Έκθεση φωτογραφίας «Με τη ματιά των Προσκυνητών»

23 Φωτογράφοι από 7 χώρες φωτογραφίζουν το Άγιον Όρος και παρουσιάζουν τα έργα τους με την ευκαιρία της συνάντησης των αντιπροσωπειών Θεσσαλονίκης Αγίας Πετρούπολης στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της 10ης επετείου από την υπογραφή του Συμφώνου Φιλίας του Δήμου Θεσσαλονίκης και του Δήμου Αγίας Πετρούπολης.

η συνέχεια εδώ

Ο Γάμος

Το άναρχο, το απόλυτο Είναι μας αποκαλύφθηκε ως Προσωπικό. Αυτό είναι το Προαιώνιο γεγονός του Είναι. Το πώς είναι δυνατό αυτό το Γεγονός θα παραμείνει στην αιωνιότητα απρόσιτο Μυστήριο για όλα τα κτιστά όντα. Όταν όμως γίνεται λόγος για κτιστά πρόσωπα, εννοούμε ότι αυτά έχουν δημιουργηθεί «εν αρχή» (Γεν. 1,26) ως καθαρή δυνατότητα, που οφείλει να πραγματοποιηθεί ως εκείνο τον βαθμό πληρότητος όπου το πρόσωπο γίνεται «καθαρή ενέργεια». Όλη η οδός αυτή της «πραγματώσεως» του προσώπου περνά πλέον οπωσδήποτε από την συνέργεια Θεού και ανθρώπου. Ο άνθρωπος μπορεί να αποκαλυφθεί ως τον έσχατο βαθμό συναντώντας τον Θεό και Πατέρα και να ομοιωθεί εντελώς με Αυτόν. Μπορεί όμως επίσης να αρνηθεί τον Δημιουργό κατά τις αναζητήσεις του για τις μορφές και τις οδούς του είναι.

Επειδή το πρόσωπο είναι η αρχή που φέρει μέσα της όλο το πλήρωμα, είναι φυσικό μπροστά μας να διανοιχθούν όλες οι άβυσσοι του κόσμου με τις θετικές και τις αρνητικές τους μορφές. Συνεπώς, όταν βλέπουμε μέσα μας «διχασμό προσωπικότητος», παρουσία και του ουρανίου Φωτός και του καταχθονίου σκότους, δεν σκεφτόμαστε ότι αυτό είναι πραγματικά «διχασμός» προσωπικότητος… Όχι το φαινόμενο αποτελεί για μάς αποκάλυψη όλων των δυνατοτήτων μας, αλλά το πρόσωπο παραμένει απαράλλακτα ενιαίο και δεν υπόκειται σε καμία «διαίρεση»… Από το Θείο Αγαθό που αποκαλύπτεται ενώπιον μας, και από το κακό που επίσης βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, καλούμαστε να εκλέξουμε ελεύθερα ή το πρώτο ή το δεύτερο… Η αιωνιότητα ανήκει ακριβώς στην αρχή του προσώπου.

Μπορούμε να πούμε ότι όλοι εμείς οφείλουμε να περάσουμε εκείνο το κατώφλι, πέρα από το οποίο βρίσκεται η νέα αρχή της ζωής μας, που συνίσταται στο ότι αρχίσαμε να δημιουργούμε τον ίδιο του εαυτό μας, να γίνουμε οι ίδιοι πατέρες του εαυτού μας, σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Πέρα από το κατώφλι αυτό βρίσκεται η οδός, όπου το κάθε βήμα μας γίνεται εξαιρετικά υπεύθυνο. Το αιώνιο λοιπόν μέλλον μας εξαρτάται και από μας. Δηλαδή εμείς δεν μπορούμε να αναγκάσουμε τον Θεό, όπως ούτε Εκείνος αναγκάζει εμάς· είναι ελεύθερος να μας δώσει τη ζωή Του, αλλά ελεύθερος και να μην την δώσει. Ωστόσο πιστεύουμε ότι, αν είμαστε σύμφωνοι να ζήσουμε μαζί Του, όπως Αυτός είναι, αν κοπιάσουμε να γίνουμε όμοιοι με Αυτόν τηρώντας τις εντολές Του, τότε Εκείνος ποτέ δεν θα αρνηθεί να είναι μαζί μας.

Είθε λοιπόν να μας δώσει ο Κύριος κάποια δύναμη εξ ύψους, για να αποδειχθούμε ικανοί να οικοδομήσουμε τον εαυτό μας σύμφωνα με την εικόνα που μάς δόθηκε· εικόνα (υπόδειγμα), που μας έδωσε ο Χριστός αποκαλύπτοντας με ιδιαίτερη δύναμη πως μπορεί και συνεπώς πως οφείλει ο άνθρωπος να περάσει τη ζωή του.

Ας επιστρέφουμε στο θέμα, που δεν μπορεί να μην ενδιαφέρει όλους μας, και μάλιστα στο θέμα των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων γενικά, και μεταξύ των προσώπων στον γάμο ειδικότερα.

Μία από τις πιο καταστροφικές πλευρές της εποχής μας είναι, όπως νομίζω, η ολοένα αυξανόμενη απώλεια από τους ανθρώπους της χριστιανικής συνειδήσεως σχετικά με τον εαυτό τους και τις διαπροσωπικές σχέσεις τους. Επειδή εξέπεσαν από την πίστη στην Ανάσταση, καταδικάζοντας τον εαυτό τους σε θάνατο όμοιο με τον θάνατο των ζώων, οι άνθρωποι βυθίζονται στην άβυσσο της απογνώσεως. Όλο το νόημα της επίγειας υπάρξεως συνίσταται γι’ αυτούς στο να αρπάξουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη μερίδα «απολαύσεων», «ευχάριστων αισθημάτων», έστω και «στιγμιαίας αυτολήθης», και τα όμοια με αυτά.

Με την απώλεια της προσωπικής εικόνας του είναι που μας αποκαλύφθηκε, οι άνθρωποι στην απόγνωσή τους έφθασαν ως την άγρια ιδέα να ανατρέψουν όλα όσα προϋπήρχαν πριν από αυτό το «ταμπού», και να οικοδομήσουν νέα, «ελεύθερη κοινωνία» που να παρέχει τη δυνατότητα μεγαλύτερου αριθμού εμπειριών.

Η γνώμη μου, όχι ως «κληρικού» αλλά ως «προσώπου», είναι ότι η ανθρωπότητα δεν γνώρισε τη μονογαμία εξαιτίας της πτώσεως της. Για τον πεπτωκότα άνθρωπο η πολυγαμία είναι φυσική. Η χριστιανική μονογαμία είναι υπερφυσική είναι κλήση προς την υπευθυνότητα μας για την κατά το δυνατόν βαθύτερη συναίσθηση της προσωπικής αρχής μας. Η προσωπική αγάπη, δηλαδή όταν κάποιος αγαπά ένα πρόσωπο συγκεκριμένο, δεν είναι ψυχική η φυσιολογική, για να μην πούμε συνδεδεμένη με την ανατομία ή, στην καλύτερη περίπτωση, με τον ψυχισμό. Ο προσωπικός γάμος, μιλώντας κυριολεκτικά, δεν επαναλαμβάνεται είναι πάντοτε μοναδικός. Το νόημά του έγκειται στο να μην παραμείνουμε στα όρια της φύσεως, αλλά στην από κοινού προσπάθεια να γίνουμε «ναός» για τη λατρεία του Ανάρχου Πατρός. Τότε ο γάμος γίνεται οδός προς σωτηρία. Κανένας από μας στη δεδομένη μας κατάσταση δεν αποτελεί τελειότητα. Όλοι έχουμε ανάγκη, ώστε και με την Άνωθεν ενέργεια και με την προσπάθεια μας να αναπτυχθούμε στη γνώση του Θεού. Αν κάποιος μάς δεχθεί όπως είμαστε, τότε βεβαίως θα δεχθεί κάτι, που πολύ απέχει από την τελειότητα. Και εμείς επίσης, αν δεχθούμε τον αγώνα να ζήσουμε από κοινού με το δεδομένο πρόσωπο, τότε το δεχόμαστε αυτό όπως είναι. Συνεπώς αντιμετωπίζουμε την αναγκαιότητα αμοιβαίων δημιουργικών προσπαθειών για την απόκτηση της ποθούμενης αιώνιας διαμονής εν τω Θεώ.

Στην Ιταλία ανέκυψε το ζήτημα για τον νόμο σχετικά με το διαζύγιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι καμία εγκύκλιος του πάπα της Ρώμης δεν πείθει τους ανθρώπους του καιρού μας. Μόνο ελάχιστοι από αυτούς «προβληματίζονται», ενώ οι υπόλοιποι βαθμηδόν θα επαναστατήσουν εναντίον της εξουσίας. Στην εκπεσμένη τους κατάσταση, αποπροσωποποιημένοι άνδρες και γυναίκες, μάλλον άρρενες και θήλεις, θα υποδουλωθούν στους «νόμους της φύσεως».

Ο Γέροντας Σιλουανός τηρούσε τη «μέθοδο» να μεταδίδει στον άνθρωπο τις «βασικές αρχές», μετά την αφομοίωση των οποίων θα μπορέσει ανεξάρτητα να βρίσκει λύσεις στις διάφορες βιοτικές περιστάσεις. Και εγώ νομίζω ότι στην κατά Θεό ζωή μας αυτή είναι η μοναδική αληθινή οδός. Είναι «αντίθετη» προς την επιστημονική, επαγωγική μέθοδο. Και αυτό, διότι η Αποκάλυψη μάς μεταδίδει την προαιώνια ιδέα του Θείου Πατρός μας για τον άνθρωπο, και εμείς βασιζόμαστε στα δεδομένα της Αποκαλύψεως, δηλαδή πορευόμαστε με την απαγωγική μέθοδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι η εμπειρική επαγωγική γνώση αποκλείεται εντελώς στη δική μας περίπτωση, αλλά να γνωρίζουμε ότι από μόνη της είναι ελλιπής.

Αρχιμ. Σωφρόνιου(Σαχάρωφ), «Το Μυστήριο της χριστιανικής ζωής», σ. 190-194. Ι. Μ. Τιμίου 

 Προδρόμου – Έσσεξ

πηγή

Φωτο ανάγνωση

Με το φακό του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"

Θέλω.....

Bιαστικες μέρες

ανήσυχες νύχτες

εξουσία της μνήμης

απουσία και παρουσία

ουσία

μετασχηματισμος

έμπνευση

σκέψη

αίσθηση...

Να εμπιστεύεσαι τον άνθρωπο  

που μπορεί να δει 4 πράγματα 

     σε σένα: 

Τη ΘΛΙΨΗ πίσω από το χαμόγελο σου.

την ΑΓΑΠΗ πίσω από το θυμό σου.

 


το ΝΟΗΜΑ πίσω από τη σιωπή σου.

και την ΠΙΚΡΑ πισω απο το δίκιο σου.

Σημαίνει οτι είναι αληθινά Φίλος σου.

Καπετάνιε..

ένα Τεράστιο Ευχαριστώ

για σένα.!!!

♫ ✿⊱╮♫

aeriko

Με λένε Σπύρο...

Κυνηγώντας το «χρυσό λουκάνικο»

Αυτοί οι σκύλοι δεν τρέχουν απλώς. Καλπάζουν. Και έχουν πολύ σοβαρό λόγο να το κάνουν. Ο καλύτερος, που στη συγκεκριμένη περίπτωση σημαίνει ο γρηγορότερος, έχει λαμβάνειν το Χρυσό Λουκάνικο του Ιτζεχόε, μιας πόλης στη Βόρεια Γερμανία όπου παραδοσιακά κάθε χρόνο διοργανώνεται αγώνας ταχύτητας για σκύλους. Και μπορεί το χρυσό να αφήνει παντελώς αδιάφορο τον τετράποδο νικητή, το πραγματικό λουκάνικο όμως που θα κερδίσει ως έπαθλο είναι ένας καλός λόγος όχι για να τρέξει, αλλά για να πετάξει. Το κέρδος λοιπόν είναι τριπλό: πρώτα η λιχουδιά, ύστερα η εκτόνωση και τρίτο – και καλύτερο – τα χάδια του αφεντικού, που περήφανο για το καμάρι του θα του τα δώσει απλόχερα. Και για τους τελευταίους και καταϊδρωμένους όμως όλο και κάποια νοστιμιά, όλο και κάποια αγκαλίτσα προβλέπεται για παρηγοριά. Οπότε, από αυτόν τον αγώνα κανείς δεν φεύγει χαμένος.

Η λυσσασμένη επίθεση ενάντια στους πολίτες συνεχίζετε..με πρόσχημα την «φοροδιαφυγή» οι ελεεινοί!! Λεηλατούν και την τελευταία σταγόνα αξιοπρέπειας ..

Εντολή για δέσμευση καταθέσεων χωρίς ακρόαση του φορολογούμενου! 

Τη δυνατότητα να μπορούν να προχωρούν σε δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών και καταθέσεων, θα έχουν άμεσα 

οι ελεγκτικές αρχές, μάλιστα χωρίς προηγούμενη ακρόαση του φορολογούμενου. Επιπλέον, σύμφωνα με απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Π. Οικονόμου,  

η δέσμευση θα γίνεται ακόμη και στις περιπτώσεις που δεν έχει αποδειχθεί η φοροδιαφυγή, αλλά υπάρχουν στοιχεία γι' αυτήν.  

 

Διαβάστε την συνέχεια της γελοιογραφίας .. 

Η απάντηση ειναι μόνο μία! “Πάρτε τα λεφτά από τις τράπεζες πριν τα αρπάξει η τρόϊκα”!

Σε μία 100% αντισυνταγματική απόφαση προχωρά η τρόϊκα με το να… δώσει εντολή στο υπουργείο Οικονομικών να δεσμεύει τους τραπεζικούς λογαρισμούς των πολιτών σε περίπτωση που κριθεί από την εφορία ότι ότι φορολογούμενος φοροδιαφεύγει! Το αντισυνταγματικό…έγκειται στο ότι δεν θα ενημερώνεται καν ο φορολογούμενος, αλλά θα κατάσχονται αυτόματα οι τραπεζικοί του λογαριασμοί. Πρόκειται για μια απόφαση που καθαρά παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφού για πρώτη φορά το κράτος ανεξέλεγκτα θα μπορεί να δεσμεύει τις τραπεζικές καταθέσεις των πολιτών χωρίς καν να τους ενημερώνει.

Και όταν μιλάμε για κράτος και την ποιότητα του κράτους της τρόϊκας, είναι εύκολα αντιληπτό το τι εννοούμε “Να εντοπιστεί φοροδιαφυγή”: Θα αρπάζουν όσα τους λείπουν.

Σε όποιον κρίνουν ότι δεν τους αρέσει ή ότι πρέπει να τον τιμωρήσουν, του κατάσχουν τα χρήματα από τον τραπεζικό λογαριασμό χωρίς καν να δίνουν εξηγήσεις για ποιο λόγο γίνεται αυτό πριν του αρπάξουν τις οικονομίες!

Πρόκειται για μία φασιστικής έμπνευσης κίνηση, μια απόφαση που υπογράφηκε από τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, στενό συνεργάτη του Ε.Βενιζέλου και αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Παντελή Οικονόμου.

Συγκεκριμένα, οι ελεγκτικές αρχές θα μπορούν να προχωρούν σε κατάσχεση των καταθέσεων, “για να διασφαλίσουν τα συμφέροντα του Δημοσίου” που αυτοί θα κρίνουν ποια είναι, χωρίς την παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας και εν συνεχεία εντός 15 ημερών θα επιδίδουν στον υπόχρεο κλήση προς επιγενόμενη ακρόαση για τις διαπιστώσεις που καταγράφηκαν στην Ειδική Έκθεση Ελέγχου.

Με την κλήση ο υπόχρεος καλείται, εντός δέκα ημερών, να παράσχει εγγράφως τις απόψεις του επί των διαπιστώσεων της Ειδικής Εκθεσης Ελέγχου, προσκομίζοντας και κάθε αποδεικτικό στοιχείο των ισχυρισμών του. Και όποτε θέλουν και αν θέλουν θα του δίνουν κάποια από τα λεφτά του πίσω.

Μόνη λύση και αντίδραση σε αυτή το “οργουελικό” μέτρο είναι η άμεση απόσυρση των χρημάτων των πολιτών από τις τράπεζες και η διοχέτευσή τους στο εξωτερικό ή σε καλά φυλασσόμενα μέρη. Σε διαφορετική περίπτωση, ότι τους λείπει, θα το παίρνουν άμεσα από τους τραπεζικούς λογαριασμούς “επί δικαίων και αδίκων”!

Κι΄εἴδαμε πώς ὁ κόσμος εἶναι μεγαλύτερος/κι΄ἔγινε μεγαλύτερος γιά νά χωρᾶ ἡ ἀγάπη

 Ν. Βρεττάκος

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ & ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

 π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η απώλεια στη ζωή μας είναι μία κατάσταση που αντιμετωπίζουμε συχνά, νεώτεροι και μεγαλύτεροι. Δεν είναι μόνο ο θάνατος, που αποτελεί οριστική απώλεια. Είναι και ο χωρισμός, η διάλυση μιας σχέσης, η φυγή του ενός από τους δύο, που δυνητικά δεν αποτελεί οριστική απώλεια, στην πράξη όμως γεννά τραύματα στη ζωή όχι μόνο αυτού που χάνει το πρόσωπο, αλλά και του περιβάλλοντος που επηρεάζεται άμεσα ή έμμεσα από την απώλεια. Τραύμα γεννιέται και σ’ αυτόν που φεύγει, ακόμη κι αν η απόφαση είναι συνειδητή ή αναπόφευκτη.
 

Πώς αντιμετωπίζεται η απώλεια;
Κάθε απώλεια είναι μία μορφή θανάτου. Και ο άνθρωπος δεν έχει γεννηθεί για να πεθάνει, δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τον θάνατο. Συνήθως οι δύο μορφές αντίδρασης στην απώλεια είναι η θλίψη και η οργή. Η πρώτη εκφράζεται με τα δάκρυα, την μελαγχολία, την απελπισία, την μοναχικότητα, ενώ η δεύτερη με την οργή, τον θυμό για το γεγονός ότι αυτή συνέβη.
Η θλίψη έχει μέσα της το στοιχείο του ανεπανόρθωτου. Ότι δηλαδή η απώλεια δεν μπορεί να αναπληρωθεί, να υποκατασταθεί και ο άνθρωπος νιώθει ανίσχυρος μπροστά της. Αυτό γεννά παθητικότητα και παραίτηση, με αποτέλεσμα να βιώνεται η κατάσταση της απελπισίας και της κατάθλιψης. Ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, νιώθει πως με δυσκολία μπορεί να παρηγορηθεί και ο χρόνος αποτελεί απλώς αφορμή για να ξεχαστεί, όχι όμως για να ξεχάσει. Ένα διαρκές παράπονο εγκαθίσταται στην ύπαρξη και ο άνθρωπος, έστω και σιωπηλά, αναζητεί το γιατί να επισυμβεί η απώλεια, στρεφόμενος με ήπιους αλλά δύσκολα αντιμετωπίσιμους τόνους εναντίον του εαυτού του, του περιβάλλοντος, του προσώπου που έφυγε, του Θεού που δεν βοήθησε. Βέβαια, η εποχή μας έχει δώσει την δυνατότητα, με την ύπαρξη της ψυχιατρικής και των άλλων επιστημών ψυχικής υγείας, για την υποβοήθηση του ανθρώπου με φαρμακευτικά μέσα, ώστε να μπορεί να αποκαθιστά την πορεία της ζωής του με όσο το δυνατόν λιγότερες συναισθηματικές διαταραχές.
Η οργή εμπεριέχει την αδυναμία του ανθρώπου να συμφιλιωθεί με την απώλεια και τον κάνει να στρέφεται με έντονα συναισθήματα είτε εναντίον του προσώπου που έφυγε, είτε εναντίον του εαυτού του που δεν έκανε ό,τι μπορούσε για να αποφευχθεί η απώλεια, είτε εναντίον του περιβάλλοντος που δεν βοήθησε, δεν στήριξε, δεν προειδοποίησε ώστε να προληφθεί η απώλεια, είτε και εναντίον του Θεού, που την επέτρεψε. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος της θλίψης, μόνο που ο άνθρωπος εδώ δεν λειτουργεί παθητικά, αλλά με ένταση ψυχική, που μπορεί να εκφραστεί με βία, με φυγή, με επιθετικότητα.
 

Αν στην μικρή απώλεια μιας σχέσης, υπάρχει η ελπίδα και η προσδοκία ότι θα βρεθεί κάποιος άλλος που να μπορέσει να ξαναδώσει νόημα στον υποστάντα την απώλεια, στον θάνατο η ελπίδα έχει σβήσει. Γι’ αυτό και στην περίπτωση αυτή η απώλεια είναι πολύ πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη, ασχέτως της αντίδρασης. Το πρόβλημα της απώλειας επιτείνεται όταν η οικογένεια δεν είναι συσπειρωμένη, ενωμένη, αλλά ο άνθρωπος βιώνει φαινόμενα διάλυσης στο κατεξοχήν οικείο περιβάλλον του που είναι το σπίτι του.
Η σύγχρονη επιστήμη στηρίζεται στον λόγο για να παρηγορήσει. Προσπαθεί να εκλογικεύσει συναισθηματικά την απώλεια, ιδίως σε περίπτωση θανάτου, αναφερόμενη στους φυσικούς νόμους, στην ανάγκη του ανθρώπου να επιβιώσει, στην ανάγκη για συμβιβασμό με το γεγονός, στον προβληματισμό για τον ίδιο τον ανθρώπινο χαρακτήρα, στην κατάστρωση νέων σχεδίων για τη ζωή του ανθρώπου που μένει πίσω, στην ενίσχυση του αισθήματος εμπιστοσύνης στον εαυτό, στην ενθάρρυνση του υποστάντος και βιώνοντος την απώλεια να μιλήσει για το πρόσωπο που έφυγε, για την ποιότητα της σχέσης που είχε μαζί του, για τις τύψεις και τις όποιες ενοχές εξαιτίας στιγμών της σχέσης, για το ότι τελικά μία απώλεια δεν σηματοδοτεί το τέλος της ζωής.
Η προσπάθεια της παρηγορίας δια του λόγου έχει να κάνει και με το όταν τα παιδιά βιώνουν την απώλεια, είτε την οριστική του θανάτου, είτε την μικρότερη της ρήξης της σχέσης μεταξύ των γονέων τους και της φυγής του ενός από τους δύο δια του χωρισμού, είτε μέσα από την διάλυση άλλων σχέσεων, σημαντικών (φιλίες, συγγένειες). Μέσα από την συζήτηση με το παιδί, προσπαθεί ο ίδιος ο ειδικός ή συμβουλεύει τον γονέα που λειτουργεί ως παρηγορητής να το βοηθήσει να εκλογικεύσει την απώλεια και να μην συντριβεί από αυτήν, στηριζόμενος στην καταπραϋντική δύναμη του χρόνου, αλλά και στην χρήση τεχνικών ή φαρμάκων (λιγότερο) που θα ανακουφίσουν προσωρινά το παιδί που πάσχει.
 

Για την Εκκλησία καμία από τις παραπάνω μεθόδους δεν μπορεί να απορριφθεί. Μόνο που εδώ υπάρχει και ένα φάρμακο, το οποίο στην περίπτωση της απώλειας, δοκιμάζεται η ισχύς του πάρα πολύ, αλλά ίσως αποτελεί το δραστικότερο τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης. Είναι η πίστη. Μέσα από αυτή ο άνθρωπος καλείται να εμπιστευθεί έναν Θεό προσωπικό και όχι μία γενική, απρόσωπη δύναμη, η οποία υπάρχει στο σύμπαν και μεριμνά γενικά για τον άνθρωπο ή δεν ασχολείται με λεπτομέρειες μαζί του. Ο προσωπικός Θεός βεβαίως δεν είναι άλλος από το Θεό της Εκκλησίας. Μόνο που Εκείνος δεν λειτουργεί σε συνολικό επίπεδο, αλλά σε προσωπική σχέση με τον καθέναν άνθρωπο. Και η πίστη σ’ Αυτόν και στην πρόνοιά Του, ιδίως κατά τη στιγμή της απώλειας, αποτελεί την βασική συνιστώσα για να αντέξει ο άνθρωπος τους κραδασμούς. Όσο κι αν το αυθόρμητο «γιατί» έρχεται στα χείλη και την καρδιά αυτού που χάνει, η πίστη στο Θεό και στο σχέδιο για την σωτηρία του καθενός, η πίστη στην Ανάσταση που έρχεται μετά από κάθε σταυρό, μικρότερο ή μεγαλύτερο, η αφόρμηση προβληματισμού και μετανοίας για την ζωή, η προτροπή για αγάπη, που προλαβαίνει τουλάχιστον να εκφράσει συναισθήματα και λόγους προτού συμβεί η απώλεια, η επιλογή ενίοτε της ίδιας της απώλειας μέσω της ρήξης με πρόσωπα που δεν μπορούν να καλύψουν την ανάγκη για χαρά και ευτυχία, ιδίως στις διαπροσωπικές σχέσεις, όσο κι αν αυτό φέρνει οδύνη, αλλά και η απόφαση για αρχή νέας ζωής, με ρεαλισμό και ελπίδα στο Θεό, αποτελούν το πλέγμα εκείνο στο οποίο μπορεί αυτός που πιστεύει να στηριχθεί, ώστε να μην νικηθεί από την απώλεια.
Ιδίως για τα παιδιά, στα οποία το «γιατί» αναφύεται έντονο, η καλλιέργεια της πίστης και της αγάπης προς το Θεό, όπως επίσης και της πεποίθησης ότι ο θάνατος δεν αποτελεί το τέρμα της ζωής του ανθρώπου, αλλά την αφετηρία για μία νέα ζωή φωτός κι ανάστασης, αποτελούν δρόμους με τους οποίους η όποια απώλεια μπορεί να μην γίνει αφορμή καταβολής, αλλά ενδυνάμωσης της ψυχής.

 Η προσευχή στο Θεό, η επίγνωση της δύναμης να αγαπούμε και ότι η αγάπη είναι η μόνη που νικά κάθε απώλεια και νοηματοδοτεί τη ζωή μας, αλλά και η ανάγκη για δημιουργία και όχι παθητική αντιμετώπιση της απώλειας (η οποία δημιουργία δεν αποκλείει την ελεημοσύνη για την μνήμη του άλλου, αλλά γίνεται ουσιαστικά στάση ζωής σε κάθε έργο που κάνουμε, με κριτήριο να δείξουμε στον εαυτό μας πρωτίστως ότι η ζωή μας έχει νόημα και ότι αυτό θέλει ο Θεός) είναι τρόποι που βοηθούν στην αντιμετώπιση της απώλειας. Και βεβαίως, σπουδαίος είναι ο ρόλος εδώ της συσπειρωμένης και ενωμένης οικογένειας, η οποία μοιράζεται τον πόνο και δεν αφήνει τον καθέναν μόνο του να παλέψει με την λύπη του. «Λύπη μαζί λύπη μισή, χαρά μαζί, χαρά διπλή».
Το δυσκολότερο σημείο στην απώλεια πάντως είναι η μνήμη. Είναι οι αναμνήσεις που έχουμε από το πρόσωπο που φεύγει. Και όσο πιο έντονη ήταν η σχέση μας μαζί του, τόσο δυσκολότερη είναι η προτροπή για λήθη. Ίσως όμως δεν χρειάζεται μία τέτοια απόπειρα να ξεχάσουμε.

 Η αίσθηση ότι είχαμε την ευλογία να γνωρίσουμε ένα πρόσωπο, το οποίο το αγαπήσαμε και μοιραστήκαμε στιγμές ή την ζωή μας μαζί του, ακόμη και σε περιπτώσεις που μας ταλαιπώρησε, αποτελεί τελικά την αφορμή δοξολογίας στο Θεό γιατί μας δόθηκε η δυνατότητα να δούμε τον εαυτό μας μέσα από ένα πρίσμα που δεν θα είχαμε ποτέ την ευκαιρία να το κάνουμε, χωρίς αυτόν που έφυγε. Μπορέσαμε να μοιραστούμε, να ανακαλύψουμε δηλαδή την ευλογία να δώσουμε και να πάρουμε. Μπορέσαμε να δούμε με ποια κριτήρια επιλέγουμε στην ζωή μας και πόσο η ευτυχία μας εξαρτάται και από τους άλλους. Όχι για να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια μετά την απώλεια. Αλλά για να αναλάβουμε με ταπείνωση τον κόπο να ξαναπροσπαθήσουμε. Ήττα είναι η παραίτηση. Νόημα δίνει η καινούρια αρχή. Βάζοντας στην παρακαταθήκη της μνήμης μας την απώλεια, μπορούμε, αν πιστεύουμε αληθινά στο Θεό, να καταλάβουμε ότι η ψυχή μας έχει ανεξάντλητες δυνάμεις. Γιατί Εκείνος την τροφοδοτεί με την αγάπη Του και με την χαρά της Ανάστασης.

Εκστρατεία για την διάσωση των Ινδιάνων Awa ξεκίνησε ο Κόλιν Φερθ

Ο Βρετανός ηθοποιός Κόλιν Φερθ εγκαινίασε, σήμερα, την εκστρατεία του--τελεί υπό την αιγίδα της μη κυβερνητικής οργάνωσης "Διεθνής Επιβίωση"--με κεντρικό στόχο τη διάσωση της ινδιάνικης φυλής "Awa" στον 'Αμαζόνιο, "της πλέον απειλούμενης φυλής σε όλον τον πλανήτη".

Στο τέλος του ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει τους "Awa" να ζούν στο δάσος μαζί με τα άγρια ζώα, αλλά και τη δασική αυτή ζώνη να είναι σε φάση σταθερής καταστροφής, ο Φερθ απευθύνει σθεναρή έκκληση στον υπουργό Δικαιοσύνης της Βραζιλίας, τον Ζοζέ Εντουάρδο Καρντόσο, να εκτοπίσει με αμετάκλητο τρόπο τους εποίκους από το δάσος, μαζί με τους παράνομους λευκούς λαθροθήρες και τους κάθε λογής "καταληψίες" του.

"Το δάσος όπου ζούν οι "Awa" πλήττεται, από την άποψη των υπερπολύτιμων συνιστωσών του. Οι παράνομοι λαθροθήρες, όταν συναντήσουν έναν "Awa" τον δολοφονούν με τα πυροβόλα όπλα τους, την ώρα όμως που ο ιθαγενής διαθέτει μόνον το τόξο του με λίγα βέλη...Για "γενοκτονία" μιλούν πολλοί Βραζιλιάνοι εθνολόγοι.

Ο Φερθ τιμήθηκε πέρυσι με Οσκαρ καλύτερης ηθοποιίας για τη συμμετοχή του στην ταινία "Ο λόγος του Βασιλιά".

Οι "Awa" είναι νομάδες: ο συνολικός πληθυσμός τους δεν ξεπερνά, σήμερα, τους 350-360, σε ομαδική διαβίωση. Αλλοι, το πολύ 100, "Awa" ζούν σε ατομική διαβίωση, κάπου μέσα στον Αμαζόνιο.

Απειλούνται, διαρκώς, από τις απρόσμενες, ανεπιθύμητες, "εχθρικές" συναντήσεις με τους λευκούς εποίκους του δάσους, από τις ενδημικές ασθένειες απέναντι στις οποίες το "παρθένο" ανοσοποιητικό σύστημά τους είναι απροετοίμαστο, αλλά και την αλόγιστη καταστροφή του δάσους, η οποία εξελίσσεται στις μέρες μας με ανησυχητικό ρυθμό.

Το Βραζιλιάνικο Εθνικό Ιδρυμα Καταγραφής Ινδιάνικων φυλών, το "Funai", έχει καταγράψει συνολικά 77 ινδιάνικες φυλές, σε διαβίωση σε μάλλον απρόσιτα σημεία του Αμαζόνιου, που αποτελούν μόλις το 11%-12% της συνολικής έκτασής του.

Αυτές οι φυλές αντιπροσωπεύουν το 1% των 191 εκατ. Βραζιλιάνων.

Χαρακτηριστικό είναι ότι, προσφάτως, έχουν δώσει σημεία ζωής οι εκπρόσωποι μόνον περίπου 30 Ινδιάνικων φυλών.

πηγή

Ντοκιμαντέρ για τους Αγιοταφίτες

Στο ντοκιμαντέρ παρουσιάζονται πέντε μοναχοί από διαφορετικά μέρη του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Οι τελευταίοι αυτοί Ελληνορθόδοξοι μοναχοί, «φύλακες» των πανάγιων προσκυνημάτων της Παλαιστίνης εξιστορούν προσωπικές μαρτυρίες και καταθέτουν την αγωνία τους για το μέλλον της Αγιοταφιτικής κοινότητας. Οι Αγιοταφίτες είναι οι τελευταίοι του Τάγματος των Σπουδαίων που ακόμα υψώνουν την ελληνική σημαία στα μοναστήρια και στα προσκυνήματα…. Αγιοταφίτες ονομάζονται οι μοναχοί και οι ασκητές, που έζησαν στην Παλαιστίνη στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού. Χρησιμοποίησαν για κατοικία τις φυσικές σπηλιές, που αφθονούσαν στις απότομες χαράδρες της ερήμου, αλλά και σε άλλα μέρη, οι περισσότεροι, όμως, έζησαν μέσα σε οργανωμένα μοναστήρια.

Επανήλθε πριν κλείσουν το μηχάνημα που τον κρατούσε στη ζωή

Οι γονείς του ζήτησαν μια δεύτερη ιατρική γνώμη.
Ο 17χρονος Steven Thorpe που είχε διαγνωστεί εγκεφαλικά νεκρός από τέσσερις γιατρούς, επανήλθε σαν από θαύμα προτού...
απενεργοποιηθεί το μηχάνημα που τον κρατούσε στη ζωή, καθώς οι απελπισμένοι γονείς του ζήτησαν μια ακόμη ιατρική γνώμη για τελευταία φορά!

Οι γιατροί περιγράφουν την περίπτωσή του ως «πραγματικά μοναδική». Βρισκόταν σε κώμα για δύο εβδομάδες, ύστερα από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα που στοίχησε τη ζωή σε έναν συμμαθητή του.

Μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο, όπου οι γιατροί τον έβαλαν σε τεχνητό κώμα, ενημερώνοντας τους γονείς του ότι δεν επρόκειτο να αναρρώσει ποτέ. Λίγη ώρα μετά τους έθεσαν το ερώτημα αν ενδιαφέρονταν να δωρίσουν τα όργανά του.

Ο πατέρας του τους παρακάλεσε να του κάνουν κι άλλες εξετάσεις και προσέλαβε ιδιώτη γιατρό για να τον εξετάσει και εκείνη. Ένας νευρολόγος από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Coventry εντόπισε αμυδρά κύματα στο εγκεφαλογράφημα, κάτι που έδειχνε ότι ο Steven είχε μια μικρή πιθανότητα να επανέλθει.

Τότε ο διοικητής του νοσοκομείου επέτρεψε να βγει από το τεχνητό κώμα, για να διαπιστωθεί αν ο οργανισμός του μπορεί να επιβιώσει από μόνος του και τελικά… τα κατάφερε, εκπλήσσοντας τους γιατρούς!

Πέντε εβδομάδες μετά ο Steven πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο.

«Ο πατέρας μου πίστευε βαθιά ότι ήμουν ακόμη “εκεί”. Πιστεύω ότι οι γιατροί ήθελαν να μου δώσουν τρεις ημέρες ζωής στο μηχάνημα και την επόμενη μέρα θα το έκλειναν. Τα ακριβή τους λόγια στους γονείς μου ήταν “πρέπει να αρχίσετε να σκέφτεστε το ενδεχόμενο της δωρεάς οργάνων”. Ο πατέρας μου αυθόρμητα σκέφτηκε “όχι, σε καμία περίπτωση” και ζήτησε δεύτερη γνώμη. Αν είχε συμφωνήσει, τα επόμενα δευτερόλεπτα θα με έβγαζαν από το μηχάνημα» είπε ο ίδιος.

πηγή

Ακολουθία στην γυναικεία Μονή Αγίου Νικολάου Ορούντας,στην Κύπρο.

Λαμπρή , αλλά και συνάμα λιτή ήταν η Ακολουθία στην γυναικεία Μονή Αγίου Νικολάου Ορούντας, που τελέστηκε το Σάββατο της Διακαινησίμου προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Μόρφου π.Νεόφυτου, κατά την οποία έγινε και λιτανεία ιερών εικόνων και αγίων λειψάνων.

 

Διαβάστε το εκπληκτικό παραδοσιακό τραγούδι που ακούστηκε στο τέλος των εκδηλώσεων « Τ' άη Γιωρκού» σε ερμηνεία  από τον Ιωάννη Διονυσίου

Στίχοι του εξαιρετικού κυπριακού τραγουδιού είναι οι ακόλουθοι:
 
Δευτέρα ήτουν της Καθαράς που κάμνουν την νομάδαν

Μες το καράβιν έμπηκεν την πρώτην εβτομάδαν

Τζαι τρεις ημέρες έκαμεν να ρέξει το Βερούτιν

Ψουμίν, νερόν εν εβρέθηκεν μεσά στην χώραν τούτην



Ψουμίν νερόν είχεν πολλύν κατω μακρά στο πλάτος

Τζειμέσα εκατώκησεν ένας μεάλος δράκος

Τζαι δεν τα’ αφήνει το νερόν στην χώραν τους να πάει

Ταΐνιν του εκάμνασιν ποναν παιδίν να φάει

Να ξαπολύσει το νερό, στην χώραν για να πάει



Άλλοι είχαν έξι και οκτώ τζι επέμπαν του τον έναν

τζι ήρτεν γυριν τ’ αφέντη μας, τ’ αφέντη βασιλέα

Είχεν μιαν κόρην μονασιήν τζι είχεν να την παντρέψει

Θέλοντας τζαι μη θέλοντας του δράκου να την πέψει.



Παντές τζι η κόρη εν άγιος, Χριστός τζι απάκουσεν την

Τον Άη Γιώρκην να σου τον ‘που πάνω κατεβαίνει

τζαι με την σέλλαν την γρουσήν τζαι το γρουσόν αππάριν



Στέκεται συλλοΐζεται πώς να την σιαιρετήσει

-Για να την πω μουσκοκαρκιάν, μουσκοκαρκιά έσιει κλώνους

Για να την πω τρανταφυλλιάν, τρανταφυλλιά έχει αγκάθια

Άτε ας τη σιαιρετήσουμε σαν σιαιρετούμεν πάντα



-Ώρα καλή σου λυερή, ώρα καλή τζαι γειά σου

Μουσκούς τζαι ροδοστέμματα στα καμαρόβρυα σου

τζι είντα γυρεύκεις Λυερή στου δράκου το πηγάδιν

Του δράκοντα του πονηρού, να βκεί τζαι να σε φάει



-Αφέντη μου τα πάθη μας να σου τα πω δεν φτάνω

Άνθρωποι που την πείναν τους τρώσιν ένας τον άλλον

Έτσι έθελεν η τύχη μου, έτσι ήτουν το γραφτό μου

Μες στην τζοιλιάν του δράκοντα να κάμω το θαφκειόν μου



Να σου ποτζεί τον δράκοντα που κάτω τζι ανεβαίνει

τζι όταν τους είδε τζι ήταν τρεις κρυφές χαρές παθαίνει

-Μπουκκωμαν τρώω τον άδρωπον, το γιώμαν την κοπέλλαν

τζαι ως τα λιωβουττήματα άππαρον με την σέλλαν



Μιαν χατζιαρκάν του χάρισεν τζι η πόλις ούλλη εσείστην

τζαι το σκαμνίν του βασιλιά έππεσεν τζι ετσακκίστην

Βκάλλει που το δισσάτζιν του μεάλον αλυσίδιν

τζι έπκιασεν τζι εχαλίνωσεν τζειν' το μεάλον φίδιν



-Τράβα το κόρη λυερή στην χώραν να το πάρεις

Για να το δουν αβάφτιστοι να παν να βαφτιστούσιν

Για να το δουν απίστευτοι να παν να πιστευτούσιν



Άνταν τους βλέπει ο βασιλιάς κρυφές χαρές παθθαίνει

-Ποιός ειν’ αυτός που μου ‘καμεν τούτην την καλοσύνην

Να δώκω το βασίλειον μου τζι ούλλον τον θησαυρόν μου

Να δώκω τζαι την κόρην μου τζαι να γενεί γαμπρός μου



Τζι επολοήθην Άγιος τζαι λέει τζαι λαλεί του

-Έν θέλω το βασίλειον σου μήτε τον θησαυρόν σου

Μιαν εκκλησιάν να χτίσετε, μνήμην τ’ Άη Γιωργίου

Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου

Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου.
 

Διαβάστε εδώ περισσότερα..

Απαγορεύτηκαν στο Ουζμπεκιστάν οι τουρκικές τηλεοπτικές σειρές

Του Μάνου Ηλιάδη

Το Ουζμπεκιστάν παίρνει δραστικά μέτρα εναντίον του Γκιουλέν και της διείσδυσης που κάνει η Τουρκία μέσω επιχειρήσεων και άλλων μηχανισμών.
 

Σε αντίθεση με την χαρακτηριστική αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων ετών στην αντιμετώπιση της τουρκικής διεισδύσεως στην Ελλάδα με την εφαρμογή της γνωστής στρατηγικής της «ηπίας ισχύος» (βλ. «κυριακάτικη δημοκρατία» 29.1.2012 και 25.3.2012 και βιβλίο "Η Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και η Σύγχρονη ΜΙΤ"), η «συγγενική» με την Τουρκία κεντρασιατική δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν, συνεχίζει να λαμβάνει δραστικά μέτρα εναντίον των προσπαθειών των Τούρκων να διεισδύσουν στην χώρα, μέσω επενδύσεων, εμπορικών σχέσεων, δημιουργίας σχολείων του Γκιουλέν, υποτροφιών σε Ουζμπέκους φοιτητές κ.λπ.

Όπως έχει επισημάνει στα προαναφερθέντα δημοσιεύματα η «κυριακάτικη δημοκρατία», οι κύριοι φορείς της τουρκικής διεισδύσεως σε όλες σχεδόν τις χώρες των Βαλκανίων, του Καυκάσου και της Αφρικής, είναι το κίνημα Γκιουλέν, με παράλληλη διείσδυση των επιχειρηματιών-οπαδών του, οι οποίοι είναι οργανωμένοι στην επιχειρηματική ένωση «TUSKON», γνωστή για την υποστήριξή της προς το ισλαμικό κόμμα του Ερντογάν και την κυβέρνησή του, που με την σειρά της έχει πάντα την υποστήριξη της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ.

Το πρώτο κύμα αντιδράσεως της κυβερνήσεως του Ουζμπεκιστάν για την αντιμετώπιση της τουρκικής διεισδύσεως στην χώρα, σημειώθηκε στις αρχές του 2010. Η αντίδραση αυτή εκδηλώθηκε με δραστικά μέτρα εναντίον των τουρκικών επιχειρήσεων, προβαίνοντας σε μία σειρά επιδρομών σε αρκετές από αυτές, οι οποίες κατηγορήθηκαν ότι ενεργούσαν ως προκάλυμμα για το κίνημα του Φ. Γκιουλέν. Η δραστηριότητα αυτή είχε επισημανθεί από καιρό, αλλά το ορόσημο για την δραστική αυτή αντιμετώπιση των Τούρκων ήταν η προβολή, τον Μάρτιο του 2011, ντοκιμαντέρ στην κρατική τηλεόραση, σχετικά με την υπόγεια δράση των οπαδών του Γκιουλέν. Σε ένα από αυτά ανεφέρετο ότι τα τελευταία δύο χρόνια, πάνω από 54 Τούρκοι υπήκοοι οδηγήθηκαν στην δικαιοσύνη για παράνομες δραστηριότητες, ότι απαγορεύτηκε η λειτουργία 50 τουρκικών επιχειρήσεων για παραβίαση των νόμων του κράτους, ενώ με μία μόνο απόφαση δικαστηρίου της Τασκένδης κατασχέθηκαν μετρητά και εμπορεύματα τουρκικών εταιρειών άνω των 500 εκατ. δολαρίων. Μεταξύ αυτών, δύο από τα μεγαλύτερα πολυκαταστήματα της χώρας, «Turkuaz» και «Demir», αμφότερα τουρκικών συμφερόντων.

Σε άλλες εκπομπές αργότερα, η κρατική τηλεόραση του Ουζμπεκιστάν είχε αναφέρει ότι οι τουρκικές εταιρείες είχαν δημιουργήσει μία σκιώδη οικονομία, χρησιμοποιώντας διπλά βιβλία, και ότι είχαν εμπλακεί στην διάδοση τουρκικών εθνικιστικών και εξτρεμιστικών ιδεολογιών. Οι εκπομπές αυτές προφανώς βασίστηκαν σε στοιχεία από εφόδους που πραγματοποίησαν ομάδες των δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων των αρχών ασφαλείας στο τέλος του 2010, στο προαναφερθέν πολυκατάστημα "Turkuaz", που είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο της χώρας. Ταυτόχρονα, ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον σύγχρονα σχολεία της χώρας, που παρείχε εκπαίδευση στην αγγλική γλώσσα και λειτουργούσε με την χρηματοδότηση του κινήματος Γκιουλέν, έκλεισε με εντολή των αρχών «για λόγους ασφαλείας». Στα ντοκιμαντέρ της κρατικής τηλεοράσεως κατηγορήθηκαν Τούρκοι επιχειρηματίες για διανομή προπαγανδιστικού υλικού του κινήματος Γκιουλέν και για την ίδρυση οίκων προσευχής (σ.σ.: κάτι που ξεκίνησε υπό κάλυμμα στην Θράκη και στήνεται ήδη και στην Αθήνα), οι οποίοι είναι παράνομοι στην χώρα. Σε μία άλλη εκπομπή, στο δεύτερο κρατικό κανάλι Υoslar (Νεολαία) ανεφέρθη ότι άνω των 12 τουρκικών εκπαιδευτικών εταιρειών που λειτουργούσαν στην χώρα, εργάζονταν για την δημιουργία μυστικών πυρήνων του κινήματος Γκιουλέν (σ.σ. : ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα).

Στην ίδια εκπομπή, ανεφέρθη επίσης ότι ο Τούρκος επιχειρηματίας Μεχμέτ Ζεκί χρηματοδοτούσε την δράση της εν λόγω θρησκευτικής οργανώσεως στο Ουζμπεκιστάν, ο οποίος καταδικάστηκε σε φυλάκιση 16 ετών. Παράλληλα, ο όμιλος δικαιωμάτων «Ezgulik» ανέφερε ότι τα τελευταία χρόνια άνω των 50 Ουζμπέκοι είχαν συλληφθεί και είχαν μπει στην φυλακή, με την κατηγορία ότι ανήκαν στο κίνημα Γκιουλέν και ότι διένειμαν υλικό το οποίο αποτελούσε απειλή για την δημόσια τάξη και ασφάλεια. Όπως ανέφερε η παραπάνω πηγή, οι περισσότεροι των καταδικασθέντων είχαν αποφοιτήσει από τουρκικά σχολεία τα οποία χρηματοδοτούσαν ιδιωτικές τουρκικές οργανώσεις και επιχειρήσεις, προσκείμενες στο κίνημα Γκιουλέν. Πέραν των δραστικών αυτών μέτρων, το Ουζμπεκιστάν έκλεισε όλα τα τουρκικά σχολεία στην χώρα και διέταξε την επιστροφή των Ουζμπέκων φοιτητών που σπούδαζαν σε τουρκικά πανεπιστήμια.

Θα περίμενε κανείς ότι μετά από όλα αυτά, οι Τούρκοι θα συμμορφώνονταν. Τούτο όμως δεν συνέβη, διότι με το σύνηθες πείσμα και εμμονή στον στόχο τους συνέχισαν. Το αποτέλεσμα ήταν στο τέλος του περασμένου Φεβρουαρίου, να ακολουθήσει μία νέα σειρά μέτρων, με πρώτο μεταξύ αυτών την απαγόρευση προβολής από την κρατική τηλεόραση των γνωστών δακρύβρεκτων τουρκικών τηλεοπτικών σειρών, τα οποία έχουν κατακλύσει και τις δικές μας τηλεοράσεις, στα πλαίσια του οργανωμένου σχεδίου πολιτιστικής διεισδύσεως σε χώρες του άμεσου ενδιαφέροντός τους. Σύμφωνα με πρόσφατο (3 Απριλίου) δημοσίευμα του γνωστού EurasiaNet, η κυβέρνηση του Ουζμπεκιστάν έχει εντείνει τον τελευταίο καιρό τις προσπάθειές της να περιορίσει την τουρκική οικονομική και πολιτιστική επιρροή στην χώρα (σ.σ.: αυτό ακριβώς που επιδιώκει να επισημάνει η «κυριακάτικη δημοκρατία με επανειλημμένα δημοσιεύματα από τον περασμένο Ιανουάριο). Κατά το EurasiaNet, οι λόγοι πίσω από την έντονη αντίδραση της κυβερνήσεως του Ουζμπεκιστάν είναι η αυξανόμενη δυσπιστία της προς τον ισλαμιστικό προσανατολισμό της κυβερνήσεως του ΑΚΡ και η ανησυχία της ουζμπεκικής ηγεσίας ότι το ΑΚΡ δεν επιχειρεί απλώς την προώθηση του Ισλάμ στην Τουρκία, αλλά σε όλες τις δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας.

Ανάμεσα στα μέτρα που άρχισαν να εφαρμόζονται από τον περασμένο Φεβρουάριο, ήταν η προβολή από τα δύο κανάλια της κρατικής τηλεοράσεως ενός νέου ντοκιμαντέρ με σκοπό την αποδόμηση της τουρκικής προπαγάνδας και την υπονόμευση της τουρκικής παρουσίας στην χώρα. Το ντοκιμαντέρ, με τον ευρηματικό τίτλο «Έγκλημα και Τιμωρία», ανέφερε ότι οι συλληφθέντες Τούρκοι επιχειρηματίες εκμεταλλεύτηκαν «το ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον της χώρας μας για να διαπράξουν οικονομικά εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων της εμπορίας προϊόντων παράνομης αντιγραφής (μαϊμού) και την χρήση ανέντιμων λογιστικών πρακτικών για την απόκρυψη των κερδών τους». Το ντοκιμαντέρ, το οποίο περιελάμβανε και ομολογίες ορισμένων εκ των κατηγορουμένων, ανέφερε ότι αρκετοί από τους συλληφθέντες είχαν δεσμούς με το κίνημα Γκιουλέν.

Επίσημη αντίδραση από την πλευρά της Τουρκίας δεν υπήρξε. Τον περασμένο Οκτώβριο, πάντως, η τουρκική βουλή απέφυγε να προσκαλέσει το Ουζμπεκιστάν στην προσπάθεια για την δημιουργία επιτροπών φιλίας των κοινοβουλίων των χωρών της Κ. Ασίας. Έντονη αντίδραση, όμως, προήλθε από τον κατευθυνόμενο τουρκικό τύπο. Για παράδειγμα, στο τέλος Φεβρουαρίου η Hurriyet Daily News δημοσίευσε μία συνέντευξη του Βαχίτ Γκιουνές, εκ των ιδιοκτητών του ομίλου Turkuaz, o οποίος ίδρυσε 6 καταστήματα στο Ουζμπεκιστάν και πέρασε 9 μήνες στην φυλακή πριν του δοθεί αμνησία και απελαθεί, κατήγγειλε μεταξύ άλλων ως τελείως ανεδαφικές τις κατηγορίες των ουζμπεκικών αρχών και προσέθεσε ότι «Περίπου 60 εκατ. δολάρια κατασχέθηκαν παράνομα από τις αρχές του Ουζμπεκιστάν». Παράλληλα, στο τέλος Φεβρουαρίου επίσης, ο πρόεδρος της προσκείμενης προς το κίνημα Γκιουλέν Συνομοσπονδίας Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων της Τουρκίας «Tuskon», δήλωσε έντονα ότι «η κακομεταχείριση των Τούρκων επιχειρηματιών πρέπει να τερματισθεί αμέσως».

Έναν μήνα πριν («κυριακάτικη δημοκρατία» 25 Μαρτίου) είχαμε αναφέρει συγκεκριμένα στοιχεία για την πολιτιστική, οικονομική και θρησκευτική διείσδυση της Τουρκίας στην Ελλάδα (σ.σ.: για περισσότερα, βλ. πρόσφατο βιβλίο του συντάκτη του παρόντος για την «Μυστική Δράση των Τούρκων στην Ελλάδα και την σύγχρονη ΜΙΤ», κλείνοντας με το ερώτημα «Εάν στο ΥΠΕΞ και γενικότερα στην κυβέρνηση υπάρχει κανείς που να διαβάζει τις αλλεπάλληλες εκθέσεις και αναφορές των ελληνικών υπηρεσιών πληροφοριών και ασφαλείας». Κρίνοντας από τις πληροφορίες μας, το ερώτημα αυτό εξακολουθεί να ισχύει.

πηγή

Half Note: Η ελληνική τζαζ γιορτάζει

H Φένια Παπαδόδημα θα εμφανιστεί με το Delos Project της στις 24 και 25 Απριλίου

Πιστό στο ραντεβού του με τα ελληνικά συγκροτήματα και τους ελληνες δημιουργούς, το τζαζ κλαμπ Half Note, τους ανοίγει για 6η χρονιά την πόρτα του για να παρουσιάσουν την δουλειά τους και να επικοινωνήσουν με το κοινό τους. Το 6ο δεκαήμερο ελληνικής τζαζ το οποίο άρχισε στις 19 Απριλίου, ολοκληρώνεται την προσεχή Κυριακή με τις εμφανίσεις των Φένια Παπαδόδημα - Delos Project (25/4), κουαρτέτο Αλέκου Βρέτο (26-27/4) και του συγκροτήματος του Τάκη Μπαρμπέρη (28-29/4).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά για να δούμε ποιος είναι ο καθένας και τι έχει κάνει στην πορεία του από τα σχήματα και τους δημιουργούς που εμφανίζονται τις προσεχείς ημέρες.

Φένια Παπαδόδημα

Η Φένια Παπαδοδημα, ηθοποιός, σκηνοθέτις και τραγουδίστρια εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Half Note και παρουσιάζει το νέο της project Delos βασισμένο σε δικά της τραγούδια. Eμπνεύστηκε το Photini' s Delos από τα μουσικά τοπία της Ανατολής και της Δύσης. Στοιχεία αφρικανικής, ινδικής και παραδοσιακής ελληνικής μουσικής συνοδεύουν αρμονικά αγγλικούς, γαλλικούς και ελληνικούς στίχους. Τα έντονα αρώματα της Ανατολής αναδεικνύονται μέσα από την πρόσμειξή τους με το συναίσθημα των αφρικάνικων μπλουζ, του γκόσπελ και του afrobeat. Οι στίχοι μας μιλούν για την εμπειρία του χρόνου. Μαζί με τη Φένια Παπαδόδημα *τραγούδι & σύνθεση) εμφανίζονται οι: Γιώργος Παλαμιώτης, ηλεκτρική κιθάρα, Σέργιος Χρυσοβιτσάνος, βιολί, Αγγελος Πολυχρόνου a. κ. a. Anjo, κρουστά, Λευτέρης Χαβουτσάς, ούτι, Χάρης Χαραλάμπους,  ηλεκτρικό μπάσο, Κωστής Κοπανάρης, κρουστά.

Alekos Vretos Quartet

Ο ουτίστας Αλέκος Βρέτος παρουσιάζει ένα κράμα αραβικής, jazz, και latin μουσικής με μεγάλες δόσεις αυτοσχεδιασμού. Η κυριαρχία των μουσικών σχημάτων και του αυτοσχεδιασμού ενισχύονται από την άμεση συνεργασία των μουσικών επί σκηνής. Ο Αλέκος Βρέτος φροντίζει να δίνει μεγάλη ελευθερία στους συνεργάτες του διότι πιστεύει ακράδαντα στην έμφυτη ανάγκη των ανθρώπων για μουσική. Με αυτόν το τρόπο απελευθερώνει και το κοινό, το οποίο ακολουθεί μια φυσική διαδικασία και μία ευχάριστη βόλτα μάζι με την μουσική και τους μουσικούς που την δημιουργούν, παρά απέναντι από αυτούς. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει συνθέσεις από το νέο CD του Αλέκου Βρέτου «Mergin» αλλά και άλλων συνθετών της Jazz και της αραβικής μουσικής όπως ο W. Shorter, Α. Dinkjian, S. Shaheen και Α. Brahem.Το γκρουπ αποτελούν οι: Αλέκος Βρέτος, oύτι, Ελένη Βασιλειάδη, κανονάκι, Δημήτρης Σεβδαλής, πιάνο, Δημήτρης Χριστόπουλος, μπάσο, Δημήτρης Κλωνής, κρουστά.

Takis Barberis Group

Ο κιθαρίστας και συνθέτης Τάκης Μπαρμπέρης ανήκει στη γενιά των μουσικών που είχαν την τύχη να κάνουν τα πρώτα τους βήματα σε μια σημαδιακή περίοδο: στο σταυροδρόμι της ελληνικής τζαζ, τη δεκαετία του' 80, με συμμετοχές σε γνωστά ελληνικά τζαζ συγκροτήματα της εποχής όπως το Jazz Fusion Quintet αλλά και το ιστορικό συγκρότημα Iskra, η... Εθνική Ελλάδος της Τζαζ (David Lynch, Γιώργος Φακανάς, Τάκης Φαραζής, Τάκης Μπαρμπέρης, Νίκος Τουλιάτος, Λεωνίδας Πλιάτσικας) και στη συνέχεια όλη τη δεκεατία του' 90 με δικά του μουσικά σχήματα όπου συμμετείχαν αρκετοί αξιόλογοι μουσικοί (Γιώργος Κοντραφούρης, Τάκης Πατερέλης, Γιάννης Βασσάλος, Γιώτης Κιουρτσόγλου και άλλοι). Η μουσική του ξεκινάει από το τζαζ ροκ και προχωρεί σε μια δημιουργική fusion με τη δημοτική και τη λαϊκή μας μουσική, εισάγοντας διεθνικές (ινδικές κυρίως) ηχορυθμικές παραμέτρους και σύγχρονη τεχνολογία - πάντα με αισθητικό μέτρο και προδιαγραφές που αρμόζουν στη σύγχρονη τζαζ τεχνοτροπία και σύνθεση. Στο Half Note το Takis Barberis Group παρουσιάζει παλαιότερες αλλά και νέες ακυκλοφόρητες συνθέσεις του Τάκη Μπαρμπέρη με πολλά στοιχεία από jazz, funk, rock, ινδική, βαλκανική και ελληνική μουσική. Το γκρουπ αποτελούν οι: Τάκης Μπαρμπέρης, κιθάρα, Μάνος Σαριδάκης, πλήκτρα, Γιώργος Γεωργιάδης, μπάσο, Μιχάλης Καπηλίδης, τύμπανα.

Περισσότερες πληροφορίες στο www.halfnote.gr

Ακούστε από το καταπληκτικό άλμπουμ της Φένιας "Το μαντήλι της Νεράιδας" με τραγούδια - παραμύθια

Τουλίπες στη βροχή

Ο ΔΙΑΒΑΤΗΣ με την ομπρέλα, που περπατάει στη βροχή στον Εθνικό Κήπο της Βοστόνης, είναι μια σκούρα φιγούρα του χειμώνα που έχει ουσιαστικά φύγει και προσπαθεί απλώς να υπενθυμίσει την ύπαρξή του. Αντιθέτως, οι τουλίπες, που με οργιώδη τρόπο ξεπροβάλλουν ορμητικά από την πράσινη γη, είναι το πανηγυρικό σύμβολο της άνοιξης, που έρχεται ακατανίκητη ακόμη και σε εκείνα τα σαφώς πιο δριμεία κλίματα και απαιτεί να κυριαρχήσει και οπτικά, πράγμα που πετυχαίνει με θεαματικό τρόπο. Εστω και στη βροχή, οι τουλίπες ανθίζουν - τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Οχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στο χειμωνιάτικο πολιτικό τοπίο της Ευρώπης.

Μὰ ὅλα γιὰ μένα σφάλασι καὶ πᾶσιν ἄνω κάτω, γιὰ μὲ ξαναγεννήθηκεν ἡ φύση τῶν πραγμάτων

Ὁ Ἐρωτόκριτος

Πειραιώς: «Η μήνυση των Καθολικών αποτελεί απόδειξη της αιρέσεως»

Η δημοσιοποιηθείσα ανακοίνωσις της «Ι. Συνόδου των Καθολικών Επισκό-πων» της Ελλάδος αποτελεί κραυγαλέα απόδειξη της καταλυτικής δυνάμεως της αιρέσεως και των συνεπειών της σχάσεως εκ του σώματος της Εκκλησίας και αποδεικνύει εναργέστατα δια μίαν εισέτι φοράν το πατερικόν γνωμικόν: «το πίπτειν ανθρώπινον, το μετανοείν θείον, το εμμένειν σατανικόν!».

Η αίρεσις ως αλλοτρίωσις της θεόθεν αποκαλυφθείσης αληθείας εμπεριέχει το στοιχείον της εμμονής και της κακοτρόπου στρεβλώσεως αυτής, μη ορρωδούσα προ ουδενός. Δια τούτο και οι Θεοφόροι Πατέρες και αι Άγιαι 9 Οικουμενικαί Σύνοδοι ηγωνίσθησαν θεοειδώς δια την κατάγνωσιν των αιρέσεων και την μετάνοιαν των αιρετιζόντων.

Η ανακοίνωσις των Ρωμαιοκαθολικών θρησκευτικώς πρωτιστευόντων στοιχούσα στην αιρετική ψυχοσύνθεσιν των συντακτών της, στρεβλώνει και αποκρύπτει τα πράγματα μη φοβουμένη τον παντεπόπτην και Πανάγιον Θεόν και μη υπολογίζουσα ότι ενώπιον του αδεκάστου Κριτού θα αποδώσωμεν λόγον και ότι οι πράξεις και οι λόγοι μας θα είναι η βάσις της κρίσεώς μας.

Ενώπιον Εκείνου δεν θα δυνάμεθα να παραποιώμε την αλήθεια και να την αποκρύπτωμε.

Στην ανακοίνωσι αποσιωπάται πλήρως το γεγονός ότι απέστειλα τρεις μήνας προς της εγκλήσεώς μου ενώπιον της Δικαιοσύνης την επισυναπτομένην «παρακλητικήν» επιστολήν προς τον Εκλαμπρότατον Αρχιεπίσκοπον των εν Αθήναις Ρωμαιοκαθολικών κ.κ. Νικόλαον Φώσκολον, εις την θρησκευτικήν δικαιοδοσίαν του οποίου ανήκουν και οι Ρωμαιοκαθολικοί του Πειραιώς και τον παρακαλούσα να δεσμευθή ότι δεν θα επαναληφθή εις το μέλλον η απαράδεκτος προσηλυτιστική ενέργεια του Ρωμαιοκαθολικού «Εφημερίου» Πειραιώς και της «Ηγουμένης της Ρωμαιοκαθολικής Μοναστικής Κοινότητος» του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως και Διευθυντρίας της Ρωμαιοκαθολικής Σχολής “Jeanne d’ Arc” Πειραιώς, δια της τελέσεως «αγιαστικής πράξεως» εις τους Ορθοδόξους μαθητάς της ειρημένης Σχολής, η οποία και έμεινεν εισέτι αναπάντητος.

Επομένως εξ αυτού του γεγονότος προέκυψεν η αμεταμέλητος εμμονή εις την διάπραξιν της απαραδέκτου ενεργείας των, η οποία και ωδήγησεν στην υπό των Νόμων του Κράτους και της Εκπαιδεύσεως προβλεπομένην διαδικασίαν.

Αυτό λοιπόν το καθοριστικόν γεγονός της ενεργείας μου απεσιωπήθη και απεκρύβη και επιχειρείται να εμφανισθώ ως δήθεν κακότροπος, φανατικός, μισαλλόδοξος και μάλιστα εμφορούμενος από την «ξεπερασμένη» νοοτροπία των δογμάτων της Εκκλησίας και ότι αποτελώ «ξεπερασμένο πνεύμα και ξεπερασμένη φυσιογνωμία».

Βεβαίως οι «τίτλοι» αυτοί που μου αποδίδονται από εκείνους που εμμένουν στις κακοδοξίες που ενδεικτικώς σταχυολογούνται εκ του επισήμου εγχειριδίου Δογματικής των Ρωμαιοκαθολικών, «Κατήχηση Καθολικής Εκκλησίας», Αθήνα 1996, εκδ. Κάκτος & Libreria Editrice Vaticana :

σελ. 31 / §36 (Η γνώση του Θεού)

σελ. 46 / §45-46 (Το έγκυρο διδακτικό σώμα)

σελ. 91-93 / §245-248 (Filioque)

σελ. 96 / §258-259 (Σύγχυσις ουσίας-ενεργειών)

σελ. 163 / §491-492 (Αμόλυντη σύλληψις)

σελ. 292 / §881-887 (Ο σύλλογος των Επισκόπων και ο αρχηγός του ο Πάπας)

σελ. 295 / §891 (Παπικόν αλάθητον)

σελ. 206 / §616-617 (Ικανοποίηση θ. δικαιοσύνης)

σελ. 311 / §956 (Αξιομισθίαι αγίων)

σελ. 332 / §1030-1032 (Καθαρτήριον)

σελ. 376 / §1163 (Αξιομισθίαι Κυρίου)

σελ. 422 / §1334 (Άζυμα)

σελ. 464-466 / §1471-1479 (Λυσίποινα)

σελ. 569 / §1850 (Η αμαρτία ως προσβολή του Θεού)

αποτελούν για εμένα τίτλους τιμής δια τους οποίους εκείνοι θα αποδώσουν λόγον ενώπιον του Δομήτορος της Εκκλησίας Κυρίου εν ημέρα Κρίσεως διότι ηλλοίωσαν, διέστρεψαν, εστρέβλωσαν το δόγμα, το πολίτευμα και το ήθος της Αδιαιρέτου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και εμμένουν αμεταμελήτως και σατανικώς σε αυτό.

Παρ’ ότι η αναφερομένη επιστολή μου προς τον Εκλαμπρότατον κ. Φώσκολον έχει δημοσιοποιηθεί προς εμπέδωσιν την επανακοινοποιώ κατωτέρω:

«ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Αριθμ. Πρωτ. 910 Εν Πειραιεί τη 27η Σεπτεμβρίου 2011

Προς Τον

Εκλαμπρότατον

Κύριον κ. Νικόλαον Φώσκολον

Αρχιεπίσκοπον

των εν Αθήναις Ρωμαιοκαθολικών

Ομήρου 9

106 72 ΑΘΗΝΑΙ

Εκλαμπρότατε,

Μετά πολλής συνοχής καρδίας ευρισκόμεθα εις την ανάγκην να οχλήσωμεν Υμάς, δια θέμα απτόμενον της ποιμαντικής ημών ευθύνης και της ενώπιον του πανακηράτου και αιωνίου Θεού δοθείσης φρικτής ορκοδοσίας ημών δια την επακριβή τήρησιν των υπό του Παναγίου και Ζωαρχικού Πνεύματος τεθεσπεισμένων Θείων και Ιερών Κανόνων της αδιαιρέτου και ακαινοτομήτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας.

Αναφερόμεθα δια του παρόντος εις το εντός της ημετέρας Κανονικής δικαιοδοσίας λειτουργούν εκπαιδευτήριον του Υμετέρου μοναχικού τάγματος του Αγίου Ιωσήφ της εμφανίσεως υπό την επωνυμίαν «Jeanne d’ Arc» εις το οποίον φοιτούν τέκνα Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών γονέων και υποβάλλομεν Υμίν την έντονον ημετέραν διαμαρτυρίαν διότι κατά την έναρξιν του ειρημένου σχολείου της πρωτοβαθμίου εκπαιδεύσεως τελείται ο καθιερωμένος αγιασμός δια την ευλογίαν της νέας σχολικής περιόδου υπό του Ρωμαιοκαθολικού Εφημερίου Πειραιώς κ. Ιωάννου Πάτση, και δια τους ορθοδόξους μαθητάς, γεγονός που απάδει εις την εκκλησιολογίαν και ποιμαντικήν της Εκκλησίας διότι αμβλύνει την ορθόδοξον αυτοσυνειδησίαν των μικρών ευπλάστων μαθητών, επιφέρει μίαν συγκρητιστικήν οικουμενιστικήν αντίληψιν και εμπίπτει εις τας περί προσηλυτισμού διατάξεις του δικαιϊκού εν Ελλάδι συστήματος.

Διεμαρτυρήθην καθηκόντως, δια το γεγονός εις την Ηγουμένην του Υμετέρου Μοναχικού Τάγματος αδ. Αλβέρταν, ήτις και μου επεβεβαίωσεν το γεγονός και εδήλωσεν ότι θα θέση την ημετέραν Κανονικήν διαμαρτυρίαν υπ’ όψιν της Υμετέρας Εκλαμπρότητος.

Επειδή ειλικρινώς δεν επιθυμώ να καταφύγω εις την ποινικήν διαδικασίαν δια την αντιμετώπισιν του εξόχως σοβαρού αυτού θέματος, που θα ηδύνατο να αντιμετωπισθή ευχερώς με την τέλεσιν κεχωρισμένως δια τους ορθοδόξους και ρωμαιοκαθολικούς μαθητάς της τελετής του αγιασμού εν τω αυτώ τόπω, εκτιμών την Υμετέραν Εκλαμπρότητα και την Υμετέραν θρησκευτικήν κοινωνίαν ως Έλληνας συμπολίτας, παρακαλώ όπως εγγράφως διαβεβαιώσητε ότι δεν θα επαναληφθή εις το μέλλον, τηρουμένης επ’ ακριβώς της ορθοδόξου κανονικής τάξεως, των υπό του Συντάγματος και του Νόμου προβλεπομένων και των ισχυόντων παρ’ ημίν θείων και ιερών Κανόνων, οίτινες σαφώς και πλήρως απαγορεύουν την υπό μελών της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας αποδοχήν ακοινωνήτου προσώπου ως Κληρικού, ως και την συμμετοχήν εις συμπροσευχάς μετά προσώπων μεθ’ ων δεν υφίσταται εκκλησιαστική κοινωνία, ούτε ταυτότης εν τη πίστει.

Τυγχάνει ασφαλώς εγνωσμένη εις Υμάς η ημετέρα πίστις δια την Υμετέραν θρησκευτικήν κοινωνίαν, ερειδομένη επί της κοινής μεθ’ Υμών χιλιετούς πορείας, και των υπό των Αγίων επτά Οικουμενικών Συνόδων της Αδιαιρέτου Εκκλησίας, ήστινος ιστορική και ακαινοτόμητος συνέχεια αποτελεί η καθ’ ημάς αγιωτάτη Εκκλησία και των θεοκηρύκων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων Αυτής, διακελευομένων και επομένως αι τυχόν προσωπικαί πτώσεις πρωτιστευόντων διακόνων του ευχαριστιακού σώματος της Εκκλησίας, δι’ ας θα αποδώσουν φρικτόν λόγον ενώπιον του Δομήτορος Αυτής Κυρίου Ιησού Χριστού, εντός του δαιμονικού κλίματος του συγκρητιστικού Οικουμενισμού, ουδόλως δεσμεύουν την Εκκλησίαν του Θεού ούτε δύνανται να αποτελέσουν πρόσχημα δια την απομείωσιν της εν Χριστώ αληθείας. Αναμένων την Υμετέραν διαβεβαίωσιν διατελώ μετά πλείστης τιμής,»

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ