«Θα έχει πολλές εκπλήξεις ο Παράδεισος»

 

Ο  κατά τά άλλα  "άθεος " μουσικός και στιχουργός  Σταμάτης Κραουνάκης κανοναρχεῖ – Ο  Γεώργιος Χατζηχρόνογλου ψάλλει 

Το πρωτόγνωρο ταξίδι του κόσμου.

 (Μια αλληγορική προσέγγιση. Γραμμένο πριν από 10 χρόνια)

Γράφει ο Σάββας Ηλιάδης

 Ο σημερινός κόσμος, στοιβαγμένος πάνω σ` ένα τρένο υπερηχητικό, ειδικά διαμορφωμένο για «κυνηγούς χιμαιρών», ταξιδεύει. Ένα τρένο, που τρέχει μονότονα με προορισμό κάποιον μακρινό και άγνωστο τόπο. Αυτόν τον κόσμο τον ανέβασαν πάνω στο τρένο κάποιοι, που τον αγάπησαν υπερβολικά. Τον κατέγραψαν λεπτομερώς και εξάπαντος ηλεκτρονικώς, για την ασφάλειά του, στους καταλόγους του επιβατικού κοινού και τον οδηγούν – άκοντα εκόντα – σε έναν άλλον πλανήτη, σε μια άλλη ζωή, σε μια άλλη πραγματικότητα. Σε έναν παράδεισο, που δεν τον ανακάλυψε μέχρι τώρα, που δε στάθηκε ικανός να τον αναζητήσει και επιθυμούν να του τον προσφέρουν αυτοί με όλα του τα κάλλη. Κάποιοι κάτι κρυφάκουσαν. Το μέρος το λένε παγκοσμιοπαιδότοπο, παγκοσμιοϊσότοπο ή κάπως έτσι.

     Επιβάτες όλων των αποχρώσεων, από όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Όλοι μαζί, αλλά κι ο καθένας μόνος. Όλοι ίδιοι κι όλοι διαφορετικοί. Ταξιδεύουν χωρίς να ξέρουν τι γίνεται ακριβώς – εξάλλου, δεν είναι και ανάγκη – εκτός από μερικούς, οι οποίοι και αποτελούν το υπαλληλικό προσωπικό του συρμού. Αυτοί ξεχωρίζουν από την όλη παρουσία τους. Έχουν τον αέρα του άλλου ανθρώπου. Αυτού, που ποτέ άλλοτε δεν εμφανίστηκε στη γη και τώρα τους έφερε ο καιρός, να γίνουν οι μεγάλοι δάσκαλοι και σωτήρες του κόσμου και οι νέοι αναμορφωτές της ροής της ιστορίας του. Αυτοί είναι οι φανεροί. Βγαίνουν από τις καμπίνες τους και κυκλοφορούν ανάμεσα στους επιβάτες. Τα μεγάλα αφεντικά τους δεν εμφανίζονται. Παραμένουν κρυμμένα και μακριά από το κοινό. Δουλεύουν μέρα νύχτα, κλεισμένοι στο επιχειρησιακό βαγόνι, για το όνειρο των επιβατών.

     Μπαίνουμε στο πρώτο βαγόνι. Τα μεγάφωνα του τρένου δεν σταματούν να ενημερώνουν και να βεβαιώνουν με φοβερή πειστικότητα για την ανάγκη αυτού του ταξιδιού: 

     «Αιώνες τώρα ζούσες, κόσμε, στη φυλακή της φύσης σου και της κατά παράδοση άτολμης και περιορισμένης λογικής σου. Χωρίς φαντασία, χωρίς όνειρα. Δεν ήξερες όμως πως ήσουν φυλακισμένος. Πως η ίδια η φύση σου σε καταδίκασε να ακολουθείς αναγκαστικά το θέλημά της. Δεν κατάλαβες, πως βρέθηκαν ανάμεσά σου κατά καιρούς δικά σου αχάριστα παιδιά και σου δίδαξαν να αγωνίζεσαι, για να μην αποκλίνεις από κάποιες λεγόμενες «αρχές» και «πρότυπα». Σε συμβούλευαν και σε καθοδηγούσαν τάχα, να πορεύεσαι με φιλότιμο στο δρόμο της αρετής, της ηθικής, της αξιοπρέπειας, των υψηλών ιδανικών, που η συνείδηση τάχα επιβάλλει. Δεν κατάλαβες πως σε είχαν υποχείριό τους και σε εκμεταλλεύονταν. Δεν αντιλήφθηκες τόσον καιρό, πως δεν κατάφερες, παρά τις προσπάθειές σου, τίποτε σημαντικό. Διότι πάντα καλλιεργούσαν την έχθρα και τη διχόνοια ανάμεσα στα παιδιά σου, με τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις, που επέβαλλαν με τα λεγόμενα συστήματά τους: ιδεολογικά, θρησκευτικά, κοινωνικά, πολιτικά, φιλοσοφικά.

     Εμείς θα σε πάμε στην αληθινή ελευθερία, να γευθείς απόλυτα τη χαρά της ζωής, την απόλαυση της άδολης αγάπης, όπως θα την διαλέξεις μόνος σου, χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς όρια, χωρίς καμιά αναστολή. Μέχρις εσχάτων! Διότι είσαι το αφεντικό του εαυτού σου και έχεις δικαίωμα να τον κάνεις ό,τι θέλεις, να τον προσδιορίζεις όπως θέλεις, χωρίς αναστολές, να πιστεύεις ό,τι κι όπου θέλεις, χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν. Να πετάξεις μια για πάντα από πάνω σου το συμπλεγματικό μανδύα της υποκρισίας και να κάνεις αυτό που θέλεις. Να γίνεις απέραντος, ανυπότακτος, ατελείωτος, ανεξάρτητος, υπέρθεος. Να γίνεις τα πάντα». 

     Τέτοια και άλλα παρόμοια φωνάζουν και επαναλαμβάνουν ασταμάτητα. 

   Κάποιοι, θερμόαιμοι, ξυπνούν ασυναίσθητα, ενοχλημένοι μάλλον από την ένταση του ήχου. Σηκώνονται απάνω να διαμαρτυρηθούν. Δεν προλαβαίνουν όμως. Τους καταγγέλλουν οι υπάλληλοι. Από τα μεγάφωνα ακούγονται κατηγόριες βαριές. Είναι αντιδημαρχιακοί, φακίστες, τσαριστές, ωμοφαγικοί, τρενοφοβικοί, αφιλοτετράποδοι, ετερόφιλλοι και κάτι τέτοια. Όλοι ακούν και κοιτάζουν… Τίποτε άλλο… Και συμμαζεύονται στο καβούκι τους. Τους θερμόαιμους τους πέφτει η θερμοκρασία. Το τρένο συνεχίζει την πορεία του!

     Κάποιοι κάθονται και ακούν με περίσκεψη, κουνώντας με νόημα τα κεφάλια τους. Φοβούνται. Καταλαβαίνουν ότι κάτι μυστήριο πάει να γίνει. Φαίνεται πως δεν συμφωνούν μ` αυτήν την «απαγωγή», αλλά μένουν μέχρι εκεί. Δεν τολμούν για περαιτέρω. «Τι να κάνω, σου λέει. Καλά είμαστε. Μια χαρά ταξιδεύουμε. Υπάρχουν και χειρότερα». 

     Κάποιοι άλλοι κοιμούνται μακαρίως. Δεν νοιώθουν τι γίνεται γύρω τους ούτε και τους ενδιαφέρει. «Κορόιδο είμαι, σου λέει, να ανακατεύομαι σε φασαρίες; Εγώ είμαι χαμηλών τόνων. Μου αρέσει η ειρήνη και η αγάπη. Έτσι έμαθα στο σχολείο και στη δουλειά μου. Δεν χαλιέμαι με κανέναν. Ας με πάνε όπου θέλουν. Ας κάνουν ό,τι θέλουν. Δεν έχω πρόβλημα».

     Άλλοι πάλι είναι που κάνουν τη θλιβερή και οδυνηρή έκπληξη. Βιάζονται. «Δεν αντέχουμε το αδιέξοδο της αβέβαιης προσμονής», φωνάζουν και εγκαταλείπουν το τρένο. Ανοίγουν τα παράθυρα και πηδάνε έξω και χάνονται στα έρημα του δρόμου ή κρεμιούνται με τα σεντόνια από τους αεραγωγούς του βαγονιού και δίνουν τέλος στο μαρτύριό τους. Κανείς δεν κουνιέται όμως να τους εμποδίσει. Δικαίωμά τους. Αφού το ήθελαν μόνοι τους! 

     Υπάρχουν και οι πολύ προχωρημένοι. Μέσα στην απόγνωση της μονοτονίας του ταξιδιού, ζητούν από τους συνταξιδιώτες τους να τους βοηθήσουν. Αν πραγματικά τους αγαπούν, να βάλουν ένα χεράκι, ώστε να βρουν έναν τρόπο να τους πεθάνουν ανώδυνα, μιας και δεν έχουν να ελπίζουν τίποτε άμεσο από αυτό το ταξίδι. 

    Το τρένο σφυρίζει μακρόσυρτα και συνεχίζει το δρόμο του!

    Μέσα στο πνεύμα της ελευθερίας που επικρατεί, αλλά και με βάση την ξεκάθαρη άποψη των υπευθύνων της αμαξοστοιχίας σχετικά με τη διαφορά του εγκλήματος από το φτάρνισμα και του σκύλου από τον αφέντη του, πολλοί βρίσκουν την ευκαιρία να ικανοποιήσουν «αυτό που τους έρχεται»: Ο σύντροφος απατά τη συντρόφισσά του και αντιστρόφως. Φοβερό πράγμα! Ο φίλος παντρεύεται το φίλο του και η φίλη τη φίλη της και νιώθουν πολύ χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Εύκολο χόμπυ αλλά και «πρόκληση» για τους καθυστερημένους! Γέροι ασελγούν σε παιδάκια, πατεράδες στα παιδιά τους, μητέρες στα σπλάχνα τους. Πολύ συνηθισμένο για το τρενοτάξιδο. Παιδιά σφάζουν τους γονείς και τους παππούδες. Λεβεντιά και παλικαροσύνη! Ληστές βγάζουν πιστόλι, κλέβουν και σκοτώνουν έτσι για πλάκα. Αυτοί είναι που θαυμάζονται περισσότερο απ` όλους και καταγράφονται στους ήρωες. «Γιατί το κάνεις;». «Έτσι θέλω, έτσι μου `ρθε», είναι η απάντηση και τελειώνουν όλα. Τόσο απλά!

    Στις γωνίες του βαγονιού και στα απόμερα σημεία σκοντάφτεις απάνω σε αρρώστους, τραυματισμένους, μισοπεθαμένους ή και πτώματα σε προχωρημένη σήψη. Θέλουν κάποιοι να σταματήσουν, για να τους παραχώσουν κάπου μες στο χώμα, αλλά οι κανονισμοί δεν το επιτρέπουν. Θα τους βάλουν στο λέβητα, λέει, για να ζεστάνουν τις καμπίνες. Πολύ πρακτικό. Ζέστα και οικονομία! 

     Και το τρένο συνεχίζει να τρέχει!

     Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα έλλειψης πραγματικής ελευθερίας, εξηγούν τα μεγάφωνα. Αν υπήρχε λίγη περισσότερη ελευθερία, θα είχαν πάψει αυτά τα ψιλοστραβοπατήματα και οι μικροκακίες και όλοι θα ημέρευαν από τη γλύκα της αγάπης. Το υποσχέθηκαν κι αυτό τα μεγάλα αφεντικά, πως θα τους χαριστεί σύντομα.

     Και κάτι πολύ χαριτωμένο: Επειδή στο τρένο είναι επιβάτες και τα σκυλιά και οι γάτες με τα μικρά τους, το κλίμα γίνεται ιδιαίτερα ευχάριστο. Οι καημένες οι ψυχούλες, τρέχουν από τη μια αγκαλιά στην άλλη και δε χορταίνουν τα χάδια και την αγάπη των δικών τους. Όλοι τα προσέχουν. Τα φροντίζουν σαν παιδιά τους και τα ταΐζουν με τις καλύτερες τροφές από ειδικά καταστήματα. Κάποιοι όμως άφραγκοι ακαμάτες, όταν βρίσκουν ευκαιρία, αρπάζουν κανένα κομματάκι, για να ξεγελάσουν την πείνα τους. Τότε τους περιλαβαίνουν «τα ζωντανά της αυτής ομοταξίας» και τους καταγγέλλουν πώς τόλμησαν να στερήσουν λίγη τροφή από τα ευαίσθητα, τα καημένα, τα αξιολάτρευτα αδελφάκια τους. 

   Το τρένο σφύριξε ήδη πολλές φορές!

   Ακίνητοι, ανέκφραστοι, αμίλητοι, στην πίσω πίσω θέση του βαγονιού στέκονται οι πιο λογικοί και μορφωμένοι. Προσωπικότητες τους έλεγαν κάποτε. Τώρα κανείς δεν τους ξέρει, διότι δεν μπορούν να μιλήσουνε. Κυκλοφόρησε η φήμη πως κατάπιαν τη γλώσσα τους. Κάθονται και συζητούν με νοήματα για συνταγές της κουζίνας, για τον καιρό και άλλα σημαντικά θέματα, λόγω της κατάστασής τους. 

   Το τρένο βέβαια συνεχίζει το ταξίδι του!

    Όλα αυτά τα βλέπει κανείς μόνο μέσα σ` ένα βαγόνι και με μια γρήγορη ματιά. Στα άλλα βαγόνια θα δει άλλες παρόμοιες πρωτότυπες και εντυπωσιακές εικόνες και θα του `ρθει κυριολεκτικά «να μπει μέσα στα ρούχα του». 

    Και το τρένο διασχίζει την έρημο υπερηχητικά! ……………………………………………………………………………………………….

    Όποιος αντέξει μέχρι «την ημέρα εκείνη της άφιξης», θα δει με τα δικά του μάτια και δεν θα εκπλαγεί. Και μήτε να κλάψει μήτε να γελάσει. Ας σκύψει μοναχά, να αναζητήσει τη θέση του στο βαγόνι κι ας την ξαναμελετήσει προσεκτικά. Δεν θα είναι αργά! Ποτέ δεν είναι αργά!

* Δάσκαλος
Κιλκίς, 4-4-2017

Τα Μοσχονήσια ή Εκατόνησοι, απέναντι από τις Κυδωνίες και κοντά στη Λέσβο, υπήρξαν για αιώνες σημαντικό κέντρο του μικρασιατικού ελληνισμού, με περίπου 6.000 κυρίως ελληνορθόδοξους κατοίκους στις αρχές του 20ού αιώνα.

 

Τον Σεπτέμβριο του 1922, οι κάτοικοι εκτοπίστηκαν βίαια προς το εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Η πορεία αυτή εξελίχθηκε σε τραγωδία, με μαζικές δολοφονίες, κακουχίες και εξόντωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, με αποτέλεσμα η ιστορική ελληνική κοινότητα των Μοσχονησίων να πάψει ουσιαστικά να υπάρχει. 

 

Μαζί με τους κατοίκους παρέμεινε μέχρι τέλους ο Μητροπολίτης Μοσχονησίων Αμβρόσιος Πλειανθίδης, ο οποίος ακολούθησε το ποίμνιό του στην εξορία και θανατώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1922. Το 1992 αναγνωρίστηκε ως Άγιος και νεομάρτυρας μαζί με άλλους ιεράρχες της Μικρασιατικής Καταστροφής

 

Αϊβαλί και Μοσχονήσια: Εκδρομή στα παράλια της Μικράς Ασίας

ΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΕΛΙΣΑΒΕΤ.

Την άνοιξη του 2003, η Οσία Ελισάβετ φιλοξενήθηκε για έναν μήνα στο διαμέρισμά μας στο Κλουζ-Ναπόκα, προκειμένου να αναρρώσει μετά από χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο Stanca. Η Μητέρα Ελισάβετ δεν έμεινε άπραγη· οργάνωσε για εμάς μια γωνιά προσευχής με εικόνες, έναν σταυρό και κομποσκοίνια, καθώς και ένα τραπεζάκι όπου τοποθέτησε αγιασμό, καντήλι, κηροπήγιο, θυμιατό, αντίδωρο, θυμίαμα, μύρο και καρβουνάκια. Το κομποσκοίνι στα δεξιά είναι αυτό που χρησιμοποιούσε κατά τη διάρκεια της παραμονής της κοντά μας· μας το άφησε ως δώρο. Δημιούργησε για εμάς μια μικρή γωνιά του παραδείσου για να προσευχόμαστε — έναν χώρο όπου, κάθε βράδυ, διαβάζαμε τους Χαιρετισμούς και τους Παρακλητικούς Κανόνες προς τη Θεοτόκο.

Ποιες διδασκαλίες, άραγε, μας άφησε η Οσία Ελισάβετ;

 

Πρώτα απ' όλα, το μάθημα ότι ο Παράδεισος ξεκινά από μια γωνιά του σπιτιού μας. 

Η Μητέρα δεν μας δίδαξε υψηλή θεολογία· μας έφερε την τάξη. Πριν μας μιλήσει για τον Θεό, μας έμαθε πώς να Του κάνουμε χώρο. Ένα μικρό τραπέζι, ένα καντήλι που δεν σβήνει ποτέ, μια εικόνα προσεκτικά καθαρισμένη. Μας έδειξε ότι δεν προσευχόμαστε μόνο στην εκκλησία, αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε μια εκκλησία μέσα στο σπίτι. Το διαμέρισμά μας —με τον θόρυβο της κίνησης και τις μυρωδιές από το φαγητό των γειτόνων— μεταμορφώθηκε σε μοναστηριακό κελλί. Και τότε καταλάβαμε τα λόγια των Αγίων Πατέρων: «Δώσε στον Θεό μια γωνιά του σπιτιού σου, κι Εκείνος θα σου δώσει ολόκληρο τον Παράδεισο». 

 

Δεύτερον, το μάθημα της προσευχής ως αναπνοής. Αν και άρρωστη, μόλις βγει από το χειρουργείο και σωματικά εξασθενημένη, η Μητέρα δεν παραπονέθηκε ούτε μία φορά. Από τις πέντε το πρωί, την άκουγα να ψιθυρίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με...». Το κομποσκοίνι της —αυτό που κρατούσε στη δεξιά της πλευρά και τελικά μας άφησε— είχε λειανθεί στους κόμπους του. Όχι από τον χρόνο, αλλά από τα δάκρυα και το άγγιγμα των δακτύλων της. Μας έλεγε: «Αδελφοί, μην προσεύχεστε για πολλή ώρα· να προσεύχεστε συχνά. Καλύτερα δέκα μετάνοιες με συγκεντρωμένο νου, παρά ένας Ακάθιστος Ύμνος που διαβάζεται ενώ οι σκέψεις σου βρίσκονται στην αγορά». Κάθε βράδυ, όταν διαβάζαμε τον Παρακλητικό Κανόνα στην Υπεραγία Θεοτόκο, εκείνη δεν διάβαζε δυνατά· αντίθετα, έκλαιγε. Και τότε έμαθα ότι η προσευχή δεν είναι απλώς ένα κείμενο — είναι μια κατάσταση ύπαρξης.

 

Τρίτον, το μάθημα της υπομονής μέσα στον πόνο. Για έναν ολόκληρο μήνα, υπέμεινε τον πόνο με την αξιοπρέπεια μάρτυρα. Όταν την έπιανε ο πόνος, ακουμπούσε το χέρι της στο σημείο της επέμβασης και έλεγε: «Σε ευχαριστώ, Κύριε, που με επισκέπτεσαι». Ποτέ δεν ρώτησε: «Γιατί εγώ;»... ή «Πόσο ακόμα θα κρατήσει αυτό;». Μας δίδαξε ότι η ασθένεια δεν είναι τιμωρία, αλλά ευλογία που φοράει σκληρό προσωπείο. Για εκείνη, το νοσοκομείο «Στάνκα» δεν ήταν το τέλος του δρόμου, αλλά ένας μικρός Γολγοθάς, που ακολουθούνταν από την Ανάσταση. Από εκείνη μάθαμε να μην τρέχουμε μακριά από τον σταυρό, αλλά να τον ασπαζόμαστε.

 

Τέταρτον, το μάθημα του να κάνουμε τα πάντα με αγάπη. Η μητέρα δεν μπορούσε να μείνει άπραγη. Αν και εξασθενημένη, καθάριζε τις εικόνες, τακτοποιούσε την αναφορά στο μικρό ξύλινο κουτί, έβαζε μύρο στο θυμιατό με ένα κουταλάκι και μάθαινε στη σύζυγό μου τον σωστό τρόπο για να ανάβει το καρβουνάκι. «Ό,τι κι αν κάνεις, να το κάνεις σαν να το προσφέρεις στη Θεοτόκο. Αν καθαρίζεις, κάν’ το σαν να ερχόταν Εκείνη να σε επισκεφθεί». Έτσι αγίαζε τα μικρά πράγματα. Καταλάβαμε ότι καμία εργασία δεν είναι ασήμαντη, αν γίνεται με προσευχή.

 

Πέμπτον, το μάθημα της αόρατης κληρονομιάς που άφησε πίσω της. Όταν έφυγε από τη ζωή, δεν μας άφησε ούτε χρήματα ούτε ακριβά υπάρχοντα. Μας άφησε το κομποσκοίνι της — ένα απλό νήμα από μαύρο μαλλί, φτιαγμένο με τα ίδια της τα χέρια. «Να προσεύχεστε μ’ αυτό· «...κι όταν εσείς οι ίδιοι δεν προσεύχεστε, εκείνη θα προσεύχεται για εσάς». Κι έτσι έγινε. Η γωνιά της προσευχής παραμένει. Το καντήλι της καίει ακόμα και σήμερα. Το αγιασμένο νερό ανανεώνεται, το θυμίαμα τελειώνει και αντικαθίσταται, αλλά η συνήθεια αυτή διατηρείται. Μας δίδαξε ότι η αληθινή κληρονομιά δεν γράφεται σε διαθήκη, αλλά χαράσσεται στις ψυχές εκείνων που μένουν πίσω.

 

Η Οσία Ελισάβετ έμεινε μαζί μας μόνο για έναν μήνα, κι όμως κατοικεί μέσα μας από τότε. Δεν ήρθε για να αναρρώσει σωματικά από την επέμβαση. Στην πραγματικότητα, ήρθε για να μας αναγεννήσει πνευματικά. Κι αν κάποιος μπει σήμερα στο σπίτι μας και δει εκείνη τη μικρή γωνιά του παραδείσου, ας το γνωρίζει: μια αγία πέρασε κάποτε από εκεί. Και εξακολουθεί να περνά κάθε βράδυ, όταν ανάβει το καντήλι.

Μας δίδαξε επίσης την αφοσίωση στον Κύριο Ιησού Χριστό, στη Θεοτόκο, στον Άγιο Ιωάννη Ιάκωβο τον Χοζεβίτη και σε όλους τους αγίους. 

Πολλές φορές την ημέρα, απήγγελλε την προσευχή της: «Κύριέ μου και Σωτήρα μου. Παραδίδω τον εαυτό μου σε Εσένα, Χριστέ —Κύριε Ενανθρωπήσαντα, Κύριε Σταυρωθέντα, Κύριε Αναστάντα— για τη συγχώρηση των αμαρτιών μας και για την κληρονομιά της αιώνιας ζωής. Εσύ είσαι το φως μου, η αγάπη μου και η ανάστασή μου. Σε παρακαλώ, Ιησού, μεταμόρφωσέ με σε φως. Αμήν».

 

Κρατούσε διαρκώς την προσευχή της καρδιάς και μερικές φορές απήγγελλε στίχους του Αγίου Ιωάννη Ιακώβου: «Κάνε το δάκρυ και την "Προσευχή του Ιησού" καλούς σου φίλους· διότι το δάκρυ σβήνει την αιώνια φωτιά, ενώ η προσευχή σε υψώνει στα ύψη».

Οσία Ελισάβετ, πρέσβευε στον Θεό για εμάς τους αμαρτωλούς! Αμήν.

Χάρη, ειρήνη και σωτηρία!

Ο Θεός να μας βοηθά!

Ștefan Popa

Ὁ Σταυρός εἶναι στεφάνι καί δόξα, δέν εἶναι ἀτιμία.

 

(…) Ἄπλωσε τά χέρια Του στό Σταυρό ὀ Κύριος γιά νά συμπεριλάβει καί ἀγκαλιάσει τά πέρατα τῆς οἰκουμένης. Ἄπλωσε τά ἀνθρώπινα χέρια Του Ἐκεῖνος πού μέ τά πνευματικά χέρια Του ἐστερέωσε τόν οὐρανό.

(…) Μή λοιπόν ἐντραποῦμε νά ὀμολογήσουμε ὁπουδήποτε τόν Ἐσταυρωμένο.

Αγίου Κυρίλλου ἐπισκόπου Ιεροσολύμων

Μια μικρογραφία ελληνικού νησιού στην Ελβετία.

Δύο Ελβετοί «έφτιαξαν» ένα ελληνικό νησί στην αυλή του σπιτιού τους

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ!

 

Έστειλε μια φορά τον υποτακτικό του ο Αββάς Δωρόθεος ο Θηβαίος, να φέρη νερό από το πηγάδι. Καθώς έσκυψε εκείνος να τραβήξη, είδε μέσα μια μεγάλη ασπίδα (σ.σ. εννοεί το φίδι). Άφησε συγχυσμένος τον κουβά κι’ έτρεξε στο Γέροντά του.

– Αββά, χαθήκαμε. Το νερό μας δηλητηριάστηκε. Βρήκα ασπίδα στο πηγάδι.

– Κι αν ο διάβολος αποφασίση να ρίξη ασπίδες σ’ όλα τα πηγάδια, εσύ θα πεθάνης από τη δίψα; ρώτησε ο Γέροντας κουνώντας το κεφάλι του για τη δειλία του υποτακτικού του.

Ύστερα πήγε στο πηγάδι, πήρε τον κάδο κι’ έβγαλε μόνος του νερό. Έκανε το σημείο του σταυρού και ήπιε πρώτος, κατόπιν έδωσε στον υποτακτικό του.

– Όπου υπάρχει ο σταυρός, είπε, δε μπορεί να σταθή η κακία του εχθρού.

❝ Φαέθων - παϊτόνι ❞ ~

ΣΤΗΝ παραλία της Θεσσαλονίκης, αλλά και σε άλλες περιοχές (πχ Κηφισιά, Αίγινα, Κέρκυρα, Χανιά), είναι πολύ δημοφιλής μια βόλτα με παϊτόνι, ένα είδος επιβατικής άμαξας με τέσσερεις τροχούς και ένα άλογο.

Η λέξη έχει πολύ ενδιαφέρουσα ετυμολογία. Προήλθε από το τουρκικό “payton / fayton”. Εμείς το δανειστήκαμε από την Τουρκική, οι Τούρκοι όμως από τους Γάλλους (γαλλικό "phaéton"), που δημιούργησαν τη λέξη από το αρχαίο “Φαέθων” (αντιδάνειο).

 

 

 

Τι σχέση έχει το "παϊτόνι" με τον μυθικό Φαέθοντα;

Ο Φαέθων ήταν γιος τού Ηλίου, όπως δήλωνε και το όνομά του (το αρχ. “φαέθω” σήμαινε «λάμπω, φωτίζω», από το αρχ. “φάος” «φως». Στον Αίαντα του Σοφοκλή [930] υπάρχει η ωραία φράση “πάννυχα καὶ φαέθοντα”, δηλαδή «νύχτα-μέρα»).

 

Ο Φαέθων επέμενε να οδηγήσει μια φορά έστω το άρμα του πατέρα του, και ο Ήλιος υπέκυψε στις παρακλήσεις του. Αλλά ενώ το οδηγούσε, πετάχτηκε μπροστά του στον ουρανό ένα τέρας, ο Σκορπιός. Ο Φαέθων τρόμαξε, έχασε τον έλεγχο του άρματος και το άρμα κατέβηκε τόσο χαμηλά στη γη που παραλίγο να την κάψει.

Βλέποντας ο Δίας τον κίνδυνο αναγκάστηκε να ρίξει κεραυνό και να σκοτώσει τον Φαέθοντα, γκρεμίζοντάς τον στον Ηριδανό ποταμό. Οι αδελφές του, Ηλιάδες, απαρηγόρητες για τον θάνατο του αδερφού τους, μεταμορφώθηκαν από τους θεούς σε λεύκες. (Όταν φυσάει ελαφρά –ακόμα και σήμερα– τα φύλλα τους θροΐζουν σαν να κλαίνε).

 

Ο Οβίδιος (στις "Μεταμορφώσεις", ΙΙ 327) παραθέτει τα λόγια που γράφτηκαν στον τάφο του Φαέθοντα:

HIC situs est Phaëthon, currus auriga paterni,

quem si non tenuit, magnis tamen excidit ausis.

("Ενθάδε κείται Φαέθων, οδηγώντας το άρμα του πατέρα,

Δεν τα κατάφερε, αλλά ήταν τεράστιο το τόλμημά του").

Έτσι το αστραφτερό άρμα του Ήλιου με τα πολλά ατίθασα άλογα μας έδωσε το ταπεινό παϊτόνι, με το ένα και μόνο εξημερωμένο αλογάκι -σαν αυτό της φωτογραφίας.

Κόντρα στους '''χαλεπούς καιρούς''' μας αγγίζουν τα φθινοπωρινά χρώματα

 

Μόρφου Νεόφυτος: Ἡ πίστη γεννᾶ τὸ θαῦμα – Σταυρός: Ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης

«Ο αναπαυμένος άνθρωπος δεν φτάνει στον παράδεισο. Γιατί ο Θεός αγαπάει τον κόπο».

Έτσι μπορεί να συνοψιστεί το πνεύμα της αγιορειτικής ζωής του Γέροντα Ιουλιανού του Προδρομίτη ,(αριστερά στην φωτογραφία..) 

Μην αναζητάτε μια άνετη πίστη, αλλά μια βιωμένη: προσευχή, υπομονή, συγχώρεση, κόπο και έγερση μετά από κάθε πτώση.

Ο πρεσβύτερος προχωρά, ο μαθητής παρακολουθεί και μαθαίνει. Μερικές φορές το πιο ισχυρό κήρυγμα δεν λέγεται, αλλά φαίνεται σε μια ζωή. Να προσεύχεσαι όταν είναι δύσκολο, να συγχωρείς όταν πονάει, να μην εγκαταλείπεις όταν η ψυχή είναι κουρασμένη και να επικαλείσαι τον Χριστό ξανά και ξανά.

Ο άνθρωπος δεν γίνεται άγιος σε μια μέρα. Αλλάζει αργά, μέσα από κάθε κόπο που γίνεται με τον Θεό και μέσα από κάθε «Κύριε, ελέησον!» που λέγεται από καρδιάς.

Τι είπαμε ότι είναι το ποίημα κ.Χριστιανόπουλε;

Πώς έφτιαχναν στο Πόντο προζύμι με βασιλικό του Σταυρού

Οι νοικοκυρές έφτιαχναν προζύμι με Βασιλικό στις 14 Σεπτεμβρίου εορτή της Ύψώσεως του Τιμίου Σταυρού και το χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή ψωμιού.

Μετά τη λειτουργία, έπαιρναν ένα κλωνί βασιλικό από τα χέρια του ιερέα και το έβαζαν σε ένα ποτήρι με νερό. Το σκέπαζαν και το άφηναν όλο το βράδυ.

Την άλλη μέρα έβγαζαν τον βασιλικό, ζέσταιναν λίγο το νερό και έριχναν μέσα λίγο αλεύρι και γινόταν ένας αραιός χυλός. Το σκέπαζαν με πετσέτα και από πάνω τοποθετούσαν το βασιλικό. Το άφηναν όλη μέρα.

Την άλλη μέρα το πρωί συμπλήρωναν λίγο χλιαρό λίγο χλιαρό νερό και λίγο αλεύρι ακόμη και το άφηναν και πάλι τυλιγμένο.

Το βράδυ έκαναν πάλι το ίδιο με λίγο χλιαρό νερό και λίγο αλεύρι και το άφηναν τυλιγμένο έως το πρωί. Δηλαδή επαναλάμβαναν τη διαδικασία τρεις φορές.

Το προζύμι το φύλαγαν μέσα σε σακιά μαζί με το αλεύρι και το χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή ψωμιού ή πρόσφορου και κάθε φορά κρατούσαν λίγο ζυμάρι για την επόμενη φορά.

Το περίεργο είναι ότι το προζύμι φούσκωνε χωρίς προσθήκη μαγιάς και το απέδιδαν στην «χάριν» του Τιμίου Σταυρού.

Παναγία Δέσποινα

 

Παναγία Δέσποινα, τοῦ κόσμου βοήθεια, καὶ ἐλπὶς Χριστιανῶν, σὲ νῦν ἐκδυσωποῦμεν, καὶ σὲ παρακαλοῦμεν ἀγαθή, ὑπὲρ ἡμῶν ἡμαρτηκότων καὶ ἀπεγνωσμένων, τόν Υἱόν σου καὶ Κύριον, ἵλεων ποιῆσαι Θεοτόκε· ἔχεις γὰρ τὸ δύνασθαι, τῇ μητρικῇ σου πρὸς αὐτὸν χρωμένῃ παρρησίᾳ. Πρόφθασον Ἄχραντε, πρόφθασον μεσίτευσον, καὶ ῥῦσαι τὸν λαόν σου τῆς ἐνεστώσης ἀπειλῆς· διὰ σπλάγχνα ἐλέους, μὴ παρίδῃς τοὺς ὑμνοῦντάς σε. Δοξαστικό Θεοτοκίον τοῦ εσπερινού της Εορτής του Αγίου Δημητρίου.

 

Ψάλλει ο π.Χερουβίμ

Η ευθύνη δεν χάνεται απότομα. Διαβρώνεται σιωπηλά.

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν, τελικά, αυτό που λείπει περισσότερο από την εποχή μας δεν είναι ούτε ο χρόνος, ούτε η ευγένεια, ούτε η υπομονή. Είναι η ευθύνη.

Όχι η ευθύνη που επιβάλλεται από έναν νόμο ή από έναν κανονισμό. Αυτήν είναι εύκολο να την διακρίνει κάποιος. Μιλώ για την εσωτερική ευθύνη. Για εκείνη την σιωπηλή συμφωνία, που κάνει ο άνθρωπος με την συνείδησή του: Το να κάνει αυτό που οφείλει, ακόμη κι όταν δεν τον βλέπει κανείς. Το να αναγνωρίζει το λάθος του. Το να τηρεί τον λόγο του. Το να σέβεται τον χώρο, τον χρόνο και την αξιοπρέπεια του άλλου.

Σήμερα πολλοί άνθρωποι έχουν την αίσθηση ότι αυτή η στάση ζωής υποχωρεί. Το βλέπουμε στους δημόσιους χώρους, όπου η αδιαφορία συχνά νικά τον σεβασμό. Ή στην εργασία, όπου κάποιοι αντιμετωπίζουν τις υποχρεώσεις τους ως ένα βάρος, που πρέπει απλώς να ξεφορτωθούν. Ή στις οικογένειες, όπου η ανάληψη ευθυνών μετατίθεται διαρκώς στον άλλον. Ή στις ανθρώπινες σχέσεις, όπου η δέσμευση μοιάζει πολλές φορές να αντικαθίσταται από την ευκολία της αποχώρησης.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι, όταν αυτή η νοοτροπία εμφανίζεται σε επαγγέλματα, που στηρίζονται στην εμπιστοσύνη. Όταν ένας επαγγελματίας αδιαφορεί για την ποιότητα της δουλειάς του, για τον χρόνο του πελάτη ή για τις συνέπειες των πράξεών του, τότε δεν πλήττεται μόνο η δική του αξιοπιστία. Διαβρώνονται η εμπιστοσύνη και η αλληλοϋποστήριξη, που κρατούν ενωμένη την κοινωνία.

 

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

 

Ίσως, επειδή μεγαλώσαμε σε μια εποχή, που πρόβαλε έντονα τα δικαιώματα, και λιγότερο τις υποχρεώσεις. Βέβαια, τα δικαιώματα είναι πολύτιμα και αδιαπραγμάτευτα. Όμως, κάθε δικαίωμα συνυπάρχει με μια αντίστοιχη ευθύνη. Όταν η ισορροπία αυτή χάνεται, τότε ο άνθρωπος αρχίζει να θεωρεί αυτονόητο ότι οι άλλοι οφείλουν να τον σέβονται, χωρίς αυτός να αισθάνεται την ίδια υποχρέωση απέναντί τους.

Ίσως,επίσης, επειδή ο σύγχρονος τρόπος ζωής καλλιεργεί την αμεσότητα. Θέλουμε γρήγορα αποτελέσματα, γρήγορες απαντήσεις, γρήγορες απολαβές. Η ευθύνη όμως απαιτεί χρόνο. Απαιτεί συνέπεια, επιμονή και συχνά προσωπικό κόστος. Δεν είναι ελκυστική, σε μια εποχή που ανταμείβει το στιγμιαίο.

Δεν μπορούμε,επίσης, να αγνοήσουμε το γεγονός ότι,σήμερα, πολλοί άνθρωποι ζουν κάτω από μια έντονη πίεση. Οικονομική ανασφάλεια, επαγγελματική εξουθένωση, διαρκής υπερπληροφόρηση, κοινωνική απομόνωση. Έτσι, όταν κάποιος παλεύει καθημερινά να αντεπεξέλθει, να επιβιώσει, τότε είναι πιθανό να περιορίζει την ευθύνη του μόνο σε ό,τι αφορά αποκλειστικά τον εαυτό του. Αυτό βέβαια δεν δικαιολογεί την ανευθυνότητα, αλλ’ ίσως βοηθά να την κατανοήσουμε.

Υπάρχει και ένας ακόμη παράγοντας: Η μετατόπιση της ευθύνης. Σχεδόν πάντα φταίει κάποιος άλλος, κι όχι εμείς : Η κοινωνία, το κράτος, το σύστημα, οι γονείς, οι εργοδότες, οι συνθήκες, η τύχη. Βεβαίως, πολλές φορές πράγματι υπάρχουν εξωτερικοί παράγοντες, που επηρεάζουν την ζωή μας. Όμως, η συνεχής αναζήτηση ενόχων μπορεί να λειτουργήσει ως άλλοθι, για να μην αναλάβουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης.

Κι όμως, η ευθύνη δεν είναι τιμωρία ούτε στέρηση των δικαιωμάτων μας. Είναι μορφή ελευθερίας.

Ο υπεύθυνος άνθρωπος δεν χάνει καθόλου την ελευθερία του, αλλά ζει με περισσότερη αξιοπιστία. Γίνεται κάποιος, στον οποίον μπορούν να στηριχθούν οι άλλοι. Κι αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα προνόμια της ανθρώπινης ύπαρξης: Το να αποτελείς πρόσωπο εμπιστοσύνης, σημείο αναφοράς. Όχι επειδή το διακηρύσσεις, αλλά επειδή το αποδεικνύεις καθημερινά.

Μπορεί άραγε να οδηγηθούμε σε μια τέτοια κατάσταση;

Ναι, αλλά όχι με νόμους και συνθήματα. Γιατί η ευθύνη δεν επιβάλλεται.

Καλλιεργείται μέσα στην οικογένεια, όταν τα παιδιά μαθαίνουν, ότι κάθε επιλογή έχει και τις συνέπειές της. Καλλιεργείται στο σχολείο, όταν επιβραβεύεται η προσπάθεια και όχι μόνο η επίδοση. Καλλιεργείται στην εργασία, όταν οι οργανισμοί ανταμείβουν την αξιοπιστία και όχι μόνο το αποτέλεσμα. Καλλιεργείται στην δημόσια ζωή, όταν οι άνθρωποι, που κατέχουν θέσεις ευθύνης, δίνουν πρώτοι το παράδειγμα της υπευθυνότητας.

Κυρίως,όμως, καλλιεργείται μέσα από την προσωπική στάση μας.

Δεν μπορούμε να διορθώσουμε ολόκληρη την κοινωνία. Μπορούμε όμως να γίνουμε εμείς λίγο πιο συνεπείς, λίγο πιο αξιόπιστοι, λίγο πιο προσεκτικοί, λίγο πιο υπεύθυνοι απέναντι στους άλλους. Και η αίσθηση της ευθύνης έχει μια παράξενη ιδιότητα: Να μεταδίδεται. Όπως η αδιαφορία γεννά περισσότερη αδιαφορία, έτσι και η συνέπεια εμπνέει συνέπεια.

Ίσως τελικά η κρίση της εποχής μας να μην είναι οικονομική, πολιτική ή τεχνολογική. Ίσως να είναι, πάνω απ’ όλα, κρίση διαπροσωπικών σχέσεων.

Και οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν βελτιώνονται με καλύτερα συστήματα. Απαιτούν καλύτερους ποιοτικά ανθρώπους.

Η κοινωνία δεν αλλάζει, όταν όλοι περιμένουν από κάποιον άλλον να αναλάβει την ευθύνη. Αλλάζει την στιγμή, που ο καθένας αποφασίζει να πει μια απλή, δύσκολη αλλά βαθιά ανθρώπινη φράση:

«Αυτό μου αναλογεί. Είναι δική μου ευθύνη!»

Σκέψεις της Άλλης Όψεως

Ρουμανία_ Το ορεινό χωριό Μαγκούρα της Τρανσυλβανίας, με τα χρώματα του φθινοπώρου.

Πουλάκι ξένο ξενιτεμένο

Με την Μαγική φωνή της Ανεπαληπτης Σοφία Κολητήρη Κλαρίνο ο Μοναδικός Νίκος Φιλιππίδης

~Το ανηλεές μαρτύριο του Αγίου Εφραίμ της Νέας Μάκρης και ο μύθος της "ειρηνικής συνύπαρξης" με τους Οθωμανούς~

 

 

Γράφει  ο   Στυλ. Καβάζης

«Μαρτυρική ζωή, μαρτυρικό τέλος, αλλά και αιώνια ζωή…»

Σαν σήμερα 14 Σεπτεμβρίου, ανήμερα των γενεθλίων του και της μεγάλης δεσποτικής εορτής της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, συνελήφθη από τους αιμοσταγείς Οθωμανούς ο Άγιος Εφραίμ της Νέας Μάκρης, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μόρφης από τα Τρίκαλα. Η σύλληψή του σηματοδότησε την αρχή ενός ανηλεούς μαρτυρίου , ενός από τα χιλιάδες που υπέστησαν Έλληνες για την πίστη τους και την αγάπη τους για το έθνος τους κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Μόλις στα 14 του, για να γλιτώσει από το παιδομάζωμα το φρικτό μέτρο των Τούρκων για τη δημιουργία των Γενίτσαρων εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι. Η μητέρα του τον οδήγησε σε περιοχές που δεν είχαν ακόμη υποδουλωθεί, προτρέποντάς τον να εισαχθεί σε μοναστήρι και να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή που επιθυμούσε.

Η σύλληψή του το 1425 σήμανε την έναρξη του μαρτυρίου του. Οκτώμιση μήνες υπέστη φρικτά βασανιστήρια ξυλοκοπήθηκε ανελέητα, τα χέρια και τα πόδια του δέθηκαν με βαριά δεσμά, και τελικά κρεμάστηκε ανάποδα πάνω σε μια μουριά , καρφωμένος στον κορμό, μέχρι που παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 5 Μαΐου 1426, σε ηλικία μόλις 42 ετών.

Ως νεοφανής Άγιος, η παρουσία του παραμένει θαυματουργή. Το σκήνωμά του ανακαλύφθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1950 από τη μοναχή Μακαρία Δεσύπρη, μετά από εμφανίσεις και πλήθος θαυμάτων, στον χώρο της Ιεράς Μονής Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη. Στον περίβολο της μονής φυλάσσεται η μουριά πάνω στην οποία μαρτύρησε, προστατευμένη, ενώ καθημερινά εκατοντάδες πιστών προστρέχουν για να ζητήσουν την ευλογία και τη βοήθειά του.

 

Η παραπάνω εικόνα του Αγίου η οποία βρίσκεται στο μοναστήρι, φιλοτεχνημένη από τον σπουδαίο Κυρ Φώτη Κόντογλου(του οποίου το οστά βρίσκονται στο οστεοφυλάκιο της ιεράς Μονής σύμφωνα με την επιθυμία του), αποτυπώνει με μοναδική πνευματική ευαισθησία τον μάρτυρα που δεν λύγισε ποτέ. Το βλέμμα και η στάση του μεταφέρουν την αδάμαστη ψυχή του, την πίστη και την ανδρεία που υπερέβησαν τη φρίκη της τυραννίας.

Ο βίος και το μαρτύριο του Αγίου Εφραίμ καταρρίπτει τον μύθο της «ειρηνικής συνύπαρξης» με τους Οθωμανούς. Η Ελλάδα δεν γνώρισε ελευθερία μέσα από σιωπή ή συμβιβασμό,την ελευθερία τη χάρισαν οι μάρτυρες και οι ήρωες που αντιστάθηκαν στην τυραννία. Το μαρτύριο του Αγίου Εφραίμ υπενθυμίζει ότι χιλιάδες μαρτύρησαν για την πίστη και το έθνος τους, και η μνήμη του μας καλεί να αντλούμε δύναμη από τη θυσία και τα θαύματά τους.

Πώς αφήσαμε τις ώρες μας και χάθηκαν

 

Πώς αφήσαμε τις ώρες μας

και χάθηκαν,

πασχίζοντας ανόητα

να εξασφαλίσουμε μια θέση

στην αντίληψη των άλλων.

Ούτε ένα δικό μας δευτερόλεπτο,

μέσα σε τόσα μεγάλα καλοκαίρια,

να δούμε τον ίσκιο ενός πουλιού

πάνω στα στάχυα

μια μικρή τριήρη

σε μια πάγχρυση θάλασσα -

μπορεί μ' αυτήν

ν' αρμενίζαμε για έπαθλα σιωπηλά,

για κατακτήσεις πιο ένδοξες.

Δεν αρμενίσαμε...

Γιάννης Ρίτσος

Ο π. Ιωάννης για τό ερημητήριο στά Καρπάθια.

Μνήσθητι, Κύριε· σώσον, Κύριε· βοήθησον, Κύριε· ίασαι, Κύριε· και φύλαξον, Κύριε, όλους εκείνους που έβαλαν έστω και ένα λιθάρι στο ερημητήριο όπου κατοικούμε, καθώς και εκείνους που θα βάλουν, και κάθε άνθρωπο σε αυτόν τον κόσμο που πιστεύει σε Εσένα, τον Αληθινό Θεό!

 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραδέχθηκε για πρώτη φορά επίσημα ότι οι ανεμογεννήτριες απελευθερώνουν πλαστικά

 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραδέχθηκε για πρώτη φορά επίσημα ότι οι ανεμογεννήτριες απελευθερώνουν πλαστικά σωματίδια στο περιβάλλον

Η απάντηση δόθηκε σε ερώτηση του Αυστριακού ευρωβουλευτή Gerald Hauser,

ο οποίος είχε επικαλεστεί εκτιμήσεις έως και 62 κιλά μικροπλαστικού ανά ανεμογεννήτρια τον χρόνο.

Η Επιτροπή δεν υιοθετεί αυτό το νούμερο.

Επιβεβαιώνει όμως ρητά ότι υπάρχει αποτριβή από τα πτερύγια και ότι τα σωματίδια καταλήγουν ανεξέλεγκτα στο περιβάλλον.

Παραπέμπει σε επιστημονικές μελέτες που δείχνουν μικρότερες ποσότητες: από μερικές εκατοντάδες γραμμάρια έως περίπου ένα κιλό ανά μονάδα, ανάλογα με τις συνθήκες και το αν πρόκειται για χερσαία ή υπεράκτια εγκατάσταση.

Ο μηχανισμός είναι σχετικά απλός. Η βροχή, το χαλάζι και τα σωματίδια σκόνης χτυπούν με μεγάλη ταχύτητα τις επικαλύψεις των πτερυγίων. Ιδιαίτερα οι μπροστινές ακμές φθείρονται και χάνουν υλικό από τις προστατευτικές στρώσεις.

Επιπλέον μικροπλαστικό απελευθερώνεται και κατά τις εργασίες συντήρησης, όταν τεχνικοί τρίβουν και επεξεργάζονται κατεστραμμένες επιφάνειες.

Η Επιτροπή τονίζει ότι οι εκπομπές αυτές είναι μικρότερες σε σύγκριση με άλλες πηγές, όπως τα λάστιχα αυτοκινήτων, τα χρώματα ή τα υφάσματα.

Ταυτόχρονα ζητά πλέον συστηματικότερες μετρήσεις πεδίου, μεταξύ άλλων μέσω προγραμμάτων του Horizon Europe, για τις επιπτώσεις κατά τη λειτουργία, τη συντήρηση και την αποξήλωση των υπεράκτιων αιολικών πάρκων.

Το θέμα δεν εξισώνει την αιολική ενέργεια με τα ορυκτά καύσιμα. Δείχνει όμως ότι η εικόνα της «καθαρής» ηλεκτροπαραγωγής χωρίς ουσιαστικές υλικές εκπομπές είναι ελλιπής. Ενώ για τα συμβατικά εργοστάσια υπάρχουν εδώ και δεκαετίες όρια και φίλτρα, η συστηματική καταγραφή των πλαστικών αποτριβών από ανεμογεννήτριες ξεκινά μόλις τώρα.

πηγή 

«ΕΝΟΧΟΣ»

 Μέσα από έγγραφα και στοιχεία που παρουσιάζουν, οι δύο δημοσιογράφοι αναλύουν τον κρίσιμο ρόλο του Χένρι Κίσινγκερ στις εξελίξεις, ενώ ιδιαίτερη θέση στην αφήγηση έχει ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζέιμς Σπέιν. Ο Σπέιν είχε αναλάβει να παραδώσει επιστολή του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον στον Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετσεβίτ, με την οποία του ζητούσε να μην προχωρήσει στην εισβολή. 

 

Μιχάλης Ιγνατίου και Κώστας Βενιζέλος ξετυλίγουν λεπτό προς λεπτό το κουβάρι των τελευταίων δραματικών εξελίξεων και φωτίζουν όσα συνέβησαν στο παρασκήνιο τις ώρες που καθόρισαν τη μοίρα της Κύπρου. Οι δημοσιογράφοι και συγγραφείς Μιχάλης Ιγνατίου και Κώστας Βενιζέλος είναι οι πρώτοι καλεσμένοι της νέας σεζόν του Vidcast του Φιλελευθέρου «sTELLus», με τη Στέλλα Στυλιανού.

Έτσι για την ιστορία...

 

῞Αγιος Βησσαρίων Βʹ ὁ θαυματουργὸς. Κτίτωρ τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Δουσίκου καὶ ̉ Επίσκοπος Τρίκκης (1540)

῾Ο ῞Αγιος Βησσαρίων γεννήθη­κε στὴ Μεγάλη Πύλη (Πόρτα παζάρ) Τρικάλων τὸ 1487 περί­που.

   Σὲ μικρὴ ἡλικία (10 ἐτῶν) ἐντάχθηκε στὶς τάξεις τοῦ ἱε­ροῦ κλήρου. Σὲ ἡλικία 20 - 23 ἐτῶν χειροτονήθηκε, τὸ 1510, ἐπίσκοπος Δο­με­νίκου καὶ  ̉Ελασσῶνος στὰ Τρί­καλα ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκο­πο Λαρίσης Μᾶρκο.  ̉Αρ­γότερα ἔγινε ἐπί­σκοπος Σταγῶν καὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Λαρίσης Μάρ­κου τοποθετήθηκε ἀπὸ τὸν Πα­τριάρχη ῾Ιερεμία  ̉Αρχιεπί­σκοπος Λαρίσης μὲ ἕδρα τὰ Τρίκαλα.

   Στὸ διάστημα τῆς ἀρχιερατείας του στὴν ἐπι­σκοπὴ Στα­γῶν χτίστηκε ἡ ῾Ιερὰ Μονὴ Δούσικου, κοντὰ στὴν γενέτειρά του, συνέβαλε στὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ μονα­χικοῦ βίου καὶ βοήθησε νὰ χτιστοῦν πολλὲς ῾Ιερὲς Μονὲς τῶν Με­τεώρων.  ̉Επίσης ἔκτισε γέφυρες, ὅπως τῆς Πόρτας Παναγιᾶς, τοῦ Κοράκου καὶ τῆς Σαρακίνας, οἱ ὁποῖες διευκόλυναν τὶς μετακινήσεις τοῦ ποιμνίου του.

    ῾Ο ῞Αγιος Βησσαρίων κοιμήθηκε στὶς 14 Σεπτεμβρί­ου 1535 σὲ ἡ­λικία 50 περίπου ἐτῶν. ῾Η ἁγία του κάρα, ἡ ὁποία φυ­λάσσεται ὡς πολύτιμος θησαυρὸς εἰς τὴν ῾Ιερὰ Μονὴ Δου­σίκου, ἐπιτελεῖ πολλὰ θαύματα.  

   ῾Η μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 15 Σεπτεμβρίου.

῾Η κάρα τοῦ ῾Αγίου Βησσαρίωνος

η συνέχεια... 

Άφησε την Αθήνα για ένα Χωριό 60 Κατοίκων

;

Η Δήμητρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Για χρόνια μοίραζε τη ζωή της ανάμεσα στην πόλη και τη Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας, ώσπου πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα σε ένα χωριό περίπου 60 κατοίκων. Μαζί με τον αδερφό της συνεχίζει την οικογενειακή προσπάθεια που ξεκίνησαν οι γονείς τους το 1995. Μιλά για τα παιδικά της χρόνια στον τρύγο, τον κόπο πίσω από το αμπέλι και το κρασί, τη βιολογική καλλιέργεια και όλα όσα κέρδισε αφήνοντας την Αθήνα για τη ζωή στο χωριό.

κύρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης_«Εγώ τον σταυρό μου θα τον φέρω πάντοτε. Κι αν δεν μπορώ να τον φέρνω, τουλάχιστον θα τον σέρνω»

 

Άγιος Σωφρόνιος «Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουν, αλλά τους κατεβάζουν».

Σε κάποιον ιερομόναχο εμφανίσθηκε στον ύπνο του ο Κύριος προσηλωμένος πάνω στον Σταυρό και είπε:

«Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουν, αλλά τους κατεβάζουν».

Και τους λόγους αυτούς ο Κύριος τους επανέλαβε τρεις φορές. Έπειτα το όραμα έσβησε...

Θα σας έλεγα ακόμη κάτι, αλλά φοβάμαι μήπως προλάβω την πείρα της ζωής σας.
Για ένα προσεύχομαι, να μη φοβηθείτε τα σύννεφα που ήλθαν…
Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!
Θα υπομείνουμε.

Τέτοια είναι η οδός μας.
Ποτέ όμως δεν πρέπει να απελπίζεσαι..

Κάποτε αυτό είναι βαρύ, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να είναι έτοιμος να παραιτηθεί από την αιώνια ζωή, αν αυτή αποκτάται με τέτοιον τρόπο. Έπειτα, όταν περάσει το νέφος αυτό, τότε κατά κάποιον ιδιαίτερο τρόπο λάμπει ο ήλιος και ο άνθρωπος χαίρεται, γιατί έζησε θλίψεις: «Ευφρανθείημεν ανθ’ ών ημερών εταπείνωσας ημάς, ετών, ών είδομεν κακά»

ΑΓΩΝΑΣ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑΣ, Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ, Επιστολή 19, Έκδοση Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας

"Πάρε με λογισμέ"

 Πάρε με λογισμέ μακριά μαζί σου να γυρίσω σοκάκια πολυσύχναστα και στράτες δασωμένες απάτιτες βουνοκορφές σπήλιους αραχνισμένους κ’ίσως με την αγάπη μου κάπου ν’ ανταμωθούμε γιατί ‘ναι μήνας Αύγουστος του τρυγιτή ο μήνας κ’ έχει αμπέλι του σεβντά σοδιά περίσσια πάλι πάρε με λογισμέ μακριά

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ. 14 Σεπ. 1922.

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ.

Μικρασιατική Καταστροφή: ΟΙ ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΙ KAI ΟΙ ΠΟΡΕΙΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ.. 

Οι περιγραφές του Γάλλου δημοσιογράφου Rene Puaux από τη Σμύρνη. για τους εκτοπισμούς και τις πορείες θανάτου των Ελλήνων είναι ανατριχιαστικές.

Την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε η διαταγή του στρατηγού Νουρεντίν να συλλάβουν όλο τον ανδρικό πληθυσμό από δεκαοκτώ μέχρι σαράντα πέντε ετών. 

Αντίθετα με την εξήγηση που έδωσαν εκ των υστέρων οι Τούρκοι, δεν επρόκειτο παρά για άνδρες που υπετίθετο ότι είχαν αγωνιστεί στο πλευρό του ελληνικού στρατού.

Στην πράξη συνέλαβαν όλους τους άνδρες με ρωμαλέο παρουσιαστικό από δεκαπέντε μέχρι πενήντα πέντε ετών.

«Δεν μπορούσε να υπάρξει πιο σπαρακτικό θέαμα- οι γυναίκες είχαν χωριστεί από τους άνδρες τους, οι μανάδες από τους γιους τους, οι αδελφές από τους αδελφούς τους. 

Όλοι όσοι είχαν συλληφθεί με τον τρόπο αυτό, είχαν σταλεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ad hoc και, όταν συγκεντρώθηκαν όλοι εκεί, έπεσαν θύματα ληστείας των Τούρκων στρατιωτών. 

Δεν τους έκλεψαν μόνο τα χρήματα που είχαν, αλλά και τα ρούχα και τα παπούτσια τους. 

Για να γλιτώσουν την τέλεια απογύμνωση, πολλοί απ' αυτούς έσκιζαν οι ίδιοι τα ρούχα τους, γιατί οι Τούρκοι βλέποντας κουρέλια και μόνο, δεν τους τα έβγαζαν καθόλου».

Ο αριθμός αυτών των κατοίκων της Σμύρνης και της ενδοχώρας (ηλικίας από δεκαοχτώ μέχρι σαράντα πέντε ετών), που συνελήφθησαν έτσι και οδηγήθη καν από τους Τούρκους προς την ενδοχώρα, θα πρέπει να υπολογιστεί στις 150.000.

Οι Έλληνες που προορίζονταν για εκτόπιση, συγκεντρώνονταν στο Διοικητήριο.

Όταν συγκεντρωνόταν ένας ικανοποιητικός αριθμός, άρχιζε η μετακίνηση τους.

Μεταξύ αυτών υπήρχε και ένα σημαντικό ποσοστό ιερέων. 

Τους οδηγούσαν Τούρκοι στρατιώτες, πολλοί των οποίων ήταν εφοδιασμένοι με ρόπαλα. 

Κατά την πορεία ο όχλος τους λιθοβολούσε, πετώντας τους μαζί με τις πέτρες και ακαθαρσίες.

Τους ανάγκαζαν να φωνάζουν Yiaschahin Moustafa Kemal pacha.

 

Για την τύχη των αιχμαλώτων που οδηγήθηκαν προς την ενδοχώρα, έχουμε τρομακτικές μαρτυρίες:

Ο Νικόλαος Χατζόπουλος του 32ου Συντάγματος Πεζικού, από τη Νάξο, που κατόρθωσε να δραπετεύσει, καταθέτει:

«Αιχμαλωτιστήκαμε στις 9 Σεπτεμβρίου στην Πούντα (βόρεια συνοικία της Σμύρνης) και την ίδια μέρα μας έκλεισαν στις αποθήκες του λιμανιού, μας έκλεψαν ό, τι είχαμε στην κατοχή μας, και στη συνέχεια, την επομένη, μας οδήγησαν στο Νύμφαιον . 

Το τουρκικό πλήθος που είχε μαζευτεί κατά μήκος του δρόμου, μας χτυπούσε και μας πετούσε πέτρες αναγκάζοντας μας να φωνάζουμε: 

ζήτω ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς. Εκείνοι που αρνούνταν, δέχονταν μαχαιριές.

Καθώς αφήναμε τη Σμύρνη, συναντήσαμε πέντε δίτροχα καροτσάκια, γεμάτα με πτώματα Ελλήνων πολιτών, που τα πήγαιναν να τα πετάξουν σε μια χαράδρα.

Εκεί οι Τούρκοι διέταξαν τους Έλληνες στρατιώτες που κατάγονταν από τη Μικρά Ασία να αποχωριστούν από τους Έλληνες οι οποίοι ήταν από την Παλαιά Ελλάδα. 

Τους ανακοίνωσαν την πρόθεση τους να απολύσουν τους πρώτους και να τους δώσουν την άδεια να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

800 περίπου άνδρες βγήκαν από τις σειρές τους συμπεριλαμβανομένων και αξιωματικών της χωροφυλακής.

Τους συγκέντρωσαν σ' ένα μόνο τάγμα, τους οδήγησαν στην ξερή κοίτη ενός γειτονικού χειμάρρου και τους σκότωσαν όλους με ριπές οπλοπολυβόλων».

Η σφαγή αυτή επιβεβαιώθηκε από το δεκανέα Αντώνη Βιτζηλαίο του 26ου Συντάγματος Πεζικού, από τους στρατιώτες Νικόλαο Κορρέ του 25ου Συντάγματος Πεζικού, Νικηφόρο Βιτζηλαίο του 44ου Συντάγματος Πεζικού και από τον Κωνσταντίνο Χωριανόπουλο του 32ου Συντάγματος Πεζικού, οι οποίοι ήταν παρόντες.

Η σφαγή πρέπει να έγινε λίγο ανατολικότερα του Μπουρνόβα.

Οι πέντε καταθέσεις συμφωνούν επακριβώς.

Η φάλαγγα που είχε δύναμη περίπου 5.000 ανδρών και μειώθηκε έτσι σε λίγο περισσότερους από 4.000, ξανάρχισε τότε την πορεία της προς το Νύμφαιο.

Σ' αυτή τη μικρή πόλη των 3.000 ψυχών το τουρκικό πλήθος χτύπησε τους αιχμαλώτους.

Το ίδιο συνέβη στη Μαγνησία όπου έμειναν πέντε μέρες κλεισμένοι σ' έναν περίβολο.

Εκεί οι Τούρκοι προσκάλεσαν το πλήθος να υποδείξει εκείνους από τους Έλληνες στρατιώτες που μπορούσε να αναγνωρίσει ως ενόχους για κάποια αδικήματα τον καιρό της Κατοχής.

Χίλιοι από αυτούς «αναγνωρίστηκαν» με -τον τρόπο αυτό και τουφεκίστηκαν πάραυτα.

Οι επιζήσαντες χωρίστηκαν σε τρία «τάγματα εργασίας», που κατανεμήθηκαν ανάμεσα στη Μαγνησία, τον Κασαμπά και τη Φιλαδέλφεια.

Ένας από τους δραπέτες του τάγματος της Φιλαδέλφειας μας πληροφορεί ότι στις 26 Οκτωβρίου από τους χίλιους άνδρες δεν απέμειναν παρά 480. 

Οι υπόλοιποι υπέκυψαν από τη σκληρή δουλειά, την πείνα και το κρύο.

Ένας άλλος αιχμάλωτος που διέφυγε από τη Σμύρνη, ο Δημήτριος Δήμας από τις Κουκουβάουνες της Αττικής, στρατιώτης στο 22ο Σύνταγμα Πεζικού, που δούλευε μαζί με άλλους πενήντα στο καθάρισμα των ερειπίων από την πυρκαγιά, φέρει στο σώμα του σημάδια από σοβαρά εγκαύματα εξαιτίας ενός διαβρωτικού υγρού που έρριξαν στους συντρόφους του και στον ίδιο στο στενό περίβολο όπου ήταν κλεισμένοι. 

Οι άλλοι υπέκυψαν με αφόρητους πόνους. Εγκαταλελειμμένος για να πεθάνει, κατάφερε μέσα στο σκοτάδι να ξεφύγει. 

Δηλώνει πως ο υποσιτισμός, η κακομεταχείριση και η εξουθένωση από τη σκληρή δουλειά έκαναν τους αιχμα λώτους να μοιάζουν με φαντάσματα".

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 Πώς βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός

 

Ο μακαριστός Γέροντας π. Ανανίας Κουστένης εξιστορεί το χρονικό της εύρεσης και της Ύψωσης του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου.

Μια ομιλία για τη μεγάλη δεσποτική εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου).