«Κύριε, κοίτα τι έχω μέσα μου, μη με αφήνεις έτσι!»

 

Μια μοναχή, που είχε πρωτοπάει σε μια μονή, μου έλεγε: «Πάτερ, φοβάμαι όλους τους ανθρώπους». Ήταν πολύ ευαίσθητη και πληγωμένη ιδιαίτερα από κάποια ηλικιωμένη μοναχή που ήταν πολύ αυταρχική. 

Μου έλεγε: «Όταν μπαίνω στο μαγειρείο, με πιάνει τρόμος, δεν ξέρω τι να κάνω!» 

Της είπα να προσευχηθεί με αυτόν τον τρόπο: «Κύριε, πες στην καρδιά της για μένα έναν καλό λόγο». 

Μια μέρα, λοιπόν, έρχεται τρέχοντας και μου λέει:«Πάτερ, ξέρετε τι συνέβη; Ήρθε η αδελφή τάδε και με ξανάπιασε ο τρόμος και είπα- “Κύριε, πες της ότι την αγαπάω!” Και τότε, πάτερ, δεν ξέρω- ίσως να ήταν σύμπτωση, με κοίταξε γλυκά και μου μίλησε πολύ ωραία». 

 

Πέρυσι, όταν την ξαναείδα, είχε το ίδιο λαμπερό πρόσωπο όπως τότε, και ας είχαν περάσει δέκα ολόκληρα χρόνια, και είχε ειρήνη με όλους. Και πιστεύω ότι αυτές οι “συμπτώσεις” της συνεχίστηκαν.

 

Βλέπουμε λοιπόν ότι όλα δένονται και λύνονται με πνευματικό τρόπο στον μυστικό χώρο της καρδιάς. Και ευχαριστώ για την ερώτηση, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να πω και τούτο: πρέπει να ασκούμαστε σε αυτό που οι πρόγονοί μας το έκαναν πολύ φυσικά. Οι πρόγονοί μας, που ήταν πιο κοντά στον Θεό απ” ότι εμείς, με πολύ φυσικότητα, σε κάθε περίσταση, επικαλούνταν τον Θεό. Φέρ” ειπείν, όταν αισθανόμαστε έναν κίνδυνο, να πούμε: «Κύριε!» Και πες κάτι στον Θεό. Βλέπεις μια αμαρτία μέσα σου, πες:

«Κύριε, κοίτα τι έχω μέσα μου, μη με αφήνεις έτσι!» Βλέπεις ότι κάποιος σε στενοχωρεί και δυσκολεύεσαι να φιλιώσεις μαζί του• πες πάλι: «Κύριε, μίλησε στην καρδιά μου για τον πλησίον μου!» κτλ. 

Να επικαλείσθε, λοιπόν, τον Θεό.

 Είναι πίστη μας ότι ο Ιησούς, ο Σωτήρας μας, είναι ο μόνος μεσίτης μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου. Άρα λοιπόν, τολμώ να πω, ότι αρέσει στον Θεό να μεσιτεύει μεταξύ του ενός και του άλλου. Κάλεσε λοιπόν τον Θεό και κάνε Τον μεσίτη ανάμεσα σ’ εσένα και στον εχθρό σου, ανάμεσα σ’ εσένα και σε αυτούς, με τους οποίους έχεις μαλώσει, και θα δεις τη “σύμπτωση” που θα συμβεί.

 

Λίγες μέρες πριν μου έλεγε κάποιος ότι δεν υπάρχει Θεός. 

Και του απαντώ: «Όχι! Παριστάνει πολύ καλά ότι δεν υπάρχει! Κάνε λοιπόν εσύ ότι πιστεύεις, και θα δεις πως και ο Θεός θα κάνει ότι υπάρχει!» Και έτσι θα συμβαίνουν και σ’ εμάς παρόμοιες “συμπτώσεις”.

Συνοψίζω λέγοντας: Να μάθουμε, αδελφοί μου, να καλούμε τον Θεό σε κάθε περίπτωση και με κάθε αφορμή και να ζητάμε τη συμβουλή Του. Να θέτουμε στον Θεό όλες τις απορίες μας, να Τον ρωτάμε τι νόημα και τι σκοπό έχει το καθετί.

Και να μην ξεχνάμε να Τον ευχαριστούμε κάθε φορά που μας δίνει ό,τι Του έχουμε ζητήσει. Το «Κύριε!» να έχουμε πρώτα πρώτα στην καρδιά μας, και ύστερα όλα τα άλλα.

Ιερομονάχου Ραφαήλ Νόικα ,Η καλλιέργεια του Πνεύματος

Η προσευχή θεραπεύει τα πάθη και τα ελαττώματα

 Μας λέει ο λογισμός να κοιμηθούμε πιο πολύ όχι, να λέμε, δεν θα κοιμηθούμε πιο πολύ. Όποτε μας ξυπνάει ο φύλακας άγγελος της ψυχής, προσευχή να κάνουμε εκείνη την ώρα να μην αφήνουμε τον εαυτό μας.

Η προσευχή θεραπεύει τα πάθη και τα ελαττώματα. Όταν θα πέσει ο ήλιος μέσα σε μια λάσπη και την αποξηραίνει, την κάνει κόκκαλο και ότι έντομο έχει το αποδιώκει, το φυγαδεύει, το ψοφάει.
Σαν βολίδα έρχεται η χάρις του Θεού.

Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς

~ Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

 

– Ναι, είναι κακό να είναι κανείς πολύ ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες σωματικές αρρώστιες. Δεν ξέρεις ακόμα ότι και όλες οι ψυχικές αρρώστιες είναι δαιμόνια;

– Όχι… – Ε, μάθε το τώρα από μένα…

Είθε το Πανάγιο Πνεύμα να ανοίξει τις καρδιές μας..

 

Η κλειστή καρδιά δεν έχει πληρωθή ακόμη υπό του Πνεύματος του Αγίου.

Είναι βουτηγμένη στην μοναξιά της, στην θλίψι της, στην αγωνία της, στον προβληματισμό της, στην ερημιά της. Είναι άδεια.

Όπως, όταν το στομάχι μας μείνη άδειο, διαμαρτύρεται και συρρικνούται, κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την κλειστή καρδιά.

Ὅλος ὁ ἄνθρωπος κλείνεται ἐν ἑαυτῷ, ἀντί νά ἀνοιχθῆ πρός τόν Θεόν, ἀντί νά χωρέση ὁ Θεός καί νά τά σκεπάση ὅλα.

Τότε αὐτός ὁ ἄνθρωπος τρώγεται μέ τά νύχια του, βγάζει τά μάτια του μόνος του, τσακώνεται μέ τόν ἑαυτό του. Οἱ λογισμοί του, οἱ περιπέτειές του, τά πάθη του, οἱ νόμοι συγκρούονται μέσα του.

Καί τί γίνεται ὁ ἄνθρωπος;

Ὅπως κάποιος πού κρατάει ἕνα μαχαίρι κόβει τά πάντα καί τά πετάει, ἔτσι καί ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου διασπᾶται, κατακρεουργεῖται. Καί ἀφοῦ ἡ ψυχή εἶναι κλειστή, σκοτεινή, ἀκυριάρχητη, διότι ἔκανε αὐτοκράτορά της κάποιον πού δέν μπορεῖ νά τῆς δώση εἰρήνη καί ἠρεμία, μέσα της βασιλεύει ἡ παγωνιά, οἱ φόβοι, ἡ μοναξιά.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Μόρφου Νεόφυτος: Ἀδειάζοντας τὸν ἑυατόν μας ἀπὸ τὰ καλὰ καὶ τὰ κακά... Μισὴ ὥρα ἡσυχίας

ΚΥΠΡΟΣ _Μια εξαιρετική κουβέντα με τον «αρχοντοπαπά» π.Χριστόφορο

Στο podcast, ο πατήρ Χριστόφορος μιλά για την εξομολόγηση, την πίστη και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Συζητά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι, τον ρόλο του ιερέα στην κοινότητα, τις επιλογές ζωής και τη φιλανθρωπία, ενώ μοιράζεται εμπειρίες από την πνευματική του διακονία.

 

Σημείωση : Ο Πρωτοπρεσβύτερος π.Χριστοφόρος Δημητρίου είναι Αρχιερατικός Επίτροπος Σολέας της Μητρόπολης Μόρφου

Το Πνεῦμα, λοιπόν, σοφίζει τοὺς θεοσόφους Πατέρες... καὶ τοὺς ἀποκαλύπτει ἕναν τρόπο γιὰ νὰ βροῦν πάλι τὴ χάρη, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀληθινὰ θαυμαστὸς καὶ κατ' ἐξοχὴν ἐπιστημονικός.

 

«Aὐτὸς συνίσταται στο νὰ προσεύχονται ἀδιάλειπτα στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησού Χριστό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἁπλῶς —δηλαδή, λέω, μόνο μὲ τὸν νοῦ καὶ τὰ χείλη (διότι αὐτὸ εἶναι ὁλοφάνερο καὶ εὔκολο στὸν καθένα, σε ὅλους γενικὰ ὅσοι ἐπιλέγουν νὰ εὐσεβοῦν)—· ἀλλὰ στὸ νὰ ἐπιστρέψουν ὅλον τὸν νοῦ κατὰ τὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο, καὶ τούτη εἶναι ἡ θαυμαστὴ ἐπιτυχία: ἔτσι, μέσα στὰ ἐνδότερα καὶ στὸ ἴδιο τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς, νὰ ἐπικαλοῦνται τὸ Πανάγιο ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γυρεύουν ἀπὸ Αὐτὸν τὸ ἔλεος, προσέχοντας μόνο καὶ γυμνὰ, τὰ ἴδια τὰ λόγια τῆς προσευχῆς, καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέπουν ἀπολύτως κανέναν ἄλλο λογισμὸ, οὔτε ἀπὸ μέσα οὔτε ἀπὸ ἔξω, διατηρώντας ἔτσι τελείως ἀσχημάτιστη καὶ ἔξω ἀπὸ τὸν χρόνο τὴ διάνοια..»

 

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

– Ξέρετε ποιά θά εἶναι ἡ ζωή μας στόν Παράδεισο;

 

Ἅμα μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός καί πᾶμε… θά εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία. Ἡ ζωή στόν Παράδεισο θά εἶναι μιά διαρκής Θεία Λειτουργία, μιά συνεχής δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Αὐτό θά εἶναι ὁ Παράδεισος.

 

 

 

– Θέλεις νά ξεκουραστεῖς πραγματικά;

Μάθε ν’ ἀγαπᾶς τόν Θεό, νά λατρεύεις τόν Θεό. Κατεξοχήν ἡ ἀγάπη μας στόν Θεό φανερώνεται μέσα στήν Θεία Λειτουργία, γιατί ἡ πιό δυνατή, ἡ πιό ὑψηλή προσευχή πού ἔχουμε εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία. Δέν ὑπάρχει κάτι ἀνώτερο. Νά δώσεις στόν Θεό-Πατέρα τόν Υἱό Του, σφαγιασμένο, θυσιασμένο. Αὐτό εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία. Δίνουμε στόν Θεό-Πατέρα τόν Υἱό Του σφαγιασμένο καί Τόν παρακαλοῦμε ἐν ὀνόματι τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ νά μᾶς ἐλεήσει, νά μᾶς συγχωρέσει. Δέν ὑπάρχει πιό ὕψιστο πράγμα ἀπ’ αὐτό καί πιό ὕψιστη ξεκούραση γιά τήν ψυχή. Κι αὐτό μπορεῖς νά τό κάνεις, δόξα τῷ Θεῷ, στήν πατρίδα μας, ὅπου κι ἄν βρεθεῖς γιά νά κάνεις τίς λεγόμενες διακοπές σου. Δέν πρέπει νά τό ἀμελεῖ αὐτό ὁ χριστιανός.

Κανονικά, λένε οἱ Διαταγές τῶν Ἀποστόλων, ὁ ἄνθρωπος πρωί καί βράδυ πρέπει νά πηγαίνει στήν Ἐκκλησία, νά λατρεύει τόν Θεό, κάθε μέρα, δύο φορές τήν ἡμέρα. Ἐμεῖς τό ἔχουμε καταντήσει μιά φορά τήν ἑβδομάδα κι αὐτό μέ τό ζόρι. Πόσο λυπᾶμαι… ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πολλές φορές καί μετά τό «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία..» καί μετά τό Εὐαγγέλιο καί μετά τό κήρυγμα… καί μετά τό Χερουβικό!

– Καλά, χριστιανός εἶσαι; Ἔχεις τήν ψευδαίσθηση ὅτι λειτουργήθηκες;

Τί εἶσαι κανένα ρομπότ; Καί τώρα γυρνᾶς τό κουμπί στήν λατρεία τοῦ Θεοῦ… τώρα ἔχω ἀνέβει στά οὐράνια ἄς ποῦμε..

– Δέν θέλει μιά προετοιμασία ἡ ψυχή;

Αὐτό ἐξυπηρετεῖ ὁ Ὄρθρος. Ἄν δέν πᾶς στόν Ὄρθρο, ἄν δέν ἀκούσεις τό ἐωθινό Εὐαγγέλιο πού μιλάει γιά τήν Ἀνάσταση, τί κατάλαβες ἀπό τήν Κυριακή; Ἡ Κυριακή εἶναι Ἀνάσταση, εἶναι Πάσχα. Μετά λές «Γιατί εἶναι ἄδεια ἡ ψυχή μου;». Ἔ, πῶς δέν θά εἶναι ἄδεια;… ὅταν λείπει ὁ Θεός, λείπει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ;

π.ΣάββαςΑγιορείτης

Άγιος Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης_Ο Θεός δίδει τα πάντα, αλλά να θέλωμεν, να Του ζητούμε.

 

Να απευθύνεστε εις τον Θεόν όχι σαν ξένοι, σαν υπηρέτες, αλλά σαν παιδιά προς στοργικό πατέρα.

Μάθε να χύνεις δάκρυα εις την προσευχή. Τα δάκρυα ξεπλένουν τον άνθρωπο, τον ανακαινίζουν και τον ενδυναμώνουν.

Άλλοι ζουν εις την έρημον και παλεύουν με τα πάθη των και, ενώ χρόνια είναι μοναχοί, εις την καρδία των δεν κατάφεραν τίποτα. Και άλλοι είναι μέσα εις τον κόσμον και έχουν την έρημον μεταφέρει μέσα των!

Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν ακόμη λαϊκοί και κληρικοί που Τον ευαρεστούν. Ο Θεός να τους διατηρεί… Σκότος υπάρχει και σήμερα, όπως παντού και πάντοτε. Το φως όμως διαλύει το σκότος. Και τώρα έχουμε σκότος, αλλά το δυνατό και πολύ φως το κάνει να μη φαίνεται. Έτσι και μέσα μας υπάρχει και το σκότος και το φως. Να κάνουμε ο,τι δυνάμεθα για να αυξήσουμε το φως και τότε το σκότος θα φεύγη. Πλέουμε μέσα στο έλεος του Θεού, στην χάριν της Εκκλησίας Του. Μόνο από μας εξαρτάται, δηλ. από την θέλησή μας, το να φέρουμε φως στην ψυχή μας. Ο Θεός πλουσιοπάροχα μας το χορηγεί. Κλαίω, όταν σκέπτομαι την στοργή του Θεού.

Αγάπησε πολύ τον Χριστό μας. Αγάπα και τους ανθρώπους,αλλά με προσοχή, ώστε ή αγάπη αύτη να μη θίξει, να μη λιγοστεύει την αγάπη σου προς τον Θεόν. Είναι όμορφη η πνευματική ζωή. Όταν λίγο την γευθείς, θα σ’ αρέσει πολύ και τότε δεν βρίσκεις ευχαρίστηση σε άλλα,όπως πριν. Να έχετε χαρά. Η χαρά και η λύπη ας σας είναι φιλοξενούμενες, όχι όμως η απελπισία. Της απελπισίας να της κλείνετε την πόρτα! Ό Χριστιανός δεν πρέπει, ούτε δειλός να είναι, ούτε απελπισία να έχει.

...Ποτέ, το τονίζω, να μη δεχθείς απελπισίαν και δια τίποτε. Και εις τους λογισμούς που από τον πειρασμόν έρχονται, να λέγεις: «Και στη κόλασιν να πάω, σε καλύτερη θέση από σένα θα είμαι!

Δεν φοβάμαι, διότι εγώ δύνομαι να μετανοήσω και ο Θεός είναι όλος Αγάπη. Ποτέ, και δια τίποτα απελπισία».

Μη δέχεσαι θλίψεις. Μη σκέπτεσαι με λύπην και βαρύνεις τον νουν σου.

Να λέγεις μόνον: Χριστέ μου, σε παρακαλώ, μη με εγκαταλείψης, ότι και να σου συμβεί, μη λυπηθείς πολύ, μόνον αυτό να λέγεις: Χριστέ μου, Συ μη με εγκαταλείψης. Και νά’ χης ηρεμία, γαλήνη εις την ψυχήν σου…

Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη από τον Θεό. Η ευσπλαχνία και το ελεός Του είναι άβυσσος. Η υπερηφάνεια και η απελπισία είναι από τον διάβολο. Γιατί να απελπισθείς, αφού υπάρχει Θεός μακρόθυμος; Και άνθρωπο να σκοτώσεις μην απελπίζεσαι. Πες τώρα έγινε, δεν διορθώνεται. Εσύ Θεέ μου,συγχωρεσέ με.Τον νουν σου να έχεις εις τον Άδην,αλλά απελπισία ποτέ να μην κυριεύσει την ψυχήν σου. Ένας μοναχός, που ο διάβολος του έσπειρε λογισμούς απελπισίας, του απάντησε…΄΄Τί με απελπίζεις; Και στην κόλαση να πάω, πάνω από σένα θα είμαι.΄΄

Σε κάθε προσευχή πρέπει να έχετε ένα κόμπο δάκρυ. Και όταν σας έλθη κατάνυξη, μη το λέτε πουθενά γιατί είναι θείον δώρον μήπως και το χάσετε!

‘’Εγγύς ο Κύριος τοις επικαλουμένοις’’.

Τον νουν σου κανείς δεν εξουσιάζει, τον νουν κανείς δεν τον βλέπει! Και να γνωρίζεις ότι από τας μεγαλυτέρας γοεράς βοάς, έχουν μεγαλυτέραν αξίαν οι εκ καρδίας αλάλητοι στεναγμοί, αι ‘’ένδον βοαι’’! ‘’ Κράγε κραυγήν ασίγητον’’ είτε κοιμάσαι, είτε τρώγεις, είτε εργάζεσαι, είτε περπατεις’’. Και να γνωρίζεις ότι ούτε βάσανος, ούτε μάστιγα άλλη υπάρχει κατά των δαιμόνων, ως η γνησια προσευχή, η εκ καρδίας.

Δεν χρειάζεται να σου διδάξω και τον τρόπο, πως δηλ. να προσεύχεσαι. Αρκεί να έχεις προθυμίαν, ζήλον, έρωτα δια προσευχήν και τα λόγια έρχονται μόνα τους.

Να κρούης με υπομονή την θύραν του ελέους του Κυρίου μας με στεναγμούς αλαλήτους και δάκρυα.

Από το βιβλίο «Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης, 1883-1966», της Σωτηρίας Δ. Νούση.

Είπε Γέρων

 

Ο πραγματικά ταπεινός δεν είναι αυτός που κακολογεί και μαστιγώνει τον εαυτό του για αυτά που δεν κατάφερε ή δεν πέτυχε.

Αλλά εκείνος που βλέπει τι μπορεί να γίνει και που μπορεί να φτάσει με την βοήθεια Του Θεού. Ταπείνωση σημαίνει να πιστεύω ότι τα πάντα, όσα έχω και δεν έχω είναι του Θεού

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης_Μην αγω­νιάς για τί­πο­τε, αφού ο Κύ­ριος σου εί­ναι πα­ρών στη ζωή σου. Η αγ­κά­λη Του σε πε­ρι­βάλ­λει από παν­τού. Βρί­σκε­ται, όχι μο­νά­χα γύρω σου, αλλά μέσα σου, γνω­ρί­ζον­τας όλους τους λο­γι­σμούς τις ανάγ­κες και τους πό­θους σου.

 

Μόρφου Νεόφυτος: Οἱ πατέρες τῶν πιστῶν

Είπε Γερων

 

Μετάνοια

3 Απριλίου 2016.  Μητροπολίτης Μόρφου  Νεόφυτος

 

Την ευχή σου Γερόντισσα .

Με πιό τρόπο μπορούμε να αποκτήσουμε

τη μετάνοια ;

 

Γερόντισσα: Η συνείδηση μας παιδί μου,

μας χαστουκίζει.

Απορώ πως ξαπλώνουν ορισμένοι και κοιμούνται.

Ύστερα ακούμε.

Διαβάζουμε τι θέλει ο Θεός.

Βλέπομε στους Αγίους τά χάλια τα δικά μας.

Έ ; τί να κάμομε ύστερα.

Να χορεύουμε;

Κλαίμε και αναστενάζομε....

 

Μόρφου: Προχωρεί αυτό το πράγμα;

 

Γερόντισσα: Άμα λέμε το όνομα του Ιησού Χριστού

και διακονιστούμε ( ζητιανέψουμε )

το έλεος του και εξομολογηθούμε, γίνεται

μία χαραμάδα στην ψυχή και έρχεται

φώς μέσα μας .

Δεν το βλέπομε αμέσως, αλλά το νοιώθουμε.

Φέρνει γαλήνη, ανακούφιση, ηρεμία.

Όπως όταν μπει ο ηλιος από το παραθύρι,

μας δείχνει και τή σκόνη.

Μετά η μετάνοια δυναμώνει

και συνέχεια ξεμπαζώνει.

Όσο μπαίνει ο Θεός βλέπομε τι είμαστε εμείς.

Όταν κάνω προσευχή και αναστενάζω βαθειά,

καταλαβένω πώς με ακούει ο Θεός. Ξεκουφίζω.

Γιατί ζητώ έλεος με την καρδιά μου.

Δηλαδή όταν γλυκαθείς από τον Θεό

λες συνέχεια δώσε μου έλεος

και όσο σου δίνει τόσο ζητάς.

 

Πηγή:Η ΟΣΙΑ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΉΤΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΌΡΦΟΥ.

Αββάς Ισαάκ_ Ἐὰν ἀκούσεις γιὰ κάποιον ὅτι σὲ ἔβρισε, καὶ σὲ ἐπισκεφθεῖ, μὴν τοῦ δείξεις ὅτι τό ᾿μαθες, ἀλλὰ χαριτολόγησε μαζί του καὶ καλοσύνεψε τὸ πρόσωπό σου ἀπέναντί του, γιὰ νὰ ἔχεις παρρησία στὴν προσευχὴ σου.

Έχουμε ψυχολογικά προβλήματα. Τι είναι όλα αυτά στην ουσία και στην πραγματικότητα; Αξόδευτη αγάπη.

Σήμερα γεμίσαμε θλίψη και κατάθλιψη και πόνο και σκοτάδι, γιατί αρνηθήκαμε οι περισσότεροι, πολύ ή λίγο, τη λατρεία μας στον Θεό.

π. Ανανίας Κουστένης.

Να έχουμε την ευχή του Αγίου Γέροντα

 

 

Άγιος Σιλουανός_Για να σωθείς πρέπει να ταπεινωθείς !

Το ζητούμενο είναι ο Χριστός!

 

Λέει κάποιος: "Ονειρευόμουν στη ζωή μου να κάνω οικογένεια και ήθελα με αυτόν τον τρόπο και τον δρόμο να σωθώ. Όμως δεν επιτεύχθηκε αυτός ο σκοπός...Ή παντρεύτηκα και ο γάμος μου απέτυχε, ή παντρεύτηκα και δεν έκανα παιδιά. ή δεν παντρεύτηκα καθόλου.

Ή καποιος με απάτησε, με πρόδωσε, με πλήγωσε. Χίλια δυο πράγματα... Ματαιώθηκαν τα σχέδιά μου. Δεν είναι έτσι που ήθελα τη ζωή μου! Τι κάνω τώρα;"

Ωραία, βάζω τη λογική μου, την οποία μου έδωσε ο Θεός, και λέω: Κοίταξε, έχω μια πραγματικότητα. Είμαι εδώ, σε αυτό τον τόπο, με αυτά τα δεδομένα, με αυτά τα πράγματα, με αυτά τα πρόσωπα, με αυτές τις δυνατότητες. Εε, με αυτά θα φροντίσω να σωθώ.

Γιατί το θέλημα του Θεού δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, είναι η σωτηρία μου.

Θα πεις ονειρευόμουν.. ε, κι εγώ ονειρευόμουν να έμενα στο Άγιο Όρος και να είχα ένα ωραίο καλυβάκι στη Νέα Σκήτη που ήμουν εκεί και να απολάμβανα το μέλι της ησυχίας του Αγίου Όρους. Και βρέθηκα στη Λεμεσό, μέσα στο κέντρο της πόλης! Ούτε σε καμία άκρη, ας πούμε. Μέσα στο κέντρο της πόλης!

Και μάλιστα όταν πρωτοήρθα στη Λεμεσό, στη Μητρόπολη επειδή τότε το κτίριο που μέναμε εδώ είχε δυσκολίες, έμενα σε ένα πολύ μικρό δωματιάκι, πλάτος 1,5 μέτρο και μήκος 2 μέτρα. Υπάρχει μέχρι τώρα. Και ήταν επάνω στο δρόμο. Οπότε κάθε νύχτα, δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε βέβαια, ιδιαίτερα Παρασκευή Σάββατο Κυριακή που όλα τα κέντρα εδώ έχουν "αγρυπνίες" και "προσεύχονται" όλη νύχτα, ιδίως τις μεγάλες εορτές έχουμε "ολονύκτιες αγρυπνίες" με μεγάλους "ψάλτες", "ιεροψάλτες" που ψάλλουν όλη νύχτα! Οι οποίες καταλήγουν κατά τις 4:00 το πρωί σε ξύλο, βρισιές, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε μετά από μία τέτοια αγρυπνία! Λοιπόν γίνεται χάος, βρισιές, κλωτσιές, ξύλο από νέα παιδιά. Τους ακούμε κάθε βράδυ μέχρι τώρα αλλά τώρα συνηθίσαμε, τον πρώτο καιρό όμως ήταν δύσκολα.

Τι να πούμε, αυτός είναι ο κόσμος μας. Κι εγώ το βλέπω στην προσωπική μου ζωή. Δεν ήταν το όνειρο της ζωής μου να έρθω στη Λεμεσό να γίνω Μητροπολίτης. Ούτε το σκέφτηκα ποτέ μου. Ποτέ μου δεν το σκέφτηκα, καμιά φορά στη ζωή μου. Σας ομολογώ ότι δεν το σκέφτηκα ούτε μία φορά! Ούτε σαν όνειρο δεν το είχα δει. Είχα άλλο όραμα περί της ζωής μου. Άλλαξε ο Θεός τα πράγματα, ήρθανε έτσι τα πράγματα. Ανθρωπίνως βέβαια είναι φυσικό όταν αλλάζουν τα οράματα της ζωής σου να σε συνεπαίρνει, να πεις εγω θα ηθελα να ήμουν εκεί, να ήμουν έτσι..

Όμως ποιο είναι το ζητούμενο; Το ζητούμενο είναι το Άγιο Όρος; είναι ο μοναχισμός; η οικογένεια; τα παιδιά; το σπίτι; η δουλειά; η υγεία ακόμα; Το ζητούμενο δεν είναι αυτά όλα. Αυτά είναι τα μέσα που θα μας πάνε στο ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι ο Χριστός. Ο Χριστός είναι το ζητούμενο! Λοιπόν άσε τις φαντασίες και τις ονειροπολήσεις και προσγειώσου εδώ που είσαι! Είσαι σε αυτήν την πόλη, με αυτά τα δεδομένα, με αυτές τις δυνάμεις που έχεις, με αυτήν την ηλικία που έχεις, με αυτούς τους ανθρώπους που είσαι, με όλα όσα υπάρχουν τώρα στη ζωή σου και οφείλεις να κατεργαστείς τη σωτηρία σου.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

* Στη φωτογραφία ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος κάποτε στο Άγιο Όρος.

 

Σχολιο:Ε ,δεν το σκέφτηκες, ,και άφησες ευλογημένε την ησυχία και τα μουλαράκια να πας στην πολύβουη Κύπρο;

Ἡ ἀξία τῆς ἐπίμονης προσευχῆς

 

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος

Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος καταλάβει ὅτι τοῦ λείπει ἡ θεία βοήθεια, κάνει πολλὲς προσευχὲς· καὶ ὅσο τὶς αὐξάνει, τόσο ταπεινώνεται ἡ καρδιά του. Διότι ὅποιος ἱκετεύει καὶ ζητάει, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ταπεινωθεῖ, καὶ ὁ Θεὸς μιὰ τέτοια καρδιά, «συντριμμένη καὶ ταπεινωμένη, δὲ θὰ τὴν περιφρονήσει» (Ψάλμ. 50:19). Ὅσο ἡ καρδιὰ δὲν ταπεινώνεται, δὲν μπορεῖ νὰ πάψει νὰ τριγυρνάει σκόρπια ἐδῶ καὶ κεῖ. Ἡ ταπείνωση συμμαζεύει τὴν καρδιά. Καὶ ὅταν ταπεινωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἀμέσως τὸν κυκλώνει τὸ θεῖο ἔλεος, καὶ τότε ἡ καρδιὰ αἰσθάνεται τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, γιατί νιώθει μέσα της νὰ κινεῖται μιὰ δύναμη ποὺ τὴ στηρίζει, καὶ τότε εἶναι ποὺ ἡ καρδιὰ γεμίζει ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ· καὶ ἀπ’ αὐτὸ καταλαβαίνει ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι ἕνα φυσικὸ καταφύγιο βοήθειας, καὶ πηγὴ σωτηρίας, καὶ θησαυρὸς ἀκλόνητης πίστης, καὶ λιμάνι ποὺ σώζει ἀπὸ τὴν τρικυμία, καὶ φῶς στοὺς σκοτισμένους, καὶ στήριγμα γιὰ τοὺς ἀρρώστους, καὶ σκέπη τὴν ὥρα τῶν πειρασμῶν, καὶ βοήθεια στὴν ἔνταση τῆς ἀρρώστιας, καὶ ἀσπίδα ποὺ σώζει ἀπὸ τοὺς ἀκοντισμοὺς στὸν ἀόρατο πόλεμο, καὶ βέλος αἰχμηρὸ κατὰ τῶν δαιμόνων.

Μὲ δυὸ λόγια, ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν προσευχὴ ἀποκτᾶ ὅλα τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἀνέφερα. Καὶ καθὼς ἐντρυφᾷ στὴν προσευχή, ἡ καρδιά του χαίρει καὶ ἀγάλλεται ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνη της στὸ Θεό, καὶ δὲ μένει πιά, ὅπως πρῶτα, χλιαρή, νὰ λέει λόγια χωρὶς νόημα. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος καταλάβει πολὺ καλὰ αὐτὰ ποὺ εἶπα, τότε θὰ ἀποκτήσει ἀληθινὴ προσευχὴ στὴν ψυχή, ποὺ θὰ τὴν ἔχει σὰν θησαυρό. Καὶ τότε εἶναι πού, ἀπὸ τὴν πολλή του εὐφροσύνη, ἡ συμβατική του προσευχὴ θὰ ἀλλάξει καὶ θὰ γίνει ἔντονη εὐχαριστήρια δοξολογία. Ἔτσι, καταλαβαίνουμε τί σημαίνει ὅτι «ἡ προσευχὴ εἶναι χαρά, ποὺ στέλνει τὴν εὐχαριστία της στὸ Θεό».

Ὅταν φτάσει σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο ὁ ἄνθρωπος, δὲν προσεύχεται πιὰ μὲ κόπο καὶ μόχθο, ὅπως πρωτύτερα, ποὺ δὲν εἶχε αὐτή τη χάρη· ἀλλὰ μὲ χαρούμενη καρδιὰ καὶ μὲ θαυμασμὸ γιὰ τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ, ἀναβρύει συνεχῶς εὐχαριστίες ἄρρητες καὶ βάζει μετάνοιες· καὶ ἀπὸ τὴ μεγάλη του συγκίνηση φτάνει στὴ γνώση τοῦ Θεοῦ, καὶ θαυμάζει, καὶ ἐκπλήσσεται γιὰ τὴ χάρη ποὺ τοῦ δίνει ὁ Θεός, καὶ τότε, ξαφνικά, ὑψώνει τὴ φωνή του ὑμνολογῶντας καὶ δοξάζοντας καὶ εὐχαριστῶντας τὸ Θεό. Καὶ ἡ γλῶσσα του τότε κινεῖται γεμάτη ἔκπληξη.

Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀγαθά, ποὺ ἀνέφερα, ἔρχονται στὸν ἄνθρωπο, ἂν συναισθανθεῖ τὴν πνευματική του φτώχεια καὶ ἀδυναμία. Γιατί τότε, ἀπὸ τὴ μεγάλη ἐπιθυμία ποὺ ἔχει νὰ τὸν βοηθήσει ὁ Θεός, ἔρχεται κοντὰ Του μὲ ἐπίμονη προσευχή. Καὶ ὅσο πλησιάζει τὸ Θεὸ μὲ πόθο, τόσο καὶ ὁ Θεὸς ἔρχεται κοντά του δίνοντάς του χαρίσματα· καὶ δὲ θὰ πάρει τη χάρη Του ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ὅσο αὐτὸς μένει στὴν ἀληθινὴ ταπείνωση. Ὅπως ἡ χήρα τοῦ εὐαγγελίου, ἡ ὁποία τρέχει πίσω ἀπὸ τὸ δικαστή κράζοντας συνέχεια νὰ ἀποδώσει τὸ δίκαιο καὶ νὰ τὴ γλιτώσει ἀπὸ τὸν ἀντίδικο. Κάπως ἔτσι καὶ ὁ εὔσπλαχνος Θεός: κάνει πὼς δὲν ἀκούει, καὶ ἀναβάλλει νὰ δώσει τὰ χαρίσματά Του στὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ αἰτία νὰ ἔρθει πιὸ κοντά Του καί, ἐξ αἰτίας ποὺ τὸν ἔχει ἀνάγκη, νὰ παραμείνει κοντά Του καὶ νὰ ὠφελεῖται πνευματικά.

Κάποια αἰτήματα, βέβαια, ὁ Θεὸς τὰ ἱκανοποιεῖ ἀμέσως, ἐκεῖνα δηλαδὴ ποὺ εἶναι ἀναγκαῖα γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ἄλλα αἰτήματα ὅμως δὲν τὰ ἱκανοποιεῖ. Καὶ ὅταν ὁ δαίμονας μᾶς καίει καὶ παρακαλοῦμε τὸ Θεό, ἔρχεται ἡ θεία χάρη καὶ ἀποδιώχνει τὸ καυτερό, ἐνῷ σὲ ἄλλες περιπτώσεις ἐπιτρέπει τὶς θλίψεις καὶ τὸν πόνο, γιὰ νὰ γίνουν αὐτὰ αἰτία νὰ προσεγγίσουμε, ὅπως εἶπα, τὸ Θεό, καὶ γιὰ νὰ διαπαιδαγωγηθοῦμε καὶ νὰ ἀποκτήσουμε πεῖρα γιὰ τοὺς ἀγῶνες μας στοὺς πειρασμούς. (83-5)

Μας συμφέρει να ταπεινωθούμε εδώ...

 

 

Μακαριστή

Αγία Γερόντισσα Γαλακτία

Να φροντίσουμε να πάμε τακτοποιημένοι στο Φως της Αγίας Τριάδος, όταν φύγουμε από αυτήν τη ζωή.

Εκεί όλα φαίνονται όπως είναι.

Το Φως τα βγάνει όλα στην επιφάνεια.

Μπροστά σε αγγέλους και ανθρώπους.

Λογισμούς, αμαρτίες, όλα.

Ό,τι αφήσομε εδώ με τη σωστή εξομολόγηση, δεν θα φαίνεται εκεί.

Θα έχει χαθεί από πάνω μας.

Θα έχει σβήσει.

Η εξομολόγηση καινουργιώνει την ψυχή.

Μας συμφέρει να ταπεινωθούμε εδώ σε έναν άνθρωπο, τον Πνευματικό, παρά να ρεζιλευόμαστε εκεί παντοτινά σε όλη την πολιτεία του ουρανού!