Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026

Η Μοντέρνα Αριστερά είναι μια γκαλερί Ηλιθιότητας

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο

!!!

 Μπορεί να είναι εικόνα πλεούμενο και κείμενο

Μόρφου Νεόφυτος: Ἀδειάζοντας τὸν ἑυατόν μας ἀπὸ τὰ καλὰ καὶ τὰ κακά... Μισὴ ὥρα ἡσυχίας

Γεωπολιτική και Οικουμενισμός ως αίρεση κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς

 Πού τελειώνει η θρησκευτική διπλωματία και πού αρχίζει η υποχώρηση από τις αρχές της Ορθόδοξης Πίστης; 

Η αυστηρή κριτική του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς στον οικουμενισμό επανέρχεται στο προσκήνιο, θέτοντας κρίσιμα ερωτήματα για τις συμπροσευχές με ετεροδόξους, τη δογματική συνέπεια και την επιρροή των διεθνών γεωπολιτικών συμφερόντων στις εκκλησιαστικές σχέσεις. Η ειρήνη και ο διάλογος αποτελούν χριστιανικές επιδιώξεις, αλλά μπορούν να δικαιολογήσουν μια ενότητα που παρακάμπτει το Κανονικό Δίκαιο και την Ιερά Παράδοση;


 

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος 
 
Ο οικουμενισμός, όπως τον αντιμετώπισε εκκλησιολογικά ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα νομοκανονικά εκκλησιολογικά ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Η κριτική του δεν στρέφεται εναντίον της ειρηνικής συνύπαρξης των ανθρώπων ούτε της ανάγκης για διεθνή διάλογο μεταξύ διαφορετικών χριστιανικών κοινοτήτων. Εστιάζει στον κίνδυνο να υποβαθμιστεί η Ορθή Πίστη στο όνομα μιας διεθνούς γεωπολιτικής και ψεύδους εξωτερικής ενότητας, η οποία επιδιώκεται χωρίς τη προηγούμενη δογματική συμφωνία.
 
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν εξετάζεται υπό το πρίσμα της γεωπολιτικής. Στον σύγχρονο διεθνή χώρο, οι θρησκευτικές σχέσεις δεν περιορίζονται πάντοτε στο πεδίο της πνευματικότητας, αλλά μπορούν να επηρεάζουν τη διεθνή διπλωματία, τις διεθνείς συμμαχίες και τις πολιτισμικές ισορροπίες. Οι διεθνείς εκκλησιαστικές προσεγγίσεις, οι κοινές θρησκευτικές εκδηλώσεις και οι διαθρησκευτικοί διάλογοι ενδέχεται να αποκτούν συμβολική σημασία που ενίοτε μπορεί να υπερβαίνει τις αρχικές προθέσεις και των συμμετεχόντων.  Γι’ αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε η γεωπολιτική σκοπιμότητα να μην υποκαθιστά τα Ορθόδοξα θεολογικά κριτήρια και η Ορθή Πίστη να μην αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο σε διεθνείς στρατηγικές επιδιώξεις π.χ. για την ειρήνη στον κόσμο.
Στο πλαίσιο αυτό, οι αντικανονικές κοινές προσευχές και οι δημόσιες θρησκευτικές εκδηλώσεις με τη συμμετοχή εκπροσώπων διαφορετικών ομολογιών εγείρουν ουσιαστικά νομοκανονικά και θεολογικά ερωτήματα. Όταν τέτοιες διεθνείς εκδηλώσεις παρουσιάζονται ως σύμβολα χριστιανικής ενότητας, χωρίς να διευκρινίζονται οι νομοκανονικές δογματικές διαφορές που εξακολουθούν να χωρίζουν τις Χριστιανικές Ομολογίες και Εκκλησίες, δημιουργείται ο κίνδυνος να συγχέεται η επιθυμία για την αληθινή ενότητα, με την ήδη κοινωνική επιτευχθείσα εκκλησιαστική κοινωνία.
 
Για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας οργανισμός που οικοδομεί την ενότητά του με διπλωματικές συνεννοήσεις ή με την εξομοίωση διαφορετικών δογματικών αντιλήψεων. Η ενότητα της Εκκλησίας θεμελιώνεται στην αλήθεια της αποκαλυφθείσας πίστεως. Ειδικότερα στον τρίτο Τόμο της Δογματικής του, ως της αληθινής φιλοσοφίας στον κόσμο και για τον κόσμο, αναλύει ότι ο Οικουμενισμός είναι Αίρεση και φέρνει τον άνθρωπο της ανομίας δηλαδή τον Αντίχριστο, που θα θελήσει να βασιλεύσει στον κόσμο ως πλάνος συνολικά επτά έτη. Τριάμισι ως δήθεν καλός και τριάμισι ως διώκτης των αληθινών χριστιανών που δεν θα τον προσκυνήσουν. Η ένδοξη Δεύτερη έλευση του Θεανθρώπου Χριστού θα τον εξουδετερώσει. 
Επομένως, όταν ο οικουμενισμός εκλαμβάνεται ως αποδοχή μιας ενότητας ανεξάρτητα από τη δογματική συμφωνία, μετατρέπεται, σύμφωνα με τη νομοκανονική και θεολογική κριτική του, σε σοβαρή εκκλησιολογική παρέκκλιση. Η ιστορική ορθόδοξη παράδοση προσφέρει χαρακτηριστικά παραδείγματα υπεράσπισης αυτής της αξίας και αρχής. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αρνήθηκε στους πολιτικούς και στρατιωτικούς και θρησκευτικούς να υπογράψει την Ένωση της Φλωρεντίας, επειδή θεωρούσε ότι η αληθινή εκκλησιαστική ενότητα δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί με παραχωρήσεις σε ζητήματα ορθής πίστεως. Η στάση του υπενθυμίζει σε όλους μας σήμερα, ότι ο διεθνής διάλογος δεν αποτελεί αυτοσκοπό και ότι η αγαπολογική επιδίωξη της δήθεν συμφιλίωσης δεν δικαιολογεί την αποσιώπηση ουσιωδών νομοκανονικών θεολογικών διαφορών.
 
Στην ευρύτερη νομοκανονική παράδοση της ορθόδοξης θεολογικής αντιπαράθεσης προς τις δογματικές αποκλίσεις εντάσσονται ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ο Γεννάδιος ο Σχολάριος, ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως και ο μαθητής του ο Άγιος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος τών Πατρών (μαθήτευσε κι ο γράφων, στην κατηχητική σχολή του, επι της Παπαφλέσσα, 1981-1984), κ.α. Καθένας τους αντιμετώπισε τα νομοκανονικά θεολογικά ζητήματα της εποχής του υπό διαφορετικές ιστορικές συνθήκες, αναδεικνύοντας τη σημασία της ορθόδοξης δογματικής συνέπειας και της διαφύλαξης της εκκλησιαστικής νομοκανονικής παραδόσεως.
 
Οι διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού και Αγγλικαν ισμου και Ευαγγελικών κτλ, εξακολουθούν να αφορούν θεμελιώδη νομοκανονικά ζητήματα. Το Filioque και η διδασκαλία περί του παπικού αλαθήτου, κτλ., παραμένουν. Η πραγματικότητα αυτή καθιστά αναγκαία την ουσιαστική νομοκανονική θεολογική εξέταση των διαφορών, αντί της δημιουργίας εντυπώσεων, ότι δήθεν η πνευματική ενότητα έχει ήδη επιτευχθεί μέσω συμβολικών χειρονομιών ή κοινών θρησκευτικών εκδηλώσεων. Συμβολισμοί, χειρονομίες, αγαπολογίες και υποκριτική τέχνη, τεχνικές που ανήκουν στη σφαίρα της γεωπολιτικής διπλωματίας κι όχι στο Κανονικό Δίκαιο.
Το κρίσιμο ζήτημα των γενικών συμπροσευχών με ετεροδόξους δεν μπορεί, συνεπώς, να περιορίζεται σε μια συζήτηση περί ευγενικών, κοινωνικών ή καλών προθέσεων. Αφορά το νομοκανονικό εκκλησιολογικό νόημα της κοινής προσευχής, τη δημόσια μαρτυρία της Ορθοδοξίας και τα όρια που θέτει η εκκλησιαστική παράδοση. Η αγάπη και ευγένεια προς τους ανθρώπους των διαφορετικών κοινωνικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων αποτελεί αυτονόητη χριστιανική υποχρέωση. Δεν συνεπάγεται, όμως, αυτομάτως και την ορθόδοξη δογματική συμφωνία, ούτε καταργεί τις εκκλησιαστικές διακρίσεις του Κανονικού Δικαίου.
 
Παράλληλα, η γεωπολιτική διάσταση του θρησκευτικού διαλόγου απαιτεί νηφαλιότητα και κριτική εγρήγορση. Η θρησκευτική διπλωματία μπορεί να συμβάλει στην ειρήνη του κόσμου και των λαών και στη διεθνή συνεννόηση των λαών, αλλά μπορεί επίσης και να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση διεθνών επιρροών και την προβολή συγκεκριμένων γεωστρατηγικών επιλογών, για το κοινό καλό του ανθρώπου.
Η διάκριση μεταξύ θεμιτής διπλωματικής συνεργασίας και θρησκευτικού θεολογικού συμβιβασμού είναι, επομένως, απαραίτητη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να συμβάλλει στην ειρήνη του κόσμου χωρίς να σχετικοποιεί την Ορθή Πίστη και μπορεί να συμμετέχει στον διεθνή διάλογο χωρίς να μετατρέπει τη δογματική αλήθεια, σε αντικείμενο πολιτικής διαπραγμάτευσης.
 
Χρειάζεται, επομένως, να διακρίνουμε τον νομοκανονικό θεολογικό διάλογο, ο οποίος αποσκοπεί στην αμοιβαία κατανόηση και στην αναζήτηση της αλήθειας της πίστης, από τις διεθνείς πρακτικές που μπορούν να δημιουργήσουν την ψευδή εντύπωση μιας ήδη αποκατεστημένης εκκλησιαστικής ενότητας. Η δημόσια επανάληψη κοινών θρησκευτικών εκδηλώσεων, χωρίς σαφή ενημέρωση για τις δογματικές προϋποθέσεις της ενότητας, μπορεί σταδιακά να εξοικειώσει τον απλό λαό και τους πιστούς, με την ιδέα ότι οι νομοκανονικές διαφορές της αληθινής πίστεως αποτελούν δευτερεύον ζήτημα.
Αυτό το φαινόμενο μπορεί να περιγραφεί ως ένας παραπλανημένος «λαϊκός οικουμενισμός». Η σταδιακή διαμόρφωση μιας συγκεχυμένης και αμβλυμενης συνείδησης της θρησκευτικής ενότητας, μέσα από συμβολικές πρακτικές, χωρίς να έχει προηγηθεί η αναγκαία νομοκανονική δογματική συμφωνία. Με αυτόν τον τρόπο, η εικόνα της ψευδούς ενότητας, κινδυνεύει να προηγηθεί της ίδιας της νομοκανονικής εκκλησιαστικής πραγματικότητας ως ορίζει το Κανονικό Δίκαιο.
 
Η Ορθόδοξη και πανεπιστημιακή κριτική του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς υπενθυμίζει ότι η Ορθή Πίστη δεν μπορεί να υποτάσσεται σε επικοινωνιακές σκοπιμότητες, σε γεωπολιτικές επιδιώξεις ή σε μια αντίληψη ενότητας που παρακάμπτει τα νομοκανονικά δογματικά ζητήματα. Ο διεθνής διάλογος χρειάζεται ειλικρίνεια, γνώση της παραδόσεως και σαφή προσδιορισμό των αληθινών διαφορών. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί από μέσο αναζήτησης της αλήθειας, σε διπλωματικό μηχανισμό σταδιακής εξοικείωσης με τη δογματική και εκκλησιολογική σχετικοποίηση και άμβλυνση των ιερών κανόνων.
 
Η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται να διατηρεί διεθνως ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλους τους ανθρώπους, χωρίς να συγχέει την ευγενική ανθρώπινη κοινωνική συνεννόηση, με την νομοκανονική εκκλησιαστική κοινωνία. Η ειρήνη στο κόσμο, ο αλληλοσεβασμός και η συνεργασία για το κοινό καλό είναι ανθρώπινοι κοινοί θεμιτοί και αναγκαίοι στόχοι. Η ενότητα, όμως, της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν μπορεί να αποσυνδέεται από την κοινή ομολογία της πίστεως, ούτε να καθορίζεται από τις εκάστοτε διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες μέσα στο κόσμο.
 
Το ουσιαστικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι χριστιανοί οφείλουν να αγαπούν ο ένας τον άλλον ή εάν οφείλουν να επιδιώκουν την ειρήνη, που αποτελεί Ευαγγελική εντολή. Το κυρίαρχο σημείο είναι αν οι διεθνείς εκκλησιαστικές πρακτικές, που προβάλλονται δημόσια, παραμένουν συνεπείς προς την Ορθόδοξη Πίστη ως ορίζει το Κανονικό Δίκαιο και αν η διεθνής θρησκευτική διπλωματία υπηρετεί την αληθινή ειρήνη, χωρίς να αλλοιώνει την εκκλησιολογική νομοκανονική συνείδηση.
 
Αυτή είναι και η ουσία της κριτικής του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς: η αληθινή αγάπη δεν απαιτεί την παραίτηση από την ομολογία της πίστεως και ο διεθνής διάλογος δεν δικαιολογεί την αλλοίωση μέσω της αγαπολογίας, της νομοκανονικής εκκλησιαστικής συνειδήσεως. 
Η ενότητα χωρίς την αλήθεια, κινδυνεύει να παραμείνει, μια ψευδής εξωτερική εικόνα. Κάτι που θα ευνοήσει την έλευση του Αντιχρίστου ως κυρίαρχου της κοσμικής νέας θρησκείας του, κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς. 
Η αληθινή εκκλησιαστική ενότητα προϋποθέτει την Ορθή Πίστη, τη δογματική συνέπεια και τη πιστότητα στην Ιερά Παράδοση ως μας διδάσκει το Κανονικό Δίκαιο, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε γεωπολιτικές επιδιώξεις των διαφόρων Ελίτ και των εκάστοτε πολιτικών προσώπων. Πρόταση, μήπως σήμερα είναι απαραίτητο οι Πολιτικοί, οι Ορθόδοξοι κληρικοί και οι εμπλεκόμενοι αξιωματούχοι με τη Δημόσια Διοίκηση και τη Διπλωματία, να λάβουν  νέα επιμόρφωση σε ταχύρυθμα σεμινάρια Κανονικού Δικαίου;

Το «τυρί του Σαρ» με δάκρυα

Σημειώσεις από το κατεχόμενο Κόσσοβο και τα Μετόχια

Άδειος στάβλος: τις είχαν πάρει τις αγελάδες Άδειος στάβλος: τις είχαν πάρει τις αγελάδες

Παλιά το έκαναν απλά: έκλεβαν τα ζώα τη νύχτα. Ή τα έπαιρναν μέρα μεσημέρι: έρχονταν με όπλα και τα έπαιρναν, τα πήγαιναν στο δικό τους στάβλο. Αν θέλεις να ζήσεις, μην μιλάς. Και πες κι ένα ευχαριστώ που έμεινες ζωντανός. Όσο για το πώς θα ταΐζεις την οικογένειά σου, πώς θα ζήσεις, αυτό είναι δικό σου πρόβλημα, Σέρβε. Καλύτερα να φύγεις εντελώς από εδώ.

Αυτή τη στιγμή η «Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου» προχωρά με γοργά βήματα προς την «πολιτισμένη Ευρώπη». Όχι, φυσικά, δεν άρχισαν να σέβονται ή να προστατεύουν τους Σέρβους: η Ορθοδοξία και η Ευρώπη είναι ασυμβίβαστα πράγματα, ειδικά στις μέρες μας. Αλλά το να λεηλατούν και να κλέβουν τόσο ανοιχτά, πόσο άσχημο είναι αυτό. Υπάρχουν πάρα πολλοί άλλοι, πιο πολιτισμένοι τρόποι για να στερήσουν από αυτούς τους Σέρβους τα μέσα διαβίωσής τους. Όπως, για παράδειγμα, έκαναν οι κατοχικές αρχές του Κοσσυφοπεδίου με την οικογένεια Ίλιτς, στερώντας τους όλες τις αγελάδες που τάιζαν αυτή την πολύτεκνη και εργατική οικογένεια.

– Πώς έγιναν τα πράγματα; – αφηγείται ο επικεφαλής της οικογένειας, ο Νόβιτσα Ίλιτς. – Ήρθε ένας Αλβανός κτηνίατρος και μου είπε ότι η αγελάδα μου ήταν άρρωστη και ότι έπρεπε να γίνουν εξετάσεις. Μετά έφερε κι άλλους δύο ειδικούς σαν κι αυτόν, οι οποίοι πήραν τα υπόλοιπα ζώα και επιπλέον 20 κατσίκες. Μου έδειξαν ένα χαρτάκι στα αλβανικά τους, λες και καταλάβαινα τι λέει, και εξαφανίστηκαν. Εντάξει αν έφευγαν μόνοι τους, να μην τους δουν τα μάτια μου, αλλά πήραν όλα τα ζώα μας! Και πες μου, πώς θα ζήσουμε τώρα; Με τι, πες μου; Γάλα, τυρί, ανθότυρο, γιαούρτι – όλα αυτά τα φτιάχναμε, εξασφαλίζαμε τα προς το ζην μας, τα πουλούσαμε σε όλη την περιοχή. Πονάει.

Η οικογένεια Ίλιτς: «Ο Θεός δε θα προδώσει!»  

Η οικογένεια Ίλιτς: «Ο Θεός δε θα προδώσει!»

Ο Νόβιτσα, ωστόσο, δεν απελπίζεται· δεν το επιτρέπει στον εαυτό του. Είναι ο επικεφαλής της οικογένειας, πατέρας, σύζυγος, οικοδεσπότης. Δεν υπάρχει χώρος για απογοήτευση και πανικό. Λέει: «Ο Θεός δε θα μας προδώσει, θα βοηθήσει. Θα κάνουμε το παν για να τα καταφέρουμε». Για δέκα χρόνια περίπου δούλευε σε εργοτάξια με βάρδιες στην πρωτεύουσα, μετά άρχισε να έχει προβλήματα υγείας, πόνους στην πλάτη, έκανε εγχείρηση, και άλλα διάφορα. Και στη συνέχεια διαγνώστηκε και με διαβήτη, οπότε έπρεπε να ξεχάσει τη βαριά εργασία και να ασχοληθεί με την οικογενειακή φάρμα. Φυσικά, η αγροτική εργασία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ελαφριά. Όμως, τουλάχιστον τώρα είναι συνεχώς στο σπίτι, με την οικογένειά του, στην πατρίδα του, το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, στο νότιο τμήμα της περιοχής. Τα μέρη εκεί είναι υπέροχα. Είναι να τα θαυμάζει κανείς. Με τη σύζυγό του, τη Ντανιέλα, έχουν τέσσερα παιδιά – τρεις γιους και μια κόρη.

– Μας αρέσει να δουλεύουμε, ποτέ δεν αποστραφήκαμε τη δουλειά! Από μικρά είμαστε συνηθισμένοι στη δουλειά και το ίδιο διδάξαμε και στα παιδιά μας: ο τίμιος καρπός της εργασίας είναι πάντα πιο νόστιμος από το δωρεάν φαγητό. Ζούμε και δουλεύουμε μαζί με την οικογένεια του αδελφού μου. Φτιάχναμε τυριά σύμφωνα με τις παλιές μας συνταγές. Τα πουλούσαμε, χτίζαμε σπίτι, μεγαλώναμε τα παιδιά μας. Τι; Όχι! Θερίζουμε μόνο με το χέρι. Δεν έχουμε θεριστική μηχανή. Έχουμε άλογα. Μερικές φορές ζεύουμε τα βόδια για το όργωμα. Γιατί δεν έχουμε τρακτέρ; Επειδή η περιοχή είναι ορεινή – με το τρακτέρ δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Τα άλογα όμως τα καταφέρνουν. Αλλά είναι και πιο ευχάριστο όταν δεν κροταλίζει ένα σιδερένιο μηχάνημα, αλλά ένα ζώο να δουλεύει μαζί σου. Τα παιδιά βοηθούν πάντα, μπράβο τους. Ο μικρότερος γιος σπουδάζει τώρα στο πανεπιστήμιο, όμως, όταν έρχεται στο σπίτι για διακοπές, με αντικαθιστά σχεδόν πλήρως. Μερικές φορές είναι δύσκολο να ισιώνω την πλάτη μου, οπότε δεν έχω άλλη επιλογή.

Οι Ίλιτσ ζούσαν εδώ και χρόνια από τη γη τους, παρασκευάζοντας το περίφημο «τυρί του Σάρ», ένα τυρί που παράγεται μόνο σε αυτή την περιοχή, στο νότιο τμήμα της περιφέρειας. Δύο μεγάλες οικογένειες, παραδοσιακός τρόπος ζωής, συνεχής αλληλοβοήθεια, υποστήριξη, αρμονία. «Δεν γίνεται αλλιώς», λένε. «Χωρίς αγάπη και αρμονία, δεν είναι ζωή, αλλά απόλυτη κόλαση. Δεν γίνεται χωρίς αγάπη».

Οι Ίλιτσ παρασκεύαζαν το περίφημο «τυρί του Σάρ», ένα τυρί που παράγεται μόνο σε αυτή την περιοχή, στο νότιο τμήμα της περιφέρειας

– Για να φτιάξεις το «τυρί του Σάρ», χρειάζεσαι δύο μήνες. Το πρωί το αφήνεις στον ήλιο για δύο ώρες περίπου, και όταν αρχίσει η ζέστη, το μεταφέρουμε σε δροσερό μέρος, όπου το επεξεργαζόμαστε, το σκουπίζουμε και το ψεκάζουμε. Ένα κεφάλι – από ένα κιλό έως δυόμισι. Εδώ όλα εξαρτώνται από το γάλα. Και για ένα κιλό τυρί, θα σου πω, χρειάζονται 10 λίτρα γάλα! Λιχουδιά!

Ναι, έτσι ζούσαν οι Ίλιτς, ώσπου οι αγαπητοί τους γείτονες έβαλαν στο μάτι τις αγελάδες τους.

– Όταν μας πήραν τις αγελάδες, το σάκχαρό μου ανέβηκε στα ύψη, και μέχρι σήμερα δεν έχει πέσει. Παίρνω τρία φάρμακα – είναι δύσκολη ασθένεια. Όταν είχαμε τις αγελάδες μας, δουλεύαμε, βγάζαμε λεφτά και εξασφαλίζαμε αρκετά καλά τον εαυτό μας και τους άλλους. Τώρα όμως, άκου, μας απειλεί η πείνα. Εγώ και ο αδελφός μου ο Μάρκο έχουμε 7 παιδιά. Πώς να ταΐσουμε τις οικογένειές μας; Είμαστε αγρότες, πού να πάμε; Και η ανεργία στη «Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου» φτάνει το 50%: πού να δουλέψουμε, αν όχι στα χωράφια μας;

Ο Νόβιτσα Ίλιτς  

Ο Νόβιτσα Ίλιτς

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες για το μέγεθος της ζημίας που υπέστησαν οι οικογένειες των Ίλιτς. Η υλική και φυσική ζημιά είναι, φυσικά, πικρή, προσβλητική, σου σφίγγει τις γροθιές. Αλλά πώς να μετρήσουμε την ερήμωση που επικρατεί στις ψυχές αυτών των ανθρώπων; Ο Νόβιτσα κλαίει, και δεν είναι δάκρυα οργής, αλλά θλίψης. Όταν κλαίει ένας χωρικός, αυτό, ξέρετε, είναι πολύ σοβαρό. Και δεν έχεις λόγια για να τον παρηγορήσεις.

– Και τα παιδιά έκλαιγαν, όταν πήραν τις αγελάδες. Έλεγαν: «Ας τις κρύψουμε, για να μην τις βρουν». Μα πώς: είτε τις κρύψεις είτε όχι, έτσι κι αλλιώς θα τις βρουν και θα τις πάρουν. Μια μικρή αγελάδα μας την έδωσε όμως το μοναστήρι, το Βισόκι Ντετσάνι. Κατάλαβε, εδώ δεν μιλάμε μόνο για την ζημιά – το θέμα είναι η αλήθεια. Είναι άσχημα χωρίς αλήθεια. Εγώ τώρα δεν μπορώ να μπω στο στάβλο: μόλις δω τους άδειους στάβλους, αρχίζω να κλαίω. Αν και άντρας, κλαίω. Μας έμεινε μια γριά αγελάδα, θάμνοι σμέουρων και χήνες με κότες. Εντάξει, θα δώσει ο Θεός, θα τα βγάλουμε πέρα.

Παρατήρησα ότι οι Ίλιτσ, παρά τις συμφορές που τους έπληξαν, δεν έχασαν την μεγαλοψυχία τους: απαίτησαν κατηγορηματικά να συμμετάσχουμε στο κοινό οικογενειακό γεύμα, κατά τη διάρκεια του οποίου ακούγονταν αστεία και γέλια. Υπήρχε στο τραπέζι και το «τυρί του Σάρ», πιθανώς από τα τελευταία αποθέματα, καθώς και άλλα νόστιμα πιάτα. Μου φάνηκε ότι τελικά τους καθοδηγεί η ελπίδα, ελπίδα στον Θεό, με τον Οποίον κάθε δυσκολία μπορεί να ξεπεραστεί. Ελπίδα και δύναμη του πνεύματος.

Έτσι ζει σήμερα το Κόσσοβο και τα Μετόχια.

Μαρία Βάσιτς
Κατέγραψε ο Πέτρος Νταβίντοβ
Μετάφραση : Αναστασία Νταβίντοβα

Pravoslavie.ru


Υ.Γ. Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, βοηθάμε τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου, καθώς και τους ναούς και τα μοναστήρια του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων. Εάν έχετε τη δυνατότητα και την επιθυμία να προσφέρετε βοήθεια, μπορείτε να καταθέσετε τη δωρεά σας:

Παρακαλούμε, να σημειώστε: «Βοήθεια στο Κόσσοβο».

ΚΡΗΤΗ :Ο άρχοντας Αντώνης Μαρτσάκης

 Οδοιπορικό στο Καστέλι Κισσάμου των Χανίων, όπου συναντάμε έναν αυθεντικό τεχνίτη της κρητικής παράδοσης. Τον Αντώνη Μαρτσάκη, επαγγελματία βιολιστή. Με μεράκι και σεβασμό στην ιστορία, ο Αντώνης μάς δείχνει πώς κατασκευάζεται ο παραδοσιακός κρητικός ρουχισμός (κάπες, γιλέκα, κιλότες) και μας μιλά για την τέχνη που τείνει να εξαφανιστεί. Μια ζωντανή καταγραφή της λαογραφίας μας. Μας αποχαιρετά, σαν μουσικός που είναι, με δύο Κρητικούς σκοπούς συνοδεία του μικρού του γιου Μιχάλη που κτυπά ρυθμικά το νταούλι. 

Το τηλέφωνο του Αντώνη Μαρτσάκη για ενδεχόμενη παραγγελία : 6976 640 888

Στο γαλαζοβαμμένο βλέμμα του Σινά

 Σαρακοστή στην Ιερά Μονή Όρους Σινά: Μια κουζίνα-ταξίδι στους αιώνες | ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΥΖΙΝΕΣ | Gastronomos.gr



π.Π.Κ.

Από το «Εἰς δόξαν Θεοῦ» στο «εἰς δόξαν ἡμῶν»!!!

 

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Υπάρχει κάτι βαθιά ανησυχητικό στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα. Μια ολοένα εντονότερη τάση να προσαρμόζεται το ιερό στους κανόνες της εποχής της προβολής, της προσωπικής αναγνωρισιμότητας και της αδιάκοπης αναζήτησης εντυπώσεων.

Η περίπτωση του π. Νικοδήμου Καβάρνου είναι χαρακτηριστική αφορμή για έναν ευρύτερο προβληματισμό. Το ζήτημα αφορά μια γενικότερη τάση παρουσίασης της εκκλησιαστικής ψαλτικής μέσα από ολοένα πιο εντυπωσιακές μουσικές και σκηνοθετικές επιλογές, με αποκορύφωμα πριν λίγες μέρες την απόδοση του «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας» στη μελωδία του «Υπάρχω» του Στέλιου Καζαντζίδη, αλλά και τις φωνητικές εξάρσεις στην επίκληση «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς».

Εκ των πραγμάτων εύλογα γεννάται το ερώτημα, πότε η διακονία του ιερού λόγου αρχίζει να μετατρέπεται σε προσωπική καλλιτεχνική παράσταση; Επίσης πότε η φωνή παύει να υπηρετεί την προσευχή και αρχίζει να διεκδικεί η ίδια τον πρωταγωνιστικό ρόλο;

Ασφαλώς, η εξαιρετική φωνή είναι χάρισμα, η μουσική κατάρτιση καρπός κόπου και η καλλιτεχνική δημιουργία έχει τη θέση της. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι η βυζαντινή μουσική πρέπει να στερείται μελωδικού πλούτου ή εκφραστικής δύναμης. Το χάρισμα, όμως, δεν αποτελεί αυτοσκοπό και η εκκλησιαστική λατρεία δεν είναι χώρος για να αποδεικνύει κανείς πόσο εντυπωσιακά μπορεί να τραγουδήσει.

Το πρόβλημα, άλλωστε, δεν εξαντλείται σε μία μουσική επιλογή ούτε αφορά αποκλειστικά τον π. Νικόδημο Καβαρνό.

Παρακολουθούμε πλέον μια ευρύτερη τάση, όπου κάποιοι ιερείς εμφανίζονται περισσότερο ως life coaches, motivational speakers και διαδικτυακοί influencers παρά ως πνευματικοί πατέρες. Μιλούν με όρους επιτυχίας, αυτοπεποίθησης, προσωπικής εξέλιξης και διαχείρισης της καθημερινότητας, λες και η Εκκλησία είναι ένα ακόμη σεμινάριο θετικής σκέψης. Ας μην παρεξηγηθούμε η Εκκλησία οφείλει να επικοινωνεί με τον σύγχρονο άνθρωπο. Δεν είναι καταδικασμένη στην εσωστρέφεια ούτε πρέπει να αντιμετωπίζει με καχυποψία κάθε σύγχρονο μέσο. Άλλο, όμως, η αξιοποίηση της τεχνολογίας για τη διάδοση του Ευαγγελίου και άλλο η προσαρμογή του Ευαγγελίου στις απαιτήσεις της δημοσιότητας.

Η Ορθοδοξία δεν είναι σχολή αυτόβελτίωσης ούτε ένα ψυχολογικό καταφύγιο κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες κάθε εποχής που υπόσχεται μια ευκολότερη εκδοχή της ζωής. Είναι δρόμος μετανοίας, σταυρικής αγάπης, αυτοθυσίας και σωτηρίας. Ο Χριστός δεν ήρθε για να μας διδάξει απλώς πώς να αισθανόμαστε καλύτερα με τον εαυτό μας, αλλά για να μας δείξει πώς να τον υπερβούμε. Ο Χριστός δεν κάλεσε τους μαθητές του να γίνουν δημοφιλείς αλλά να σηκώσουν τον σταυρό τους έως το τέλος. Δεν τους υποσχέθηκε προσωπική επιτυχία, κοινωνική καταξίωση ή μια ζωή χωρίς δυσκολίες. Τους μίλησε για μετάνοια, θυσία, συγχώρεση και αγάπη ακόμη και προς τους εχθρούς. Έτσι και η ιεροσύνη δεν είναι τίτλος αναγνωρισιμότητας, ούτε προσωπική σκηνή, ούτε μέσο οικοδόμησης ενός διαδικτυακού κοινού. Είναι διακονία,ευθύνη και σταυρός.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο «Μείζων εν γεννητοίς γυναικών» έδωσε το μέτρο αυτής της στάσης με μία φράση που θα έπρεπε να αποτελεί διαρκή υπενθύμιση για κάθε άνθρωπο που διακονεί την Εκκλησία:

«Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι».

Αυτό είναι το ήθος της Εκκλησίας. Να μεγαλώνει ο Χριστός και να μικραίνει το εγώ μας. Να υποχωρεί η ματαιοδοξία μπροστά στη διακονία. Να υπηρετεί η φωνή τον ύμνο, ο λόγος την αλήθεια και η παρουσία του κληρικού το Ευαγγέλιο. Γιατί υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στο να χρησιμοποιείς τα χαρίσματά σου για να δοξάζεται ο Θεός και στο να χρησιμοποιείς το όνομα του Θεού για να δοξάζεται η προσωπική σου παρουσία. Αυτό πιστεύω ότι είναι το μεγαλύτερο πνευματικό παράδοξο της εποχής μας, να μιλάμε διαρκώς για τον Χριστό, αλλά τελικά να φροντίζουμε περισσότερο να βλέπουν οι άλλοι εμάς.Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από περισσότερους πρωταγωνιστές αλλά ανάγκη από περισσότερους διακόνους. Από το «Εἰς δόξαν Θεοῦ» στο «εἰς δόξαν ἡμῶν» και αυτή είναι μια αντιστροφή που οφείλουμε να μας προβληματίζει βαθύτατα.

σχολιο: Όταν έχεις χάσει την " μπάλα" Η Βυζαντινή Μουσική παράδοση εκτοπίζεται από μίξεις ..

Μια Σημαία. Μια Ελλάδα Απ’ άκρη σ’ άκρη, από την ηπειρωτική Ελλάδα έως τα νησιά μας.

Ο σκηνοθέτης Διονύσης Φερεντίνος, 51 είχε προλάβει να εντάξει στη Μουρμούρα την αγωνία του κόσμου για τα εμβόλια COVID-19 πριν πεθάνει ξαφνικά και ο ίδιος

 Υπάρχουν χαρακτηριστικές σκηνές όπου οι ήρωες συζητούν για τα εμβόλια του κορονοϊού (όπως ο Άγγελος με τη Βέλη, ή ο Μηνάς με τη Βούλα) ανάμεσα σε χιουμοριστικές διαφωνίες και πανικό

 

Ηταν τότε που η πλειοψηφία του κόσμου πίστευε ότι ο ιός που προκάλεσε την COVID προήλθε από καλοχτενισμένη νυχτερίδα ή την αγορά της Wuhan και πως οι φιλάνθρωποι Bill Gates,  Klaus Schwab, Rockefeller, etc ήθελαν να σώσουν την ανθρωπότητα και ιδιαίτερα τον Μπάμπη και τη Σούλα και έσπευσαν αγχωμένοι να κατασκευάσουν ελιξήρια νεότητος και θωράκισης απέναντι στον ιό.

Έτσι με την βοήθεια των αθλίων ΜΜΕ και των εξίσου αθλίων ειδικών, εκ του προχείρου, παρουσίασαν τα εμβόλια ευθανασίας ως τρόπο ανάκτησης της ελευθερίας μας. Στο μεταξύ δεν είναι όλοι οι άνθρωποι εξίσου ανεκτικοί στην ελευθερία και την αλήθεια.

Επειδή λοιπόν τα εμβόλια COVID απασχολούσαν το κοινό τόσο ο σεναριογράφος του σήριαλ Μην αρχίζεις τη μουρμούρα [δεν διαθέτουμε συσκευή τηλεόρασης- δεν το παρακολουθήσαμε] όσο και ο σκηνοθέτης ενέταξαν στα επεισόδια τη συζήτηση γύρω από τα εμβόλια ευθανασίας COVID.

Δεν γνωρίζουμε ωστόσο εάν ο σκηνοθέτης της πετυχημένης σειράς Διονύσης Φερεντίνος που έφυγε ξαφνικά στα 51 του από ανακοπή καρδιάς [σκαστή αποστολή των εμβολίων μαζί με τους καρκίνους turbo και τις στειρότητες] είχε λάβει τα εμβόλια.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη εάν η Παραγωγή απαιτούσε από τους ηθοποιούς, τους τεχνικούς, τους συντελεστές του σήριαλ να λάβουν τα εμβόλια καθώς και τα ενισχυτικά ευθανασίας. Αυτό το γνωρίζουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους.

Πάντως κάποια από τα επεισόδια της σειράς υπήρξαν προφητικά>

Κορονοϊός (Σειρά / Επεισόδια): Υπάρχουν χαρακτηριστικές σκηνές όπου οι ήρωες συζητούν για τα εμβόλια του κορονοϊού (όπως ο Άγγελος με τη Βέλη, ή ο Μηνάς με τη Βούλα) ανάμεσα σε χιουμοριστικές διαφωνίες και πανικό

Ο Άγγελος ετοιμάζεται να κάνει το εμβόλιο και η Βέλη παθαίνει πανικό. Θα καταφέρει να ξεπεράσει το φόβο της; Ο Μηνάς είναι ήσυχος ότι έχουν κάνει και οι δύο τα εμβόλια για τον κορονοϊό, αλλά μήπως η Βούλα κάτι του κρύβει;… Ο Ηλίας είναι σίγουρος ότι η Καίτη συνεχίζει να θηλάζει μόνο και μόνο για να έχει μια δικαιολογία να μην εμβολιαστεί. Προσπαθεί να την πείσει να εμβολιαστεί, μα στην πορεία ανακαλύπτει ότι αρκετοί από τους ανθρώπους γύρω του είναι εναντίον του εμβολίου και όχι μόνο η Καίτη… Η Ξένια θα εμβολιαστεί, ο Μπάμπης αρνείται για να μην αλλοιωθεί το DNA του. Τι θα γίνει όμως όταν και η Ξένια φοβηθεί;

πηγή 

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Μην αρχίζεις τη μουρμούρα: Ο Άγγελος ετοιμάζεται να κάνει το εμβόλιο και η Βέλη παθαίνει πανικό

«Μα εν τζιαι είμαστε τίποτε γέροι…Have plenty money, have plenty woman!»

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026

Γιατί τόσοι Εβραίοι αναζητούν εξωγήινους;


Από άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο Tablet mag και το Forward / ΚΟ

Και το Tablet magazine και το Forward είναι αγγλόφωνες εβραϊκές ιστοσελίδες.

Ο πρωτότυπος τίτλος του άρθρου του Tablet mag είναι: "The Chosen Seekers" / «Οι Εκλεκτοί (ή περιούσιοι) Αναζητητές» 

Μισό αιώνα μετά τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», που τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ ο Steven Spielberg επιστρέφει στο θέμα των UFO με την «Ημέρα Αποκάλυψης» (“Disclosure Day”).


[KO: Στις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», πρωταγωνιστούσε ο (εβραϊκής καταγωγής) ηθοποιός Richard Dreyfuss. Στην «Ημέρα Αποκάλυψης» πρωταγωνιστεί ο (ιρλανδο-αγγλο- εβραϊκής καταγωγής) ηθοποιός Josh O'Connor, ο οποίος υποδύεται τον Dr. Daniel Kellner, έναν ειδικό στον κυβερνοχώρο και πληροφοριοδότη, με ηθικές αρχές και ηρωικό χαρακτήρα  που θέλει να μεταδώσει την «αλήθεια» (για τους εξωγήινους) σε όλον τον κόσμο (για να σταματήσουν οι συγκρούσεις και να έρθει ειρήνη). Φέρεται ότι ο Spielberg με τον Dr. Daniel Kellner, κάνει αναφορά στον Daniel Ellsberg, τον εβραϊκής καταγωγής ακτιβιστή και πρώην στρατιωτικό αναλυτή, που το 1971 προκάλεσε μεγάλη πολιτική αναταραχή με την αποκάλυψη απόρρητων εγγράφων του Πενταγώνου («Pentagon Papers») που αφορούσαν μελέτες και σχεδιασμούς σχετικά με τον πόλεμο στο Βιετνάμ - φώτο κάτω].

Οι Εβραίοι φαίνεται να εκπροσωπούνται σε μεγάλο βαθμό στην αναζήτηση της επαφής με εξωγήινους και μάλιστα στους πιο εξέχοντες ρόλους. Είναι άραγε μια σύμπτωση - ή μήπως η (ιουδαϊκή)  μας πίστη, μας προετοίμασε για αυτή τη στιγμή;

«Είναι αληθινοί οι εξωγήινοι;» ρώτησε ο YouTuber Brian Tyler Cohen τον Μπαράκ Ομπάμα τον Φεβρουάριο, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης για την εκλογική νοθεία και την κατάσταση της αμερικανικής δημοκρατίας, σαν η εξωγήινη ζωή να ήταν περίπου ισοδύναμη με την ακεραιότητα της ψηφοφορίας.

«Είναι αληθινοί», είπε ο Ομπάμα χαμογελώντας, «αλλά δεν τους έχω δει». (Λίγο αργότερα, βέβαια προσπάθησε να το αλλάξει).

Πέντε ημέρες αργότερα, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα αποχαρακτηρίσει όλα τα κυβερνητικά αρχεία σχετικά με τα UFO.

Έτσι έχουν τα πράγματα: ένας πρώην πρόεδρος αστειεύεται και ένας εν ενεργεία πρόεδρος τρολάρει τον πρώτο, και οι υπόλοιποι από εμάς αναρωτιόμαστε αν ζούμε μέσα από μια προώθηση της ταινίας “Disclosure Day” του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Αν αρχίσετε βέβαια, να εξετάζετε ποιος παίρνει στα σοβαρά αυτή την περί εξωγήινων συζήτηση - οι επιστήμονες που διευθύνουν αστεροσκοπεία, οι νομοθέτες που πιέζουν για τον αποχαρακτηρισμό των αρχείων, οι αξιωματούχοι του αμυντικού συστήματος που πέρασαν δεκαετίες με άδειες ασφαλείας και μετά δημοσιοποιήθηκαν - προκύπτει ένα παράξενο μοτίβο. Ο αστροφυσικός που ηγείται της πιο φιλόδοξης αναζήτησης για εξωγήινα ιπτάμενα αντικείμενα είναι Ισραηλινός. Ο πυρηνικός φυσικός που πέρασε 49 χρόνια ερευνώντας το Ρόσγουελ ήταν γιος Εβραίων Ασκενάζι από το Νιου Τζέρσεϊ. Ο συνταξιούχος ταξίαρχος που ανακοίνωσε ότι οι εξωγήινοι βρίσκονται σε επαφή με κυβερνήσεις του κόσμου διηύθυνε το διαστημικό πρόγραμμα του Ισραήλ για 30 χρόνια. Ο άνδρας που η NASA διόρισε για να προεδρεύσει της μελέτης της για τα UAP (τα γνωστά μέχρι τώρα ως UFO: Unidentified Flying Objects – Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα ή ΑΤΙΑ, τα οποία πλέον χαρακτηρίζονται ως UAP: Unidentified Anomalous Phenomena – Αγνώστου Ταυτότητας Ανώμαλα Φαινόμενα), είναι Εβραίος. Οι πολιτικοί που πιέζουν περισσότερο για νομοθεσία περί αποκάλυψης περιλαμβάνουν τον Chuck Schumer και τον Jared Moskowitz.

Ένας φαινομενικά δυσανάλογος αριθμός εξέχουσων προσωπικοτήτων σε αυτόν τον τομέα είναι Εβραίοι, πράγμα που σημαίνει ότι αν η αλήθεια είναι, όντως, εκεί έξω, όπως υποστήριξε ο Fox Mulder (τον οποίο υποδύεται ένας Εβραίος ηθοποιός, o David Duchovny) των “X-Files”, ο λαός μας θα την ανακαλύψει πρώτος. Και, ίσως, ήμασταν προορισμένοι να το κάνουμε.

Το άτομο που θα μιλήσει —που, μάλιστα, θα μιλήσει εκτενώς, με τον ενθουσιασμό ενός ανθρώπου που περίμενε όλη του τη ζωή κάποιον να του θέσει την σωστή ερώτηση— είναι ο Avi Loeb (Άβι Λόεμπ).

Ο Λόεμπ, 64 ετών, είναι ένας αστροφυσικός του Χάρβαρντ, γεννημένος στο Ισραήλ, που μεγάλωσε σε ένα moshav, (τύπος εβραϊκού οικισμού, παρόμοιος με τα κιμπούτς και συγκεκριμένα ένας τύπος συνεταιριστικής γεωργικής κοινότητας) διαβάζοντας βιβλία φιλοσοφίας σε ένα τρακτέρ. Τελικά, στρατολογήθηκε στο επίλεκτο πρόγραμμα Talpiot των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων, ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα 24, μονιμοποιήθηκε στο Χάρβαρντ σε τρία χρόνια και πέρασε δεκαετίες ως ένας από τους πιο συμβατικά καταξιωμένους αστροφυσικούς στον κόσμο, πριν αποφασίσει, γύρω στο 2017, ότι το πιο σημαντικό ερώτημα στην επιστήμη ήταν αυτό που κανείς δεν ήθελε να θέσει.

«Η κοινή λογική δεν είναι κάτι συνηθισμένο στον ακαδημαϊκό χώρο», μου είπε ο Loeb. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να αναστατώσει την κοινή γνώμη. Μάλιστα, το «Galileo Project», μια πρωτοβουλία που διοργανώνεται από το Χάρβαρντ και επικεντρώνεται στην αναζήτηση στοιχείων για εξωγήινους πολιτισμούς, το οποίο ο Loeb συνίδρυσε το 2021, πήρε το όνομά του από τον πιο διάσημο «αιρετικό» επιστήμονα της ιστορίας.

Όταν στη συνέχεια ο Loeb ρωτήθηκε για την εβραϊκή παρουσία στην έρευνα για τα UAP, είπε:

«Οι Εβραίοι κατέχουν εξέχουσα θέση στην κοινωνία σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. [Όπως] όλα αυτά τα σκάνδαλα την τελευταία δεκαετία συνδέονταν με Εβραίους», είπε. «Ο Μάντοφ, ο Έπσταϊν, ο Γουάινσταϊν». Το επιχείρημά του ήταν ότι οι Εβραίοι υπερεκπροσωπούνται σε πολλούς τομείς της ζωής της ελίτ, και ο τομέας των UAPΕ είναι απλώς ένας άλλος τομέας.

«Ο Ιουδαϊσμός στον πυρήνα του έχει δύο σημαντικά στοιχεία», είπε. «Το ένα είναι η πίστη στον Θεό που δημιούργησε το σύμπαν. Και το δεύτερο είναι η μεσσιανική εποχή». Η φωνή του μετατοπίστηκε εδώ, γινόμενη πιο εκτεταμένη. Ένας εξωγήινος πολιτισμός αρκετά μπροστά από εμάς επιστημονικά θα μπορούσε ενδεχομένως να καταλάβει πώς να δημιουργήσει ένα σύμπαν. «Και πώς αλλιώς θα αποκαλούσατε Θεό», είπε, «αν όχι κάποιον που μπορεί να το κάνει αυτό;»

Δεν είχε τελειώσει. Η πρώτη επαφή, υποστήριζε, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μεσσιανικό γεγονός ή ως το χτύπημα στην πόρτα που κάνει μια οικογένεια που μαλώνει να θυμηθεί ξαφνικά ότι βρίσκονται όλοι στο ίδιο σπίτι.

Ρωτήθηκε, αν πίστευε ότι αυτό ήταν καλό για τους Εβραίους. «Σίγουρα, ναι», είπε. «Χωρίς καθοδήγηση από εξωγήινους, μπορεί να μην φτάσουμε ποτέ στη γη της επαγγελίας».

Η γη της επαγγελίας, διευκρίνισε ο Λόεμπ, δεν βρίσκεται στη Γη. Η γη της επαγγελίας, πιστεύει, είναι μια διαστημική πλατφόρμα - αυτοτροφοδοτούμενη, ελεγχόμενης θερμοκρασίας, απαλλαγμένη από τις καταστροφές που έχουν σημαδέψει την ιστορία της Γης.

Αλλά η πιο τρελή στιγμή ήρθε όταν ρωτήθηκε για τη σύνδεση μεταξύ του Ιουδαϊσμού και της εξωγήινης ζωής. Ο Λόεμπ έσκυψε σε κάτι βγαλμένο από μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν. «Το θεμελιώδες ερώτημα που είναι συναρπαστικό», είπε, «είναι αν καταφέρουμε ποτέ να σκάψουμε και να βρούμε αρχαιολογικά λείψανα της Κιβωτού της Διαθήκης - «ήταν αυτό μια τεχνολογική συσκευή; Χρησιμοποιήθηκε για επικοινωνία με κάποιον διαστρικό επισκέπτη;»

Σταμάτησε για λίγο και μετά συνέχισε. «Οδηγούνταν οι Εβραίοι από πληροφορίες πέρα ​​από τον πλανήτη μας; Και γι' αυτό θεωρούσαν τους εαυτούς τους εκλεκτό λαό επειδή είχαν επιλεγεί από κάποια εξωγήινη οντότητα;»

Το μοτίβο που ο Loeb δεν θέλει να κατονομάσει έχει ιστορία και αριθμό νεκρών, αν το μετρήσεις σε καριέρες.

Ο Stanton Friedman (Στάντον Φρίντμαν) γεννήθηκε το 1934, ένας Ασκενάζι Ιουδαίος που μεγάλωσε στο Λίντεν του Νιου Τζέρσεϊ. Σπούδασε πυρηνική φυσική στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, εργάστηκε σε απόρρητα προγράμματα για την GE και την Westinghouse και στη συνέχεια, το 1970, εγκατέλειψε την καριέρα του για να ερευνήσει ιπτάμενους δίσκους, στρέφοντας την προσοχή του κοινού στο Ρόσγουελ του Νέου Μεξικού. Αυτοαποκαλούνταν «Ο Φυσικός των Ιπτάμενων Δίσκων», κατέθεσε ενώπιον του Κογκρέσου, πήγε δύο φορές στα Ηνωμένα Έθνη και έδωσε πάνω από 600 ομιλίες πριν πεθάνει από καρδιακή προσβολή στο αεροδρόμιο Πίρσον του Τορόντο το 2019, ταξιδεύοντας και κουβαλώντας τις διαφάνειές του, σε ηλικία 84 ετών.

Ο Φρίντμαν και ο Λόεμπ είχαν ομοιότητες που είναι δύσκολο να παραβλεφθούν: και οι δύο Εβραίοι φυσικοί εγκατέλειψαν τις συμβατικές επαγγελματικές τους πορείες για να ασχοληθούν με ερωτήματα που οι συνάδελφοί τους θεωρούσαν κατώτερα από αυτούς, με τα οποία το τεράστιο επιστημονικό κατεστημένο δεν ήθελε να έχει καμία σχέση. Και από πάνω τους, από πολιτιστικής άποψης, αιωρείται ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, γιος ενός Εβραίου μηχανικού της Γενικής Ιατρικής που ξύπνησε ένα πρωί του 1957 για να παρακολουθήσει μια βροχή μετεωριτών στην έρημο της Αριζόνα, και ο οποίος ξάπλωσε σε μια κουβέρτα σε ηλικία 10 ετών, έκπληκτος, και αποφάσισε να περάσει τη ζωή του λέγοντας ιστορίες «όχι αυτού του κόσμου». Ο Σπίλμπεργκ συνάντησε τον Λόεμπ σε μια τελετή απονομής τιμητικών πτυχίων στο Χάρβαρντ. «Αν βρείτε κάποια στοιχεία», του είπε ο Σπίλμπεργκ, «θα μπορούσατε παρακαλώ να με ενημερώσετε; Θέλω να είμαι ο πρώτος που θα το μάθει».

Και μετά υπάρχει ο Haim Eshed (Χάιμ Εσέντ).

Ο Εσέντ, γεννημένος στην Τουρκία το 1933, έκανε την Αλιγιά (μετανάστευση στο Ισραήλ) σε ηλικία 1 έτους, μεγάλωσε στο νότιο Τελ Αβίβ και πέρασε 30 χρόνια ως επικεφαλής της διεύθυνσης διαστημικής ασφάλειας του Ισραήλ. Επέβλεψε την εκτόξευση 20 ισραηλινών δορυφόρων. Ο Ισαάκ Μπεν-Ισραήλ, πρώην πρόεδρος της Ισραηλινής Διαστημικής Υπηρεσίας , τον έχει αποκαλέσει το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ιστορία των ισραηλινών διαστημικών δυνατοτήτων. Το 2020, σε ηλικία 87 ετών, ο Εσέντ μίλησε με το ισραηλινό μέσο ενημέρωσης Yedioth Ahronoth και ανακοίνωσε ήρεμα ότι μια «γαλαξιακή ομοσπονδία» βρισκόταν σε μυστική επαφή με τις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εδώ και χρόνια, ότι υπήρχε μια υπόγεια βάση στον Άρη και ότι ο Τραμπ είχε ενημερωθεί, αλλά οι εξωγήινοι του ζήτησαν να μην το πει σε κανέναν επειδή, σύμφωνα με τα λόγια του Εσέντ, «η ανθρωπότητα δεν είναι έτοιμη».

Κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν το συνόδευε. Ούτε ένα έγγραφο, ούτε μια φωτογραφία, ούτε καν ένα σκίτσο σε κάποια χαρτοπετσέτα ενός ιπτάμενου δίσκου.

Η απάντηση του Μπεν-Ισραήλ ήταν ένα αριστούργημα διπλωματίας. Επιβεβαίωσε ότι ο Εσέντ ήταν ο πατέρας του διαστημικού προγράμματος του Ισραήλ, ότι η σοβαρότητά του δεν έπρεπε να αμφισβητηθεί, ότι η πιθανότητα εξωγήινης ζωής ήταν πραγματικά υψηλή και ότι ο Εσέντ είχε «το παρακάνει».

Όταν ρώτησα τον Loeb για τον Eshed, ήταν προσεκτικός. «Ποτέ δεν παρείχε τα αποδεικτικά στοιχεία, τα έγγραφα», είπε ο Loeb. Αλλά μετά: «Ίσως αυτό που περιγράφει να είναι σωστό. Απλώς δεν ξέρουμε».

Γιατί λοιπόν Εβραίοι;

Η δήλωση του Loeb ότι οι Εβραίοι υπερεκπροσωπούνται σε όλα, είναι αληθής, αλλά ανεπαρκής. Η υπερεκπροσώπηση στην έρευνα των UAP δεν είναι η ίδια με την υπερεκπροσώπηση στο δίκαιο, τα χρηματοοικονομικά ή το Χόλιγουντ. Αυτά είναι πεδία φιλοδοξίας.

Για χιλιάδες χρόνια, ήμασταν ο άλλος, ο εξωγήινος. Οι άνθρωποι που δεν ανήκουν ακριβώς κάπου, που μιλούν διαφορετική γλώσσα κατ' ιδίαν, που διατηρούν έθιμα που προβληματίζουν τους γείτονές μας, που έχουν κατηγορηθεί ότι τρέφουν μυστικές σχέσεις πίστης σε κρυφές δυνάμεις. Στη φαντασία των πολιτισμών που μας φιλοξένησαν και μας καταδίωξαν, είμαστε ό,τι πιο κοντινό σε εξωγήινους έχει δημιουργήσει ποτέ η Γη.

Τη δεκαετία του 1970, ο Velvl Greene, ένας παρατηρητικός Εβραίος μικροβιολόγος που εργαζόταν για το Τμήμα Πλανητικής Καραντίνας της NASA για την αναζήτηση ζωής στον Άρη, δέχτηκε κριτική από συναδέλφους του Εβραίους που πίστευαν ότι η αποστολή έφτανε στα όρια να μοιάζει αιρετική. Ζήτησε τη συμβουλή ενός Lubavitch Ραβίνου. Η απάντηση του ραβίνου, σύμφωνα με το Chabad.org: «Πρέπει να συνεχίσετε να ψάχνετε για ζωή στον Άρη. Αν δεν τη βρείτε, τότε συνεχίστε να ψάχνετε αλλού και μην σταματάτε να ψάχνετε, γιατί το να κάθεστε εδώ σε αυτόν τον κόσμο και να λέτε ότι δεν υπάρχει ζωή αλλού είναι σαν να βάζετε ένα όριο σε αυτό που μπορεί να κάνει ο Θεός. Και κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό».

Η Forward κάποτε δημοσίευσε ένα σύντομο άρθρο με τίτλο «Βάζοντας την φρενίτιδα των UFO στο Ισραήλ σε ιστορική προοπτική», μετά την εμφάνιση βίντεο που υποτίθεται ότι έδειχναν UFO να αιωρούνται πάνω από τον ορίζοντα της Ιερουσαλήμ. Τα άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα δεν είναι άγνωστα στους Αγίους Τόπους. Η Βίβλος είναι γεμάτη με αφηγήσεις θεάσεων ουράνιων όντων. Πράγματι, ακρογωνιαίος λίθος της εβραϊκής λειτουργίας είναι ο στίχος από τον Ψαλμό 19:2 — «Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού» — τον οποίο ορισμένοι σοφοί ερμηνεύουν ως εξής: εμείς οι γήινοι κάτοικοι δεν είμαστε οι μόνοι ανάμεσα στα πλάσματα του σύμπαντος που δοξάζουν τον Θεό.

Ο σύγχρονος ραβίνος Benjamin Blech (Μπέντζαμιν Μπλεχ) έγραψε κάποτε: «Αυτό που είναι συναρπαστικό... είναι ότι ένα σημαντικό σύνολο απόψεων στις παραδοσιακές πηγές όχι μόνο επικυρώνει την πιθανότητα εξωγήινης ζωής σε άλλους πλανήτες, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκει βιβλική και μιδρασική (ραβινική) επιβεβαίωση για αυτήν την άποψη, ακόμη και όταν υποδηλώνει ότι η πίστη σε έναν παντοδύναμο Θεό απαγορεύει την επιβολή οποιωνδήποτε περιορισμών στην έκταση των δημιουργικών του δυνάμεων». Με άλλα λόγια, μια ισχυρή πίστη σε έναν παντοδύναμο Θεό δεν μπορεί λογικά να αποκλείσει την πιθανότητα άλλων κόσμων που κατοικούνται από άλλα πλάσματα.

Το όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ για ένα Merkava, ένα φωτεινό άρμα, το θεμέλιο μιας ολόκληρης σχολής καμπαλιστικής σκέψης που ονομάζεται μυστικισμός Μερκάβα, είναι ίσως η πιο γνωστή βιβλική ιστορία που μπορεί να διαβαστεί ως αφήγηση μιας στενής επαφής. Το άρμα οδηγούνταν από «μια εικόνα ανθρώπου», την οποία πολλοί ερμήνευσαν ως Θεό, αφού η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε κατ' εικόνα Θεού. Το τετράτροχο όχημα έσερναν τέσσερα ανθρωποειδή «ζωντανά πλάσματα», το καθένα με τέσσερα φτερά και ανθρώπινα πρόσωπα αναμεμειγμένα με εκείνα ζώων. Αν φαντάζεστε τον «ΕΤ», τότε κι εγώ.

Η Βίβλος περιγράφει άλλα όντα μέσα και γύρω από το άρμα, κάνοντάς το κάπως σαν το κατάστρωμα του Διαστημόπλοιου Enterprise. Ο επικεφαλής επιστημονικός αξιωματικός του πλοίου, ο κ. Σποκ, φυσικά, ήταν ένας Βούλκαν, μια ημιανθρώπινη, ημιεξωγήινη μορφή ζωής ανάμεσα στους συναδέλφους του στο σκάφος, τον οποίο υποδυόταν ο Λέοναρντ Νίμοϊ, το παιδί Εβραιο-Ουκρανών μεταναστών στη Βοστώνη που μιλούσε Γίντις.

Ο καμπαλιστής ραβίνος του 20ού αιώνα, Aryeh Kaplan (φώτο), που ήταν επίσης καθηγητής φυσικής και συχνά προσπαθούσε να βρει κοινό έδαφος μεταξύ των δύο κλάδων. Για τον Ραβίνο Kaplan, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι υπήρχε εξωγήινη ζωή και ότι συζητήθηκε στο Zohar. Ο Kaplan έγραψε: «Το Midrash μας διδάσκει ότι υπάρχουν επτά γαίες. Αν και ο Ibn Ezra προσπαθεί να υποστηρίξει ότι αυτές αναφέρονται στις επτά ηπείρους, το Zohar δηλώνει σαφώς ότι οι επτά χωρίζονται από ένα στερέωμα και κατοικούνται. Αν και δεν κατοικούνται από άνθρωπο, αποτελούν βασίλειο νοήμονων πλασμάτων».

Στα τέλη του 20ού αιώνα, ένας Εβραίος μυθοποιός ονόματι Στίβεν Σπίλμπεργκ απέδωσε το όραμά του για τη διαστρική ζωή στην οθόνη με τη μορφή της πλέον κλασικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», στην οποία εξωγήινοι φύτεψαν μια εικόνα στο μυαλό ενός επιλεγμένου αριθμού ανθρώπων που τους έκανε ανίσχυρους απέναντι στο δέλεαρ να ενωθούν με τα πλάσματα σε μια διαστημική πτήση προς έναν άγνωστο προορισμό.

ΚΟ 

Έξυπνοι και ευφυείς είστε, τι βλέπετε στο βίντεο;

Με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαλθολομαίο συντήθηκε το Σάββατο (31/10) ο Ουκρανός πρόεδρος  Ζελένσκι . Κατά τη συνάντησή τους ο Οικουμενικός Πατριάρχης επανέλαβε τη στήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς τον ουκρανικό λαό και την ανάγκη επικράτησης της ειρήνης και της δικαιοσύνης. 

 Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην ανάγκη επιστροφής των χιλιάδων απαχθέντων παιδιών της Ουκρανίας στις οικογένειές τους. Σύμφωνα με ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Ουκρανός πρόεδρος επισκέφθηκε την έδρα του Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη, για πέμπτη φορά από την εκλογή του στην προεδρία της χώρας του.

 

 Η προηγούμενη επίσκεψή του είχε πραγματοποιηθεί στις αρχές Απριλίου. H ανάρτηση Ζελένσκι Στη συνάντηση αναφέρθηκε με ανάρτησή του και ο Ζελένσκι ο οποίος ευχαρίστησε τον Παναγιώτατο για τη στήριξη προς τη χώρα του. «Συναντήθηκα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον συνεχάρην για την 35η επέτειο της ενθρόνισής του, η οποία συμπληρώνεται σε λίγες ημέρες, στις 2 Νοεμβρίου. Μίλησα για τις προσπάθειες που καταβάλλουμε, σε συνεργασία με εταίρους, για την επίτευξη της ειρήνης, συμπεριλαμβανομένων των επαφών μας με την αμερικανική πλευρά. Φυσικά, τον ενημέρωσα επίσης για την κατάσταση στην Ουκρανία, καθώς και για τις συνεχείς ρωσικές επιθέσεις εναντίον των ενεργειακών μας υποδομών και όλων εκείνων των στοιχείων που διασφαλίζουν την ομαλή καθημερινή ζωή των ανθρώπων. 

σχολιο: Λένε, μια εικόνα χίλιες λέξεις,δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις για τη εμφάνιση του Πατριάρχη..   

 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ!

"Η Ορθοδοξία δεν έχει στρατόπεδα. Έχει ένα ποίμνιο, ακόμη κι όταν οι άνθρωποί του βρίσκονται σε αντίπαλες πλευρές πολέμων και πολιτικών συγκρούσεων."
Ομολογώ ότι η νέα συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι γεννά σοβαρούς προβληματισμούς.Ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμα του Πατριαρχείου να συμπαραστέκεται στον δοκιμαζόμενο ουκρανικό λαό, να προσεύχεται για τα θύματα του πολέμου και να ζητά την επιστροφή των απαχθέντων παιδιών. Η ανθρώπινη οδύνη δεν έχει εθνικότητα.
Υπάρχει, όμως, μια διάσταση που δεν επιτρέπεται να αγνοούμε. Στην Ουκρανία δεν έχουμε μόνο έναν πόλεμο μεταξύ δύο κρατών, αλλά και μια βαθιά εκκλησιαστική διαμάχη, η οποία έχει διχάσει εκατομμύρια Ορθοδόξους. Η αυτοκεφαλία του 2019, η στάση της Μόσχας και οι αντιρρήσεις άλλων Ορθόδοξων Εκκλησιών έχουν δημιουργήσει μια πληγή που παραμένει ανοιχτή.
Εδώ πιστεύω ότι βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη του Οικουμενικού Πατριάρχη.Ο Βαρθολομαίος δεν είναι απλώς ένας ακόμη θρησκευτικός ηγέτης. Είναι ο πρώτος τη τάξει Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας και φέρει ευθύνη απέναντι στο σύνολο του ορθόδοξου πληρώματος. Όταν εμφανίζεται να στηρίζει δημόσια τη μία πλευρά μιας τόσο σύνθετης αντιπαράθεσης, εύλογα γεννάται το ερώτημα τι συμβαίνει με την άλλη πλευρά των Ορθοδόξων.Τι συμβαίνει με τους Ρώσους Ορθοδόξους; Τι συμβαίνει με τους Ουκρανούς πιστούς που παραμένουν στην κανονική παράδοση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία συνδέεται ιστορικά με το Πατριαρχείο Μόσχας; Τι γίνεται με τους ιερείς, τους μοναχούς και τους πιστούς που έχουν υποστεί εκφοβισμούς, επιθέσεις, βίαιες καταλήψεις ναών και περιορισμούς στη θρησκευτική τους ελευθερία;
Οι διώξεις αυτές δεν αποτελούν επινόηση της ρωσικής προπαγάνδας. Έχουν καταγραφεί και από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ. Η προστασία των θρησκευτικών ελευθεριών δεν μπορεί να εξαρτάται από το σε ποιο εκκλησιαστικό ή πολιτικό στρατόπεδο ανήκει ο διωκόμενος.
Ασφαλώς, η ρωσική εισβολή και οι ευθύνες του Κρεμλίνου δεν μπορούν να παραγνωριστούν. Ούτε όμως οι διώξεις Ορθοδόξων μπορούν να αποσιωπώνται. Η αναφορά τους δεν δικαιολογεί τον πόλεμο, όπως και η καταδίκη του πολέμου δεν δικαιολογεί τη σιωπή απέναντι σε θρησκευτικές διώξεις.
Επίσης κάτι πολύ σημαντικό στο πλαίσιο της "θεολογικής σημειολογίας" ο Ζελένσκι είναι εβραϊκής καταγωγής, μεγάλωσε όπως έχει δηλώσει ο ίδιος σε μη θρησκευόμενο σοβιετικό οικογενειακό περιβάλλον, αυτοπροσδιορίζεται ως κοσμικός και κρατά τη θρησκευτική του ζωή μακριά από τη δημόσια σφαίρα.Φυσικά, κανείς δεν κρίνεται από την καταγωγή του ούτε αποκλείεται από τον διάλογο με την Εκκλησία εξαιτίας των προσωπικών του πεποιθήσεων. Το ζήτημα δεν είναι η εβραϊκή καταγωγή του Ζελένσκι, αλλά η θεσμική και συμβολική διάσταση αυτής της δημόσιας εγγύτητας.Πώς συμβιβάζεται η τόσο προβεβλημένη παρουσία του πρώτου Προκαθημένου της Ορθοδοξίας δίπλα σε έναν κοσμικό πολιτικό ηγέτη με την αδυναμία αποκατάστασης της ενότητας ανάμεσα σε εκατομμύρια Ορθοδόξους; Πώς είναι δυνατόν να προβάλλεται τόσο έντονα η πολιτική συμπαράσταση προς τη μία πλευρά, όταν οι πιστοί της άλλης πλευράς αναμένουν την ίδια εκκλησιαστική μέριμνα και προστασία;
Η συνάντηση με έναν πολιτικό ηγέτη είναι απολύτως θεμιτή. Όμως, όταν ο Πατριάρχης φωτογραφίζεται και προβάλλει τη δημόσια εγγύτητά του με την πολιτική ηγεσία της μίας πλευράς, ενώ η άλλη πλευρά του ορθόδοξου κόσμου αισθάνεται εγκαταλελειμμένη, η εικόνα αποκτά αναπόφευκτα έναν συμβολισμό που δεν μπορεί να αγνοηθεί.Εν προκειμένω ο Οικουμενικός Πατριάρχης οφείλει να είναι συνομιλητής όλων, να υπερασπίζεται τους διωκόμενους ανεξαρτήτως εθνικότητας και να αναζητά δρόμους συμφιλίωσης. Δεν μπορεί η πατριαρχική μέριμνα να είναι επιλεκτική ούτε η Ορθοδοξία να χωρίζεται σε πιστούς πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.
Στο τέλος θα πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι δεν μιλάμε απλώς για πολιτική. Μιλάμε για την ενότητα της Ορθοδοξίας, για την κανονική τάξη, για τη θρησκευτική ελευθερία και τελικά για την ίδια τη μαρτυρία της Εκκλησίας στον κόσμο.
Η Εκκλησία δεν καλείται να ακολουθεί τους ισχυρούς της γης ούτε να γίνεται μέρος των γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Καλείται να στέκεται δίπλα σε κάθε άνθρωπο που υποφέρει, να υπερασπίζεται κάθε διωκόμενο Ορθόδοξο και να θεραπεύει τις πληγές του εκκλησιαστικού σώματος.Γιατί ο Χριστός δεν έχει διαφορετικό Ευαγγέλιο για τους Ουκρανούς και διαφορετικό για τους Ρώσους και η Ορθοδοξία δεν μπορεί να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά στην υπεράσπιση των παιδιών της.
✍ Στυλ. Καβάζης 
 
 

Προβληματισμός από την επίσκεψη Ζελένσκι στο Φανάρι

Η επαναλαμβανόμενη θερμή υποδοχή του από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο επαναφέρει το ερώτημα εάν το Φανάρι λειτουργεί ως παράγοντας ενότητας της Ορθοδοξίας

Έντονο προβληματισμό για τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην ουκρανική κρίση προκαλεί η πέμπτη επίσκεψη του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Φανάρι από την εκλογή του στην προεδρία. Η επαναλαμβανόμενη θερμή υποδοχή του από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο επαναφέρει το ερώτημα εάν το Φανάρι λειτουργεί ως παράγοντας ενότητας της Ορθοδοξίας ή εμφανίζεται να συμπαρατάσσεται με τις πολιτικές επιλογές του Κιέβου.

Το περασμένο Σάββατο ο κ. Βαρθολομαίος υποδέχθηκε εγκάρδια τον Ουκρανό πρόεδρο και είχε μαζί του κατ’ ιδίαν συνάντηση διάρκειας περίπου μίας ώρας. Επανέλαβε τη στήριξή του στον ουκρανικό λαό, ευχήθηκε ειρήνη και δικαιοσύνη και ζήτησε την επιστροφή των χιλιάδων απαχθέντων παιδιών. Από την πλευρά του, ο Ζελένσκι ευχαρίστησε το Φανάρι για τη συνεχή υποστήριξή του και συνεχάρη τον Πατριάρχη για τα 35 χρόνια Πατριαρχίας. Ωστόσο, η αυτοκεφαλία που χορηγήθηκε το 2019 εξακολουθεί να διχάζει τις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Η Μόσχα την απορρίπτει, ενώ άλλες Εκκλησίες δεν την έχουν αναγνωρίσει.

Ακόμη και στο Αγ. Ορος έχουν διατυπωθεί επιφυλάξεις, με μοναχούς να διαμαρτύρονται για τις διώξεις σε βάρος της Εκκλησίας υπό τον μητροπολίτη Ονούφριο. Παράλληλα, παραμένουν οι καταγγελίες για διώξεις και αγνοούμενους κληρικούς που αρνούνται να αποκοπούν από τη Μόσχα, ενώ εκκρεμεί και η υπόθεση της δολοφονίας 2 Ελλήνων ομογενών από Ουκρανούς στρατιώτες στη Γρανίτνα το 2022, την οποία είχε επιβεβαιώσει το ελληνικό υπ. Εξωτερικών.

Το ερώτημα παραμένει εάν η εγγύτητα με το Κίεβο υπηρετεί την ειρήνη ή βαθαίνει το εκκλησιαστικό ρήγμα. Η ευθύνη του Πατριάρχη για την ενότητα της Ορθοδοξίας είναι καθοριστική.

dimokratia.gr 2|11|2026

Ανίερη επίθεση του Ουκρανού Πέτροβιτς Ντουμένκο στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων.

Η τραπεζική «εξυπηρέτηση» στη Ελλάδα του Μητσοτάκουλα ..

 

Έντονα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο έχει διαμορφωθεί η καθημερινή τραπεζική εξυπηρέτηση στην Ελλάδα θέτει η δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά μέσα από το νέο της σχόλιο στη «δημοκρατία», εστιάζοντας στις αλλαγές που επιφέρει η ψηφιοποίηση στις συναλλαγές των πολιτών.
Όπως σημειώνει, η επικοινωνία με τις τράπεζες έχει γίνει ολοένα πιο απρόσωπη, με τηλεφωνικά συστήματα αυτοματοποίησης, περιορισμένη πρόσβαση σε φυσικά καταστήματα και μειωμένη διαθεσιμότητα ΑΤΜ, γεγονός που –κατά την ίδια– δημιουργεί νέα εμπόδια αντί να διευκολύνει τους πολίτες.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον τρόπο με τον οποίο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως οι ηλικιωμένοι, καλούνται να προσαρμοστούν σε σύνθετες ψηφιακές διαδικασίες, την ώρα που η φυσική εξυπηρέτηση περιορίζεται και οι απαιτήσεις για ραντεβού γίνονται κανόνας.
Στο ίδιο πλαίσιο τίθενται ζητήματα για τις τραπεζικές χρεώσεις, τη διαμόρφωση των επιτοκίων και τη συνολική λειτουργία ενός συστήματος που, όπως επισημαίνεται, ενισχύει την απόσταση μεταξύ τραπεζών και πολιτών.
📌 Η τοποθέτηση της Μαρίας Δεναξά συνοψίζεται στο ερώτημα αν η ψηφιακή μετάβαση υπηρετεί πραγματικά την εξυπηρέτηση του πολίτη ή αν αναδιαμορφώνει το τραπεζικό τοπίο με όρους που περιορίζουν την πρόσβαση και αυξάνουν την επιβάρυνση των καταναλωτών.

Για να το πούμε απλά

 Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο 

 500εκ. Ευρωπαίοι περιμένουν 300εκ. Αμερικανούς να τους προστατεύσουν από 120εκ. Ρώσους που δεν μπορούν να νικήσουν 40εκ. Ουκρανούς ενώ δεν αντιλαμβάνονται ότι κατακτώνται από 2 δις Μουσουλμάνους που ισχυρίζονται ότι διώκονται απο 9εκ. Ισραηλινούς!

π.Πέτρος Χιρς :«Το Πατριαρχείο ακύρωσε την ομιλία μου στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ»


Ο π. Πέτρος Χιρς στην ΕΟΔ


Σε συνέντευξή του στην Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων, ο αμερικανός ιερέας και θεολόγος π. Πέτρος Χιρς αποκάλυψε τη ματαίωση της προγραμματισμένης ομιλίας του στα «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026» με θέμα τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, κατόπιν σχετικής παρέμβασης, όπως δήλωσε ο ίδιος, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Όπως δήλωσε, η ομιλία που ήταν προγραμματισμένη για τις 11 Οκτωβρίου 2026 ακυρώθηκε με εντολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Την απόφαση αυτή του τη γνωστοποίησαν οι διοργανωτές την τελευταία στιγμή, στις 15:30, δηλαδή μόλις τρεις ώρες πριν από την έναρξη της εκδήλωσης, αναφέροντάς του απλώς πως δεν μπορεί να μιλήσει επειδή το Πατριαρχείο δεν επιθυμεί την πραγματοποίησή της. Ο ίδιος υπογράμμισε ότι δεν γνωρίζει τον λόγο πίσω από αυτή την εξέλιξη, εκφράζοντας την απορία του για το ποιος και γιατί δεν επιθυμεί να ακουστεί λόγος για τον Γέροντα Εφραίμ.

Παράλληλα, σημείωσε ότι όποιος έλαβε τη συγκεκριμένη απόφαση θα όφειλε, τουλάχιστον από φιλότιμο, να έχει σκεφτεί όσους ταξίδεψαν από την άλλη άκρη του κόσμου, καθώς και τους ανθρώπους που προσήλθαν ειδικά για να ακούσουν για τον Γέροντα. Τόνισε, μάλιστα, ότι το αντικείμενο της ομιλίας του αφορούσε το έργο του Γέροντος Εφραίμ εντός του ίδιου του Πατριαρχείου και της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, μέσα από το οποίο θα αναδεικνυόταν ο καρπός των κόπων του και το μεγαλείο της Εκκλησίας. «Να 'ναι ευλογημένο» και «Θεός χωρέσει», κατέληξε στη δήλωσή του ο π. Πέτρος.

Αναλυτικά όσα δήλωσε :

«Σήμερα (11 Οκτωβρίου 2026) είχα μία ομιλία στα ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026 για τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας. Ωστόσο, κάποιοι άνθρωποι, για τους δικούς τους λόγους, δεν θέλουν να ακούσουν για τον Γέροντα Εφραίμ, δυστυχώς.

Η ομιλία ακυρώθηκε με εντολή του (Οικουμενικού) Πατριαρχείου, και δεν γνωρίζω την αιτία. Μου το είπαν οι διοργανωτές. Δυστυχώς τελευταία στιγμή, 3:30 ώρα, τρεις ώρες πριν την ομιλία, με ενημέρωσαν ότι δεν μπορώ να μιλήσω γιατί το Πατριαρχείο δεν θέλει να γίνει αυτή η ομιλία. Να 'ναι ευλογημένο. Δεν ξέρω την αιτία. Μου είπαν απλώς ότι δεν μπορείτε να μιλήσετε.

Αλλά όποιος πήρε αυτή την απόφαση θα ήταν καλό να έχουν σκεφτεί τουλάχιστον από φιλότιμο ότι άνθρωποι έρχονται από την άλλη άκρη του κόσμου, ότι άλλοι άνθρωποι έρχονται να ακούσουν για τον Γέροντα Εφραίμ. Και μάλιστα θα μιλούσα για το έργο του που έγινε εντός του Πατριαρχείου, της Αρχιεπισκοπής της Αμερικής και θα φαινόταν το μεγαλείο της Εκκλησίας στο πρόσωπο του Γέροντα και ο καρπός του έργου του. Αυτό ήταν το θέμα. Ποιος και για ποιο λόγο δεν θέλει να ακουστεί αυτό; Αυτή είναι η ερώτηση που δεν έχω απάντηση. Δεν ξέρω. Μακάρι να μας πουν για ποιο λόγο δεν θέλουν να ακούσουν για τον Γέροντα. Μάλλον κάτι άλλο φταίει, καμία παρεξήγηση. Θεός χωρέσει».

Ολόκληρη η συνέντευξη του εδω 

Πρωτοπρεσβύτερος π. Ματθαίος Χάλαρης: «Ο θεσμός των εορταστικών εκδηλώσεων «ΔΗΜΗΤΡΙΑ» - Pemptousia 

σχολιο: Παπούλη από πότε εσύ έγινες οσφιοκάμπης των Πατριαρχικών ;                    Έχουμε χάσει επεισόδια;   παππούλη  μόνο ντροπή !

Στην φωτογραφία ο π. Ματθαίος Χάλαρης