Μόρφου Νεόφυτος: Ὁ Ἄλκης τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ… (23.11.2025).
Έχω μία μικρή ιστορία, λοιπόν, που έζησα στη Λάρνακα όταν ήμουν διάκος. Δεν τη λέω ταχτικά αυτή, αλλά είναι από την ώρα που ξεκινήσαμε τα μνημόσυνα που ακούω μέσα μου,πές την ιστορία του Άλκη. Ο Άλκης ήταν ένας πλούσιος, νεότατος διχηγόρος της Λάρνακας. Όταν ήμουν διάκος εκεί, επειδή είχα και το ευλογημένο το πτυχίο της νομικής, με έβαλε ο δεσπότης να δικάζω τα διαζύγια. Τον παρακαλούσα τον δεσπότη να του λέω «εγώ δεν επαντρεύτηκα, τώρα να ακούω για τους γάμους, τους τσακωμούς και να χωρίζω κόσμο». Όχι, η Εκκλησία θέλει μορφωμένους κληρικούς.
Έκαμα υπακοή, μπήκα μέσα στο δικαστήριο. Επρόσεξα, λοιπόν, ότι ερχόταν ο Άλκης από καιρού εις καιρον ως δικηγόρος υπεράσπισης αυτού του ενάγοντος και του εναγομένου. Λοιπόν, δεν είχαμε και μεγάλη διαφορά ηλικίας. Εγώ ήμουν κοντά στα τριάντα, ο Άλκης ήταν τριάντα τέσσερα, εκεί τριάντα πέντε το πολύ. Οπότε, στο τέλος μιας δίκης, μου είπε ότι είναι άθεος. Του είπα και εγώ «πρόσεχε να με σε κάμουν οι άθεοι μασόνο και να αρνηθείς την ορθοδοξία».
«Όχι, όχι», μου λέει, «προσέχω, ξέρω τι σημαίνει αυτό». «Μετά, πού μένεις», μου λέει, «Διάκο», επρόσεξα, μου λέει, «ότι είσαι διαβασμένος». Λέω του, μένω με τον Πάτερ Συμεών στον Άγιο Γεώργιο τον Κοντό, κοντά στη Λάρνακα, εκεί που είναι τα κοιμητήρια της Λάρνακας. Μπορώ να έρθω κάποια μέρα να μιλήσουμε; Ελα του λέω». Λοιπόν, ξεκίνησε, κάθε δεκαπέντε, είκοσι μέρες, να σου τον Άλκη ήρθε. Λοιπόν, εγώ απέφευγα να του μιλώ για θεόν, αφού μου είπε είναι άθεος.
Ήταν μια από τις καθοδηγήσεις του Αγίου Ιακώβου. «Να μην προκαλούμε», μου έλεγε, «την πίστη των ανθρώπων». Ο καθένας μου λέει, «όση πίστη παρέλαβε». Από εκεί και πέρα, εμείς να προσευχόμαστε για αυτούς, να αυξηθεί η πίστη τους, να μην τους προκαλούμε. Λοιπόν, και η πίστη η δική μας δεν είναι δική μας, είναι των γονιών μας, είναι των παππούδων μας, και είναι και δωρεά του Αγίου Πνεύματος, για να την μοιραστούμε με αυτούς που έχουν λιγότερη. Λοιπόν, λέω του, «είσαι παντρεμένος»;Μου λέει, «όχι».
«Ε, μου λέει, έχω διάφορες φιλενάδες». Ε, του λέω, «ξέρεις τι θα πάθεις». Μου λέει, «τι θα πάθω». «Θα πάθεις», του λέω, «όπως εγώ, του λέω, καμιά φορά μου αρέσει το αναψυκτικό, και όταν το ανοίξω, του λέω, πίνω λίγη, τη βάζω μετά έτσι ανοιχτή στο ψυχείο, πηγαίνω να πιω μετά, του λέω, δεύτερη γουλιά, τρίτη γουλιάν, τέταρτη». «Δεν' έχει, του λέω, αέριο, έν' έχει γλύκα, έν' έχει, του λέω, ποιότητα». Λοιπόν, όταν του λέω ο άνθρωπος, ακόμα και σε αυτά, του λέω, τα ερωτικά, πηγαίνει από εδώ απ' εκεί με διάφορες γυναίκες ή γυναίκες με διάφορους άντρες, είναι σαν το αναψυκτικό, του λέω, το λιγμένο, το ανοιγμένο, το οποίο, του λέω, χάνει την ουσίαν του και γίνεται μια στιγμιαία, του λέω, απολαυσή και ξέρεις, του λέω, να έρθει η ώρα που να πάρεις μια γυναίκα για πάντα, που θα είναι και σύντροφος, όχι μόνο, του λέω, φιλενάδα. Τι θα δώσεις αυτήν την γυναίκα. Οπότε, μιλήσαμε πάνω σε αυτά και προβληματίστηκε, μετά που λίγες μέρες, έτσι, λίγον καιρό, έφερε μου μια καλή κοπέλα, λέει μου, η τάδε, η αρραβωνιαστικιά μου. Ά λαλο, έπιασαν τόπο τα λόγια μας.
Λοιπόν, και εγνωριστήκαμε με το ζευγάρι αυτό, ορίσαν και ημέρα γάμου και φίλε μου, λέει μου, να έρθεις στο γάμο μου. Λέω, του να έρθω ρε, αφού δεν πιστεύεις ,τι να κάνεις το γάμο; Λέει μου, η τελευταία, έτσι που μιλούμε και έλεγα του διάφορες ιστορίες, του Αγίου Ιακώβου, του Αγίου Πορφύριου, του Αγίου Παΐσιου, και του είχε μια εντύπωση ότι η αγιότητα δεν είναι μια ενέργεια του πέπτου αιώνα, αλλά είναι πάντοτε επίκαιρη και για όλες τις εποχές. Οπότε, όταν είδα ότι εκαρποφόρησε η πίστη που είχε η λίγη, και άρχισε να αυξάνει πήγα και του είπα, εντάξει, να έρθω και στο γάμο σου.Έφερε μάς προσκλητήριο και ενώ ορίσαμε και στο ημερολόγιό μας την τάδε Κυριακή να κάνουμε τον γάμο του Άλκη, ξαφνικά ακούμε, πηγαίνοντας στα Ρεύκαρα, έπεσε το αυτοκίνητο και σκοτώθηκε ο Άλκης.
Ενώ εκαλούσαν τον κόσμο για τον γάμο. Μα ήταν ένας συγκλονισμός για όλους και για όλη την Λάρνακα, γιατί ήταν επιφανής άνθρωπος, πολλά υποσχόμενος. Είχε μόνον έναν πατέρα, η μάνα του, νομίζω, εκοιμήθη, και μια αδερφή του έμενε στη Γαλλία. Τελικά αντί για γάμο να κάνουμε την κηδεία του Άλκη. Λοιπόν, ευχαρίστησε με ο πατέρας του και μου λέει, ήρθαν και με είδαν εκεί στο μοναστήρι. Εμείς, μου λέει, ε κάνουμε μνημόσυνα δεν πιστεύουμε τα τούτα, αλλά εσύ μου λέει ότι νομίζεις ότι βοηθά την ψυχή του γιού μου να το κάνεις.Πράγματι, ήμουν διάκος ακόμα, ιερέας δεν ήμουν για να μνημονεύω εις την πρόθεση. Κάθε πρωί είχα μια καλή συνήθεια οι παλιοί ιερείς εκεί και την κρατήσαμε με τον γέροντα, έκαναμε όρθρο μεγάλες γιορτές έκαναμε και λειτουργία, όταν δεν είχε λειτουργία, μετά τον όρθρο μπαίναμε μέσα στο ιερό, έκαναμε τρισάγιο και ανοίγαμε ο καθένας το τεφτέρι του και μνημονεύαμε τους κεκοιμημένους. Μετά τον ορθρο. Οπότε έγραψα και το όνομα του Άλκη και τον μνημονεύαμε κάθε ημέρα. Κάθε ημέρα μνημονεύαμε. Επέρασε κανένας χρόνο σχεδόν και έρχεται μια κοπέλα με την οποία ήταν γνωστοί και σκέφτεται, έλεγε τον καημένο τον Άλκη ούτε να παντρευτεί πρόλαβε, ,μόλις ξεκίνησε να μπαίνει μέσα στην εκκλησία άρπαξε τον ο Θεός και πήρε τον πάνω και δεν έχει και κανέναν που να τον μνημονεύει. Οι γονείς του, η μάνα του κοιμήθηκαν ο πατέρας του δεν έχει πίστη η αδελφη του είναι στη Γαλλία ποιος του κάνει τα μνημόσυνα αυτού του ανθρωπου .Και εμφανίζεται όλος μπροστά της και της λέει να μην σκέφτεσαι έτσι. Εμένα της λέει κάθε πρωί στον Άγιο Γεώργιο τον Κοντό μετά των όρθρο που κανουν οι πατέρες, με μνημονεύει ο Διάκος, ο Νεόφυτος. Λοιπόν και να πάς να του πεις ότι τον ευχαριστώ πολύ και η σχέση μας συνεχίζεται. Ήρθε μου λέει.. Δεν μου το είπε απευθείας το γεγονός τούτο. Μου λέει τι κάνετε εδώ καθε μέρα, τι προσευχές κάνετε. Της λέω όταν έχουμε γιορτή κάνουμε μεσονυκτικον όρθρον και λειτουργία. Λοιπόν, κάτι κάνετε μου λέει που έχει σχέση μου λέει με τους πεθαμένους. Ε, λέω ότι όταν έχουμε όρθρο κάνουμε τρισάγιο. Α, το τρισάγιο μου είπε.
Λοιπόν, και μνημονεύουμε. Της λέω γιατί ρωτάς. Είδα μου λέει ολοζώντανο τον Αλκη και μου είπε να σε ευχαριστήσω που τον μνημονεύεις και ότι η σχέση σας συνεχίζεται.. Αυτό το τόσο απλό αλλά τόσο σημαντικό σκεφτείτε πόσο αξία έχει στην αιώνια ζωή η ψυχή μας και η ψυχή των συνανθρώπων μας.Δεύτερο, πόσο σημαντικό είναι να τους θυμόμαστε μέσα στη Θεία Λειτουργία όταν ιδιαιτέρως λένε οι ψάλτες το Άξιον εστί να μνημονεύεται ονόματα και να δίνεται και ονόματα στους ιερείς, ιδιαιτέρως τώρα που έχουμε σαρανταλείτουργα μέχρι τα Χριστούγεννα για να μνημονεύονται . Και η σχέση συνεχίζεται και αυξάνει και με τους ανθρώπους μας, είτε είναι κεκοιμημένοι είτε είναι ζώντες.
