❝ τὸ ἀμήχανον κάλλος καὶ δεσποτικόν ❞

 

Απο την υμνολογία της Κυριακής της Τυρινής

[...]

❝ κοῦφοι πρὸς τὴν ἄνω πορείαν μετίωμεν,

ὅπου αἱ τῶν Ἀγγέλων χορεῖαι,

ἀσιγήτοις φωναῖς

τὴν ἀδιαίρετον ἀνυμνοῦσι Τριάδα,

καθορῶσαι τὸ ἀμήχανον κάλλος,

καὶ δεσποτικόν ❞

[...]

________

 

 

__

Ο υμνογράφος αναφέρεται στο «απερίγραπτο κάλλος του Θεού», το οποίο βλέπουν έχουν οι άγγελοι.

~ "Δεσποτικόν" σημαίνει θεϊκό,

~ "ἀμήχανον" σημαίνει «αδύνατο να περιγραφεί».

Η φράση προέρχεται από την Πολιτεία του Πλάτωνα όπου ο Γλαύκων, ακούγοντας τον Σωκράτη να περιγράφει την Ιδέα του Αγαθού, δεν μπορεί παρά να αναφωνήσει:

«Ἀμήχανον κάλλος λέγεις» — «Ανείπωτη ομορφιά λες» (Πολιτεία, 509a)

Η λέξη αμήχανον σημαίνει κάτι για το οποίο δεν υπάρχει "μηχανή" — δηλ. κανένας τρόπος, κανένα εργαλείο— που να το συλλάβει πλήρως.

Ο Σωκράτης έχει μόλις πει κάτι τολμηρό: το Αγαθό δεν είναι απλώς η πηγή της γνώσης και της αλήθειας — είναι ωραιότερο κι από τα δύο μαζί. Δεν είναι ούτε καν ουσία, αλλά «ἐπέκεινα τῆς οὐσίας» — πέρα από κάθε ον (509b). Αυτή η υπέρβαση είναι που αφήνει τον Γλαύκωνα άφωνο.

Το αμήχανον κάλλος δεν είναι αισθητική έκπληξη. Είναι η αναγνώριση ότι το ύψιστο δεν χωράει σε κανέναν ορισμό