Ενα κορίτσι με το όνομα Λέιλα φωτογράφισε και δημοσίευσε αυτήν την εικόνα μιας γυναίκας που διάβαζε χαμηλόφωνα ένα βιβλίο στον τυφλό σύζυγό της, ο οποίος άκουγε προσεκτικά.
Την βλέπω τη φωτογραφία ως μια σκηνή που συνοψίζει την έννοια του ενός να συμπληρώνει το άλλο....και στα μάτια μου είναι ο πιο όμορφος πίνακας...!
Ὅταν πήγαινε κάποιος στον Άγιο Πορφύριο παντρεμένος, ποὺ δὲν εἶχε καλὴ σύζυγο ἢ μία παντρεμένη, τῆς ὁποίας ὁ σύζυγος δὲν ἦταν καλὸς καὶ σήκωνε τὸ Σταυρό του ἢ τὸ Σταυρό της μὲ ὑπομονή, τὸν ἀποκαλοῦσε Ἅγιο·
κι ἂν ἦταν γυναίκα, τὴν ἀποκαλοῦσε Ἁγία .
Κάποια φορὰ πῆγε νὰ τὸν δεῖ ἕνας παντρεμένος, ποὺ δὲν ἦταν καθόλου καλὸς σύζυγος,
ἐνῶ παράλληλα ἔκτιζε μία ἐκκλησία καὶ τοῦ εἶπε:
— Γέροντά μου, ἐγὼ κτίζω μία ὡραία ἐκκλησία.
— Τί κτίζεις, εὐλογημένε, αὐτὴ τὴ μικρὴ ἐκκλησία, ἀφοῦ χάλασες τὴν ἄλλη μεγάλη ἐκκλησία, ποὺ εἶναι τὸ σπίτι σου!
____________________-
Ὁ ἄντρας καὶ ἡ γυναῖκα πρέπει νὰ εἶναι ὅπως τὰ χέρια μὲ τὰ μάτια.
Ὅταν τὰ χέρια πονοῦν τὰ μάτια πρέπει νὰ κλαῖνε.
Καὶ ὅταν τὰ μάτια κλαῖνε,
τὰ χέρια σκουπίζουν τὰ δάκρυα.
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου