές και τους Αποστόλους;

Αυτό το ασύλληπτο αίσθημα πνευματικής και ιστορικής συνέχειας, ότι τα λόγια που ψιθυρίζεις στο στασίδι σου είναι τα ίδια λόγια που ανέπεμπε ένας Χρυσόστομος, τα ίδια λόγια που αντηχούσαν στο Βυζάντιο και τον τρούλο της Αγιάς Σοφιάς, τα ίδια λόγια που είχαν φυλαχτό οι ήρωες μας το 1821 και το 1940, τα ίδια λόγια που ύμνησε ο Παπαδιαμάντης μας. Έτσι απλά θα ακρωτηριάσουμε την αδιαίρετη ψυχή μας, για να γίνουμε «εύπεπτοι» ώσπου να μας καταπιεί και να μας χωνέψει το πνεύμα της εποχής;

Είδατε πάτερ μου κανέναν αμόρφωτο με καλή προαίρεση να εμποδίζεται από τη γλώσσα για να προοδεύσει πνευματικά; Εγώ δεν είδα ποτέ. Γνώρισα όμως εκατοντάδες ανθρώπους χωρίς παιδεία, να μαθαίνουν βιωματικά τη λειτουργική γλώσσα καλύτερα και από εμάς τους «γραμματιζούμενους». Χρειάζεται να θυμίσουμε πόσοι σύγχρονοι Άγιοι μας είχαν μόρφωση Δημοτικού; Η Λειτουργία δεν είναι ούτε σεμινάριο, ούτε προϊόν που πρέπει να προσαρμόσουμε σε «καταναλωτές». Στην Εκκλησία δεν προσεύχεται ο νους μας, αλλά πρώτα η καρδιά μας. Και η καρδιά μας έχει τη δύναμη να κατανοεί όλες τις γλώσσες. Οι εκκλησιαζόμενοι (έστω και αραιά) καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα από το ισοπεδωτικό «δεν καταλαβαίνει κανείς» του πατρός Βασιλείου. Η εναρμόνιση μας με την αρχαία Ευαγγελική γλώσσα είναι άσκηση ευλογίας και χάριτος. Με τα νέα ελληνικά, η ιεροπρέπεια, η άφταστη ποιητικότητα και μουσικότητα του αρχαίου κειμένου, θα καταντήσει μια κακόηχη παρωδία. Και όλες οι δομικές βάσεις της Βυζαντινής υμνολογίας θα καταρρεύσουν μέσα σε ένα νεωτεριστικό χάος. Αυτό θέλουμε;

Άραγε η Εκκλησία αξιολογείται σύμφωνα με τον «εκσυγχρονισμό» των φθόγγων της ή σύμφωνα με τη χάρη της να μας προάγει στη Βασιλεία των Ουρανών; Μήπως η μετάνοια είναι ζήτημα διαφωνίας με τις… περισπωμένες; Μήπως ακόμα και ο Χριστός που ήταν Θεός και έκανε καταπληκτικά θαύματα, έγινε κατανοητός και πιστευτός στους πολλούς; Όχι. Άλλοι τον έλεγαν τρελό, άλλοι απατεώνα, άλλοι τον χλεύαζαν ως παρακατιανό. Δεν τον πίστευαν ακριβώς γιατί στην πίστη μετρά πρώτα η προαίρεση. Το ίδιο «αντιλεγόμενο σημείο» είναι η πίστη μας ανά τους αιώνες. Αυτό δεν είναι πρόβλημα της Εκκλησίας, αλλά η διαχρονική φύση του κόσμου. Και πόσο μάλλον του σημερινού κόσμου των εσχάτων.

Δόξα τω Θεώ, όπως είπαμε και πριν, ζούμε σε εποχή απεριόριστης πρόσβασης στην πληροφορία. Άπειρα χριστιανικά βιβλία, μεταφράσεις, θεολογικές ομιλίες, φτάνουν και περισσεύουν για να καταρτιστεί και ο πιο απλοϊκός άνθρωπος στα λειτουργικά νοήματα της Εκκλησίας. Ας μη βρίσκουμε προφάσεις. Όποιος βαριέται να ζυμώσει, 10 μέρες κοσκινίζει. Βλέπουμε τόσους νέους να γίνονται αυτοδίδακτοι «πανεπιστήμονες» για να καταπιαστούν με καθετί το ευτελές (λογισμικά, social media, είδη τεχνολογίας κλπ), αλλά για την Εκκλησία ζητάμε να σμικρυνθεί στη λογική του «Λόλα να ένα μήλο»;

Τα έχει απαντήσει όλα ο Παύλος

Όλα τα παραπάνω θα ήταν εντελώς αχρείαστα να γραφτούν, αν η κάθε νεωτεριστική και μεταπατερική ορμή φρέναρε στα ξεκάθαρα λόγια του Παύλου, ως όφειλε.

«Έσται γάρ καιρός ότε της υγιαινούσης διδασκαλίας ουκ ανέξονται, αλλά κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν...» (Β' Προς Τιμόθεον)

«Διότι θα έρθει καιρός που δεν θα ανέχονται την υγιή διδασκαλία, αλλά επειδή θα θέλουν να ακούνε πράγματα που θα γαργαλίζουν τα αυτιά τους, θα συγκεντρώσουν γύρω τους δασκάλους σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες».

«Και μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω, αλλά μεταμορφούσθε τη ανακαινώσει του νοός υμών...» (Προς Ρωμαίους)

«Και μην προσαρμόζεστε στο σχήμα αυτού του αιώνα (αυτού του κόσμου), αλλά μεταμορφώνεστε με την ανακαίνιση της διανοίας σας»

«Διδαχαίς ποικίλαις και ξέναις μη παραφέρεσθε...» (Προς Εβραίους)

«Μην παρασύρεστε από ποικίλες και ξένες διδασκαλίες...»

«...οίκω Θεού, ήτις εστίν εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας.» (Προς Τιμόθεον)

«...στον οίκο του Θεού, ο οποίος είναι η Εκκλησία του ζωντανού Θεού, (αιώνιος) στύλος και θεμέλιο της αλήθειας».

Όχι απολίθωμα. Όχι απομεινάρι του παρελθόντος. Όχι ακατανόητο ούφο. Η μόνη ουσιαστική ανανέωση της Εκκλησίας είναι το να ανανεώνει το πλήθος των ψυχών που σώζει. Και σε αυτό ευτυχώς έχουμε μπροστάρη τον Θεό για να το φροντίζει, γιατί αλλοίμονο μας αν εξαρτιόταν μόνο από εμάς.

Συμπερασματικά, oι μόνοι που βλέπουν την Εκκλησία σαν ούφο είναι όσοι αντιλαμβάνονται τη μετάνοια σαν αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο, που κινείται μακριά από την προαίρεση τους. Ο Θεός μας έγινε «γήινος» μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. Ας μην ψάχνουμε για... εξωγήινους εκεί που δεν υπάρχουν.

sportime