Υπάρχει μια ραββινικης προέλευσης ρήση για το αδύνατο , ότι δηλαδή φορτωμένη καμήλα ή ελέφαντας δεν μπορεί να περάσει από βελονότρυπα. Βελονότρυπες ήταν μικρά , χαμηλά, στενά περάσματα στα τείχη της Ιερουσαλήμ . Αυτό με την κάμιλο (και όχι κάμηλο ), ως χοντρό σχοινί ( τριχιά) είναι ερμηνεία ανθρώπων, οι οποίοι έζησαν χρόνια μετά τον Χριστό. Και σήμερα αμφισβητείται γλωσσολογικά. Μην μου ζητήσετε παραπομπές. Μια φορά τα διαβάζω και μετά τα ξεχνάω. Άλλωστε δεν πιέζω κανέναν να συμφωνησει μαζί μου. Ακόμα και αν διαφωνεί επειδή δεν του αρέσει η αναφορά μου σε ραββίνους
Και αν επαναλαμβάνω κάποιο λάθος μην αγχώνεστε . Δεν έχει σωτηριολογικές απώλειες ο ενστερνισμός αυτής της εκδοχής.
Τι εννοούσε είναι προφανές. Αφ' ενός είναι ο υλικός πλουτος, ο οποίος συχνά αναφέρεται ως εμπόδιο και τροχοπέδη στην συμπορευση με τον Χριστό. Αφ' ετέρου είναι η πεποίθηση στις δυνατότητες μας, απόντος του Θεού. Για να κατορθώσει το αδύνατο ο πλουσιος- αυτός που έχει μεγάλη ιδέα και οιηση για τα κατορθώματα και τις δυνατότητες του- πρέπει να ξεφουσκώσει και να γίνει πολύ μικρούλης και ταπεινός, φτωχός από ιδέες και πεποιθήσεις για να χωρεσει να περάσει από την στενή πύλη της βασιλείας Του. Να παραδεχθεί την αδυναμία του και να εξαρτηθεί, να αφεθεί στην θεία παντοδυναμία. Αυτό το θέμα με την ταπείνωση, την ομοίωση με τα παιδιά και τους μικρούς της γης, την στενή πύλη της Βασιλείας και την φτώχεια στο πνεύμα, επανέρχεται συχνά στα Ευαγγέλια. Πολύ βασική διδασκαλία του Χριστού, στην οποία επέστρεφε συχνά.
π. Παντελεήμων Κρούσκος
