Θεολόγε Παρθένε, Μαθητὰ ἠγαπημένε τοῦ Σωτῆρος, ταῖς ἱκεσίαις σου ἡμᾶς περίσῳζε δεόμεθα, ὅτι σοῦ ἐσμεν ποίμνιον.

Η μέλισσα κι ο άγγελος

Μια μέλισσα καθώς μπαινόβγαινε στα άνθη του κάμπου, είδε έναν άγγελο να κάθεται στη σκιά του πεύκου λευκοντυμένος, με μακριά μαύρα μαλλιά.

-Είσαι ένας άγγελος του Θεού;

-Είμαι ένας άγγελος του Θεού.

-Και είσαι αγόρι ή κορίτσι;

-Δεν είμαι, είπεν ο άγγελος και γύρισε αλλού το κεφάλι.

-Ούτε κι εγώ είμαι,όμως θέλω να σε ρωτήσω εκεί στους ουρανούς που γυρνάς, τον έρωτα τον έχεις δει; Πώς είναι;

-Ένας κλέφτης από σένα πήρε το κεντρί και το μέλι, κι από μένα τα φτερά, μέλισσά μου !

Ἐὰν ἤμασταν ἁπλοὶ σάν τὰ παιδιά, ὁ Κύριος θὰ ἔδειχνε σ' ἐμᾶς τὸν παράδεισο, θὰ ἐβλέπαμεν Αὐτὸν ἐν τῇ δόξῃ τῶν Χερουβὶμ καὶ τῶν Σεραφὶμ καὶ πασῶν τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων καὶ τῶν Ἁγίων. Ἀλλὰ δὲν εἴμαστε ταπεινοί, καὶ γιὰ αὐτὸ βασανίζουμε καὶ τοὺς ἑαυτοὺς μας καὶ τοὺς ἄλλους, ὅσοι ζοῦν μαζί μας.

Ἅγιος Σιλουανός

Με λένε Ελλάδα..

Σου μιλάω ψιθυριστά να μην μας ακούσουν. Θα σου πω και εγώ την ιστορία της καταστροφής μου.
Με λίγα λόγια.
Κάποτε είχα μια συναίσθηση της ιστορικής αξίας μου, ήμουν πτωχή πλην τίμια.
Πολέμαγα για να μεγαλώσω.
Πολέμαγα για τους Βαλκανικούς.
Πολέμαγα για τη μεγάλη ιδέα στη Μικρά Ασία.
Έστω και αν έσπασα τα μούτρα μου δεν το έβαλα κάτω.
Πολέμαγα στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και αντιστεκόμουν.
Ξυπνούσαν μνήμες που με συνέδεαν με το παρελθόν.
Μετά άρχισε ο ξεπεσμός μου.

Ο γελοίος εμφύλιος των αριστερών με τους δεξιούς που σφάζονταν με τα κονσερβοκούτια.
Η ανοικοδόμηση με τις γελοίες πολυκατοικίες, η πιο άσχημη πρωτεύουσα σε όλη την Ευρώπη.
Η Χούντα.
Το ΠΑΣΟΚ.
Τα λαμόγια στην εξουσία.
Το Τσοβόλα δώσ' τα όλα.
Ο Κοσκωτάς.
Ο Μητσοτάκης.
Οι κοριοί.
Το χρηματιστήριο του '99.
Όλοι αυτοί που δεν μπήκαν φυλακή.
Μαζί και οι παπαγάλοι.
Ο Σημίτης με τον Κόκκαλη και τον Μπόμπολα.
Οι λιμουζίνες και τα μπουζούκια σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα.
Τα δανεικά. Τα δανεικά. Τα δανεικά.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι.
Οι λαϊκιστές στην εξουσία.
Πράσινοι και μπλε.
Διορίστε, διορίστε, χώστε, φάτε, με ξεσκίσανε φιλαράκι.
Οι συνδικαλιστές.
Οι ληστοτραπεζίτες.
Οι Αλβανοί και οι σφαγές.
Οι χουλιγκάνοι και τα επεισόδια.
Οι κουκουλοφόροι και οι κουλτουριάρηδες αριστεροί της πλάκας υποστηρικτές τους. Οι αριστεροί με τις δεξιές τσέπες στην ΕΡΤ.
Οι υπουργοί και οι μίζες.
Η Ζίμενς, ο Τσουκάτος, ο Αλογοσκούφης.
Ο μπουνταλάς κρεμανταλάς Καραμανλής, ο άχρηστος.
Οι εισαγγελείς που δεν έβαλαν κανέναν στη φυλακή.
Οι τρομοκράτες που έπιασαν τη 17Νοέμβρη η οποία ήταν λιγότερο τρομοκρατική από το Σύστημα που με τρομοκρατεί φιλαράκι. Είμαι μία βιασμένη τρομοκρατημένη.
Μου κλωτσάνε τα ομόλογα λες και είναι σκατά, με έχουν κάνει σκουπίδι.
Με κράζουν οι Γερμανοί, με κράζουν σε όλα τα κανάλια της γης, ο υπουργός οικονομικών της Πορτογαλίας σήμερα δήλωσε "μην μας συγκρίνετε, εμείς δεν είμαστε Ελλάδα"!
Πιάνουν το όνομά μου στο στόμα τους όλοι, διότι εγώ έγινα η πιο βρωμιάρα απ'όλους. Είναι να τρελαίνεσαι, να παραληρείς..
Θα σου έγραφα κι άλλα, είχα πολλά να σου πω, αλλά θέλω να δω τώρα TV των εργολάβων και των εφοπλιστών που με αποβλάκωσε τελείως. Το μεσημέρι βλέπω τα κουτσομπολίστικα διότι εκεί δεν μιλάνε για μένα και ξεχνιέμαι. Αποβλακώνομαι ακόμα πιο πολύ.
Έχω τα ωραιότερα βυζιά που είναι σαν νησιά, τα ωραιότερα μάτια που είναι σαν θάλασσες, τα ωραιότερα οπίσθια που είναι σαν βουνά, αλλά δεν με γουστάρει πια κανένας. Διότι είμαι βρώμικη, με βίασαν όλοι.
Και δεν υπάρχει ΕΝΑΣ αρσενικός, ΕΝΑΣ πολιτικός να τους διαολοστείλει όλους αυτούς που με βιάσανε και να τους κλείσει φυλακή.
Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ εισαγγελέας.
Τι να σου λέω άλλο φίλε, είμαι εξουθενωμένη..

πηγή

Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου για την επίσκεψη Παπανδρέου στη ΝΥ

Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου ενημέρωσαν τις θέσεις τους για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων στον Πρωθυπουργό κ. Γεώργιο Παπανδρέου εν’ όψει της συμμετοχής του στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο 2010.


Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου ζήτησαν επιτακτικά να ανακοινώσει από το βήμα του ΟΗΕ ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει ως Μακεδονική ταυτότητα (και γλώσσα) μόνον την ταυτότητα του Ελληνισμού της Μακεδονίας και ότι δεν αποδέχεται καμία «εθνολογική Μακεδονική» ταυτότητα.

Ο κ. Πρωθυπουργός δεν αναφέρθη καν σ’ αυτό το φλέγον θέμα, ούτε στον αλυτρωτισμό των Σκοπίων, την επιθετικότητα της Τουρκίας, ούτε και στην συνεχιζόμενη βάναυση κατοχή της Κύπρου. Ιδιαίτερη έμφαση εδόθη από τον κ. Πρωθυπουργό στην αλλαγή του κλίματος, τα προβλήματα της επόμενης χιλιετίας και την παγκόσμια φτώχεια.

Ως Πρωθυπουργός της Ελλάδος θα πρέπει να τον απασχολεί η φτώχεια στην Ελλάδα, η λειψυδρία στην Ελλάδα και μια δίκαιη διακυβέρνηση η οποία απαραιτήτως πρέπει να συμπεριλαμβάνει και δραστικές μειώσεις κόστους των ατόμων τα οποία αντιπροσωπεύουν την Ελλάδα στο εξωτερικό.

Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου προσηλωμένες στη σκληρή σημερινή πραγματικότητα στην οποία η Ελλάδα βάλλεται πανταχόθεν στα εθνικά και οικονομικά θέματα, παραμένουν ακλόνητες στην υποστήριξη του Ελληνισμού και δεν αποδέχονται ουδεμία υποχώρηση στα εθνικά θέματα.

Η Ελλάδα στο παρελθόν βρέθηκε σε απείρως χειρότερη οικονομική θέση από τη σημερινή, αλλά παρέμεινε ακλόνητη στην υπεράσπιση του ελληνικού εθνικού συμφέροντος. Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου αναμένουν από τον κ. Πρωθυπουργό το ίδιο να πράξει και τώρα. Ευελπιστούν ότι θα υπερασπίσει το ελληνικό εθνικό συμφέρον όπως αυτό εκφράζεται από τη θέληση του ελληνικού λαού και της ομογένειας. Ειδάλλως η ιστορία θα είναι ο μεγαλύτερος και ο πιο αμείλικτος κριτής οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης η οποία δεν προστατεύει το εθνικό συμφέρον.

Σημείωση: Ο κ. Πρωθυπουργός ούτε καν απάντησε στο επίσημο αίτημα της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ για κατ’ ιδίαν συνάντηση.

Ακολουθεί η επιστολή των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου η οποία εστάλη στον κ. Πρωθυπουργό:

Σεπτέμβριος 2010
Προς Πρωθυπουργό κ. Γεώργιο Παπανδρέου
Βασιλίσσης Σοφίας 5
Αθήνα

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,

Λυπούμεθα πάρα πολύ γιατί δεν λάβαμε θετική απάντηση στο αίτημα του Προέδρου της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ, Δρ. Αντώνιου Παπαδόπουλου για κατ’ ιδίαν συνάντηση το οποίο είχε σταλεί στην Πρεσβεία της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον, αλλά και στο Ελληνικό Προξενείο Νέας Υόρκης.

Σας γράφουμε επ’ ευκαιρία της Συνόδου των Ηνωμένων Εθνών η οποία θα λάβει χώρα στο τέλος του μηνός και θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι τα ψηφίσματα της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ έχουν υιοθετηθεί ομόφωνα από τη Συνέλευση ΣΑΕ ΗΠΑ στο Σικάγο το 2007, από το Ελληνοαμερικανικό Εθνικό Συμβούλιο και πιο πρόσφατα από την ολομέλεια του Συνεδρίου της AHEPA στο Μόντρεαλ του Καναδά. Επιπλέον υπήρξε κοινό ψήφισμα μεταξύ Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου και περίπου εκατό Μακεδονικών Οργανώσεων το οποίο δηλώνει: «...ότι δεν πρόκειται να δεχθούν την συμπερίληψη του όρου Μακεδονία στο όνομα του κράτους των Σκοπίων.

ΖΗΤΟΥΝ από την Κυβέρνηση να εγκαταλείψει την πολιτική του γεωγραφικού προσδιορισμού και να συμπεριλάβει στη διαπραγμάτευση και τα ζητήματα του καθορισμού της ονομασίας του έθνους, της υπηκοότητας και της γλώσσας, ώστε να αποτραπεί η χρήση του όρου Μακεδονία».

Όπως καταλαβαίνετε η Ομογένεια είναι αδιάσπαστα ενωμένη με την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική την οποία εξασκείτε στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Θεωρούμε οποιαδήποτε τελική συμφωνία με την ΠΓΔΜ η οποία θα περιέχει τον όρο Μακεδονία ή τα παράγωγά του εθνικά επιζήμια και επικίνδυνη για το μέλλον του Ελληνισμού. Ο δε όρος Δημοκρατία «Μακεδονίας του Βαρδάρη» ενσαρκώνει την χειρότερη μορφή αλυτρωτισμού των Σκοπίων και μας παραπέμπει στην έννοια της διαιρημένης και σκλαβωμένης «Αιγιακής Μακεδονίας», είναι δε επιχειρηματολογία του 19ου αιώνος. Επιπλέον ο ποταμός Βαρδάρης (Αξιός) ενώνει και δεν διαχωρίζει τα Σκόπια και τη Θεσσαλονίκη.

Η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος στην ιστορία της ανθρωπότητας το οποίο διαπραγματεύεται την πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά του. Οι εχθροί μας ήδη μας κοροϊδεύουν πως η Ελλάδα είναι μια χώρα νότια της «Μακεδονίας».

Απαιτούμε κατά τη διάρκεια της ομιλίας σας στον ΟΗΕ να ανακοινώσετε επίσημα ότι η Μακεδονική ταυτότητα είναι μια Ελληνική πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα από χιλιετίες.

Επίσης καμιά έννοια «Μακεδονικής» γλώσσας και εθνικής «Μακεδονικής» ταυτότητας δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή από τη διεθνή κοινότητα. Η Μακεδονική «εθνική» ταυτότητα, όπως ελπίζουμε να αντιλαμβάνεστε κύριε Πρωθυπουργέ, διεκδικεί οτιδήποτε Μακεδονικό, συμπεριλαμβάνοντας τα 25% της Ελλάδας. Οποιαδήποτε διαπραγμάτευση πρέπει να συμπεριλαμβάνει αλλαγή του συνταγματικού ονόματος της ΠΓΔΜ η οποία αλλαγή πρέπει να επικυρωθεί πρώτα από το συνταγματικό δικαστήριο της ΠΓΔΜ, να γίνει δεκτή από δημοψήφισμα των κατοίκων της ΠΓΔΜ και να επικυρωθεί επίσημα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ως η μια και μοναδική ονομασία της χώρας αυτής.

Αποτελεί παραβίαση της ενδιαμέσου συμφωνίας, η οποία σαφώς αναφέρεται σε μια κοινά αποδεκτή ονομασία και όχι για άλλη εκτός από της μίας και μοναδικής ονομασίας. Εξ άλλου η ενδιάμεσος συμφωνία δεν αναφέρεται πουθενά στην αναγκαιότητα χρήσης του όρου Μακεδονία.

Κύριε Πρόεδρε,

Σκεφτείτε το πολύ πριν υπογράψετε την παράδοση της Μακεδονικής ταυτότητας σε ένα Σλαβοαλβανικό κράτος είκοσι ετών.

Με εκτίμηση,
Πρόεδρος Επιτροπής Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου-Νίνα Γκατζούλη
Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ-Δρ. Αντώνιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά-Χαράλαμπος Μουτουσίδης, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος
Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Αμύντας Παπαθανασίου, Πρόεδρος
Διεθνές Ίδρυμα Μεγάλου Αλεξάνδρου-Πάνος Δ. Σπηλιάκος, Πρόεδρος
Κέντρο Μακεδονικών Σπουδών-Δημήτρης Μποζιρικίδης, Πρόεδρος

ΥΓ: Καταδικάζουμε απερίφραστα την ενέργεια του «Ευρωπαίου Ελληνόφωνα κεντροαριστερού δικηγόρου» που εσείς προσωπικά διορίσατε ως Πρόεδρο της ΔΕΘ ο οποίος κατέβασε από την είσοδο της ΔΕΘ, τις σημαίες της Θεσσαλονίκης, επειδή είχαν επάνω τους ως απεικόνιση, την κεφαλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η Θεσσαλονίκη και όχι η Σολούν, ούτε η Σαλονίκη, ούτε η Σαλόνικα έδωσε το όνομά της στη νύφη του Θερμαϊκού. Σας παρακαλούμε να επιληφθείτε αμέσως του θέματος το οποίο διέσυρε διεθνώς τη φήμη της συμπρωτεύουσας και πρώην συμβασιλεύουσας και να επιβάλετε αυστηρότατες κυρώσεις στους υπευθύνους. Να απαιτήσετε ο Πρόεδρος της ΔΕΘ να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνισμό για αυτή του την πράξη και να αποκατασταθούν άμεσα τα σύμβολα του Μακεδονικού ελληνισμού.

πηγή

ΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ

ΙΑ'

Πού να βρούμε μια παλάμη ουρανό

Για την άρνηση

Έναν επίδεσμο ήλιο

Για την δικαιοσύνη

Δεν είναι πια η ποίηση

Ανάβαση στο φως

Ώριμος πόνος

Οι ρυτίδες που κύλησαν

Λησμονημένες ψυχές

Πόσο να διατιμήσουν τη μοίρα μας ποιος

Να μας συγχωρήσει για τα ονειρά μας.

Μαρία Λαμπαδαρίδου- Πόθου

ΠΟΙΗΣΗ ΕΚΤΗ

Στους προδομένους καιρούς μας (1975)

Χωρίς λόγια

Από δήμαρχος κλητήρας;

Περνούσαν τα χρόνια και ο Νίκος ακόμα στη θάλασσα.
Στο μεταξύ είχαν γεννηθεί και τα τρία παιδιά.
Σε ένα ξέμπαρκο, άρχισε το παρακάλιο , να μείνει στη στεριά.
Ηταν που τα παιδιά, τον αναζητούσαν.
Ηταν που και εκείνος, έχανε τις καλύτερες, στιγμές τους.
Ηταν που μου έλειπε, που δεν μπορούσα να μοιραστώ,
το ανάθρεμμα τους.
-Αντε και βγήκα, τι δουλειά να κάνω;
Μόνο να καπετανεύω
ξέρω και με κοίταξε με τα γελαστά μάτια του.
Γάνιασα, αλλά πήρα το πρώτο «να δούμε» .
-Βρε παιδί μου δεν ανοίγουμε ένα σουβλατζίδικο;
Μες τα νιάτα του, ένα ψιλοεγκεφαλικό, θα του ήρθε.
Είχα σταμπάρει η πανούργα, η φάουσα και το μαγαζί.
Πώς το ‘φερα από δω από κει η απόφαση πάρθηκε.
Την επόμενη Κυριακή, ήταν η σειρά μου
για τα γνωστά τραπεζώματα.
Τρωγοπίναμε, άφησε ο Νίκος να κυλήσει το κρασάκι
και τους το ανακοινώνει μια και έξω.

Εγινε το για περάστε και γελάστε!
Η τυροκαυτερή τους βγήκε από τα ρουθούνια,
το σπληνάντερο όπου εύρισκε.
Τα μαχαιροπήρουνα , έπεφταν απ’ τα χέρια
που κατευθύνονταν
στο μέρος της καρδιάς.
Ποιον να πρωτομαζέψουμε;
Σπαραχτική η κραυγή της πεθεράς μου.
-Από δήμαρχος κλητήρας;
Κάτι θα μου ‘ρθει Παρθένα μου.
Η μάνα μου τραβούσε την φούστα μου,
κάτω από το τραπεζομάντιλο.
-Δικά σου καμώματα είναι, θα τους πεθάνεις!!!

Σηκώθηκαν από το τραπέζι και
χυθήκανε στους καναπέδες.
Τα παιδιά τα μεγαλύτερα φωνάζανε:
Γιούπιιιιιιιι.
Θα τρώμε όσα σουβλάκια θέλουμε.
-Σκάστεεεε σε χορωδία Τρικάλων οι έξαλλοι γονιοί.
Εξη περίπου μήνες είχαν να μου μιλήσουν, μόνο τυπικούρες.

Από αυτό το σουβλατζίδικο με το τσουκ-μποξ
που είχε Ζαγοραίο, Πόλυ Πάνου , Μοσχολιού,
ανάστησε και σπούδασε τρία παιδιά.
Όταν τραγουδούσε ο Γαβαλάς «κάθε λιμάνι και καημός»
γιατί μου φαινόταν ότι τα μάτια του ήταν υγρά;;;;

γιαγιά Αντιγόνη

Άθωνας

πηγή

Οδοιπορικό στη Πρασιά

(μέρος τέταρτο)

Επιστρέφουμε και πάλι στη διασταύρωση χαμηλά και ακολουθούμε το δημόσιο δρόμο προς τα Κέδρα. Μετά από δύο μικρές τσιμεντένιες γέφυρες εγκαταλείπουμε και πάλι το δημόσιο δρόμο,στρίβουμε δεξιά και μπαίνουμε στο συνοικισμό των Μεταξάδων.

Πρώτα συναντάμε τον ναό της Αγίας Παρασκευής.

Στη συνέχεια ανεβαίνουμε κατά μήκος του συνοικισμού μεχρι να σταθουμε στο μέσον του, εκεί όπου σχηματίστηκε μια τεχνητή πλατεία με την κατασκευή τσιμεντένιας εξέδρας πάνω από το ρέμα.

Στο κοντινό καφενείο του Κολοβή θα συναντήσουμε πάντα φιλόξενους μεταξιώτες έτοιμους να μας κεράσουν.

Συνεχίζουμε ανηφορικά και στη θέση βρύσες στρίβουμε αριστερά και συναντούμε τον κεντρικό δρόμο.Όταν ο δρόμος πλέον ισιώνει βρισκόμαστε στη θέση Λιθαρόσταυρος.Εκεί αξίζει να σταθούμε και να αγναντέψουμε προς την Πρασιά,τα Φουσιανά και το Βασιλέσι. Σε πέντε λεπτά με το αυτ/το φθάνουμε στο συνοικισμό του Προδρόμου.

Ο νέος οικισμός βρίσκεται ψηλά κοντά στον νέο ναό του Τιμίου Προδρόμου.Αφήνουμε το δρόμο και στρίβουμε αριστερά για να προσεγγισουμε τον οικισμό.Τα παλιότερα χρόνια οι κάτοικοι έκτισαν τα σπίτια χαμηλότερα στην περιοχή «Λαγκάδες».Απο το σημείο εκείνο τότε στα χρόνια της τουρκοκρατίας και παλιότερα ίσως διάβαινε ο μουλαρόδρομος που συνέδεε την τότε Ζελενίτσα με το Παλαιοχωρίγκοβο,το Αργύρι και το Καταφύλλι (πρώην Σιλιπιανά).

Σπιτάκια και καλύβες σκόρπια διακρίνονται στις πλαγιές ολόγυρα.

Χαρούμενα πρόσωπα

Να έχεις ή να είσαι... Μετά την Κρίση

25 συγγραφείς απαντούν στο ερώτημα για το είναι και έχειν... μετά την κρίση

Μοιάζει να έχει γίνει ο κωδικός της ζωής μας: Κρίση. Την ακούμε «αναφανδόν και κατ’ εξακολούθησιν» πάνω από έτος! Και σαν να μην έφτανε αυτό, και κρίση... αξιών και μέλλουσα... κρίση (το 2012 οι διάφορες Κασσάνδρες δεν τοποθετούν το τέλος του κόσμου;). Το θέμα όμως άναψε σαν πινακίδα από Νέον «Μετά τον σεισμό». Είναι Σαββατοκύριακο και με απόλαυση διαβάζω τον αγαπημένο μου συγγραφέα. Χαρούκι Μουρακάμι. «Μετά τον σεισμό» ο τίτλος, δεν ξέρω γιατί όμως κάθε φορά επιμένω να διαβάζω «μετά την κρίση».

Ενδεχομένως επειδή του πάει η... κρίση, όλοι του οι ήρωες «μετά μια κρίση», αιφνίδια και απρόσμενη κιόλας, φτάνουν στο τέλος της γης, ως το κουκούτσι της ζωής, του εαυτού τους και του κόσμου. Ενδεχομένως και να μου πάει κι εμένα η... κρίση!

Επειτα από κάθε κρίση έβγαινα πιο δυνατή, πιο καθαρή, πιο... κοντά τον άγνωστο εαυτό μου, έτσι ώστε έφτασε η εποχή που να ακούω «κρίση» και να τη θεωρώ κάτι σαν... καβαφικό σκαλί, όπα λέω από μέσα μου, αλλάζουμε επίπεδο, ας ζοριστούμε, νικάμε την εντροπία, τώρα! Εξάλλου ένα δεν γίνεται να χαθεί «μετά την κρίση», την όποια κρίση. Ο εαυτός μας. Αυτό που είμαστε, κι αυτό που... είναι.

Τα «έχω» έρχονται και παρέρχονται (όπως τα «θέλω»). «Ολοι μας ανεξαιρέτως πλάσματα περιορισμένης διάρκειας: τελικά όλοι θα νικηθούμε» όπως γράφει ο Μουρακάμι. Αλλά όπως είπε τόσο εύστοχα ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ, το αληθινό μεγαλείο της ζωής μας δεν βρίσκεται στον τρόπο που κερδίζουμε, αλλά στον τρόπο που χάνουμε. «Μπορεί να χάσω, αλλά δεν θέλω να το βάλω στα πόδια» θα πει ο πιο δειλός, πάντα φιλήσυχος, ήρωάς του.

Κάπως έτσι βγήκε το θέμα μας: Ο,τι αξίζει και θα διασωθεί. Τα περιττά, μπελάς κι ομίχλη! «Μετά την Κρίση» συσκέφθηκαν μαζί μας, είκοσι πέντε συγγραφείς. Με απώτερο σκοπό εκείνο το πανάρχαιο «να έχεις ή να είσαι» του Εριχ Φρομ. Τριάντα χρόνια μετά, τόσο ερώτημα φλέγον.

Οι συγγραφείς είναι οι: Μάρω Βαμβουνάκη, Μαρία Βλαντή, Νίκος Βλαντής, Γιάννης Ευθυμιάδης, Ρούλα Κακλαμανάκη, Γιάννης Καλπούζος, Βασίλης Καραγιώργος, Δημήτρης Καρύδας, Νένα Κοκκινάκη, Πέρσα Κουμούτση, Μαρία Λαμπαδαρίδου - Πόθου, Λευτέρης Πανούσης, Παπαμιχάλης, Τίτσα Πιπίνου, Γιάννης Πλαχούρης, Ζωή Σαμαρά, Μαργαρίτης Σαμαράς, Χρύσα Σπυροπούλου, Αλέξης Σταμάτης, Εύα Στάμου, Ρίτσα Φράγκου - Κικίλια, Ιουστίνη Φραγκούλη, Αγγελος Χαριάτης, Ελένη Χωρεάνθη, Λίτσα Ψαραύτη.

*Οι πίνακες που συνοδεύουν εικονογραφικά το αφιέρωμα είναι του Σαλβαδόρ Νταλί.

ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ

	ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ: Μη θαρρείς πως είναι εχθρός... η κρίση Βγήκε από το στενό και πλησίαζε. Με σκυφτό το κεφάλι. Σα να τον βοηθούσε το βάρος του στο περπάτημα. Με τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού του. Ή κρύωνε ή τα έκρυβε. Συνηθισμένη φιγούρα σε ασυνήθιστη ώρα. Έφθασε στο πάρκο και κοντοστάθηκε. Κάτι έψαχνε. Ή κάτι φοβόταν. Κοίταζε γύρω του. Ίσως κάτι έχασε. Ή τα έχασε όλα. Ή έχασε εκείνο το ένα που ήταν όλη του η ζωή.
	ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ: Εκπτωση των πέντε δακτύλων Το μαγαζί με τα ρούχα. Δεν το ‘χει ξανακάνει εκεί. Ποτέ τόσο κοντά στο σπίτι. Διασχίζει τον δρόμο ήρεμα. Κατευθύνεται στο παράρτημα με τα γυναικεία εσώρουχα. Στέκεται λίγο, ότι δήθεν κοιτάζει, ύστερα παίρνει ένα τυχαίο στα κρυφά, ξεκολλάει γρήγορα την ασφάλεια και το βάζει βαθιά στην τσέπη του παντελονιού της. Το κάνει συχνά - «έκπτωση των πέντε δακτύλων» το ονομάζει.
	ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ - ΠΟΘΟΥ: Κάτω στο ποτάμι με τα άσπρα νερά Ωρες τώρα περπατάει μονάχη της. Μπορεί και μέρες. Κάτι ζητά. Μα το ξέχασε. Δεν κοιμάται. Δεν τρώει. Διψά μόνο. Μια δίψα που της ξεριζώνει τα σωθικά. Κι αν τύχει και βρεθεί κοντά σε πηγή, το νερό γίνεται στάχτη. Μόνο το ποτάμι που περνά δίπλα της έχει άσπρα καθαρά νερά. Όμως δεν μπορεί να το φτάσει. Όσο κι αν προσπαθεί, το ποτάμι γλιστρά και φεύγει, απομακρύνεται. Και ονειρεύεται μια μέρα να μπει ολόκληρη στα άσπρα καθαρά νερά, να την πάρουν μαζί τους.
	ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΥΔΑΣ: Six feet under Τελείωσε η κρίση, το γράφουν και οι εφημερίδες. Εντάξει, δε το πολυπιστεύω ότι τελείωσε γιατί στις πιο μέσα σελίδες έχουν άλλο ένα θέμα για μια αυτοκτονία ενός ακόμη νεόπτωχου. Αυτός τουλάχιστον αναχώρησε με στυλ. Βούτηξε από την ταράτσα και σημάδεψε την οροφή του λεωφορείου που περνούσε από κάτω.
	ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ: Συντριβήτωσαν οι αγορές του κόσμου Πώς να το ξεστομίσει, πες μου πώς; Πώς να την αντικρίσει την καλομαθημένη του Πένυ, που την παραίτησε από τη δουλειά της για να του μεγαλώσει τα παιδιά; Που της έφτιαξε ολόκληρο μέγαρο στην Ερυθραία με κήπους και πισίνα εξαγοράζοντας τη μοναξιά της με ανέσεις;
	ΕΥΑ ΣΤΑΜΟΥ: Πώς γράφεται η ηδονή; Η άνοιξη έχει μπει πρόωρα, μ’ έχει αιφνιδιάσει. Κοιμάμαι πολύ και νιώθω διαρκώς άτονη και κουρασμένη. Είναι η μόνη εποχή του χρόνου που ξαπλώνω τα μεσημέρια. Ενας ύπνος γεμάτος παράξενα, πολύχρωμα όνειρα, που συνήθως συνοδεύεται από έντονες κρίσεις υπογλυκαιμίας, με τυραννάει για ώρες. Δυσκολεύομαι να ξυπνήσω, δυσκολεύομαι και να διακρίνω τ’ όνειρο από την πραγματικότητα.
	ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΗΣ: Τα απαραίτητα Το ασανσέρ χαλασμένο και παρατημένο έτσι εδώ και καιρό. Άρχισαν να ανεβαίνουν τους ορόφους με στάση σε κάθε πλατύσκαλο. Όχι για ανάσες. Για μια αγκαλιά. Για ένα έστω φιλί. Δόση μέχρι τον επόμενο όροφο. Γέλαγαν και οι δύο στην σκέψη μιας πόρτας που μπορεί να άνοιγε ξαφνικά.
	ΖΩΗ ΣΑΜΑΡΑ: Εξόριστοι στο παρόν Ημέρα Κρίσεως. Θα είμαστε εκ δεξιών ή εξ ευωνύμων του Κυρίου; Συνωστισμός. Πόσο δεξιά να πάει ο φτωχός; Ή μήπως πτωχός; Τω πνεύματι;
	ΛΙΤΣΑ ΨΑΡΑΥΤΗ: Για ένα γεροντάκι... Μα, να το πάθω εγώ σ’ αυτή την ηλικία, με δύο παιδιά και τρία εγγόνια; Δεν το χωρούσε ο νους μου. Εφταιγε και η Μερόπη, η παλιά μου συνάδελφος στο υπουργείο Εξωτερικών. Ημασταν φίλες, τα γραφεία μας αντικριστά. Ηταν καλό κορίτσι, χαρούμενη, αισιόδοξη, έξω καρδιά, πατούσε γερά στη γη. Αντίθετα εγώ ήμουνα κλεισμένη στον εαυτό μου, ονειροπολούσα τον περισσότερο καιρό και πετούσα στα σύννεφα.
	ΕΛΕΝΗ ΧΩΡΕΑΝΘΗ: Το πολυτιμότερο δώρο Η κυρία Περσεφόνη έκανε νόημα στη νύφη της να καθίσει πλάι της κι ακούμπησε αδύναμα το χέρι στο γόνατό της. Η Ερασμία, κάθισε δίπλα της ακουμπώντας τρυφερά το χέρι στα μαλλιά της πεθερά της. Εκείνη της έριξε ένα ικετευτικό βλέμμα και πήρε βαθιά ανάσα ανακούφισης. Έμειναν για λίγο σιωπηλές, κάθε μια για λογαριασμό δικό της. Στην πραγματικότητα επικοινωνούσαν σιωπηρά μεταξύ τους.
	ΜΑΡΙΑ ΒΛΑΝΤΗ: Λαβύρινθος «Καλησπέρα, από ‘δώ παρακαλώ, ευχαριστώ!»
	ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ: Παραμύθι εύκολης ζωής Πιστεύω πως οι πόνοι της ψυχής είναι η ψυχή. Γιατί η ψυχή που γιατρεύεται από τους πόνους της, πεθαίνει.
	ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ: Μετά από την κρίση, είναι ο αέρας που σκορπίζει τα χαρτιά Από τα πρώτα του βήματα ο αιώνας μας πορεύεται ήδη μια βαθειά, πολύμορφη και διαρκή κρίση. Μικρά και μεγάλα αδιέξοδα, σάλος και μπέρδεμα και ρήγματα που διακόπτουν βίαια μια εξέλιξη σε πολλούς τομείς δράσης -εσωτερικής και εξωτερικής - απαιτώντας λύσεις, οι οποίες δεν σημαίνουν απαραίτητα επιστροφή στα κεκτημένα. Η «έξοδος» άλλοτε βγάζει μπροστά και άλλοτε σε χειρότερα.
	ΡΟΥΛΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΑΚΗ: Ω! Κρίση Αγία Η κρίση; Ποια κρίση; Του Θεού μήπως; Αυτή που ανακουφίζει τη συνείδηση και της επιτρέπει να προσδοκά τον παράδεισο; Εκείνη που απειλεί με αδικία υποσχόμενη μια ελάχιστη Δικαιοσύνη στην τυχερή περίπτωση;
	ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ: Το ποτάμι Το φως της ημέρας είχε απομακρυνθεί εδώ και αρκετή ώρα από την άχρωμη κωμόπολη και το φεγγάρι ελάχιστα ξεπρόβαλε· προτίμησε να σταθεί απόμακρα, κρυμμένο πίσω από τα σκοτεινά σύννεφα που είχαν σκεπάσει από το πρωί τους ανθρώπους.
	ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ: 2009 μ.Κ. Θα πέφτουν τ’ αστέρια των ενοχών μου και θα γκρεμίζονται φεγγάρια μες στην πλήξη ποιος απ’ τους δυο μας πρώτος θα ανοίξει την αγκαλιά απ’ τα κρυμμένα τα χαρτιά του;
	BΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ: Περιμένοντας τον Κριτή Eχει περάσει περισσότερο από μία ώρα. Θαρρείς μ’ αφήνουν επίτηδες να περιμένω τόσο, για να έχω το χρόνο να το ξανασκεφτώ. Μάλλον γι’ αυτόν το λόγο έχουν βάλει απέναντί μου τούτη τη γλοιώδη ανθρώπινη φιγούρα. Ο κλητήρας κάθεται στο μικρό γραφείο του, τρίβοντας κάθε τόσο τα παχουλά του χέρια και χαμογελώντας, σε μια προσπάθεια να σκεπάσει τα χασμουρητά του. Σκέψου να του είχαν δώσει ένα πιο αναπαυτικό κάθισμα, σαν τη μαλακή δερμάτινη πολυθρόνα στην οποία κάθομαι άβολα εγώ - θα τον είχε πάρει σίγουρα ο ύπνος!
	ΝΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ: Προφητικό παραμύθι Καιρό τώρα κατασκευάζει το παραμύθι του. Ένα παραμύθι μακρόσυρτο, πλασμένο με αναμνήσεις, διαβάσματα και πολλή φαντασία. Προορισμένο να το διηγηθεί στον ίδιο του τον εαυτό.
	ΝΙΚΟΣ ΒΛΑΝΤΗΣ: Μετά τον κατακλυσμό «Ανάβλυσε λίμνη, - Aφρισε, κύλησε πάνω στη γέφυρα και πάνω από τα δάση μαύρα πανιά και όργανα, - αστραπές και βροντή, - ανεβείτε και βροντείστε - Νερά και λύπες, ανεβείτε και ανυψώστε τους Κατακλυσμούς.
	ΧΡΥΣΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ: Η καταδίωξη της καλής μάγισσας ή ο πάτος του πηγαδιού Ολοι επιθυμούν να υπάρχουν, να αναπνέουν, ανεξαρτήτως υποχρεώσεων, καθηκόντων, αμοιβαιότητας. Ολοι αποσιωπούμε τα λάθη μας, τα κρύβουμε κάτω από το χαλί και με περισσή αφέλεια, ως να μη συμβαίνει τίποτε, βαδίζουμε από τη μία κρίση στην άλλη, πέφτουμε από τον έναν πάτο στον άλλο, χωρίς σημάδια ανάκαμψης και αναγέννησης. Φαίνεται ότι δεν διαθέτουμε τις δυνάμεις εκείνες που θα μας βοηθήσουν να βγούμε από το τέλμα και την παρακμή, από την ισοπέδωση στη δημιουργία και την «ανάσταση».
	ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ: Crisis cafe Στο crisis cafe -απέναντι από τον Οργανισμό μη εργαζομένων- ο καφές σερβίρεται αμερικάνικα, δηλαδή όσο πίνεις σου βάζουν. Παλιότερα, το μαγαζί ονομάζονταν New Boston cafe, ωστόσο μετά την κρίση και τις ατέλειωτες ουρές ανέργων, η αφεντικίνα του σοφίστηκε να το βαfτίσει crisis cafe - κι έπιασε...
	ΡΙΤΣΑ ΦΡΑΓΚΟΥ - ΚΙΚΙΛΙΑ: Μετά την κρίση... ξύπνησα Για να είμαι ειλικρινής, εδώ που τα λέμε, ποτέ μου δεν φαντάστηκα πως θα λάβαινα μέρος σ’ ένα τέτοιο event. Αλλά τι το θες; Λίγο η ηλικία, λίγο η ματαιοδοξία, λίγο όλα τα εις -ία, το αποφάσισα. Και γιατί όχι, παρακαλώ; Και νέα ήμουν, και τα γράμματάκια μου τα ήξερα, και τα αγόρια εκλιπαρούσαν ένα μου βλέμμα, και καντάδες μου έκαναν τα βράδια:
	ΠΕΡΣΑ ΚΟΥΜΟΥΤΣΗ: Μετά την κρίση... ενός μυθιστορηματικού ήρωα... Το φως της ημέρας σκοτεινιάζει ξαφνικά, γίνεται θολό και αδύναμο, οι λαμπερές ακτίνες του ήλιου εγκλωβίζονται πίσω από ένα πυκνό σύννεφο ομίχλης που εμφανίζεται από το πουθενά, συνήθως από το πουθενά.
	ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΡΙΑΤΗΣ: Η χαμένη ταυτότητα Εγιναν όλα τόσο ξαφνικά. Ο ήρωάς μας, που θα μπορούσε να είναι ένας σαν κι εμάς, ήταν στην κουζίνα του όταν συνέβη. Για την ακρίβεια έφτιαχνε τον πρωινό του καφέ με τη γεύση του ύπνου ακόμη στο στόμα του, όταν χτύπησε το σταθερό του τηλέφωνο.
	ΤΙΤΣΑ ΠΙΠΙΝΟΥ: Το πιο πολύτιμο δώρο Πάει καιρός από τότε. Ηταν πάλι τέτοιες μέρες εορτών. Βρισκόμασταν στο Λονδίνο που ήταν τόσο εντυπωσιακά στολισμένο -δρόμοι, κτίρια, πλατείες, δέντρα, βιτρίνες- που δεν μπορούσε παρά να σε παρασύρει στην εορταστική του ατμόσφαιρα. Αυτοσχέδιες ορχήστρες στις εξόδους του underground και κόσμος ξεχυμένος στους δρόμους φορτωμένος πολύχρωμα πακέτα και τσάντες με δώρα. Κι όμως ούτε καν το προσέχαμε. Τόση χαρά και φασαρία μας ενοχλούσε.

πηγή

ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Τό θέλημα τού θεού τό οποίο γνωρίζουν και επικαλούνται σάν επιχείρημα οι οικουμενιστές, είναι τελικώς η αρχιερατική προσευχή τού Κυρίου να κρατηθούν οι μαθητές Του ενωμένοι στήν διδασκαλία Του καί να μήν ηττηθούν από τό κοσμικό φρόνημα.
Ο ανόητος καί κακόδοξος Ζηζιούλας προσθέτει : όμως οι χριστιανοί χωρίστηκαν καί πρέπει να ενωθούν. Δέν μπορεί να κατανοήσει τόν Λόγο τού Κυρίου ο οποίος δίνει εντολή στούς μαθητές Του να είναι ΈΝΑ όπως είναι ΕΝΑ Αυτός με τόν Πατέρα. Δηλ. να μήν χωρίσουν ποτέ από τόν Θεό καί ενωθούν με τό κοσμικό φρόνημα άρχοντας τού οποίου είναι ο εωσφόρος.
Η καθολική εκκλησία με το πρωτείο τού πάπα χώρισε από τόν Θεό. Μέ ποιό φρόνημα θέλει να μάς ενώσει ο αρχιψεύταρος;

Αμέθυστος

Θέλεις να γίνεις Ιερέας;

ο γέροντας Διονύσιος της Κολιτσού Αγ. Ορος 2003

Λέγω μόνον ότι όστις θέλει να γίνη ιερεύς, πρέπει να είναι καθαρός ως άγγελος · να ηξεύρη γράμματα να εξηγή το άγιον Ευαγγέλιον. Και όταν γίνη 30 χρονών και τον παρακαλέσουν οι κοσμικοί και ο Δεσπότης, τότε να γίνεται ιερεύς, χωρίς να δώση χρήματα.

Και να κατοική πλησίον εις την εκκλησίαν, όποιαν ώραν τον ζητήσουν οι κοσμικοί να τον ευρίσκουν. Να στοχάζεται ποίος είναι μαλωμένος με την γυναίκα του, ποίος αδελφός με τον αδελφόν του, ποίος γείτονας με τον γείτονά του, να τους φέρη εις αγάπην, και να θυσιάζεται διά το ποίμνιόν του.

Και όταν λειτουργή και τελειώνη το Ευαγγέλιον, να το εξηγή εις τους χριστιανούς, τι παραγγέλει ο Χριστός να κάμνουν. Και να στοχάζεται ότι οι φούντες, οπού είναι εις το πετραχήλι, σημαίνουν τας ψυχάς των χριστιανών · και αν χαθή μία ψυχή, έχει να δώση λόγον εν ημέρα κρίσεως.

Και να στοχάζεται ότι το φαιλόνι οπού φορεί και δεν έχει μανίκια, φανερώνει πως ο ιερεύς δεν πρέπει να έχη χέρια να ανακατώνεται εις τα κοσμικά πράγματα, αλλά να έχη πάντοτε τον νουν του εις τον ουρανόν. Και όταν μαζεύη το φαιλόνιον και γίνεται ωσάν δύο πτέρυγες, φανερώνει πως αν κάμνη καλά έργα, ωσάν άγγελος θα πετάξη να υπάγη εις τον παράδεισον.

Αν δε είναι ανάξιος, αγράμματος, μολυσμένος με αμαρτίας, και δίδη γρόσια, και βάνη μεσίτας να γίνη ιερεύς, τότε με αυτά αγοράζει την κόλασιν · και όταν λέγη το Ευαγέλιον, και λέγη τόσα ψεύματα, αλλοίμονον εις εκείνον τον ιερέα.

Άγιος Κοσμάς

πηγή

Ennio Morricone – Η αποστολή, On earth as it is in heaven.

Έννιο Μορρικόνε (Ennio Morricone, 10 Νοεμβρίου 1928 Ρώμη). Ο πατέρας του ήταν τρομπετίστας σε συνοικιακή ορχήστρα σε κλαμπ κι έτσι, ο γιος του Ένιο, έμαθε το ίδιο όργανο. Το 1945, σε ηλικία μόλις 17 χρόνων, πήρε τη θέση του πατέρα του σαν τρομπετίστας στην ορχήστρα του Κονσταντίνο Φέρι. Ήδη όμως σπούδαζε σύνθεση, ενορχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας στο Conservatorio (Ωδείο) di Santa Cecilia, από το οποίο αποφοίτησε στα 28 του, το 1956. Τα πρώτα βήματα στο χώρο, τα έκανε με μικρές συνθέσεις για τη δημόσια ιταλική ραδιοτηλεόραση. Στη συνέχεια, για βιοποριστικούς λόγους, μπήκε στο χώρο του κινηματογράφου μια και ούτε η κλασική σύνθεση, ούτε και το μεροκάματό του ως τρομπετίστα στα κλαμπ της Ρώμης του εξασφάλιζαν έναν ικανοποιητικό μισθό για να ζήσει. Μπαίνοντας σ’ αυτόν τον περιορισμένης δράσης αλλά αρκετά επικερδή μουσικό τομέα, ο Morricone φρόντισε πάντοτε να κινηθεί με βάση τα ισχυρά καλλιτεχνικά στάνταρντ που ήδη είχε, με αποτέλεσμα ν’ αποσπάσει πολλές και υψηλές διακρίσεις στο χώρο της μουσικής. Σήμερα, στα 80 του, ο Ennio Morricone παραμένει το ίδιο δημιουργικός και εργατικός όπως πάντα. Ξυπνάει κάθε πρωί στις 5, πάει στο γραφείο του και συνθέτει κατευθείαν στην παρτιτούρα (όπως π.χ. και ο Mozart) ως το μεσημέρι, μετά πηγαίνει στο στούντιο όπου τον περιμένουν οι φίλοι του από τη ορχήστρα Roma Sinfonietta, ηχογραφεί ότι έχει συνθέσει και, αργά το απόγευμα, επιστρέφει στο σπίτι του, στην αγαπημένη του οικογένεια.

Το soundtrack της ταινίας του 1986, The Mission (Η Αποστολή), είναι μια μίξη των μουσικών ιδεών που εκπροσωπούν διάφορες πτυχές της ιστορίας. Η ταινία περιγράφει τη διαδικασία εκχριστιανισμού των Ινδιάνων της Αμερικής από τους Ισπανούς ιεραπόστολους το 1750, τις εσωτερικές αλλά και εξωτερικές συγκρούσεις των τελευταίων και είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Στη μουσική του Morricone, ανακαλύπτουμε όλους τους χαρακτηριστικούς ήχους της ταινίας όπως τον ακατέργαστο ήχο των τυμπάνων της ζούγκλας, αλλά και τον ήχο της γήινης ύπαρξης του ανθρώπου, υπάρχουν φωνητικά και σόλο θέματα που απεικονίζουν την τελειότητα που ο άνθρωπος θέλει να επιδιώξει, αλλά και το ισχυρό ορχηστρικό συναίσθημα του θυμού, και της σφοδρής επιθυμίας, στην οποία μπορούμε όλοι τόσο εύκολα να υποκύψουμε. Αυτές οι διάφορες θεματικές αποτελούν καθοριστικά στοιχεία και συνδυάζονται, για να δημιουργήσουν μια μουσική εμπειρία που συμπληρώνει τέλεια την ιστορία στην οθόνη, αλλά και λειτουργεί πολύ ικανοποιητικά ως μουσική εμπειρία από μόνη της.

Εδώ, βλέπουμε το κομμάτι “On earth as it is in heaven” (Στη γη όπως είναι και στον ουρανό), παιγμένο από την ορχήστρα “Polish Radio Orchestra” και τις χορωδίες “Mixed Choir of the Fryderyk Chopin Academy of Music” και “The Warsaw Inter-University Choir”. Η συναυλία έλαβε χώρα στη Βαρσοβία της Πολωνίας και διευθύνει ο ίδιος ο συνθέτης.

πηγή

κονβόι στα βουνά ...

Οι αρχαίοι Ελληνες σφακέλωναν, οι νέοι Ελληνες φασκελώνουν, μεγάλη η ασυνέχεια του έθνους Οτι οι περαιώσεις μπορεί να είναι και ανήθικες παραδέχθηκε ο κ. Πεταλωτής (κατά κόσμον Σρεκ), αλλά μεγάλη η ανάγκη και η μισή αμαρτία συγχωρημένη.

Η άλλη μισή;

Κάνει πεζοδρόμιο σε άλλες ώρες κι over time για να βελτιώσει τις εισπράξεις, είναι πολλές

οι υποχρεώσεις, δεν τις προλαβαίνει όλες ο κ. Παπακωνσταντίνου. Αλλωστε, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος, μόνον το 3% των υποθέσεων φοροδιαφυγής μπορεί να ελέγξει ο μηχανισμός του.

Μόνον το 0,7% των προστίμων μπορεί να εισπράξει! Πραγματικός σούπερμαν ο τσάρος της οικονομίας.

Μόνον το 97% των φοροφυγάδων να μας πίνουν το αίμα, με το σύνολο των εισφοροφυγάδων να κάνουν πάρτι (30 δισ. οι ληξιπρόθεσμες εισφορές συν 30 δισ. τα πρόστιμα και οι φόροι, σύνολο 60 δισεκατομμυριάκια), με 2.500.000 ανέλεγκτες υποθέσεις,

και ο τσάρος της οικονομίας να κυνηγάει τους μουζίκους να τους πάρει τον οβολό (για τον περατάρη) απ' το στόμα!

Αλλά εκτός από απολύτως ανήθικη, η περαίωση τυγχάνει και κουτοπόνηρα παμπόνηρη: προσπαθεί να φάει την επιστροφή του ΦΠΑ απ' όσους εμπλακούν...

...Τούρκικο δοβλέτι (που η Τουρκία το έχει αφήσει εδώ και χρόνια πίσω της) και μαύρο μαράζι -με τον

πρόεδρο της ΓΣΕΕ να «ομολογεί» τώρα πως ό,τι έγινε-έγινε (από αγώνες) -(αυτές οι μπαταριές-απεργίες της μιας μέρας), στο εξής Μνημόνιο και ξερό (όντως) ψωμί. Μνημόνιο κι όλα τα σκιάζει η φοβέρα και η σκλαβιά- τετελεσμένο γεγονός το Μνημόνιο-τετέλεσται.

Αριστα! Ας βάλουν οι κυβερνοσυνδικαλιστές και μια ταμπέλα στη ΓΣΕΕ, «ενθάδε κείται η ΠΑΣΕΓΕΣ» κι ας το κλείσουν το μαγαζί. Οπως κλείνουν και τα εργατικά σπίτια το ένα μετά το άλλο. Δεν χρειάζεται

να υψώσουν λευκή σημαία ούτε να παραδεχθούν ότι είναι προδότες της τάξης τους, αρκεί που είναι ΠΑΣΟΚ οι άνθρωποι.

Στην Αγγλία εγκαινιάστηκε κι άλλο θαλάσσιο πάρκο με πανέμορφες ανεμογεννήτριες γίγαντες, που προσεύχονται στον Αίολο και γεννάνε τους κεραυνούς του Δία για χάρη των ανθρώπων.

Αντιθέτως, στα καθ' ημάς, εθεάθη κατ' αυτάς ο Πριγκηπάδελφος Νικολάκης στο Καβούρι, σε επαφές με Αραβες επιχειρηματίες για ένα όποιο αναπτυξιακό μιτσικότσι με ζάρια, βαλέδες, βδέλλες, φθηνή γη, φθηνά εργατικά χέρια, φθηνή πατρίδα...
ΣΤΑΘΗΣ Σ

Όταν τα έργα του Van Gogh ζωντανεύουν!

Χρησιμοποιώντας ένα ειδικό φακό, η Serena Malyon η οποία σπουδάζει φωτογραφία, κατάφερε να δώσει στα έργα του Βαν Γκογκ την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για μικροσκοπικά μοντέλα. Ένα πραγματικά εντυπωσιακό αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας λίγες απλές γνώσεις φωτογραφίας.

πηγή