Καρυστιανού: «Το πιο βασικό που λείπει από την κοινωνία είναι το κράτος δικαίου»

Η πραγματική απειλή για τους λαούς της Ευρώπης είναι η ΕΕ

 

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΕ. ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ, ΑΝΤΙΡΩΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΚΑΠΗΛΟΣ.

Χθες το βράδυ, παρακολουθούσα την ώρα του δείπνου την εκπομπή "4 di sera" του Del Debbio, με θέμα τις εκλογές στη Σαξονία. Μεταξύ των πολιτικών καλεσμένων ήταν η ευρωβουλευτής της AVS, Benedetta Scuderi, μια σχεδόν μόνιμη παρουσία στο στούντιο. Η παρέμβασή της είχε ως στόχο να τονίσει τον κίνδυνο που θέτει το AfD, το οποίο είναι ακροδεξιό και επικίνδυνο επειδή αντιτίθεται στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και "ακόμα" σκοπεύει να επαναλάβει την εισαγωγή φυσικού αερίου, η διακοπή του οποίου επέτρεψε στην Ευρώπη να επικεντρωθεί σοβαρά στις επενδύσεις στην παραγωγή πράσινης ενέργειας. Αυτή η πολιτική θα τεθεί σε κίνδυνο από την επανέναρξη των εμπορικών σχέσεων με τη Μόσχα.

Μία αντι-AfD Scuderi, πλήρως συντονισμένη με τις Βρυξέλλες, η οποία αρνείται να σταματήσει να χρησιμοποιεί την Ουκρανία ως στρατιωτική πλατφόρμα εναντίον της Ρωσίας, λέει ότι ο πόλεμος δεν μπορεί και δεν πρέπει να τελειώσει αν δεν σπάσει η πλάτη της μισητής Ρωσίας.
Το AfD είναι επικίνδυνο, είναι ακροδεξιό, είναι ναζιστικό! Είναι άσκοπο να υπενθυμίζουμε στους Ευρωφανατικούς τα λόγια της Άλις Βάιντελ ότι τα συμφέροντα της Γερμανίας βρίσκονται στην ειρήνη μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και ότι πρέπει να πάψουν να χρησιμοποιούν την Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας.
Η Σκουντέρι, όπως και άλλοι που ανησυχούν σοβαρά για την επικείμενη ναζιστική απειλή, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ασταμάτητη παρακμή της Γερμανίας ή για το κλείσιμο εργοστασίων λόγω της περιβαλλοντικής μετάβασης. Στην πραγματικότητα, πιστεύει ότι είναι καλό που δεν εισάγουμε πλέον ρωσικό φυσικό αέριο, χωρίς το οποίο μπορούμε να προχωρήσουμε πιο γρήγορα προς αυτή τη μετάβαση.
Στους προοδευτικούς φιλελεύθερους κύκλους, υπάρχει πλήρης έλλειψη κατανόησης του τι συμβαίνει, κάτι που επηρεάζει όχι μόνο τη μικροσκοπική Σαξονία, αλλά ολόκληρη την ήπειρο. Βρίσκουμε καταφύγιο στην πεποίθηση ότι η μάζα των ψηφοφόρων (κυρίως της εργατικής τάξης), που ψηφίζουν όπως δεν θα έπρεπε, είναι αδαείς, προερχόμενοι από την περιφέρεια και κακώς μορφωμένοι. Ακριβώς όπως είπε ο αγενής και πληβείος Εμιλιανός Μπονατσίνι πριν από λίγες ημέρες. Μια ιδέα που επανέλαβε χθες με ευγενικό τρόπο ο Κόμης Τζεντιλόνι, ο οποίος, για να εκτονώσει την κατάσταση, υπενθύμισε ότι το λιγότερο πυκνοκατοικημένο κρατίδιο της Γερμανίας ψήφισε, με λιγότερους κατοίκους από την Καλαβρία, του οποίου οι πολίτες είναι επίσης οι γηραιότεροι και από τους φτωχότερους της χώρας. Ευτυχώς! Αν αυτό τον ικανοποιεί!
Για να κατανοήσουμε πώς κινούνται οι προοδευτικοί φιλελεύθεροι για να καταστήσουν τη δράση της ΕΕ πιο αποτελεσματική, σκεφτείτε τη στάση τους κατά του δικαιώματος βέτο εντός της Ένωσης. Επί του παρόντος, το δικαίωμα βέτο συνίσταται στην ικανότητα κάθε κράτους μέλους να μπλοκάρει μια απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ όταν απαιτείται ομοφωνία σε βασικούς τομείς της ευρωπαϊκής πολιτικής. Αρκετά με τη βραδύτητα των διαδικασιών λήψης αποφάσεων, ας κάνουμε την εξωτερική πολιτική πιο «ευέλικτη» και πιο «αποτελεσματική», ας την απελευθερώσουμε από τους περιορισμούς που εμποδίζουν τις γρήγορες αποφάσεις.
Εκτός από μερικές λεπτές αποχρώσεις, όλοι στο ευρύ προοδευτικό στρατόπεδο συμφωνούν (με τον Ταγιάνι, όπως συνήθως, να συμμερίζεται το ίδιο συναίσθημα). Schlein Bonelli, Κόντε. Ο τελευταίος δηλώνει σαφώς ότι ο κανόνας της ομοφωνίας της ΕΕ παραλύει τις αποφάσεις, ότι η απαίτηση για ομοφωνία οδηγεί σε «πλήρη αδράνεια» και ως εκ τούτου είναι καλύτερο να προχωρήσουμε στην ψηφοφορία με ειδική πλειοψηφία (το E6;).
Μιλώντας για τον Κόντε, συμπεριφέρεται λίγο σαν ψάρι σε βαρέλι στο ευρύ στρατόπεδο (κάνει τον ανήξερο / αποφεύγει να πάρει σαφή θέση). Και αυτός είναι προφανώς ανήσυχος. Το είπε αυτό στη χθεσινή συνάντηση με την FISH (Ιταλική Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες και των Οικογενειών), στην οποία θίγει διακριτικά και δημαγωγικά ένα «ευαίσθητο» ζήτημα, βασιζόμενος στη συναισθηματική απήχηση που ασκεί. «Στην Ευρώπη», λέει ο Κόντε, «φυσάει ένας ακροδεξιός άνεμος. Το έχουμε δει στη Γερμανία, όπου προτείνουν ακόμη και ξεχωριστές τάξεις για μαθητές με αναπηρίες».
Συμπερασματικά, θα κάνω μερικές σύντομες παρατηρήσεις επί του σημείου αυτού, ειδικά επειδή είμαι κάπως εξοικειωμένος με το ζήτημα, έχοντας περάσει σαράντα χρόνια σε σχολεία. Τώρα, δεν με ενδιαφέρει να λειτουργήσω ως δημόσιος υπερασπιστής του AfD εδώ, αλλά απλώς να τονίσω πώς η προοδευτική καμπάνια χρησιμοποιεί χωρίς ντροπή «ευαίσθητα» ζητήματα, όπως η αναπηρία, για να τροφοδοτήσει την αγανάκτηση κατά του AfD, ισχυριζόμενη ότι είναι εντελώς ναζιστικό.
Ο Κόντε, ο δικηγόρος, φαίνεται να αγνοεί -ή, χειρότερα, να προσποιείται άγνοια- τι λέει στην πραγματικότητα η πλατφόρμα του AfD για το θέμα. Ας διαβάσουμε την πλατφόρμα του AfD σχετικά με το σημείο για την ενίσχυση των ειδικών σχολείων. Το κείμενο αναφέρει: «Σε μια υπερπλήρη, γενική τάξη, ένα παιδί με σοβαρές γνωστικές ή σωματικές δυσκολίες δεν λαμβάνει την εξειδικευμένη προσοχή που χρειάζεται. Καταλήγει απομονωμένο και να αποδίδει κάτω από τις δυνατότητές του, ενώ ταυτόχρονα επιβραδύνει την πρόοδο της υπόλοιπης τάξης».
Τώρα, μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το θέμα, όλες βάσιμες φυσικά, αλλά μιλάμε για το πώς να ξεπεράσουμε το τρέχον σύστημα διαχείρισης της αναπηρίας στα σχολεία, το οποίο βασίζεται ιδεολογικά στο σύνθημα της συμπερίληψης.
Επιστροφή στις τάξεις ειδικών αναγκών; Ένα ερώτημα που τίθεται λανθασμένα. Πρόκειται για την αξιολόγηση κάθε μεμονωμένης περίπτωσης, για τον προσδιορισμό του κατά πόσον η παρουσία ενός «ανάπηρου» μαθητή στην τάξη είναι κατάλληλη ή όχι. Υπάρχουν περιπτώσεις, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω, όπου η συζήτηση για συμπερίληψη είναι καθαρή δημαγωγία. Σοβαρές περιπτώσεις γνωστικής ή/και συμπεριφορικής «διαταραχής», οι οποίες, εκτός του ότι δεν οδηγούν σε καμία βελτίωση στο πλαίσιο της τάξης, μπορούν να οδηγήσουν σε καταστάσεις που είναι συχνά μη διαχειρίσιμες, ακόμη και επικίνδυνες, και επιβλαβείς τόσο για το άτομο με αναπηρία όσο και για ολόκληρη την τάξη, η οποία, μεταξύ άλλων, βρίσκεται να υποφέρει από σημαντικές καθυστερήσεις στη διδασκαλία. Συμπτωματικά, αυτές οι καταστάσεις προκύπτουν σε σχολεία με υψηλό ποσοστό εγγραφής μαθητών από εργατικά στρώματα... προσπαθήστε να δείτε πόση “συμπερίληψη” εφαρμόζεται στην πράξη σε «εύπορα» λύκεια στο κέντρο της πόλης.
Συμπέρασμα. Το ζήτημα δεν είναι ότι πρέπει να υπερασπιστούμε και να υιοθετήσουμε το πρόγραμμα του AfD, αλλά μάλλον ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι λόγοι που ωθούν το προοδευτικό στρατόπεδο, έναν μεγάλο υποστηρικτή της ΕΕ, έναν αντιλαϊκό και πολεμοχαρή θεσμό, είναι εντελώς εσωτερικοί στη διατήρηση ενός status quo το οποίο, ευτυχώς, και χάρη σε αυτό το γερμανικό αποτέλεσμα, αρχίζει να κλονίζεται και να παρουσιάζει σημαντικές ρωγμές.

πηγή

Το ότι θα συμφωνούσαμε απόλυτα με τον Αχιλλέα Μπέο ήταν κάτι που δεν το φανταζόμασταν ποτέ

 

Όταν ένας άνθρωπος σαν τον Αχιλλέα Μπέο με γνωστή την κομματική του ταυτότητα, γνωστές τις διασυνδέσεις του σε χώρους όχι και τόσο νόμιμους, γνωστό το παρελθόν του και γνωστή τη δημοφιλία του ως δήμαρχος Βόλου, φοβάται για τη ζωή του επειδή εξέφρασε μία άποψη κατά της χρηματοδότησης του πολέμου της Ουκρανίας με τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών, φανταστείτε πόσο κινδυνεύει από το καθεστώς Μητσοτάκουλα  ένας απλός πολίτης που θέλει να σηκώσει κεφάλι και να αντισταθεί.ε;

Το βαθύ πρόβλημα της μπουρδελλάδας στην εποχή του Μητσοτάκουλα

 

Όταν η αγορά γίνεται εξουσία

 Γραφει  ο Απόστολος Αποστόλου

Ο νεοφιλελευθερισμός του Μητσοτάκη φαίνεται πως έχει περάσει σε μια νέα φάση  του, σ’ εκείνη  του υπερφιλελευθερισμού, δηλαδή, στην ακραία εκδοχή της διαπραγματευτικής πολιτικής, όπου η αγορά δεν διεκδικεί απλώς τον πρώτο λόγο, αλλά απαιτεί να έχει και τον τελευταίο.

Ο νεοφιλελευθερισμός, τουλάχιστον έστω θεωρητικά,

αναγνώριζε αμυδρά  στο κράτος έναν κάποιο ρόλο ύπαρξης, μια μικρή  εποπτεία και  να παρεμβαίνει ενίοτε  ώστε  να διασώζει (λέμε τώρα σε θεωρητικό επίπεδο) την κοινωνία  όταν η αγορά κατέρρεε. Ο υπερφιλελευθερισμός αντιστρέφει αυτή τη λογική: περιορίζει το κράτος εκεί όπου πρέπει να προστατεύσει τον πολίτη και το ενισχύει εκεί όπου πρέπει να υπηρετήσει την αγορά.

Η συνταγή είναι αμείλικτη:

 ιδιωτικοποίηση των κερδών, 

κοινωνικοποίηση των κινδύνων.

Υγεία, παιδεία, ασφάλιση, δημόσιες υπηρεσίες: όλα μπορούν να γίνουν «αγορά». Και όταν κάποιος δεν έχει χρήματα για να αγοράσει αυτά που άλλοτε θεωρούνταν κοινωνικά δικαιώματα, ας αναλάβει την περίφημη «ατομική ευθύνη». Η κοινωνική προστασία μετατρέπεται έτσι από δικαίωμα σε προϊόν και ο πολίτης από δικαιούχος σε πελάτη.

Αυτό δεν είναι απλώς οικονομική πολιτική. Είναι αλλαγή κοινωνικού μοντέλου.

Ο υπερφιλελευθερισμός διευρύνει τις ανισότητες, συγκεντρώνει πλούτο και ισχύ και μετατρέπει βασικά αγαθά σε εμπορεύματα. Και όσο μεγαλώνει η οικονομική ανισότητα, τόσο συρρικνώνεται η πραγματική δημοκρατική ισότητα.

Γιατί τι σημαίνει δημοκρατία όταν ο ένας μπορεί να αγοράσει υγεία, παιδεία και ασφάλεια, ενώ ο 

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο:

η μεταφορά της πολιτικής εξουσίας έξω από την πολιτική. Οι πολίτες ψηφίζουν, αλλά οι αγορές πιέζουν, οι πολυεθνικές διαπραγματεύονται και οι τεχνοκρατικοί μηχανισμοί αποφασίζουν. Η δημοκρατία παραμένει ως σκηνικό και έτσι η ουσία της εξουσίας μετακινείται αλλού.

Στην Ελλάδα, αυτή η εικόνα συμπληρώνεται από τις υποκλοπές, τα ζητήματα θεσμικής λογοδοσίας και υποθέσεις όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Και τότε αρχίζει η γνωστή πολιτική ταχυδακτυλουργία, έτσι τα σκάνδαλα βαφτίζονται «παθογένειες», οι ευθύνες «διαχρονικά προβλήματα» και οι θεσμικές κρίσεις «αστοχίες».

Όλα, έχουν μια ονομασία εκτός από αυτό που πραγματικά είναι. Δηλαδή το πολιτικό πρόβλημα εξουσίας και λογοδοσίας.

Έτσι ο υπερφιλελευθερισμός δεν χρειάζεται να καταργήσει το κράτος, του αρκεί βέβαια να το κάνει πανίσχυρο απέναντι στον αδύναμο και βολικά ευέλικτο απέναντι στον ισχυρό.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία.

Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να το ονομάζει «μεταρρύθμιση», «ανάπτυξη» ή «εκσυγχρονισμό», ο πολίτης όμως το βιώνει ως ακριβότερη καθημερινότητα, λιγότερη ασφάλεια και περισσότερη ανασφάλεια.

Γιατί όταν όλα γίνονται αγορά, υπάρχει τελικά μόνο ένα κριτήριο:

Πόσα χρήματα έχεις;

Και όταν δεν έχεις αρκετά, η περίφημη «ελευθερία της αγοράς» γίνεται πολύ γρήγορα ανελευθερία της ζωής.

Αυτό δεν είναι φιλελευθερισμός με μεταρρυθμίσεις, απλά  είναι φιλελευθερισμός χωρίς φρένα. Και τον λογαριασμό τον πληρώνει η κοινωνία.

Και ο κ. Μητσοτάκης ως άδεια έκταση στα πιο αντίστροφα πράγματα εξωραίζει ψευδαισθήσεις μιας δήθεν ιδεοληψίας που φέρνει εκσυγχρονισμό και πασπαλίζει  με χρυσόσκονη τα νεκρά όνειρα των νεοελλήνων. Κάπου εκεί όμως το πράγμα χαλάει, ένας βόμβος χαμηλής συχνότητας  που έρχεται από τη χειμαζόμενη κοινωνία και δοκιμάζει τις υπερφιλελεύθερες  ιδεοληψίας του κ. Μητσοτάκη.  Τα αλλεπάλληλα κυβερνητικά σοκ κάνουν την κοινωνία να μπουκώνει από οργή. Βέβαια ο κ. Μητσοτάκης αδιαφορεί με ένα πείσμα αδιάλυτο για το τι βιώνει ο πολίτης, επιμένει όμως  με ένα πείσμα αδιάλυτο να διασχίζει τροχιές στο αέρα σε όλα τα μεγάλα ζητήματα, εσωτερικής,  εξωτερικής πολιτική.

Και συνεχίζει να τοποθετεί την  παρακρατική φυλή της ΝΔθριαμβευτικά σε  καρέκλες και σε πόστα. Ο υπερφιλελεύθερος   φατριασμός με τις απονενοημένες αυθαιρεσίες κρατά το χορό και στήνει το τραπέζι για το μεγάλο φαγοπότι που ποτέ δεν σταματά.  Ενώ τα κανάλια των ολιγαρχών λεονταρίζουν για τη νέα επορχόμενη νίκη του κ. Μητσοτάκη, με  λόγια βυθισμένα στη μόνωση, στις θνητές φλυαρίες με φιλάρεσκες και αδαείς εκτιμήσεις.

Όμως το δώρο θα έρθει στις εκλογές από τον ελληνικό λαό και όλοι οι προβλέψιμοι στη φαντασία όλοι οι μίσθαρνοι και ματαιόσπουδοι θα εκπλαγούν. Εξάλλου το απροσδόκητο, το τολμηρό, το ανατρεπτικό, έρχονται πάντα στο τέλος και δίνουν τη χαριστική τους βολή. Έτσι και αλλιώς η πολιτική είναι επίσης μια σκηνή που παίζει ένα έργο και  που πάντα τελειώνει. Και το πολιτικό  έργο του κ. Μητσοτάκη θα  κατεβάσει κουρτίνες.

 Ο Απόστολος Αποστόλου. Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

Αντέχεις; .

Γλώσσα χωρίς αναισθητικό !

Ανάλυση της ζοφερής ελληνικής πραγματικότητας με αφορμή  γραπτών του Μακρυγιάννη .

Όταν η «οικουμενική» αποστολή γίνεται γεωπολιτική αντιπροσωπεία και περισσεύει η υποκρισία..

 

Γράφει ο  Γεώργιος Αποστολάκης

Η επίσκεψη του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στην Ουκρανία και η άνιση εκκλησιαστική ευαισθησία απέναντι στους διωκόμενους πιστούς του Μητροπολίτη Ονουφρίου

Η επίσκεψη αντιπροσωπείας του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» στην Ουκρανία, από τις 14 έως τις 17 Ιουλίου 2026, υπό τον γενικό γραμματέα του, καθηγητή Jerry Pillay, παρουσιάστηκε ως αποστολή αλληλεγγύης προς τον ουκρανικό λαό και υποστήριξης της ειρήνης.

Κανείς δεν αμφισβητεί το χριστιανικό καθήκον συμπαραστάσεως προς έναν λαό που δοκιμάζεται από τη ρωσική εισβολή, με τους θανάτους, τις καταστροφές και την προσφυγιά που αυτή προκάλεσε. Ούτε μπορεί να μένει χωρίς κριτική η θρησκευτική δικαιολόγηση του πολέμου από τη ρωσική εκκλησιαστική ηγεσία. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην επιλεκτικότητα της εκκλησιαστικής ευαισθησίας και στην ευκολία με την οποία η αλληλεγγύη προς έναν λαό μετατρέπεται σε επικύρωση της κρατικής και γεωπολιτικής γραμμής της ηγεσίας του.

Δύο συνομιλίες, αλλά όχι ίση αντιμετώπιση

Στις 15 Ιουλίου η αντιπροσωπεία του ΠΣΕ συναντήθηκε με το Πανουκρανικό Συμβούλιο Εκκλησιών και Θρησκευτικών Οργανώσεων και πραγματοποίησε ιδιαίτερη επίσκεψη στην κατοικία του Επιφανίου, επικεφαλής της αποκαλούμενης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Η συνάντηση προβλήθηκε αναλυτικά και συνοδεύθηκε από φωτογραφικό υλικό. Εκεί εκφράστηκε η «ακλόνητη υποστήριξη» προς την Ουκρανία και καταδικάστηκε η ρωσική επιθετικότητα ως παράνομη, ανήθικη και απολύτως απαράδεκτη.

Μετά την ολοκλήρωση της επισκέψεως, το ίδιο το ΠΣΕ ανακοίνωσε ότι πραγματοποιήθηκαν «στοχευμένες συνομιλίες» τόσο με την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Μητροπολίτη Ονουφρίου όσο και με την Εκκλησία του Επιφανίου. Η διευκρίνιση είναι ουσιώδης: δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η αντιπροσωπεία αρνήθηκε κάθε επικοινωνία με την Εκκλησία του Ονουφρίου.

Ωστόσο, η ανακοίνωση δεν κατονομάζει τους εκπροσώπους της, δεν αναφέρει συνάντηση με τον ίδιο τον Μητροπολίτη και δεν εκθέτει όσα καταγγέλθηκαν για αφαιρέσεις ναών, διώξεις κληρικών, έρευνες σε μονές, συλλήψεις, διοικητικές πιέσεις και το νομοθετικό πλαίσιο που απειλεί την υπόστασή της. Για τη μία πλευρά υπήρξαν ιδιαίτερη επίσκεψη, ονομαστική προβολή και φωτογραφίες· για την άλλη, μία συνοπτική αναφορά χωρίς πρόσωπα, περιεχόμενο ή δημόσια δέσμευση προστασίας των δικαιωμάτων της.

Η διαφορά δεν είναι απλώς επικοινωνιακή. Στην εκκλησιαστική διπλωματία, οι συναντήσεις, οι εικόνες, οι ανακοινώσεις και οι αποσιωπήσεις παράγουν θεσμικό και εκκλησιολογικό αποτέλεσμα.

Άκουσαν τους διωκόμενους – αλλά ποιον πίστεψαν;

Ο Jerry Pillay ανέφερε ότι συζητήθηκαν οι σχέσεις Εκκλησίας και κράτους και οι συνέπειες της νέας ουκρανικής νομοθεσίας. Πρόσθεσε, όμως, ότι η αντιπροσωπεία άκουσε την απάντηση της κυβερνήσεως και τη διαβεβαίωση του Πανουκρανικού Συμβουλίου Εκκλησιών ότι η ρύθμιση «δεν απειλεί τη θρησκευτική ελευθερία στην Ουκρανία».

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Η αντιπροσωπεία συνομίλησε και με τις δύο πλευρές, αλλά ως τελικό συμπέρασμα πρόβαλε τη διαβεβαίωση της κρατικής και θεσμικής ουκρανικής πλευράς. Δεν πληροφορούμαστε τι ακριβώς της κατήγγειλαν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας του Ονουφρίου ούτε πώς αξιολογήθηκαν οι καταγγελίες τους. Εάν η συνομιλία με τους διωκόμενους δεν αφήνει ίχνος στο τελικό ανακοινωθέν, ενώ η άρνηση των διώξεων προβάλλεται ως καθησυχαστική απάντηση, η ακρόαση κινδυνεύει να αποδειχθεί προσχηματική.

Δεν αρκεί να ακούσεις τον διωκόμενο. Οφείλεις να ερευνήσεις όσα καταγγέλλει και να υπερασπιστείς δημόσια τα δικαιώματά του. Διαφορετικά, η «ισόρροπη ακρόαση» γίνεται διαδικαστικό άλλοθι για ένα ήδη προειλημμένο πολιτικό συμπέρασμα. «Ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με», λέγει το Ευαγγέλιο — όχι για μια τυπική ακρόαση, αλλά για την αναγνώριση του ίδιου του Χριστού στο πρόσωπο του πάσχοντος.

Μια εκκλησιαστική πληγή που παραμένει ανοικτή

Το ΠΣΕ δεν είναι ορθόδοξη Σύνοδος και δεν έχει κανονική αρμοδιότητα να αναγνωρίζει αυτοκεφαλίες. Ωστόσο, η ιδιαίτερη συνάντηση με τον Επιφάνιο και η απουσία αντίστοιχης ορατής συναντήσεως με τον Ονούφριο δημιουργούν την εντύπωση ότι η μία πλευρά αποτελεί την επίσημη και διεθνώς αποδεκτή εκκλησιαστική έκφραση της Ουκρανίας, ενώ η άλλη μια προβληματική κοινότητα, της οποίας οι ισχυρισμοί ακούγονται χωρίς να κρίνονται άξιοι δημοσιότητας.

Η χορήγηση αυτοκεφαλίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στη νέα ουκρανική εκκλησιαστική δομή δεν θεράπευσε το σχίσμα. Ο Επιφάνιος απέκτησε τον Τόμο και την αναγνώριση ορισμένων τοπικών Εκκλησιών, όχι όμως πανορθόδοξη αποδοχή. Απέναντί του παραμένει η ιστορική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο, η οποία ήταν κανονικά συνδεδεμένη με το Πατριαρχείο Μόσχας.

Η ιστορική αυτή σχέση δεν καθιστά τους πιστούς της συλλογικά υπεύθυνους ούτε για τη ρωσική εισβολή ούτε για τις θεολογικές δικαιολογήσεις της από τον Πατριάρχη Κύριλλο. Η Εκκλησία του Ονουφρίου έχει καταδικάσει τον πόλεμο και διακηρύξει την οργανωτική της ανεξαρτησία από τη Μόσχα, μολονότι η έκταση και οι κανονικές συνέπειες αυτής της απομακρύνσεως αμφισβητούνται. Οι πιστοί δεν μπορεί να υποχρεώνονται να αποδείξουν τον πατριωτισμό τους εγκαταλείποντας την Εκκλησία στην οποία βαπτίστηκαν, κοινώνησαν και έζησαν την πνευματική τους ζωή.

Το ΠΣΕ ανάμεσα στη μεσολάβηση και στην επικύρωση

Το 2022 το ΠΣΕ είχε συναντηθεί ονομαστικά τόσο με τον Επιφάνιο όσο και με τον Ονούφριο. Και τώρα συνομίλησε με εκπροσώπους και των δύο πλευρών. Το ερώτημα όμως παραμένει: λειτούργησε ως πραγματικός μεσολαβητής ή ως θεσμικός επικυρωτής της κυρίαρχης πλευράς;

Μπορεί να μιλά για συμφιλίωση χωρίς να δημοσιοποιεί ούτε μία καταγγελία της διωκόμενης κοινότητας; Να υπερασπίζεται τη θρησκευτική ελευθερία, αρκούμενο στη διαβεβαίωση εκείνων που κατηγορούνται ότι την περιορίζουν; Να καταδικάζει —ορθώς— την εργαλειοποίηση της Εκκλησίας από τη Μόσχα, αλλά να παραβλέπει την εργαλειοποίηση της θρησκείας από το Κίεβο; Η χριστιανική αλήθεια δεν μεταβάλλεται ανάλογα με τη γεωπολιτική πλευρά που παραβιάζει τα δικαιώματα των πιστών.

Μια πραγματικά εκκλησιαστική αποστολή όφειλε να συναντήσει ονομαστικά και ισότιμα τους δύο επικεφαλής, να δημοσιοποιήσει τις θέσεις και των δύο πλευρών, να ζητήσει ανεξάρτητη διερεύνηση των καταγγελιών, να απαιτήσει την παύση κάθε βίαιης ή διοικητικής μεταβιβάσεως ναών και να καλέσει σε διάλογο χωρίς προαπαιτούμενο την εξαφάνιση της άλλης πλευράς. Αντί γι’ αυτό, το τελικό μήνυμα συνέπεσε με την επίσημη θέση ότι η νέα νομοθεσία δεν απειλεί τη θρησκευτική ελευθερία.

Η συμμετοχή του Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας Γαβριήλ

Ιδιαίτερη σημασία για την Εκκλησία της Ελλάδος έχει η συμμετοχή του Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος κ. Γαβριήλ, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣΕ και της Επιτροπής των Εκκλησιών για τις Διεθνείς Υποθέσεις. Πρόκειται για ιεράρχη με έντονη παρουσία στον οργανωμένο οικουμενικό διάλογο, το όνομα του οποίου αναφέρεται συχνά σε εκκλησιαστικά δημοσιεύματα μεταξύ όσων ενδέχεται να διαδραματίσουν μελλοντικά πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδοχή του αρχιεπισκοπικού θρόνου.

Τίθεται, επομένως, εύλογο ερώτημα: ποια θέση εξέφρασε κατά τις συνομιλίες; Ζήτησε ανεξάρτητη διερεύνηση των καταγγελιών της Εκκλησίας του Ονουφρίου; Έθεσε το ζήτημα των αφαιρέσεων ναών και των διώξεων κληρικών; Διατύπωσε επιφύλαξη απέναντι στη διαβεβαίωση ότι η νέα νομοθεσία δεν απειλεί τη θρησκευτική ελευθερία ή αποδέχθηκε χωρίς δημόσια διαφοροποίηση το τελικό συμπέρασμα; Η απάντηση αφορά όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και τον εκκλησιολογικό προσανατολισμό που εκπέμπει διεθνώς η Εκκλησία της Ελλάδος.

Να γίνουν ορατοί εκείνοι που η εξουσία θέλει αόρατους

Η επίσκεψη του ΠΣΕ δεν αγνόησε απολύτως την Εκκλησία του Ονουφρίου. Τη συνάντησε, σύμφωνα με την τελική ανακοίνωση. Δεν γνωρίζουμε, όμως, ποιοι μίλησαν εκ μέρους της, τι κατήγγειλαν και τι απάντηση έλαβαν. Το ΠΣΕ πρόβαλε αναλυτικά τις κρατικές θέσεις και τη συνάντηση με τον Επιφάνιο, αλλά άφησε σχεδόν αόρατη τη μαρτυρία της άλλης πλευράς. Καταδίκασε τον ρωσικό πόλεμο, όχι όμως με ανάλογη σαφήνεια τον εσωτερικό εκκλησιαστικό καταναγκασμό. Αυτή δεν είναι ισότιμη μέριμνα· είναι επιλεκτική ευαισθησία.

Εάν το ΠΣΕ θέλει να υπηρετήσει την ειρήνη, δεν αρκεί να επαναλαμβάνει τη γλώσσα της διεθνούς πολιτικής. Οφείλει να μεταφέρει δημόσια τη μαρτυρία των αποκλεισμένων, να ερευνά τις καταγγελίες τους και να υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους. Διότι η Εκκλησία δεν καλείται να επιλέξει τον γεωπολιτικά χρήσιμο. Καλείται να αναγνωρίσει στο πρόσωπο κάθε διωκόμενου τον ίδιο τον Χριστό.

Κρίση θεσμών και κομματοκρατία: το πολιτικό αδιέξοδο της Ελλάδας

 

Η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς δεν είναι συγκυριακή, αλλά αφορά τον ίδιο τον τρόπο οργάνωσης του πολιτικού συστήματος. Στη συνέντευξη στο newshub.gr, στις 5 Ιουλίου 2026, ο Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης συζητά για την κρίση εμπιστοσύνης στους δημόσιους θεσμούς, την κομματοκρατία, τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και των μέσων ενημέρωσης, καθώς και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αναπτύσσει τη θέση ότι η έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου και λογοδοσίας βρίσκεται στον πυρήνα του πολιτικού αδιεξόδου και θέτει το ζήτημα μιας διαφορετικής πολιτειακής οργάνωσης.

Απίθανο σχόλιο για την πραγματικότητα την πολιτική στον ευρύ Ελλαδικό χώρο..φυσικά δεν ισχύει μόνο για τους νεόκοπους αριστερούς μα και τους μασόνους δεξιούς!

Χείμαρρος η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατά του σιχαμένου .. Τσίπρα

Τα Τέμπη είναι πολλά στην Ελληνική κοινωνία

Μαρία Καρυστιανού: Αυτά θα ήθελα να ρωτήσω τον Κυριάκο Μητσοτάκη

«στηρίζουμε τη Μαρία»

 Δεκάδες κόσμος για τις υπογραφές της ίδρυσης του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Ξεκινάει κάτι δυνατό γεννημένο μέσα από την κοινωνία και από καθημερινούς ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο την διαφθορά, τη σήψη και την παρακμή της Ελλάδας.

Λάουρα Κοβέσι - Ολόκληρη η συνέντευξη στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών

Τι έγινε τελικά στην Ουγγαρία;

Είναι πια επιβεβαιωμένο!

Επί Μητσοτάκη, του νεότερου, του μαφιόζου, του αβέλτερου, έχουν εκλείψει και τα τελευταία ψήγματα της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα! 

 

 

 

Γραφει [Mαρία  Kαρυστιανού ]

"Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακόμη οδυνηρή επιβεβαίωση.

Η τοποθέτηση του κ. Σεβαστίδη (εδω)δεν αποτελεί απλώς μια θεσμική παρέκκλιση· είναι μια κατάφωρη προσβολή στο Σύνταγμα και στο θεσμό της Δικαιοσύνης που έχει καθήκον να υπηρετεί.

Όταν ο Πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων εγκαταλείπει την αντικειμενικότητα και αμεροληψία, που οφείλει να επιδεικνύει και επιλέγει δημόσια να στηρίζει το κυβερνητικό αφήγημα, τότε η Δικαιοσύνη στην πατρίδα μας δεν ασθενεί απλώς, αυτοκτονεί.

Πόση ντροπή για ένα «Κράτος Δικαίου», κορυφαίοι δικαστικοί λειτουργοί να προβαίνουν σε πολιτικές δηλώσεις, να παρεμβαίνουν σε εκκρεμή δίκη, να διασύρουν, να συκοφαντούν και να σιωπούν προκλητικά μπροστά στα καταπάτηση των δικαιωμάτων μας και στα θεσμικά έκτροπα της ποινικής δικογραφίας των Τεμπών, που αμαυρώνουν τη μνήμη των παιδιών μας.

Αυτή η στήριξη στην κυβερνητική γραμμή και στην ηγεσία του Αρείου Πάγου, που διορίζεται από την κυβέρνηση, την ώρα που η δικογραφία των Τεμπών κατακρεουργείται, δεν είναι απλώς κατακριτέα. Είναι συνενοχή στη συγκάλυψη.

Φαίνεται πως το σύστημα για ακόμη μια φορά, είτε επιδεικνύει την άκρατη αλαζονεία του, θεωρώντας πως δεν θα λογοδοτήσει ποτέ, είτε έχει χάσει πλήρως την ψυχραιμία του.

Εμείς, όμως συνεχίζουμε να κοιτάμε στα μάτια εκείνους τους δικαστές και δικηγόρους που τιμούν τον όρκο τους. Εκείνους τους λειτουργούς της δικαιοσύνης, που αρνούνται να γίνουν μέρος αυτού του απόλυτου εκφυλισμού.

Τώρα είναι η στιγμή της ευθύνης. Τώρα θα φανεί ποιοι τιμούν το λειτούργημά τους και ποιοι επέλεξαν να γίνουν η μελανή σκιά της εξουσίας.

Το δίκαιο δεν είναι μια λέξη σε άχαρες, καθοδηγούμενες και υποκριτικές τοποθετήσεις· είναι μία πολύτιμη αξία που κατακτάμε μόνο με τις πράξεις μας."

Πόσο ακόμα θα ζούμε σαν ζητιάνοι για να ταΐζουμε τις γαλάζιες ακρίδες;

ΑΥΤΑ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΚΑΡΑΪΒΑΖ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΦΑΓΑΝ

Άρθρο του ΚΑΡΑΪΒΑΖ τον ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ του 2020 ... και κατά τα αλλα αναρωτιόμαστε ποιος να τον σκότωσε...! 

ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑ'Ι'ΒΑΖ ....."Οι κύκλοι του συστήματος "Κολομβία 2.0" Έγραψε ο Γιώργος Καραϊβάζ στις 10/12/20

«Η ζωή είναι ένας απροσδιόριστης μορφής και τροχιάς κύκλος. Μέσω δύο ατόμων (σ.σ. από τον ποινικό χώρο) γνώρισα πολύ καλά την παιδιάστικα αφελή μέχρι τότε προσέγγιση μου, στο πως λειτουργεί το σύστημα. Μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί, δημοσιογραφικά μεγαλοστελέχη, εκκλησία, αστυνομία, δικαιοσύνη, κακοποιοί. Περιπεπλεγμένοι σ’ ένα κύκλο δυναστείας και καταδυνάστευσης των αφελών ρομαντικών οδοιπόρων -κατά παράφραση του Ρουσσώ- που εν πολλοίς συγκροτούν το μεγάλο κοινωνικό στρώμα.Ένας κύκλος που όλοι γνωρίζουν όλους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η κυκλοφορία και το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος.» Από δω και κάτω είναι τα σχόλια του πρώτου σχολιογράφου. Και αναρωτήθηκα:

Από πουθε έρχεται αυτό το μαύρο χρήμα και πώς κυκλοφορεί αφού, όπως λένε, έχουν θωρακίσει το τραπεζικό σύστημα με αυστηρούς εποπτικούς κανόνες, οι δε επιτρεπτές πλέον συναλλαγές με μετρητά έχουν όριο μόνο τα 100ευρω;;

Δεν θα παραξενευτώ πλέον καθόλου αν οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα καταλήξουν να προσδιορίζουν και τις πηγές και τους κύκλους αυτής της διαπλοκής της σαπίλας, τα ίδια ακριβώς κέντρα που αντιμάχονται φανατικά κάθε σοβαρή μεταρρύθμιση, εμμένοντας στις ίδιες συνταγές με τις οποίες πορευόμαστε από το 96, τουλάχιστον:

-Παράγουν "μαύρο πολιτικό χρήμα" από κάθε δάνειο-ομόλογο που εκδίδεται από τον ΟΔΔΗΧ .

-Αναπαράγουν μαύρο χρήμα κατά το άλλοτε θαύμα της Ελληνικής Επιχειρηματικότητας, την Folie Folie πχ (για τηνFolie

-Κυκλοφορούν το μαύρο χρήμα μέσω δαιδαλωδών διεθνών διαδρομών.

Από πολύ απλές, όπως εκείνες που είχαν στήσει με τα κουπόνια του Πρώτου Θέματος για να βγάλουν έτσι οι Μαρινόπουλοι στο εξωτερικό 2δισ πριν χρεοκοπήσουν (Κουπόνια αντί μισθού, κουπόνια για ξέπλυμα μαύρων... κανονικό παράλληλο νόμισμα κυκλοφόρησαν για χρόνια από τους ΜενουμεΕυρωπηδες..).

Μέχρι πιο πολύπλοκες διαδρομές όπου εμπλέκονται διεθνή και εγχώρια funds, άνθρωποι της νύχτας, "επενδυτικά projects για Καζίνο " κλπ

Όλο αυτό το σύστημα Κολομβία 2.0 χρειάζεται ανθρώπους κλειδιά ως εκτελεστές του, κάποιους που να είναι και απόλυτα ελεγχόμενοι. Από συμμετοχές τους σε ροζ λίστες πχ, γι αυτές που κάνει τόσο θόρυβο τώρα ο Φουρθιώτης. Ή και για κάποιες παλιότερες, επί των οποίων έκαναν πολιτική καριέρα κάτι τύποι σαν τον Καρατζαφέρη.

Δεν αλλάζει κάτι ριζικά αλλάζοντας απλώς τους gate keepers με άλλους, αδιάφθορους. Αυτό θα ήταν μια ακόμα παιδική αφέλεια. Χρειάζονται πολύ πιο ριζικές μεταρρυθμίσεις, όπως πχ αυτές που σχετίζονται με τον τρόπο που παράγεται και κυκλοφορεί το χρήμα και οι πληροφορίες.

Τι δεν καταλαβαίνεις ;;

Υ.Γ Μην νομίζεται ότι μόνο εδώ είναι έτσι Μπανανία. Που να δείτε πόσα μαύρα ρέουν μόνο μέσω Ολλανδίας εδώ. Μόνο μέσω της Ολλανδίας, μεγάλοι πολυεθνικοί όμιλοι όπως η ΙΚΕΑ ή η Uber, μεταφέρουν αφορολόγητα κέρδη σε παραδείσους ύψους 8τρις κάθε χρόνο, αποστερώντας από τη περιφέρεια της ΕΕ φόρους που λείπουν μετά από το κοινωνικό κράτος η γράφονται στα χρέη τους. Χώρια το Βέλγιο, η Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα και η Κύπρος που επίσης επιδίδονται στο ίδιο άθλημα με συσκευασιία νομιμότητας (και με οδηγίες χρήσης do it your self, το αλεν δωρεάν) .

Άριστοι κλέφτες, γιατί να το κρύψομεν άλλωστε.

Υ.Γ ___ Η ΦΟΛΙ-ΦΟΛΙ Η ΕΞΑΔΕΛΦΗ ΚΟΥΛΗ, Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΚΟΤΣ ,ΜΙΑ ΜΚΟ, ΟΛΙΓΝΑΔΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑ .....

Quiz : Ποια είναι η σχέση της ξαδέλφης του Μητσοτάκη, Νίκης Λυμπεράκη, με τον Λιγνάδη, το δίκτυο παιδεραστίας, μία ΜΚΟ, την Folli Folli και ένα Συνταγματολόγο;;; ΥΠΟΝΟΜΟΣ.!!

Δεν μου απαντά στο τηλέφωνο και η Ελένη Κούρκουλα που θέλω κάτι να την ρωτήσω. Καταιγιστικές εξελίξεις...Η ΜΚΟ που παρείχε προσφυγόπουλα στον Λιγνάδη είναι η Solidarity Now με επικεφαλής την Μαργαρίτα Λυμπεράκη, ξαδέρφη του Μητσοτάκη. ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΡΙ@ΛΗΔ€Σ ΜΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ.

Οι Μητσοτάκηδες συμμετείχαν μαζί με την Folie Folie και τον όμιλο Κοτς στον διαγωνισμό πώλησης του Αστέρα Βουλιαγμένης. Τελικά αυτός κατάληξε σε ένα σχήμα συνεργασίας των Kuwait Investment Fund, του Abu Investment fund και της τουρκικής Dogus, εταιρίας συνδεδεμένης με την οικογένεια Κοτς, που έχει αγοράσει από το 13 τις κυριότερες ελληνικές μαρίνες εκτός της Μυτιλήνης, που ανήκει σε εταιρικό σχήμα της Folie Folie με τον όμιλο Κοτς. Μια οικογένεια alles tsouzamen.

Ο Ali Koc, o νεώτερος, εκτός από super γκόμενος και συμφοιτητής της Μαρεβα στο Harvard, συμμετέχει μαζί της στο διεθνές επενδυτικό όχημα Endeavor, αυτό που χρηματοδότησε τον Κουτσολιούτσο τον νεώτερο ανιψιό για να κάνει τον farmer. Βασικός μέτοχος η Fosun (18,7%) στην Thomas Cook, αυτή που χρεοκόπησε."

Η εξαίρετη Μαρία Καρυστιανού σκιαγράφησε τις βασικές γραμμές των θέσεών της και του υπό διαμόρφωση πολιτικού εγχειρήματος

 

Η Μαρία Καρυστιανού, σε συνέντευξη που παραχώρησε μίλησε για όλα, ενώ αναφερόμενη στη δημιουργία κόμματος, υπογράμμισε πως «μιλάμε για μία καινούργια ιδεολογία που έχει πάνω από όλα τον άνθρωπο».

Ως προς την απόφαση για τη δημιουργία κόμματος, η Μ.Καρυστιανού συνέδεσε την πορεία της με μια ευρύτερη κοινωνική διεργασία που, όπως είπε, «γεννήθηκε από την κοινωνία λόγω ανάγκης».

«Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για το κόμμα, θεωρώ δίκαιο να ξαναθυμηθούμε λίγο την ιστορία του, γιατί η ιστορία του και το πως ξεκίνησε, πως γεννήθηκε θα δώσει και τις πιο πολλές απαντήσεις», ανέφερε, περιγράφοντας το εγχείρημα ως «κίνημα των πολιτών» και ως «μια πραγματική και ουσιαστική κοινωνική αντιπολίτευση».

Για τη δομή του εγχειρήματος, σημείωσε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η συγκρότηση ομάδων, με έμφαση σε μια συλλογική διαδικασία. «Εργαζόμαστε πολύ πάνω σε αυτό. Όλες οι ομάδες συνεχώς εμπλουτίζονται. Οι ομάδες με καινούργιους επιστήμονες που θέλουν να συνδράμουν στο εγχείρημα», είπε, προσθέτοντας ότι «κατά 70% είναι ολοκληρωμένες», χωρίς ακόμη να υπάρχει όνομα για το κόμμα: «Για το όνομα του κόμματος ακόμη δεν έχω κάτι να σας πω».

«Με έχουν πει και ακροαριστερά και ακροδεξιά, ακριβώς γιατί δεν υπάρχει ταμπέλα σε αυτό που πάμε να κάνουμε εμείς», ενώ πρόσθεσε: «Αν θέλετε μπορώ να πω ότι μιλάμε για μια καινούργια ιδεολογία, μία καινούργια ιδεολογία που έχεις πάνω από όλα τον άνθρωπο. Κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου».

Στο σκέλος των ελληνοτουρκικών, η Μ.Καρυστιανού περιγράφει ανησυχία για την «επιθετική στάση της Τουρκίας» και για το πλαίσιο μέσα στο οποίο, όπως λέει, ο Έλληνας πρωθυπουργός πηγαίνει σε συζήτηση.

«Έκπληξη και ανησυχία βέβαια μου δημιουργεί το γεγονός ότι ο κ. Μητσοτάκης χωρίς να κάνει καμία ανακοίνωση τίποτα, θα καθίσει στο τραπέζι να συζητήσει. Μου δημιουργεί και ανασφάλεια και πολλά ερωτηματικά. Να συζητήσει τι», αναφέρει, για να καταλήξει κατηγορηματικά:

«Υπό αυτές τις συνθήκες όχι», απαντώντας στο ερώτημα εάν έπρεπε να πραγματοποιηθεί το ταξίδι στην Άγκυρα. «Και αν θέλετε θεωρώ προσβλητικό για τον Έλληνα πρωθυπουργό να δίνεται αυτό το τελεσίγραφο. Επιθετικές θέσεις και ένα τελεσίγραφο και ελάτε να συζητήσουμε και ο πρωθυπουργός να πηγαίνει στη συζήτηση χωρίς να έχει κάνει καμία δήλωση», είπε.

«Με βάση τα δεδομένα που έχουμε δει όλοι μας ως πολίτης, μιλάω αυτή τη στιγμή βλέποντας την επιθετική στάση της Τουρκίας. Ακούγοντας τον κ. Φιντάν, τον υπουργό Εξωτερικών, να μιλάει ότι δεν θα σηκωθούμε από το τραπέζι εάν δεν βρούμε μία λύση, μία λύση και έχοντας στο κεφάλι μας μία ναύτες που διαχωρίζει το Αιγαίο στα δύο επ αορίστου, χωρίς να έχουμε βγάλει εμείς δική μας από τη νύχτα, χωρίς να έχουμε καν πει κάτι σε όλη αυτή την επίθεση που δεχόμαστε αυτές τις μέρες», είπε.

Για το θέμα των αμβλώσεων, η Μ.Καρυστιανού είπε ότι δεν ήταν εκείνη που το έφερε στην επικαιρότητα.

«Θα σας πω ότι το θέμα των αμβλώσεων δεν το έφερα εγώ στο προσκήνιο. Αναγκαστικά μου έγινε μια ερώτηση», λέει, υποστηρίζοντας ότι μιλά «ως παιδίατρος»: «έχουμε 68.000 γεννήσεις τον χρόνο και έχουμε γύρω στις 250.000 αμβλώσεις το χρόνο».

Εστίασε, επίσης, στην οικονομική διάσταση που συνδέεται με το φαινόμενο. «Επίσης, γνωρίζω επίσης ότι η νούμερο ένα αιτία για τις αμβλώσεις είναι η οικονομική ένδεια. Είναι η ακρίβεια και θεωρώ ότι μια κοινωνία φροντιστή θα πρέπει να μεριμνήσει για αυτό το πρόβλημα», είπε, προσθέτοντας: «Δεν είναι δυνατόν να έχεις ένα σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα και να έχεις από την άλλη ανθρώπους που θέλουν να κάνουν παιδιά, αλλά δεν μπορούν να το υποστηρίξουν οικονομικά».

Υποστήριξε ακόμη ότι το ζήτημα πρέπει να συζητηθεί ευρύτερα, ενώ προανήγγειλε ότι στο πρόγραμμα του υπό διαμόρφωση εγχειρήματος θα υπάρχουν παρεμβάσεις για το κόστος ζωής:

«θα πρέπει η κοινωνία να το συζητήσει και να απαιτήσει να απαιτήσει να γίνουν πράγματα και θα δείτε ότι στο πρόγραμμά μας υπάρχουν πάρα πολλά μέτρα για το θέμα της ακρίβειας, που είναι και ο κύριος λόγος και για το δημογραφικό και για άλλα και για όλα τα άλλα προβλήματα».

Στο ίδιο σημείο έθεσε την ακρίβεια ως παράγοντα που επηρεάζει συνολικά τη συγκρότηση οικογένειας: «Η ακρίβεια είναι ανασταλτικός λόγος για να παντρευτούν κάποιοι άνθρωποι, όχι για να ξεκινήσουν να κάνουν οικογένεια για ένα, δύο ή τρία παιδιά. Έχουμε σοβαρότατο δημογραφικό πρόβλημα και πρέπει να το δούμε με πολύ, με πολύ μεγάλη ευθύνη».

Κυριάκος Βελόπουλος_Έβαλε "φωτιά" στη Βουλή: "Παιδεραστές πολιτικοί, ολιγάρχες, κληρικοί"

 "Βόμβες" για τους παιδεραστές των αρχείων Επστάιν και τους Έλληνες που συμμετείχαν 🔹Διέσυρε τον Πλεύρη στη Βουλή: "Είσαι πολύ, πολύ χαλαρός" 🔹Είστε δολοφόνοι! Σκοτώσατε κόσμο και το ξέρατε! 🔹Η Νέα Δημοκρατία έγινε... "Γραφείο Τελετών" με όνομα "χωματουργικές εργασίες για μπάζωμα της αλήθειας" 🔹"Κάτσε κάτω,κάνατε μαγαζάκι σας τη Βουλή"

Για όσους πολιτικάντηδες της αντιπολίτευσης κάνουν επιθέσεις προς την Καρυστιανού, ας σκεφτούν τη δική τους ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό για τον 7χρονο βιασμό από την κυβέρνηση Μητσοτάκ και τις ενέργειες που έκαναν για να τον αποτρέψουν!

Ιδού τα κατορθώματα των καθαρμάτων  Μητσοτακικής τρέλας.. !