Σήμερα, 16 Οκτωβρίου, τιμάται η μνήμη του αγίου Λογγίνου του εκατοντάρχου, του επικεφαλής της ομάδας στρατιωτών που επιτηρούσε τη σταύρωση του Χριστού.
Λογγῖνος < λατ. Longīnus, ρωμαϊκό επώνυμο από το επίθετο longus «μακρύς», για πρόσωπα «ψηλός». Πιθανότατατα ήταν οικογενειακό όνομα.
Μια ενδιαφέρουσα συμμετρία μάς οδηγεί στον απόστολο Παύλο. Το λατινικό "Paulus" σημαίνει «μικρός». Έτσι, αν ακολουθήσουμε την πρώτη ετυμολογική προσέγγιση, συναντάμε τον «ψηλό» και τον «μικρό». Όμως τα Ευαγγέλια δεν αναφέρουν πουθενά το όνομα του στρατιώτη. Το όνομα "Λογγίνος" συνδέθηκε με αυτόν στη μεταγενέστερη χριστιανική παράδοση, ενώ η προέλευσή του παραμένει αντικείμενο ετυμολογικής συζήτησης.
Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι ταίριαξε στον στρατιώτη επειδή θύμιζε ηχητικά τη "λόγχη" με την οποία τρύπησε την πλευρά του Εσταυρωμένου (Ιω. 19,34).
Κάτι ανάλογο (ως προς τη μεταγενέστερη επανερμηνεία του ονόματος) συμβαίνει και με τον Παύλο. Ο ιερός Αυγουστίνος αξιοποίησε τη σημασία του ονόματός του ως εικόνα ταπεινώσεως: από υπερηφάνεια σε ταπεινότητα, από το μεγάλο στο μικρό. Γράφει (De spiritu et littera VII, 12)
«Ο Παύλος, λοιπόν, που πριν λεγόταν Σαούλ,
διάλεξε αυτή τη νέα ονομασία για κανέναν άλλον λόγο,
όπως μου φαίνεται, παρά για να δείξει τον εαυτό του μικρό,
«ελάχιστο των αποστόλων» (Α΄ Κορ. 15,9).
Τα ονόματα δεν μένουν σε ό,τι σήμαιναν αρχικά. Οι άνθρωποι τα ξανακούνε, τα συνδέουν με πρόσωπα και γεγονότα και τους δίνουν καινούργιο νόημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου