Ω ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΑΝΩΓΕΙΑΝΗ

Μ.Θεοδωράκης: «Είναι ξεφτίλα μια κυβέρνηση του 20% να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της χώρας»

«Αυτό που ζούμε με μια κυβέρνηση του 20% που αποφασίζει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα για το παρόν και το μέλλον της χώρας δεν είναι απλώς τραγικό ούτε βέβαια και κωμικό αλλά κυρίως είναι εξευτελιστικό» αναφέρει χαρακτηριστικά σε άρθρο παρέμβαση με τίτλο «Τερατογένεση» ο Μίκης Θεοδωράκης.
«Δεν καταλαβαίνουν τάχα όλοι ότι η οργή που κλείνει μέσα του ο Λαός μας είναι επικίνδυνη;» αναρωτιέται ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης αφού στην κυβέρνηση δείχνουν να μη το καταλαβαίνουν.
Απευθυνόμενος στην κυβέρνηση την προειδοποιεί: «Μην παίζετε με το Λαό. Μην αφήνετε να σπέρνουν ανέμους με η χωρίς γραβάτες. Όταν θα ρθει η ώρα να θερίσουμε τις θύελλες και πάλι θα με θυμηθείτε. Όμως τότε πια θα είναι αργά. Πολύ αργά». 
Ο Μίκης Θεοδωράκης καυτηριάζει και τη στάση των κυβερνητικών βουλευτών που παραμένουν στις θέσεις τους και στηρίζουν παρά το γεγονός ότι «είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι από το αρχικό ποσοστό μέσα στον Λαό που ανέβασε την σημερινή κυβέρνηση στην Εξουσία, έχει μείνει κάτι λιγότερο από το μισό».
Όπως γράφει χαρακτηριστικά «και αν φτάσουμε στο σημείο ο κ. Τσίπρας να έχει μόνο την ψήφο της συζύγου του, και πάλι θα είναι πρωθυπουργός, γιατί δυστυχώς το πιθανότερο είναι ότι οι 151 θα μείνουν ακλόνητοι στην ίδια στάση… ».
Πάνω σε αυτό το ζήτημα ο Έλληνας μουσικοσυνθέτης κάνει εκτενή αναφορά στο πως μετέτρεψε το πολίτευμα ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου σε καθαρά πρωθυπουργικό με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986 δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις μια κυβέρνηση να καθίσταται ανεξέλεγκτη.
Υπενθυμίζεται ότι τότε ήταν εφικτό για έναν ΠτΔ να ρίξει μια κυβέρνηση όταν αυτή δεν βρίσκονταν πλέον σε αντιστοιχία με την λαϊκή θέληση.

Διαβάστε το κείμενό του με τίτλο «Τερατογένεση»:
Κάτω απ’ το χώμα μες στα σταυρωμένα χέρια τους
κρατάνε της καμπάνας το σκοινί
Προσμένουνε την ώρα να σημάνουν την Ανάσταση.
Τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.
Δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει.
(Γιάννης Ρίτσος)
Στη σημερινή εποχή ο Έλληνας πρωθυπουργός μπορεί να κυβερνά ακόμα και με μία μοναδική ψήφο την χώρα μας που έχει καταντήσει χειρότερη κι από Μπανανία. 
Το κακό που μας έχει γονατίσει ξεκίνησε από το 1986, όταν έγινε η αναθεώρηση του Συντάγματος από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε ήμουν βουλευτής του ΚΚΕ και ήρθα σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος, γιατί πίστευα ότι το πέρασμα των προνομίων του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Πρωθυπουργό θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα.
Όπως και έγινε! Επομένως δικαιούμαι να έχω όπως και τότε την δική μου προσωπική άποψη και να θεωρώ ότι οι φόβοι μου αποδείχθηκαν δυστυχώς δικαιολογημένοι και ότι αυτό που ζούμε με μια κυβέρνηση του 20% που αποφασίζει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα για το παρόν και το μέλλον της χώρας δεν είναι απλώς τραγικό ούτε βέβαια και κωμικό αλλά κυρίως είναι εξευτελιστικό. 
Ως πολίτης αισθάνομαι εξευτελισμένος και νομίζω ότι το ίδιο αισθάνονται και οι περισσότεροι Έλληνες. Μόνο που αυτοί ίσως να μην γνωρίζουν τους λόγους. 
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1975, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκρινε ότι η κυβέρνηση έχει χάσει πάρα πολύ μεγάλο μέρος από την εκλογική της δύναμη, είχε την ευχέρεια μαζί με ένα ειδικό συμβούλιο να διαλύει τη Βουλή και να οδηγεί τη χώρα σε νέες εκλογές. 
Μετά την αναθεώρηση του 1986, ποιος κρίνει εάν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση έχουν χάσει την εκλογική τους δύναμη; Κανείς. Αυτό και μόνο είναι για γέλια και για κλάματα… Αρκεί πλέον μια κυβέρνηση να έχει την πλειοψηφία στη Βουλή.
Η οποία πλειοψηφία δεν έχει κανένα λόγο να εγκαταλείψει τα προνόμιά της. Έτσι, μαζί με τον πρωθυπουργό, οι 151 της Βουλής αδιαφορούν για την κατρακύλα του κόμματός τους οχυρωμένοι πίσω από την νομιμοφάνεια που τους προσέφερε η αναθεώρηση του 1986.
Με την αναθεώρηση του 1986 προσεβλήθη η βασική θέση που διέπει όλα τα Δημοκρατικά Συντάγματα του κόσμου. Ότι δηλαδή «ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΠΗΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ». Και πρώτα και κύρια η σύνθεση της Βουλής που θα πρέπει να παρακολουθεί και να αντανακλά τις αλλαγές που γίνονται στο εκλογικό σώμα. 
Αυτή η κατάργηση του Λαού ως κυρίαρχου στοιχείου της διαμόρφωσης της εθνικής ζωής αποτελεί στίγμα αντιδημοκρατικό. Ένα τέτοιο έκτρωμα που καταργεί την ουσία της Δημοκρατίας και δημιουργεί ένα ουσιαστικά δεσποτικό καθεστώς με μανδύα νομιμοφάνειας δεν είναι αντάξιο ενός ελεύθερου Λαού αλλά ενός εξαπατημένου και τελικά ενός προδομένου Λαού και μας πηγαίνει πίσω σε εποχές σκοτεινές που η αμάθεια και ο φόβος είχαν μεταβάλει τους ιθαγενείς σε πειθήνια όργανα των κάθε λογής εξουσιαστών. 
Θα περίμενε κανείς από έναν πολιτικό άνδρα να έχει ευαισθησία και τιμιότητα απέναντι στον Λαό που σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή του έδωσε την εμπιστοσύνη του. Όμως αυτά είναι περασμένα ξεχασμένα. Πάνε πια οι ευαισθησίες και οι τιμιότητες. Ξεχαστήκανε τα παλιά «ήθη και έθιμα». Τώρα βρισκόμαστε στην εποχή των μπίζνες. Έτσι, ξεχνούν κάποιοι ότι η Βουλή δεν είναι Ανώνυμη Εταιρία με τζόγο, μισθούς, προνόμια, θέσεις, ρουσφέτια και συναλλαγές με εμπόρους όπλων με ό,τι αυτό το τελευταίο συνεπάγεται. 
Αν λοιπόν ο Πρωθυπουργός και οι 151 βουλευτές γίνουν ένα πελώριο στρείδι κολλημένο στα βράχια, τι θα συμβεί με βάση την πλειοψηφία μπετόν-αρμέ;
Σήμερα είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι από το αρχικό ποσοστό μέσα στον Λαό που ανέβασε την σημερινή κυβέρνηση στην Εξουσία, έχει μείνει κάτι λιγότερο από το μισό. Δεν το βλέπουν οι 151; Δεν το βλέπει ο Πρωθυπουργός; Βεβαίως το βλέπουν και στο βάθος χλευάζουν, γιατί οι ίδιοι οι Δεξιοί και οι Κεντρώοι τους χάρισαν την σημερινή νομιμοφάνεια. Και το ΚΚΕ; Τι να πει, αφού κι αυτοί τότε έπεσαν στην παγίδα του Παπανδρέου. 
Ώστε σήμερα έχουμε τον κ. Τσίπρα με τους 151. Αύριο, το 20% περίπου που τους έχει μείνει σήμερα, μπορεί να γίνει 10%. Και πάλι θα έχουμε τον κ. Τσίπρα, εφ’ όσον οι 151 τηρήσουν την ίδια στάση που τηρούν τώρα. Μεθαύριο μπορεί να έχουν 5% στον Λαό αλλά και πάλι θα έχουμε τον κ. Τσίπρα με τους 151. Και αν φτάσουμε στο σημείο ο κ. Τσίπρας να έχει μόνο την ψήφο της συζύγου του, και πάλι θα είναι πρωθυπουργός, γιατί δυστυχώς το πιθανότερο είναι ότι οι 151 θα μείνουν ακλόνητοι στην ίδια στάση… 
Αλλά ας γυρίσω στο σήμερα, όπου παίρνονται οικονομικές και εθνικές αποφάσεις που θα μας δεσμεύουν για πολλές δεκαετίες. Και διερωτώμαι, πού είναι αλήθεια και τι κάνουν οι Έλληνες που με τον α ή τον β τρόπο είναι είτε θέλουν να είναι οι ταγοί του Έθνους; Πολιτικοί, Ακαδημαϊκοί, Επιστήμονες, Δημοσιογράφοι, άνθρωποι του Πνεύματος; Δεν αισθάνονται την ανάγκη να πουν κάτι, να κινητοποιηθούν για να σταματήσει αυτός ο εθνικός εξευτελισμός; Δεν καταλαβαίνουν τάχα όλοι ότι η οργή που κλείνει μέσα του ο Λαός μας είναι επικίνδυνη;
Απευθυνόμενος προς την Κυβέρνηση και το όλο Σύστημα που σιωπά ή την στηρίζει θα ήθελα να πω: Μην παίζετε με τον Λαό. Μην αφήνετε να σπέρνουν ανέμους με η χωρίς γραβάτες. Όταν θα ρθει η ώρα να θερίσουμε τις θύελλες και πάλι θα με θυμηθείτε. Όμως τότε πια θα είναι αργά. Πολύ αργά. 
Αθήνα, 25.6.2018
Μίκης Θεοδωράκης

Όταν σε κράζουν & στο Λονδίνο με κραυγές ΠΡΟΔΟΤΗ... κάνε κάτι για να κοιτάς τα παιδιά σου στα μάτια

Συνάντηση Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ Πάπα, στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας, μὲ ἀφορμὴ μία προσευχὴ Καθολικῶν καὶ Ὀρθοδόξων γιὰ τὴν εἰρήνη στὴ Μέση Ἀνατολή.

Σχόλιο Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ μέσα ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: Μετὰ λύπης μου, ἀπὸ ὅσους φιλενωτικοὺς ἔχω γνωρίσει, δὲν εἶδα νὰ ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματικὴ οὔτε φλοιό. Ξέρουν, ὅμως, νὰ ὁμιλοῦν γιὰ ἀγάπη καὶ ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεόν, διότι δὲν Τὸν ἔχουν ἀγαπήσει.

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ὀ Πάπας Φραγκίσκος θα συναντηθοῦν τὸ Σάββατο 7 Ἰουλίου 2018 στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας, μὲ ἀφορμὴ μια προσευχὴ Καθολικῶν καὶ Ὀρθοδόξων ποὺ θὰ πραγματοποιηθεῖ ἐκεῖ, γιὰ τὴν εἰρήνη στὴ Μέση Ἀνατολή. 

Θὰ συμμετάσχουν ἐκπρόσωποι Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καθὼς καὶ ἐκπρόσωποι τῶν Χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. 

Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὁ Πάπας στὸ συγχαρητήριο μηνυμα ποὺ ἀπέστειλε στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη για τὰ ὀνομαστήριά Του, ἀναφέρθηκε...
στὴ συνάντηση αὐτὴ ὡς ἑξῆς: 

"...ἀναμένω μετὰ χαρᾶς νὰ συναντήσω ἐκ νέου τὴν Ὑμετέραν Παναγιότητα συντόμως ἐν Μπάρι, ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως ἀνασκοπήσωμεν τὴν ἐν Μέση Ἀνατολὴ δραματικὴν κατάστασιν, εἰς ἢν εὑρίσκονται πλεῖστοι ὅσοι ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφαὶ ἠμῶν ἐν τὴ πίστει, καὶ ὅπως προσευχηθῶμεν πρὸς τὸν Θεόν, ὁμοὺ μετὰ τῶν λοιπῶν Προκαθημένων τῶν Ἐκκλησιῶν, ὑπὲρ τῆς εἰρήνης καὶ τῆς εὐσταθείας εἰς τὴν περιοχήν."

πηγή

Να διώξω τα σύννεφα

 

 

 

Της νύχτας κυλάνε οι ώρες
τον ύπνο μου διώχνει η βροχή,
φοβάμαι μη σ’ άρπαξαν μπόρες
κι απόμεινα εγώ μοναχή
φοβάμαι μη σ’ άρπαξαν μπόρες
κι απόμεινα εγώ μοναχή
Να διώξω τα σύννεφα
θα γίνω αγέρι
να φέγγω στο δρόμο σου
θα γίνω αστέρι
κι αν πάλι τ’ απόβραδο
καημό θα μου φέρει
θα μείνω στο δρόμο σου
να γίνω φωτιά
Να διώξω τα σύννεφα...
Την πόρτα χτυπάει αγέρας
το σπίτι βαραίνει σιωπή
γυρεύω το φέγγος της μέρας
ζητώ τη δική σου φωνή
γυρεύω το φέγγος της μέρας
ζητώ τη δική σου φωνή
Να διώξω τα σύννεφα...
Της νύχτας κυλάνε οι ώρες
τον ύπνο μου πήρε η βροχή
μη χάθηκες σ’ άγνωστες χώρες
μη σ’ έδεσαν ξένοι καημοί
μη χάθηκες σ’ άγνωστες χώρες
μη σ’ έδεσαν ξένοι καημοί
Να διώξω τα σύννεφα...

 

 

Η πείρα με δίδαξε για τα καλά, ότι τίποτε δεν κατορθώνεται χωρίς να το θέλει ο Θεός, που όλα υποτάσσονται στο νεύμα Του και μόνο.

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Ασκητές μέσα στον κόσμο: Αναστάσιος Μαλαμάς

Αυτοβιογραφία

Ο απλός και ταπεινός Αναστάσιος Μαλαμάς γεννήθηκε στο χωριό Κοκκαλού, κοντά στην λίμνη Βόλβη, τον Δεκέμβριο του 1929. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από το Σχολάρι της Θράκης. Ήταν θεοσεβούμενος άνθρωπος. Είχε αγοράσει από ένα μετόχι την εικόνα των αγίων Αναργύρων και την έφερε στην Εκκλησία του χωριού. Η μητέρα του ήταν κι αυτή Θρακιώτισσα από το Νηχώρι, κοντά στην Ραιδεστό. Απέκτησαν 6 παιδιά και το 1932 πέθανε ο πατέρας του σε ηλικία 37 ετών από πνευμονία. Όπως αφηγείται ο ίδιος ο Αναστάσιος, «από μικρός πέρασα μαρτύρια. Ήμαν έως 2 χρόνων, αβράκωτος, με φουστανάκι τότες μας είχαν, και πήγα κι έπεσα πάνω στην πυροστιά. Τότες νε φάρμακα… νε τίποτα… Με πρακτικά να με γιατρέψουν! Επειδή ήμασταν 5 ορφανά, εμένα το τελευταίο μ’ έδωκαν για υιοθεσία σ’ ενα διπλανό χωριό. Ήμουν δίδυμος μ’ εναν αδελφό μου που γεννήθηκε πολύ ζωηρός, μπαμπάτσικο μωρό λέγανε, ενώ εγώ ήμουν σαν ψοφίμι, «ζαλίμι» με λέγαν! Εκείνο το βύζαιναν, εμένα μ’ είχαν παραπετάξει, μα ο πατέρας με λυπόταν κι έλεγε, δώσε και σ’ αυτό να βυζάξη, να πάρη λίγο μαγιά, και μου ’δινε λίγο λαδάκι με ζάχαρη. Περιφρονημένος ήμουν από μικρός. Και πεθαίνει εκείνο το κατάγερο και μνήσκω εγώ! Μ’ έδωκε η μάννα μου ένα κομμάτι πίττα, είχε το ταψί μπροστά εκείνη την ώρα, και έγινε η υιοθεσία! Δυόμισι χρονών να ’μουνα τότε που με δώκαν ορφανό σε ξένα χέρια…
»Με πήρε σα κουτάβι με κλειστά μάτια ο πατριός να με πάγη στο άλλο χωριό. Με πήγε κατευθείαν στο καφενείο. Εκεί μέσα 4-5 καρέκλες κι εγώ ούτε να κλάψω, να παραπονεθώ, κι έλεγε ο πατριός μου στον κόσμο εκεί μέσα πως με πήρε για παιδί του. Μετά με πήγε στο σπίτι του. Δεν είχαν αυτοί παιδιά. Μου δείχνει την γυναίκα του, και μου λέει «αυτήν θα λες μητέρα, εμένα θα με λες πατέρα. Ναί; Ναι!». Αυτή όμως η γυναίκα του ήταν σαν τσαγκάδα (προβατίνα που όταν γεννά δεν παίρνει κοντά τα αρνάκια της). Με χτύπαγε αλύπητα, για σκοτωμό. Από το ξύλο, μία μέρα βάφτηκαν τα σανίδια της παράγκας όλο αίμα. Ύστερα από λίγο έφτασε αυτός.
—Τί ‘ναι;
—Μ’ έδειρε η μάννα!
»Τότε κι αυτός άρχισε να δέρνη αυτήνα. Ώσπου με τα πολλά κάτι γειτόνοι ειδοποίησαν τη μάννα μου: «Θα σκοτώσει αυτή το παιδί, τρέχα! Κι ήρθε και μ’ αρπάζει αβράκωτον, κρυφά, απ’ την αυλή. Την άλλη μέρα ήρθε αυτός για να με ξαναπάρη, μα οι δικοί μου μ’ έκρυψαν.
»Σχολείο πήγα τρεις τάξεις, και απ’ αυτές, μία τάξη δεν πήγα γιατί ήμουν πολύ άρρωστος και έβηχα. Ο δάσκαλός μας ήταν πολύ αυστηρός, μας έδερνε. Όταν ήθελε να τιμωρήση ένα μαθητή, τον έστελνε να κόψη βίτσες από τις λυγαριές που είναι μαλακές και δε σπάνουν, και μετά έλεγε: «Τα χέρια πάνω στο θρανίο!» και τσατ! τσατ! βαρούσε με τη βίτσα. Όμως μετά, όταν γέρασε, μας μάζευε κάτω απ’ το πλατάνι κι έλεγε ιστορίες. Μία μέρα μας είπε την ιστορία του Δαυίδ, που ήταν τσομπανάκος, και πώς έγινε βασιλιάς κι η στολή του είχε όλα τα χρώματα της γης. Πολλές ιστορίες μας έλεγε από την Βίβλο. Μας είπε κάποτε και για τον αδελφό του που έπαθε μελαγχολία και πως του είπανε να λέη το• «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…».
»Όλη η ζωή μου γεμάτη είναι με θαυμαστά, από τότε που ήμουν τσομπανάκος μέχρι και τώρα. Τα σπίτια μας ήταν παλιά, τούρκικα, σαν αχούρια. Με λάσπη και κοπριά για ντουβάρια, με άχερο μέσα, με ραγάζια πλεγμένα σάζια. Τότε η ζωή ήταν απλή. Παλιά ο κόσμος μ΄ ένα παραμύθι το βράδυ κοιμόταν πολύ ευχαριστημένος. Τώρα δεν παρηγοριέται με τίποτα. Τότε ζούσαμε σαν αγριάνθρωποι, μες στους κινδύνους. Κάποτε ξέχασαν το ποντικοφάρμακο μες στην πινακωτή, παραλίγο να μας ξωλόθρευε. Και τι τρώγαμε… κατσαμάκι (κουρκούτι με καλαμποκάλευρο), σαμόλαδο με ζάχαρη, σα χαλβάς ήταν. Μικρό μ’ έστελναν με τα γουρούνια στο βάλτο, μες στα μπαντάκια (=λάσπη). Εκεί έπινα θολό νερό βροχής και κάποτε που δεν είχα ποτήρι, έβαζα το λαστιχένιο παπούτσι μου μέσα στις γκιουλίτσες (λακκούβες) και έπινα… Πάσχα μόνο είχε κρέας. Μετά, άμα σφάζαμε κάνα γουρούνι, είχε λίγδα, τσιγαρίδα, καβουρμά, κι αυτά λιγοστά. Κάποτε τρώγαμε και χέλια από τη λίμνη. Τα φρούτα μας ήταν τα γκόρτσια (άγρια απίδια), τίποτα βατόμουρα, σταφύλια… Μες στις βατσινιές σαν αλπές (αλεπούδες) μεγαλώναμε… Ξυπόλητα μες στα μπαντάκια.
»Από 4 χρόνων σαλάγιζα τα πρόβατα στην στρούγκα. Είδα πολλά. Πήγαινα στα γουρούνια, από 6-7 χρόνων κρύο, χειμώνας, έτρεμα απ’ την παγωνιά, τι να κάνω; Όταν ήμασταν μικρά, τρώγαμε όλοι, δίχως πιάτα, μέσα απ’ το ταψί, κατσαμάκι δίπλα απ’ την φωτιά. Από μικρός όλο με γέρους ήθελα να μιλώ• ό,τι άκουγα απ’ τους μεγάλους το άρπαζα, γινόταν προίκα μου.
»Δεν γνώριζα τι θα πει κούραση. Έμπαινα σε ρεματιές, φορτωνόμουν ξύλα και τα ανέβαζα με την πλάτη. Ο βοσκός σα βραχή το πρωί, το βράδυ θα στεγνώσουν τα ρούχα πάνω του.
»Μικρό παιδί, άφοβος ήμουν. Μία σκύλα με δάγκασε βαθειά, μου ’βγαλε κομμάτι. Το τύλιξαν με μία πατσαβούρα. Να, το σημάδι…
»Μικρός κοιμήθηκα πάνω σε φίδι. Ήταν μισοπαραχωμένη μία οχιά στο χώμα• κοιμόμουν πάνω. Η οχιά δε χαρίζει. Έναν χωριανό μας, ήταν στο κάρο πάνω κι από κάτω του δίνουν ένα δεμάτι, νάσου ένα φίδι, τον τσίμπησε, μέχρι να τον φέρουν, έλειωσε. Μην πατήσης λοιπόν φίδι, τό ’χει για προσβολή, γιατί έχει εγωισμό.
»Το ’44 μας κάψαν τα σπίτια στο χωριό. Ερχόταν το τραίνο με Γερμανούς, Βουλγάρους, κάναν ενέδρα οι αντάρτες, πιστόλια ακούγονταν σα βατράχια, χαλασμός! Η μηχανή ξεκλείδωσε και έφυγε, τα βαγόνια έμειναν. Μετά οι Γερμανοί, για εκδίκηση, γκρέμισαν την σκεπή στο σχολείο και καίγαν τα σπίτια. Εγώ έβαλα ένα καπέλλο στ’ αυτί μου, οι σφαίρες σφύριζαν, και πετάχθηκα σ’ ένα χαντάκι. Μετά φύγαμε στα βουνά… Εκεί ένα βράδυ με λέει ο αδελφός μου: «Δεν πας στο χωριό μας μήπως βρης ψωμί;». «Πάω!». Τι ήμουν, 14 χρονώ! Βλέπω ένα φως, ζητάω λίγο ψωμί, με δίνουν και ντομάτες και παίρνω τις ρεματιές, δεν ήξερα τι θα πει φόβος.
»Πολλές φορές γλύτωσα από θαύμα. Τότε με τους αντάρτες όλοι μέσα στα χωριά κλεισμένοι ήταν. Από την Παζαρούδα έπρεπε να πας ως την Ασπροβάλτα για να βρης άνθρωπο. Εγώ όμως, κάθε μέρα τα πρόβατά μου τα πήγαινα έξω, μετά στο μαντρί, κι εγώ καθόμουν σ’ ενα καμαράκι μ’ ένα φαναράκι. Σφαίρες βούιζαν απ’ έξω, τα πρόβατα όρθια, δεν τά ’πιανε ύπνος. Τα πρωϊνά τα πήγαινα στο βουνό για βοσκή. Ένα βράδυ έρχεται κει που μέναμε σε κάτι αχερώνες μέσα ένας και λέει στη μάννα μου: «Εμείς οι Μάηδες αποφασίσαμε να σκοτώσουμε τον Τάσο», γιατί νόμιζαν πως πάω ψωμί στους αντάρτες, πως είμαι σύνδεσμος.
»Εγώ παρόλ’ αυτά συνέχιζα να βοσκάω τα πρόβατά μου στο παχύ χορτάρι που μόνο λαγοί παγαίναν. Βγαίναν οι στρατιώτες παγάνα, μα εγώ γλύτωσα…
»Όταν έγινα 16 χρόνων μία μέρα, καθώς βοσκούσα τα πρόβατα, σκέφτηκα ποιόν δρόμο να πάρω, της αρετής ή της κακίας; Γονάτισα κάτω κι ωρκίστηκα στον Θεό να ακολουθήσω τον δρόμο της αρετής, γιατί θυμήθηκα τι μας έλεγε ο δάσκαλος, ο Γιάννης Μητσαντώνης. Κι από τότε αυτή η κατάσταση δεν μ’ αφήνει.
»Εγώ είχα μεράκι στα πρόβατα και στην προσευχή. Με πιάνει συγκίνηση, θρηνώ και οδύρομαι για το πιστεύω. Γιατί το πιστεύω είναι ένα σχοινί που μας κρατά και προσπαθεί να μας το κόψη ο πειρασμός.
»Άλλη μέρα, μόνος μου ήμουν με την γκλίτσα μου μέσα σε μία πολιάνα, λειβάδι με χορτάρια, και βλέπω να περνάνε μαυροσκούφηδες με πολυβόλο στην πλάτη. Ολόκληρος λόχος πέρασε. Άγγελος Κυρίου με προστάτεψε, 17-18 χρονώ, θά ’μουν… γιατί απαγορευόταν να βρίσκωμαι εκεί που ήμουν, πίσω από το χωριό, όπου ήταν σαν άγρια ζούγκλα. Κι όπως περνούσαν αυτοί από δίπλα μου ούτε ένα πρόβατο, δεν σκιάχτηκε, δεν κουνήθηκε. Ούτε σκυλί να γαυγίση. Πέρασαν και φύγαν. Απ’ τις φυλακές ήταν βγαλμένοι, τους ωπλίσαν, σα χάρος πέρασαν πέντε βήματα κοντά μου… Βλέπω έναν να προχωρά σα σκαντζόχοιρος με όπλο, από μία πλαγιά στην άλλη. Φτάνω ψηλά, με ρωτάν: «Είδες τίποτε;». «Τίποτα», λέω.
»Τότε με τον πόλεμο, το χωριό μας ήταν κυνηγημένο. Μου λεν οι δικοί μου να πάω γάλα και ψωμί για το θέρο. Το χωριό ήταν περιτριγυρισμένο με συρματοπλέγματα, με αμπριά. Μόλις με βλέπουν, έρχονται με υποκόπανο και με βαρούσαν να κιοτέψω. Εγώ έτρεχα στα βάτα να γλυτώσω. Τα πρόβατα σταλιάξαν στα πλατάνια… Σηκώνω τα χέρια ψηλά, με φέρνει μία με τ’ αυτόματο με τη γεμιστήρα κι ακούστηκε τότε μία φωνή• «Μη Παναγιώτη, μη, είναι απ’ τα καλύτερα παιδιά!». Σώθηκα!
»Η μάννα μας μας είπε «να σταθήτε καθαροί με το στεφάνι σας, στον γάμο, κάτω απ’ το Ευαγγέλιο». Όταν ήμασταν στην Καλαμάτα στρατιώτες, ένα απόγευμα είχαμε έξοδο. Μόνος ήμουν κι εκεί που βάδιζα, να, ένας χωριανός μου με πιάνει και με σβαρνά με φόρτσα, σχεδόν να παλεύουμε, για να με τραβήξη μέσα σ’ ένα τέτοιο σπίτι με γυναίκες. Σου λέει αυτός δεν έχει ζυγώσει σε τέτοια μέρη. Αυτός ήταν μέσα προηγουμένως και βγαίνει και αρπάζεται και κρεμάζεται πάνω μου! Με σβαρνούσε να πάμε. Εγώ του λέω, η μάννα μου είπε• «στο γάμο σας θα σταθήτε κάτω από το Ευαγγέλιο σαν λουλούδια». Αυτή τη λέξη άκουσα και με έφτασε να γλυτώσω. Μόλις το είπα αυτό, εκείνος μ’ άφησε. Καλά που δεν πήγα. Αν πήγαινα θα μάθαινα, γιατί όσο είναι αθώο το παιδί και δεν ξέρει από τέτοια, δεν τον τραβά.
»Η μεγαλύτερη πτώση είναι η πορνεία και το μεγαλύτερο τέχνασμα του σατανά να παρασύρη τον άνθρωπο σ’ αυτά. Όμως η δύναμη και η καλωσύνη του Θεού επεμβαίνει. Εκεί που ήμασταν υπεραμαρτωλοί, ήρθε ο Χριστός για να σώση ανθρώπους. Η Εκκλησία μας βασίζεται στον παρθενικό βίο, δες τον Άη-Γιάννη τον Πρόδρομο. Ο διάβολος βάζει όλες του τις δυνάμεις, όταν δη αγνό άνθρωπο, και τότε ο άνθρωπος λέει• «Θεέ μου, σώσε με», και τον κυκλώνουν τότε μεγάλες δυνάμεις. «Άμα πιστεύη, έχτισε το σπίτι του πάνω στην πέτρα• αν έχης πίστη γερή, ο άλλος δεν σε παρασέρνει».
Ένας συγχωριανός του, που υπηρέτησαν μαζί την στρατιωτική τους θητεία, περίπου τρία χρόνια, ανέφερε τα ακόλουθα:
«Όταν ήμασταν στρατιώτες, επειδή ο Τάσος δεν αγαπούσε τα όπλα και δεν τα κατάφερνε όταν κάναμε βολή, μία φορά που αστόχησε τον άρπαξε ένας υπολοχαγός πολύ άγριος και τον αρχινά στις βρισιές. Και δεν του έφτασε αυτό, τον ρίχνει κάτω τον Τάσο και άρχισε να πηδά πάνω του με τ’ άρβυλά του, ακόμη λίγο και να βγουν τ’ άντερά του! Ο Τάσος ούτε μιλιά έβγαλε. Μία άλλη μέρα που είχαμε επιθεώρηση στα όπλα, όπως γινόταν κάθε Τετάρτη, κάτι όπλα είχαμε αμερικάνικα, κι επειδή βρέθηκε ένα σκουπιδάκι στο όπλο του, αν κι ήταν τόσο φιλότιμος και εργατικός και προσπαθούσε να μη δώση δικαίωμα κι όμως, τον ορμά πάλι αυτός ο υπολοχαγός και τον χτυπούσε με την κάνη του όπλου στην κοιλιά, κοφτά μέσα, βρίζοντας. Κι ο Τάσος το μόνο που είπε αργότερα ήταν: «Αυτοί δεν είναι άνθρωποι, δε λυπάνται».
»Έτσι ήταν από παιδί. Δεν έκανε ποτέ φασαρίες. Το Ευαγγέλιο αυτός το είχε μέσα του και το τηρούσε χωρίς να επηρεάζεται από τα σχόλια του κόσμου.
Στον στρατό ήταν πρώτος στα θελήματα, στις αγγαρείες• με την ψυχή του πήγαινε όπου τον έστελναν. Όταν όμως έλεγαν βρωμιές, τραβιόνταν στην άκρη, δεν χαλούσε την καρδιά του. Είχαμε κι έναν επιλοχία, άνθρωποι σκληροί ορισμένοι ήταν, που εμάς τα χωριατόπαιδα δεν μας είχε πάρει με καλό μάτι, κι όταν θύμωνε ωρμούσε να μας πνίξη απ’ τον λαιμό. Ούτε άδεια τον έδωσαν, όταν είπε στην αναφορά ότι η μάννα του ήταν βαρειά άρρωστη. Κι εκείνης δεν έβγαινε η ψυχή της, γι’ αυτό έβαλαν επάνω της την φωτογραφία του. Ναι, με την φωτογραφία του ξεψύχησε. Την ημέρα που γινόταν η κηδεία της, δες πως τα έφερε ο Θεός, απολύθηκε κι ο Τάσος και ήρθε, ανεβαίνοντας με σιγανό βάδισμα την ανηφόρα απ’ την δημοσιά ως το χωριό, κοντά στα δύο χιλιόμετρα, χωρίς να τρέξη. Εμείς κάναμε τόπο να περάση μόνος του, σα να ήταν κάποιος επίσημος, για να πάη στο φέρετρο της μάννας του».
Διηγείται συγχωριανή του: «Ακόμη και τα ζώα τα νοιάζονταν πολύ, θαρρείς και τον ένιωθαν και τον υπάκουαν. Να, κάποτε με τις ταραχές του πολέμου δεν είχαμε τσομπάνη για τα πρόβατά μας, καμμία εκατόν πενήντα ήτανε… Το μαθαίνει ο Τάσος και μας λέει: «Φέρτε τα μαζί με τα δικά μου… τα μαζώνω εγώ άμα θέλη ο Θεός και τα δικά σας και θα τα μάθω». Μόλις τα πήρε, τα πήγαινε σε βοσκοτόπια ψηλά, μία στο Λυκομάντρι, μία αλλού, και θαρρείς το καταλάβαν πως τα αγαπούσε, ούτε να τα προγκίξη ούτε φωνές άγριες, κι έτσι τα φύλαξε για ένα διάστημα και χωρίς μάλιστα καμμία αμοιβή. «Τι, από σας θα πάρω λεφτά;» έλεγε. Εκεί που μπορούμε ας βοηθάμε. Όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος έλεγε: «Μη στενοχωριέστε, ο Θεός είναι μεγάλος», και πήγαινε σ’ απάτητα μέρη κι ερημιές χωρίς φόβο με τα πρόβατα».

Πειρασμοί και αδικίες
Το έτος 1954 παντρεύτηκε την Βάϊα και από τον γάμο του απέκτησε δύο παιδιά. Συνέχιζε να μένη στο χωριό του εργαζόμενος σκληρά. Έλεγε: «Δεν φοβόμασταν τίποτα μικροί, ό,τι και ν’ ανταμώναμε. Μέχρι που απολύθηκα κι ακόμα δύο χρόνια ήμουνα τσομπάνος, μετά καπνά, κι υστέρα πήγα με μαστόρους». Μετά από 10 χρόνια κατέβηκαν στο χωριό Νέα Μάδυτος, όπου παρέμεινε ως την κοίμησή του. Εδώ έκανε κι άλλες δουλειές. Δούλεψε ως χτίστης, υποτακτικός σε μαστόρους, χαμάλης σε αποθήκες σιτηρών, καλλιεργητής σε λαχανόκηπους, πλανόδιος μανάβης. Τα ζαρζαβατικά τα κουβαλούσε μ’ ένα καροτσάκι, μάλιστα άφηνε να διαλέγουν τα καλύτερα οι αγοραστές κι από πάνω τους έβαζε κι άλλα. Σε όσους τον αδικούσαν στις συναλλαγές, φρόντιζε ν’ αφήνη κρυφά έξω από την πόρτα τους τα καλύτερα.
Όταν είχε αρχίσει την μαναβική είχε πει στην γυναίκα του: «Εγώ θα κάνω μπαχτσέ, θα πιάσω ζυγαριά στα χέρια, αλλά στον άλλο κόσμο δε θέλω να κρέμωμαι απ’ την γλώσσα». (Δηλαδή να κάνη ψεύτικους λογαριασμούς).
Κάποτε πάτησε η ρόδα του κάρου το πόδι μιας γυναίκας, επειδή βιαζόταν να διαλέξη απ’ το κάρο λαχανικά• το ζώο φοβήθηκε και προχώρησε. Ο Τάσος στενοχωρήθηκε πολύ και ζητούσε συγγνώμη, «σ’ έκανα ζημιά», έλεγε χωρίς βέβαια να φταίη αυτός για την απροσεξία της, κι από τότε, όταν εκείνη η γυναίκα αγόραζε λαχανικά δεν της έπαιρνε λεφτά για μεγάλο διάστημα.
Πάντα έβαζε πιο πολλά ζυγίζοντας τα λαχανικά. Ο Τάσος που είχε πολύ καλή μνήμη, γνώριζε πόσα ακριβώς τον χρωστούν οι γυναίκες που αγόραζαν επί πιστώσει, αλλά ποτέ δεν τους τα ζητούσε. Αυτές νόμιζαν πως τον κοροϊδεύουν, όμως αυτός έτσι κέρδιζε σε υπομονή και έλεγε: «Σε μερικούς ανθρώπους οι φασαρίες τους δίνουν ζωή. Όμως άμα αντισταθής και μαλώσης δεν θα σε χωράει ο τόπος. Αν έλθης σε φασαρίες τότε χάνεις, γιατί γίνεται αυτό που λέει το Ευαγγέλιο, το άλας χαλνάει. Όπως τα ζιζάνια, που εμποδίζουν το σιτάρι, έτσι και με τον κόσμο. Χρειάζονται όμως και τα παλιόχορτα γιατί αν δεν έχη και αντίθετους πως θα διακρίνεις, πως θα δοκιμαστείς; Όπως οι τσομπάνηδες προσπαθούμε να κρατάμε μία ράτσα από καλή προβατίνα έτσι να προσπαθούμε να κρατάμε μία ράτσα καλή γιατί από μόνος του δεν γίνεται καλός ο άνθρωπος μόνο με ανθρώπινα λόγια, αλλά με άνωθεν βοήθεια».

Ορισμένα δείγματα της ανεξικακίας του:
«Όταν κατεβήκαμε απ’ το χωριό, ήμουν καμμιά 35 χρονώ, δούλεψα με μαστόρους, χτίζαμε σπίτια σε διάφορα μέρη. Ένα αφεντικό έβριζε πολύ, όλο φώναζε, μέχρι και κλέφτη μ΄ έλεγε και συνέχεια ο θάνατός σου η ζωή μου, φώναζε κι εγώ να κουβαλάω τους ντενεκέδες με λάσπη στον ώμο. Τά ’βαζε με μένα, όμως τα έβαζε και με τον Αναμάρτητο Χριστό και έβριζε, θα έσκαζα αν νεύριαζα, όμως εγώ δεν ήξερα τι θα πει θυμός, δεν ήξερα να παρεξηγηθώ, δεν σχολίαζα, δεν κατέκρινα. Όταν τελειώναμε δεν έλεγε ούτε ένα ευχαριστώ, μα εγώ δεν τον έκρινα στους άλλους. Μία μέρα, όταν ρίχναμε την πλάκα, έψησε ένα αρνί και μου έλεγε, έλα να φας, μα εγώ δεν έτρωγα γιατί ήταν Παρασκευή, εγώ ελιές… Από τότε που δεν έφαγα αρνί μ΄ έβαλε πιο πολύ στο μάτι… βρισιές! Ήξερε ότι είμαι απείραχτος κακού κι όμως… πώς ήρθαν τα πράγματα, τα έφερε έτσι ο Θεός και, μετά από χρόνια, ένας δικός του…, ήλθε μετανοιωμένος και άρχισε να ρωτά για το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία και γύρισε στο πιστεύω.
»Κάποτε που δούλευα σ’ ένα αφεντικό που έβριζε πολύ τα θεία, τον ρώτησα «γιατί με βρίζεις;». Εκείνος μου είπε «εγώ δε βρίζω εσένα», και του απάντησα, «βρίζεις όμως τον Πατέρα μου, κι αυτό δεν το αντέχω», και έτσι έφυγα από εκεί.
»Άκουγα ειρωνείες και στην δουλειά που έκανα και στην πλατεία όταν καθόμουν• «βρε τον κοιμισμένο», άκουσα να λεν για μένα, μα εγώ δεν ήξερα να παρεξηγηθώ. Με λέγαν, «γιατί δεν γλεντάς, γιατί δεν γυρνάς;». Εγώ σαν άνθρωπος πήγαινα σε γιορτές μα δεν ήξερα άλλα, και τους λέω μία φορά• «βρε σεις, είδατε στις εικόνες κάνα Άγιο να γελάη;»».
Κάποτε έδωσε κάτι σκορδάκια σε κάποιον και εκείνος τον είπε «μπαταχτσή» (κλέφτη) κι αυτός την άλλη μέρα πήγε ένα δεμάτι σ’ αυτόν που τον εξύβρισε, όμως κι αυτός ο άλλος του πήγε τυρί λέγοντας «συγγνώμη αν σ’ αδίκησα».
Άλλοτε κάποια γυναίκα ήθελε να αγοράση ντομάτες• τις πατούσε επίμονα, τις περιεργαζόταν και, επειδή ο Τάσος της είπε «πιο σιγά, μη χαλάσουν», αυτή θύμωσε και φώναζε: «Εσείς που κάνετε τους μεγάλους σταυρούς κ.τ.λ.». Τότε αυτός της είπε: «Επειδή κάνουμε σταυρούς δεν είμαστε και αιχμάλωτοι σε σένα».
Ύστερα για να μή μείνη ίχνος πικρίας μέσα του, της έδωσε τις καλύτερες ντομάτες.
Έλεγε: «Πάντα παραπέφτουμε όταν μιλάμε. Μία φορά στο χωριό, μία πολύ νευρικιά γυναίκα μάλωσε και μας έσπασε με πέτρες όλα τα τζάμια. Ήρθε η αστυνομία και ρώτησε, να κάνουμε μήνυση; Όχι, είπα. Θα πας στην αστυνομία μόνο αν είσαι κάνας δεσπότης και σε παίρνει το κύμα μαζί με παπάδες, για κάτι που γράφουν, τότε ναι, αλλοιώς όχι για τον εαυτό σου. Εσύ «αποστραφήτω», που λένε, μ’ ένα κρύο χαμόγελο και θα πας μακρυά…
»Μικρός, όταν ήμουνα, δεν ωργιζόμουνα καθόλου ούτε έβλεπα κακό ή αδικία… Να, ένας πήρε την κομπίνα (θεριζοαλωνιστική μηχανή) στο χωράφι του ενώ εγώ είχα πει πιο μπροστά να έλθουν στο δικό μου χωράφι. Αυτοί όμως τον ξεγέλασαν και πήγε σ’ αυτούς. Ε… αλωνίζει το δικό τους. Δεν ήλθε στο δικό μου. Το βράδυ εκείνο, όμως, πιάνει ένα χαλάζι, καταστροφή! Εγώ, τι να κάνω; Για να μη φωλιάση μέσα μου το κακό, πήγα και θέρισα το χόρτο, αυτουνού δηλαδή που με ξεγέλασε, στα κρυφά. Για να μπορώ να τον φέρνω μετά στο μυαλό μου χωρίς κακία. Κι έφυγα, αφού θέρισα το χόρτο τους, χαράματα μη με δουν.
»Μιαν άλλη φορά, ο καφετζής είπε, επειδή, όταν πήγαινα για ξεκούραση κάνα απόγευμα στο καφενείο, δεν έπαιζα στα χαρτιά και δεν παράγγελνα πολλά-πολλά, είπε λοιπόν ο καφετζής, «ε, άμα ήταν όλοι σαν τον Τάσο, θα πεθνήσκαμε, θα το κλείναμε…». Τι να κάμω; Πάω, φορτώνω ένα κάρο πουρνάρια και τ’ αφήνω κρυφά έξω απ’ το καφενείο, για την σόμπα. Δεν του τό ’πα. Χτύπησα με τέτοιο τρόπο τον Σατανά. Όταν κάποιος μ’ έκανε κακό, κοίταζα νά ’μαι μέσα στο στάβλο μοναχός μου, στα σκοτεινά, σκλήριζα, φώναζα με φωνή• «ήμαρτον Κύριε! συχώρεσέ με»• κι άλλοτε στα χωράφια, που δεν μ’ άκουγαν «συχώρα με», φώναζα, όπως ουρλιάζει ο λύκος γυρεύοντας βοήθεια. Αποκηρυγμένος ήμουνα.
»Κάποτε νοίκιασα ένα μπαξέ. Από 5 στρέμματα που νοίκιασα, το έκανα δεκαπέντε, μέσα στα καλάμια. Δουλειά! Βουρλιές μέχρι το μπόϊ μου! Τρία στρέμματα είχα σέλινα, πράσα, ήταν σαν ένα κύμα ο μπαξές. Μία μέρα περνά ένας γεωπόνος, με κοιλιά μεγάλη, απ’ τους αρχαίους… Στο τσαρδάκι καθόμαν• απαγορεύεται εν ονόματι του νόμου, ούτε ένα φύλλο δεν θα βάλεις από σήμερα, τίποτα… «Γιατί;», ρωτάω εγώ. Ήταν κρατικό, υδραυλικό το χωράφι εκείνο. Κι όμως μου τον πήραν τον μπαξέ. Φώναζε ο ένας• «το θέλω το χωράφι μου τώρα». «Βρε», τους έλεγα, «με τα πράσα είναι, περιμέντε να τα δώσω…». Αυτοί φωνάζαν! Άλλος πήρε τα σέλινα, άλλος τα πράσα. Σ’ αυτό το μέρος που έπεσα, εγώ ξέρω πόσο αδικήθηκα… Έρχεται ένας άλλος με κορδέλλα, μετρά, μου το παίρνουν. Το 1975 αναγκάστηκα και τον χάλασα τον μπαξέ…
»Όταν βλέπω κάποιον, που υπάρχει έστω και ίχνος, ότι τον αδίκησα εγώ ή κάποιος δικός μου λέω, «εγώ θα σε συλλάβω στην προσευχή μου, και θα βρεις καλύτερη κατάσταση…».
»Εμένα πολλοί κοιτούσαν να με κατεδαφίσουν…, άκρια δεν βγάζεις… «ούτως έδιωξαν και τους προφήτας πριν από σας». Εξ αρχής ήταν οι διωγμοί…• σε δίνει μία κεντριά (χτύπημα) και σε ξεπατώνει. Η απιστία των άλλων είναι σα βουνό. Σε φαίνεται βουνό ό,τι σε πει ο άλλος. Η στεναχώρια είναι βουνό. Αυτό θα πει, πες στο βουνό να πέση στη θάλασσα! Μόνο η προσευχή λειώνει αυτό το βουνό. Πού να τα πης αυτά να σου φύγουν; Γι’ αυτό όσοι πιστεύουν, πρέπει να ανταμώνουν, να δίνουν κουράγιο ο ένας στον άλλον.
»Δύο φορές σώθηκα από τροχαίο στην δημοσιά. Την πρώτη φορά περίμενα στην Παζαρούδα να περάσω απέναντι και ξάφνου έρχεται μία νταλίκα με πλατφόρμα σα σίφουνας, έρριξε ένα τηλεφωνόξυλο κάτω, πήρε την μισή γωνιά του Νιοχωρίτη, έπεσε πάνω στο καφενείο, και πήγε και σφηνώθηκε σε ένα σπίτι. Πώς φωτίστηκα και τραβήχτηκα παραμέσα!… Την άλλη φορά, νυχτούλα ήτανε, κρατούσα το σχοινί του αλόγου, ήμουν έτοιμος να περάσω το δημόσιο, και να, μία νταλίκα. Κάνει τ’ άλογο πίσω το κεφάλι, με γλυτώνει.
»Άλλη φορά, καμμιά 35αριά χρονώ νά ’μουνα, πηγαίναμε με το κάρο χαράματα στην Κοκκαλού, μας έρριξε ένα αυτοκίνητο κάτω, το άλογο ψόφησε, εμένα με πήγανε στο νοσοκομείο. Με δώσαν, θυμάμαι, 5.000 για άλογο και 2.100 για κάρο…».

Ασθένειες και κοίμηση
«Τι περιπέτειες είχα και με το ζάχαρο που με βρήκε στα σαράντα μου χρόνια!… Θυμάμαι πως το κατάλαβα… Είχα φάει γλυκό κουταλιού κι άρχισα να βλέπω τους ανθρώπους σα σκιές, σαν ένα δάχτυλο του χεριού. Πάμε στο νοσοκομείο, μ’ αρχίζουν ινσουλίνες. Όταν επέστρεψα στο χωριό με σταματά ο γιατρός ο αγροτικός, με ρωτά, και μ’ αρχινά στις μούντζες, λέγοντας• γιατί δέχτηκες; Και με πάνε στο Σανατόριο της Καβάλας, όλο φυματικοί. Γράφω γράμμα σπίτι, ελάτε να με πάρετε, πεθαίνω… Είχα γίνει ελεεινός… Έρχεται η γυναίκα μου με τον αδελφό της να με πάρουν, στον δρόμο δεν έλεγαν ούτε μία λέξη απ’ τη στεναχώρια, νόμιζαν πως θα είχα πεθάνει. Μας δίνουν εξιτήριο και δίαιτα, τι να τρώω… Γυρνάμε σπίτι και άρχισα να τρώω τυρί, όπως το έπηζαν στην τσαντίλα. Έβαλα βάρος γιατί μ’ είχε πει ένας γιατρός εκεί ότι, αν βάλης κιλά, πέφτει το ζάχαρο! Κόβουμε την ινσουλίνη και παθαίνω ένα κώμα και με τρέχουν στο ΑΧΕΠΑ με το στόμα ανοιχτό. Εκεί μία φοιτήτρια, λέει στην γυναίκα μου, έλα να δης πως μυρίζει η αναπνοή του, σάπιο μήλο. «Οξονάρα!». Κι άρχισα πάλι τις ενέσεις.
»Ήμασταν στο Σανατόριο Καβάλας. Το βράδυ ήλθε μία «κοπέλα» σεμνή, ντυμένη μαύρα. «Ήλθα», λέει στη γυναίκα μου, «και θα πάρω αυτό που έχει ο άντρας σου• είμαι η Παρασκευή απ’ το Σταυρό». Πράγματι, πήγα στην Αγία Παρασκευή, την Εκκλησία του Σταυρού».
Δέχθηκε την αρρώστια αυτή με τις πολλές επιπλοκές με πολλή υπομονή κι έλεγε «αν δεν έλθη ο άνθρωπος σ’ αυτό το σημείο, σ’ αυτήν την παρακμή με την αρρώστια, δεν μπορεί να μπη στο νόημα». Καθώς προχωρούσε η αρρώστια αυτή είχε πολλά επεισόδια• άλλοτε με υπεργλυκαιμία, διαβητικό κώμα και νοσηλεία σε Νοσοκομεία, κι άλλοτε με υπογλυκαιμία, με επεισόδια ζάλης, λιποθυμίας, επειδή δεν ρυθμιζόταν το σάκχαρο. Κινδύνεψε σε πολλές περιπτώσεις και έλεγε πως ο Θεός τον γλύτωσε άπειρες φορές από θαύμα.
Διηγείται η γυναίκα του Τάσου: «Το 1975, όταν πήγε ο γιός μου στην Σουηδία, 18 χρόνων περίπου ήταν, δεν γνώριζε που και πως θα πάει, μία διεύθυνση είχε μόνο σ’ ένα μακρινό γνωστό του, μα ο Τάσος τον είχε στην προσευχή του και πηγαίνοντας στο τραίνο είδε ένα γεράκο, του είπε, «μη στενοχωριέσαι, και εγώ εκεί πάω». Όταν το τραίνο έφτασε στην θάλασσα της Δανίας και κατέβηκαν για να μπουν σε πλοίο, όλοι οι επιβάτες κατέβηκαν, μα ο γεράκος πουθενά. Τότε ο γιός μου είδε ένα ζευγάρι να μιλάνε ελληνικά και συνέχισε μαζί τους το ταξίδι, μέχρι την πόλη που ήθελε να πάη. Θαυμαστές συναντήσεις, ζωντανά πράγματα!
»Το 1997 πήγαμε στην Σουηδία, όπου ήταν ο γιός μου από το 1975 περίπου, για να τον δουν οι γιατροί μιας διαβητολογικής κλινικής. Ήδη είχαν αρχίσει οι φλεγμονές στα κάτω άκρα του, και αρχόμενη γάγγραινα. Εκεί ο υπεύθυνος γιατρός είπε ότι άρχισε η μικροβιακή μόλυνση, κινδύνευε να πάθη οστεομυελίτιδα και να επεκταθή σε σηψαιμία. Μάλιστα είπαν ότι είναι κρίσιμο το επόμενο εικοσιτετράωρο. Το ίδιο βράδυ είδα στον ύπνο μου έναν ψάλτη απ’ το χωριό, πεθαμένο πριν από 8 χρόνια, να βρίσκεται σ’ ένα πράσινο λιβάδι, μ’ ένα ωραίο σπιτάκι.
—Γιάγκο! φώναξα, τι ωραίο μέρος! Πού είσαι;
—Α! είπε ο ψάλτης! Εδώ είναι πολλοί, μα δεν χωρά ο καθένας. Για τον Τάσο να δης τι ετοιμάζουν. Αλλά θα αργήσει να έλθη!».
Τότε η γυναίκα του αισθάνθηκε ότι παρά τις προβλέψεις των Σουηδών γιατρών, ο Τάσος δεν θα πέθαινε. Έμειναν συνολικά 3 μήνες εκεί και επέστρεψαν γιατί ο Τάσος δεν άντεχε να μένη σ’ έναν τόπο, «που δεν ακούς να βαρά καμπάνα», όπως έλεγε.
Δεν διέκοψε τις χειρωνακτικές εργασίες του, ούτε θέλησε να βγή σε σύνταξη, για να μην επιβαρύνη όπως έλεγε, το κράτος. Δούλευε ως τα 67 χρόνια σκάβοντας με την τσάπα και ποτίζοντας τους κήπους. Όταν γινόταν η σοδειά του πουλούσε τα προϊόντα του γυρίζοντας στις γειτονιές μ’ ένα χειροκίνητο καροτσάκι με τρεις ρόδες. Με την πάροδο των χρόνων έπαθε διαβητική αγγειοπάθεια και γάγγραινα στο αριστερό πόδι, που είχε ως συνέπεια να του το κόψουν κάτω από το γόνατο. Μετά, λόγω διαβητικής αμφιβληστροπαθείας, έχασε σιγά-σιγά το φως του, μέχρι που τυφλώθηκε. Ο ακρωτηριασμός του αριστερού κάτω άκρου έγινε το 1998 και μετά από ένα χρόνο έχασε και το φως του 

 συνεχίζεται

(“Ασκητές μέσα στον κόσμο, τόμος Β΄, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής, 2012)

Ρίγος, συγκίνηση, ανατριχίλα...

Κάθε αναφορά του νου και της καρδιάς προς το Θεό είναι πραγματική προσευχή. Εάν καθώς εργάζεσθε ενθυμείσθε τον Θεό, αυτό αποτελεί προσευχή.

Όσιος Θεοφάνης Έγκλειστος

Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων με λόγια αγάπης στο ξωκλήσι της Παναγιάς

Θὰ ψάχνουμε μὲ τὸ μικροσκόπιο τΣΥΡΙΖΑΝΕΛικοὺς ψηφοφόρους!!!

Κρατοῦσαν καὶ τὴν ἑλληνικὴ σημαία κάποτε, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἀπησχόλησε πὼς τὴν ἔθεταν κάτω ἀπὸ τὰ χρώματα τοῦ κόμματός τους…
Τώρα κλαῖν… Γιατί κλαῖν;

Ἤδη εἶναι πολὺ …σκούρα, γιὰ αὐτούς, τὰ πράγματα. Ἤδη, ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον, κατόπιν πολλῶν …ἀναταράξεων, πραγματοποιοῦν ἀπὸ μίαν γενναία …κωλοτούμπα καί, μετά, ἀναβαπτίζονται σὲ …νεο-εἰσαγγελεῖς τῶν πρώην εἰδώλων τους!!! Βασιλικότεροι τῶν βασιλέων δῆλα δή…
Εἰδικῶς μετὰ τὶς νέες (ἐπίσημα διατυπωμένες), θέσεις τῶν τΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περὶ Μακεδονίας, ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς παντελῶς στὴν κοσμάρα τους ὑποστηρικτές των, ἡ περίοδος ἀνοχῆς ἔληξε καὶ πλέον καταφέρονται ἀνοικτὰ κατὰ τῶν (παρ΄ ὀλίγον!!!) …«ἐθνοσωτήρων» μας!
Λὲς καὶ τὰ τΣΥΡΙΖΑΝΕΛικὰ μορφώματα μᾶς ξημέρωσαν μετηλλαγμένα ἀπὸ τὸ πουθενά, δίχως παρελθὸν καὶ δίχως ἀνοικτὰ ἀντεθνικὲς θέσεις, ποὺ διετύπωναν, μὲ κάθε εὐκαιρία, ἐδῶ καὶ χρόνια…
Άλλά, βλέπετε, ὅταν μιλᾷ τὸ «λεφτὰ ὑπάρχουν» ὅλα τὰ ἄλλα λησμονῶνται…

Πέραν λοιπὸν τῆς σημερινῆς τους ἀμνησίας, καθὼς φυσικὰ καὶ τῆς διαστροφικῆς τους «πολιτικῆς ὀρθότητος» (ποὺ τὴν διατηροῦν ἀκόμη σὲ ὑψηλότατα ἐπίπεδα!), εἰδικῶς μετὰ τὰ ἐπεισόδια στὸ Πισοδέρι, παρουσιάζουν ἀμέτρητες κωλοτοῦμπες καὶ διολισθήσεις. Ἐννοοῦν (καὶ καλῶς ἐννοοῦν) τὶς κινήσεις τῶν τσιπροκαμμένων ὡς ἀκραία ἀντεθνικές, μὲ ἀποτέλεσμα, κατόπιν καὶ τῶν προσφάτων διαπιστώσεών τους, περὶ θρασυτάτου ἐκχωρήσεως τῆς Ἱστορίας τῆς Μακεδονίας μας, ἐκτὸς τοῦ ὅτι (ἐπὶ τέλους) ἀρχίζουν νὰ ἀντιλαμβάνονται τὰ στοιχειώδη, ἐπὶ προσθέτως, σιγά-σιγά, ξεκικοῦν ἀκόμη καὶ νὰ …ἀποποιῶνται τῶν δικῶν τους ἐκλογικῶν ἐπιλογῶν καὶ νὰ συζητοῦν πλέον ἀνοικτὰ γιὰ ἐθνικὲς μειοδοσίες, ἐνᾦ, ἐν μίᾳ νυκτί, ὁ ἕνας πίσω ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἔρχονται κι …ἀναβαπτίζονται σὲ ὑπέρ-πατριῶτες!!!
(Πολὺ γέλιο, θὰ ἔλεγα, ἐὰν δὲν καιγόμασταν μὲ τὰ τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων…!!!)
Οἱ ἄρτι «ἀφυπνισθέντες» νεο-πατριῶτες ἔχουν σαφῶς τρομοκρατηθῆ μὲ τὶς πρόσφατες «συμφωνίες» (διότι τὶς τάχα μου ὑπογραφὲς δὲν τὶς λαμβάνουμε στὰ ὑπ΄ ὄψιν μας!!!) καί, πανικόβλητοι, περιφέρουν τὰ σαρκία τους ἐκτοξεύοντας διαφόρων τύπου κορῶνες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀνακαλύπτουμε ἕνα νέο εἶδος ὑπέρ-πατριωτῶν στὶς ἡμέρες μας, ποὺ ναὶ μὲν χρειαζόμεθα ὡς κοινωνία, ἀλλὰ δὲν παύει νὰ μᾶς ἐκπλήσσῃ μὲ τὶς μεταλλάξεις του. Τόσο δὲ μᾶς ἀπασχολοῦν αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ μεταλλάξεις, ποὺ φθάνουμε στὸ σημεῖον νὰ προβληματιζόμεθα ὑπερβολικά, ἐφ΄ ὅσον, κατὰ τὴν δική τους τακτική, πολὺ εὔκολα, ἐμπρὸς σὲ ἕνα …λεφτόδενδρο, κατὰ τὶς προσφιλείς τους συνήθειες, θὰ …ἐπαναμεταλλαχθοῦν ἐκ νέου!!!

Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι σὰν νὰ ἔπαθαν μίαν …μόνιμο ἀμνησία καὶ γιὰ τὰ ἔργα καὶ γιὰ τὶς ἡμέρες τους. (Ναί, «τους», ἐφ΄ ὅσον τὰ δικά τους πεπραγμένα λησμονοῦν εὐθαρσῶς κι ἀνοικτά!!!)
Στὴν οὐσία ἡ …ἀμνησία τους ἀποδεικνύει μόνον πὼς δὲν ἔχουν κάψη ἐγκέφαλο, πρὸ πολλοῦ, παρὰ μόνον πὼς τὸ ἀντιληπτικόν τους ἐπίπεδον φθάνει μέχρι ἐκείνου τοῦ σημείου ποὺ δὲν ἀλλοιώνει τὸ δικό τους προσωπικὸ βόλεμα. Τὸ σημερινὸ ἀποτέλεσμα δέ, τῆς ξαφνικῆς τους -θορυβώδους- ἀφυπνίσεως ἀπὸ τὸν βαθὺ λήθαργο, ἦταν σὲ ἕναν κάποιον βαθμὸ μᾶλλοον ἀναμενόμενον, ἐφ΄ ὅσον πράγματι, ὁ ἔμφυτος πατριωτισμὸς τῶν λαῶν (καὶ δῆ τῶν Ἑλλήνων) οὐδέποτε ἐξαφανίζεται, παρὰ μόνον ἀποκρύβεται.

Πλὴν ἐλαχίστων λοιπόν, ἀκραία φανατικῶν (καὶ βολεμένων βεβαίως βεβαίως) ὅλοι οἱ ἄλλοι σφυρίζουν ἀδιάφορα, δηλώνουν ἀκόμη καὶ (σὲ κάποιες ἐξαιρετικὰ σπάνιες περιπτώσεις) …μωρὲς παρθένες καί, καταληκτικῶς, ἀρνοῦνται τὴν ὁποιανδήποτε σχέσιν τους μὲ τὰ ἐν λόγῳ ἀποκόμματα, ἐνᾦ ἡ ἀγωνία τους γιὰ τὰ Ἐθνικά μας ζητήματα κορυφώνεται.
Τί νά πῶ; Μὲ ξεπερνοῦν… Μὲ τὴν σημερινὴ εἰκόνα ποὺ διακρίνω στὰ τῆς κοινωνίας μας διαπιστώνω πὼς ἐξαφανίζονται, ἀγεληδόν, οἱ ψηφοφόροι τῶν τΣΥΡΙΖΑΝΕΛικῶν μορφωμάτων, ἀρνούμενοι στὴν πλειοψηφία τους νὰ ἀντιληφθοῦν τὶς παγιδεύσεις τους. Φθάνουν δὲ ἀκόμη καὶ στὸ σημεῖον νὰ ἰσχυρίζονται πὼς δὲν ἦσαν οἱ ἴδιοι ψηφοφόροι*, παρὰ μόνον …συμπαθοῦντες!!!
Ταὐτοχρόνως δέ, μέσα ἀπὸ τὴν γενικευμένη τους ἀμνησία, συμπεριφέρονται ὡς παγιδευμένα θηρία (εἴπαμε, βασιλικότερα τοῦ βασιλέως) ποὺ ἀναζητοῦν τρόπους ἐναγωνίως γιὰ νὰ ἐπανέλθουν στὴν …ἀγέλη τους!!!
Τὸ κακὸ εἶναι πὼς λησμονοῦν ὅτι τὸ δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ. Τὸ τρίς… …γ@μησέ τα!
πηγή


Σημειώσεις
Κάποτε ἕνας ψηφοφόρος τῆς ΝουΔουλάρας μοῦ εἶπε πὼς ἀκόμη καὶ γουροῦνι νὰ ἔθεταν ὡς κεφαλὴ στὸ κόμμα του, αὐτὸς πάλι θὰ τοὺς ἐψήφιζε.
Εἴπατε κάτι;
Δὲν νίπτουν ἁπλῶς τὰς χείρας τους (τὸ κέρατό τους!!!), γενικῶς οἱ ἀγέλες τῶν ψηφοφόρων, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον συντάσσονται, ἐπισήμως πλέον, μὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ τοὺς πολεμοῦσαν (γιὰ τοὺς ὁποίους λόγους…!!!) Δὲν πρόκειται, στὴν πραγματικότητα, γιὰ γενικευμένη ἀμνησία, ἀλλὰ γιὰ τὸ γνωστότατον: «στερνή μου γνῶσιν…», ποὺ ὅμως ἐπίσης πολὺ γρήγορα θὰ λησμονηθῆ εἴτε γιὰ κάποιο νέο …λεφτόδενδρο, εἴτε γιὰ κάποιαν νέου εἴδους «ἐλπίδα»…

Διακρίνετε ἀφυπνίσεις; Μπᾶ… ἔχουμε ἀκόμη δρόμο… Ὄχι μακρύ, ἀλλὰ δρόμο…
Κοντή μνήμη; Τς… Κάτι χειρότερον… Κάτι μὲ τὴν ψῆφο γενικῶς καὶ εἰδικῶς, ποὺ ἀκόμη, δυστυχῶς μας, ἀρνούμεθα νὰ διακρίνουμε… Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ψιλὰ γράμματα, γιὰ τὴν ὥρα.
Τώρα ἔχουμε σοβαρότερα…
Οἱ πλέον ἀστεῖοι ἐκ τῶν παραπάνω εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι πού, ἐκτὸς ἀπὸ ψηφοφόροι, ἦσαν καὶ τελάληδες καὶ «διακινητὲς ἰδεῶν» καί, κυρίως, «προοδευτικοί» ποὺ μισοῦσαν τοὺς μὴ «προοδευτικούς». Καιρὸς νὰ τοὺς παρατηρήσουμε λεπτομερῶς. Δὲν εἶναι γιὰ γέλια… Γιὰ κλάμματα εἶναι…
Νὰ δῶ τοὺς γλεντοκοποῦντες τῆς νίκης τῆς «πρώτης φορὰ ἀριστερά» νὰ φασκελώνουν τὰ ἰνδάλματά τους, καὶ τὶ στὸν κόσμο!!!.
Ὑπ΄ ὄψιν… ἀκόμη δὲν ἔχω κάνη «ἔρευνα ἀγορᾶς» σὲ συνταξιούχους. Ὁσονούπω ἔπεται κι αὐτὸ γιὰ νὰ γελάσουμε ἀκόμη περισσότερο!!!
* Ἐὰν ὅλοι αὐτοὶ δὲν ἦσαν τΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητοι χειροκροτητές, τότε πῶς στά κομμάτια κομμάτια κατάφερε τό ἐν λόγῳ (φερόμενον ὡς) κυβερνητικὸν μόρφωμα νὰ ψηφισθῇ καὶ  νὰ ὑπάρχῃ ὡς σήμερα; Ποῦ ἐκεῖνες οἱ …«καλὲς ἐποχές» τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 2015, ποὺ ἔλεγαν πὼς ξανά-ματά-ἐψήφιζαν τΣΥΡΙΖΑ γιὰ νὰ δώσουν στὰ εἴδωλά τους μίαν ἀκόμη εὐκαιρία.

" Αν μια νταλίκα πέσει πάνω μου και σκοτωθώ τι θα πείτε στα μικρότερα; Ότι η μαμά σκοτώθηκε ή ότι πήγε στον ουρανό;"

- Ομολογία "αμφοτεροδέξιου & των συν αυτώ":
Στα 4 σχεδόν χρόνια, που ασχολούμαστε με αυτό το ιστολόγιο οφείλουμε να ομολογήσουμε πως σε καμιά από τις 7000 και πλέον αναρτήσεις, που έχουνε περάσει μπροστά από τα μάτια μας, δεν έχουμε συγκλονιστεί τόσο...
Τα στοιχεία που βγαίνουν 2 μονάχα μέρες μετά τον (προσωρινό...) αποχαιρετισμό της Μαρίας είναι τόσο απρόσμενα ωφέλιμα για όλους μας...
Η "συνέντευξή" της στο τέλος της ανάρτησης, 2 εβδομάδες πριν, θεωρούμε πως είναι μακράν η καλύτερη που έχει περάσει απ΄αυτήν εδώ την "γειτονιά"...
Η Μαρία μας (* πλέον είναι και δική μας η Μαρία...) και η οικογένειά της ανέβασε τόσο ψηλά το επίπεδο, που είμαστε πλέον όλοι εμείς οι υπόλοιποι (κυρίως όσοι από εμάς Ο Θεός παραχώρησε οικογένεια...) "υποχρεωμένοι" να τους έχουμε ως υπόδειγμα στην ζωή και στον θάνατο...

~ Πριν μια εβδομάδα συζητώντας η Μαρία με τα παιδιά της τους έλεγε:
"Να έχετε διάκριση όταν μιλάτε με τους ανθρώπους για θέματα πίστης, ανάλογα με τα βιώματα που έχουν. Για παράδειγμα, αν μια νταλίκα πέσει πάνω μου και σκοτωθώ τι θα πείτε στα μικρότερα; Ότι η μαμά σκοτώθηκε ή ότι πήγε στον ουρανό;"

~ Παραθέτουμε τον εξής διάλογο μεταξύ μιας κυρίας και του Πορφύριου. για να χαιρόμαστε και να μην απελπιζόμαστε...
Λέει η κυρία:
"Ο Θεός πήρε τη μαμά σας.."
Και απαντά ο Πορφύρης:
"Όχι μόνο δεν πήρε τη μαμά μας,αλλά μας έδωσε και τη Δική Του ακόμα!"

~ Μερικές από τις ερωτήσεις μας προς την Μαρία ( πριν από δύο εβδομάδες) σας τις παραθέτω όχι για να καταλάβετε ποια ήταν η Μαρία, αλλά γιατί εμένα με ωφέλησαν (Στην καταγραφή αυτού του διαλόγου κάποιος πολύ κοντινός στην οικογένεια Ιερέας...Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε το όνομά του...):
"- Μαρία ανησυχείς για τα παιδιά σου τώρα που μεγάλωσαν; -Δεν υπάρχει καλύτερος πατέρας και παιδαγωγός από τον ίδιο τον Θεό. Κι όμως τα παιδιά του οι πρωτόπλαστοι αποφάσισαν να τον παρακούσουν καθώς και τις εντολές του και να φύγουν μακριά του... Εγώ δεν μπορώ παρά να αγωνίζομαι μόνο για μένα, για τα παιδιά μου απλά προσεύχομαι...
-Δεν τα νουθετείς;
-Αν το ζευγάρι ζει αγαπημένο δεν χρειάζεται τίποτε παραπάνω. Αυτό από μόνο του αρκεί. Εγώ προχωρώ μέσα στο σπίτι και αισθάνομαι τα παιδιά μου σαν τα παπάκια, παντού με ακολουθούν για να συζητήσουμε...Αφού τους το λέω, παιδιά με κάνετε να αισθάνομαι σαν την πάπια, αφήστε με και λίγο μόνη...
- Είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η πολυτεκνια σώζει;
- Όταν γνώρισα τον Σπύρο αποφασίσαμε να κάνουμε έως 5 παιδιά, το θεωρούμε ιδανικό αριθμό, αλλά πάντα χαιρόμασταν με το κάθε παιδί που θέλαμε άλλο ένα... Για να καταλάβεις πόσο το χαίρομαι που ακόμα και το τελευταίο (το δέκατο) δεν το αφήνω να το αλλάζουν τα παιδιά. Τους λέω αυτό είναι δικό μου παιδί, όταν κάνετε δικό σας, εσείς θα το αλλάζετε.... Τώρα στο έκτο όταν είχα ρωτήσει τον παππού τον Δαμασκηνό σε δική μου αγωνία σε σχέση με τα πνευματικά...
αν ο Θεός την πολυτεκνία την προσμετρά και ως αγώνα, γιατί μου είχανε πει ότι πάνω από 6 ότι Ο Θεός το βλέπει ως σταυρό....είχε συμφωνήσει! " Τι να πω, η κάθε λέξη της για μένα, μου μύριζε παράδεισο...!

~ Και λίγα από τα πρώτα κιόλας σχόλια:

* Νώντας Σκοπετέας Αυτή είναι μια άκρως ψυχωφελέστατη ανάρτηση ! Με αγάπη το λέω , ας το ξαναεξετάσουν Χριστοκεντρικά όσοι έσπευσαν να υποστηρίξουν το αντίθετο ! Τοις πάσι γέγονα τα πάντα ίνα πάντως τινάς σώσω ...το Παύλειο κέλευσμα ! Προς δόξαν Θεού και παραμυθία αναριθμήτων ψυχών, που ως μη έχοντες Ελπίδα πενθούν γιατί ¨έχασαν" τον άνθρωπό τους , λες και απώλεσαν κάποιο αντικείμενο ...Ναι , δάκρυα πολλά και προσευχή βουβή , σαν τον πόνο των λευκοφορεμένων σπλάχνων της για την αναχώρηση της Μαρίας εκ του θανάτου εις την Ζωήν τούτες τις ώρες ...Ορφανόν και χήραν αναλήψεται Κύριος ... Μα και επιτέλους σε θεοστυγείς μέρες σκοτεινές που έχουμε ξεχάσει σχεδόν το οτι Ένας είναι Ζωής ο Κυριεύων και του Θανάτου , με προβολή και ηρωοποίηση όσων, ταις των δαιμόνων απάταις αποφάσισαν για το αντίθετο , είδαμε και βιώσαμε μια νεκρώσιμη ακολουθία μακάρια και όχι μακάβρια ...με σκεπασμένα φέρετρα , μαύρες "σημαίες" να αποδοκιμάζουν τον Ουρανό και τις απερινόητες αποφάσεις του Θεού ...Ανάσταση σήμανε και πάλι στο Μήλεσι ! Αληθώς Ανέστη αδελφή μας Μαρία ! Σπύρο αδελφέ μου πάντα αγγελικά και αγέρωχα τα φτερά σου ! 
Ψυχές μας διαλεχτές καλές υπομονές και χαρά Θεού αληθινή πάντα να φωλιάζει στην μνήμη και στις καρδιές σας με τις μεσιτείες της Αγίας Μάνας σας !

* Maria Kone Από την μία είναι συγκλονιστικό, το πως συνέβη και το γεγονός ότι ηταν μια μανα 10 παιδιών! Από την άλλη ξεπερνά κάθε όριο της λογικής η αντιμετώπιση των παιδιών και του συζύγου!

Το σάββατο καθώς περίμενα για να χαιρετήσω στο τελος, μπροστά μου ήταν ενα κοριτσακι που μιλουσε με εναν κυριο. Μιλουσε τόσο φυσιολογικά, χαρούμενα στον κυριο λες και δεν βρισκόμασταν σε κηδεία, αλλα σε ενα χαρουμενο γεγονος. Βλεποντας σημερα τις φωτογραφίες κατάλαβα οτι είναι ενα απο τα παιδια της. Ενταξει δεν μπορώ να πω κατι αλλο....
Χριστός Ανεστη!!!

ΥΓ: Ηξερα μονο την Μαρία, γιατί ήμασταν συμφοιτήτριες στην Θεολογική και είχαμε ορκιστει και μαζι, όχι τα παιδιά και τον σύζυγό της.

* Δαμιανός Τσάγκας Πραγματικά από άλλη διάσταση.
Η ουκ εστιν εκ του κόσμου τούτου...
Η Πίστη και η αυθεντική εν Χριστώ Ζωή με την οποία γαλούχισε η Μαρία τα τέκνα της είναι τόσο εμφανής, τόσο αξιομιμήτη, τόσο αναστάσιμη...
Τα λόγια είναι τόσο περιττά μπροστά σε τέτοιες εικόνες.
Οσιακή ζωή, μαρτυρική κοίμηση.
Ας πρεσβεύει υπέρ ημών...

* F: έπρεπε να είσαι εκεί να ακούς τις καμπάνες... το Χριστός Ανέστη...

* Eirini Georgia Ganassouli Μιλάμε για άλλο πνευματικό επίπεδο...

* Αφροδίτη Τσαμπά όντως! Ας ελπίσουμε ότι θα εύχεται για όλους μας στα σκηνώματα του παραδείσου!

Evi Votsi Που βρίσκουν τη δύναμη??? Στον Χριστό εκεί την βρίσκουν τη δύναμη. Αυτό θα πει πίστη στον Σωτήρα μας. Και εκείνος βλέποντας αυτή την πίστη στέλνει τη χάρη Του και σκεπάζει την οικογένεια... Ο Μεγαλοδύναμος να αναπαύσει την ψυχούλα της. Και να ενδυναμώνει την οικογένεια...

* Agathi B-Krd Εμείς οι απλοί..που προσπαθούμε μεν ..ακόμη δακρύζουμε στην εικόνα.. Καλό Παράδεισο!! Καλή Ανάσταση!

* MissionaryMom AtHome Μετά τα έξι παιδιά λογίζεται σταυρός; Πρώτη φορά το ακούω-- Άρα αυτός ο πατέρας μόνος, με τη θεία χάρη- καλείται να σηκώσει δύο σταυρούς ταυτόχρονα. Παιδιών και γυναίκας! Ανυπομονώ για επόμενη ανάρτηση σχετικά! Όντως ωφέλιμη ανάρτηση - συγκλονιστική...

Sta Boz

Θέλω κι ἐγὼ νὰ γράψω δυὸ λόγια γιὰ τὴ γλυκιὰ Μαρία μας. Τὴ γνώρισα τότε ποὺ ἦταν περίπου 15 χρονῶν. Οἱ γονεῖς της (ὁ Χριστόδουλος, λαϊκὸς τότε, καὶ ἡ Εὐτυχία) μόλις εἶχαν κλάψει τὸν αἰφνίδιο θάνατο τῆς ἀδελφῆς της, τῆς Ζωῆς (αὐτοκινητιστικὸ στὴ Μεσογείων). Ξαφνικὰ διαπιστώθηκε καρκίνος στὴ γνάθο τῆς Μαρίας (ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο φίλο ὀδοντίατρο Γιάννη Μαργέλο). Οἱ γονεῖς ἔβγαλαν ἀμέσως εἰσιτήρια γιὰ Βοστώνη. Πρὶν ἀναχωρήσουν πῆγαν στὸν ἅγιο Πορφύριο. Ἐκεῖνος σταύρωσε τὴ γνάθο καὶ τοὺς συνέστησε νὰ πᾶνε ὁπωσδήποτε στὴν Ἀμερική, ὅπως εἶχαν κανονίσει. -Μὰ ἀφοῦ τὴ σταυρώσατε, πάτερ, τοῦ εἶπε ἡ Εὐτυχία. Ὄχι, ὄχι νὰ πᾶτε ὁπωσδήποτε, ἐπέμεινε ὁ ἅγιος. Ὅταν ἔφθασαν καὶ ἔκαναν ἐκεῖ τὶς σχετικὲς ἀκτινογραφίες, δὲν ὑπῆρχε τίποτε. Κοίταζαν οἱ γιατροὶ μιὰ αὐτὲς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, μιὰ τὶς καινούριες... Ἀνερμήνευτο! Ὁ ἅγιος ἐπέμεινε νὰ πᾶνε γιὰ νὰ φανεῖ ὁλοκάθαρο τὸ θαῦμα. Ἔπειτα ἐπέστρεψαν. καὶ σὲ κανα-δυὸ χρόνια ἡ Μαρία συνάντησε τὸν Σπύρο... Τὰ ὑπόλοιπα τὰ ξέρετε...
πηγή

 

Είπε Γέρων: Μπορείτε να συγχωρήσετε ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι. Μια πραγματική τραγωδία της ζωής, είναι όταν ένας άνθρωπος φοβάται το φως.

«Για να λογάσαι κύριος, δεν χρειάζεσαι γραβάτα, μον’ σαι τίμιος, σωστός, και να μιλάς σταράτα».

"Τρέξτε, τρέξτε: ο Σταυρός που κάνει θαύματα"! Είναι κάτι περιπτώσεις που δείχνουν τη διαδικτυακή ανικανότητα ορισμένων να διαχειριστούν την πληροφορία και μολονότι δηλώνουν ως ιστοχώροι ότι έχουν έναν πνευματικό χαρακτήρα καταλήγουν να αποκτούν -ένεκα βλακείας- θεομπαιχτικό χαρακτήρα. 

 

Εδώ και κανα μήνα κυκλοφορούν αναρτήσεις σε σχέση μ' έναν τίμιο σταυρό ο οποίος περιοδεύει στην Ελλάδα και κάνει θαύματα. 

 

Προσοχή: όπως μας πληροφορεί το ένθεο διαδίκτυο, μόνο ο σταυρός αυτός κάνει θαύματα και γι' αυτό άνθρωποι απ' όλη την Ελλάδα θέλουν να πάνε να τους σταυρώσει μόνο ο συγκεκριμένος παπάς που είναι κάτοχος αυτού του σταυρού. 

 

Εγώ δε λέω ότι ο σταυρός δε κάνει θαύματα. Άλλωστε δεν είναι δική μου δουλειά να διαπιστώσω ή όχι την θαυματουργία. 

 

 Αυτό όμως -ως χρήστη του διαδικτύου- που με ενοχλεί είναι η ευκολία ορισμένων ιστοχώρων στην αναπαραγωγή δημοσιεύσεων που καταλήγουν να ομοιάζουν με προτροπές από πάγκο λαϊκής του στυλ "πάρτε, πάρτε, εδώ ο καλός ο τίμιος σταυρός, ο θαυματουργός".

 

 Το θαύμα δεν είναι για να βγαίνει κανείς με ντουντούκα να το διαλαλεί. Το θαύμα θέλει την ησυχία του γιατί ο Θεός που το επιτελεί δεν έχει καμιά ντουντούκα. Το κάνει ήσυχα κι αναπαύει αντίστοιχα στην ησυχία τον άνθρωπο. Όταν λοιπόν, διαδικτυακά και μη, διατυμπανίζουμε το θαύμα σαν 'έμποροι' και με σύνθημα "εδώ το καλό θαύμα", τότε ο κόσμος εύλογα θα σκεφτεί "κοίτα τι σκαρφίστηκαν οι παπάδες για να βγάλουνε ευρώ... Μωρ' δε ντρεπόμαστε"; Όχι, δεν ντρεπόμαστε και μάλιστα ξεχνάμε ότι όταν διαφημίζουμε το θαύμα, ο Θεός που 'κανε το θαύμα, μας έχει ήδη εγκαταλείψει.

Ιερομ. Ιάσων

Ένα κομποσχοινάκι αδελφοί υπέρ υγείας, για τον πολυαγαπημένο μας π.Γαβριήλ!

Μα εγώ είμαι Έλληνας

Χρόνια με χτυπάτε

Χρόνια στέκομαι

Χρόνια με πουλάτε κι τ' ανέχομαι

Χρόνια ο σκοπός σας, ν' αφανιστώ

Έλληνας χαμένος, πρόγραμμα βατό

Έλληνας θαμμένος, γη χωρίς Θεό

 

Μα εγώ είμαι Έλληνας

Δεν θα πεθάνω

Υπήρξα άρχοντας στον κόσμο επάνω

Είμαι αυτός που σου χει μάθει,

Το αλφαβητάριο, μη κάνεις λάθη

Εγώ σε γέννησα, σ' έχω αναθρέψει

Κι ότι δικό σου, μου το χεις κλέψει

Μα εγώ είμαι Έλληνας, πάντα αντάρτης

Άνθρωπος δίκαιος και δημοκράτης

 

Τώρα ζητιανεύω κι η ψυχή σου χαίρεται

Τώρα ξεπουλιέμαι, μα ποιος Θεός το δέχεται

Τώρα μου ζητάτε τα υπάρχον μου

Ως κι την ψυχή μου, που χω πάνω μου

Δε θα μου τα πάρεις, ούτε από τον τάφο μου

 

Μα εγώ είμαι Έλληνας

Δεν θα πεθάνω

Υπήρξα άρχοντας στον κόσμο επάνω

Είμαι αυτός που σου χει μάθει,

Το αλφαβητάριο, μη κάνεις λάθη

Εγώ σε γέννησα, σ' έχω αναθρέψει

Κι ότι δικό σου, μου το χεις κλέψει

Μα εγώ είμαι Έλληνας, πάντα αντάρτης

Άνθρωπος δίκαιος και δημοκράτης

 

Μα εγώ είμαι Έλληνας ευλογημένος

Σ' επαναστάσεις αναθρεμμένος

Έχω παλέψει, έχω νικήσει

Θεριά ανήμερα, έχω λυγίσει

Δεν κάνω πίσω, θα πολεμήσω

Και τους ρουφιάνους θα τους διαλύσω

Αυτούς Ελλάδα μου, που χρόνια τώρα

Τον δρόμο σου άνοιξαν στη κατηφόρα

Χωρίς λόγια

Μια αριστερή κυβέρνηση που τρέμει το λαό. Το σκατό τους έφτασε στην κάλτσα. Ζουν τις ημέρες του 2011. Έκτακτα μέτρα για τους βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ Σε κατάσταση επιφυλακής η αστυνομία για την προστασία τους.

Η ωμη αλήθεια των δανειστών ξεγυμνώνει τις φιέστες των κατσαπλιάδων

Τι σχέση έχουν το τυρί, το κρασί και η μοριακή βιολογία;

 
Πώς μπορεί ένα «βαρύ» επιστημονικό λογισμικό μοριακής βιολογίας να βρει το κατάλληλο κρασί για το τυρί μας;

Την απάντηση έδωσε ο Gary Bader, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, ή μάλλον η σύζυγός του!
Ο Bader και η διεθνής επιστημονική ομάδα στην οποία μετέχει σχεδίασαν ένα διαδραστικό χάρτη που αποτυπώνει τις συνδέσεις μεταξύ γονιδίων μορίων.
Η συγκεκριμένη εφαρμογή βασίζεται σε ειδικό λογισμικό και χρησιμοποιείται σε όλο τον κόσμο, από γενετιστές και μοριακούς βιολόγους προκειμένου αυτοί να οπτικοποιούν πληροφορίες που σχετίζονται με διάφορα γονίδια και το ρόλο αυτών σε ασθένειες όπως ο καρκίνος ή ο αυτισμός. Μέσω της χαρτογράφησης και οπτικοποίησης των γονιδιακών και μοριακών συνδέσεων ερευνώνται και νέες θεραπείες.
Η κυρία Bader δεν είναι ειδικός στη Γενετική, σκέφτηκε όμως πως με την ίδια εφαρμογή μπορεί να βρίσκει τον κατάλληλο συνδυασμό τυριού και κρασιού για τους καλεσμένους της! Το είπε στο σύζυγό της και ο καθηγητής δεν της χάλασε χατίρι: Βασίστηκε στο αρχικό πρόγραμμα και ανέπτυξε την εφαρμογή που βρίσκει το καταλληλότερο κρασί ανά τύπο τυριού!
Έτσι, δημιουργήθηκε το www.wineandcheesemap.com, ένας διαδραστικός χάρτης, που «ζευγαρώνει» κρασιά και τυριά από διάφορες χώρες του κόσμου, με πρωταγωνίστριες βέβαια τις χώρες που κατέχουν ηγετικές θέσεις στην παραγωγή των δύο αυτών προϊόντων, όπως η Γαλλία.

Μέσω αυτού του χάρτη μπορεί κανείς να βρει καλούς συνδυασμούς κρασιών και τυριών αλλά και να αναζητήσει το ιδανικό «ταίρι» για το τυρί που θέλει να σερβίρει. Μπορεί επίσης να εισάγει κριτήρια αναζήτησης, που περιλαμβάνουν τον τύπο τυριού, τη χώρα προέλευσης και φυσικά το χρώμα του κρασιού.
Η βάση δεδομένων συνεχώς εμπλουτίζεται και ήδη περιλαμβάνει πάνω από 100 κρασιά και τουλάχιστον 270 είδη τυριού, τα οποία συνθέτουν πάνω από 1000 ιδανικά «ζευγάρια» για το τραπέζι.
«Με μερικά κλικ μπορεί κανείς να βρει συνδυασμούς που θα ήταν πολύ δύσκολο να αναζητήσει με άλλους τρόπους», δηλώνει στο BBC ο καθηγητής Bader.
Σύμφωνα με το χάρτη, η παρμεζάνα συνδυάζεται ιδανικά με τρία κόκκινα και ένα λευκό κρασί ενώ το ελβετικό gruyere μπορεί να ταιριάξει με syrah ή λευκό sauvignon.
Η αναζήτηση συνδυασμών για το camembert εμφανίζει 6 συνδυασμούς με κόκκινα κρασιά και έναν με λευκό chardonnay.
Η αναζήτηση μπορεί βέβαια να γίνει και αντίστροφα δηλαδή με το είδος κρασιού ώστε να δημιουργηθούν τα ζευγάρια με τα κατάλληλα τυριά.
Δυστυχώς, ο χάρτης αυτός δεν περιλαμβάνει προς το παρόν ελληνικά τυριά, αλλά ποιος ξέρει, αν αρχίσουν να βλέπουν «επισκέψεις» με αιτήματα για Ελληνικά τυριά, ίσως προβούν πιο γρήγορα στον εμπλουτισμό του. 
πηγή