Του Ανδρέα Κυριακού
«Μακάριος ανήρ ος ουκ επορεύθη εν βουλή ασεβών και εν οδώ αμαρτωλών ουκ έστη και επί καθέδρα λοιμών ουκ εκάθισεν» (Ψαλμ α΄1). Το παραπάνω ψαλμικό στίχο δεν τον έλαβαν καθολου υπόψη ή μάλλον τον αγνόησαν προκλητικά θεωρώντας τον «σκωληκόβρωτον», πλείστοι όσοι ταγοί της Εκκλησίας, κι όχι μόνο, που έσπευσαν αγαλλομένω ποδί στο Μπόζε της Ιταλίας στο 23ο Συνέδριο της «μεικτής διομολογιακής κοινότητος».
Η
πρόσκληση του φραγκόπαπα Έντζιο Μπιάνκι είχε περισσότερη βαρύτητα κι
άξιζε πιο πολύ από τη ψαλμική επιταγή. Έτσι ο Οικουμενικός Πατριάρχης
έστειλε μήνυμα στην ως άνω «συναγωγήν πονηρευομένων», ο
Πατριάρχης Αλεξανδρείας απέστειλε εκεί τον μητροπολίτην Ζιμπάμπουε, ο
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών έστειλε το δικό του μήνυμα, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
τον χωρεπίσκοπο Μεσαορίας, ο Νέας Ιωνίας Γαβριήλ παρομοίως.
Έδωσαν
επίσης δυναμικά το παρόν τους μεταξύ άλλων, ο γνωστός καθηγητής Χρ.
Γιανναράς, όπως κι ο προεξάρχων των αγουριδικών καθηγητής Πέτρος
Βασιλειάδης κι ο π. Βασίλειος Θερμός. Δεν μπορούσαν να λείψουν, με
τίποτε, από τέτοιο οικουμενιστικό παρηγύρι. Εξάλλου ήταν όλοι τους εκεί.
Παπικοί, Αγγλικανοί και Μονοφυσίτες. Το μήνυμα στεντόριο, εκκωφαντικά
σαφές αλλά και «προχωρημένο»: Τίποτε δεν μας χωρίζει, βαδίζουμε μαζί. Χωνέψτε το επιτέλους. Να το μάθουνε σε Δύση κι Ανατολή. Λανθασμένο το μήνυμα, όσο κι αν φαίνεται «προχωρημένο» και σύγχρονο. Μεταξύ Ορθοδοξίας και αίρεσης υπάρχει «τείχος χαλκό»
που θα πέσει μόλις επιστρέψουν οι αιρετικοί στην Εκκλησία. Αυτό να
ευχόμαστε και τίποτε άλλο. Κάθε συγχρωτισμός και συναγελασμός με το
παρδαλό κι ετερόκλητο στίφος των κακοδόξων κάθε αποχρώσεως στέλλει ΜΟΝΟ
λανθασμένα μηνύματα και δεν βοηθά την επάνοδό τους στην Εκκλησία.
Τα εν λόγω συνέδρια, κατά τη γνώμη μου, ουδεμία ουσιαστική υπηρεσία προσφέρουν προς την κατεύθυνση της υλοποιήσεως του ιερού σκοπού της επανενώσεως του διηρημένου χριστιανικού κόσμου.
Και τούτο γιατί τυγχάνει κατ εξοχήν αμφίβολο εάν κάποιοι εισηγητές και ομιλητές με τα όσα καταθέτουν στο διομολογιακό ακροατήριο και, κυρίως, με τον τρόπο που αυτά είναι διατυπωμένα συντελούν στη συνειδητοποίηση, από της πλευράς των ετεροδόξων, της πλάνης την οποία πρεσβεύουν ούτως ώστε αυτή η συνειδητοποίηση να αποβεί ουσιαστική αφορμή για την έναρξη της διαδικασίας αποπτύσεως, από μέρους τους, των αιρεσιολογημάτων του παπισμού και του προτεσταντισμού και την επιστροφή τους στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
ΈΠΙΣΗΜΑΙΝΟΥΝ, ΑΝΑΛΥΟΥΝ και, προπαντός,ΕΛΕΓΧΟΥΝ, με παρρησία και σθένος, τις δαιμονικές παπικές και προτεσταντικές διδαχές οι ορθόδοξοι κληρικοί και λαικοί θεολόγοι που συμμετέχουν σε τέτοιου είδους συναντήσεις;
Επικεντρώνονται οι εισηγήσεις και ομιλίες τους ΣΤΑ ΔΙΑΙΡΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΕΝΟΥΝΤΑ ή συμβαίνει το εκ διαμέτρου αντίθετο; ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΑΚΡΑΔΑΝΤΩΣ ΟΤΙ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΙΡΕΣΕΙΣ;
Δίδεται έμφαση από μέρους τους στις ουσιώδεις και κολοσσιαίες διαφορές Ορθοδοξίας και δυτικών αιρετικών χριστιανικών κοινοτήτων επί θεμάτων Ορθοδόξου Δόγματος και Ορθοδόξου Ήθους;
Πώς θα προβληματισθούν οι πλανεμένοι χριστιανοί της Δύσης ούτως ώστε να εγκαταλείψουν την πλάνη τους;
Τίνι τρόπω θα δώσουν την Ορθόδοξη χριστιανική μαρτυρία οι ημέτεροι;
Αυτός δεν είναι ο αντικειμενικός σκοπός της συμμετοχής τους σε τέτοια συμπόσια;
Ή στοιχούν στην απαράδεκτη από ορθοδόξου σκοπιάς, αναιρούσα και ακυρώνουσα την αληθινή έννοια της ιεραποστολής συλλογιστική του πατριάρχη Βαρθολομαίου με βάση την οποία «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἐπιδιώκει νά πείση τούς ἄλλους περί συγκεκριμένης τινος ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἤ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νά τούς μεταστρέψει εἰς συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως»!
Ποιο τότε το νόημα της συμμετοχής τους;
Πού η ιεραποστολή προς τους διατελούντες υπό το κράτος της πλάνης;
Η μία εξ αυτών είναι οι συμπροσευχές. Δημοσιεύθηκε στο παρόν ιστολόγιο αποκαλυπτική φωτογραφία που εικονίζει ορθοδόξους να συμπροσεύχονται αδεώς και κατά παράβαση του τε γράμματος και του πνεύματος των Θείων και Ιερών κανόνων με αιρετικούς παπικούς και προτεστάντες.Δε γνωρίζουν κάποιοι Ορθόδοξοι ότι η τήρηση των Θείων και Ιερών κανόνων τυγχάνει υποχρεωτική για όλα τα μέλη της Εκκλησίας;
Μία άλλη πτυχή της πνευματικής ζημίας που προσγίνεται στην ΟΙκουμενική Ορθοδοξία διά της συμμετοχής Ορθοδόξων στα εν θέματι συνέδρια είναι και η απάμβλυνση στη συνείδηση τμήματος του ποιμνίου της αλήθειας με βάση την οποία η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ενώ οι άλλες ομολογίες, ο παπισμός και ο προτεσταντισμός τουτέστιν, συνιστούν σχίσματα και αιρέσεις.
Οι πιστοί ακούν συνεχώς, "βομβαρδίζονται" τα αυτιά τους με φράσεις κλισέ του τύπου "προσέγγιση", "επικοινωνία", "καταλλαγή", "αλληλοπεριχώρηση", "πρόσληψη του άλλου", "ετερότητα" κ.τ.ό. που παραπέμπουν περισσότερο σε όρους και κατηγορίες "πολιτικής ορθότητας" παρά Ορθοδόξου πατερικής Θεολογίας. Αντιθέτως έχουν παύσει να ακούν για αίρεση, για μετάνοια των πλανεμένων και επιστροφή τους στην Ορθόδοξη μάνδρα, για αβυσσαλέες διαφορές που μας χωρίζουν απ τους παπικούς και προτεστάντες κ.τ.ο.
Και ακόμη μία πτυχή που θα πρέπει να επισημανθεί σχετικώς συνίσταται στο δεινό σκανδαλισμό ικανής μερίδος ορθοφρονούντων πιστών ένεκα των προδιαληφθεισών συνάξεων και ο οποίος σκανδαλισμός θα έπρεπε να καταστήσει περισσότερο προσεκτικούς όσους εκ των Ορθοδόξων υπερμαχούν της διαξαγωγής των εν λόγω συνεδρίων και να τους αποτρέψει απ τη συμμετοχή τους σ αυτά.
Παρονυχίδα, άραγε, αποτελεί ο σκανδαλισμός των αδελφών ή ουσιώδη λόγο μεταβολής της τακτικής που ακολουθούν κάποιοι μεγαλόσχημοι κληρικοί και κάποιοι ακαδημαικοί θεολόγοι;
Ο πιστός λαός δεν αποτελεί απρόσωπο όχλο, ούτε λόχο, ούτε άθροισμα μουζίκων αλλά τα λογικά πρόβατα της ποίμνης του Ιησού.
Δεν αξίζουν και γι αυτά λίγα ψιχία αγάπης και σεβασμού της ευαισθησίας τους απ τη μεριά των εκκλησιαστικών ηγητόρων;
Λ.Ν.