Ἀποκαλύφθηκε στὴν ψυχή του (αγίου Σιλουανού) , ὄχι ἀφηρημένα ἢ διανοητικά, ἀλλὰ ὑπαρξιακά, ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ ρίζα ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ὁ σπόρος τοῦ θανάτου· και ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ταπείνωση. Κατάλαβε , ὅτι ἐκείνη ἡ ἀνεκλάλητα γλυκιὰ καὶ μεγαλειώδης ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία βίωσε κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς Ἐμφανίσεως Του, εἶναι ἀναφαίρετο γνώρισμα τῆς θείας ἀγάπης, τοῦ Θείου Εἶναι. Γι’ αὐτὸ, ὅποιος ἐπιθυμεῖ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, πρέπει νὰ ἐνδυθεῖ τὴν ταπείνωση.
....Ὁ Γέροντας εἶχε μία ἰδιαίτερη ἄποψη: ὅτι τὸν Θεὸ μπορεῖ νὰ ἀναζητήσει μόνο ἐκεῖνος ποὺ Τὸν γνώρισε καὶ ὕστερα Τὸν ἔχασε. Πίστευε ὅτι κάθε ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ προϋποθέτει κάποια προσωπικὴ γεύση τῆς παρουσίας Του.
Κάθε ἄνθρωπος βλέπει στοὺς ἄλλους μόνο ἐκεῖνο ποὺ ἔχει γνωρίσει γιὰ τὸν ἑαυτό του, μέσα ἀπὸ τὴ δική του πνευματικὴ ἐμπειρία.
Άγιος Σωφρόνιος
