Μπαίνεις σε ένα ταξί στην Πόλη.Το ραδιόφωνο σιγοπαίζει, έχεις και το νου σου γιατί η καπατσοσύνη πάει σύννεφο μήπως και σε πάει «μέσω Λαμίας», μέχρι που τον πιάνουν τα μεράκια τον τύπο και σιγοτραγουδάει μαζί με το ραδιόφωνο και στη στιγμή καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για τραγουδισταρά... Μπα λες θα έτυχε. Σε λίγο όμως το ίδιο και καλύτερο επίπεδο το βλέπεις στο λούστρο στο δρόμο, στον μπαρμπέρη, στα μαστόρια που χτίζουν, στα κορίτσια που κάνουν πλάκα, στη θεία στο οικογενειακό γλέντι.... Εννοείται ότι στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο η μία φωνή είναι καλύτερη από την άλλη, πέφτουν κεφάλια.
Και όχι μόνο σε απλά τραγουδάκια, αλλά σε δύσκολες φόρμες, σε αυτοσχεδιασμούς, σε αμανέδες.Γίνονται ακόμα αυτά σε ανατολικά μέρη, στα Βαλκάνια, στην Αφρική....
Η διαφορά είναι η εξής: Δεν πρόκειται απλά για καταναλωτές μουσικής. Τραγουδάνε όλοι ανεξαρτήτως επαγγέλματος.
Αυτό διαμορφώνει κριτήρια και οδηγεί και σε άλλης μορφής κοινωνικότητες ή οδηγείται και προκύπτει από αυτές.
Έτσι ήμασταν και εμείς παλιότερα πριν «εξελιχθούμε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου