Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός

 

Ομιλεί ο  μακαριστός π. Ανανίας Κουστένης.  

agiazoni · Ἅγιος Ρωμανὸς ὁ Μελωδὸς (1 Ὀκτωβρίου)

Ο π.Ανανίας είναι μια πνευματική μορφή του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Γεννήθηκε το έτος 1945 στην Δημητσάνα Αρκαδίας και ακολούθησε τον δρόμο του μοναχισμού, για να δοθεί στον Θεό και τον άνθρωπο. Έλαβε ανθρωπιστική παιδεία με σπουδές στην Θεολογία και την Βυζαντινή Φιλολογία του Πανεπιστημίου Αθηνών, αξιοποιώντας τις γνώσεις του στην υπηρεσία των ανθρώπων. Έχει μεταφράσει τον Ρωμανό τον Μελωδό και η πνευματική του δραστηριότητα είναι ανεξάντλητη. Ο λόγος του είναι ένας λόγος τιμής και αρχοντιάς, θαλπωρής και παραμυθίας, ελπίδας και χάριτος. Είναι ένας λόγος που εμπνέει και ενθουσιάζει, που διδάσκει και ξεκουράζει και που ενώνει τον Θεό με τον άνθρωπο. Ο πατήρ Ανανίας Κουστένης, όπως ο Θεοφάνης, μας παίρνει απαλά από το χεράκι και μας υψώνει πνευματικά και ψυχικά, φέρνοντας στην καρδιά το φως και την δροσιά της άνοιξης. Είναι η λεβέντικη και συνάμα ταπεινή ελληνική ψυχή με την αστείρευτη καλοσύνη και την αφειδώλευτη αγάπη.

Έχουμε ψυχολογικά προβλήματα. Τι είναι όλα αυτά στην ουσία και στην πραγματικότητα; Αξόδευτη αγάπη.

Σήμερα γεμίσαμε θλίψη και κατάθλιψη και πόνο και σκοτάδι, γιατί αρνηθήκαμε οι περισσότεροι, πολύ ή λίγο, τη λατρεία μας στον Θεό.

π. Ανανίας Κουστένης.

Να έχουμε την ευχή του Αγίου Γέροντα

 

 

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ

Μία εξέχουσα μορφή της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας πέρασε στην αιωνιότητα. Ο Αγιοταφίτης Γέροντας Ιουστίνος, ο οποίος επί δεκαετίες διηκόνησε στο Φρέαρ του Ιακώβ στη Nablus της Παλαιστίνης και συνέδεσε το όνομά του με την ανέγερση του περικαλλούς Ιερού Ναού της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, εκοιμήθη σήμερα, 1η Οκτωβρίου, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία εκκλησιαστική παρακαταθήκη.

Το όνομά του ταυτίστηκε με έναν από τους ιερότερους τόπους της Αγίας Γης. Στο Φρέαρ του Ιακώβ, εκεί όπου ο Κύριος Ιησούς Χριστός συναντήθηκε με τη Σαμαρείτιδα και αποκάλυψε το μυστήριο του «ὕδατος τοῦ ζῶντος», ο Γέροντας Ιουστίνος (αφού πρώτα από την νεανική του ηλικία υπηρέτησε ως Φύλακας πολλών άλλων προσκυνημάτων) αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Δεν υπήρξε απλώς ο Φύλακας ενός ιστορικού προσκυνήματος. Ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον ιερό αυτό τόπο, τρόπο ζωής και διακονίας. Στο πέρασμα των χρόνων, υποδέχθηκε αναρίθμητους προσκυνητές, υπηρέτησε τη λατρευτική ζωή και εργάστηκε ώστε η Ορθόδοξη παρουσία στη Σαμάρεια της Παλαιστίνης να παραμένει ζωντανή, μέσα σε συνθήκες δύσκολες, απαιτητικές και κυρίως επικίνδυνες ακόμα και για την ίδια του τη ζωή.

Το έργο που φέρει ανεξίτηλα τη σφραγίδα του είναι ο μεγαλοπρεπής Ιερός Ναός της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος. Ο Γέροντας είναι αυτός που, έχοντας λειτουργήσει στην Παλαιστίνη ως ο Πατέρας των Φτωχών, εξασφάλισε την απαραίτητη άδεια και ανέγειρε τον ναό και τα παρεκκλήσια του Αγίου Ιουστίνου του Φιλοσόφου και του Αγίου Φιλουμένου, μετατρέποντας το προσκύνημα σε μία επιβλητική μαρτυρία της Ορθοδοξίας στη Σαμάρεια.

Ο Ναός της Αγίας Φωτεινής υψώθηκε από το Γέροντα Ιουστίνο σε έναν τόπο όπου το Ευαγγέλιο ακούστηκε με τρόπο μοναδικό και όπου η σύγχρονη ιστορία της Αγιοταφίτικης παρουσίας γράφτηκε ακόμη και με αίμα.

Εκεί μαρτύρησε το 1979 ο Άγιος νέος Ιερομάρτυς Φιλούμενος ο Αγιοταφίτης, ο οποίος υπηρετούσε ως Ηγούμενος του Φρέατος του Ιακώβ. Στον ίδιο τόπο, ο Γέροντας Ιουστίνος συνέχισε τη διακονία του ως ζωντανός ιερομάρτυς γνωρίζοντας ότι παραλάμβανε μια ευθύνη δυσβάστακτη για τους χοϊκούς του ώμους. Δέχθηκε πολλές φορές επιθέσεις, κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του ακόμα κι από τους ίδιους τους δολοφόνους του Αγίου Φιλουμένου, ωστόσο παρέμεινε σταθερός αγωνιστής στον τόπο της διακονίας του. Φύλακας ακοίμητος του προσκυνήματος που με τον ιδρώτα του ανοικοδόμησε.

Ο ίδιος άλλωστε συνήθιζε να λέει: «Όταν φύγω, επιθυμώ ο Θεός να με κρίνει ως Φύλακα Αγιοταφίτη».

Και αυτή δεν ήταν απλώς μια φράση. Ήταν το προσωπικό του «πιστεύω». Η βαθύτερη αντίληψή του για την αποστολή του ως μέλους του Τάγματος των Σπουδαίων. Ο Αγιοταφίτης δεν είναι ο κύριος των Παναγίων Προσκυνημάτων. Είναι ο άνθρωπος στον οποίο η Εκκλησία εμπιστεύεται έναν θησαυρό, για να τον υπηρετήσει, να τον προστατεύσει και να τον παραδώσει ακέραιο στις επόμενες γενιές.

Και ο Γέροντας Ιουστίνος υπηρέτησε αυτή την αποστολή με τρόπο που έκανε τη ζωή του αδιάσπαστα συνδεδεμένη με τον τόπο.

Σήμερα, μαζί με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δεν αποχαιρετούμε απλώς έναν Αγιοταφίτη Ηγούμενο. Αποχαιρετούμε έναν Άνθρωπο που άφησε το προσωπικό του αποτύπωμα σε έναν τόπο όπου συναντώνται το Ευαγγέλιο, η ιστορία, το μαρτύριο και η ζωντανή Ορθόδοξη παράδοση.

Ο Ναός της Αγίας Φωτεινής θα συνεχίσει να υψώνεται. Το Φρέαρ του Ιακώβ θα συνεχίσει να δέχεται προσκυνητές. Η προσευχή θα συνεχίσει να αναπέμπεται στον τόπο όπου ο Χριστός μίλησε για το «ὕδωρ τὸ ζῶν».

Και μέσα σε αυτή τη συνέχεια θα υπάρχει πάντοτε η μνήμη του Γέροντος Ιουστίνου.

Ευχαριστώ τον Θεό Γέροντα για τη μεγάλη ευλογία να σε γνωρίσω, να συνδεθούμε ως πατέρας με παιδί, να σταθώ κοντά σου, να αφουγκραστώ τον πόνο της ψυχής σου, να ζήσω τους αγώνες σου, να ακούσω τις αγωνίες σου και, όσο μου επέτρεψαν οι περιστάσεις, να σε διακονήσω. Σε ευχαριστώ Γέροντα για την αγάπη σου, την οποία μου έδειχνες μέχρι και τις τελευταίες στιγμές της επί γης ζωής σου, για την εμπιστοσύνη σου, για τις συμβουλές σου, για τις παρακαταθήκες που μου παρέδωσες.

Και τώρα, εκεί που βρίσκεσαι Γέροντα, νικητής στεφανωμένος, μαζί με την Αγία Φωτεινή, τον Άγιο Ιουστίνο τον Φιλόσοφο και τον προκάτοχό σου Άγιο Φιλούμενο, εκεί στον Ουρανό όπου συναυλίζεσαι με τον Τίμιο Πρόδρομο που εξασφάλισες για το Πατριαρχείο τον τόπο της φυλάκισης και της αποτομής της τιμίας κεφαλής του στη Σεβάστεια, εκεί που συνομιλείς με τον μεγαλομάρτυρα Άγιο Γεώργιο που οικοδόμησες το μοναστήρι του στο Νούσφιζμπιλ, εκεί στο Ουράνιο Θυσιαστήριο όπου συλλειτουργείς με τον Άγιο Ιάκωβο τον Αδελφόθεο με τον οποίο επικοινωνούσες τις τελευταίες στιγμές σου επάνω στη γη, εκεί στη Βασιλεία του Θεού που ως Φύλακας Αγιοταφίτης κέρδισες, «μετανοημένος όπως ο Πέτρος κι όχι προδότης ως ο Ιούδας» όπως έλεγες, εκεί Γέροντα πρέσβευε για όλους εμάς.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη Γέροντα!

Καλή αντάμωση….

π. Νικόλαος Σιγάλας

 

 

 

Οι Τούρκοι μετατρέπουν τον Αγιο Ευστάθιο των Καραμανλήδων της Καισάρειας σε μουσείο πόλης με οθωμανικά κεραμικά

Στην καρδιά της Καππαδοκίας ένας ελληνικός ορθόδοξος ναός γίνεται μουσείο αλλά η ιστορία που θα αφηγηθεί παραμένει το μεγάλο ερώτημα

Ένας ναός που χτίστηκε από Ελληνορθοδόξους της Καππαδοκίας πριν από σχεδόν δύο αιώνες επιστρέφει στη δημόσια ζωή της Τουρκίας, αυτή τη φορά όχι ως χώρος λατρείας αλλά ως μουσείο.

Ο Άγιος Ευστάθιος στην Ιντζεσού της ιστορικής Καισάρειας ετοιμάζεται να υποδεχθεί επισκέπτες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών αποκατάστασης, με τις τουρκικές αρχές να σχεδιάζουν τη λειτουργία του ως Μουσείο Πόλης Ιντζεσού.

Πίσω όμως από την αποκατάσταση ενός σημαντικού μνημείου κρύβεται ένα μεγαλύτερο ζήτημα: ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η ιστορία των ανθρώπων που το δημιούργησαν.

Γιατί ο Άγιος Ευστάθιος δεν είναι απλώς ένα παλιό κτίριο στην Καππαδοκία.

Είναι ένα από τα ελάχιστα απομεινάρια της παρουσίας των Ελληνορθοδόξων της περιοχής, μιας κοινότητας που έζησε εκεί για αιώνες, άφησε πίσω της εκκλησίες, σχολεία, επιγραφές και πολιτιστικά ίχνη, πριν οδηγηθεί στην προσφυγιά μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923.

Και το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν το νέο μουσείο θα λειτουργήσει ως χώρος ιστορικής μνήμης ή αν η ταυτότητα του μνημείου θα ενταχθεί σε μια διαφορετική εθνικό αφήγημα.

Ο ναός του Αγίου Ευσταθίου κατασκευάστηκε το 1836 και αποτέλεσε έναν από τους ορθόδοξους ναούς της περιοχής.

Η Καισάρεια και η ευρύτερη Καππαδοκία υπήρξαν για αιώνες σημαντικά κέντρα του ελληνικού ορθόδοξου στοιχείου στη Μικρά Ασία. Στις κοινότητες αυτές αναπτύχθηκε ένας ιδιαίτερος πολιτισμός, όπου η ελληνική εκκλησιαστική παράδοση συνυπήρχε με τις τοπικές γλωσσικές και κοινωνικές επιρροές.

Μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης και την ανταλλαγή πληθυσμών Ελλάδας και Τουρκίας, οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες.

Ο ναός έχασε τη λειτουργία του ως εκκλησία και, όπως αναφέρουν οι τοπικές αρχές, χρησιμοποιήθηκε τις επόμενες δεκαετίες για διαφορετικούς σκοπούς, μεταξύ άλλων ως στρατιωτική αποθήκη, αρχείο, αίθουσα εκδηλώσεων και εκπαιδευτικός χώρος.

Η αποκατάστασή του ξεκίνησε το 2021 και ολοκληρώθηκε με στόχο να διατηρηθούν τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά του κτιρίου, οι τοιχογραφίες, οι επιγραφές και τα στοιχεία που μαρτυρούν την αρχική του χρήση.

Η μετατροπή μιας ιστορικής ορθόδοξης εκκλησίας σε μουσείο έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η διαχείριση της χριστιανικής πολιτιστικής κληρονομιάς στην Τουρκία παρακολουθείται στενά από την Ελλάδα και διεθνείς οργανισμούς.

Το 2020 η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, η οποία λειτουργούσε ως μουσείο από το 1935, μετατράπηκε ξανά σε τέμενος με απόφαση των τουρκικών αρχών. Αντίστοιχη αλλαγή χρήσης σημειώθηκε και στη Μονή της Χώρας, ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της Κωνσταντινούπολης, γνωστό για τα μοναδικά ψηφιδωτά και τις τοιχογραφίες του.

Οι εξελίξεις αυτές δημιούργησαν έντονο προβληματισμό για τον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία διαχειρίζεται μνημεία που συνδέονται με διαφορετικές ιστορικές περιόδους και θρησκευτικές κοινότητες.

Στην περίπτωση του Αγίου Ευσταθίου, μπορει να αποφεύγεται η μετατροπή σε τέμενος, ωστόσο το ζήτημα μεταφέρεται στο περιεχόμενο του αφηγήματος: ποιοι ήταν οι άνθρωποι που δημιούργησαν τον ναό και πώς παρουσιάζεται η ιστορία τους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι Καραμανλήδικες επιγραφές που σώζονται στο εσωτερικό του ναού. Οι επιγραφές αυτές αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της ιδιαίτερης πολιτιστικής πραγματικότητας της Καππαδοκίας: κείμενα στην τουρκική γλώσσα γραμμένα με ελληνικό αλφάβητο.

Στη σύγχρονη τουρκική αφήγηση συχνά περιγράφονται ως «τουρκικά κείμενα».

Ωστόσο, η ιστορική πραγματικότητα των Καραμανλήδων είναι πολύ πιο σύνθετη.

Οι Καραμανλήδες ήταν Έλληνες Ορθόδοξοι της Μικράς Ασίας. Η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν στην καθημερινότητά τους ήταν σε μεγάλο βαθμό η τουρκική, όμως η θρησκευτική και κοινοτική τους ταυτότητα ήταν ορθόδοξη. Είχαν εκκλησίες, ιερείς, σχολεία και οργανική σχέση με το ελληνορθόδοξο στοιχείο της περιοχής.

Η Καραμανλήδικη γραφή αποτελεί ακριβώς το αποτύπωμα αυτής της ιδιαιτερότητας: μιας κοινότητας που συνδύαζε διαφορετικά πολιτισμικά στοιχεία χωρίς να χάνει την ελληνορθόδοξη ταυτότητά της.

Για την ελληνική ιστορική μνήμη, οι Καραμανλήδες αποτελούν τμήμα του ευρύτερου κόσμου των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και όχι απλώς μια γλωσσική ομάδα.

Μία τελευταία απόδειξη της ελληνικότητας των Καραμανλήδων ήταν το γεγονός ότι το τουρκικό κράτος τους έστειλε στην Ελλάδα κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923.

Στο νέο Μουσείο Πόλης Ιντζεσού οι τουρκικές αρχές σχεδιάζουν να παρουσιάσουν την ιστορία της περιοχής μέσα από εκθέματα που αφορούν την αρχαιολογία, την κοινωνική ζωή, τη γαστρονομία, την οικονομία και την οθωμανική περίοδο. Στο πλαίσιο αυτό αναμένεται να παρουσιαστούν και αντικείμενα όπως κεραμικά και άλλα στοιχεία που συνδέονται με την οθωμανική κληρονομιά. Η ανάδειξη διαφορετικών ιστορικών περιόδων ενός τόπου αποτελεί συνήθη πρακτική στα μουσεία.

Ωστόσο, στην περίπτωση του Αγίου Ευσταθίου υπάρχει μια βασική ιδιαιτερότητα: το ίδιο το κτίριο αποτελεί ιστορική μαρτυρία μιας συγκεκριμένης κοινότητας. Οι τοιχογραφίες, οι επιγραφές και η αρχιτεκτονική του δεν δημιουργήθηκαν ως γενικά στοιχεία μιας περιοχής, αλλά ως έκφραση της πίστης και της ζωής των Ρωμιών Ορθοδόξων της Καππαδοκίας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αυτή η διάσταση θα παραμείνει κεντρική στην παρουσίαση του μουσείου ή αν θα χαθεί μέσα σε μια ευρύτερη αφήγηση περί κοινής τοπικής κληρονομιάς, μία πρακτική που πλέον υιοθετεί το τουρκικό κράτος για χαμηλώσει τη φωνή της ελληνικότητας τόπων και κειμηλίων της Μικράς Ασίας, και να υψώσει τη συμμετοχή Σελτζούκων και Οθωμανών σε μία παρουσίαση που για κάθε τι μοιάζει με στρωματώσεις εδάφους: κάτω αρχαίο, πάνω βυζαντινό, πιο πάνω οθωμανικό και στην κορυφή της εποχής της τουρκικής δημοκρατίας, άρα είμαστε ιδιοκτήτες αυτής της κληρονομιάς.

Η αποκατάσταση του Αγίου Ευσταθίου ασφαλώς διασώζει ένα σημαντικό ιστορικό κτίριο. Χωρίς τις εργασίες συντήρησης, οι τοιχογραφίες, οι επιγραφές και τα αρχιτεκτονικά στοιχεία του ναού θα κινδύνευαν να χαθούν. Όμως τα μνημεία δεν είναι μόνο πέτρα και χρώμα. Είναι οι άνθρωποι που τα δημιούργησαν.

Είναι οι κοινότητες που προσευχήθηκαν μέσα σε αυτά. Είναι οι γλώσσες που ακούστηκαν στους χώρους τους και οι ιστορίες που μεταφέρθηκαν από γενιά σε γενιά. Η περίπτωση του Αγίου Ευσταθίου στην Καισάρεια δείχνει ότι η μάχη για την πολιτιστική κληρονομιά δεν αφορά μόνο το αν ένα κτίριο θα σωθεί. Αφορά και το ποια ιστορία θα ειπωθεί μέσα από αυτό.

!!!!

 

«Η φαντασία δεν έχει ηλικία & τα όνειρα είναι παντοτινά.»

«ΜΑΤΩΜΕΝΩΝ ΡΑΣΩΝ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ»

 

Αιμιλιανός Λαζαρίδης, Μητροπολίτης Γρεβενών — Εθνοϊερομάρτυρας του Μακεδονικού Αγώνα (1871–1911)

«Τὸν ἔσφαξαν τῶν Γρεβενῶν τὸν ἄφοβο Δεσπότη,

τὸν ἔσφαξαν τὸν ἄξιο τοῦ γένους στρατιώτη·

θρήνησε σκλάβα, θρήνησε κι ἄλλη μεγάλη μίτρα,

ποῦ τὴν αἱματοκύλισαν τῆς ‘λευθεριᾶς τὰ φύτρα.

Τυλίξου πάλι, δύστυχη, μὲ μάτια βουρκωμένα σὲ ῥάσα ‘ ματωμένα.Βλέπεις τὴν ἄτιμη σφαγὴ κι’ ἐκδίκησί μου μόνη,μένουν καμπόσα δάκρυα καὶ βογγητὰ καὶ πόνοι.Καὶ τὄχεις γιὰ παρηγοριὰ στὴν μαύρη τὴν ὀρφάνια,νὰ πλέκῃς μὲ τἀγκάθια σου μαρτυρικὰ στεφάνια.Κι ἄν ἕνας εἶναι σήμερα μ’ ἄλλων καιρῶν αἰσθήματα,ποῦ νὰ πονῇ τοὺς μάρτυρας, τῶν ἰδεῶν τὰ θύματα,ἐκεῖνος ἄς τρανολαλῇ ‘στὰ δάκρυα πνιγμένος.Κατάρα σ’ ὅσους ἔκαναν νὰ σφάζεται τὸ γένος. (Γ.Σουρής)»

 

Σαν σήμερα πριν 115 χρόνια, 1 Οκτωβρίου 1911, ο Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός Λαζαρίδης έπεφτε νεκρός στη Μακεδονική γη μαζί με τον διάκονό του Δημήτριο και τον αγωγιάτη Αθανάσιο από τα χέρια των αδίστακτων και ανίερων κομιτατζήδων. Η ίδια η Ιερά Μητρόπολη Γρεβενών τον τιμά ως Εθνοϊερομάρτυρα, σημειώνοντας ότι θυσίασε τη ζωή του «υπέρ Χριστού και πατρίδος».

Ο Μητροπολίτης Αιμιλιανός δεν έμεινε κλεισμένος μέσα στα τείχη της Μητρόπολής του. Περπατούσε άφοβα στα χωριά, λειτουργούσε, στήριζε τους ιερείς και τους δασκάλους, φρόντιζε για τα σχολεία και τους ναούς και στεκόταν δίπλα στους Έλληνες Ορθοδόξους της Μακεδονίας. Γι’ αυτό και μπήκε στο στόχαστρο.

Όταν του απαγόρευσαν να επισκέπτεται τα χωριά του, η απάντηση που του αποδίδεται συμπυκνώνει ολόκληρη τη στάση του,«Μήπως είμαι Μητροπολίτης μονάχα στα Γρεβενά; Τα χωριά μου θα μείνουν χωρίς τον πατέρα τους;»

Αυτό ήταν το ράσο του Αιμιλιανού.

Ράσο που δεν φοβήθηκε. Ράσο που δεν υπολόγισε το τίμημα. Ράσο που έγινε σύμβολο αντίστασης, πίστης και θυσίας και τελικά το πλήρωσε με το αίμα του.

Ο Αιμιλιανός, παρ' όλες τις προειδοποιήσεις, ξεκινά με την συνοδεία του διακόνου του και του οδηγού του για το χωριό Σνιχοβο, λειτούργησε στο χωριό και ανεχώρησε (1 Οκτωβρίου 1911). Οι κάτοικοι του χωριού τον παρεκάλεσαν να μην κάνει τον επικίνδυνο δρόμο μέσα από τουρκοχώρια και τις συμμορίες των κομιτατζήδων. Στην διαδρομή έπεσαν σε ενέδρα ενόπλων, τους βασάνισαν και τους πυροβόλησαν. Τα λείψανά τους με έκδηλα τα σημάδια των βασανιστηρίων, βρήκε ένας βοσκός.

Ο Δεσπότης έφερε τραύματα από σφαίρες στο κεφάλι, τα χέρια, το στήθος, κοψίματα από μαχαίρια, ξεριζωμένα μαλλιά και γένια, το δεξιό μάτι ήταν βγαλμένο, μώλωπες είχε σε όλο του το σώμα. Ο διάκονος έφερε τραύματα από σφαίρες και το κεφάλι του είχε ανοιχθεί με τσεκούρι.. ήσαν όλοι δεμένοι πισθάγκωνα. Η είδηση της δολοφονίας του φλογερού ιεράρχου συγκλόνισε το Πατριαρχείο και τους Μακεδόνες. Το έγκλημα ήταν άγριο, ενδεικτικό του μίσους και της βαρβαρότητας των καταπιεστών του μακεδονικού λαού, Τούρκων και κομιτατζήδων.

Έναν μόλις χρόνο αργότερα, η Μακεδονία θα ελευθερωνόταν και κάπου εδώ αρχίζει το ερώτημα που, για μένα, δεν μπορεί να σβήσει μέσα στον χρόνο..Τι απέγινε όλο αυτό το αίμα;

Τι απέγιναν οι ιεράρχες, οι ιερείς, οι δάσκαλοι, οι Μακεδονομάχοι και οι απλοί άνθρωποι που υπέστησαν διώξεις, βασανισμούς και θάνατο επειδή επέμεναν να κρατήσουν την ελληνική και ορθόδοξη ταυτότητα της Μακεδονίας;

Τι απέγινε η μνήμη τους όταν, έναν αιώνα αργότερα, η ελληνική πολιτεία υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία η γειτονική χώρα έλαβε την ονομασία «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας»; Η τότε κυβέρνηση παρουσίασε τη συμφωνία ως λύση μιας μακροχρόνιας διαφοράς και ως συμφωνία που, κατά την άποψή της, διασφάλιζε ελληνικά συμφέροντα.

Όμως για εκείνους που αντιτάχθηκαμε στη Συμφωνία, το ερώτημα ήταν και παραμένει πολύ διαφορετικό.Μπορείς να αποσυνδέσεις ένα όνομα από την ιστορική μνήμη ενός τόπου, όταν γι’ αυτή τη μνήμη χύθηκε αίμα;Μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια τον Αιμιλιανό, τον Παύλο Μελά, τους ιερείς και τους δασκάλους της Μακεδονίας και να τους πεις ότι όλα αυτά ήταν απλώς μια σελίδα του παρελθόντος;Εγώ αυτό το ερώτημα δεν μπορώ ακόμη να το προσπεράσω.Γιατί άλλο πράγμα η διπλωματία, άλλο πράγμα οι διεθνείς συμφωνίες και άλλο πράγμα η ιστορική μνήμη.

Η ιστορική μνήμη δεν υπογράφεται σε μια αίθουσα, ούτε διαγράφεται με μια υπογραφή.

Το αίμα του Αιμιλιανού δεν ήταν μελάνι πάνω σε ένα παλιό βιβλίο.Ήταν το αίμα ανθρώπων που έζησαν και πέθαναν πιστεύοντας ότι υπερασπίζονταν κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους.Γι’ αυτό σήμερα, όταν στεκόμαστε μπροστά στη μνήμη του, δεν αρκεί ένα στεφάνι.

Χρειάζεται να θυμόμαστε,να γνωρίζουμε,να διαβάζουμε και κυρίως να μη θεωρούμε αυτονόητο τίποτε από όσα εκείνοι πλήρωσαν τόσο ακριβά.Γιατί κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους για τη Μακεδονία και εμείς το ελάχιστο που οφείλουμε είναι να μην ξεχάσουμε τους λόγους που το έκαναν, υπέρ πίστεως και πατρίδος!!

 

Αιωνία η μνήμη του Εθνοϊερομάρτυρος Αιμιλιανού Λαζαρίδη και όλων εκείνων που θυσιάστηκαν στη Μακεδονία

 

Στυλιανός Καβάζης

Λένε πως ο Οκτώβρης δεν έρχεται για να μας θυμίσει πως κάτι τελειώνει. Έρχεται για να μας μάθει πως κάθε τέλος κρύβει μέσα του μια αρχή.

 

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Οκτώβρης ήταν ένας ταξιδευτής με ένα παλιό χάλκινο κλειδί στην τσέπη. Περνούσε από τις αυλές των ανθρώπων και άνοιγε σιγά σιγά τις πόρτες του φθινοπώρου. Άγγιζε τα δέντρα και τα φύλλα άλλαζαν χρώμα. Άγγιζε τα παράθυρα και πάνω στα τζάμια γεννιούνταν μικρές σταγόνες βροχής.

Κι όταν έφτανε το βράδυ, καθόταν κάπου ανάμεσα στη γη και στον ουρανό και άκουγε τις αναμνήσεις του καλοκαιριού.

Δεν τις έδιωχνε.

Τις άφηνε να φύγουν απαλά.

Γιατί ο Οκτώβρης γνώριζε ένα μεγάλο μυστικό.

Πως δεν χρειάζεται να κρατάς για πάντα ό,τι αγάπησες για να αποδείξεις ότι το αγάπησες.

Μερικά πράγματα έρχονται στην ζωή μας για να μας χαρίσουν φως. Κι ύστερα φεύγουν, αφήνοντας πίσω τους μια ζεστασιά που δεν σβήνει.

Γι’ αυτό, όταν πέφτει το πρώτο φύλλο, μην το βλέπεις σαν αποχαιρετισμό.

Δες το σαν ένα μικρό γράμμα της φύσης που λέει:

«Άφησε να φύγει ό,τι τελείωσε.

Κράτησε την ευγνωμοσύνη.

Και προχώρα.

Μπροστά σου υπάρχει ένας καινούργιος δρόμος.»

Κι όταν βρέχει τον Οκτώβρη, ίσως δεν κλαίει ο ουρανός.

Ίσως απλώς ξεπλένει την γη για να μπορέσει να δεχτεί τους καινούργιους σπόρους.

Γιατί έτσι είναι η ζωή.

Κάποιες φορές πρέπει να πέσουν τα φύλλα,

για να μπορέσει η ψυχή να ανθίσει ξανά…

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού

Άγιος Σιλουανός_Για να σωθείς πρέπει να ταπεινωθείς !

Ο ευσεβής τρομοκράτης ..

 

Σύμφωνα με δηλώσεις συναδέλφου του στη flydubai, ο Al Hammami είχε προσληφθεί στην εταιρεία μόλις 8 μήνες πριν από το περιστατικό. Ο ίδιος τον περιέγραψε ως «υπερβολικά θρησκευόμενο», σημειώνοντας ότι «προσευχόταν μανιωδώς καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας» και «αρνιόταν κατηγορηματικά να κάνει χειραψία με γυναίκες» Κατά τα άλλα «δεν γνωρίζουμε ακόμα τα κίνητρα του συγκυβερνήτη ο οποίος πήγε να δολοφονήσει δεκάδες ισραηλινούς συντρίβοντας το αεροσκάφος που επέβαιναν»

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ :Οι πέντε ήρωες της πτήσης της Flydubai: Ο μαχαιρωμένος πιλότος, οι τρεις ατρόμητοι που πάλεψαν 25 λεπτά με τον δράστη και ο γιατρός επιβάτηςεδω

Σχολιο :Με αφορμή το περιστατικό με τον «ευλαβή» μουσουλμάνο που θεωρούσε καθήκον του να στείλει στον άλλο κόσμο, απλούς συνανθρώπους του , στο όνομα του ανυπάρκτου δαιμονικού του Θεού! Τελικά η θρησκεία είναι το όπιο του  λαού; 

Η φράση «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού» είναι από τις πιο γνωστές ρήσεις του Καρλ Μαρξ, που έγινε και ιδεολογικό σύνθημα εναντίον της Θρησκείας και του Χριστιανισμού ειδικότερα. 

1. Η θεωρία του Μαρξ

Διευκρινιστικά πρέπει να σημειωθή ότι ο Καρλ Μαρξ ήταν Γερμανοεβραίος, γεννήθηκε και μεγάλωσε έξω από την Βόννη, και όπως ήταν επόμενο έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην ατμόσφαιρα των εβραίων Ραββίνων. Επίσης πολύ ενωρίς στράφηκε στην ελληνική φιλοσοφία και η διατριβή του έγινε στον Επίκουρο. Στην διατριβή του έγραψε ως προμετωπίδα: «Με ένα λόγο: προς όλους τους θεούς τρέφω μίσος».

Παρενθετικά θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι το μίσος εναντίον του θεού και της θρησκείας είναι ένα θρησκευτικό γεγονός, όσο κι αν εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράδοξο, γιατί αν κανείς δεν πιστεύη σε ύπαρξη Θεού δεν στρατεύεται εναντίον αυτού του ανύπαρκτου, κατά την άποψή του, θεού. Το μίσος εναντίον του Θεού ερμηνεύεται από την άποψη ότι το κάνει εν ονόματι κάποιας άλλης πίστεως σε κάποια δική του θεότητα. Το μίσος και η πολεμική στον Θεό, γίνεται σε έναν υπαρκτό Θεό, γιατί ποτέ κανείς δεν μισεί και δεν πολεμά έναν Θεό, για τον οποίο πιστεύει ότι δεν υπάρχει.

Επανερχόμενος, θα ήθελα να τονίσω ότι ο φιλόσοφος Μπερδιάγεφ, που είχε ξεκινήσει την φιλοσοφική του εργασία ακολουθώντας τις μαρξιστικές θεωρίες, στην συνέχεια ερμήνευσε με πολύ ωραίο τρόπο τις απόψεις του Μαρξ. Ισχυρίσθηκε ότι ο Μαρξ, λόγω εβραϊκής καταγωγής, πίστευε στην μεσσιανική ιδέα, στον ερχομό «της βασιλείας του Θεού», που είναι ο προδομένος λαός. Επειδή έπαυσε να πιστεύη στην έλευση του Μεσσίου, όπως το έκαναν οι Εβραίοι, εκκοσμίκευσε αυτόν τον μεσσία, και τον ρόλο του τον απέδωσε στο προλεταριάτο, την τάξη των εργατών του εργοστασίου. Ο νέος μεσσίας, κατά τον Μαρξ, είναι το προλεταριάτο, που είναι απηλλαγμένο από το προπατορικό αμάρτημα και σ’ αυτό θα αποκαλυφθούν όλες οι αλήθειες και αυτό θα ξεσκεπάση όλες τις αυταπάτες και θα εξαφανίση την πάλη των τάξεων, οπότε θα επαναφέρη την ανθρωπότητα στην ενότητα, και θα επικρατήση η «νέα βασιλεία» στην γη.

Ο Μπερδιάγεφ, ερμηνεύοντας το εβραϊκό υπόβαθρο της μαρξιστικής θεωρίας έγραφε: «Ο θρίαμβος του προλεταριάτου θα χωρίσει την παγκόσμια ιστορία σε δύο μέρη. Θα αρχίσει μια νέα παγκόσμια εποχή. Το προλεταριάτο θα είναι η μοναδική συνείδηση, η πραγματική ανθρωπότητα και τα ενδιαφέροντά του θα συμπέσουν με εκείνα της συλλογικότητος».

Έτσι υπάρχει ο νέος μεσσιανικός λαός (το προλεταριάτο), ο νέος Μωυσής (ο Μαρξ), η νέα γη της επαγγελίας (η αταξική κοινωνία), ο νέος νόμος (η ισότητα και η δικαιοσύνη).

Το γεγονός είναι ότι ο Μαρξ, όταν είπε την ρήση «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», την πατρότητα της οποίας μερικοί αποδίδουν στον Φόϋερμπαχ, είχε υπ' όψη του τρεις θρησκευτικές παραδόσεις, ήτοι την εβραϊκή θρησκεία με τον μεσσιανισμό, τον Χριστιανισμό της Δύσεως που είχε ταυτισθή με τον σχολαστικισμό, τον καπιταλισμό, τις σταυροφορίες και τους πολέμους, αλλά και τις βουδιστικές απόψεις της Άπω Ανατολής, σύμφωνα με τις οποίες οι άνθρωποι επιδίδονται στην γιόγκα, τον υπερβατικό διαλογισμό, για να αποφύγουν την επαναφορά στην ζωή, επειδή η κάθε ζωή είναι μια οδύνη, και στην πραγματικότητα έτσι αφήνονται οι ισχυροί της γης και κάθε τύραννος να εκμεταλλεύωνται τον πόνο των ανθρώπων. Με αυτήν την έννοια τέτοιες θρησκευτικές παραδόσεις, που εκμεταλλεύονται τον άνθρωπο και τον υποτάσσουν σε άλλες αυθαίρετες εξουσίες, μπορούν να λειτουργήσουν ως όπιο του λαού, που άλλοτε τον αποκοιμίζουν και άλλοτε τον αφιονίζουν και τον ρίχνουν στον πόλεμο για την καταστροφή των άλλων.

Έχω την άποψη ότι, εάν ο Μαρξ εγνώριζε την Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως την εξέφρασαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, και όπως βιώνεται στα πραγματικά Ορθόδοξα Μοναστήρια, που διατηρούν το ησυχαστικό πνεύμα και την ακτημοσύνη, ενδεχομένως θα είχε άλλη άποψη για τα θέματα αυτά.

 

2. Μια ερμηνεία της Μαρξιστικής θεωρίας

Ο γνωστός Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο) σε κείμενό του αναφέρεται και στην ερμηνεία της μαρξιστικής ρήσης «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού».

Γράφει ότι η φράση αυτή «ανάγεται σε δυό διαφορετικές ερμηνείες». Η μία ερμηνεία συνδέεται με την καταπράϋνση των υπαρξιακών ερωτημάτων, που υπάρχουν μέσα σε κάθε άνθρωπο, όταν η θρησκεία θεωρηθή ότι είναι κάποια εγγενής τάση του εξελισσόμενου όντος, δηλαδή η θρησκεία σε αυτήν την περίπτωση καταπραΰνει τις υπαρξιακές ανησυχίες του ανθρώπου. Η άλλη έννοια είναι ότι, επειδή επιδιώκεται εσκεμμένως να παραπλανάται ο λαός και να αποπροσανατολίζεται από την εκάστοτε εξουσία, χάριν της κοινωνικής ειρήνης, γι α?τό η κάθε θρησκεία χρησιμοποιείται από το κάθε κατεστημένο προς τον σκοπόν αυτό, δηλαδή αποκοιμίζει τα κοινωνικά ενδιαφέροντα του ανθρώπου.

Στην συνέχεια αναλύει ότι ο Μαρξ απέδωσε την δεύτερη σημασία στην φράση αυτή και παρέλειψε τα σχετικά με την υπαρξιακή ανησυχία και τον προβληματισμό του ανθρώπου, στα οποία η θρησκεία δίδει μια λύση. Συγχρόνως όμως δίδει και μια άλλη διάσταση της μαρξιστικής θεωρίας για την θρησκεία. Γράφει:

«Ο Μαρξ, επιμένει στην άποψη ότι η θρησκεία είναι και διαμαρτυρία εναντίον της πραγματικής κοινωνικής απαθλίωσης του ανθρώπου, και επομένως ο Μαρξ δεν καταδικάζει ούτε την θρησκεία, ούτε τον θρησκευόμενο άνθρωπο. Η θρησκεία είναι ο αναστεναγμός του ανθρωπίνου όντος, σ’ ένα κόσμο χωρίς καρδιά, αλλά και το βάλσαμό του, όχι μόνον απέναντι στην κοινωνική του δυστυχία και αλλοτρίωση, αλλά και απέναντι στα ανεξήγητα υπαρξιακά του προβλήματα».

Δεν γνωρίζω αν αυτή είναι η πραγματική ερμηνεία που απέδιδε ο Μαρξ στην θρησκεία και πως συμβιβάζεται με την φράση «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Είναι θέμα ερμηνείας και ανάλυσης. Γεγονός, πάντως, είναι ότι ο Μαρξ είχε ένα εβραϊκό υπόστρωμα στην σκέψη του και, βεβαίως, δεν μπορούσε να αποστασιοποιηθή από αυτό.

 

3. Θρησκεία και Εκκλησία

Μελετώντας κανείς τις θρησκείες και τις Χριστιανικές ομολογίες θα διαπιστώση ότι χρησιμοποιούν μερικές ιδέες, άλλοτε για να αποπροσανατολίσουν τους οπαδούς τους, άλλοτε για να τους φανατίσουν και άλλοτε να τους ιδεολογοποιήσουν. Για παράδειγμα η σχολαστική θεολογία και η καπιταλιστική νοοτροπία του δυτικού Χριστιανισμού, όπως την γνώριζε ο Μαρξ, η εβραϊκή σκέψη και κυρίως η σιωνιστική νοοτροπία που είναι πράγματι μια πολιτική επιλογή, η οποία χρησιμοποιεί πολιτικά τις θρησκευτικές απόψεις της Παλαιάς Διαθήκης και αυτό φαίνεται από την διαφοροποίηση των Χασιδίμ, ο ανατολικός διαλογισμός και μυστικισμός, αλλά και η μαγεία που παρατηρείται στις ανατολικές θρησκείες, δίδουν μια τέτοια εντύπωση, ότι, δηλαδή, κατά διαφόρους βαθμούς η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, με την άποψη ότι αφήνει τον άνθρωπο στο περιθώριο της κοινωνίας, οπότε δημιουργείται ελεύθερος χώρος για να δράση κάθε τύραννος και να εκμεταλλευθή τον άνθρωπο.

Όμως, μιλώντας πολλές φορές για την ρήση αυτή του Μαρξ, ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, ισχυρίζομαι ότι αυτό δεν αναφέρεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως την προσδιόρισαν οι μεγάλοι Πατέρες της, δεν είναι θρησκεία, αφού δεν διακρίνεται από τα στοιχεία που έχουν οι άλλες θρησκείες, αλλά είναι Εκκλησία. Η λέξη Εκκλησία δηλώνει συγκέντρωση του Δήμου για να συζητήσουν και να λύσουν διάφορα προβλήματα. Η Εκκλησία δεν λειτούργησε ποτέ ως θρησκεία –δεν έχω επαρκή χρόνο να το αναλύσω– αλλά ως Εκκλησία, ως σύναξη κληρικών και λαϊκών, μαζί με τον Θεό, την Παναγία και τους αγίους. Όποιος διαβάσει τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη θα διαπιστώση ότι έτσι ένοιωθε την Εκκλησία και εν ονόματι αυτής της Εκκλησίας ηγήθηκε του αγώνος για να δοθούν συνταγματικές ελευθερίες στον λαό.

Αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να πιστεύω ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία λειτουργεί περισσότερο ως πνευματικό Νοσοκομείο, ως θεραπευτική Κοινότητα, η οποία λαμβάνει τον άνθρωπο στην κατάσταση που βρίσκεται και τον ελευθερώνει από ποικίλες εξαρτήσεις, τον απο-ιδεολογοποιεί και τον απο-φανατίζει. Είναι δε γνωστόν ότι εκτός από τις οπιούχες ουσίες υπάρχουν και οι ψυχολογικές και ιδεολογικές οπιούχες ουσίες, εκτός από τα ναρκωτικά υπάρχουν και τα ψυχοναρκωτικά. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν θέλη κανείς να ζήση πραγματικά μέσα σε αυτήν, με την μυστηριακή και την ασκητική ζωή, ελευθερώνει τον άνθρωπο από τις ποικίλες εξαρτήσεις.

Στο τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο «Θρησκεία και Εκκλησία στην κοινωνία» μπορεί ο αναγνώστης να βρη πολλές απόψεις να αναλύωνται γύρω από το θέμα αυτό.

Τελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι δυστυχώς σήμερα σε διάφορες θρησκευτικές κοινότητες ισχύει το σύνθημα «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», αλλά συγχρόνως ισχύει και το σύνθημα «το όπιον είναι η θρησκεία του λαού». Τα ναρκωτικά βασανίζουν τους νέους ανθρώπους, αλλά και την άρχουσα τάξη, καθώς επίσης και μερίδα του πρωταθλητισμού με την καπιταλιστική του νοοτροπία και οργάνωση. Οι ποικιλώνυμες ψυχότροπες ουσίες είναι το όπιο του λαού. Δεν είναι μόνο η θρησκεία, αλλά και η εξουσία το νέο όπιο του λαού. Ο Προφήτης Ησαΐας κατακρίνει αυτούς που μεθούν χωρίς κρασί και εννοεί τους ασκούντας την ποικιλότροπη εξουσία. Και δυστυχώς αυτού του γεγονότος καθιστάμεθα μάρτυρες κάθε μέρα.

 πηγή

Στρατιωτική παρέλαση για την Επέτειο της Κυπριακής Δημοκρατίας

 

 Η Κυπριακή Δημοκρατία γεννήθηκε επίσημα στις 16 Αυγούστου 1960 με τον τερματισμό της βρετανικής αποικιοκρατίας. Ωστόσο, η 1η Οκτωβρίου καθιερώθηκε και γιορτάζεται επίσημα ως η Εθνική Επέτειος και Ημέρα Ανεξαρτησίας του νησιού.Κάθε χρόνο γίνονται επίσημες εκδηλώσεις, δοξολογίες και η καθιερωμένη στρατιωτική παρέλαση στη Λευκωσία

«What happened to Clementine;»: Το ντοκιμαντέρ που ξεσκεπάζει μια ασύλληπτη κτηνωδία εμπορίας εμβρυικών οργάνων.

«Μια ασύλληπτη κτηνωδία έρχεται στο φως μέσα από το νέο, συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ «What happened to Clementine;». Η ταινία καταγράφει τον απόλυτο εφιάλτη δύο γονέων που αναζητούν την αλήθεια για την κόρη τους, η οποία γεννήθηκε ζωντανή μετά από μια αποτυχημένη έκτρωση, για να θανατωθεί αμέσως μετά στον βωμό του παράνομου εμπορίου εμβρυικών οργάνων.»

 

Από το «Αφήστε με να ζήσω!»

Ποια ήταν η τύχη της μικρής Clementine; Ένα νεαρό ζευγάρι, που σε φάση απελπισίας παρασύρθηκε στην έκτρωση, συνειδητοποίησε αργότερα ότι το κοριτσάκι τους, η Clementine, γεννήθηκε ζωντανό, αλλά κατόπιν διακινήθηκε ως βιολογικό εμπόρευμα και σκοτώθηκε κατά την αφαίρεση των οργάνων του. Το ζευγάρι, που κατανόησε εκ των υστέρων ότι κατευθύνθηκε προς την έκτρωση με στόχο την εμπορία του μωρού, τώρα ζητά να μάθει που βρίσκεται και πως χρησιμοποιήθηκε το σώμα του παιδιού τους.

Οι λεπτομέρειες της ιστορίας περιγράφονται στο νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο «What Happened to Clementine?» από το Center for Medical Progress. Οι κινηματογραφιστές πήραν συνέντευξη από τον πατέρα της Clementine, Tommy Kearns και την μητέρα, η οποία επέλεξε να παραμείνει ανώνυμη.

Υπερηχογράφημα της Clementine στις 9 εβδομάδες

Η έκτρωση έγινε στην κλινική Cherry Hill, στο New Jersey, όπου απευθύνθηκε η μητέρα για βοήθεια, αφού είχε δυσκολίες με την εγκυμοσύνη της. Ήταν φτωχή, άνεργη, άπειρη και δεν είχε βοήθεια από τους γονείς της. Η κλινική της έκλεισε ραντεβού «βοήθειας» έχοντας κατά νου την συγκομιδή των εμβρυικών οργάνων. Η νέα γυναίκα έφτασε στην κλινική αγχωμένη, απελπισμένη, έχοντας κάνει χρήση μαριχουάνας για να ηρεμήσει. Ήταν ένα εύκολο θύμα για να κατευθυνθεί στην άμβλωση και να δεχθεί την κατάχρηση του σώματος του παιδιού της.

Στην κλινική Cherry Hill, οι γυναίκες έχουν το νόμιμο δικαίωμα να ζητήσουν έκτρωση ανεξάρτητα από το αν βρίσκονται στο πρώτο, δεύτερο ή τρίτο τρίμηνο. Γίνονται αμβλώσεις έως και τις 28 εβδομάδες, ακριβώς στο όριο των 7 μηνών. Ας σημειωθεί ότι το ποσοστό επιβίωσης για τα πρόωρα βρέφη που γεννιούνται στις 28 εβδομάδες είναι περίπου 80%.

Ο δημοσιογράφος David Daleiden πρόεδρος και Ιδρυτής του Center for Medical Progress, δημιουργού του βίντεο, δήλωσε ότι «το Κέντρο Γυναικών Cherry Hill λειτουργεί εδώ και καιρό ως χώρος αφαίρεσης οργάνων εμβρύων. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, δεν είναι μια τυχαία ή ασυνήθιστη περίπτωση», συνέχισε. Ήταν μια γνωστή πρακτική για την οποία απλά δεν είχαν ενημέρωση οι  γονείς της Κλεμεντίν.

Το Κέντρο Γυναικών Cherry Hill, μετά μια αρχική συνάντηση, άρχισε να προετοιμάζει την μητέρα της Clementine για μια διήμερη έκτρωση, χωρίς να αλλάξει πλάνα ακόμη και όταν πληροφορήθηκε πως η μητέρα της Clementine ήταν υπό την επήρεια μαριχουάνας, μιας ουσίας που θολώνει το μυαλό ώστε να μην παίρνει σωστές αποφάσεις.

Η Clementine ήταν τότε περίπου 20 εβδομάδων, στους 5 ^½ μήνες, και είχε καρδιακό παλμό. Κάποια στιγμή, η μητέρα της, κατά την διαδικασία της έκτρωσης έφτασε σε μεγάλη διαστολή του τραχήλου της, χωρίς, όμως, να έχουν ακολουθηθεί οι τυπικές διαδικασίες αναισθησίας που ισχύουν για τις αμβλώσεις αυτού του είδους.

Τα όργανα πρέπει να συλλέγονται «ζωντανά»

Τα ιατρικά αρχεία που έλαβαν οι παραγωγοί του ντοκιμαντέρ δείχνουν ότι το Κέντρο Γυναικών Cherry Hill δεν ακολούθησε την τυπική διαδικασία έκτρωσης, παρακάμπτοντας συγκεκριμένες θανατηφόρες φαρμακευτικές ουσίες, προκειμένου να διατηρήσει το βρέφος άθικτο και να αποφύγει την υποβάθμιση των ιστών του που θα προκαλούσε ο ενδομήτριος θάνατος και η έλλειψη ροής αίματος. Επρόκειτο δηλαδή για προγραμματισμένη γέννηση ζωντανού μεγάλου παιδιού με στόχο την συγκομιδή οργάνων.

Τα ιατρικά αρχεία, δείχνουν ότι οι γιατροί που κατέγραψαν «το θάνατο του εμβρύου» δήλωσαν πως «δεν χορηγήθηκαν» τέτοιες ουσίες.

«Το πρωτόκολλο, τα φάρμακα που προκαλούν τοκετό και όλα τα άλλα που εμπλέκονται σε αυτή την υπόθεση, είναι ο τυπικός τρόπος λειτουργίας της κλινικής αμβλώσεων Cherry Hill, η οποία λειτουργεί ως εγκατάσταση αφαίρεσης οργάνων εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα», δήλωσε ο Daleiden.

Το έντυπο συγκατάθεσης της μισοπροστόλης

Στη μητέρα της Clementine, μετά τη διαστολή, χορηγήθηκε μια μεγάλη δόση μισοπροστόλης, η οποία της προκάλεσε ισχυρές και παρατεταμένες συσπάσεις ώστε να οδηγηθεί στην γέννηση ενός ζωντανού παιδιού. Στην φάση του έντονου πόνου, παρ΄ όλο που δεν είχε δυνατότητα να σκεφτεί ψύχραιμα, της δόθηκε να υπογράψει το έντυπο συγκατάθεσης της συγκομιδής.

Η μητέρα και ο πατέρας της Clementine λένε ότι η Cherry Hill δεν τους είπε ποτέ πριν την έκτρωση ότι το βρέφος τους μπορεί να συλλεχθεί για τους ιστούς του.

Επρόκειτο για μια φόρμα συγκατάθεσης από τις υπηρεσίες Cercle Allocation Services, με στόχο να αποδεχθεί η γυναίκα την αφαίρεση οργάνων του εμβρύου.

«Φοβόμουν ότι θα πέθαινα. Δεν ήξερα τι θα συνέβαινε αν δεν υπέγραφα για αυτή την επέμβαση. Ένιωθα ότι δεν είχα άλλη επιλογή. Τους εμπιστευόμουν, οπότε την υπέγραψα… Δεν το διάβασα. Απλώς την υπέγραψα, γιατί τί άλλο έπρεπε να κάνω;» ομολογεί η μητέρα της Clementine στο ντοκιμαντέρ.

Ο Tommy Kearns, πατέρας του κοριτσιού, δήλωσε: «Το ερώτημα αντο τριχωτό της κεφαλής της Clementine μεγαλώνει στην πλάτη ενός αρουραίου σε ένα εργαστήριο, δεν είναι ένα επιστημονικό ερώτημα. Αφορά το παιδί μας. Πόσο μακριά είναι τα μαλλιά της; Τι χρώμα έχουν; Το παιδί μας δεν είναι κάποιο δείγμα ιστού, αλλά πρόσωπο»

Ο Daleiden «χαρακτηρίζει την πρακτική της κλινικής ως απαγωγή», με τους γονείς της Κλεμεντίν να αναρωτιούνται σήμερα, πού είναι το παιδί τους. 

Τα πρόωρα νεογνά επιβιώνουν από τις 22 εβδομάδες μετά από κατάλληλη φροντίδα.

Σχολιάζει: «Αυτή η αναζήτηση είναι η πρώτη περίπτωση, που συναντώ στα πάνω από 10 χρόνια που ασχολούμαι με το θέμα, όπου οι γονείς ενός παιδιού που σκοτώθηκε για αφαίρεση οργάνων εμφανίστηκαν σχετικά γρήγορα μετά από αυτό και είπαν: «καταλάβαμε ότι μας είπαν ψέματα». Πρόκειται για μια ύποπτη υπόθεση δολοφονίας, ένα αληθινό έγκλημα, με θύμα ένα μωρό που γεννήθηκε ζωντανό, είχε πολιτικά δικαιώματα άξια προστασίας, αλλά σκοτώθηκε με αφαίρεση οργάνων σε μια κλινική αμβλώσεων που χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους. Είναι μια υπόθεση φρικτής παραβίαση των πολιτικών δικαιωμάτων της μικροσκοπικής νέας πολίτη και των γονιών της».

Και συνέχισε: «Ακόμα κι αν μόνο 50 κλινικές σε όλη τη χώρα κάνουν αυτές τις πρακτικές, πρόκειται για έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων, έναν τεράστιο αριθμό θυμάτων, και είναι αηδιαστικό και λάθος το γεγονός ότι οι πολίτες της χώρας υποβάλλονται σε τέτοιου είδους διαδικασίες σε μια κλινική που χρηματοδοτείται από τους φόρους τους».

Ο Daleiden πρόσθεσε ότι το Center for Medical Progress έχει εξετάσει για υπόθεση αφαίρεσης οργάνων εμβρύου και άλλη μια συγκεκριμένη κλινική της Planned Parenthood στην νότια Καλιφόρνια. Σε μια τετραετία, αυτή η μεμονωμένη κλινική είχε στα αρχεία της σχεδόν 3.000 ασθενείς των οποίων τα μωρά είχαν υποστεί έκτρωση και κατόπιν αφαιρέθηκαν τα όργανά τους.

Το Υπουργείο Υγείας του New Jersey έκανε έλεγχο στην κλινική Cherry Hill τον Απρίλιο, και οι κρατικοί επιθεωρητές διαπίστωσαν «σημαντικές ελλείψεις στις νοσηλευτικές υπηρεσίες και στις πρακτικές ελέγχου των λοιμώξεων». Οι αρχές του New Jersey έδωσαν τότε εντολή στην κλινική να ακολουθήσει ένα «κατευθυνόμενο σχέδιο διόρθωσης των ελλείψεων», αλλά αυτή η εντολή άρθηκε πολύ σύντομα ήτοι τον επόμενο μήνα…

Είναι λυπηρό ότι οι γονείς της Clementine παρασύρθηκαν στην έκτρωση, πράξη για την οποία σήμερα έχουν μετανιώσει. Δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι οι κλινικές αμβλώσεων δεν είναι κέντρα συμπαράστασης γυναικών, αλλά κέντρα κερδοφορίας από τον θάνατο παιδιών. Οι κλινικές αμβλώσεων δεν έχουν ηθικούς ενδοιασμούς, ούτε φραγμούς. Λειτουργούν απάνθρωπα με πρόσχημα την εξυπηρέτηση των γυναικών και την επιστημονική έρευνα. Εφόσον φτάνουν να σκοτώνουν αθώα μωρά για το κέρδος, γιατί να διστάσουν να εξαπατήσουν, να παραπλανήσουν, ή να εμπορευθούν τα όργανα αυτών των παιδιών, τα οποία προορίζουν ούτως ή άλλως για τα σκουπίδια;

 

Το ντοκιμαντέρ «What happened to Clementine?» 

Παραπομπές:

1. https://www.lifenews.com/
2. https://www.youtube.com/
   

 πηγή

Βίκυ Μοσχολιού - δεν μετανιώνω που σ' αγάπησα πολύ

 Στίχοι: Κώστας Μάνεσης. Μουσική: Απόστολος Καλδάρας. Δεν μετανιώνω που σ' αγάπησα πολύ και σκλάβα έγινα, αγόρι μου, δική σου είσ' ο αφέντης, το καμάρι μου εσύ και στη φωτιά να πέσεις θε να 'ρθω μαζί σου. Εγώ και συ, εγώ και συ χαρές και λύπες θα τις ζήσουμε μαζί. Δεν μετανιώνω που θα ζήσω φτωχικά, ποτέ δεν πόθησα να ζήσω σε παλάτια, φτάνει μονάχα να μου λες πως μ' αγαπάς σαν με κοιτάς με τα γλυκά σου μαύρα μάτια. Δεν μετανιώνω που σ' αγάπησα πολύ κι ούτε παράπονο κρυφό έχω στα στήθια, είσαι για μένα η ελπίδα μου η χρυσή, το αρχοντόπουλο που λεν στα παραμύθια.

«Γερόντισσα Γαλακτία – Ἡ Βλέπουσα»

Εἰσαγωγικά

Ἡ Γαλάτεια Κανακάκη γεννήθηκε στήν Πόμπια Μοιρῶν Κρήτης στίς 5 Μαρτίου 1926 ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς, τόν Μιχαήλ καί τήν Εἰρήνη Κανακάκη. Ὁ πατέρας της ἦταν ἰατρός καί μάλιστα ἐλεήμων, ἀγαπητός καί σεβαστός σέ ὅλη τήν περιοχή, ἦταν καλός ἄνθρωπος καί Χριστιανός.

Ὁ παππούς της ἀπό τήν πλευρά τῆς μητέρας της, παπα-Νικόλας Φουστανάκης, ἦταν εὐλαβής Ἱερέας, συνδεόταν πνευματικά μέ τούς ὁσίους Γέροντες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κουδουμᾶ, Παρθένιο καί Εὐμένιο καί μέ τίς συμβουλές τους καί τήν καθοδήγησή τους ὄχι μόνον ἔγινε Κληρικός, ἀλλά καί παρέμεινε μέ ὁσιακή ζωή κατά τήν διάρκεια τῶν 66 ἐτῶν χηρείας, ἀφοῦ ἡ πρεσβυτέρα του κοιμήθηκε δύο χρόνια μετά τόν γάμο τους. Καί ἀπό αὐτόν ἡ Γαλάτεια προσέλαβε ὅλη τήν ἐκκλησιαστικότητά της, πού, ὅπως σημειώθηκε, προερχόταν ἀπό τούς ἁγίους Παρθένιο καί Εὐμένιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κουδουμᾶ.

Ἡ Γαλάτεια ἦταν τρίτη ἀπό τίς τέσσερεις θυγατέρες τῶν γονέων της καί διακρίθηκε γιά τήν ὑπακοή της, τήν προσευχή της, τήν ἀφιέρωσή της στόν Χριστό ἀπό τά μικρά της χρόνια, τήν σωματική ὀμορφιά της, τήν ἀγάπη της στόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, τήν ἐλεημοσύνη της, κ.ἄ.

Ἐπέλεξε ἀπό τήν μικρή της ἡλικία νά μήν ὑπανδρευθῆ, γιατί ἤθελε νά ἀφιερωθῆ μόνον στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καί σέ ὅλη τήν μετέπειτα ζωή της εἶχε ἰδιαίτερη σχέση μέ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ καί τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐκεῖνο, πού, κατά τήν γνώμη μου, ἀνέδειξε περισσότερο τήν ὁσιακή ζωή τῆς Γαλατείας ἀπό τά μικρά της χρόνια, ἦταν ἡ ὁλοπρόθυμη προσφορά της νά παραλάβη καί νά συνοικήση μέ τήν ἀνεψιά της Ἀντωνία πού εἶχε πρόβλημα ὑγείας, δηλαδή σύνδρομο Down, καί ἔγινε ὁ φύλακας ἄγγελός της, θυσιαζόμενη καθημερινά γι’ αὐτήν καί ὑπομένουσα τίς ὕβρεις καί τίς προσβολές τῶν ἀνθρώπων τοῦ χωριοῦ της ἀπό τίς ἰδιορρυθμίες τῆς ἄρρωστης ἀνεψιᾶς της Ἀντωνίας. Αὐτήν τήν θυσιαστική διακονία της τήν θεώρησε ὡς σταυρό της, καί ἡ πολυετής ὑπομονή της τήν ἐξαγίασε κυριολεκτικά. Στήν ἀφιέρωσή της στόν Θεό ἀπό τήν νεανική της ἡλικία μέ τήν ὑπόσχεση πού ἔδωσε, καί τήν Ἰώβεια ὑπομονή της στήν συνοίκησή της μέ τήν Ἀντωνία, ὀφείλεται ἡ περαιτέρω πνευματική της ἀνάπτυξη. Ὅλα προέρχονται ἀπό ἕναν σταυρό.

Σέ ὅλη τήν ζωή της πάλευε μέ τούς δαίμονες ὄχι μόνον στούς λογισμούς, ἀλλά καί αἰσθητῶς, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζονταν γιά νά τήν τρομάζουν, ἀλλά αὐτή ἐπικαλεῖτο τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ καί τούς ἀγαπημένους της ἁγίους καί τούς ἐξεδίωκε, καί μετά ἀπό μακροχρόνιους ἀγῶνες μέ αὐτούς ἀπέκτησε ἀφοβία στήν ἐμφάνισή τους. Ἔζησε μέ ταπείνωση καί σιωπή, ἐπεδίωκε τήν ἀφάνεια, ἀλλά ὁ Θεός τήν ἀνέδειξε πρός τό τέλος τῆς ζωῆς της γιά νά γίνη παρηγοριά τοῦ «ἱεροῦ λαοῦ» Του.

Πρός τό τέλος τῆς ζωῆς της, τήν 16η Ἰανουαρίου 2017 μέ τήν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Γορτύνης καί Ἀρκαδίας κ. Μακαρίου ἐκάρη μεγαλόσχημη μοναχή ἀπό τόν Ἀρχιμ. Ἀντώνιο Φραγκάκη μέ τό μοναχικό ὄνομα Γαλακτία καί ὑπῆρξε μέλος τῆς ἀδελφότητας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καλυβιανῆς.

Ἐκοιμήθη ἐν ὁσιότητι τήν 20ή Μαΐου 2021, ἡ κηδεία της ἔγινε στήν Ἱερά Μονή Παναγίας Καλυβιανῆς τήν 22α Μαΐου ὅπου καί ἐνταφιάσθηκε καί παραμένει τό εὐλογημένο ἱερό σκήνωμά της μέχρι τήν ὥρα τῆς ἀναδείξεώς της καί τῆς ἀναστάσεως τοῦ σώματός της, κατά τήν ἡμέρα τοῦ Κυρίου τήν μεγάλη καί ἐπιφανῆ.

Στό βιβλίο αὐτό στήν πρώτη ἑνότητα δημοσιεύονται τρία κείμενά μου, ἀπό τά ὁποῖα τό ἕνα γράφηκε τήν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς της, τό ἄλλο εἶναι μία ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία σέ ἐκδήλωση γιά τήν Γερόντισσα Γαλακτία στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Δημητρίου Ταμπουρίων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς καί τό τρίτο μιά ἀνάλυση τῶν ἰδιόχειρων ἐπιστολῶν της. Στήν δεύτερη ἑνότητα δημοσιεύονται μερικά ἀπό τά γραπτά της καί τά λόγια της, ὅπως φαίνονται στά μηνύματα πού μοῦ ἔστελνε ὁ Ἀρχιμ. Ἀντώνιος Φραγκάκης, καί ὅπως γνωρίζω ἀπό ἄλλες μαρτυρίες εἶναι ἀκριβῆ. Καί στήν τρίτη ἑνότητα δημοσιεύεται ἡ θεολογική ἀλληλογραφία πού εἴχαμε μέ δική της πρωτοβουλία ἀπό τήν 22α Φεβρουαρίου 2014 μέχρι τήν 29η Σεπτεμβρίου 2015, ὅλες ἰδιόχειρες, ἐκτός ἀπό μία, τήν ὁποία ὑπαγόρευσε καί στήν συνέχεια ἐπιβεβαίωσε τό περιεχόμενό της ἰδιοχείρως, καί πάντοτε τῆς ἀπαντοῦσα, μαζί μέ μιά ἀνάλυση ἡ ὁποία προηγεῖται τῆς δημοσιεύσεως τῶν ἐπιστολῶν.

Ἡ ἀλληλογραφία αὐτή διεκόπη, διότι, ἐν τῷ μεταξύ, ἐξασθένησαν οἱ σωματικές της δυνάμεις καί δέν μποροῦσε νά γράφη. Ἰδιαιτέρως σημειώνω ὅτι τά ὅσα γράφει γιά μένα εἶναι ἔκφραση τῆς ἀγάπης της πρός τήν Ἐκκλησία καί τούς Ἐπισκόπους, στούς ὁποίους ἔβλεπε τήν Χάρη τῆς Ἀρχιερωσύνης πού ἔχουν, καί πού εἶναι ἕνα ἰδιαίτερο χάρισμα πού δίνεται στήν Ἐκκλησία. Αὐτό δείχνει καί τό ἐκκλησιαστικό της φρόνημα πού τήν διέκρινε, ἀλλά δείχνει καί πῶς ἡ ἴδια ζοῦσε τήν ἐκκλησιαστική καί ἡσυχαστική ζωή, γι’ αὐτό καί δέν μέ «ἀγγίζουν».

Αἰσθάνομαι ἰδιαίτερη εὐλογία ἀπό τόν Θεό πού τήν γνώρισα, διά μέσου τοῦ Ἀρχιμ. Ἀντωνίου Φραγκάκη, τόν ὁποῖο γνώρισα ἀπό λαϊκό, ὅταν φοιτοῦσε στήν Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν, κατά τήν διακονία μου στήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν ὡς Ἱεροκήρυκας. Ἡ γνωριμία μου καί ἡ ἐπικοινωνία μου μέ εὐλογημένους ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ καί ἁγίους, ὅπως καί μέ τήν Γερόντισσα Γαλάτεια-Γαλακτία, ἡ ὁποία μοῦ ἔδειξε πληθωρική ἀγάπη ὡς «μάνα» μου, ὅπως ἔλεγε καί ἔγραφε, εἶναι μεγάλη δωρεά τοῦ Θεοῦ πού μοῦ ἀναπτύσσει ἰδιαίτερη εὐθύνη ἔναντί Του καί τῆς Ἐκκλησίας Του καί ἀναπτύσσει ἀκόμη περισσότερο τήν αὐτομεμψία. Ζητῶ τίς προσευχές τῶν ἀναγνωστῶν, γιά νά γίνη αὐτή ἡ δωρεά εἰς εὐλογίαν πνευματικήν καί ὄχι «εἰς κρῖμα ἤ εἰς κατάκριμα».

Εὐχαριστῶ τόν μοναχό π. Ἱερόθεο Γιαννουδάκο ὁ ὁποῖος προλόγησε τό παρόν βιβλίο, δίνοντας τήν μαρτυρία του γιά τήν Γερόντισσα Γαλακτία, καί διότι ἡ ἐπιμονή του ἔκαμψε τούς δισταγμούς μου καί ἔτσι προχώρησα στήν ἔκδοση τῆς ἀλληλογραφίας μου μέ τήν Γερόντισσα Γαλάτεια-Γαλακτία.

Ὁ Θεός γνωρίζει τήν καρδία μου (Α΄ Ἰω. γ΄, 20) καί ζητῶ τό ἔλεός Του, διά πρεσβειῶν τῆς Γερόντισσας Γαλακτίας.

Ἔγραφα στίς 19 Ἰουλίου 2026,

ἑορτή τῆς ἁγίας Μακρίνης, ἀδελφῆς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου,

ἡμέρας τῆς ἐκλογῆς μου εἰς Μητροπολίτη γιά τήν Ἱερά Μητρόπολη

Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου τό 1995

Περιεχόμενα τοῦ Βιβλίου

Γερόντισσα Γαλακτία ἡ βλέπουσα

μέσα ἀπό τά γραπτά της,

τά λόγια της, τόν βίο της

καί τήν ἀλληλογραφία μας

Α´ Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία

Β΄ Γραπτά μηνύματα

Γ´ Ἡ ἀλληλογραφία μας

Δ´ Ἰδιόχειρες Ἐπιστολές

Ε΄ Φωτογραφικό ὑλικό

Καλό μήνα

 

Καλωσορίζουμε πάντα μήνες, μέρες ,βδομάδες,

χρόνους, ( βάζω και τον εαυτό μου μέσα σε ότι γράφω), καλωσορίζουμε οτιδήποτε είναι στα όρια που έχουμε φτιάξει και δεν μας είδα ποτέ να καλωσορίσουμε στην καρδιά μας τον δημιουργό μας.

Σε όλα είμαστε εμείς κι Εκείνος πουθενά.... Ξενομπατες στη δική του δημιουργία,αλαζόνες και κυρίαρχοι,και αποτελεσμα μηδέν.

Κίβδηλα πιόνια γίναμε που αλληλοπουλιομαστε χωρίς να ξέρουμε γιατί....

Φυλακισμένοι που απλά βγαίνουμε στα παράθυρα να πάρουμε λίγο αέρα....

Και ο προαυλειος χώρος νεκρός.

Κατα τα άλλα όλα ρόδινα στην ουτοπία του καθενός μέχρι τη σιγή...

Βαριές οι αλυσίδες και μας αρέσει ο ήχος τους...

Και τα φορτία λυγίζουν τα κορμιά να κοιτούν το χώμα στο οποίο ανήκουν....

Κι η ανάσα;

Αυτή σιγοσβηνει ....

Ε και;

Καλό μήνα αδερφέ....Δε βαριέσαι...

Κ.λ.inokrini

Οκτώβρης – Π.Αστεριάδη

Στίχοι:  Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική:  Βασίλης Κουμπής

Η πόλη γέμισε φουγάρα
η μέρα βάφτηκε σταχτιά
μες στον καπνό και την αντάρα
πού νά `βρω μια ζεστή ματιά

Σε ψάχνω στα παλιά γιοφύρια
στους δρόμους της απαντοχής
στα διαλυμένα πανηγύρια
κάτω απ’ τα τόξα της βροχής.

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
δρόμοι και δένδρα σιωπηλά
και λέει η καρδιά και ξαναλέει
ποιος τάχα σου χαμογελά.

Κρητ' ανθεί :Μιχάλης Στεφανάκη

 Στον Πεύκο Βιάννου, η Βούλα Νεονάκη συναντά τον Μιχάλη Στεφανάκη, έναν άνθρωπο που γνώρισε τη φτώχεια, τις δυσκολίες, τις απώλειες και τις μεγάλες δοκιμασίες της ζωής, χωρίς όμως να αφήσει τον πόνο να του σκληρύνει την καρδιά. 

 

Η ζωή του έγινε μαντινάδα. Οι πληγές του έγιναν λόγος, το παράπονο προσευχή και η αγάπη καταφύγιο. Ένας άνθρωπος απλός, βαθιά συναισθηματικός, με καθαρό βλέμμα και μια ψυχή που συνεχίζει να ελπίζει. Ένας άνθρωπος που έμαθε να κάνει χαμόγελο τον πόνο του και να μετατρέπει όσα δεν μπορούσε να πει σε στίχους. 

Στο «Κρητ’ ανθεί», ο Μιχάλης Στεφανάκης ανοίγει ένα παράθυρο στη ζωή του και μιλά για τη Μαρία του, τις κόρες του, τη γη, την πίστη, τις δοκιμασίες και τη μαντινάδα που έγινε η δική του φωνή.

 Ο Γιώργος Παπαδάκης, ο Μανόλης Αλεξάκης,ο Μανόλης Κατσαμάς, ο Μιχάλης Φραγκιαδουλάκης και ο Γιώργος Μαυρογιαννάκης επισκέπτονται τον Μιχάλη Στεφανάκη στον Πεύκο της Βιάννου και με τη μουσική και τις ερμηνείες τους δίνου

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

Χωρίς κανένα κάγκελο και δίχως απεραντοσύνη

χωρίς αιωνιότητα

δίχως τ’ αντίθετό της

αγέννητη και ξένη προς το θάνατο

λάμπει στα φυλλοκάρδια η ελευθερία.

Μήλο με ξηρούς καρπούς: Το εύκολο σνακ που κρατά την πείνα μακριά

---

Ένα μήλο μαζί με μια μικρή χούφτα ξηρούς καρπούς μπορεί να αποτελέσει μια απλή επιλογή για όσους θέλουν ένα σνακ που προσφέρει κορεσμό και θρεπτικά συστατικά, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη προετοιμασία.

Το μήλο περιέχει φυσικά σάκχαρα και φυτικές ίνες, ενώ οι ξηροί καρποί προσθέτουν πρωτεΐνη και λιπαρά. Ο συνδυασμός των δύο μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερο και πιο παρατεταμένο αίσθημα πληρότητας σε σχέση με την κατανάλωση ενός φρούτου μόνο του.

Γιατί ο συνδυασμός λειτουργεί διαφορετικά

Όταν καταναλώνεται ένα μήλο μόνο του, τα φυσικά σάκχαρα του φρούτου είναι διαθέσιμα σχετικά γρήγορα στον οργανισμό.

Η προσθήκη ξηρών καρπών αλλάζει τη σύνθεση του σνακ, καθώς μαζί με το φρούτο προστίθενται πρωτεΐνες, ακόρεστα λιπαρά και επιπλέον φυτικές ίνες.

Αυτό μπορεί να επιβραδύνει την πέψη και να συμβάλει στη μεγαλύτερη διάρκεια του κορεσμού. Έτσι, ένα μήλο με λίγα αμύγδαλα ή καρύδια μπορεί να αποτελέσει πιο ολοκληρωμένη επιλογή ανάμεσα στα γεύματα.

Τι προσφέρει το μήλο

Το μήλο είναι πηγή φυτικών ινών, βιταμίνης C και αντιοξειδωτικών ενώσεων. Ένα σημαντικό μέρος των φυτικών ινών βρίσκεται στη φλούδα, γι’ αυτό και η κατανάλωση του φρούτου ολόκληρου, όταν είναι καλά πλυμένο, προσφέρει περισσότερα από ένα απλό γλυκό σνακ.

Οι φυτικές ίνες συμβάλλουν στη φυσιολογική λειτουργία του πεπτικού συστήματος και μπορούν να βοηθήσουν στη διατήρηση του αισθήματος πληρότητας.

Παράλληλα, η συστηματική κατανάλωση φρούτων στο πλαίσιο μιας ισορροπημένης διατροφής συνδέεται με οφέλη για την καρδιαγγειακή και μεταβολική υγεία.

Οι ξηροί καρποί συμπληρώνουν το σνακ

Αμύγδαλα, καρύδια, φουντούκια και άλλοι ξηροί καρποί περιέχουν πρωτεΐνες, φυτικές ίνες, ακόρεστα λιπαρά, βιταμίνες και μέταλλα.

Τα λιπαρά και η πρωτεΐνη τους βοηθούν ώστε το σνακ να είναι περισσότερο χορταστικό, ενώ οι φυτικές ίνες ενισχύουν ακόμη περισσότερο το αίσθημα κορεσμού.

Τα καρύδια ξεχωρίζουν επίσης για την περιεκτικότητά τους σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα. Γενικότερα, οι ανάλατοι και κατά προτίμηση μη επεξεργασμένοι ξηροί καρποί μπορούν να αποτελέσουν μέρος μιας ισορροπημένης διατροφής.

Μια απλή επιλογή μέσα στην ημέρα

Ο συνδυασμός δεν χρειάζεται μεγάλες ποσότητες. Ένα μήλο και μια μικρή χούφτα ανάλατων ξηρών καρπών αρκούν για ένα πρακτικό σνακ στο γραφείο, στο σπίτι ή εκτός σπιτιού.

Το βασικό πλεονέκτημα είναι ότι συνδυάζει το φρούτο με πηγή πρωτεΐνης, λιπαρών και φυτικών ινών, προσφέροντας ένα πιο ολοκληρωμένο διατροφικό αποτέλεσμα και βοηθώντας να παραμείνει η πείνα υπό έλεγχο μέχρι το επόμενο γεύμα.

πηγή 

Τα Καζάνια Άναψαν στο Βουνό . Γιορτή Βραστού στο Νεοχώρι

 Στο Νεοχώρι της ορεινής Ναυπακτίας, η καθιερωμένη Γιορτή Βραστού (19/9/2026) γίνεται για ακόμη μία χρονιά αφορμή για ένα μεγάλο αντάμωμα. Τα καζάνια στήνονται στην πλατεία, οι μάγειρες ετοιμάζουν το παραδοσιακό βραστό και κάτοικοι, επισκέπτες και ομογενείς που επέστρεψαν από το εξωτερικό συναντιούνται ξανά στον τόπο τους. Μιλάμε με τους ανθρώπους της γιορτής, τους μάγειρες, την πρόεδρο του συλλόγου και Έλληνες της ομογένειας για το Νεοχώρι, την ξενιτιά, τις αναμνήσεις και τους δεσμούς που τους φέρνουν ξανά πίσω στο χωριό.

Η EL PAIS ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ «ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΑΞΙΕΣ»

 

 Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης

H ισπανική εφημερίδα El País με πρόσφατο (29/9) δημοσίευμα της (βλ. ΕΔΩ) παρουσιάσει το Άγιον Όρος μέσα από την αντίθεση ανάμεσα στην χιλιόχρονη παράδοση του αβάτου και στον σύγχρονο ευρωπαϊκό τρόπο χρηματοδότησης και αντίληψης των δικαιωμάτων.

Αρχικά, το εκτενέστατο δημοσίευμα περιγράφει το φυσικό περιβάλλον του Αγίου Όρους, αλλά αμέσως αντιπαραθέτει σε αυτό τους ήχους από ηλεκτρογεννήτριες και έργα υποδομής.

 

Αναφέρει ότι το άβατο της Αγιορείτικης Πολιτείας συνδέεται με το άρθρο 105 του ελληνικού Συντάγματος και ότι η ιδιαιτερότητα του Αγίου Όρους αναγνωρίστηκε από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη όταν η Ελλάδα εντάχθηκε στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1981. Παρόλα αυτά, θέτει το ερώτημα κατά πόσο το άβατο είναι συμβατό με τις σύγχρονες αρχές της ισότητας των φύλων και της απαγόρευσης των διακρίσεων.

 

Ο δημοσιογράφος Σταύρος Τζίμας εμφανίζεται ως ένας από τους λίγους Έλληνες που δηλώνουν δημόσια αντίθετοι με το άβατο. Παράλληλα όμως μεταφέρει και την αντίθετη λογική: ότι για πολλούς πιστούς η ιδιαίτερη γοητεία και ο χαρακτήρας του Αγίου Όρους οφείλονται ακριβώς σε αυτή την απομόνωση και στην τήρηση μιας αυστηρής μοναστικής παράδοσης.

 

Η Lina Gálvez, Ισπανίδα ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα των Γυναικών και την Ισότητα των Φύλων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υποστηρίζει ότι το άβατο δεν είναι συμβατό με την αρχή της ισότητας. Αναγνωρίζει ωστόσο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περιορισμένα περιθώρια παρέμβασης, ακριβώς επειδή το ειδικό καθεστώς είχε γίνει αποδεκτό ήδη κατά την ένταξη της Ελλάδας. Μάλιστα, η ίδια προτείνει να ανοίξει ξεχωριστή συζήτηση για το αν θα πρέπει να συνεχίζεται η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση του Αγίου Όρους, από τη στιγμή που εκεί ισχύει ένας κανόνας που η ίδια θεωρεί αντίθετο στις θεμελιώδεις αξίες της Ένωσης.

Ακόμη πιο επικριτική εμφανίζεται η ευρωβουλευτής Ana Miranda, η οποία χρησιμοποιεί τον χαρακτηρισμό «απαρτχάιντ φύλου» και υποστηρίζει ότι το άβατο αντιβαίνει στις αρχές που κατοχυρώνονται στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Θεωρεί ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί πρέπει τουλάχιστον να ανοίξουν συζήτηση για τέτοιου είδους απαγορεύσεις.

Από την άλλη πλευρά, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σάκης Αρναούτογλου παρουσιάζει το ζήτημα ως πιο σύνθετο. Υποστηρίζει ότι δεν αφορά μόνο την ισότητα αλλά και την ιστορία, τη θρησκευτική πίστη, τον πολιτισμό και τον τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη αντιμετωπίζει ιδιαίτερες ιστορικές πραγματικότητες που προϋπήρχαν κατά πολύ της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ιδιαίτερη νύξη γίνεται στη Λίτσα Αμανατίδου, η οποία είχε παραβιάσει συμβολικά το άβατο το 2008 μαζί με άλλες γυναίκες, στο πλαίσιο διαμαρτυρίας σχετικά με το Βατοπέδι και περιουσιακές διαφορές. Ωστόσο, η ίδια δηλώνει σήμερα ότι δεν θεωρεί την κατάργηση του αβάτου σημαντική προτεραιότητα του φεμινιστικού κινήματος.

Το άρθρο της ισπανικής εφημερίδας θέτει το καθεστώς του αβάτου υπό κριτική εξέταση, προσπαθώντας να αναδείξει κυρίως την αντίφαση ανάμεσα στη διατήρηση του αποκλεισμού των γυναικών και στη συνεχιζόμενη χρηματοδότηση έργων από ευρωπαϊκούς πόρους. Το βασικό ερώτημα που αφήνει ανοιχτό δεν είναι μόνο αν το άβατο μπορεί να επιβιώσει θεσμικά, αλλά και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί έναν χώρο του οποίου το ιδιαίτερο καθεστώς αμφισβητείται πλέον όλο και πιο έντονα με όρους «ευρωπαϊκών αξιών».