Χωρίς Ανάσταση ένα δωμάτιο σκοτεινό χωρίς παράθυρα όλη η γη θα είναι.
Ένα
παράθυρο προς το φως της Ανάστασης είναι η νηστεία της σαρακοστής που
για ημέρες πολλές επιμένει να μην κοιτάμε τόσο τις παρηγοριές του
δωματίου(τροφές κτλ.) αλλά να παίρνουμε παρηγοριά κοιτώντας έξω σ
’Αυτήν τη χωρίς όρια Ζωή που έρχεται να μας συναντήσει.
Τόπος
εξορίας έγινε η γη για τον Αδάμ-και για όλη την ανθρωπότητα- γιατί
έγινε τόπος με όρια: όρια ζωής, όρια αγάπης, με έναν Θεό άσαρκο, συνεχώς
αόρατο..
Την περίοδο της
νηστείας κοιτούμε όλοι μαζί με προσδοκία αυτόν τον χωρίς όρια κόσμο της
Ανάστασης του Χριστού και βλέπουμε μια άλλη δύναμη, μεγαλύτερη από την
δύναμη του σκοταδιού, να κάνει την αγωνία μας για ζωή να γεμίζει με
Ελπίδα ασάλευτη.
Δεν είναι η νηστεία της ορθοδοξίας
μια αυτοβελτίωση-πώς να γίνει δηλαδή αυτός ο κόσμος καλύτερος- αλλά
είναι δυο κόσμοι ο θεϊκός και ο ανθρώπινος που στην νηστεία εμφανίζονται
μαζί και που όταν ενωθούν γεμίζουνε όλα με ζωή και νόημα-Ανάσταση!
+μικρό
παιδάκι- αγοράκι ήτανε όταν μετά τον Κυριακάτικο εκκλησιασμό βγαίνοντας
από την πόρτα της εκκλησίας έβλεπε όλη την πόλη μέσα σε ένα απαλό φως
που την αγκάλιαζε με αγάπη..
μετά μεγάλος, όταν
πέρασε από μεγάλα σκοτάδια και παγωμένα φώτα αυτοβελτίωσης και ξαναείδε
μετά αυτό το ζεστό φως που αγκαλιάζει, τότε κατάλαβε πως δεν ήταν ο
ήλιος αυτό που έβλεπε μικρός αλλά το Αναστάσιμο φως του Χριστού!
(βιογραφικό από τον Αγιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ+1993)
Φωτογραφία. ο Αγιος Σωφρόνιος αγοράκι με άσπρα μαλλιά ζωγραφίζει και κοιτάει την μοναδική Ελπίδα, τον Χριστό
π.Σ.Β.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου