ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ_Ὅλα ὅσα σοῦ εἶπαν εἶναι σωστὰ, ἀλλά μάγισσα δὲν εἶμαι.

 

Γνώρισα τὴν γιαγιὰ Γαλάτεια τὸ 2018, ὅταν εἶχα ταξιδέψει ἀπὸ τὸ νησί μου στὸ Ἡράκλειο μὲ σκοπὸ νὰ τὴν γνωρίσω. Εἶχα ἀκούσει πάρα πολλὰ θαυμαστά. Στὸ Ἡράκλειο ἤμουν ξανὰ πρωτύτερα γιὰ τρίμηνη πρακτικὴ ἄσκηση μέσω τῶν σπουδῶν μου. Φιλοξενήθηκα στὸ σπίτι μίας φίλης μου. Οἱ ἄνθρωποι ἐξαιρετικοί, ἔκαναν τὰ πάντα γιὰ νὰ μὲ εὐχαριστήσουν. Ἡ κυρία τοῦ σπιτιοῦ, ἡ μητέρα τῆς φίλης μου ἔχει ἐξάδελφο ἕνα ἐκκλησιαστικὸ πρόσωπο. Δὲν εἶχαν καλὴ ἄποψη γιὰ τὴν Γερόντισσα. Ὅμως τὴν πρώτη ἡμέρα ποὺ ἔφτασα Ἡράκλειο, μὲ εἶχαν πάει νὰ τὴ δῶ ὅπως πολὺ ἐπιθυμοῦσα. Ἐκεῖνο τὸ πρῶτο ἀπόγευμα ἡ γιαγιά μοῦ εἶχε πεῖ διάφορα…μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ αὐτὸ «Τώρα εἶσαι καλά, τὸ βράδυ παιδί μου θ’ ἀκούσεις τὸ κακὸ ἐκεῖ ποὺ θὰ πᾶς». Μετὰ τὴ Γερόντισσα, ἡ κυρία μὲ εἶχε πάει στὸν χῶρο ποὺ εἶναι ὁ ξάδελφός της ὅπου καθίσαμε μόνο γιὰ λίγο διότι βράδιαζε. Μοῦ τὸν εἶχε περιγράψει ἔμπειρο καὶ ἅγιο. Ὅταν τὸν συναντήσαμε, ἐκεῖνος ἄρχισε νὰ κατηγορεῖ ἔντονα τὴν γιαγιὰ ὅτι «τὴν διαφημίζουν πολὺ» ἔλεγε «Ἀρχιμανδρίτες καὶ Μητροπολίτες καὶ τρέχει ὁ κόσμος κοντά της, ὅτι ἀσχολεῖται μὲ μάγια καὶ ἄλλα…», ἐνῶ παρόμοια ἔλεγε καὶ γιὰ ἄλλους Ἁγίους τῆς Κρήτης. Στεναχωρήθηκα πολὺ μὲ τὰ λόγια του αὐτά. Πρὶν ἀναχωρήσουμε, μᾶς διάβασε μία εὐχή, ὅμως δὲν ἔνιωσα τίποτα στὴν καρδιά μου καὶ δὲν ἀναπαύτηκα καθόλου. Τότε, εἶχα προβληματιστεῖ γιὰ αὐτό, ἀφοῦ ὅταν εἶχα δεῖ τὴν γιαγιὰ αἰσθάνθηκα πολὺ διαφορετικὰ καὶ μεγάλη χαρὰ μέσα μου.

Τὴν ἑπομένη μέρα κάτι ἀκατανίκητο μὲ ὠθοῦσε νὰ πάω καὶ πάλι στὴν γιαγιά, ὅμως δυσκολευόμουν καὶ εἶχα ἐμπόδια ἀπὸ τοὺς φίλους ποὺ μὲ φιλοξενοῦσαν. Ὁπόταν, τοὺς ἀνέφερα ὅτι θὰ πήγαινα νὰ δῶ κάποιους παλιοὺς γνωστούς μου ποὺ εἶχα, καὶ μὲ τὸ λεωφορεῖο καὶ ἀρκετὸ ποδαρόδρομο ἔφτασα ξανὰ στὸ σπίτι τῆς γιαγιᾶς. Ἦταν γύρω στὶς 10πμ, βρῆκα ἐκεῖ καὶ τὸν π. Ἀντώνιο, τὴν κ. Ριρίκα, τὸν κ. Χαρίδημο συμμαθητὴ τοῦ π. Ἀντωνίου καὶ ἄλλους προσκυνητές. Ἡ γιαγιὰ χαμογελαστὴ μὲ κάλεσε κοντά της, ἀφοῦ μὲ ἀσπάσθηκε πολλὲς φορές, μοῦ εἶπε:

«Ἄνω κάτω σὲ κάνανε χθὲς οἱ τάδε… σὲ στεναχώρησε παιδί μου αὐτὸς ποὺ κάνει τὶς κουρὲς καὶ βάζει αὐτὰ (ἔδειξε τὸ μοναχικό της σχῆμα) στοὺς ἄλλους… Ὅσα σοῦ εἶπαν εἶναι ἀλήθεια! Ἀλλὰ μάγισσα δὲν εἶμαι!».

Οἱ δύο παρόντες (ὁ π. Ἀντώνιος καὶ ὁ κ. Χαρίδημος) γέλασαν καὶ μοῦ εἶπαν: «σίγουρα πῆγες στὸν τάδε», καὶ τοὺς εἶπα τί ἀκριβῶς συνέβη. Ζήτησα νὰ καθίσω ὅλη τὴν ἡμέρα κοντὰ στὴν Γερόντισσα, ὁπόταν κάθισα μέχρι τὸ ἀπόγευμα. Ἐκείνη τὴ μέρα δὲν εἶχε πολλὲς ἐπισκέψεις στὸ σπίτι, ὁπόταν ἡ γιαγιὰ ξαπλωτὴ στὸ κρεβάτι της μὲ τοὺς πολλοὺς πόνους ποὺ εἶχε στὸ σῶμα, κρατοῦσε συνεχῶς τὶς παλάμες μου στὰ χέρια της. Δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ κάνουμε διάλογο διότι δὲν ἄκουγε. Παρόλα αὐτά, μοῦ εἶπε πολλὰ γιὰ μένα, λεπτομέρειες γιὰ τὴ ζωή μου, τὴν οἰκογένειά μου, τὴ μητέρα μου, τὶς ἀδελφές μου, μοῦ περιέγραφε τὸ σπίτι μου μὲ τὴν αὐλὴ ὅπως εἶναι… ἔμενα ἄφωνη! Ἐκεῖ δὲν ἀπορεῖς, μόνο θαυμάζεις καὶ δοξολογεῖς τὸν Θεό! Κατὰ τὸ μεσημέρι εἶχαν κηδεία στὸ χωριό. Χτύπησε ἡ καμπάνα πένθιμα. Ἡ γιαγιὰ τίποτα δὲν ἄκουε, οὔτε μποροῦσε νὰ συγκρατήσει τίποτα ἐγκεφαλικά. Γυρνᾶ, ὅμως, καὶ μοῦ λέει: «Φεύγει τώρα κι αὐτὸς παιδί μου…».

Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι ἤθελε νὰ φτιάξει τὸν λογισμὸ γιὰ τὸ ἐκκλησιαστικὸ πρόσωπο ποὺ τὴν εἶχε κατηγορήσει. Ἔλεγε: «Καλός, πολὺ καλὸς εἶναι καὶ ὁ τάδε… ἔχει προσφέρει πολλά…». Δὲν δέχτηκε μόνο τὸν χαρακτηρισμὸ «Μάγισσα» καὶ μοῦ εἶπε: «Νὰ τὸ πεῖς στὴν κυρία τώρα ποὺ θὰ πᾶς…».

Ἔλεγε πολλὰ γιὰ τὴν φύλαξη τῆς ψυχῆς καὶ τὴν καθαρότητα τοῦ νοῦ καὶ τοῦ σώματος. Ἔλεγε γιὰ τὴν ἁγνότητα τῶν νέων ἀνθρώπων πόσο ὡραῖο εἶναι νὰ τὴν διαφυλάσσουν σὰν τὴν καλύτερη προίκα γιὰ τὸν μέλλον. «Ἂν τὴν χάσεις» ἔλεγε «ἀνοίγονται χάσματα στὴ ψυχὴ ποὺ δὲν κλείνουν εὔκολα». Συνεχίζω μέχρι σήμερα νὰ ἀκούω στ’ αὐτιά μου καὶ συγκινοῦμαι, τὴν γιαγιὰ Γαλάτεια νὰ μοῦ λέει καὶ νὰ ἐπαναλαμβάνει ἔντονα τὸ ἑξῆς: «Ἡ τιμή, τιμὴ δὲν ἔχει καὶ χαρᾶς τον ποὺ τὴν ἔχει… Ἡ τιμή, τιμὴ δὲν ἔχει καὶ χαρᾶς τον ποὺ τὴν ἔχει!».

Προέτρεψε τὸν π. Ἀντώνιο νὰ μὲ ἐξομολογήσει καὶ νὰ μὲ καθοδηγήσει ὥστε νὰ προσέχω κάποια πράγματα, καὶ τοὺς ὑπερευχαριστῶ! Τότε εἶχαν συμβεῖ πολλὰ θαυμαστὰ ποὺ μὲ ἄφησαν ἄφωνη. Αὐτὰ τὰ βιώματα δὲν καταστρώνονται στὸ χαρτί…

Θυμᾶμαι ὅτι ὅταν ἔφυγα πετοῦσα. Τότε, ἐκείνη τὴν τελευταία μέρα, μόλις εἶχα ἀναχωρήσει ἀπὸ τὸ σπίτι τῆς Γερόντισσας, ἔνιωσα μία ἔντονη εὐωδία νὰ ἔρχεται ἀπὸ κάπου. Ἄρχισα νὰ ψάχνω τὴν τσάντα μου γιὰ νὰ βρῶ ἀπὸ ποῦ ἐρχόταν ἡ εὐωδία αὐτή… Τελικά, ἦταν οἱ παλάμες μου ποὺ κρατοῦσε ἡ γιαγιὰ ὁλόκληρη ἐκείνη τὴν μέρα, ποὺ συνέχισαν τὴν εὐωδία μέχρι τὴν ἑπομένη μέρα ποὺ ἐπέστρεψα στὴν πατρίδα μου… Ἔκτοτε ἡ γιαγιὰ Γαλάτεια μπῆκε στὴ ζωή μου… Ἐπίσης, ἐκείνη τὴν τελευταία μέρα, ἡ γιαγιά μοῦ εἶχε χαρίσει μία εἰκόνα «Αὐτὴ νὰ τὴν πάρεις δῶρο γιὰ τὸν γάμο σου!» μοῦ εἶχε πεῖ. Ὁμολογῶ πὼς συχνὰ σ’ αὐτὴ τὴν ξύλινη εἰκόνα αἰσθάνομαι στιγμιαία τὴν μυρωδιὰ τῆς γιαγιᾶς.

Πέρσι, τὸν Φλεβάρη τοῦ 2020, πρὶν τὴν ἔλευση τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ στὰ μέρη μας καὶ ὅλες τὶς συνέπειές της, ἡ γιαγιὰ εἶχε κλείσει τὴν πόρτα της, ὥστε νὰ ἑτοιμαστεῖ γιὰ τὴν ἔξοδό της. Τὴν μέρα ποὺ εἶχε κλείσει τὴν πόρτα της, καθόλη ἐκείνη τὴν ἡμέρα εἶχα μία ἐντονότατη καὶ ἀκαταμάχητη ἐπιθυμία ὥστε νὰ ταξιδέψω ξανὰ γιὰ νὰ πάω κοντά της… Στὶς ἑπόμενες μέρες ἔμαθα ἀπὸ γνωστούς μου ὅτι ἡ γιαγιὰ ἔκλεισε τὴν πόρτα. Τὴν ἡμέρα πάλι τῆς ὁσίας κοιμήσεώς της, μὲ τὴν ἀδελφή μου εἴχαμε πάει πρωὶ χαράματα πρὶν τὴν δουλειά, γιὰ νὰ καντηλανάψουμε σ’ ἕνα κοντινό μας ξωκκλήσι. Ἐκεῖ ξαφνικά, ἕνα αἴσθημα ἀνεξήγητης χαρμολύπης μὲ κατέκλυσε καὶ συγκινήθηκα. Τὸ μεσημέρι πληροφορήθηκα τὴν κοίμησή της…

Ἀγάπησα πολὺ τὴν γιαγιὰ τὴν Γαλάτεια καὶ θὰ τὴν ἀγαπῶ γιὰ πάντα. Ἀγαποῦσε πολύ τοὺς νέους καὶ προτρέπω νὰ τὴν ἐπικαλούμαστε πάντα ὥστε νὰ ἔχουμε τὴ συντροφιά της καὶ τὸ παραδεισένιο βίωμα ποὺ φέρνει ἡ συντροφιὰ μαζί της. Εὔχομαι ἐκ βάθους καρδίας, λίγο ἔστω ἀπὸ αὐτὸ ποὺ γεύθηκα, νὰ γευθεῖ ὅλος ὁ κόσμος γιὰ νὰ καταλάβει καὶ νὰ βάλει στὴν καρδιά του καὶ τὴν γιαγιὰ Γαλάτεια καὶ ὅλους τοὺς Ἁγίους μας! Καλὸ ἐν Χριστῷ ἀγώνα σὲ ὅλους μας! Τὴν εὐχή της νὰ ἔχουμε. Ἀμήν.

 

Υ.Γ.: Ἐπειδὴ σκοπὸς εἶναι νὰ παρασταθεῖ ἡ ἀλήθεια καὶ ὄχι νὰ ζωγραφιστοῦν πρόσωπα εἴτε νὰ στοχοποιηθοῦν ἄτομα ποὺ μίλησαν ἐνάντια στὸ πρόσωπο τῆς Γερόντισσας, γιὰ αὐτὸ τὸν λόγο ἀναφέρθηκα μὲ γενικὰ λόγια καὶ δὲν ἀποκαλύπτονται συγκεκριμένα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ ἰστοσελίδα ποὺ φιλοξενεῖ τὸ κείμενό μου.

 

Η ΒΑΘΕΙΆ από ψηλά ,δείτε την εγκατάλειψη σε λίγα χρόνια θα είναι πέτρες...

 

 ".......Φτάσανε στη Βάθεια μια ώρα αργότερα. Πέτρινοι σιωπηλοί όγκοι, στο χρώμα της γης, τους υποδέχτηκαν από μακριά. Τίποτα δεν κουνιόταν. Ήταν σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος. Πλησίασαν κι άλλο. Κανένα παράθυρο δεν φαινόταν ανοιχτό, αν και είχες την εντύπωση πως δεκάδες μάτια σέρνονταν πάνω σου.

 

Αν όμως κοίταζες προσεκτικά, αν παρατηρούσες λίγο πάνω στις πέτρινες επιφάνειες, θα έβλεπες τόσα πολλά ανοίγματα στα σπίτια-φρούρια που θα τα έχανες. Τρύπες σύρριζα στη γη, πόρτες που χωρούσαν ένα μικρό παιδί σκυφτό, χαραμάδες όλων των διαστάσεων, τρύπες που οδηγούσαν σε κρυφές στέρνες, πορταδέλλες*, θυραδέλια* και πορτάρια*, πολεμότρυπες* και πετρομάχοι*, παραθύρια και παραθυρότρυπες, ο φονιάς*, η ζεματίστρα* και χίλια δυο άλλα ονόματα και ανοίγματα που δεν τα έπιανε το μάτι του περαστικού. Ένας κρυμμένος κόσμος ανάσαινε πίσω απ' όλα αυτά. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι επικοινωνούσαν μεταξύ τους, όχι με λόγια μα με νοήματα, με τα μάτια, με γκριμάτσες, σε έναν κώδικα άγνωστο στους επισκέπτες.

 

Περνώντας τα πρώτα σπίτια του χωριού, ένα τσούρμο πιτσιρίκια πετάχτηκαν μέσα από αυλές, από πόρτες και πορτάρια και έτρεξαν προς το μέρος τους φωνάζοντας. Όταν όμως είδαν να έρχονται μαζί με τους δικούς τους και ξένοι άνθρωποι, σταμάτησαν το τρεχαλητό, έκοψαν τα τσιρίγματα και τους ακολούθησαν, παρατηρώντας τους από την κορυφή μέχρι τα νύχια.

 

 Σαν ξελαχάνιασαν και εξοικειώθηκαν με την παρουσία τους, έφυγαν ξανά μέσα στα σοκάκια τρέχοντας να προλάβουν τα νέα στους δικούς τους. Δεν ερχόντουσαν συχνά ξένοι στο χωριό......"

 

 

 

 

 

Κρίμα να βρίσκεται σε πλήρη εγκατάλειψη η Βάθεια ,το στολίδι της Μάνης ... Σε λίγα χρόνια θα έχουν οι πύργοι και τα κτίσματα καταρρεύσει ... 

 

 

 

Κήρυκας διχασμού ο «οφικιάλιος» του Βαρθολομαίου Χ. Γιανναράς

“Ο διχασμός, ο υποβιβασμός του κύρους των Οικουμενικών Συνόδων και η απέχθεια για διάλογο, κυριαρχούν στον «αντίλογο» του Χρήστου Γιανναρά”…

---

Η συνέντευξη του Σέρβου Μητροπολίτη Μπάτσκας Ειρηναίου Μπούλοβιτς με επικεφαλίδα: «Αναγκαίες οι συνομιλίες για την υπέρβαση του Ουκρανικού»*, έσπειρε σοβαρές ανησυχίες στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Γράφει ο Μέτοικος

Δεν είναι πως στη συνέντευξή του ο Μητροπολίτης Ειρηναίος επιβεβαίωσε το παγκοίνως γνωστό ότι: «ἡ ρητορεία ἀπὸ τῶν ἀκτῶν τοῦ Βοσπόρου ὁμοιάζει ὑπερβολικῶς πρὸς τὴν ἐκ τῶν ὀχθῶν τοῦἐν Ἰταλίᾳ Τιβέρεως ποταμοῦ ρητορείαν», τουτέστιν, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μιλά (και συμπεριφέρεται) ως αντίγραφο του Πάπα της πρεσβυτέρας Ρώμης εγείροντας αξιώσεις αλάθητου, είναι ότι με το θεολογικό του κύρος ο επίσκοπος Ειρηναίος βεβαίωσε ότι: «εἴς τινα νέαν οἰκουμενικὴν σύνοδον, [είναι δυνατόν ο Κωνσταντινουπόλεως να απολέσει το πρωτείο τιμής] ἐφ’ ὅσον, ἐννοεῖται, ἡ σύνοδος αὕτη λάβῃ τυχὸν τοιαύτην ἀπόφασιν»!

Στο Φανάρι σήμανε συναγερμός. Οι βαρθολομαιϊκοί κλώνοι, θεολογικά και ηθικά ανεπαρκείς για να αντιτάξουν λόγο αναιρετικό στον Σέρβο θεολόγο σιώπησαν, γι’ αυτό «αυτόβουλα» και με «αγάπη» προς τον «εγγύτατα ηγαπημένο» του, ανέλαβε να απαντήσει στον Μητροπολίτη Μπάτσκας Ειρηναίο ο οφικιάλιος του π. Βαρθολομαίου, Χρήστος Γιανναράς.

Η απάντηση του Χ. Γιανναρά ξεχειλίζει από εχθρότητα προς τα «στίφη των Ρως» που, με την αριθμητική τους υπεροχή και «όχι την εκκλησιαστική φανέρωση, αλήθεια και παράκληση» την οποία κατέχει μόνο ο Κωνσταντινουπόλεως, οδήγησαν το Πατριαρχείο Νέας Ρώμης «στο αμάρτημα» να τους δώσει τον 16^ο αιώνα «προσωνυμία-τίτλο-προνομίες Πατριαρχείου».

Ο Χρήστος Γιανναράς ως πατριαρχικός κήρυκας διχασμού, υποστηρίζει: «Ότι Εκκλησίες που συνεργάστηκαν ανεπιφύλακτα για την ετοιμασία των θεμάτων της Συνόδου, επί πολλές δεκαετίες, έως τις παραμονές έναρξης των εργασιών τής Συνόδου και αθέτησαν την τελευταία στιγμή τη συμμετοχή τους, η Εκκλησία τις αποκόβει από το ένα και αδιαίρετο σώμα της»!!!

Η ακραία διχαστική θέση του Χ. Γιανναρά πως, θα πρέπει να αποκοπούν από το σώμα της Εκκλησίας όσοι διαφωνούν με τον Επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως και τους ενδοσυστημικούς βοηθούς του, έρχεται σε λογική αντίθεση με τη γνώμη του πως: «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος (17-26 Ιουνίου του 2016, στην Ακαδημία Κρήτης-Κολυμπάρι): Ήταν μια καταφανής απομίμηση, με κραυγαλέα τη μειονεξία, σε σχέση με το πρωτότυπο και αυθεντικό, Γενικών Συνελεύσεων του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών…».

Γιατί, λοιπόν, να συμμετάσχουν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες σε μια φιέστα «ρωμαιοκαθολικού κονκλαβίου»; Γιατί να ενισχύσουν με την παρουσία τους το υπεροπτικό πνεύμα και την εξουσιαστική έπαρση του π. Βαρθολομαίου;

Ο διχασμός, ο υποβιβασμός του κύρους των Οικουμενικών Συνόδων και η απέχθεια για διάλογο, κυριαρχούν στον «αντίλογο» του Χρήστου Γιανναρά.

Ο π. Ειρηναίος Μπούλοβιτς, υποστηρίζει ο Χ.Γιανναράς «Αντιλαμβάνεται την Οικουμενική Σύνοδο σαν υποκατάστατο του Παπικού Αλάθητου στην Ορθοδοξία – το δηλώνει απερίφραστα»!

Ζητώντας, ο Μητροπολίτης Μπάτσκας Ειρηναίος «Οικουμενική Σύνοδο», προκειμένου να γαληνεύσει η διχασμένη με ευθύνη του π. Βαρθολομαίου Ορθόδοξη Εκκλησία, στην πραγματικότητα ζητά, κατά τον Χ. Γιανναρά, τη λειτουργία ενός «υπέρτατου θεσμού», δηλαδή, και μάλιστα χωρίς να το αντιλαμβάνεται! ζητά με την πραγματοποίηση Οικουμενικής Συνόδου, τη «λογική ανάγκη» του αλάθητου παπισμού» στην Ορθόδοξη Εκκλησία!

Η διαστρέβλωση των λεγομένων του π. Ειρηναίου από τον Χ.Γιανναρά, που διατείνεται πως είναι ο αγαπημένος του φίλος, είναι τόσο κακόβουλη που δικαιώνει τη λαϊκή θυμοσοφία: «Αν έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς».

Ο υποβιβασμός της εγκυρότητας και αξίας των Οικουμενικών Συνόδων από τον πατριαρχικό οφικιάλιο είναι εξοργιστικός. Προφανώς, το αλάθητο στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Χ. Γιανναράς εν επιγνώσει θεωρεί ότι κατέχει ο πρωτουργός κάθε διχόνοιας και κακοδοξίας στο σώμα της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας π. Βαρθολομαίος και όχι η Οικουμενική Σύνοδος.

Ο Χρήστος Γιανναράς ενοχλείται σφόδρα που «ο Μητροπολίτης Ειρηναίος θέλει τον Οικουμενικό Πατριάρχη primus inter pares [καθώς, τον επίσκοπο Μπάτσκας] δεν τον ικανοποιεί η ευαγγελική γλώσσα που βλέπει ως «πρῶτον» τον «πάντων ἔσχατον».

Θα μπορούσε να εκληφθεί ως ανέκδοτο, όμως δεν είναι! Ο Χ.Γιανναράς στα σοβαρά υποστηρίζει ότι ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος είναι κατά το πνεύμα της Αγίας Γραφής, ο «πάντων έσχατος»! Μάλιστα, ο πατριαρχικός οφικιάλιος, επαναλαμβάνοντας τη φαναριώτικη προπαγάνδα, υποστηρίζει ότι το Πατριαρχείο βρίσκεται σε «αιχμαλωσία ταπεινωτική» και, όσο κρατά αυτή η αιχμαλωσία ο Πατριάρχης είναι «ο πάντων έσχατος», που λειτουργεί το λειτούργημα του «πρώτου» (το πρωτείο των ευθυνών) ως διακονία».

Το πατριαρχείο σε αιχμαλωσία; Ναι! Όμως, το γεγονός αυτό δίνει το δικαίωμα στον π. Βαρθολομαίο να παραβαίνει ή να ερμηνεύει κατά το δοκούν τους Ιερούς Κανόνες ή να αποφασίζει «συνοδικά» σύμφωνα με Γεωπολιτικά και Γεωστρατηγικά συμφέροντα;

Εκατονταετίες είναι το πατριαρχείο σε αιχμαλωσία, όμως ο μόνος πατριάρχης που κάνει του κεφαλιού του είναι ο π. Βαρθολομαίος, αφού ακόμα και ο π. Αθηναγόρας ρώτησε τους προκαθημένους των παλαίφατων Πατριαρχείων για τις αποφάσεις του στην Εκκλησία της Βουλγαρίας.

Πάντως, οι ευχές και ευλογίες του π. Βαρθολομαίου στα όπλα του Ερντογάν εναντίον παιδιών και αμάχων, η συμμετοχή του στα δείπνα ιφτάρ, οι εναγκαλισμοί με αιρετικούς, σχισματικούς και Ουνίτες, τα πυκνότατα ταξίδια του στο εξωτερικό με ιδιωτικό αεροσκάφος, οι προσκλήσεις επισήμων στα καταλύματά του, μόνο «ταπεινωτική αιχμαλωσία» δεν φανερώνουν. 

Βεβαίως, βεβαίως, κάθε κακοδοξία και κακοπρακτική του π. Βαρθολομαίου γίνεται, κατά τον Χ. Γιανναρά: «μέσα στα όρια ανεπάρκειας του κτιστού», ενώ, η επισήμανση των λαθών του από τους αγαπώντας την ενότητα της Εκκλησίας, αποτελεί αιτία απομακρύνσεώς τους από το σώμα της νεφελώδους γιανναρικής εκκλησίας που είναι «γεγονός-ευαγγέλιο πανανθρώπινης ελπίδας»!

Αυτή «Εκκλησία» του εκλεπτυσμένου οικουμενισμού, διώχνοντας όλους όσους έχουν διαφορετική άποψη από την «εξουσία» της θα «…μείνει [τελικά] η ελάχιστη έστω Εκκλησία, [ως] «κόκκος σινάπεως» ή «μικρά ζύμη», πανανθρώπινη ελπίδα σωτηρίας».

«Κόκκος σινάπεως» Φαναρίου, για να πνίξει το σιτοβολώνα του Κυρίου και, ξινισμένη «μικρά ζύμη» για να χαλάσει το πρόσφορό Του.

Η «Δεύτερη και Νέα Ρώμη», υποστηρίζει με σοβαρότητα ο Χ.Γιανναράς, η Σοφία του Θεού επέτρεψε «να απογυμνωθεί… από κάθε κοσμική, εξουσιαστική δύναμη, αίγλη, επιβολή»!!!

Ο Χ. Γιανναράς απευθύνεται σε αφελείς;

Γι’ αυτό δημοσιοποίησε το κείμενό του προς τον π. Ειρηναίο μετατρέποντάς το σε όργανο προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου;

Από ποιών εξουσιών και εξουσιαστικής δύναμης έχει απογυμνωθεί ο π. Βαρθολομαίος; Δε διαβάζει ο Χ. Γιανναράς για τις συναντήσεις του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως με πρωθυπουργούς και υπουργούς, δεν ανέγνωσε πως διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία στο οικολογικό κίνημα, δεν άκουσε για τις παράλογες μαζώξεις των «προβάτων» του, τουτέστιν, των επισκόπων των λεγομένων Νέων Χωρών, ξέχασε τις σκανδαλώδεις συνομιλίες με τον Πετρό Ποροσένκο, πριν την αυθάδη απονομή αυτοκεφαλίας στους σχισματικούς Ουκρανούς;

Από πότε ο π. Βαρθολομαίος «νίπτει πόδας»; Από πότε δεν «ασκεί εξουσία ιδεολογικού αλαθήτου και ηθικής- «κανονικής» αστυνόμευσης»;

Ξεχνά ο Χ. Γιανναράς τις επιτιμητικές και απαξιωτικές επιστολές του π. Βαρθολομαίου προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ΄ και τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο;

Ο π. Βαρθολομαίος «νίπτει πόδας» ή κόβει πόδας διαλόγου όταν διατείνεται ότι «ἡ Ὀρθοδοξία ἀδυνατεῖ ἵνα ὑπάρχῃ ἄνευ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου», «διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἀποτελεῖ ζύμην, ἥτις ‘ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ’ (Γαλ. 5.9) τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἱστορίας»;

Δεν είναι ο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, που αυθαίρετα προβιβάζει τον εαυτό του στο επίπεδο του «αλάθητου» όταν υποστηρίζει πως, μόνον το «Οικουμενικόν Πατριαρχείον έχει την ευθύνην να θέση τα πράγματα εν εκκλησιαστική και κανονική ευταξία, διότι μόνον αυτό έχει τα τε κανονικά προνόμια και την ευχήν και ευλογίαν της Εκκλησίας και των Οικουμενικών Συνόδων»;

Σε αυτή την περίπτωση, οι αποφάσεις των Συνόδων, δεν περιβάλλονται με το «παπικό αλάθητο»;

Μήπως δεν είναι ο π. Βαρθολομαίος που, με δαιμονική έπαρση, υποστηρίζει ότι «Εάν το Οικουμενικόν Πατριαρχείον αποποιηθή των ευθυνών του και απομακρυνθή από την διορθόδοξον σκηνήν, τότε αι τοπικαί Εκκλησίαι θα πορεύωνται «ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα»;

Η θρασύτατη αυτή πεποίθηση παπικής πρωτοκαθεδρίας, ποια θέση έχει σε μια Εκκλησία που ως κεφαλή Της έχει τον Ιησού Χριστό και διοικείται Συνοδικά;

Ο Χ. Γιανναράς κατηγορώντας τον Μητροπολίτη Μπάτσκας Ειρηναίο πως «συστρατεύεται με την ισχύ, όχι με την αδυναμία», αποπληρώνει μέρος από τη δόξα του οφικίου του.

 πηγή

«Καβάλα - Σέρρες: Τα μοναστήρια της Μακεδονίας»

 

Στη βόρεια πλευρά του όρους Παγγαίου, βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Μακεδονίας: το Μοναστήρι της Παναγίας Εικοσιφοινίσσης. Κατά την Τουρκοκρατία, το μοναστήρι καταστράφηκε πολλές φορές, από Τούρκους και Βούλγαρους επιδρομείς. Ο επισκέπτης-προσκυνητής, στο πρώτο και κύριο μέρος της μονής, θα συναντήσει το καθολικό, το οποίο είναι το παλαιότερο κτίσμα της. Ο ρυθμός του είναι σταυροειδής με τρούλο και στηρίζεται σε τέσσερες μαρμάρινους κίονες. Το τέμπλο του καθολικού, είναι ξυλόγλυπτο και άρχισε να κατασκευάζεται το 1781, από Χιώτες τεχνίτες. Τα διακονήματα στο μοναστήρι, είναι πολλά και δύσκολα: όπως η φροντίδα του κοπαδιού, το τυροκομείο, ακόμα και η μαραγκική. Ανατολικά της πόλης των Σερρών, στο Μενοίκειο Όρος, βρίσκεται το Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου. Η ιδρυτική του παράδοση συνδέεται με την ασκητική περιπλάνηση εξεχουσών μορφών του βυζαντινού μοναχισμού. Το Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου αναδείχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και πνευματικά κέντρα των Βαλκανίων, κατά τους υστεροβυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους.

 Μιλούν στη δημοσιογράφο Ελένη Μπιλιάλη, η ηγουμένη της Ιεράς Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης, Αλεξία, ο Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης, Σεβασμιώτατος Θεολόγος, η ηγουμένη της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών, Φεβρωνία, καθώς και οι μοναχές Θεολογία, Ευπραξία, Ταξιαρχία και Παχωμία.

 

Όσοι αναρωτιέστε γιατί κολλάνε μαγνήτες στο σημείο εμβολιασμού (για το θέμα υπάρχει παντού σιγή ιχθύος) ιδού μια σημαντική επιστημονική πληροφορία ανάμεσα σε άλλες πολλές που λένε πάνω κάτω τα ίδια.

Άρθρο της Guardian του 2016 μιλάει για γενετικά τροποποιημένη πρωτεΐνη με μαγνητικές ιδιότητες η οποία μπορεί να ελέγξει σκέψη μυαλό και αισθήματα όταν μπει στο σώμα.

 

Genetically engineered 'Magneto' protein remotely controls brain and behaviour

Tρομακτικά ανεύθυνες οδηγίες (τα εμβόλια δεν είναι ρούχο από τα Zara) προκαλούν την επέμβαση Εισαγγελέα

Η απόλυτη σύγχυση γύρω από τα εμβόλια πρέπει πλέον να προκαλέσει την παρέμβαση Εισαγγελέα* Δεν είναι δυνατόν να ακούγονται ελαφρά τη καρδία όλες αυτές οι αντικρουόμενες απόψεις. Χυδαίος είναι και ο ρόλος των αμαθών και ανοήτων δημοσιογράφων.

Είναι τρομακτικό για την ανυπεράσπιστη κοινωνία. Βγήκε λοιπόν σήμερα η επιδημιολόγος Λινού στον Παπαδάκη και είπε ότι οι γυναίκες κατω των 50 δεν πρέπει να κάνουν το εμβόλιο της J&J αλλά να επιλέγουν mRNA εμβόλια λες και πρόκειται για στυλίστρια που συμβουλεύει τις γυναίκες ποια φούστα να αγοράσουν από τα Zara!

Δηλαδή μεταφέρουν στους πολίτες την ευθύνη να επιλέξουν εμβόλιο ή να γνωρίζουν τη σλ΄ύνθεση και τη λειουργία ενός εκάστου εμβολίου κάτι που ούτε και οι ίδιοι επιδημιολόγοι γνωρίζουν μια και δεν έχουν χρόνο να μελετήσουν σχετικά.

Τα μυαλά τους έχουν πάρει (τηλεοπτικό) αέρα. Όπως επίσης οι τοξικές οδηγίες της ανάμειξης τον εμβολίων δεν έχουν προηγούμενο: Eάν έκανες το πρώτο της AZ μπορείς να κάνεις το δεύτερο της Pfizer και τη τρίτη δόση ρη συμπληρωματική με της  J&J ώστε να μην γνωρίζεις (εσύ ή οι συγγενείς σου) εάν συμβεί κάτι ποιο εμβόλιο το προκάλεσε!

Γιατί δεν παρεμβαίνει ένας Εισαγγελέας μετά από όλα αυτά τα τερατώδη που ακούγονται;

Αντιγράφουμε (έντρομοι) το σχετικό ρεπορτάζ του protothema.gr>

Την έντονη ανησυχία της εξέφρασε για το εμβόλιο της J&J η καθηγήτρια – Τι είπε για τη δεύτερη δόση του AstraZeneca.
Για την πορεία της εμβολιαστικής διαδικασίας στην χώρα μίλησε η καθηγήτρια επιδημιολογίας, Αθηνά Λινού.

Όπως είπε στον ΑΝΤ1 το πρωί της Τετάρτης, είναι «λογικό» το να ανησυχεί ο κόσμος για το εμβόλιο της AstraZeneca ξεκαθαρίζοντας όμως πως «όπου κι αν χρησιμοποιήθηκε το AstraZeneca, υπήρχαν πάντα λίγα θρομβοεμβολικά επεισόδια, όμως πουθενά δεν υπήρξε τέτοιο επεισόδιο μετά τη δεύτερη δόση».

Ερωτηθείσα για το αν θα συμβούλευε ασθενή της που έχει κάνει την πρώτη δόση του AstraZeneca να κάνει και τη δεύτερη, απάντησε πως «θα έλεγα αυτό που ξέρω: αν δεν είχατε πρόβλημα στην 1η δόση, η πιθανότητα να έχετε στη 2η είναι 1 στο 1 εκατομμύριο».

Αν και χαρακτήρισε «λάθος» το ότι δεν δίνεται η δυνατότητα στους πολίτες να επιλέξουν άλλο σκεύασμα για τη δεύτερη δόση τους, εξήγησε ότι, δεν υπάρχει «επαρκής πληροφορία κι αυτό γιατί δεν έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες για το πόσο αποτελεσματική είναι η μίξη».

Όσο για το ότι είχε εξ αρχής πει και συμβουλέψει τις γυναίκες νεότερης ηλικίας να μην κάνουν το AstraZeneca, εξήγησε ότι, το έκανε γιατί «υπήρχαν τα δεδομένα, τα οποία δεν έλεγαν ότι κινδυνεύει όποιος το κάνει, αλλά το ότι ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος στις νέες γυναίκες».

Είπε τέλος ότι, «τα δεδομένα αυτήν τη στιγμή είναι αν έκανες το πρώτο, κάνεις το δεύτερο» και εμφανίστηκε καθησυχαστική για το θέμα, όμως εξέφρασε την έντονη ανησυχία της για το ότι, «δίνουμε ως εναλλακτική στις νέες γυναίκες –κάτω των 50- το Johnson & Johnson» και συμβούλεψε (!!!!) τις γυναίκες κάτω των 50 να κάνουν εμβόλια mRNA.

Στη συνέχεια πετάγεται η Παγώνη>

-Να δώσουν αμέσως εξηγήσεις» για την σύσταση να μην χορηγείται το εμβόλιο της AstraZeneca στους κάτω των 60, ζήτησε από την επιτροπή Εμβολιασμών η πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, Ματίνα Παγώνη. Συγκεκριμένα, η κ. Παγώνη σημείωσε ότι η Επιτροπή των Εμβολιασμών θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις στους πολίτες για το σκεπτικό της απόφασης που έλαβε.

«Όταν αλλάζουν τα επιδημιολογικά δεδομένα θα πρέπει να δίνονται σαφείς οδηγίες από την Επιτροπή, γιατί δεν απευθύνεται σε γιατρούς αλλά σε απλό κόσμο που τον τελευταίο καιρό ακούει μόνο για θρομβώσεις. Λογικά προβληματίστηκε, λογικά βρίσκεται σε πανικό» είπε χαρακτηριστικά.
Όλα όσα προβλέπει το νομοσχέδιο για τα Εργασιακά σε 15 ερωτοαπαντήσεις

Η τραγική  Παγώνη τόνισε ότι «θα πρέπει άμεσα η Επιτροπή να δώσει σαφείς οδηγίες στον απλό κόσμο μετά από αυτό που έγινε χθες», ωστόσο υπογράμμισε πως όσοι έκαναν την 1η δόση με AstraZeneca και δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα, θα πρέπει να κάνουν και τη 2η με το ίδιο σκεύασμα.

«Όσοι έχουν κάνει την 1η δόση με AstraZeneca και δεν είχαν θέμα θρόμβωσης ή θρομβοπενίας, καλό θα είναι η 2η δόση να γίνει από το ίδιο εμβόλιο» ήταν τα λόγια της.
«470.000 πολίτες βρίσκονται σε έναν πανικό»

Σύμφωνα με την πρόεδρο της ΕΙΝΑΠ, 470.000 πολίτες περιμένουν να λάβουν τη 2η δόση του εμβολίου και βρίσκονται σε έναν πανικό.

«Έχουν ακυρωθεί πολλά εμβόλια κάτι που θα πάει πίσω το θέμα του σχεδιασμού των εμβολιασμών. Αν πηγαίνουμε πίσω αντί μπροστά, τα πράγματα δε θα πάνε καλά», κατέληξε η πρόεδρος.

πηγή

 *Σχολιο:Μα τι να λέμε τώρα ποιος εισαγγελέας καλέ ,υπάρχουν βέβαια μόνο για...τις "μάσκες  και τους κακούς αρνητές " ..ναι, οι πουλημένοι..εδω

Τόσο ηλίθιοι γιατί είναι "φοβισμένοι;;"

 Είναι 12 ετωνο μπαμπάς την έβαλε στην ουρά για το μπόλι. Τώρα έχει παράλυση από την μέση και κάτω, δεν πηγαίνει τουαλέτα μόνη της και έχει σοβαρές νευρολογικές και γαστρικές διαταραχές. Ίσως ναχει πεθάνει έως τώρα. 

Σημασία όμως έχει ότι απέκτησε ανοσία...

  

Απορία: Ο πατέρας αυτοκτόνησε ή όχι;

Συνομιλία Μητροπολίτη Μόρφου π. Νεοφύτου μὲ ὁμάδα νέων ἀπὸ τὴν ἐνορία Ἁγ...

Εμπνευσμένη από τον Άγιο Γέροντα Σωφρόνιο . Στη μνήμη της μοναχής Σιλουανής (Γκουλιάεβα, † 29.06.2017)

Η γνωριμία μου με τη μητέρα Σιλουανή* ξεκίνησε από τα Ιεροσόλυμα. Συναντιόμασταν, βέβαια, και συζητούσαμε και στο Μπουσί (Γαλλία), όπου βρίσκεται η Ιερά Μονή Αγίας Σκέπης, στην οποία έζησε 25 χρόνια παρά δύο μήνες, και στο Παρίσι (στον Ιερό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι, στη rue Daru) και στη Μόσχα. Ανεκπλήρωτα έμειναν, τελικά, τα σχέδια για ένα ταξίδι μαζί στο Έσσεξ (Αγγλία), στο μοναστήρι του πατέρα Σωφρονίου (Σάχαροβ), γέροντα της μητέρας Σιλουανής.

Η Τατιανή (το κατά κόσμον όνομα της μητέρας Σιλουανής) γεννήθηκε τη χρονιά του θανάτου του Στάλιν, στη Μόσχα, τόπο καταγωγής της Ρωσίδας μητέρας της. Ο πατέρας της, ο Λέων Όβσισερ (1919-2007), αγωνιστής στο μέτωπο του πολέμου, στρατιωτικός, επιστήμονας και άνθρωπος στον οποίον για 16 χρόνια απαγορευόταν να πάει στην πατρίδα του, το Ισραήλ, καταγόταν από τη Λευκορωσία. Εκεί, στο Μινσκ, η μελλοντική μοναχή είχε ζήσει τα πρώτα 25 χρόνια της ζωής της, προτού αναχωρήσει για τα Ιεροσόλυμα, το 1979.  

Για κάποια χρονικά διαστήματα, τη δεκαετία του 1970, οι Εβραίοι της Σοβιετικής Ένωσης είχαν τη δυνατότητα να πάρουν άδεια εξόδου από τη χώρα με διάταξη περί «επανένωσης της οικογένειας», αν και το να σου απορρίψουν την άδεια εξόδου, σήμαινε ότι χάνεις τη δουλειά σου και κάθε δυνατότητα για καριέρα στη σοβιετική κοινωνία. Η μητέρα της Τατιανής πέθανε στο Μινσκ, το 1980. Ο πατέρας της κατάφερε να πάει στο Ισραήλ μόλις το 1987 και έζησε στα Ιεροσόλυμα μέχρι την εκδημία του, το 2007. Ο Λέων Όβσισερ ενταφιάστηκε στο αρχαιότερο νεκροταφείο των Ιεροσολύμων, στις πλαγιές του Όρους των Ελαιών. Λίγο πριν το θάνατό του, βαπτίστηκε από την κόρη του που τον επισκέπτονταν συνέχεια (όπως μετά και τη δεύτερη γυναίκα του που είχε μείνει χήρα) στα Ιεροσόλυμα.

 

Με τους γονείς     

Η Τατιανή είχε παντρευτεί (εξ ου και το επίθετο Γκουλιάεβα και όχι Όβσισερ) στη Σοβιετική Ένωση, και στο Ισραήλ είχε πάει μαζί με το σύζυγό της. Ωστόσο, ο γάμος δεν κράτησε πολύ. Ενδεχομένως, το τέλος της οικογενειακής ζωής ήταν μια από τις αιτίες της αναχώρησής της από το Ισραήλ. Αν και, κάποτε η μητέρα Σιλουανή είχε πει: «Τώρα είναι που το Ισραήλ έχει ενδιαφέρον. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς ήταν τα πράγματα στα τέλη της δεκαετίας του 1970…»

Στο Ισραήλ είχε πάει ορθόδοξη, καθώς είχε ήδη βαπτιστεί στη Ρωσία. Αυτό είναι που μας έφερε κοντά στην πρώτη κιόλας μας συνάντηση στο μοναστήρι στο Μπουσί: εμένα μου είπαν ότι εδώ μένει μια μοναχή από τα Ιεροσόλυμα, και σε εκείνη είπαν ότι έχει έρθει ένας διάκονος από τα Ιεροσόλυμα. Η μητέρα Σιλουανή συνέχιζε να διαμένει στη Γαλλία με ισραηλινό διαβατήριο. Δεν είχε κιόλας άλλο. Κατά πόσο έκανε εκκλησιαστική ζωή στα χρόνια που ήταν στα Ιεροσόλυμα, πού εκκλησιαζόταν και με ποιόν επικοινωνούσε, δεν είναι γνωστά. Άλλωστε, ποτέ αργότερα, ακόμα και όταν βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα, δεν αναφερόταν σε αυτά. Ένα είναι βέβαιο ότι η Τατιανή βρέθηκε σε μοναστήρι στην Ευρώπη.

Ενδεχομένως, είχε ξεκινήσει με σκοπό να πάει στο μοναστήρι. Την 1^η του Σεπτέμβρη του 1982, η μοναχή Σιλουανή έφτασε στην Ιερά Μονή στο Μπουσί στη Γαλλία όπου έμεινε για πάντα. Η κουρά της έγινε 8 ολόκληρα χρόνια αργότερα, στις 24 Αυγούστου του 1990.

«Μόλις δύο λεπτά συνομιλίας χρειάστηκαν, ώστε ο πατήρ Σωφρόνιος να γίνει ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή μου»

Δεν ξέρουμε, πώς ξεκίνησε το ενδιαφέρον της για το μοναχισμό. Θα ήταν εύκολο να πούμε ότι ξεκίνησε εξαιτίας του ατυχούς γάμου της. Ωστόσο, οι ατυχείς γάμοι δε φέρνουν όλους τους ανθρώπους στο μοναστήρι. Ένας ηγούμενος μου έχει πει ότι όταν ένας αποφασίσει να γίνει μοναχός, προσπαθεί να μοιάσει σε εκείνον που τον ενέπνευσε σε αυτόν το δρόμο. Στην πορεία της ζωής της στο μοναστήρι, το πιο σημαντικό παράδειγμα για τη μητέρα Σιλουνή και ο αληθινός πνευματικός της υπήρξε ο Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Σάχαροβ· 1896–1993) – αγιορείτης μοναχός, μαθητής του γέροντα Σιλουανού (εξ ου και το όνομά της στην κουρά) και ιδρυτής της Μονής στο Έσσεξ (Αγγλία). Είχαν γνωριστεί, όταν η μητέρα Σιλουανή πήγε για πρώτη φορά στο Έσσεξ, το 1988, λίγα χρόνια μετά από τότε που είχε μπει στη Μονή Αγίας Σκέπης ως δόκιμη. «Μόλις δύο λεπτά συνομιλίας χρειάστηκαν, ώστε ο πατήρ Σωφρόνιος να γίνει ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή μου» - γράφει η μητέρα Σιλουανή στο δικό της άρθρο για τον γέροντα^[1]. Στο Έσσεξ, μάλιστα, η μητέρα Σιλουανή εκάρη μοναχή, το 1990. Ο πατήρ Σωφρόνιος ήταν ο «ανάδοχός» της στην κουρά. Στην ερώτηση γιατί δεν έμεινε στο μοναστήρι του πατέρα Σωφρονίου (όπου υπάρχει και αντρική και γυναικεία κοινότητα), η μητέρα Σιλουανή απαντούσε: «Δεν υπάρχει και η αρετή της πιστότητας;»

Ο Διάκονος Αλέξανδρος Ζανεμόνετς και η μοναχή Σιλουανή (Γκουλιάεβα)     

Μέχρι την κοίμηση του πατέρα Σωφρονίου, το 1993, η μητέρα Σιλουανή διατηρούσε συνεχή επικοινωνία με τον γέροντά της. Πήγαινε σε αυτόν στην Αγγλία. Είχαν αλληλογραφία. Η μητέρα Σιλουανή έγραφε: «Ο πατήρ Σωφρόνιος ήταν σπουδαίος άνθρωπος και η προσωπικότητά του ακτινοβολούσε σε όλους τους ανθρώπους γύρω του. Όταν έμπαινες στο μοναστήρι, ένιωθες ότι αυτό αποτελείται από πνευματικούς γίγαντες, νόμιζες ότι οι άνθρωποι, που ζουν συνέχεια δίπλα στον πατέρα Σωφρόνιο, όλοι είναι ίσοι με αυτόν… Σε κάθε άνθρωπο έβλεπε τον Χριστό και σεβόταν απόλυτα την προσωπικότητα του άλλου. Ο γέροντας ανέβαζε τους ανθρώπους στο δικό του επίπεδο, όταν οι άνθρωποι επικοινωνούσαν μαζί του, όλοι γίνονταν σπουδαίοι, εξαφανιζόταν όποια μιζέρια. Πραγματικά έβλεπε στον κάθε άνθρωπο τον Χριστό» ^[2].

Ο γέροντας Σωφρόνιος δίδασκε: ακόμα και αν σας κατακυριεύουν πάθη, να το υπομένετε ως μέρος της παγκόσμιας θλίψης

Κατά τα λεγόμενα της μητέρας Σιλουανής, «το σημαντικότερο στη θεολογία του γέροντα ήταν ο ισχυρισμός που είχε πρακτική εφαρμογή: ακόμα και αν σας κατακυριεύουν πάθη, να το υπομένετε ως μέρος της παγκόσμιας θλίψης. Μην εγκλωβίζεστε σε αυτό το πάθος. Να λέτε: “Κύριε, Εσύ βλέπεις, σε τι κατάσταση είμαστε (όχι εγώ αλλά εμείς) όλοι, βοήθησε!”»^[3].

Μάλλον, στους άλλους ανθρώπους βλέπουμε αυτό που έχουμε οι ίδιοι, ή αυτό που ωριμάζει μέσα μας. Οπότε, ο τρόπος που περιγράφει η μητέρα Σιλουανή τον γέροντα, κατά κάποιον τρόπο, εκφράζει και το δικό της πνευματικό πορτραίτο. Γράφει: «Στη ζωή μου έχω δει πολλούς κλειστούς μοναχούς που φοβούνται να αποκαλύψουν την πορεία τους, αλλά ο γέροντας Σωφρόνιος δεν το είχε. Δε σημαίνει ότι αποκάλυπτε πλήρως τον εαυτό του. Προειδοποιούσε: η κλειστότητα έχει σχέση με το ότι συνέχεια φοβόμαστε να κάνουμε λάθος και έτσι απορρίπτουμε το Άγιο Πνεύμα («και αν κάνω λάθος;»). Οπότε, καλύτερα να κάνουμε λάθος παρά να απορρίψουμε το Άγιο Πνεύμα». Ναι, η ίδια η μητέρα Σιλουανή ήταν εκπληκτικά ανοιχτός άνθρωπος, εξαιρετικά ειλικρινής και ήταν άνθρωπος της αγάπης. Δε φοβόταν να μιλάει για τον εαυτό της και, ως εκ τούτου, δε φοβόσουν ούτε κι εσύ να της μιλάς για τον εαυτό σου, χωρίς να κρύβεις καθόλου τις δυσκολίες και τις αδυναμίες σου.

 

Ο Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Σάχαροβ)     

Όπως γράφει: «Ο πατήρ Σωφρόνιος ήταν άνθρωπος μεγάλης αγάπης. Ήξερα πως ό, τι και να είχα κάνει, όπως και να είχα συμπεριφερθεί, αυτός ο άνθρωπος θα με αγαπούσε και αυτό δεν θα μπορούσε να αλλάξει. Μαζί του δεν υπήρχε περίπτωση να έρχονται τα πάνω κάτω: όπως γοητεύτηκε – απογοητεύτηκε, έχω διάθεση – δεν έχω διάθεση. Αγαπούσε πάντοτε. Θεωρώ ότι όποιος γνώριζε τον πατέρα Σωφρόνιο, ένιωθε ότι ο γέροντας τον αγαπάει πιο πολύ από όλους. Τέτοιο ήταν το μέτρο της αγάπης του: “τοῖς πᾶσι γέγονα τὰ πάντα”»^[4].

Εκτός από την καθαυτό πνευματική συνιστώσα, μάλλον, σημαντική για την επικοινωνία είναι και η απλή ανθρώπινη αλληλοκατανόηση, η ανθρώπινη ενότητα. Έτσι, για τη μητέρα Σιλουανή ήταν σημαντικό το που «εκτός από το ότι ο πατήρ Σωφρόνιος ήταν γέροντας και μοναχός, αναμφισβήτητα, ήταν και εκπρόσωπος της ρωσικής διανόησης των αρχών του 20^ου αιώνα. Ακόμα και στις κινήσεις του: το πώς περπατούσε, το πώς έσκυβε το κεφάλι, το ύφος του, ο τρόπος έκφρασης…»^[5]. Ίσως, όσο πιο πολλά κοινά ενώνουν τους ανθρώπους, άλλο τόσο είναι πιο εύκολο να δημιουργείς και να συντηρείς την επαφή με τον άλλον άνθρωπο.

Βεβαίως, σημαντική δεν είναι μόνο η ανθρώπινη και η πολιτιστική εγγύτητα. Η μητέρα Σιλουανή έγραφε: «Για τους μοναχούς το πιο σημαντικό είναι ο τρόπος και η σχέση των γερόντων με τη Θεία Λειτουργία. Πως τελούσε ο γέροντας Σωφρόνιος τη Θεία Λειτουργία! Για αυτόν, ήταν το κέντρο του Σύμπαντος. Ποτέ και πουθενά αλλού δεν είχα ζήσει τέτοια Λειτουργία, όπως στο Έσσεξ. Είχα την εντύπωση ότι βρίσκομαι στους ουρανούς και ότι όλοι οι παρευρισκόμενοι συμμετέχουν στη Λειτουργία και ότι η κοινή σιωπή των προσευχομένων είναι γεμάτη από κάποια συμπαντική σιωπή. Τέτοιο αίσθημα, τέτοιο βίωμα δεν είχα πουθενά αλλού»^[6].

Από τις περιγραφές του βίου του πατέρα Σωφρονίου, η μητέρα Σιλουανή ξεχώριζε το βιβλίο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ.Ιερόθεου (Βλάχου) «“Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ…”. Βίος και πολιτεία του Γέροντος Σωφρονίου του ησυχαστού και θεολόγου». Το βιβλίο υπάρχει και σε ρωσική μετάφραση που δημοσιεύτηκε στη Λαύρα της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου, το 2013.

***

Η ιστορία του ρωσικού γυναικείου μοναχισμού στον 20^ο αιώνα ήταν ένα από τα βασικά θέματα ερευνών της μητέρας Σιλουανής

Στα 35 χρόνια της μοναστικής ζωής, η μητέρα Σιλουανή είχε περάσει από διάφορα διακονήματα. Ήταν και στην κουζίνα – μαγείρευε υπέροχα. Πολλές φορές είχα βρεθεί σε γεύμα της, όταν επισκεπτόταν στα Ιεροσόλυμα τη μητριά της. Είχα δοκιμάσει και μπορς (παραδοσιακή ρώσικη σούπα – Στμ.) στη rue Daru, σε μέρες που στον εκεί ναό, γιόρταζε η Ιερά Μονή της Αγίας Σκέπης. Έχοντας εξαιρετικό μουσικό αυτί και φωνή, υπήρξε για πολλά χρόνια ιεροψάλτρια και χοράρχης της μονής (στη συνέχεια, στο ρωσικό μοναστήρι στο Όρος των Ελαιών, ασχολήθηκε με επιδιόρθωση της ψαλτικής τους παράδοσης). Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η μητέρα Σιλουανή ήταν υπεύθυνη για το μοναστηριακό αρχείο. Από τη δουλειά της στο αρχείο, προέκυψαν ορισμένα βιβλία αφιερωμένα στις αδελφές και στις ηγουμένες της Μονής στο Μπουσί. Η ιστορία του ρωσικού γυναικείου μοναχισμού στον 20^ο αιώνα ήταν ένα από τα βασικά θέματα των επιστημονικών της ενδιαφερόντων και ερευνών.

Τα βιβλία της μητέρας Σιλουανής για τον γυναικείο μοναχισμό έχουν πολύ ενδιαφέρον. Να αναφέρουμε, πρώτα από όλα, το βιβλίο για τη μοναχή Ταϊσία (Κάρτσεβα·1896–1995), την αγιογράφο και μοναχή της Ιεράς Μονής της Αγίας Σκέπης. Ύστερα, το βιβλίο για την ηγουμένη Ευδοκία (Κουρτέν·1895–1977), την πρώτη καθηγουμένη της Μονής της Αγίας Σκέπης. Το συγκεκριμένο βιβλίο δημοσιεύτηκε σε γαλλική μετάφραση, λίγο πριν από το θάνατο της. Η μητέρα Σιλουανή είχε προλάβει και επικοινωνούσε πολύ με τη μοναχή Ταϊσία. Αντίθετα, την ηγουμένη Ευδοκία την «ήξερε» μόνο από διηγήσεις άλλων αδελφών, όπως επίσης και από το μοναστηριακό αρχείο.  

Η μοναχή Σιλουανή (Γκουλιάεβα)     

Από πολύ νωρίς, η μητέρα Ευδοκία προσπαθούσε μαζί με τη μητέρα Μαρία (Σκομπτσόβα) να δημιουργήσουν μοναστική κοινότητα, αν και, οι αντιλήψεις τους για το μοναχισμό ήταν διαφορετικές. Η Οσία μητέρα Μαρία είχε αγιοκαταταχθεί, το 2004, από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, στη χορεία των Αγίων. Η εγγύτητα της μητέρας Ευδοκίας με την Οσία Μαρία και η διαφοροποίησή της ως προς την εμπειρία της ενεργού διακονίας της Οσίας Μαρίας στον κόσμο, συνετέλεσαν στο να δημιουργηθεί από τη μητέρα Ευδοκία «κλασική» μοναστική κοινότητα στο Μουαζνέ, κοντά στο Παρίσι, που αργότερα μεταφέρθηκε στο Μπουσί, το 1946. Η ηγουμένη Όλγα (Σλέζκινα·1915-2013), η καθηγουμένη αυτής της Ιεράς Μονής, στο διάστημα 1992-2013, περιέγραφε τη μητέρα Μαρία ως εξής: «Ο καθένας έχει το δικό του δρόμο. Η μητέρα Μαρία είναι Αγία, προσέφερε τη ζωή της για τους άλλους. Είναι πραγματική Αγία Μάρτυρας. Αλλά αυτό δεν είναι ο δικός μου τύπος ανθρώπου και δε νομίζω ότι ήταν μοναχή με την έννοια που εμείς το εννοούμε. Ας πούμε έλεγε: “Να, αυτοί κάνουν μετάνοιες, και ποιος τις χρειάζεται; Νομίζετε ότι ο Κύριος τις χρειάζεται αυτές τις μετάνοιες; Δε χρειάζονται”. Και τα λοιπά. Καταλαβαίνετε, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει τη δική του ιδέα… Έναν τέτοιο ελεύθερο μοναχισμό αναγνώριζε και πίστευε ακράδαντα ότι είναι ο μοναδικός μοναχισμός που μπορεί να υπάρχει. Όμως, ο καθένας έχει το δικό του δρόμο. Αυτή είχε αυτό το δρόμο, οι άλλοι έχουν άλλον» ^[7].

Η μητέρα Σιλουανή έλεγε ότι αν υπήρχε στην Εκκλησία ο θεσμός των διακονισσών, τότε η μητέρα Μαρία δε θα είχε κουρευτεί μοναχή αλλά θα γινόταν διακόνισσα. Δεν ήταν τυχαίο που η Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ, στις αρχές του 20^ου αιώνα αιτούνταν να επανέλθει ο θεσμός των διακονισσών. Όμως, επειδή αυτός ο θεσμός δεν υπάρχει, όλα αναφέρονται ως μοναχισμός. Έτσι, για τη μητέρα Σιλουανή, παρά το ανοιχτό της πνεύμα, ο μοναχισμός δε σκοπεύει σε «κοινωνική δράση». Η μητέρα Σιλουανή πέρασε όλη τη μοναχική της ζωή στο μοναστήρι και παντού κυκλοφορούσε με μοναχική ένδυση, ακόμα και στο μετρό του Παρισιού ή στο αεροδρόμιο του Τελ-Αβίβ. Όμως, παρόλα αυτά, το κέντρο του μοναχισμού δεν ήταν για αυτήν η κοινοτική μοναστική ζωή, αλλά το «ο Θεός και ψυχή».

***

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της (τουλάχιστον για πέντε χρόνια), η μητέρα Σιλουανή έπασχε από καρκίνο. Είχε μυέλωμα των οστών. Ήταν ο τρίτος καρκίνος που πέρασε στη ζωή. Οι πρώτοι δύο είχαν θεραπευτεί. Στις αρχές της τελευταίας της ασθένειας, ερχόταν στα Ιεροσόλυμα και επισκεπτόταν τη μητριά της και το μοναστήρι στο Όρος των Ελαιών. Μετά, άρχισαν οι χημειοθεραπείες με τακτικές επισκέψεις στο νοσοκομείο και με βαριές παρενέργειες. Ωστόσο, σχεδόν μέχρι το τέλος, την πήγαιναν στην εκκλησία για τη Θεία Λειτουργία, Κυριακές και γιορτές. Τελευταία φορά την είδα περίπου ένα χρόνο πριν την κοίμησή της, τη στιγμή που αναχωρούσε για πολλοστή φορά από την αυλή του μοναστηριού για το νοσοκομείο για θεραπεία. Όπως πάντα, χαμογελούσε. Όπως έλεγαν μετά οι αδελφές του μοναστηριού: «Η μητέρα Σιλουανή ποτέ δεν παραπονιόταν».

Η μοναχή Σιλουανή εκοιμήθη στις 29 Ιουνίου του 2017, στο μοναστήρι της. 

 πηγή

*Στη ρωσική παράδοση συνηθίζεται η εκφορά «μητέρα» ή «μητερούλα», όταν πρόκειται για μοναχές.

^[1] «В каждом человеке он видел Христа» // Старец Софроний, ученик преподобного Силуана Афонского. СПб., 2011. С. 220.

^[2] ο.π. Σελ. 220–221.

^[3] ο.π. Σελ. 221.

^[4] ο.π. Σελ. 223.

^[5] ο.π.

^[6] ο.π. Σελ. 224.

^[7] Занемонец Александр, диакон. К истории паломничеств в Святую Землю из Русского зарубежья в 50–70-х годах XX века. М., 2009. С. 59–60.

 

"Αρμαγεδδών για εμβολιασμένους το χειμώνα;"

<

 

 

Δε γεννηθήκαμε για να κατακτήσουμε τον κόσμο.Μόνο για να καθαρίσουμε τη ψυχή μας.

 

Άγιος Ευμένιος ο νέος

 

Το προορατικό χάρισμα του Γέροντα Γρηγορίου Δοχειαρίτη και ο Ηγούμενος Αιμιλιανός!

…Ο Γέροντας Γρηγόριος ο Δοχειαρίτης, είχε έναν τρόπο για να κρύβει τα χαρίσματά του τα διορατικά και προορατικά που έφθανε μέχρι σε παρεξηγήσεις και την σαλότητα. Ήταν χαρούμενος που πρόλαβε την αγιοκατάταξη του πνευματικού του αγίου Αμφιλόχιου Μακρή του οποίου τα λείψανα φιλοξενούνται στην Δοχειαρίου.

Κι όμως είναι ατελείωτες οι ιστορίες που τα μαρτυρούν και βγαίνουν σαν τα σαλιγκάρια μετά από βροχή τώρα που έφυγε κι αυτός για την θριαμβεύουσα την εκκλησία. Μια πρόσφατη τέτοια ιστοριούλα θα ήθελα να σου διηγηθώ που δεν είναι γνωστή. Πήγε ένας φίλος μου στον γέροντα Γρηγόριο που σας είπα προηγουμένως και του λέει με καημό:

– Γέροντα η αδελφή μου δεν κάνει παιδιά και στενοχωριέται.

– Ε, καλά και εμείς θα παρακαλέσουμε την Γοργοϋπήκοο να κάνει…

Πράγματι η αδελφή του λίγο αργότερα κυοφορούσε. Τον επισκέπτεται ο φίλος μου λοιπόν για να τον ευχαριστήσει…

– Γέροντα δίδυμα η αδελφή μου περιμένει, ευχαριστώ σε για τις προσευχές!!

Ο Γέροντας κατσούφιασε.

– Πες στον γιατρό να εξετάσει την κοιλιά με υπερήχους προσεκτικά να δει και ένα τρίτο κρυμμένο πίσω απ’ τα άλλα δυο.

Εσείς πόσα παιδιά πιστεύετε ότι γέννησε η αδελφή του φίλου μου; Τρία!»

*****

Τις αναμνήσεις του από το Άγιο Όρος και τα συναπαντήματά του με μορφές σημαντικών ανθρώπων του πνεύματος, όπως ο αγαπημένος του μακαριστός πρόσφατα γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης καταγράφει σε βιβλίο ο κ. Στέφανος Δημόπουλος. Τίτλος του βιβλίου “Άγιον Όρος, χώρα ζώντων” από τις εκδόσεις “Εν πλω”. Θυμάται και αναφέρεται στον τρόπο που λειτούργησε εντός του η εμπειρία του και το ωραίο ταξίδι και μας εξομολογείται:

«Πολλοί με ρωτούν τι με έπιασε ξαφνικά και έγραψα βιβλίο με τις αναμνήσεις μου από το Άγιον Όρος. Και πώς τα εκατάφερα μάλιστα σε δυο μόνο μήνες να γράψω με λεπτομέρειες και μάλιστα χωρίς να έχω κρατήσει σημειώσεις.

Φαίνεται πως οι αναμνήσεις μου ζούσαν μέσα μου όπως στα μηρυκαστικά η τροφή. Όμως αισθάνομαι σαν τον Φίλιππο λιγάκι όταν πρωτοσυνάντησε τον Χριστό και φώναξε αμέσως τον αδελφό του τον Ναθαναήλ να τον γνωρίσει.

Βρήκαμε αυτόν που ψάχναμε του είπε.

Έρχου και ίδε!

Έτσι λοιπόν και εγώ με το βιβλίο μου καλώ τους αναγνώστες μου να πάρουν μια γεύση από τις αναμνήσεις μου. Γιατί στο Άγιον Όρος θα συναντήσουν τον Χριστό και θα πεισθούν πως είναι αυτός που έψαχνε η καρδιά και η ψυχή τους. Ο Γέροντας Ανανίας Κουστένης λέει συχνά πως η πίστη είναι οντολογικά ένα συστατικό της ανθρώπινης φύσης γι’ αυτό και ο άνθρωπος αναζητά απεγνωσμένα να συναντήσει Εκείνον που του λείπει.

Στο Άγιον Όρος το λοιπόν η ανθρώπινη ψυχή τον συναντά Εκείνον που του λείπει και έτσι γλυκαίνεται και ηρεμεί και αισθάνεται γεμάτος. Η φύση, οι καλόγεροι, η ησυχία, τα μνημεία, οι μνήμες απ’ το παρελθόν.

Ο Θεός περιμένει μόνο να τον αναζητήσεις. Να αφήσεις την οικογένειά σου, την βολή σου, τις δουλειές σου και τις διασκεδάσεις σου, την γυναικούλα σου, τα παιδιά και τα εγγόνια σου και να πας στην Ουρανούπολη και από κει στον ουρανό και λίγο παρακάτω στο Άγιον Όρος. Αυτή είναι η καλή προαίρεση που λένε οι άγιοι πατέρες της εκκλησίας μας και άσε τον Θεό μετά να σε υποδεχτεί σαν στοργικός πατέρας και φιλόξενος νοικοκύρης.

Είναι η θεία Χάρις που σε περιλούζει κατά πώς λένε οι άγιοι πατέρες. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δίδαξε χαρακτηριστικά “Το μεν του Θεού δούναι την χάριν, το δε του ανθρώπου, το παρασχείν την πίστιν”. Όταν θα μπεις λοιπόν στο καραβάκι για το Άγιον Όρος πάρε μαζί και λίγη πίστη στις αποσκευές σου και μόλις μπεις στο πρώτο το προσκύνημά σου είτε η Γοργοϋπήκοος είναι αυτή στο Δοχειάρι, είτε η Παραμύθια στο Βατοπαίδι, είτε το Άξιον εστίν μες στο Πρωτάτο, είτε το τίμιο ξύλο του Σταυρού στην Ξηροποτάμου. Πες το “Πιστεύω Κύριε, βοήθει μοι τη απιστία” και μην σε νοιάζει. Το είπαν κι άλλοι σαν τον Σίμωνα τον Πέτρο πριν από σένα και λούστηκαν μες στην χάρη και ανάσταιναν νεκρούς με την σκιά τους».

πηγή :Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 14.08.2019

 

Απεραντοσύνη

Έχει τέλος ο κατήφορος;

 

Παπαδόπουλος Θεόφιλος, Δάσκαλος

 

   Πονάει η ψυχή μας, η ψυχή του κάθε Έλληνα. Γιατί ακούει απανωτές ειδήσεις για σκάνδαλα. Για τον παράνομο χρηματισμό. Για τη διαφθορά του πολιτικού και κοινωνικού μας βίου. Μια βαθιά απογοήτευση απλώνεται γύρω μας. Η ανησυχία για το αύριο κυριαρχεί. Τα πολιτικά κόμματα σπαράσσονται από εσωτερικές αντιθέσεις και από τις αποκαλύψεις παράνομων κινήσεων του λεγόμενου μαύρου χρήματος, που εγγίζουν πρόσωπα του άμεσου περιβάλλοντος υπουργών, πρώην και νυν, και βουλευτών και όχι μόνο.

   Η διαφθορά επεκτείνεται σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου και έχει γίνει πεποίθηση όλων ότι έτσι γινόταν, έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται. Περνά η αντίληψη ότι τίποτε δε διορθώνεται. Άρα τα πάντα επιτρέπονται. Όλα. Και η διάλυση της οικογένειας και τα συμβόλαια ελεύθερης συμβίωσης και η χυδαιότητα και ο ηθικός ξεπεσμός και  η εκμετάλλευση των αδύνατων και ο εκμαυλισμός των νέων. Και όχι μόνο επιτρέπονται αλλά και υποστηρίζονται ακόμα και νομοθετικά. Και αν κάποιος διαφωνεί ή έχει αντίθετη γνώμη θεωρείται «γραφικός», εκτός πραγματικότητας, ζει σε άλλες εποχές.

   Όμως, παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν συνειδήσεις που αγρυπνούν, που δεν καταβάλλονται. Που ελπίζουν και αγωνίζονται. Πιστεύουν ότι η διαφθορά αυτοδιαλύεται. Ο άνθρωπος φθάνει στον κορεσμό και αρχίζει να προβληματίζεται. Και ο προβληματισμός οδηγεί στην αναζήτηση λύσεων. Στην αναζήτηση διεξόδου. Φθάνει μόνο να μη συμβιβασθούμε. Να μην πιστεύουμε ότι έτσι γίνεται πάντοτε.

   Όλοι μας, όσοι πονάμε, και είμαστε πολλοί αυτοί, να αντισταθούμε, με τη βοήθεια του Θεού, στον κατήφορο της διαφθοράς. Κι αν ο πολιτικός μας κόσμος, όπως έχει εξελιχθεί, κυβερνάται από τα διάφορα οικονομικά συμφέροντα, ξένα ή ελληνικά, και αδυνατεί να απαλλαγεί ή είναι δέσμιος από εξαρτήσεις, ας αναζητήσουμε ανθρώπους άξιους να αντισταθούν και να εκφράσουν τον πόνο της ψυχής μας, και να δημιουργήσουν συνθήκες μιας ουσιαστικής αλλαγής.

   Όσο κι αν μας φαίνεται αυτό δύσκολο και δυσκατόρθωτο, ελπίζουμε ότι μπορεί να γίνει όχι μόνο με ευχές, αλλά με την προσπάθεια και τη συνεργασία όλων!  Με αγώνες, με συνέπεια, με πίστη στη δύναμη και τη χάρη του Θεού.

 Την ιστορία δεν τη διαμορφώνουν εκείνοι που δουλικά ακολουθούν το ρεύμα, αλλά οι λίγοι που έχουν γνώση και τόλμη, αυτοί που έχουν πύρινη καρδιά!

   Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία!!!